Tag Archives: Μακρόν

Οι τρεις παγκόσμιες κρίσεις και η ανάπτυξη

Το μίνι τραπεζικό κραχ ήρθε να υπενθυμίσει το εξαιρετικά τρωτό της ελληνικής κατάστασης, αλλά και την ανάγκη ύπαρξης μιας δημόσιας, υπό κοινωνικό έλεγχο, αναπτυξιακής τράπεζας.
Βρήκαμε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την ανάλυση του Πέτρου Λινάρδου-Ρυλμόν στην Εφημερίδα των Συντακτών, που δημοσιεύτηκε προ ορισμένων ημερών και που αναπαράγουμε παρακάτω, εκτός των άλλων και γιατί μας υπενθυμίζει το διεθνές οικονομικό και ευρύτερο περιβάλλον στο οποίο πιθανότατα θα κινηθεί η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια. Στις απειλές που βλέπει μάλιστα, θα μπορούσαμε ενδεχομένως να προσθέσουμε και αρκετές άλλες, όχι λιγότερο σοβαρές. Continue reading Οι τρεις παγκόσμιες κρίσεις και η ανάπτυξη

Ρωσία κατά Ισραήλ για την κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους στη Συρία

18/09/2018

“Πόλεμος” ανάμεσα σε Ρωσία και Ισραήλ για την κατάρριψη στρατιωτικού αεροσκάφους στη Συρία – Η Μόσχα κατηγορεί το Τελ Αβίβ όχι χρησιμοποίησε το αεροσκάφος IL-20 ως “ασπίδα” για να πλήξει στόχους στη Λαττάκεια – «Μας ενημέρωσαν για την επίθεση των ισραηλινών F-16 ένα λεπτό πριν γίνει – Έχουμε κάθε δικαίωμα να απαντήσουμε!» – Το αεροσκάφος καταρρίφθηκε από συριακό πύραυλο του συστήματος S-200 Continue reading Ρωσία κατά Ισραήλ για την κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους στη Συρία

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman

Πρωτο ή τελευταιο χτυπημα σε αυτη τη φαση της συριακης κρισης; Νετανιαχου-Μπολτον επιμενουν…

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πρέπει ασφαλώς να περιμένουμε ακόμα για να ξεκαθαρίσει το τοπίο μετά τις αμερικανικές επιθέσεις της νύχτας κατά της Συρίας. Τα όσα ακολουθούν στηρίζονται στις πρώτες πληροφορίες που υπάρχουν και επομένως διατυπώνονται, αναγκαστικά με κάθε επιφύλαξη.

Οι επιθέσεις ήταν μάλλον περιορισμένες και, όπως έσπευσαν να τονίσουν ο αμερικανός Υπουργός Αμυνας και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, ήταν «ένα μεμονωμένο χτύπημα» και δεν θα έχει συνέχεια, εκτός κι αν «ξαναχρησιμοποιήσει» ο Ασαντ χημικά όπλα.

Πρέπει βέβαια, επαναλαμβάνουμε, όλα αυτά να επιβεβαιωθούν και ανεξαρτήτως. Οι δύο αμερικανοί επίσημοι θέλησαν επίσης να τονίσουν ότι δεν είχε ειδοποιηθεί προηγουμένως η Ρωσία.

Ομως, χθες το βράδυ, ώρες πριν την επίθεση, η ισραηλινή ιστοσελίδα Debka ανέφερε ότι η συριακή αεροπορία έφυγε από τις βάσεις της και μεταστάθμευσε σε αεροδρόμια που βρίσκονται υπό ρωσική αντιαεροπορική προστασία. Ταυτόχρονα, οι δυνάμεις της Χεζμπολά αποχώρησαν από τη Συρία, όχι μόνο, εκτιμά η ιστοσελίδα, για να προστατευθούν από επικείμενη επίθεση, αλλά προκειμένου να καταλάβουν θέσεις μάχης για την υπεράσπιση του Λιβάνου.

Αν αυτά που λένε έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα, σημαίνουν ότι έληξε πιθανώς προσωρινά αυτή η φάση αντιπαράθεσης. Σε μια τέτοια περίπτωση, η νυχτερινή επίθεση στη Συρία ήταν μια επιχείρηση διάσωσης του αμερικανικού γοήτρου και αποφυγής ολοκληρωτικής γελοιοποίησης του Τραμπ, μετά από όλες τις απειλές που εκτόξευσε.

Απομένει όμως να επιβεβαιωθούν όλα αυτά. Δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου βέβαιοι, ούτε βραχυπρόθεσμα, ούτε, ακόμα περισσότερο, μακροπρόθεσμα. Γιατί, ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά εντάσσεται στη γενικευμένη εκστρατεία που ξεκίνησαν το 2003 οι Νεοσυντηρητικοί εναντίον του αραβομουσουλμανικού κόσμου και έχει τώρα διευρυνθεί σε εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας, της Βόρειας Κορέας και, στο βάθος, της Κίνας.

Μακροχρόνια, μόνο η ανάδυση πολύ ισχυρών και ριζοσπαστικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στον ίδιο τον δυτικό κόσμο, είναι ικανή να σταματήσει την εν τέλει αναπόφευκτη πορεία προς τον παγκόσμιο πόλεμο και την τελική καταστροφή της ανθρωπότητας. Το παρόν οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, αν αφεθεί στην κανονική λειτουργία του, και δεν αλλάξει ριζικά, δεν είναι συμβατό με την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη.

Είχαμε αναφερθεί στο χτεσινό μας άρθρο σε δύο ενθαρρυντικές ενδείξεις από τη συριακή κρίση. Η μία ήταν η αντίσταση που προέβαλλε – και εξακολουθεί να προβάλλει – ο αμερικανικός στρατός στην ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης στη Συρία και στον κίνδυνο Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που εμπεριέχει, σύμφωνα με τον ίδιο τον στρατηγό Ντάμφορντ, αρχηγό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, οποιαδήποτε αμερικανική επέμβαση στη Συρία.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς ήταν ο μόνος στη σύσκεψη του Λευκού Οίκου που είχε το θάρρος να αντισταθεί στα σχέδια του Μπόλτον, του κατ’ εξοχήν ανθρώπου των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτων.

Να επισημάνουμε ότι ο Αμερικανός Υπουργός Αμυνας, στρατηγός Ματίς είναι ένας από τους ελάχιστους αξιωματούχους σε όλο τον δυτικό κόσμο, που διατηρεί την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του. Εξακολουθεί να λέει ότι δεν έχει αποδείξεις για τη χρήση χημικών από τον Ασαντ! Ολοι σχεδόν οι άλλοι λένε τα πιο απίθανα και αυταπόδεικτα ψέματα με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία.

Η δεύτερη ελπίδα που διατυπώσαμε ήταν ότι, οι άμεσες απειλές εναντίον του και η επιδείνωση των σχέσεων με τη Μόσχα, θα έκαναν το Ισραήλ να σκεφτεί, για λόγους επιβίωσης, πιο ορθολογικά.

Ο κ. Νετανιάχου είναι στον ηγετικό πυρήνα των Νεοσυντηρητικών, του διεθνούς «Κόμματος του Πολέμου» που χρησιμοποιεί η Αυτοκρατορία για να κλιμακώσει τους πολέμους. Είναι επίσης ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη επιρροή σε όλο το δυτικό σύστημα.  Δεν αποφασίζει μόνος του για το αν θα πάει ο κόσμος σε παγκόσμιο πόλεμο ή όχι, αλλά είναι ένα από τα πρόσωπα που μπορούν να έχουν καθοριστική επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως σκέφτονται οι ισραηλινοί ιθύνοντες. Σύμφωνα όμως με πληροφορίες από καλά ενημερωμένους παρατηρητές σε δυτικές πρωτεύουσες η εισήγηση των Ισραηλινών και των φίλων τους στην Ουάσιγκτων προς τον Τραμπ ήταν για μια πολύ πιο εκτεταμένη επίθεση, από αυτή που έγινε τελικά.

Είναι πρόωρο να βγάλει κανείς συμπεράσματα. Εντούτοις, αν το Ισραήλ δεν αλλάξει ριζικά τα μυαλά του, θα παραμείνει πάντα μεγάλος ο κίνδυνος να πάει και το ίδιο και όλοι μας σε καταστροφή. Αλλά δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει, όσο κι αν είναι απίστευτο, για έναν λαό να μη διδάσκεται απολύτως τίποτα από τα παθήματα όσων προσπάθησαν να τον καταστρέψουν!

Επί είκοσι χρόνια, στελέχη των Ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων έδωσαν απελπισμένο αγώνα να σταματήσουν τον Νετανιάχου από το να προκαλέσει πόλεμο στο Ιράν και τον κατηγόρησαν επανειλημμένα για «φασιστικοποίηση» της ισραηλινής κοινωνίας και του κράτους.

