Tag Archives: Μελανσόν

Έχε γεια, νεοφιλελευθερισμέ | Μια συνέντευξη με τον Βόλφγκανγκ Στρέεκ

Ο Βόλφγκανγκ Στρέεκ (Wolfgang Streeck) είναι Ομότιμος Καθηγητής στο Ινστιτούτο Max Planck για τη Μελέτη των Κοινωνιών, στην Κολωνία.

24 Δεκεμβρίου 2017

Τη συνέντευξη πήραν για το King’s Review οι Γιοχάνες Λένχαρντ και Ρεμπέκα Λιού
Ο Γιοχάνες Λένχαρντ (Johannes Lenhard) είναι υποψήφιος διδάκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο King’s College (Cambridge).
Η Ρεμπέκα Λιού (Rebecca Liu) είναι συντάκτρια στο King’s Review. Continue reading Έχε γεια, νεοφιλελευθερισμέ | Μια συνέντευξη με τον Βόλφγκανγκ Στρέεκ

Η ευχάριστη έκπληξη: Το πρόγραμμα των κίτρινων γιλέκων

Jean Luc Melenchon

Μέσα σε λίγες ώρες και μέσα από πολλά ντοκουμέντα, το κίνημα των κίτρινων γιλέκων ξεπέρασε πολλά στάδια. Επιβεβαίωσε τη ριζοσπαστική καινοτομία του τόσο στη σύνθεση και τη μορφή της κινητοποίησής του όσο και στο περιεχόμενο των διεκδικήσεών του. Διαβάζοντας τις διεκδικήσεις που λάβαμε, δεν απομένει τίποτα από το μύθο ενός κινήματος καθοδηγούμενου από την άκρα δεξιά. Στα ανά χείρας ντοκουμέντα δεν υπάρχει ίχνος από τις αντιμεταναστευτικές και αντικρατικές εμμονές της συνήθους ακροδεξιάς. Και τίποτα από οικολογική αδιαφορία που του είχαν προσάψει. Continue reading Η ευχάριστη έκπληξη: Το πρόγραμμα των κίτρινων γιλέκων

Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II. Continue reading Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Οι μισοι νεοι στην Αμερικη προτιμουν τον σοσιαλισμο απο τον καπιταλισμο! (Αναλυση)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το τελευταίο που θα περίμενε κανείς να ανακαλύψει τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια νεολαία που να στρέφεται προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Η χώρα αυτή είναι, περισσότερο από έναν αιώνα, η αιχμή του δόρατος του καπιταλισμού παγκοσμίως. Ακόμα και σε εποχές που ο σοσιαλισμός ήταν πολύ πιο δημοφιλής διεθνώς από σήμερα, ποτέ η Αριστερά δεν έγινε μείζον πολιτικό ρεύμα στις ΗΠΑ, όπως στις περισσότερες ηπείρους στον Εικοστό Αιώνα. Αντιθέτως, ο «σοσιαλισμός» εθεωρείτο από εκκεντρική έως εγκληματική ιδέα σχεδόν ολόκληρο τον περασμένο αιώνα στις ΗΠΑ. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει πολύ εντυπωσιακά τα ευρήματα συνεχών δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τα οποία, περίπου το 45% των πολύ νέων Αμερικανών θα ψήφιζαν ένα σοσιαλιστή. Ένα εντυπωσιακό μάλιστα ποσοστό (21%) θα ψήφιζε έναν κομμουνιστή!

Αντίστοιχα αποτελέσματα ανακαλύπτει κανείς και στη Γαλλία και Βρετανία. Είναι περισσότερο το μορφωμένο τμήμα της νεολαίας που επιλέγει την αριστερά για να εκφράσει τη δυσφορία ή και την απέχθειά του προς το «σύστημα», κι όταν πάει να ψηφίσει, ψηφίζει Σάντερς στις ΗΠΑ, Κόρμπιν στη Βρετανία (με την καταπληκτική πλειοψηφία των φοιτητών που ψηφίζουν να τον υποστηρίζουν), Μελανσόν στη Γαλλία (ο οποίος ήρθε πρώτος με 30% μεταξύ των νέων έως 24 ετών στις τελευταίες προεδρικές εκλογές), Ποδέμος στην Ισπανία. Οι λιγότερο μορφωμένοι νέοι, ιδίως της εργατικής τάξης, έλκονται περισσότερο από την «αντισυστημική» (τουλάχιστον στα λόγια) ριζοσπαστική ή άκρα δεξιά, όπως τον Τραμπ στην Αμερική και τη Λε Πεν στη Γαλλία. Αν και στην πραγματικότητα, η απόσταση ριζοσπαστικής αριστεράς και ριζοσπαστικής δεξιάς αποδεικνύεται συχνά μικρότερη από αυτή που θα ανέμενε κάποιος που αντιλαμβάνεται τις αποστάσεις στην πολιτική γραμμικά. Παρόλο που συχνά τις δύο τάσεις τις χωρίζει άβυσσος σε ότι αφορά τις ιδεολογικές αναφορές, τόσο η «ριζοσπαστική αριστερά», όσο και η «ριζοσπαστική δεξιά» εκφράζουν συχνά την ίδια «αντισυστημική» προδιάθεση, δίνοντας όμως πολύ διαφορετικές απαντήσεις. (Βεβαίως αυτό αφορά την αρχή της διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης, γιατί το τέλος της μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό, όπως απέδειξε η εμπειρία της Γερμανίας στον μεσοπόλεμο).

Η νεολαία δείχνει συνήθως και το βέλος του μέλλοντος και θα ήταν επομένως μάλλον επιπόλαιο να απορρίψει κανείς τη σημασία τέτοιων δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, όπως συνήθως κάνουν οι «πολιτικώς ορθοί αναλυτές», που αρέσκονται εξάλλου να γενικεύουν εκφράσεις όπως «λαϊκισμός», που δεν έχουν ακριβώς συγκεκριμένο νόημα. Τι σημαίνει λαϊκισμός; Σημαίνει δημαγωγία, ή λαϊκιστής είναι όποιος αμφισβητεί, πιθανώς δικαιολογημένα, ένα σύστημα, τασσόμενος με τον λαό και όχι με τις «ελίτ»; Η επιλογή του όρου δεν είναι απολύτως αθώα, γιατί μοιάζει να θέλει να ταυτίσει τη δεύτερη με την πρώτη κατηγορία, χαρακτηρίζοντας εμμέσως ως δημαγωγούς και όσους εκφράζουν λαϊκές πεποιθήσεις και όχι τις κατεστημένες απόψεις, οι οποίες θεωρούνται μεν αυτονόητες από τις ελίτ, συναντούν όμως την διαφωνία μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων.

Το πρόβλημα αυτών των αναλυτών είναι ότι εκκινούν από το αξίωμα ότι το σύστημα είναι καλά καμωμένο, επομένως κάθε ριζική αμφισβήτησή του δεν μπορεί παρά να είναι ένα ανερμήνευτο ψυχολογικό ή πνευματικό πρόβλημα όσων την υποστηρίζουν, μια παροδική αρρώστια που με λίγη υπομονή θα περάσει. Μέχρι τώρα όμως, όλες οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα στις δυτικές χώρες επιβεβαίωσαν ότι ο λαϊκισμός, ή, για να κυριολεκτήσουμε, ο ριζοσπαστισμός της αριστεράς ή της δεξιάς δεν είναι παροδικό φαινόμενο. ‘Ηρθε για να μείνει. Όσο τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζονται τα υφέρποντα προβλήματα του «συστήματος».

