Tag Archives: Λίβανος

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman

Απο την Ουκρανια στο Ιραν: Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια (και στο βαθος Ρωσοι)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, με το ιρανικό και τα “συναφή” θέματα (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) να κυριαρχούν στην τελευταία συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, και τους δύο ηγέτες να επιμένουν στην ανάγκη αναθεώρησης της ισχύουσας συμφωνίας  για τα πυρηνικά του Ιράν. Η Τεχεράνη θεωρεί απαράδεκτη μια τέτοια αναθεώρηση. Αμερικανοί Γερουσιαστές που επέστρεψαν από το Ισραήλ, δήλωσαν ότι ενημερώθηκαν για διάφορα σχέδια ισραηλινής στρατιωτικής δράσης.

Αυτά όλα όμως προκαλούν την έντονη αντίθεση της Γαλλίας, αλλά και της Γερμανίας, αν και στην περίπτωση της τελευταίας ο κ. Γκάμπριελ, που είχε αρχίσει να λέει ορισμένα πράγματα για την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ “πήρε πόδι” από το ΥΠΕΞ, προς όφελος ενός μάλλον “γκρίζου” προσώπου, χωρίς πολιτικό λόγο.

Ο Μακρόν στο Παρίσι πήρε όμως αποστάσεις σε κρίσιμα θέματα από τη μεσανατολική πολιτική που είχαν ασκήσει Σαρκοζί και Ολλάντ, μετατρέποντας τη Γαλλία σε κύριο Ευρωπαίο σύμμαχο των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου.

Παράλληλα, τόσο η προώθηση του ιρανικού από την παράταξη Νετανιάχου-Τραμπ, όσο και η απόφαση της Άγκυρας να προχωρήσει σε προμήθεια του υπερσύγχρονου ρωσικού πυραυλικού συστήματος S400, καθιστούν πολύ επιτακτική, για την Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, την ανάγκη να λυθεί το θέμα του προσανατολισμού της Τουρκίας. Αλλά και η κατάσταση στον Λίβανο σχετίζεται με όλα αυτά, καθώς η Βυρηττός στράφηκε στη Μόσχα και διαπραγματεύεται με τους Ρώσους ελλιμενισμό των πλοίων τους.

Το ζήτημα του Ιράν είναι, εδώ και πάνω από δεκαετία, σημείο αποκρυστάλλωσης της υποβόσκουσας σύγκρουσης δύο παρατάξεων μέσα στο δυτικό αλλά και στο ισραηλινό κατεστημένο. Από τη μια μεριά έχουμε το “κόμμα του Φουκουγιάμα”, των κλασικών παγκοσμιοποιητών τύπου Σόρος, Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ, τους “Μενσεβίκους” της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών” τύπου Χάντιγκτον, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου, τους “Μπολσεβίκους”.

Οι τελευταίοι είναι που προκάλεσαν, πριν από μερικά χρόνια, την αιματηρή διάλυση της Ουκρανίας, που μας έφερε, και μας διατηρεί πάντα, πολύ κοντύτερα, στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, οδηγώντας στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς καν τους κανόνες της μετά το 1963 εποχής. Το κατάφεραν γιατί εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια τον αντιρωσισμό και των δύο παρατάξεων στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας. Ο Ομπάμα μάλλον κατάλαβε με καθυστέρηση που τον πήγαιναν και αρνήθηκε να εγκρίνει την αποστολή βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία.

Οι “Μπολσεβίκοι” της Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν κατ’ εξοχήν τον εισοδισμό ως μέθοδο δράσης. Είναι ένα είδος “κρυμμένου Αλκιβιάδη” στους ίδιους τους δυτικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που δημιουργεί τετελεσμένα και μετά οδηγεί όλο το σύστημα σε αναγκαστική πορεία (Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία είναι μερικά από τα παραδείγματα).

Στο φόντο υπάρχει βέβαια και η Ρωσία, που δύσκολα θα επιτρέψει, χωρίς αντίδραση, έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Ανακοινώνοντας πρόσφατα το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, ο Πρόεδρος Πούτιν αποσαφήνισε ότι κάθε επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας με πυρηνικά όπλα θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα συνεπιφέρει τις ανάλογες συνέπειες. Αυτό που δεν αποσαφήνισε είναι ποιες χώρες θεωρεί συμμάχους της Ρωσίας.