‘Εχασαν. και σήμερα όλη η ηγεσία των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών ασφαλείας ελέγχεται από ανθρώπους του Νετανιάχου και των απόψεών του. Απομένει όμως και πάλι να δούμε αν ο Ορθολογισμός δεν θα βρει έναν τρόπο να διεισδύσει εκεί μέσα και πως θα τον βρει.

Το δυσάρεστο και ανησυχητικό είναι ότι η αντιρωσική υστερία έχει τώρα διαποτίσει τόσο πολύ τους αρμούς όλου του δυτικού συστήματος, που μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδους παραλογισμούς.

Το επίσης τρομερά ανησυχητικό είναι η προχωρημένη διαδικασία αποβλάκωσης της ανθρωπότητας από τα ΜΜΕ, όσο ποτέ άλλοτε στα χέρια του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και πολιτικούς που ελέγχονται και διορίζονται, αν δεν κατασκευάζονται πλέον εξ υπαρχής από την Αυτοκρατορία.

Δείτε τον Μακρόν, τον πρώην τραπεζίτη των Ρότσιλντ που έγινε Πρόεδρος της Γαλλίας. Χωρίς ίχνος συναισθήματος αραδιάζει χωρίς ίχνος ντροπής τα πιο απίστευτα ψέμματα, ισχυριζόμενος ότι έχει τις αποδείξεις για τα χημικά που έρριξε ο ‘Ασαντ. Συγκρίνετέ τον με τον Σιράκ και τον Βιλπέν ακόμα, για να μη πάμε πιο πίσω, στον Μιτεράν ή στον Ντε Γκωλ.

Ταχυτατη, πολυ επικινδυνη κλιμακωση μεταξυ Αμερικης-Ρωσιας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απομάκρυνση του Τίλερσον και η τοποθέτηση του Πομπέο επικεφαλής της CIA αυξάνουν την πιθανότητα πολύ μεγάλου νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή και πολύ σοβαρής κρίσης με τη Ρωσία.

Η Μόσχα προειδοποίησε την Ουάσιγκτων να μην προχωρήσει στο σχέδιο βομβαρδισμού της Δαμασκού που, σύμφωνα με τις ρωσικές αρχές, έχει στα σκαριά.
Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης, ειρήσθω εν παρόδω, μπορεί να είναι τραγικές και για την Ελλάδα και Κύπρο, που μετατρέπονται τάχιστα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης απέναντι και στο Ιράν και στη Ρωσία.

Ότι γίνεται στα ελληνοτουρκικά, με το μακεδονικό, με την Αλβανία, είναι αποτέλεσμα της βούλησης των Αμερικανών και όχι κάποια ελληνική πρωτοβουλία. Η παγκόσμια κρίση συμπίπτει με την απουσία ελληνικού εθνικού υποκειμένου, την πλήρη σύγχυση και εξάρτηση του πολιτικού και μέρους του κρατικού προσωπικού, που δεν είχε σημειωθεί ποτέ στη χώρα μετά το 1974.

Ποτέ μετά τις κρίσεις της Κούβας και του Βερολίνου, η παγκόσμια κατάσταση δεν έμοιαζε τόσο επικίνδυνη όσο σήμερα. Η επιδείνωση των σχέσεων Δύσης και Ρωσίας άρχισε με το ουκρανικό, το 2013, τώρα όμως έχει φτάσει σε παροξυσμό, με καθημερινές ενέργειες και δηλώσεις που πυροδοτούν το κλίμα, διαμορφώνοντας μια κατάσταση που κινδυνεύει να γίνει ανεξέλεγκτη, οδηγώντας, ακόμα και από λάθος εκτιμήσεις ή εσφαλμένη πρόσληψη της πραγματικότητας, σε παγκόσμια πυρηνική καταστροφή.

Κάθε σοβαρό κανάλι συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μοιάζει να έχει καταστραφεί. Η δομή των συνθηκών ελέγχου των εξοπλισμών που οικοδομήθηκε σε δεκαετίες διαπραγματεύσεων έχει κλονιστεί. Δεν υφίσταται αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα διεθνώς, ούτε ανεξάρτητοι πολιτικοί τύπου Ντε Γκωλ. Το σημερινό πολιτικό προσωπικό έχει ανδρωθεί σε μια πολύ ειδική κατάσταση δυτικής παντοδυναμίας, και δεν έχει τα αντανακλαστικά που είχαν οι γενηές των προηγούμενων πολιτικών, που είχαν γνωρίσει τον Ψυχρό Πόλεμο και την αντιπαράθεση των υπερδυνάμεων. Θεωρούν ανωμαλία την ανάδυση της Ρωσίας ως ισχυρής πολιτικο-στρατιωτικής δύναμης και της Κίνας ως ισχυρής οικονομικής δύναμης. Ο διεθνής πολιτικός λόγος που υιοθετείται όλο και περισσότερο οδηγεί κανονικά μόνο σε πόλεμο και η εκατέρωθεν δυσπιστία έχει χτυπήσει κρεσέντο.

Το χάος που μοιάζει να επικρατεί στον Λευκό Οίκο, οι διαρκείς διαμάχες και για τα σοβαρότερα θέματα μεταξύ των συμβούλων και Υπουργών του Τραμπ, οι πρωτοφανείς δηλώσεις που κατά καιρούς γίνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά επίσης στο Κονγκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και μεταξύ βασικών συμμάχων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Η αμεσότητα και η σοβαρότητα του κινδύνου φαίνεται από το γεγονός ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, μία εβδομάδα μετά την ομιλία του για τα νέα πυρηνικά όπλα της 1ης Μαρτίου, έκρινε σκόπιμο, σε συνέντευξη που έδωσε, να εξηγήσει αναλυτικά γιατί είναι αποφασισμένος  να διατάξει πυρηνική επίθεση, ακόμα και διακινδυνεύοντας παγκόσμια καταστροφή. ‘Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Ασφαλώς θα είναι μια παγκόσμια καταστροφή για την ανθρωπότητα, για όλο τον κόσμο… Αλλά ως πολίτης της Ρωσίας και ως ο αρχηγός του ρωσικού κράτους οφείλω να ρωτήσω τον εαυτό μου: Γιατί θα θέλαμε έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία;…Μια απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων μπορεί να ληφθεί μόνο αν το σύστημά μας έγκαιρης ειδοποίησης όχι μόνο ανιχνεύσει μια εκτόξευση, αλλά προβλέψει ότι οι πολεμικές κεφαλές θα πλήξουν τη ρωσική επικράτεια. Αυτό ονομάζεται ανταποδοτικό πλήγμα».

Λες και ήθελε να μην αφήσει αμφιβολίες για το τι θα πράξει σε κατάσταση κρίσης, δημοσιοποιήθηκε ταυτόχρονα περιστατικό που συνέβη κατά τους Ολυμπιακούς του Σότσι του 2014, όταν πιλότος επιβατικού αεροπλάνου που κατευθυνόταν στην Τουρκία ανακοίνωσε ότι ένας επιβάτης είπε ότι έχει βόμβα και θα ανατινάξει το αεροπλάνο αν δεν κατευθυνθεί στο Σότσι, στο στάδιο του οποίου ήταν 40.000 θεατές για την τελετή έναρξης. Ο Πούτιν διέταξε να καταρριφθεί το αεροσκάφος, που τελικά κατευθύνθηκε, παρά τις απειλές του αεροπειρατή, αν όντως υπήρξαν, στην Τουρκία και το περιστατικό έληξε χωρίς συνέχεια. Ειπώθηκε ότι ο πιλότος ήταν μεθυσμένος.

Πολύ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα μας είπε: «Εκτιμούμε ότι επίκεινται πολύ σοβαρές εξελίξεις στο θέμα του Πολέμου και της Ειρήνης».  Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χτες, ο αναλυτής και ιστορικός Ισραέλ Σαμίρ υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος που ο Πρόεδρος Πούτιν πιθανώς εξεφώνησε την ομιλία με την οποία αποκάλυψε τα νέα όπλα της χώρας του, ήταν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών του τον έπεισαν ότι επίκειται αμερικανική πυρηνική επίθεση κατά της Ρωσίας.

Η αλήθεια είναι ότι όταν αμερικανοί σχολιαστές παρομοιάζουν την εικαζόμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές με το … Περλ Χάρμπορ και η Βρετανία αναφέρεται στην υπόθεση δηλητηρίασης πρώην Ρώσου πράκτορα στο έδαφός της ως επίθεση κατά της χώρας, η ερμηνεία ότι δημιουργείται προπολεμικό κλίμα δύσκολα μπορεί να αποκλεισθεί.