Το ποιος όμως μπορεί να τον εκφράσει στην εποχή μας, τι είδους ηγέτες και τι είδους πολιτικά υποκείμενα παραμένει θέμα τελείως ανοιχτό.

Στον γκρεμο και ολοταχως Ελλαδα και Κυπρος!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μεγάλη ανησυχία λέγεται ότι επικρατεί στην Αθήνα σχετικά με τις προθέσεις Ερντογάν στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Φυσικό να ανησυχεί. Ακόμα περισσότερο όμως κι από το τι κάνει ο  Ερντογάν, ο κ. Πρωθυπουργός θάπρεπε να ανησυχεί για το τι κάνει ο ίδιος και περισσόερο ακόμα οι Υπουργοι του. ‘Ισως και για το αν του λένε όλα όσα κάνουν.

Τι ανησυχεί άλλωστε; Αποφάσισε να παραδώσει «όλη την εξουσία» όχι «στα Σοβιέτ», όπως οι Μπολσεβίκοι, αλλά στις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Ο κ. Δραγασάκης φρόντισε μάλιστα να ευχαριστήσει δημοσίως την Ουάσιγκτων για τη συνδρομή τους στην … παράδοση της κυβέρνησής του.

Όταν κάποιος κάνει τις επιλογές του, πρέπει να είναι έτοιμος και για τις συνέπειές τους. Πόσο μάλλον που σήμερα ΗΠΑ και Ισραήλ κυβερνώνται από τις πιο επικίνδυνες, πιο αποσταθεροποιητικές δυνάμεις που έχει παράγει το ανθρώπινο είδος στην ιστορία του, κρίνοντας όχι από το τι θέλει κανείς να πιστεύει, αλλά από το τι πράττουν και τι απειλούν να πράξουν στη Μέση Ανατολή, στην Κορέα, στο παγκόσμιο κλίμα και απέναντι στη Ρωσία και την Κίνα.

Το αποτέλεσμα των επιλογών του κ. Τσίπρα πολύ φοβούμεθα ότι είναι απολύτως προβλέψιμο, σχεδόν μαθηματικά βέβαιο. Και σε πολύ καλύτερες άλλωστε, πολύ πιο δημοκρατικές διεθνώς εποχές, όλη η νεώτερη ελληνική ιστορία αν κάτι απέδειξε είναι ότι η Ελλάδα παθαίνει τις μεγαλύτερες καταστροφές της όταν παραδίδεται στους «Συμμάχους» της (1922, 1945-49, 1959-60, 1974).

Όπως έγραψε ο Αλέξανδρος Κοτζιάς: «Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου» (Πολιορκία, 1953).

 Την Αμερική την εκπροσωπεί τώρα στην Ελλάδα ο Πρέσβης Πάιατ, παγκοσμίως γνωστός για την προηγούμενη θητεία του στο Κίεβο. Κατά τη διάρκειά της συνέβη μία εξέγερση, ένα πραξικόπημα, ένας εμφύλιος, κατερρίφθη ένα επιβατικό αεροσκάφος και προκλήθηκε η μεγαλύτερη κρίση εδώ και 30 χρόνια στις σχέσεις Δύσης-Ρωσίας.

Τώρα, ο κ. Πάιατ έχει μεταβεί στην Άγκυρα προκειμένου να διαπραγματευθεί το μέλλον της Ελλάδας και της Κύπρου με τον κ. Τίλερσον και τον κ. Ερντογάν. Η παρουσία των Αθηνών και της Λευκωσίας εκρίθη προφανώς μη αναγκαία  σε αυτές τις συζητήσεις. Θα πληροφορηθούν εκ των υστέρων όσα χρειάζεται να ξέρουν και εμείς θα υποστούμε τα υπόλοιπα.

Θα τα βάλουνε κάτω Ερντογάν, Τίλλερσον και Πάιατ να δούνε τι θα δώσουν από Ελλάδα και Κύπρο στην Τουρκία, ώστε να συμφωνήσει, αν συμφωνήσει ο Σουλτάνος. Αν τα βρούνε Τουρκία με Δύση και Ισραήλ, θα πληρώσουμε ένα μέρος του λογαριασμού, αν δεν τα βρούνε δεν αποκλείεται να οργανωθεί κανένας ωραίος ελληνοτουρκικός πόλεμος.

 

Ωραία κατάσταση!

Τα δώσαμε όλα, Ελλάδα και Κύπρος, στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, άφαντοι όμως οι «φίλοι» όταν τους χρειαζόμαστε. Ούτε μια ανακοίνωση υποστηρικτική των ελληνικών και κυπριακών θέσεων δεν εξέδωσαν.

Ανακύπτει όμως τότε το εξής ερώτημα, σε όποιου το κεφάλι δεν το έχει τελείως θολώσει η απελπισία.

Για ποιο λόγο έχει ξεσκιστεί η κυβέρνηση να εξυπηρετήσει τον αμερικανικό στρατηγικό σχεδιασμό για την περικύκλωση, αν όχι τον πόλεμο κατά της Ρωσίας, λύνοντας το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ  εις βάρος των ελληνικών εθνικών συμφερόντων και της ελληνικής εθνικής συνοχής και δημοκρατικής τάξης; (Αλλά και καταβάλλοντας τεράστιο πολιτικό κόστος, αμφιβάλλουμε όμως αν αυτό το γνωρίζουν και το καταλαβαίνουν οι κυβερνώντες).

Για ποιο λόγο τρέχει ο κ. Κοτζιάς στην άλλη άκρη του κόσμου, στο Βανκούβερ του Καναδά, να συνδράμει τις ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να στριμώξουν, αν όχι να καταστρέψουν τη Βόρειο Κορέα – προκαλώντας και τα ειρωνικά σχόλια του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών; Έτσι που πάει, σε λίγο θα προτείνει να στείλουμε και στρατό εκεί.

Για ποιο λόγο προσφέρουμε τα πάντα, διευκολύνσεις για πυρηνικά, αν τις χρειαστούν, ιδιαίτερα επιθετικές αποστολές drones, στην Αλεξανδρούπολη, τον ‘Αραξο, την Κάρπαθο, την Κρήτη και μύρια όσα άλλα στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους; Κινδυνεύοντας να εμπλέξουμε άμεσα τη χώρα στην όλο και πιο εκρηκτική κατάσταση της Μέσης Ανατολής; (τα αυτά ισχύουν και για την Κύπρο)

Για ποιο λόγο βρωμίζουμε το όνομα της Ελλάδας σε διάφορα θέματα (όπως τους οικισμούς στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη) και καταστρέφουμε μόνοι μας συστηματικά τις σχέσεις μας με τη Ρωσία, το Ιράν και μέρος των Αράβων;

Για ποιο λόγο παραδίδουμε μόνοι μας, «καίμε» τα μεγάλα «γεωπολιτικά χαρτιά» που ακόμα διαθέτει η χώρα και θα μπορούσαν να τη βοηθήσουν να διαπραγματευθεί τη σωτηρία της από την οικονομική λαίλαπα που την πλήττει σχεδόν μια δεκαετία;

Η παράδοση της εθνικής κυριαρχίας σε θέματα οικονομικής πολιτικής από το 2010 και μετά στους Πιστωτές οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι τη μεγαλύτερη οικονομική-κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού σε καιρό ειρήνης.

Η παράδοση της εξωτερικής, αμυντικής και διεθνούς πολιτικής της χώρας και του «σκληρού πυρήνα» της κρατικής κυριαρχίας Ελλάδας και Κύπρου στις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους κινδυνεύει να οδηγήσει σε πόλεμο και στην πλήρη, τελική καταστροφή του ελληνικού λαού.