Αυτό με την ευκαιρία σημαίνει ότι αυξάνονται και οι κίνδυνοι για τις χώρες που φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα ή άλλα επιθετικά οπλικά συστήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κρατών της Μέσης Ανατολής. Δεν είμαστε στα 1990, όπως νομίζουν ορισμένοι, όταν μπορούσε να εκστρατεύει η Αμερική εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ή του Ιράκ χωρίς αντίποινα.

Οι Κούρδοι δεν το κατάλαβαν αυτό με αποτέλεσμα αυτά που τους συνέβησαν στο Ιράκ.

Στο Παρίσι, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Μακρόν έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολύ εντυπωσιακών κινήσεων, που τον διαφοροποιούν αισθητά σε κρίσιμα ζητήματα από την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας υπό τους Προέδρους Σαρκοζί και Ολάντ, ιδίως σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοίξει και ένα διάλογο με τη Μόσχα, καθώς οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μοιάζουν σήμερα εξίσου κακές με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου!

Μιλώντας πρόσφατα, ενώπιον του Προέδρου και του κοινοβουλίου της Τυνησίας, ο Μακρόν αναγνώρισε τις ευθύνες της χώρας του που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή μιας σχετικά ακμάζουσας αραβικής χώρας, την οποία τώρα διεκδικούν διάφορες ένοπλες συμμορίες, ενώ στην επικράτειά της διεξάγονται δημοπρασίες σκλάβων! Η επέμβαση αποσταθεροποίησε όχι μόνο τη Λιβύη, αλλά και μεγάλο μέρος της αφρικανικής ηπείρου, με αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

«Η Γαλλία, μαζί με τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν τώρα σε αυτή την περιοχή», τόνισε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «αρκετοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώνουν με τον Λίβυο ηγέτη (Καντάφι) χωρίς όμως «να διαθέτουν σχέδιο για τη συνέχεια». Η κριτική αυτή είναι σημειωτέον παράλληλη με την κριτική (και αυτοκριτική) που έχει κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος επέκρινε τον πρώην Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί ότι τον «παρέσυρε» τρόπον τινά στην περιπέτεια της Λιβύης.

Αλλά και στο θέμα της Συρίας ο Μακρόν διαφοροποιήθηκε από την πολιτική των προκατόχων του δηλώνοντας ότι «δεν είπα ποτέ ότι η ανατροπή του Μπασάρ (Αλ Άσαντ) ήταν ένα προηγούμενο για όλα», προσθέτοντας ότι «κανένας δεν μου παρουσίασε τον νόμιμο διάδοχό του».

Ο Γάλλος Πρόεδρος ταξίδεψε εξάλλου αυτοπροσώπως στη Σαουδική Αραβία για να «απελευθερώσει» τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό που εφέρετο περίπου κρατούμενος στη χώρα αυτή, σταματώντας έτσι, τουλάχιστον προσωρινά, τα σχέδια νέου πολέμου στον Λίβανο. Ακόμα πιο εντυπωσιακή και εντελώς ασυνήθιστη για τα κρατούντα διεθνή δεδομένα ήταν η δημόσια επίθεση που εξαπέλυσε κατά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για πολέμους που θέλει να εξαπολύσει.

Απομένει βέβαια να δούμε πόσο βαθειά είναι αυτή η μεταβολή κι αν ο Μακρόν εννοεί αυτά που λέει και θα μείνει συνεπής σε αυτή τη γραμμή.

Διαβάστε ακόμα:

Back to the USSR

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1 Μαρτίου 2018

Έχουμε επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι τα όσα συμβαίνουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στην Κύπρο, με το Μακεδονικό, ακόμη και με τα Μνημόνια και τις Δανειακές δεν είναι εξελίξεις που παράγονται κυρίως στην περιοχή μας, εξ αιτίας της πρωτοβουλίας «παικτών» όπως η ελληνική κυβέρνηση, η Τουρκία ή η Κύπρος, αλλά αντανακλούν τον μεγάλο Πόλεμο της Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο του Πλανήτη.