Είναι πιθανό ότι η επιδείνωση των τελευταίων ημερών μπορεί να εντάσσεται “απλώς” σε επικοινωνιακή «επίθεση» κατά της Ρωσίας και του Πούτιν, σχεδιασμένη να συμπέσει με τις προεδρικές εκλογές στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Και μόνο η καχυποψία που έχει τώρα εγκατασταθεί μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μπορεί να προκαλέσει αφ’ εαυτής μεγάλες περιπλοκές. Αν, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης των μεν ή των δε δώσει λάθος συναγερμό, είναι πιθανότερο, στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, να εκληφθεί ως πραγματική επίθεση, από αυτούς που θα πρέπει να λάβουν σε μερικά λεπτά την απόφαση να … καταστρέψουν ή όχι τον κόσμο.

Η ανησυχία δεν περιορίζεται άλλωστε στη Μόσχα. Βρετανός δημοσιογράφος που ανήκει στον στενό κύκλο των συμβούλων του Τζέρεμι Κόρμπιν, του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, μας λέει ότι η Πρωθυπουργός Μέι είναι ένα βήμα από τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τη Ρωσία, κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου. Για τον λόγο αυτό ο κ. Κόρμπιν κάλεσε, μιλώντας χτες στο Κοινοβούλιο, τη βρετανική κυβέρνηση σε μια «αποφασιστική και αναλογική» απάντηση στην απόπειρα δολοφονίας πρώην Ρώσου πράκτορα σε βρετανικό έδαφος, αφού ολοκληρωθεί η έρευνα των υπευθύνων των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών, προσθέτοντας ότι χρειάζεται εστίαση «στον περιορισμό των συγκρούσεων και των εντάσεων, όχι στην άυξησή τους… Χρειάζεται να συνεχίσουμε να επιχειρούμε ένα σοβαρό διάλογο με τη Ρωσία σε όλα τα ζητήματα, εσωτερικά και διεθνή, μάλλον, παρά απλά να κόψουμε τις επαφές και να αφήσουμε τις εντάσεις να χειροτερέψουν και να γίνουν, δυνητικά, πιο επικίνδυνες».

Η ομιλία του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος (που προηγείται στις δημοσκοπήσεις) προκάλεσε τις εντονότατες αντιδράσεις όχι μόνο των Βρετανών Συντηρητικών, αλλά και της «δεξιάς», «μπλαιρικής» πτέρυγας του κόμματος, ένας εκπρόσωπος της οποίας έφτασε στο σημείο να υπαινιχθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ότι συνιστά ευτύχημα για την εθνική ασφάλεια της Βρετανίας ότι την κυβερνά η Μέι και όχι ο Κόρμπιν!

Την ίδια στιγμή ο πρώην Πρόεδρος Ολάντ στο Παρίσι που, όπως και ο Σαρκοζί, υπήρξε πιστός σύμμαχος των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου, εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Μακρόν ότι αφήνει αβοήθητους τους αμάχους της Συρίας. Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ αντιμετωπίζει τώρα σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της χώρας του.

Παρατηρητής με μεγάλη πείρα στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, ο ιστορικός Gilbert Doctorow μας λέει, σχεδόν τρομοκρατημένος: «Φανταστείτε, ότι η ειρήνη κρέμεται σήμερα από μια κλωστή, από έναν μόνο άνθρωπο που προβάλλει αντίσταση μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση κι αυτός είναι ένας άνθρωπος που φέρει το παρατσούκλι Λυσσασμένο Σκυλί». Πρόκειται για τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας κ. Ματίς, που ονομάζεται έτσι από τον τύπο της χώρας του, αλλά έχει ανακόψει, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέουν στα Μέσα, την πλέον πολεμοχαρή πτέρυγα των διοικούντων την υπερδύναμη.

Απο την Ουκρανια στο Ιραν: Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια (και στο βαθος Ρωσοι)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, με το ιρανικό και τα “συναφή” θέματα (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) να κυριαρχούν στην τελευταία συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, και τους δύο ηγέτες να επιμένουν στην ανάγκη αναθεώρησης της ισχύουσας συμφωνίας  για τα πυρηνικά του Ιράν. Η Τεχεράνη θεωρεί απαράδεκτη μια τέτοια αναθεώρηση. Αμερικανοί Γερουσιαστές που επέστρεψαν από το Ισραήλ, δήλωσαν ότι ενημερώθηκαν για διάφορα σχέδια ισραηλινής στρατιωτικής δράσης.

Αυτά όλα όμως προκαλούν την έντονη αντίθεση της Γαλλίας, αλλά και της Γερμανίας, αν και στην περίπτωση της τελευταίας ο κ. Γκάμπριελ, που είχε αρχίσει να λέει ορισμένα πράγματα για την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ “πήρε πόδι” από το ΥΠΕΞ, προς όφελος ενός μάλλον “γκρίζου” προσώπου, χωρίς πολιτικό λόγο.

Ο Μακρόν στο Παρίσι πήρε όμως αποστάσεις σε κρίσιμα θέματα από τη μεσανατολική πολιτική που είχαν ασκήσει Σαρκοζί και Ολλάντ, μετατρέποντας τη Γαλλία σε κύριο Ευρωπαίο σύμμαχο των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου.

Παράλληλα, τόσο η προώθηση του ιρανικού από την παράταξη Νετανιάχου-Τραμπ, όσο και η απόφαση της Άγκυρας να προχωρήσει σε προμήθεια του υπερσύγχρονου ρωσικού πυραυλικού συστήματος S400, καθιστούν πολύ επιτακτική, για την Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, την ανάγκη να λυθεί το θέμα του προσανατολισμού της Τουρκίας. Αλλά και η κατάσταση στον Λίβανο σχετίζεται με όλα αυτά, καθώς η Βυρηττός στράφηκε στη Μόσχα και διαπραγματεύεται με τους Ρώσους ελλιμενισμό των πλοίων τους.

Το ζήτημα του Ιράν είναι, εδώ και πάνω από δεκαετία, σημείο αποκρυστάλλωσης της υποβόσκουσας σύγκρουσης δύο παρατάξεων μέσα στο δυτικό αλλά και στο ισραηλινό κατεστημένο. Από τη μια μεριά έχουμε το “κόμμα του Φουκουγιάμα”, των κλασικών παγκοσμιοποιητών τύπου Σόρος, Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ, τους “Μενσεβίκους” της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών” τύπου Χάντιγκτον, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου, τους “Μπολσεβίκους”.

Οι τελευταίοι είναι που προκάλεσαν, πριν από μερικά χρόνια, την αιματηρή διάλυση της Ουκρανίας, που μας έφερε, και μας διατηρεί πάντα, πολύ κοντύτερα, στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, οδηγώντας στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς καν τους κανόνες της μετά το 1963 εποχής. Το κατάφεραν γιατί εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια τον αντιρωσισμό και των δύο παρατάξεων στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας. Ο Ομπάμα μάλλον κατάλαβε με καθυστέρηση που τον πήγαιναν και αρνήθηκε να εγκρίνει την αποστολή βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία.

Οι “Μπολσεβίκοι” της Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν κατ’ εξοχήν τον εισοδισμό ως μέθοδο δράσης. Είναι ένα είδος “κρυμμένου Αλκιβιάδη” στους ίδιους τους δυτικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που δημιουργεί τετελεσμένα και μετά οδηγεί όλο το σύστημα σε αναγκαστική πορεία (Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία είναι μερικά από τα παραδείγματα).

Στο φόντο υπάρχει βέβαια και η Ρωσία, που δύσκολα θα επιτρέψει, χωρίς αντίδραση, έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Ανακοινώνοντας πρόσφατα το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, ο Πρόεδρος Πούτιν αποσαφήνισε ότι κάθε επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας με πυρηνικά όπλα θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα συνεπιφέρει τις ανάλογες συνέπειες. Αυτό που δεν αποσαφήνισε είναι ποιες χώρες θεωρεί συμμάχους της Ρωσίας.

Αυτό με την ευκαιρία σημαίνει ότι αυξάνονται και οι κίνδυνοι για τις χώρες που φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα ή άλλα επιθετικά οπλικά συστήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κρατών της Μέσης Ανατολής. Δεν είμαστε στα 1990, όπως νομίζουν ορισμένοι, όταν μπορούσε να εκστρατεύει η Αμερική εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ή του Ιράκ χωρίς αντίποινα.

Οι Κούρδοι δεν το κατάλαβαν αυτό με αποτέλεσμα αυτά που τους συνέβησαν στο Ιράκ.

Στο Παρίσι, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Μακρόν έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολύ εντυπωσιακών κινήσεων, που τον διαφοροποιούν αισθητά σε κρίσιμα ζητήματα από την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας υπό τους Προέδρους Σαρκοζί και Ολάντ, ιδίως σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοίξει και ένα διάλογο με τη Μόσχα, καθώς οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μοιάζουν σήμερα εξίσου κακές με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου!