Αθήνα, 15 Φεβρουαρίου 2018

ΥΓ.1. Αισθανόμαστε την ανάγκη να ενημερώσουμε την κυβέρνηση ότι δεν βρισκόμαστε ούτε στο 1952 ούτε στο 1989. Μήπως πρέπει κάτι να διδαχθούμε από τις συγκλονιστικές περιπέτειες των συμπαθών Κούρδων στο Ιράκ και τη Συρία που έβαλαν όλα τα αυγά τους στο καλάθι των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ;

ΥΓ.2. Ιδού και δύο επιπλέον διδακτικά αναγνώσματα

http://www.m-lkke.gr/2018/02/11/9284/O-presbhs-twn-HPA-parembainei-me-proklhtiko-tropo-kai-upagoreuei-ta-sumferonta-tou-amerikanikou-imperialismou.html

http://www.kathimerini.gr/948687/article/epikairothta/kosmos/symvoylos-erntogan-prokalei-myga-poy-paleyei-me-enan-giganta-h-ellada

ΥΓ.3. Δύο σε ένα οι Κύπριοι με τον Νίκο Αναστασιάδη. Δεν θέλησαν μόνο να αυτοκτονήσουν οι ίδιοι με την επανεκλογή του, πυροβόλησαν και την Ελλάδα. Πάντως, ο Κύπριος Πρόεδρος δεν φαίνεται να πολυανησυχεί με τα της ΑΟΖ του. ‘Ισως μάλιστα τον εξυπηρετούν κάπως για να κάνει και νέες υποχωρήσεις. Η Λευκωσία μοιάζει με όχημα με μία μόνο ταχύτητα, την όπισθεν. Το μόνο που δεν είμαστε βέβαιοι είναι αν θα πέσει πρώτα η Κύπρος ή η Ελλάδα στο γκρεμό.

ΥΓ.4. Η πιο λυπηρή παρενέργεια από όλα αυτά είναι ο εξευτελισμός της χώρας σε Ανατολή και σε Δύση, σε Βορρά και σε Νότο, μεταξύ φίλων και εχθρών, αριστερών και δεξιών παγκοσμίως. Να τι διάβασα σε ένα πρόσφατο άρθρο στη συνεχιζόμενη εν Ευρώπη συζήτηση, για το αν πρέπει ή όχι να διαγραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την ευρωπαϊκή αριστερά, όπως πρότεινε το κόμμα του Μελανσόν στη Γαλλία: Εντάξει, δεν μπορούσε να τα βάλει με τον Σόιμπλε λόγω συσχετισμού δύναμης. Στον Νετανιάχου και τον Τραμπ ποιος υποχρέωσε τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ να παραδοθούν;

Μακρον: Μια Μαργκαρετ Θατσερ για τη Γαλλια

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο Μακρόν “τα πήρε όλα κι έφυγε” στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, καταγάγοντας μια εύκολη νίκη εναντίον της Μαρίν Λεπέν. Oι επιδόσεις της τελευταίας ήταν  άλλωστε τόσο κακές την τελευταία βδομάδα της προεκλογικής εκστρατείας, που οδήγησαν μερικούς σχολιαστές να σκεφτούν ότι το “Εθνικό Μέτωπο” δεν ήθελε την εξουσία.

Απομένουν βέβαια δύο ακόμα μάχες για τον κ. Μακρόν. Η πρώτη είναι οι βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου μήνα και η δεύτερη και πιο σημαντική η επίθεση που έχει ήδη προαναγγείλει κατά του γαλλικού εργατικού δικαίου, μέσα στο καλοκαίρι.

Θα ήταν πάντως έκπληξη αν δεν ολοκληρώσει τη νίκη του και στις βουλευτικές εκλογές, πόσο μάλλον που τόσο το Σοσιαλιστικό Κόμμα, όσο και η Δεξιά, τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας της χώρας, εμφανίζουν εικόνα απόλυτης διάλυσης και αποσύνθεσης, με τα στελέχη τους να πηδάνε όπως τα ποντίκια στο νερό κολυμπώντας προς το καράβι του Μακρόν.

Συμπύκνωση του εξευτελισμού της πολιτικής τάξης της Γαλλίας, ο πρώην “σοσιαλιστής” Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δήλωσε ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα πέθανε και ότι προσχωρεί και κατεβαίνει υποψήφιος με το κόμμα του Μακρόν. Για να λάβει από το κόμμα του πρώην Υπουργού του δημοσίως την απάντηση ότι πρέπει να υποβάλλει αίτηση μέσω του ‘Ιντερνετ που θα κριθεί με τις διαδικασίες που ισχύουν για όλους. Τελικά, του ανακοίνωσαν ότι δεν χρειάζονται τις υπηρεσίες του.

Ακόμα κι αν πετύχει όμως τη θεσμική παντοδυναμία που ονειρεύεται στις βουλευτικές, ο Μακρόν και οι ιδέες του παραμένουν απομονωμένες και μειοψηφικές στη γαλλική κοινωνία, όπως δείχνει η ανάλυση των αποτελεσμάτων και του πρώτου και του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών. Η κατάληψη άλλωστε του εργοστασίου της GS&Μ από τους εργάτες του, που απειλούν να το ανατινάξουν την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπενθυμίζει σε όλους ότι το “έργο” του νέου Προέδρου δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

 

Ένας άνθρωπος των “Αγορών” και του “Χρήματος”

Δεν πρέπει να έχει κανείς αμφιβολίες για την αποφασιστικότητα του πρώην τραπεζίτη των Ρότσιλντ να φέρει σε πέρας την αποστολή του, που δεν είναι άλλη από το να γίνει η Μάργκαρετ Θάτσερ της Γαλλίας. Αν άλλωστε επελέγη για τον ρόλο αυτό, μερικοί πιστεύουν με τη φροντίδα του Ζακ Ατταλί, είναι ακριβώς γιατί έχει εκπαιδευτεί επί δεκαετίες στην πιο απόλυτη πειθαρχία και γιατί δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερους συναισθηματικούς δεσμούς με τη χώρα του. Δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός αλλά ο άνθρωπος των Αγορών και του Χρήματος που ήρθε να κυβερνήσει τη Γαλλία. Αν υπάρχει κάποιος αποφασισμένος να δείξει όση σκληρότητα και να πάρει όσα ρίσκα χρειάζεται για να την “αναμορφώσει”, είναι ο Μακρόν.

Οι “αγιογράφοι” του πολλαπλασιάζονται τώρα στον γαλλικό τύπο όπως τα μανιτάρια στο δάσος μετά από τη βροχή. Θα ήθελαν πολύ να τον συγκρίνουν με τον Ναπολέοντα. Γνωρίζοντας όμως ότι διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να γελοιοποιηθούν, περιορίζονται να θυμίσουν ότι δεν υπήρξε μετά τον Αυτοκράτορα άλλος τόσο νέος ηγέτης στη χώρα.

Μόνο που αυτός ο Ναπολέων, δεν σκοπεύει να ξεκινήσει κανέναν πόλεμο με τους Βασιληάδες της Ευρώπης, που συνασπίστηκαν, με τη χρηματοδότηση λέγεται των Ρότσιλντ, για να πνίξουν την επαναστατημένη Γαλλία. Οι εκστρατείες του μάλλον εσωτερικές θα είναι, όπως εκείνες του Θιέρσου. Η Κομμούνα του Παρισιού άλλωστε μας προέκυψε από την άρνηση του λαού του να αποδεχτεί τη συνθηκολόγηση των κυβερνητών του απέναντι στη Γερμανία.