Μόνο αν δούμε την περιοχή μας από έξω προς τα μέσα, από πάνω προς τα κάτω, υπάρχει πιθανότητα να αντιληφθούμε τι γίνεται. ‘Οσο τη βλέπουμε ως Ελλάδα vs Τουρκία, ‘Ελληνες vs. Σλαβομακεδόνες κλπ. όχι μόνο δεν θα καταλάβουμε τίποτα, αλλά κινδυνεύουμε να μας χρησιμοποιήσουν για αλλότριους σκοπούς.

Ο ταύρος βλέπει το κόκκινο πανί και ορμάει. Αλλά ο ταυρομάχος που το κουνάει μπροστά του τον σκοτώνει στο τέλος. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε σήμερα σκόπιμο να ρίξουμε μια ματιά στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, της οποίας, υπό μία έννοια, είμαστε τμήμα, μαζί με την Κύπρο και την Τουρκία.

Αντί να αραιώνουν, πυκνώνουν διαρκώς τα ανησυχητικά «σύννεφα» πάνω από τη Μέση Ανατολή, με την κατάσταση να παραμένει εκρηκτική μεταξύ Τούρκων και Κούρδων,  ενώ γίνονται συχνότερες οι προειδοποιήσεις για νέο πόλεμο στον Λίβανο, ακόμα και για ενδεχόμενη χρήση, προοπτικά, τακτικών πυρηνικών όπλων στην περιοχή.

Η Βυρηττός παραχώρησε σε ένα κονσόρτσιουμ όπου συμμετέχουν και ρωσικές εταιρείες δικαιώματα ερευνών σε «οικόπεδα» που διεκδικεί και το Ισραήλ. Παράλληλα, άρχισε συνομιλίες με τη Μόσχα για παραχώρηση διευκολύνσεων στον ρωσικό στόλο. Η σύρραξη Ιράν-Ισραήλ, που άρχισε να γίνεται πραγματικότητα στη Συρία, σταμάτησε μεν, λέγεται με παρέμβαση Πούτιν, αλλά το ιρανικό είναι έτοιμο να ξανανοίξει ανά πάσα στιγμή.

Όλο και περισσότερο , οι τοπικές συγκρούσεις τείνουν να προσλάβουν χαρακτήρα αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ρωσίας, προς το παρόν, ευτυχώς, μόνο δι’ αντιπροσώπων. Μόνο ο Μακρόν επιχειρεί ορισμένους ελιγμούς αποκλιμάκωσης της αμερικανο-ρωσικής σύγκρουσης, παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από την εξωτερική πολιτική των Σαρκοζί και Ολλάντ, που ταύτισαν το Παρίσι, με τους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς και τον Νετανιάχου, πρωταγωνίστησαν στις επεμβάσεις σε Λιβύη και Μάλι και επανέφεραν τη Γαλλία πλήρως στο ΝΑΤΟ. Σε αντίθεση όμως με τους νεοσυντηρητικούς και το Ισραήλ που έχουν πολύ ξεκάθαρη στρατηγική, οι διαφωνούντες περιορίζονται συχνά να διαμαρτύρονται, με αποτέλεσμα να χάνουν τελικά, με τον ίδιο τρόπο που έχασαν οι στρατηγοί των Αθηναίων από τον Αλκιβιάδη, στην συνέλευση που αποφάσισε την εκστρατεία στη Σικελία.

Άλλωστε, η αμερικανο-ρωσική αντιπαράθεση τείνει τώρα να λάβει παγκόσμιο χαρακτήρα, αγγίζοντας όλο και περισσότερα μέτωπα των διεθνών σχέσεων. Μόλις προχτές, η Exxon ανακοίνωσε ότι διακόπτει τη συνεργασία της με τη Ρωσία.

Στον διεθνή τύπο δημοσιεύτηκαν το τελευταίο διάστημα πληροφορίες για «μυστική συνάντηση» πέντε κρατών για το μέλλον της Μέσης Ανατολής στις αρχές Ιανουαρίου. Αν οι πληροφορίες αληθεύουν, στη συνάντηση συμμετείχαν εκπρόσωποι Γαλλίας, ΗΠΑ, Βρετανίας, Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας και συζητήθηκε, μεταξύ άλλων. και το ενδεχόμενο ενός τουρκο-κουρδικού πολέμου. Η συνάντηση έγινε προτού ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον ανακοινώσει τη δημιουργία μεγάλης δύναμης στη Βόρειο Συρία, οδηγώντας το Κρεμλίνο να παράσχει ανοχή, όπως όλα δείχνουν, στην τουρκική επέμβαση.