Μιλώντας πρόσφατα, ενώπιον του Προέδρου και του κοινοβουλίου της Τυνησίας, ο Μακρόν αναγνώρισε τις ευθύνες της χώρας του που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή μιας σχετικά ακμάζουσας αραβικής χώρας, την οποία τώρα διεκδικούν διάφορες ένοπλες συμμορίες, ενώ στην επικράτειά της διεξάγονται δημοπρασίες σκλάβων! Η επέμβαση αποσταθεροποίησε όχι μόνο τη Λιβύη, αλλά και μεγάλο μέρος της αφρικανικής ηπείρου, με αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

«Η Γαλλία, μαζί με τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν τώρα σε αυτή την περιοχή», τόνισε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «αρκετοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώνουν με τον Λίβυο ηγέτη (Καντάφι) χωρίς όμως «να διαθέτουν σχέδιο για τη συνέχεια». Η κριτική αυτή είναι σημειωτέον παράλληλη με την κριτική (και αυτοκριτική) που έχει κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος επέκρινε τον πρώην Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί ότι τον «παρέσυρε» τρόπον τινά στην περιπέτεια της Λιβύης.

Αλλά και στο θέμα της Συρίας ο Μακρόν διαφοροποιήθηκε από την πολιτική των προκατόχων του δηλώνοντας ότι «δεν είπα ποτέ ότι η ανατροπή του Μπασάρ (Αλ Άσαντ) ήταν ένα προηγούμενο για όλα», προσθέτοντας ότι «κανένας δεν μου παρουσίασε τον νόμιμο διάδοχό του».

Ο Γάλλος Πρόεδρος ταξίδεψε εξάλλου αυτοπροσώπως στη Σαουδική Αραβία για να «απελευθερώσει» τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό που εφέρετο περίπου κρατούμενος στη χώρα αυτή, σταματώντας έτσι, τουλάχιστον προσωρινά, τα σχέδια νέου πολέμου στον Λίβανο. Ακόμα πιο εντυπωσιακή και εντελώς ασυνήθιστη για τα κρατούντα διεθνή δεδομένα ήταν η δημόσια επίθεση που εξαπέλυσε κατά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για πολέμους που θέλει να εξαπολύσει.

Απομένει βέβαια να δούμε πόσο βαθειά είναι αυτή η μεταβολή κι αν ο Μακρόν εννοεί αυτά που λέει και θα μείνει συνεπής σε αυτή τη γραμμή.

Διαβάστε ακόμα:

Back to the USSR

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Ελλαδα/Κυπρος στη δινη πολεμικων προετοιμασιων: Το γεωπολιτικο Μνημονιο

Στην Εκπομπή “Επί του Πιεστηρίου” του Kontra Channel 5/1/2018

Απο τον Καρλομαγνο στον Τσιπρα (μεσω Λαγκαρντ, Μερκελ, Σαρκοζι και Μακρον) !

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πολύ τιμητική για την Ελλάδα είναι ασφαλώς η βράβευση του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα με το βραβείο «Πολιτικού Σθένους».

Προφανώς το Βραβείο αυτό του αποδίδεται για το «σθένος» που επέδειξε στην εγκατάλειψη όλων των αρχών και δεσμεύσεων στις οποίες ορκιζόταν προτού γίνει πρωθυπουργός, όπως και στην απόλυτη περιφρόνηση που επέδειξε προς την συντριπτική ετυμηγορία του ελληνικού λαού, κατά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου.

‘Όπως διαβάζουμε με το βραβείο έχει τιμηθεί επίσης η Κυρία Λαγκάρντ. Η Διευθύντρια του ΔΝΤ έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι θα συμπονέσει τους Έλληνες, αλλά μόνο όταν φτάσουν να υποφέρουν τα ελληνόπουλα όσο και τα παιδιά στον Νίγηρα. Ο Νίγηρας είναι η φτωχότερη χώρα του κόσμου και υποθέτουμε, αλλά δεν το ψάξαμε, ότι το ΔΝΤ έχει βάλει κάπου το χεράκι του κι εκεί. Και επειδή η Κυρία είναι της σχολής «αμ’ έπος, αμ’ έργον», κάνει ότι μπορεί για να φτάσουμε τον Νίγηρα.

‘Άλλη προσωπικότητα που τιμήθηκε με το ίδιο βραβείο είναι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν (της οικογένειας Ρότσιλντ) και ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί. Ο τελευταίος, που πρωταγωνίστησε στην επιστροφή της χώρας του στο ΝΑΤΟ και στην απόλυτη ευθυγράμμιση  της Γαλλίας με το Ισραήλ, ήταν και ο βασικός πρωταγωνιστής της καταστροφής της Λιβύης. Ως αποτέλεσμα της ανθρωπιστικής επέμβασης που προκάλεσε σε αυτή τη χώρα, τώρα γίνονται εκεί δημοπρασίες σκλάβων. Πράγματι χρειάζεται πολύ σθένος για να ισοπεδώσεις μια χώρα και να επαναφέρεις τη δουλεία στον Εικοστό Πρώτο Αιώνα.

Μεταξύ των άλλων βραβευθεισών προσωπικοτήτων συγκαταλέγεται και η συμπαθέστατη Κυρία Μέρκελ. Ένας Γάλλος συνάδελφος και φίλος του κ. Ολάντ, μου ανέφερε προ καιρού ότι ο Φρανσουά είχε μείνει κατάπληκτος από την «μητρική σχέση» του Έλληνα Πρωθυπουργού με τη Γερμανίδα Καγκελάριο. Να δούμε τώρα τι θα κάνει αν συμβεί και τη χάσει.

Η κυρία Μέρκελ είναι η πλέον γνωστή και επιτυχής διασταύρωση του ουδέποτε πλήρως θεραπευθέντος στη χώρα της «λανθάνοντος εθνικοσοσιαλιστικού γονιδίου» και του «σταλινικού γονιδίου» του Χόνεκερ και της Στάζι. Οι επιδόσεις της είναι πασίγνωστες και στον τελευταίο Έλληνα – το μόνο που κάπως μειώνει την ακτινοβολία του άστρου της είναι η ακόμα πιο έντονη ακτινοβολία του πρώην Υπουργού της των Οικονομικών Σόιμπλε, που μερικοί κακοήθεις ισχυρίζονται ότι είναι ο καλύτερος κληρονόμος του Μαρκήσιου ντε Σαντ (χωρίς το γούστο του τελευταίου).

Τι να πω τώρα εγώ. Δείξε μου τους φίλους σου, λένε, να σου πω ποιος είσαι.

Βεβαίως, για να σοβαρευτούμε και λίγο, το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας τιμάται από τους καταστροφείς της χώρας του έχει την αυτονόητη σημασία του. Συνιστά έμμεση πλην σαφή εκδήλωση ευαρέσκειας της χώρας-θύμα προς τους δημίους της και ουσιαστικά πιστοποιητικό αθώωσής τους! Διότι όταν προσέρχεται το θύμα του βιασμού και δέχεται τις ευχαριστίες και τις τιμές των βιαστών, ποιος μπορεί να τους κατηγορήσει για βιασμό;

Τις προάλλες ήταν ο κ. Ντάισελμπλουμ που ήρθε και έδωσε εύσημα στον Έλληνα Πρωθυπουργό, την κυβέρνηση του οποίου στραγγάλισε το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Με όσα συμβαίνουν, οι Έλληνες χάνουμε πια, εκτός από τη χώρα μας, και το μυαλό μας!

Είχε προηγηθεί ο κ. Γεώργιος Α. Παπανδρέου που, αφού υπέγραψε τις Δανειακές και τα Μνημόνια, τιμήθηκε με το Βραβείο Καρλομάγνος αυτός. Βεβαίως ο Καρλομάγνος ένωσε την Ευρώπη, σε αντίθεση με τις πράξεις Μέρκελ, Σόιμπλε και Παπανδρέου που συνεργάστηκαν για να τη διαλύσουν.

Οι σύμβουλοι πάντως του κ. Τσίπρα που του εισηγήθηκαν να αποδεχθεί το βραβείο «Πολιτικού Σθένους» αξίζουν το «Βραβείο Πολιτικής Βλακείας». Εκτός αν έχουν και άλλους εργοδότες, πλην του κ. Πρωθυπουργού.

http://www.enikos.gr/politics/546495/sto-parisi-tin-pempti-o-prothypourgos-tha-timithei-me-to-vraveio-

Μακρον: Μια Μαργκαρετ Θατσερ για τη Γαλλια

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο Μακρόν “τα πήρε όλα κι έφυγε” στον δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, καταγάγοντας μια εύκολη νίκη εναντίον της Μαρίν Λεπέν. Oι επιδόσεις της τελευταίας ήταν  άλλωστε τόσο κακές την τελευταία βδομάδα της προεκλογικής εκστρατείας, που οδήγησαν μερικούς σχολιαστές να σκεφτούν ότι το “Εθνικό Μέτωπο” δεν ήθελε την εξουσία.