Η εμφάνισή του Μακρόν, την ημέρα που κέρδισε τις εκλογές, ήταν άψογη, ακόμα και η αλαζονεία του έμοιαζε μελετημένη να υπενθυμίσει στους Γάλλους ότι προέρχεται από την τάξη που είναι προορισμένη να κυβερνά. Η ομιλία του ήταν μια γενικολογία, που θα μπορούσε να εκφωνηθεί πριν ή μετά από έναν αιώνα. Εκτός από ένα σημείο. ‘Οταν τσουβάλιασε με τον όρο “εξτρεμισμοί” την αριστερά και την άκρα δεξιά, ανακοινώνοντας ότι σκοπός του είναι να τις πολεμήσει.

Το μόνο κάπως “ανθρώπινο”, αυθόρμητο στοιχείο του κ. Μακρόν τη μέρα της νίκης ήταν στο τέλος των πανηγυρισμών, το αμήχανο γελάκι του καθώς απέμεινε μόνος στην ομάδα να μην τραγουδάει τη Μασσαλιώτιδα. Είτε δεν ήξερε τους στοίχους, είτε δεν μπορούσε να τους τραγουδήσει.

Αν υπάρχει ένα τραγούδι που μισεί η άρχουσα τάξη της Γαλλίας είναι ο εθνικός ύμνος της χώρας της που καλεί “στα όπλα τους πολίτες”. Όπως και το εθνικό της σύμβολο, που βλέπει κανείς σε όλα τα δημόσια κτίρια: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.

Με αυτά ήρθε να ξεμπερδέψει ο Τραπεζίτης-Πρόεδρος. Η εκπληκτική επιτυχία του, να μπει στην πολιτική και να γίνει Πρόεδρος της Γαλλίας σε τρία χρόνια, αντανακλά την τεράστια ισχύ, επιρροή και δυνατότητες του χρηματιστικού κεφαλαίου, της Αυτοκρατορίας του Νταβός, στην εποχή μας.

Σε διεθνές επίπεδο, η νίκη του Μακρόν ανακόπτει, τουλάχιστον προσωρινά, τον κύκλο επιτυχιών της πιο ριζοσπαστικής πτέρυγας του δυτικού  κατεστημένου, εκείνης δηλαδή που, πεπεισμένη ότι δεν προχωράει μακριά η “ευτυχής παγκοσμιοποίηση” τύπου Φουκουγιάμα, αποφάσισε να ποντάρει στο “μοντέλο Χάντιγκτον”, του “πολέμου των πολιτισμών”.

Είναι πιθανότατα το “Plan Β” του Χρήματος. Μετά την εκλογή του Τραμπ και το Brexit, ήρθαν όμως οι ολλανδικές και τώρα οι γαλλικές εκλογές να ανακόψουν (προσωρινά;) τις επιτυχίες του.

Η νίκη του Μακρόν δίνει μια “ανάσα” στην ΕΕ, απομακρύνοντας κάπως το ενδεχόμενο ενός ξαφνικού θανάτου της, αν και θα ήταν λάθος να υποθέσει κανείς ότι ξεπέρασε την κρίση της.

Και πως θα μπορούσε να την ξεπεράσει, όταν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην ήπειρο, το Βερολίνο και η Κομισιόν, επιμένουν, με άγνοια Μαρίας Αντουανέττας, στις ίδιες πολιτικές, ποτίζοντας τον “άρρωστο” με το “φάρμακο” που τον σκοτώνει;

 

Ενας Πρόεδρος μειοψηφίας

Τον νέο Πρόεδρο εξέλεξε μια μειοψηφία των Γάλλων εκλογέων σε απόλυτους αριθμούς και αρκετοί που τον ψήφισαν δεν προσχώρησαν στο πρόγραμμά του, αλλά θέλησαν να εμποδίσουν την Λεπέν. Ειδικότερα:

– Σε αντίθεση με τον Σιράκ, που πήρε 82% έναντι του πατρός Λεπέν το 2002, ο Μακρόν απέσπασε μόνο 65%

– Για πρώτη φορά μετά το 1969, η συμμετοχή στον δεύτερο γύρο ήταν μικρότερη κατά 3% του πρώτου

– Το ποσοστό 12% ακύρων ψηφοδελτίων ήταν απόλυτο ρεκόρ για την Πέμπτη Δημοκρατία (το 2012 ήταν 5,8%)

– Υπέρ του Μακρόν ψήφισε το 42% των εχόντων δικαίωμα ψήφου και από αυτούς, κατά τις δημοσκοπήσεις, μόνο το 55% συμμεριζόταν τις ιδέες του

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου είναι τα αληθινά αντιπροσωπευτικά των πολιτικών προτιμήσεων των Γάλλων, οι μισοί από τους οποίους ψήφισαν πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται εναντίον της Ευρωπαiκής ‘Ενωσης με την τωρινή μορφή της.

Αν συνυπολογίσουμε τις ψήφους της “Ανυπότακτης Γαλλίας” του Μελανσόν, του “αριστερού σοσιαλιστή” Αμόν και των δύο τροτσκιστών υποψηφίων βλέπουμε ότι αποσπούν  το 27% των ψήφων στον πρώτο γύρο, λίγο περισσότερους από τις ψήφους που απέσπασε η άκρα δεξιά και οι αντισυστημικοί Δεξιοί Γκωλικοί του Ντιπόν Αινιάν. Ακόμη κι αν δεν υπολογίσουμε τον Αμόν, μιλάμε πάλι για πάνω από 50% καθαρά “αντισυστημικών” ψήφων, σε μια από τις πιο κεντρικές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Αμόν, να σημειωθεί, υποστήριξε πολιτικές προτάσεις που, υλοποιούμενες, θα οδηγούσαν σε σύγκρουση με τις Βρυξέλλες. Ο λόγος που τον εντάσσουμε σε μια ενδιάμεση κατηγορία είναι ότι προφανώς δεν ήθελε ρήξη με την ΕΕ για να τις επιβάλλει.

Δηλαδή ένα 50-55% περίπου των ψηφισάντων τάσσεται υπέρ “αντισυστημικών” κομμάτων, είτε της αριστεράς, είτε της δεξιάς και της άκρας δεξιάς.

55% ήταν και το ποσοστό των Γάλλων που καταψήφισαν το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης (κατ’ ουσίαν το οικοδόμημα του Μάαστριχτ) στο δημοψήφισμα του 2005. Μόνο που τότε, δεν υπήρχαν πολιτικά υποκείμενα στη Γαλλία να εκφράσουν αυτό το ‘Οχι, ούτε είχε ξεσπάσει η βαθειά, δομική οικονομική κρίση του 2008.

Η Γαλλία έγινε έτσι η δεύτερη χώρα της ΕΕ, μετά την Ελλάδα, όπου η πλειοψηφία των πολιτών προσχώρησε εκλογικά σε κόμματα που δηλώνουν “αντισυστημικά”. Επιβεβαιώνοντας ότι βρισκόμαστε στο περιβάλλον εντεινόμενης, βαθιάς, δομικής και όχι συγκυριακής κρίσης του δυτικού καπιταλισμού και του πολιτικού του συστήματος, βάθους, αν και όχι έντασης, ανάλογων με της κρίσης του 1929.

Οπως συνέβη και στη δεκαετία του 1930, η κρίση τείνει να παράγει ριζοσπαστικά πολιτικά υποκείμενα προς τα αριστερά και προς τα ακροδεξιά, ιδίως σε χώρες σχετικά ισχυρότερες, όπως η Γαλλία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ, που μπορούν ευκολότερα να σκεφτούν να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις. Σε χώρες πιο αδύναμες, η ριζοσπαστικοποίηση εκδηλώθηκε κυρίως προς αριστερά, όπως με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ποδέμος.