Σε συνέντευξη προς το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Σπούτνικ, ο πρώην Πρέσβης της Τουρκίας σε Λιβύη και Συρία Uluç Özülker, υποστήριξε ότι οι πέντε συζήτησαν την αλλαγή συνόρων στη Μέση Ανατολή και τη διαίρεση της Συρίας σε σφαίρες επιρροής, στα πλαίσια νέας μεσανατολικής στρατηγικής. Οι λεπτομέρειες της συνάντησης διέρρευσαν από σημειώσεις του Βρετανού Πρέσβη και, όπως είπε ο Τούρκος διπλωμάτης, η συνάντηση μοιάζει να είναι τμήμα μόνιμων διαβουλεύσεων των πέντε, οι οποίοι συζήτησαν αν πρέπει να εντάξουν στο σχήμα την Αίγυπτο, τη Γερμανία και την Τουρκία, με την τελευταία να θεωρείται προβληματική για συμμετοχή λόγω του κουρδικού.

Ο αμερικανός αντιπρόσωπος υπογράμμισε την ανάγκη να εξασφαλισθεί μόνιμη παρουσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στη Συρία. Την πρόθεση των ΗΠΑ να παραμείνουν επ’ αόριστον εκεί, παρόλο που επετεύχθη σχεδόν η νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους, επιβεβαίωσαν με πρόσφατες επιστολές τους προς το Κονγκρέσο και αξιωματούχοι του Σταίητ Ντηπάρτμεντ και του Πενταγώνου. Στις επιστολές υπογραμμίζεται ότι, η επ’ αόριστον παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία και το Ιράκ, ακόμη και μετά τη νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους, είναι απαραίτητη κατά του Ιράν και της Χεζμπολά, και νόμιμη κατά το διεθνές δίκαιο, για σκοπούς αυτοάμυνας από ενδεχόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις. Στη Συρία, υπενθυμίζουμε, έχουν αναπτυχθεί 2.000 Αμερικανοί στρατιώτες, στα πλαίσια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», χωρίς να υπάρχει πρόσκληση της συριακής κυβέρνησης ή απόφαση του ΟΗΕ.

Στη συνάντηση, κατά τον Τούρκο διπλωμάτη, οι ΗΠΑ εξήγησαν ότι μία από τις βασικές επιδιώξεις τους ήταν η ανακοπή της γεωπολιτικής ενίσχυσης του Ιράν. Η σχετική επιτυχία της ρωσικής διπλωματίας με τις συνομιλίες σε Αστάνα και Σότσι για το συριακό ενοχλεί την Ουάσιγκτων, πρόσθεσε, που θέλει να τις υπονομεύσει, επαναφέροντας τις διαβουλεύσεις στο πλαίσιο της Γενεύης.

Όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ο κ. Οzülker, στη συνάντηση των πέντε συζητήθηκαν τα εξής τέσσερα ζητήματα: α) η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων μικρού μεγέθους, που θα μπορούσαν να ανοίξουν το δρόμο στη χρήση τέτοιων όπλων σε περιφερειακές συγκρούσεις. Το θέμα αυτό έθεσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία του ο Αμερικανός αντιπρόσωπος, β) η λήψη μέτρων κατά της Ρωσίας και άλλων χωρών που θεωρούνται απειλή για το ΝΑΤΟ, γ) το ζήτημα μιας ενδεχόμενης αύξησης των ισραηλινών επιθέσεων κατά του Ιράν,  δ) το κουρδικό και οι επιπτώσεις του στις τουρκο-αμερικανικές εντάσεις.

Επιπρόσθετα, συνέχισε ο Τούρκος διπλωμάτης, οι πέντε υπογράμμισαν την πιθανότητα αρχής ιρανο-ισραηλινής και τουρκο-κουρδικής σύρραξης. Nα σημειωθεί ότι και οι δύο αυτές «πιθανότητες» άρχισαν να γίνονται πραγματικότητες στη Συρία, στο διάστημα που μεσολάβησε από τη σύσκεψη των πέντε.