Απομένουν βέβαια δύο ακόμα μάχες για τον κ. Μακρόν. Η πρώτη είναι οι βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου μήνα και η δεύτερη και πιο σημαντική η επίθεση που έχει ήδη προαναγγείλει κατά του γαλλικού εργατικού δικαίου, μέσα στο καλοκαίρι.

Θα ήταν πάντως έκπληξη αν δεν ολοκληρώσει τη νίκη του και στις βουλευτικές εκλογές, πόσο μάλλον που τόσο το Σοσιαλιστικό Κόμμα, όσο και η Δεξιά, τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας της χώρας, εμφανίζουν εικόνα απόλυτης διάλυσης και αποσύνθεσης, με τα στελέχη τους να πηδάνε όπως τα ποντίκια στο νερό κολυμπώντας προς το καράβι του Μακρόν.

Συμπύκνωση του εξευτελισμού της πολιτικής τάξης της Γαλλίας, ο πρώην “σοσιαλιστής” Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δήλωσε ότι το Σοσιαλιστικό Κόμμα πέθανε και ότι προσχωρεί και κατεβαίνει υποψήφιος με το κόμμα του Μακρόν. Για να λάβει από το κόμμα του πρώην Υπουργού του δημοσίως την απάντηση ότι πρέπει να υποβάλλει αίτηση μέσω του ‘Ιντερνετ που θα κριθεί με τις διαδικασίες που ισχύουν για όλους. Τελικά, του ανακοίνωσαν ότι δεν χρειάζονται τις υπηρεσίες του.

Ακόμα κι αν πετύχει όμως τη θεσμική παντοδυναμία που ονειρεύεται στις βουλευτικές, ο Μακρόν και οι ιδέες του παραμένουν απομονωμένες και μειοψηφικές στη γαλλική κοινωνία, όπως δείχνει η ανάλυση των αποτελεσμάτων και του πρώτου και του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών. Η κατάληψη άλλωστε του εργοστασίου της GS&Μ από τους εργάτες του, που απειλούν να το ανατινάξουν την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπενθυμίζει σε όλους ότι το “έργο” του νέου Προέδρου δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

 

Ένας άνθρωπος των “Αγορών” και του “Χρήματος”

Δεν πρέπει να έχει κανείς αμφιβολίες για την αποφασιστικότητα του πρώην τραπεζίτη των Ρότσιλντ να φέρει σε πέρας την αποστολή του, που δεν είναι άλλη από το να γίνει η Μάργκαρετ Θάτσερ της Γαλλίας. Αν άλλωστε επελέγη για τον ρόλο αυτό, μερικοί πιστεύουν με τη φροντίδα του Ζακ Ατταλί, είναι ακριβώς γιατί έχει εκπαιδευτεί επί δεκαετίες στην πιο απόλυτη πειθαρχία και γιατί δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερους συναισθηματικούς δεσμούς με τη χώρα του. Δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός αλλά ο άνθρωπος των Αγορών και του Χρήματος που ήρθε να κυβερνήσει τη Γαλλία. Αν υπάρχει κάποιος αποφασισμένος να δείξει όση σκληρότητα και να πάρει όσα ρίσκα χρειάζεται για να την “αναμορφώσει”, είναι ο Μακρόν.

Οι “αγιογράφοι” του πολλαπλασιάζονται τώρα στον γαλλικό τύπο όπως τα μανιτάρια στο δάσος μετά από τη βροχή. Θα ήθελαν πολύ να τον συγκρίνουν με τον Ναπολέοντα. Γνωρίζοντας όμως ότι διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να γελοιοποιηθούν, περιορίζονται να θυμίσουν ότι δεν υπήρξε μετά τον Αυτοκράτορα άλλος τόσο νέος ηγέτης στη χώρα.

Μόνο που αυτός ο Ναπολέων, δεν σκοπεύει να ξεκινήσει κανέναν πόλεμο με τους Βασιληάδες της Ευρώπης, που συνασπίστηκαν, με τη χρηματοδότηση λέγεται των Ρότσιλντ, για να πνίξουν την επαναστατημένη Γαλλία. Οι εκστρατείες του μάλλον εσωτερικές θα είναι, όπως εκείνες του Θιέρσου. Η Κομμούνα του Παρισιού άλλωστε μας προέκυψε από την άρνηση του λαού του να αποδεχτεί τη συνθηκολόγηση των κυβερνητών του απέναντι στη Γερμανία.

Η εμφάνισή του Μακρόν, την ημέρα που κέρδισε τις εκλογές, ήταν άψογη, ακόμα και η αλαζονεία του έμοιαζε μελετημένη να υπενθυμίσει στους Γάλλους ότι προέρχεται από την τάξη που είναι προορισμένη να κυβερνά. Η ομιλία του ήταν μια γενικολογία, που θα μπορούσε να εκφωνηθεί πριν ή μετά από έναν αιώνα. Εκτός από ένα σημείο. ‘Οταν τσουβάλιασε με τον όρο “εξτρεμισμοί” την αριστερά και την άκρα δεξιά, ανακοινώνοντας ότι σκοπός του είναι να τις πολεμήσει.

Το μόνο κάπως “ανθρώπινο”, αυθόρμητο στοιχείο του κ. Μακρόν τη μέρα της νίκης ήταν στο τέλος των πανηγυρισμών, το αμήχανο γελάκι του καθώς απέμεινε μόνος στην ομάδα να μην τραγουδάει τη Μασσαλιώτιδα. Είτε δεν ήξερε τους στοίχους, είτε δεν μπορούσε να τους τραγουδήσει.

Αν υπάρχει ένα τραγούδι που μισεί η άρχουσα τάξη της Γαλλίας είναι ο εθνικός ύμνος της χώρας της που καλεί “στα όπλα τους πολίτες”. Όπως και το εθνικό της σύμβολο, που βλέπει κανείς σε όλα τα δημόσια κτίρια: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.

Με αυτά ήρθε να ξεμπερδέψει ο Τραπεζίτης-Πρόεδρος. Η εκπληκτική επιτυχία του, να μπει στην πολιτική και να γίνει Πρόεδρος της Γαλλίας σε τρία χρόνια, αντανακλά την τεράστια ισχύ, επιρροή και δυνατότητες του χρηματιστικού κεφαλαίου, της Αυτοκρατορίας του Νταβός, στην εποχή μας.

Σε διεθνές επίπεδο, η νίκη του Μακρόν ανακόπτει, τουλάχιστον προσωρινά, τον κύκλο επιτυχιών της πιο ριζοσπαστικής πτέρυγας του δυτικού  κατεστημένου, εκείνης δηλαδή που, πεπεισμένη ότι δεν προχωράει μακριά η “ευτυχής παγκοσμιοποίηση” τύπου Φουκουγιάμα, αποφάσισε να ποντάρει στο “μοντέλο Χάντιγκτον”, του “πολέμου των πολιτισμών”.

Είναι πιθανότατα το “Plan Β” του Χρήματος. Μετά την εκλογή του Τραμπ και το Brexit, ήρθαν όμως οι ολλανδικές και τώρα οι γαλλικές εκλογές να ανακόψουν (προσωρινά;) τις επιτυχίες του.

Η νίκη του Μακρόν δίνει μια “ανάσα” στην ΕΕ, απομακρύνοντας κάπως το ενδεχόμενο ενός ξαφνικού θανάτου της, αν και θα ήταν λάθος να υποθέσει κανείς ότι ξεπέρασε την κρίση της.

Και πως θα μπορούσε να την ξεπεράσει, όταν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στην ήπειρο, το Βερολίνο και η Κομισιόν, επιμένουν, με άγνοια Μαρίας Αντουανέττας, στις ίδιες πολιτικές, ποτίζοντας τον “άρρωστο” με το “φάρμακο” που τον σκοτώνει;

 

Ενας Πρόεδρος μειοψηφίας

Τον νέο Πρόεδρο εξέλεξε μια μειοψηφία των Γάλλων εκλογέων σε απόλυτους αριθμούς και αρκετοί που τον ψήφισαν δεν προσχώρησαν στο πρόγραμμά του, αλλά θέλησαν να εμποδίσουν την Λεπέν. Ειδικότερα:

– Σε αντίθεση με τον Σιράκ, που πήρε 82% έναντι του πατρός Λεπέν το 2002, ο Μακρόν απέσπασε μόνο 65%

– Για πρώτη φορά μετά το 1969, η συμμετοχή στον δεύτερο γύρο ήταν μικρότερη κατά 3% του πρώτου

– Το ποσοστό 12% ακύρων ψηφοδελτίων ήταν απόλυτο ρεκόρ για την Πέμπτη Δημοκρατία (το 2012 ήταν 5,8%)

– Υπέρ του Μακρόν ψήφισε το 42% των εχόντων δικαίωμα ψήφου και από αυτούς, κατά τις δημοσκοπήσεις, μόνο το 55% συμμεριζόταν τις ιδέες του

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου είναι τα αληθινά αντιπροσωπευτικά των πολιτικών προτιμήσεων των Γάλλων, οι μισοί από τους οποίους ψήφισαν πολιτικές δυνάμεις που τάσσονται εναντίον της Ευρωπαiκής ‘Ενωσης με την τωρινή μορφή της.