 

Μια γεωπολιτική Βαϊμάρη

Οχι μόνο υπάρχουν σημαντικές δομικές ομοιότητες ανάμεσα στην κοινωνικο-πολιτική κρίση της σημερινής Ευρώπης με εκείνη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919-33) στη μεσοπολεμική Γερμανία. Και γεωπολιτικά η σημερινή Ευρώπη θυμίζει τη δεκαετία του 1930 και τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ολόκληρη μοιάζει υπό γερμανική ηγεμονία, με μόνο δύο χώρες στις άκρες της να αμφισβητούν τα desiderata του Βερολίνου. Τη Ρωσία του Πούτιν ανατολικά,  υποχρεωμένη, σχεδόν παρά τη θέλησή της, να αντιστέκεται στη Δύση. Τη Βρετανία στα δυτικά, η άρχουσα τάξη της οποίας ονειρεύεται ισχυρότερο ρόλο για το Λονδίνο, για λογαριασμό βέβαια πάντα της ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος” και των ΗΠΑ.

Η Ιταλία μοιάζει πάντα να ταλαντεύεται και να “καιροσκοπεί”, όπως τον καιρό του Μουσσολίνι, πριν πάρει την τελική απόφαση να πάει με τον Χίτλερ. Η Πολωνία θυμίζει κάπως την εποχή του Πιλσούντσκι, η Ισπανία μοιάζει να έχει αποτραβηχτεί στη δική της χερσόνησο, όπως και τότε. Στην ευρωπαϊκή περιφέρεια ιδιαίτερος παραμένει πάντα ο ρόλος της Τουρκίας, που παζαρεύει τη διεθνή της θέση, αλλά και μιας μη ευρωπαϊκής χώρας, που δεν υπήρχε στον μεσοπόλεμο, του Ισραήλ, με τεράστια επιρροή στις ευρωπαϊκές και ιδίως τις μεσογειακές υποθέσεις.

Βεβαίως, η “γερμανική ηγεμονία” επί της Ευρώπης παραμένει πάντα υπό την επίβλεψη του Χρήματος, του ΔΝΤ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που φροντίζουν, από καιρού εις καιρό, να υπενθυμίζουν και να επιβάλουν στο Βερολίνο το όριά της.

Η Γαλλία έχει τοποθετήσει εδώ και καιρό τον εαυτό της σε μια θέση υποτελή και υποδεέστερη έναντι της Γερμανίας, που θυμίζει κάπως, τηρουμένων ασφαλώς των αναλογιών και σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, το Βισύ του στρατάρχη Πεταίν.

 

Γαλλία, Γερμανία και ΕΕ

Στο Βερολίνο, αναστεναγμοί ανακούφισης υποδέχτηκαν την εκλογή Μακρόν απέναντι στη Λεπέν. Πολύ γρήγορα όμως τους διαδέχθηκαν προειδοποιήσεις και της Γερμανίας και του Γιούνκερ προς τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο να μην περιμένει χαλάρωση της “δημοσιονομικής σταθερότητας”.

Ο Μακρόν έχει τη συμπαράσταση της “Διεθνούς του Χρήματος”, που άλλωστε εκπροσωπεί. Παρόλο όμως που το Βερολίνο συμμάχησε με αυτή τη “Διεθνή” για να επιβληθεί στην Ευρώπη, η γερμανική Δεξιά δεν επιθυμεί να ξοδέψει τα γερμανικά πλεονάσματα για να βοηθήσει τους συμμάχους της ή την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομίας, παρά το ότι ο κ. Γκάμπριελ (όχι όμως ο κ. Σουλτς) και ορισμένοι Πράσινοι, αρχίζουν να φλερτάρουν με την ιδέα, θεωρώντας ότι η γερμανική ηγεμονία επιβάλλει μια λίγο μεγαλύτερη ευελιξία.

Απομένει να δούμε τι θα κάνει ο Μακρόν, που από τη μια έχει να αντιμετωπίσει τον συγκεκαλυμμένο, πλην πολύ υπαρκτό γερμανικό εθνικισμό, από την άλλη ετοιμάζεται να προχωρήσει στην “κατεδάφιση” του εργατικού δικαίου στη δική του χώρα.

 

Η νεκρανάσταση της αριστεράς 

Η Γαλλία είναι μια χώρα που έχει κάνει δέκα επαναστάσεις σε δύο αιώνες. Από το Λαϊκό Μέτωπο στην μεταπολεμική παντοδυναμία του ΚΚ, από τον αγώνα των τροτσκιστών υπέρ της αλγερίνικης επανάστασης στον Μάη του 1968, μέχρι τον θρίαμβο του Σοσιαλιστικού Κόμματος το 1981, η Αριστερά σφράγισε την ιστορία της χώρας.

Αλλά πολλοί πίστεψαν ότι αυτή η παράδοση πέθανε, μαζί με τη διάκριση αριστεράς-δεξιάς, μετά την πλήρη συνθηκολόγηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος με τον νεοφιλελευθερισμό, σε συνθήκες προϊούσας πολιτιστικής παρακμής και “αμερικανοποίησης”. Η παραδοσιακή, σοσιαλιστική κουλτούρα των λαϊκών τάξεων επεβίωνε, αλλά σε διαρκή άμυνα, χωρίς ιδεολογικο-πολιτικούς εκπροσώπους ή παρουσία στα Μέσα. ‘Οτι απέμενε από την κοινωνική αμφισβήτηση άρχισε να μεταναστεύει στην ακροδεξιά. το “Εθνικό Μέτωπο” της Μαρίν Λεπέν.

Ωσπου η υποβόσκουσα κοινωνική ζήτηση για πραγματική, αυθεντική αριστερά συνάντησε το πολιτικό διάβημα του Μελανσόν και εγένετο “θαύμα”, μια “νεκρανάσταση” δηλαδή μιας αριστεράς που να έχει κάποια σχέση με το όνομά της.

Το αποτέλεσμα του Μελανσόν στον πρώτο γύρο πρέπει να θεωρηθεί ιστορικό. Κλείνει τον κύκλο της ηγεμονίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος που άνοιξε το συνέδριο του Epinay, το 1971, όπως έγινε και στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Το αποτέλεσμα του Μελανσόν δεν είναι τυχαίο. Αντανακλά την τεράστια ζήτηση για αυθεντική αριστερά σε όλο τον δυτικό κόσμο. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι η αμερικανική νεολαία (16-20 ετών) θα ψήφιζε κατά 45% “σοσιαλιστή” και κατά 21% “κομμουνιστή”, αν και Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές είναι περίπου ανύπαρκτοι στις ΗΠΑ (ίσως και γι’ αυτό!). Προ ημερών, μια πλειοψηφία Βρετανών τάχθηκε στις δημοσκοπήσεις υπέρ του αριστερού εκλογικού προγράμματος των Εργατικών, που προβλέπει επανεθνικοποίηση των σιδηροδρόμων, των ταχυδρομείων, της ύδρευσης και ανάλογης κατεύθυνσης μέτρα.

Το “εκλογικό παιχνίδι” στη Γαλλία έμοιαζε εξ αρχής σχεδιασμένο να πάει εκεί που πήγε, σε μια αναμέτρηση Μακρόν-Λεπέν. Μόνο απέναντι στη Λεπέν, ο Μακρόν ήταν σίγουρος για τη νίκη. Μόνο απέναντι στον Μακρόν των Ρότσιλντ και μόνο συσπειρώνοντας όλη την αμφισβήτηση πίσω της, η Λεπέν θα μπορούσε να έχει ελπίδα.