Αν συνυπολογίσουμε τις ψήφους της “Ανυπότακτης Γαλλίας” του Μελανσόν, του “αριστερού σοσιαλιστή” Αμόν και των δύο τροτσκιστών υποψηφίων βλέπουμε ότι αποσπούν  το 27% των ψήφων στον πρώτο γύρο, λίγο περισσότερους από τις ψήφους που απέσπασε η άκρα δεξιά και οι αντισυστημικοί Δεξιοί Γκωλικοί του Ντιπόν Αινιάν. Ακόμη κι αν δεν υπολογίσουμε τον Αμόν, μιλάμε πάλι για πάνω από 50% καθαρά “αντισυστημικών” ψήφων, σε μια από τις πιο κεντρικές ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Αμόν, να σημειωθεί, υποστήριξε πολιτικές προτάσεις που, υλοποιούμενες, θα οδηγούσαν σε σύγκρουση με τις Βρυξέλλες. Ο λόγος που τον εντάσσουμε σε μια ενδιάμεση κατηγορία είναι ότι προφανώς δεν ήθελε ρήξη με την ΕΕ για να τις επιβάλλει.

Δηλαδή ένα 50-55% περίπου των ψηφισάντων τάσσεται υπέρ “αντισυστημικών” κομμάτων, είτε της αριστεράς, είτε της δεξιάς και της άκρας δεξιάς.

55% ήταν και το ποσοστό των Γάλλων που καταψήφισαν το σχέδιο της Ευρωπαϊκής Συνταγματικής Συνθήκης (κατ’ ουσίαν το οικοδόμημα του Μάαστριχτ) στο δημοψήφισμα του 2005. Μόνο που τότε, δεν υπήρχαν πολιτικά υποκείμενα στη Γαλλία να εκφράσουν αυτό το ‘Οχι, ούτε είχε ξεσπάσει η βαθειά, δομική οικονομική κρίση του 2008.

Η Γαλλία έγινε έτσι η δεύτερη χώρα της ΕΕ, μετά την Ελλάδα, όπου η πλειοψηφία των πολιτών προσχώρησε εκλογικά σε κόμματα που δηλώνουν “αντισυστημικά”. Επιβεβαιώνοντας ότι βρισκόμαστε στο περιβάλλον εντεινόμενης, βαθιάς, δομικής και όχι συγκυριακής κρίσης του δυτικού καπιταλισμού και του πολιτικού του συστήματος, βάθους, αν και όχι έντασης, ανάλογων με της κρίσης του 1929.

Οπως συνέβη και στη δεκαετία του 1930, η κρίση τείνει να παράγει ριζοσπαστικά πολιτικά υποκείμενα προς τα αριστερά και προς τα ακροδεξιά, ιδίως σε χώρες σχετικά ισχυρότερες, όπως η Γαλλία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ, που μπορούν ευκολότερα να σκεφτούν να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις. Σε χώρες πιο αδύναμες, η ριζοσπαστικοποίηση εκδηλώθηκε κυρίως προς αριστερά, όπως με τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ποδέμος.

 

Μια γεωπολιτική Βαϊμάρη

Οχι μόνο υπάρχουν σημαντικές δομικές ομοιότητες ανάμεσα στην κοινωνικο-πολιτική κρίση της σημερινής Ευρώπης με εκείνη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης (1919-33) στη μεσοπολεμική Γερμανία. Και γεωπολιτικά η σημερινή Ευρώπη θυμίζει τη δεκαετία του 1930 και τις αρχές της δεκαετίας του 1940. Ολόκληρη μοιάζει υπό γερμανική ηγεμονία, με μόνο δύο χώρες στις άκρες της να αμφισβητούν τα desiderata του Βερολίνου. Τη Ρωσία του Πούτιν ανατολικά,  υποχρεωμένη, σχεδόν παρά τη θέλησή της, να αντιστέκεται στη Δύση. Τη Βρετανία στα δυτικά, η άρχουσα τάξη της οποίας ονειρεύεται ισχυρότερο ρόλο για το Λονδίνο, για λογαριασμό βέβαια πάντα της ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος” και των ΗΠΑ.

Η Ιταλία μοιάζει πάντα να ταλαντεύεται και να “καιροσκοπεί”, όπως τον καιρό του Μουσσολίνι, πριν πάρει την τελική απόφαση να πάει με τον Χίτλερ. Η Πολωνία θυμίζει κάπως την εποχή του Πιλσούντσκι, η Ισπανία μοιάζει να έχει αποτραβηχτεί στη δική της χερσόνησο, όπως και τότε. Στην ευρωπαϊκή περιφέρεια ιδιαίτερος παραμένει πάντα ο ρόλος της Τουρκίας, που παζαρεύει τη διεθνή της θέση, αλλά και μιας μη ευρωπαϊκής χώρας, που δεν υπήρχε στον μεσοπόλεμο, του Ισραήλ, με τεράστια επιρροή στις ευρωπαϊκές και ιδίως τις μεσογειακές υποθέσεις.

Βεβαίως, η “γερμανική ηγεμονία” επί της Ευρώπης παραμένει πάντα υπό την επίβλεψη του Χρήματος, του ΔΝΤ, των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που φροντίζουν, από καιρού εις καιρό, να υπενθυμίζουν και να επιβάλουν στο Βερολίνο το όριά της.

Η Γαλλία έχει τοποθετήσει εδώ και καιρό τον εαυτό της σε μια θέση υποτελή και υποδεέστερη έναντι της Γερμανίας, που θυμίζει κάπως, τηρουμένων ασφαλώς των αναλογιών και σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, το Βισύ του στρατάρχη Πεταίν.

 

Γαλλία, Γερμανία και ΕΕ

Στο Βερολίνο, αναστεναγμοί ανακούφισης υποδέχτηκαν την εκλογή Μακρόν απέναντι στη Λεπέν. Πολύ γρήγορα όμως τους διαδέχθηκαν προειδοποιήσεις και της Γερμανίας και του Γιούνκερ προς τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο να μην περιμένει χαλάρωση της “δημοσιονομικής σταθερότητας”.

Ο Μακρόν έχει τη συμπαράσταση της “Διεθνούς του Χρήματος”, που άλλωστε εκπροσωπεί. Παρόλο όμως που το Βερολίνο συμμάχησε με αυτή τη “Διεθνή” για να επιβληθεί στην Ευρώπη, η γερμανική Δεξιά δεν επιθυμεί να ξοδέψει τα γερμανικά πλεονάσματα για να βοηθήσει τους συμμάχους της ή την ανάκαμψη της ευρωπαϊκής και διεθνούς οικονομίας, παρά το ότι ο κ. Γκάμπριελ (όχι όμως ο κ. Σουλτς) και ορισμένοι Πράσινοι, αρχίζουν να φλερτάρουν με την ιδέα, θεωρώντας ότι η γερμανική ηγεμονία επιβάλλει μια λίγο μεγαλύτερη ευελιξία.

Απομένει να δούμε τι θα κάνει ο Μακρόν, που από τη μια έχει να αντιμετωπίσει τον συγκεκαλυμμένο, πλην πολύ υπαρκτό γερμανικό εθνικισμό, από την άλλη ετοιμάζεται να προχωρήσει στην “κατεδάφιση” του εργατικού δικαίου στη δική του χώρα.

 

Η νεκρανάσταση της αριστεράς 

Η Γαλλία είναι μια χώρα που έχει κάνει δέκα επαναστάσεις σε δύο αιώνες. Από το Λαϊκό Μέτωπο στην μεταπολεμική παντοδυναμία του ΚΚ, από τον αγώνα των τροτσκιστών υπέρ της αλγερίνικης επανάστασης στον Μάη του 1968, μέχρι τον θρίαμβο του Σοσιαλιστικού Κόμματος το 1981, η Αριστερά σφράγισε την ιστορία της χώρας.

Αλλά πολλοί πίστεψαν ότι αυτή η παράδοση πέθανε, μαζί με τη διάκριση αριστεράς-δεξιάς, μετά την πλήρη συνθηκολόγηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος με τον νεοφιλελευθερισμό, σε συνθήκες προϊούσας πολιτιστικής παρακμής και “αμερικανοποίησης”. Η παραδοσιακή, σοσιαλιστική κουλτούρα των λαϊκών τάξεων επεβίωνε, αλλά σε διαρκή άμυνα, χωρίς ιδεολογικο-πολιτικούς εκπροσώπους ή παρουσία στα Μέσα. ‘Οτι απέμενε από την κοινωνική αμφισβήτηση άρχισε να μεταναστεύει στην ακροδεξιά. το “Εθνικό Μέτωπο” της Μαρίν Λεπέν.

Ωσπου η υποβόσκουσα κοινωνική ζήτηση για πραγματική, αυθεντική αριστερά συνάντησε το πολιτικό διάβημα του Μελανσόν και εγένετο “θαύμα”, μια “νεκρανάσταση” δηλαδή μιας αριστεράς που να έχει κάποια σχέση με το όνομά της.

Το αποτέλεσμα του Μελανσόν στον πρώτο γύρο πρέπει να θεωρηθεί ιστορικό. Κλείνει τον κύκλο της ηγεμονίας του Σοσιαλιστικού Κόμματος που άνοιξε το συνέδριο του Epinay, το 1971, όπως έγινε και στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ.

Το αποτέλεσμα του Μελανσόν δεν είναι τυχαίο. Αντανακλά την τεράστια ζήτηση για αυθεντική αριστερά σε όλο τον δυτικό κόσμο. Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι η αμερικανική νεολαία (16-20 ετών) θα ψήφιζε κατά 45% “σοσιαλιστή” και κατά 21% “κομμουνιστή”, αν και Σοσιαλιστές και Κομμουνιστές είναι περίπου ανύπαρκτοι στις ΗΠΑ (ίσως και γι’ αυτό!). Προ ημερών, μια πλειοψηφία Βρετανών τάχθηκε στις δημοσκοπήσεις υπέρ του αριστερού εκλογικού προγράμματος των Εργατικών, που προβλέπει επανεθνικοποίηση των σιδηροδρόμων, των ταχυδρομείων, της ύδρευσης και ανάλογης κατεύθυνσης μέτρα.

Το “εκλογικό παιχνίδι” στη Γαλλία έμοιαζε εξ αρχής σχεδιασμένο να πάει εκεί που πήγε, σε μια αναμέτρηση Μακρόν-Λεπέν. Μόνο απέναντι στη Λεπέν, ο Μακρόν ήταν σίγουρος για τη νίκη. Μόνο απέναντι στον Μακρόν των Ρότσιλντ και μόνο συσπειρώνοντας όλη την αμφισβήτηση πίσω της, η Λεπέν θα μπορούσε να έχει ελπίδα.

Οι επιδόσεις του Μελανσόν, που αμφισβήτησε το μονοπώλιο της Λεπέν ως εκφραστή της κοινωνικής δυσφορίας και εξέγερσης, άλλαξε τα δεδομένα. Και δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα γινόταν αν δεν συνέβαινε η τρομοκρατική επίθεση στις παραμονές του πρώτου γύρου, που ενίσχυσε τον Μακρόν, σταθεροποίησε τον Φιγιόν και συνέβαλε στον αποκλεισμό του Μελανσόν.

Η “Ανυπότακτη Γαλλία” απέσπασε πάνω από το τριπλάσιο των ψήφων του υποψηφίου των Σοσιαλιστών. Η άνοδός της υπήρξε εξίσου ορμητική με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, του Κόρμπιν και του Σάντερς. Βεβαίως, το πολύ καλό ξεκίνημα δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην και καλή συνέχεια – συχνά τα προβλήματα εμφανίζονται αργότερα και η ελληνική τραγωδία και προδοσία το απέδειξε επαρκέστατα. Η “Ανυπότακτη Γαλλία” απέχει ακόμα πάρα πολύ από το να είναι το υποκείμενο που χρειάζεται στις μέρες μας οποιαδήποτε σοβαρή απόπειρα αριστερής, “ριζοσπαστικής” διακυβέρνησης. Στην γαλλική περίπτωση εμφανίστηκαν αμέσως άλλωσε με τον σεχταρισμό και την αδυναμία της γαλλικής αριστεράς να συνασπισθεί στο σύνολό της στις βουλευτικές εκλογές. Με δεδομένο το υπερπλειοψηφικό, δύο γύρων, βαθειά αντιδημοκρατικό εκλογικό σύστημα, αυτή η αποτυχία μπορεί να έχει δυσμενείς συνέπειες ως προς τον τελικό αριθμό βουλευτών της αριστεράς.

Ο Μακρόν κέρδισε γιατί η Γαλλία δεν εμπιστεύτηκε (αυτή τη φορά) μια άκρα δεξιά που της φάνηκε επικίνδυνη, αλλά και γιατί, ίσως, η Αριστερά δεν ήταν ακόμα έτοιμη. Το πιθανότερο όμως είναι ότι αυτή η καθυστέρηση στην εκδήλωση της κρίσης, δεν θα συμβάλει παρά στην πιο ισχυρή της εκδήλωση σε μια ορισμένη χρονική στιγμή.

Το εξασφαλίζουν άλλωστε αυτό οι σημερινές ευρωπαϊκές ελίτ, περισσότερο από ποτέ εξαρτημένες και καθοδηγούμενες από το Χρήμα, με την επιμονή τους στις πολιτικές ακριβώς που προκάλεσαν την κρίση, τη δυσφορία και την εξέγερση.

 

17.5.2017

Απο το Κεφαλαιο (Capital) στο Καπιτωλιο (Capitole)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οι κάμερες είναι στημένες χαμηλά. Τον δείχνουν ελαφρώς ψηλότερο από ότι είναι πραγματικά, καθώς διασχίζει, μόνος μπροστά στο Λούβρο, με υπόκρουση την Ωδή στη Χαρά, τα τελευταία βήματα στον δρόμο που τον οδήγησε, κατά την έκφραση του Ρεζίς Ντεμπρέ, “από το Κεφάλαιο στο Καπιτώλιο” – λογοπαίγνιο με τις λέξεις Capital και Capitole, αλλά και υπενθύμιση της προέλευσης του κ. Μακρόν, πρώτου Προέδρου στην ιστορία της Γαλλίας που προέρχεται από μια Τράπεζα και όχι την πιο ασήμαντη.

Είναι άψογος στην εμφάνιση και στο βάδισμα, μιλάει άριστα γαλλικά, το μόνο που θα μπορούσε κάποιος να του προσάψει είναι η αλαζονεία του. Είναι όμως ελάττωμα, διερωτώμαι, ή επιλογή του σκηνοθέτη, μια σοφή υπενθύμιση στον λαό της τάξης που προορίζεται, από πάντα και για πάντα, να κυβερνάει τη Γαλλία και τον κόσμο;

Η εικόνα είναι τέλεια. Αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω πάνω της κάποιο ανθρώπινο, αυθόρμητο στοιχείο, την έκφραση ενός χαρακτήρα, ενός συναισθήματος. Μόνο στο τέλος των πανηγυρικών επιτέλους ένα γελάκι. Είναι τη στιγμή που ο νέος Πρόεδρος διαπιστώνει, κι εμείς μαζί του, ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει με τους άλλους γύρω του τη Μασσαλιώτιδα. Προφανώς, δεν γνωρίζει τους στίχους του τραγουδιού της Γαλλικής Επανάστασης, που έγινε ο εθνικός ύμνος της χώρας του, καλώντας πάντα “στα όπλα τους Πολίτες” της.

Μπροστά στην Πυραμίδα του Λούβρου το πλήθος δεν είναι πολύ μεγάλο όσο κι αν παλεύουν οι τηλεοράσεις να ισχυριστούν το αντίθετο, έστω και χωρίς να επιμένουν. Είναι μάλλον το μικρότερο που έχει συγκεντρωθεί σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Κι αν είναι πολλοί οι Γάλλοι σήμερα που ανακουφίστηκαν με την εκλογή του Μακρόν (όπως και πολλοί που θύμωσαν και απογοητεύτηκαν), δεν υπάρχουν πολλοί που να ενθουσιάστηκαν. Αξιοσημείωτη εξαίρεση, οι δημοσιογράφοι των τηλεοράσεων, που μάλλον θεωρούν τμήμα των επαγγελματικών τους υποχρεώσεων την έκδηλη έκφραση της χαράς τους για την εκλογή του νέου Προέδρου.