Οι επιδόσεις του Μελανσόν, που αμφισβήτησε το μονοπώλιο της Λεπέν ως εκφραστή της κοινωνικής δυσφορίας και εξέγερσης, άλλαξε τα δεδομένα. Και δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα γινόταν αν δεν συνέβαινε η τρομοκρατική επίθεση στις παραμονές του πρώτου γύρου, που ενίσχυσε τον Μακρόν, σταθεροποίησε τον Φιγιόν και συνέβαλε στον αποκλεισμό του Μελανσόν.

Η “Ανυπότακτη Γαλλία” απέσπασε πάνω από το τριπλάσιο των ψήφων του υποψηφίου των Σοσιαλιστών. Η άνοδός της υπήρξε εξίσου ορμητική με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, του Κόρμπιν και του Σάντερς. Βεβαίως, το πολύ καλό ξεκίνημα δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην και καλή συνέχεια – συχνά τα προβλήματα εμφανίζονται αργότερα και η ελληνική τραγωδία και προδοσία το απέδειξε επαρκέστατα. Η “Ανυπότακτη Γαλλία” απέχει ακόμα πάρα πολύ από το να είναι το υποκείμενο που χρειάζεται στις μέρες μας οποιαδήποτε σοβαρή απόπειρα αριστερής, “ριζοσπαστικής” διακυβέρνησης. Στην γαλλική περίπτωση εμφανίστηκαν αμέσως άλλωσε με τον σεχταρισμό και την αδυναμία της γαλλικής αριστεράς να συνασπισθεί στο σύνολό της στις βουλευτικές εκλογές. Με δεδομένο το υπερπλειοψηφικό, δύο γύρων, βαθειά αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα, αυτή η αποτυχία μπορεί να έχει δυσμενείς συνέπειες ως προς τον τελικό αριθμό βουλευτών της αριστεράς.

Ο Μακρόν κέρδισε γιατί η Γαλλία δεν εμπιστεύτηκε (αυτή τη φορά) μια άκρα δεξιά που της φάνηκε επικίνδυνη, αλλά και γιατί, ίσως, η Αριστερά δεν ήταν ακόμα έτοιμη. Το πιθανότερο όμως είναι ότι αυτή η καθυστέρηση στην εκδήλωση της κρίσης, δεν θα συμβάλει παρά στην πιο ισχυρή της εκδήλωση σε μια ορισμένη χρονική στιγμή.

Το εξασφαλίζουν άλλωστε αυτό οι σημερινές ευρωπαϊκές ελίτ, περισσότερο από ποτέ εξαρτημένες και καθοδηγούμενες από το Χρήμα, με την επιμονή τους στις πολιτικές ακριβώς που προκάλεσαν την κρίση, τη δυσφορία και την εξέγερση.

 

17.5.2017

Απο το Κεφαλαιο (Capital) στο Καπιτωλιο (Capitole)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οι κάμερες είναι στημένες χαμηλά. Τον δείχνουν ελαφρώς ψηλότερο από ότι είναι πραγματικά, καθώς διασχίζει, μόνος μπροστά στο Λούβρο, με υπόκρουση την Ωδή στη Χαρά, τα τελευταία βήματα στον δρόμο που τον οδήγησε, κατά την έκφραση του Ρεζίς Ντεμπρέ, “από το Κεφάλαιο στο Καπιτώλιο” – λογοπαίγνιο με τις λέξεις Capital και Capitole, αλλά και υπενθύμιση της προέλευσης του κ. Μακρόν, πρώτου Προέδρου στην ιστορία της Γαλλίας που προέρχεται από μια Τράπεζα και όχι την πιο ασήμαντη.

Είναι άψογος στην εμφάνιση και στο βάδισμα, μιλάει άριστα γαλλικά, το μόνο που θα μπορούσε κάποιος να του προσάψει είναι η αλαζονεία του. Είναι όμως ελάττωμα, διερωτώμαι, ή επιλογή του σκηνοθέτη, μια σοφή υπενθύμιση στον λαό της τάξης που προορίζεται, από πάντα και για πάντα, να κυβερνάει τη Γαλλία και τον κόσμο;

Η εικόνα είναι τέλεια. Αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω πάνω της κάποιο ανθρώπινο, αυθόρμητο στοιχείο, την έκφραση ενός χαρακτήρα, ενός συναισθήματος. Μόνο στο τέλος των πανηγυρικών επιτέλους ένα γελάκι. Είναι τη στιγμή που ο νέος Πρόεδρος διαπιστώνει, κι εμείς μαζί του, ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει με τους άλλους γύρω του τη Μασσαλιώτιδα. Προφανώς, δεν γνωρίζει τους στίχους του τραγουδιού της Γαλλικής Επανάστασης, που έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας του, καλώντας πάντα “στα όπλα τους Πολίτες” της.

Μπροστά στην Πυραμίδα του Λούβρου το πλήθος δεν είναι πολύ μεγάλο όσο κι αν παλεύουν οι τηλεοράσεις να ισχυριστούν το αντίθετο, έστω και χωρίς να επιμένουν. Είναι μάλλον το μικρότερο που έχει συγκεντρωθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κι αν είναι πολλοί οι Γάλλοι σήμερα που ανακουφίστηκαν με την εκλογή του Μακρόν (όπως και πολλοί που θύμωσαν και απογοητεύτηκαν), δεν υπάρχουν πολλοί που να ενθουσιάστηκαν. Αξιοσημείωτη εξαίρεση, οι δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων, που μάλλον θεωρούν τμήμα των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων την έκδηλη έκφραση της χαράς τους για την εκλογή του νέου Προέδρου.

Ο “βαθμός μηδέν” της πολιτικής

Νάτος τώρα, απευθύνεται στους συγκεντρωμένους και πίσω από αυτούς στο Έθνος που η μοίρα τον έστειλε να κυβερνήσει. Στον λόγο του υπάρχουν όλα και τίποτα. Γεμάτος από ευγενή αισθήματα και προθέσεις, θα μπορούσε άνετα να εκφωνηθεί και πριν από διακόσια και μετά από διακόσια χρόνια. Υπόσχεται αντιμετώπιση των προβλημάτων, ευημερία, συμφιλίωση κι ένα σωρό άλλες καλές και χαρούμενες καταστάσεις. Αλλά δεν κάνει λόγο ούτε για ένα θέμα πολιτικής, δεν υπόσχεται τίποτα συγκεκριμένο, εκτός από καλωσύνη, ευτυχία και χαρά.

Μόνο σε ένα ζήτημα γίνεται συγκεκριμένος. Στην απόφασή του να πολεμήσει τους “εξτρεμισμούς”. Η επιλογή του πληθυντικού, η συμπερίληψη δηλαδή και της άκρας δεξιάς και της αριστεράς στους αντιπάλους, αποσαφηνίζει την επιδίωξη και την “ιστορική αποστολή” που ανέλαβε. Να τερματίσει τη “γαλλική εξαίρεση”, να επιβάλλει και εδώ τους παγκόσμιες κανόνες και την ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, του διαρκώς εξελισσόμενου και ριζοσπαστικοποιούμενου οικονομικού δόγματος της “Βασιλείας του Χρήματος”. Τόχει άλλωστε προαναγγείλει, ότι σκοπεύει ήδη μέσα στο καλοκαίρι να “αναμορφώσει” τη γαλλική εργατική νομοθεσία, χωρίς καν την έγκριση του κοινοβουλίου, αλλά χρησιμοποιώντας τις σχεδόν μοναρχικές εξουσίες που του δίνει το Σύνταγμα της Πέμπτης Δημοκρατίας. Η πρόθεσή του εξάλλου να απαλλάξει της φορολογίας τους πλούσιους και υπερπλούσιους, κυνηγώντας όλους τους υπόλοιπους, προκάλεσε ακόμα και την κριτική ενός κατά τα άλλα νεοφιλελεύθερου σχολιαστή της εφημερίδας των επιχειρηματιών, της “Εκό”. Η κατάληψη της Προεδρίας ήταν μόνο το πρώτο βήμα.