Ο “βαθμός μηδέν” της πολιτικής

Νάτος τώρα, απευθύνεται στους συγκεντρωμένους και πίσω από αυτούς στο Έθνος που η μοίρα τον έστειλε να κυβερνήσει. Στον λόγο του υπάρχουν όλα και τίποτα. Γεμάτος από ευγενή αισθήματα και προθέσεις, θα μπορούσε άνετα να εκφωνηθεί και πριν από διακόσια και μετά από διακόσια χρόνια. Υπόσχεται αντιμετώπιση των προβλημάτων, ευημερία, συμφιλίωση κι ένα σωρό άλλες καλές και χαρούμενες καταστάσεις. Αλλά δεν κάνει λόγο ούτε για ένα θέμα πολιτικής, δεν υπόσχεται τίποτα συγκεκριμένο, εκτός από καλωσύνη, ευτυχία και χαρά.

Μόνο σε ένα ζήτημα γίνεται συγκεκριμένος. Στην απόφασή του να πολεμήσει τους “εξτρεμισμούς”. Η επιλογή του πληθυντικού, η συμπερίληψη δηλαδή και της άκρας δεξιάς και της αριστεράς στους αντιπάλους, αποσαφηνίζει την επιδίωξη και την “ιστορική αποστολή” που ανέλαβε. Να τερματίσει τη “γαλλική εξαίρεση”, να επιβάλλει και εδώ τους παγκόσμιες κανόνες και την ιδεολογία του νεοφιλελευθερισμού, του διαρκώς εξελισσόμενου και ριζοσπαστικοποιούμενου οικονομικού δόγματος της “Βασιλείας του Χρήματος”. Τόχει άλλωστε προαναγγείλει, ότι σκοπεύει ήδη μέσα στο καλοκαίρι να “αναμορφώσει” τη γαλλική εργατική νομοθεσία, χωρίς καν την έγκριση του κοινοβουλίου, αλλά χρησιμοποιώντας τις σχεδόν μοναρχικές εξουσίες που του δίνει το Σύνταγμα της Πέμπτης Δημοκρατίας. Η πρόθεσή του εξάλλου να απαλλάξει της φορολογίας τους πλούσιους και υπερπλούσιους, κυνηγώντας όλους τους υπόλοιπους, προκάλεσε ακόμα και την κριτική ενός κατά τα άλλα νεοφιλελεύθερου σχολιαστή της εφημερίδας των επιχειρηματιών, της “Εκό”. Η κατάληψη της Προεδρίας ήταν μόνο το πρώτο βήμα.

Μια άνετη, αλλά πολύ τρωτή νίκη

Η δουλειά δεν προμηνύεται εύκολη. Πρώτον, γιατί αυτοί οι “εξτρεμιστές” απέσπασαν στον πρώτο γύρο το 55% των ψήφων, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία και ορισμένοι από αυτούς περιλαμβάνονται στους ψηφοφόρους του Μακρόν του δεύτερου γύρου. Δεύτερο, γιατί ποτέ στην ιστορία της Γαλλίας δεν έχει εκλεγεί Πρόεδρος με τόσο χαμηλό ποσοστό (λίγο παραπάνω από 40%) επί του συνόλου των εκλογέων, με μόνη εξαίρεση την εκλογή Πομπιντού στις πολύ ειδικές συνθήκες του 1969. Τόσο η αποχή, όσο και ο αριθμός των λευκών και άκυρων έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ.

Μόνο η μηχανική του γαλλικού προεδρικού συστήματος και η άπωση προς την Λεπέν επέτρεψε στον κ. Μακρόν να γίνει Πρόεδρος. Όχι η προσχώρηση έστω μιας αξιοσημείωτης σχετικής πλειοψηφίας των Γάλλων στις ιδέες που θέλει να εφαρμόσει.

Το υποδεικνύει άλλωστε σήμερα ο γαλλικός τύπος, που υπογραμμίζει την έκταση αλλά και το εύθραυστο της νίκης του Μακρόν.
“Kαλοπαιγμένο”, είναι ο τίτλος της σημερινής Λιμπερασιόν για την επιτυχία Μακρόν, ενώ η οικονομική εφημερίδα “Εκό”, που απηχεί τα συμφέροντα των εργοδοτών, τιτλοφορεί “Η Γαλλία τόλμησε”. Η παραδοσιακή εφημερίδα της γαλλικής δεξιάς, η Φιγκαρό, πιο προσεκτική, “προσγειώνει” και προειδοποιεί τον νέο Πρόεδρο:
“Ας μη γελιόμαστε: η Γαλλία του Μακρόν, αυτή η θετική, δυναμική, μεταρρυθμιστική, ανοιχτή στην Ευρώπη, όπως στους ανέμους της ανοιχτής θάλασσας, Γαλλία υπάρχει  -και είναι ευτυχές αυτό. Αλλά δεν αντιπροσωπεύει παρά το ένα τέταρτο των Γάλλων. Δύο άλλα τέταρτα (οι οπαδοί της Λεπέν, του Μελανσόν, αλλά και του Αμόν θα μπορούσαμε να προσθέσουμε), είναι ριζικά αντίθετοι με τις αξίες που ενσαρκώνει”.

Προσκλητήριο μάχης από την αντιπολίτευση

Ο Ζαν Λυκ Μελανσόν δεν αφιέρωσε πάνω από δύο τρεις φράσεις στα τυπικά συγχαρητήρια και τις ευχές προς τον νεοεκλεγέντα, προτού καλέσει σε μαχητική συσπείρωση τους οπαδούς του, εν όψει ιδίως των βουλευτικών εκλογών που ακολουθούν τον επόμενο μήνα.

Η κομμουνιστική “Ουμανιτέ” από την πλευρά της υποδέχτηκε τον νέο Πρόεδρο με προσκλητήριο μάχης εναντίον του και των ιδεών του, υπογραμμίζοντας ότι εξελέγη μεν, χωρίς προσχώρηση δε. Στο κύριο άρθρο της υπογραμμίζει ότι ο Μακρόν “θέλει να χτυπήσει γρήγορα γιατί είναι αδύνατος” και υπογραμμίζει τη σημασία των βουλευτικών εκλογών του ερχόμενου μήνα για να μπουν εμπόδια στο δρόμο του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μεγάλο κομμάτι της Γαλλίας “περιμένει” τώρα στις βουλευτικές και μετά στον δρόμο τον νέο Πρόεδρο. Τα αισθήματά της διατυπώνει καλύτερα ένας άνθρωπος της τέχνης (και οπαδός του Μελανσόν), ο σκηνοθέτης Francois Ruffin που εξέπληξε με την “Ανοιχτή Επιστολή προς ένα Μελλοντικό Πρόεδρο που ήδη Μισούν”, που δημοσίευσε τις προάλλες στη Μόντ προειδοποιώντας τον:

“Την πρωτομαγιά το πρωί ήμουν στην αγορά, στη συνοικία Σαν Μωρίς στην Αμιέν, το απόγεμα στην αγορά του Λονγκό…Συζήτησα με εκατοντάδες ανθρώπους. Μπορούσες να το αναπνεύσεις και στον αέρα ακόμα: σας μισούν. Πραγματικά έπαθα σοκ, δεν το περίμενα, έμεινα κατάπληκτος: σας μισούν. Το ίδιο ήταν και την προηγουμένη πούμουνα στο μότο-κρός του Flixecourt, το έλεγαν στις κουβέντες: σας μισούν…Σας μισούν οι “χωρίς δικαιώματα, οι ξεχασμένοι, οι απροστάτευτοι”, αυτούς που αναφέρετε στους λόγους σας, μιμούμενος κάπως τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν. Σας μισούν γιατί αισθάνονται σε σας, και δικαιολογημένα, την αλαζονική ελίτ…Σας μισούν, σας μισούν, σας μισούν. Σας το σφυροκοπάω γιατί με την αυλή σας, με την παρέα σας, με τη μπουρζουαζία που σας περιβάλλει, έχετε πάθει κοινωνική κουφαμάρα. Δεν ακούτε τον βρυχηθμό. Το επεισόδιο στο πάρκιγκ της Whirlpool δεν ήταν παρά μια πρόγευση… Στέκεστε μπροστά σε μια ταξική άβυσσο.

Είναι περασμένα μεσάνυχτα που γυρνάω στο ξενοδοχείο μου σκεπτόμενος πως άραγε νάναι το επόμενο εξάμηνο στη Γαλλία. Παρέες, παρέες, οι πιτσιρικάδες, πίνουν μπύρες και κουβεντιάζουν στα σκαλάκια της Πλας ντε λα Ρεπουμπλίκ, της Πλατείας της Δημοκρατίας, κάτω από το άγαλμά της. Το αυτί μου πιάνει έναν από δαύτους να εξηγεί στον σύντροφό του “Μόνο με επανάσταση μπορείς να κάνεις πράγματα”.

Αυτή η χώρα δεν είναι έτοιμη να αλλάξει.

 

* Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Φωτ: David de Rothschild et Emmanuel Macron. (EREZ LICHTFELD/SIPA)