Μια άνετη, αλλά πολύ τρωτή νίκη

Η δουλειά δεν προμηνύεται εύκολη. Πρώτον, γιατί αυτοί οι “εξτρεμιστές” απέσπασαν στον πρώτο γύρο το 55% των ψήφων, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία και ορισμένοι από αυτούς περιλαμβάνονται στους ψηφοφόρους του Μακρόν του δεύτερου γύρου. Δεύτερο, γιατί ποτέ στην ιστορία της Γαλλίας δεν έχει εκλεγεί Πρόεδρος με τόσο χαμηλό ποσοστό (λίγο παραπάνω από 40%) επί του συνόλου των εκλογέων, με μόνη εξαίρεση την εκλογή Πομπιντού στις πολύ ειδικές συνθήκες του 1969. Τόσο η αποχή, όσο και ο αριθμός των λευκών και άκυρων έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ.

Μόνο η μηχανική του γαλλικού προεδρικού συστήματος και η άπωση προς την Λεπέν επέτρεψε στον κ. Μακρόν να γίνει Πρόεδρος. Όχι η προσχώρηση έστω μιας αξιοσημείωτης σχετικής πλειοψηφίας των Γάλλων στις ιδέες που θέλει να εφαρμόσει.

Το υποδεικνύει άλλωστε σήμερα ο γαλλικός τύπος, που υπογραμμίζει την έκταση αλλά και το εύθραυστο της νίκης του Μακρόν.
“Kαλοπαιγμένο”, είναι ο τίτλος της σημερινής Λιμπερασιόν για την επιτυχία Μακρόν, ενώ η οικονομική εφημερίδα “Εκό”, που απηχεί τα συμφέροντα των εργοδοτών, τιτλοφορεί “Η Γαλλία τόλμησε”. Η παραδοσιακή εφημερίδα της γαλλικής δεξιάς, η Φιγκαρό, πιο προσεκτική, “προσγειώνει” και προειδοποιεί τον νέο Πρόεδρο:
“Ας μη γελιόμαστε: η Γαλλία του Μακρόν, αυτή η θετική, δυναμική, μεταρρυθμιστική, ανοιχτή στην Ευρώπη, όπως στους ανέμους της ανοιχτής θάλασσας, Γαλλία υπάρχει  -και είναι ευτυχές αυτό. Αλλά δεν αντιπροσωπεύει παρά το ένα τέταρτο των Γάλλων. Δύο άλλα τέταρτα (οι οπαδοί της Λεπέν, του Μελανσόν, αλλά και του Αμόν θα μπορούσαμε να προσθέσουμε), είναι ριζικά αντίθετοι με τις αξίες που ενσαρκώνει”.

Προσκλητήριο μάχης από την αντιπολίτευση

Ο Ζαν Λυκ Μελανσόν δεν αφιέρωσε πάνω από δύο τρεις φράσεις στα τυπικά συγχαρητήρια και τις ευχές προς τον νεοεκλεγέντα, προτού καλέσει σε μαχητική συσπείρωση τους οπαδούς του, εν όψει ιδίως των βουλευτικών εκλογών που ακολουθούν τον επόμενο μήνα.

Η κομμουνιστική “Ουμανιτέ” από την πλευρά της υποδέχτηκε τον νέο Πρόεδρο με προσκλητήριο μάχης εναντίον του και των ιδεών του, υπογραμμίζοντας ότι εξελέγη μεν, χωρίς προσχώρηση δε. Στο κύριο άρθρο της υπογραμμίζει ότι ο Μακρόν “θέλει να χτυπήσει γρήγορα γιατί είναι αδύνατος” και υπογραμμίζει τη σημασία των βουλευτικών εκλογών του ερχόμενου μήνα για να μπουν εμπόδια στο δρόμο του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μεγάλο κομμάτι της Γαλλίας “περιμένει” τώρα στις βουλευτικές και μετά στον δρόμο τον νέο Πρόεδρο. Τα αισθήματά της διατυπώνει καλύτερα ένας άνθρωπος της τέχνης (και οπαδός του Μελανσόν), ο σκηνοθέτης Francois Ruffin που εξέπληξε με την “Ανοιχτή Επιστολή προς ένα Μελλοντικό Πρόεδρο που ήδη Μισούν”, που δημοσίευσε τις προάλλες στη Μόντ προειδοποιώντας τον:

“Την πρωτομαγιά το πρωί ήμουν στην αγορά, στη συνοικία Σαν Μωρίς στην Αμιέν, το απόγεμα στην αγορά του Λονγκό…Συζήτησα με εκατοντάδες ανθρώπους. Μπορούσες να το αναπνεύσεις και στον αέρα ακόμα: σας μισούν. Πραγματικά έπαθα σοκ, δεν το περίμενα, έμεινα κατάπληκτος: σας μισούν. Το ίδιο ήταν και την προηγουμένη πούμουνα στο μότο-κρός του Flixecourt, το έλεγαν στις κουβέντες: σας μισούν…Σας μισούν οι “χωρίς δικαιώματα, οι ξεχασμένοι, οι απροστάτευτοι”, αυτούς που αναφέρετε στους λόγους σας, μιμούμενος κάπως τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σας μισούν γιατί αισθάνονται σε σας, και δικαιολογημένα, την αλαζονική ελίτ…Σας μισούν, σας μισούν, σας μισούν. Σας το σφυροκοπάω γιατί με την αυλή σας, με την παρέα σας, με τη μπουρζουαζία που σας περιβάλλει, έχετε πάθει κοινωνική κουφαμάρα. Δεν ακούτε τον βρυχηθμό. Το επεισόδιο στο πάρκιγκ της Whirlpool δεν ήταν παρά μια πρόγευση… Στέκεστε μπροστά σε μια ταξική άβυσσο.

Είναι περασμένα μεσάνυχτα που γυρνάω στο ξενοδοχείο μου σκεπτόμενος πως άραγε νάναι το επόμενο εξάμηνο στη Γαλλία. Παρέες, παρέες, οι πιτσιρικάδες, πίνουν μπύρες και κουβεντιάζουν στα σκαλάκια της Πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ, της Πλατείας της Δημοκρατίας, κάτω από το άγαλμά της. Το αυτί μου πιάνει έναν από δαύτους να εξηγεί στον σύντροφό του “Μόνο με επανάσταση μπορείς να κάνεις πράγματα”.

Αυτή η χώρα δεν είναι έτοιμη να αλλάξει.

 

* Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Φωτ: David de Rothschild et Emmanuel Macron. (EREZ LICHTFELD/SIPA)

Γαλλια – το φαντασμα της Βαϊμαρης

Παρίσι – του απεσταλμένου του ΑΠΕ-ΜΠΕ
Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το ότι συζητάμε συνέχεια για τον σεισμό που πιθανότατα δεν θα γίνει (την εκλογή Λεπέν) συμβάλλει στο να μην συνειδητοποιούμε τον σεισμό που ήδη έγινε στη Γαλλία και προσδιορίζει αναγκαστικά τα πολύ στενά περιθώρια που θα διαθέτει, ευθύς εξ αρχής, ο πιθανολογούμενος νέος Πρόεδρός της, Εμμανουήλ Μακρόν.

Ο Μακρόν, το ξέρουμε από τώρα και το ξέρει κι ο ίδιος, όχι μόνο θα ‘ναι Πρόεδρος μειοψηφίας αλλά θα ‘χει και την πλειοψηφία του γαλλικού λαού μαχητικά εναντίον του και των πολιτικών που θέλει να εφαρμόσει!

Το πραγματικά συγκλονιστικό στη Γαλλία δεν είναι βέβαια ότι θα ηττηθεί πιθανότατα (εξαιρέσει μεγάλης εκπλήξεως), η Κυρία Λεπέν. Το συγκλονιστικό είναι αυτό που δεν γράφεται, δεν λέγεται και προσπαθείται να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι δεν συμβαίνει καν.

Για πρώτη φορά μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (ίσως αν εξαιρέσουμε μερικές ημέρες του Μαΐου 1968), η σαφής πλειοψηφία του γαλλικού λαού υποστηρίζει σήμερα πολιτικές δυνάμεις που θέτουν ως ρητή επιδίωξη την ανατροπή του υπάρχοντος πολιτικού και πολιτειακού συστήματος και των θεμελιωδών οικονομικών πολιτικών του, του νεοφιλελευθερισμού και της ευρωπαϊκής του ενσάρκωσης, του “ευρωφιλελευθερισμού”.

Στον πρώτο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, η ριζοσπαστική, άκρα αριστερά κέρδισε συνολικά 27,3% των προτιμήσεων και η φασίζουσα ακροδεξιά το 26,92%. Το 55% των Γάλλων όχι μόνο απορρίπτουν κατηγορηματικά το νεοφιλελεύθερο ή “ευρωφιλελεύθερο” στην περίπτωσή μας μοντέλο, αλλά υποστηρίζουν πλέον ενεργά πολιτικές δυνάμεις που μάχονται για την ανατροπή τους. Μόνο ένα 44% των Γάλλων εξακολουθεί να υποστηρίζει παλαιά ή νέα συστημικά κόμματα και πρόσωπα της αριστεράς ή της δεξιάς.

Ο ίδιος ο κ. Μακρόν το γνωρίζει άριστα. Γι’ αυτό και έχει ήδη προαναγγείλει ότι θα περάσει τις νεοφιλελεύθερες “μεταρρυθμίσεις” του με προεδρικά διατάγματα, αγνοώντας δηλαδή, αν χρειαστεί, όχι μόνο τη θέληση του λαού, αλλά και τη θέληση των ίδιων των βουλευτών. Μόνο που η Γαλλία δεν είναι οποιαδήποτε χώρα. Έχει κάνει δέκα επαναστάσεις σε δύο αιώνες!

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει λοιπόν τι ακριβώς θα συμβεί.

Οι “εκλογικές στατιστικές” και στη Γαλλία (το “πολιτικό εργαστήρι” της Ευρώπης, εδώ και δυόμισυ αιώνες) επιβεβαιώνουν και ότι βρισκόμαστε, τηρουμένων των αναλογιών, και φυσικά με τις ιδιομορφίες της σημερινής εποχής, σε μια κατάσταση ανάλογη της κρίσης που συγκλόνισε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης στον μεσοπόλεμο, αλλά και μιας οικονομικής κρίσης που άρχισε το 2008, μετετράπη σε κρίση της ΕΕ και δεν είναι συγκυριακή, αλλά βάθους ανάλογου με τις μεγάλες κρίσεις του 1873-96 και του 1929 (αυτές δηλαδή που προκάλεσαν στο παρελθόν τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τη Ρωσική και την Κινεζική Επανάσταση, τον Ναζισμό και το αμερικανικό New Deal).

Όπως και στη Γερμανία του μεσοπολέμου, οι λύσεις στην κρίση εμφανίζονται και προς τα δεξιά και προς τα αριστερά. Η μεγάλη ειρωνεία μάλιστα είναι ότι αυτό συμβαίνει, τη στιγμή που ένα σωρό κόσμος έσπευσε να ενταφιάσει οριστικά τη διαίρεση αριστεράς και δεξιάς! Μεταξύ τους και πολλοί διανοούμενοι ή πολιτικοί, που ξεκίνησαν την καριέρα τους πουλώντας αριστερές ιδέες και τώρα βρίσκονται σε εναγώνια αναζήτηση αξιοπρεπούς τρόπου να αλλάξουν στρατόπεδο. Ηλπισαν ότι το πρόβλημα θα λυνόταν μόνο του με τον θάνατο της αριστεράς, η εμφάνιση όμως της ανυπότακτης Γαλλίας, που κονιορτοποίησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τους άφησε μάλλον απορημένους και άναυδους. Αλλά έκανε και κάτι πιο ουσιαστικό. Αμφισβήτησε από τη Μαρίν Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπο, το μονοπώλιο της εξέγερσης.

Αν και, όπως συνέβη και στον μεσοπόλεμο, η ρητορεία της άκρας δεξιάς και της άκρας αριστεράς τέμνονται, οι διαφορές στη στρατηγική κατεύθυνση είναι ήδη αρκετά σαφείς. Για τη Μαρίν Λεπέν, ο δρόμος είναι ο αυταρχισμός κι ο Πόλεμος, που προετοιμάζει ιδεολογικά και πολιτικά με την αντι-ισλαμική της ρητορεία. Ο ολοκληρωτισμός, στην ανάλυσή της, δεν προέρχεται από την παντοδυναμία του Χρήματος, αλλά από τους “τζιχαντιστές”.

Αντίθετα, η “ανυπότακτη Γαλλία” θέτει στο κέντρο της κριτικής της το χρηματιστικό κεφάλαιο και επιχειρεί να διαμορφώσει ένα δημοκρατικό, κοινωνικό και οικολογικό εναλλακτικό μοντέλο.

Και η Μαρίν Λεπέν και ο Ζαν-Λικ Μελανσόν έφτασαν στην πραγματικότητα πολύ κοντά στο νήμα. Η Γαλλία μοιάζει όμως σαν να φοβήθηκε την τελευταία στιγμή και την επικίνδυνη Κυρία της Άκρας Δεξιάς και τον ανέτοιμο ηγέτη της Αριστεράς.

Σήμερα το βράδυ, οι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κατεστημένου θα πανηγυρίσουν έξαλλα για τη νίκη του Μακρόν, αν επιβεβαιωθούν τα προγνωστικά. Θα την παρουσιάσουν ως το τέλος της κρίσης, όχι ως το άνοιγμα ενός νέου και οξύτερου κεφαλαίου της, όπως πραγματικά θα είναι.

Θα αποδείξουν έτσι οι ίδιοι, με τον τρόπο τους το βάθος της κρίσης ενός συστήματος ανίκανου να αναγνωρίσει τα προβλήματα και να παράγει λύσεις, όπως ακριβώς οι Βουρβώνοι, που τίποτα δεν έμαθαν και τίποτα δεν ξέχασαν.

Οι εκλογες στη Γαλλια και η διεθνης σημασια τους

Συζήτηση στην εκπομπή “Επί του πιεστηρίου” του Kontra channel στις 28 Απριλίου 2017

Απο την απατη της Χιλιετιας (Τραμπ) στον Γαλλο Τιποτα – Ο Πολεμος που ερχεται