Στη σύσκεψη, οι πέντε επεξεργάστηκαν επίσης σχέδια διανομής της συριακής επικράτειας.

Δίνοντας τη δική του γνώμη για τα όσα τεκταίνονται, ο Uluç Özülker δήλωσε στο Σπούτνικ ότι η σύσκεψη των πέντε δείχνει ότι οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή ενδέχεται να διευρυνθούν γεωγραφικά και να αγγίξουν τελικά την Τουρκία. Στο μέλλον, τόνισε, η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί, και η αντιπαράθεση των ισχυρών παικτών, όπως η Ρωσία και οι ΗΠΑ, να ξεφύγει από τη Συρία και να επεκταθεί στο σύνολο της Μέσης Ανατολής. ‘Όλα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή δείχνουν ότι η Τουρκία πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στο τι κάνει, κατέληξε ο Τούρκος διπλωμάτης.

Να σταματησουμε τη Γενοκτονια του Ασαντ!

Εμείς δεν θα χρησιμοποιούσαμε ίσως το ύφος του αρθρογράφου, τον οποίο σεβόμαστε, αλλά δεν είναι το δικό μας. Επί της ουσίας όμως περιέχει ουκ ολίγα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία και για τον λόγο αυτό το αναδημοσιεύουμε.
ΔΚ

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

Α’ μέρος: Πριν κλάψεις για την Γκούτα…

To “έγκυρο” αμερικάνικο Time magazine μας καλεί να… Σταματήσουμε τη Γενοκτονία του Άσαντκαι να κλάψουμε για τα αθώα θύματα στη Γκούτα, με εντυπωσιακό πρωτοσέλιδο από το έγκλημα του “αιμοσταγούς δικτατορικού καθεστώτος στη Συρία“…

Μόνον που η φωτογραφία του εντυπωσιακού πρωτοσέλιδου είναι από τη Γενοκτονία κι Εθνοκάθαρση των αμερικανοσιωνιστών στη μαρτυρική Γάζα το 2012 και συγκεκριμένα όλα τα παιδιά της οικογένειας Νταλού (Dalou)…

Στη Γάζα, ο τραγικός πατέρας στις σωρούς των τεσσάρων αγγέλων που δολοφόνησαν ισραηλινοί… σκύβει ευλαβικά και φιλάει τα παιδιά του… και σήμερα θα περνάει νέο μαρτύριο που οι δημοσιογραφικές πόρνες τα εμφανίζουν ως θύματα του Άσαντ στη Συρία…

Όπως πάντα ορισμένοι αρνούνται να κατανοήσουν πως όταν η πάλαι ποτέ υπερδύναμη των ΗΠΑ έχει σήμερα πόδια οδοντογλυφίδας κι αποδεικνύεται από τον πανικό για την αποκάλυψη της πραγματικότητας. Νομίζουν οι “δημοσιογράφοι” πως με την προπαγάνδα που κάνει τον Γκαιμπελισμό να ωχριά θα μπορέσουν να καλύψουν τη βρώμα τους;

Μπορεί κάποιος να διαβεβαιώσει πως η συμμετοχή σ’ αυτό το όργιο παραπληροφόρησης γίνεται μόνον κι αποκλειστικά για τον μισθό τους κι όχι για κονδύλια μυστικών υπηρεσιών και πρεσβειών;

Χθες το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και με την ψήφο της Ρωσίας κάλεσε σε “κατάπαυση πυρός” και φυσικά αυτή η ΑΠΟΦΑΣΗ δεν αφορά, δεν συμπεριλαμβάνει τις τρομοκρατικές οργανώσεις όπως Al Nusra, ISIS κι όσες οργανώσεις ρίξουν έστω και μια σφαίρα εναντίον του περήφανου Αραβικού στρατού της Συρίας.

Αυτή η απόφαση αποκλείει ipso facto (αυτομάτως το γεγονός καθ’ αυτό) την κατάπαυση πυρός προς τις οργανώσεις τρομοκρατών στην Ανατολική Γκούτα, που ακόμη και μετά αυτή την απόφαση έριξαν βλήματα εναντίον συνοικιών της Δαμασκού με αποτέλεσμα ένα νεκρό πολίτη και δεκάδες τραυματίες, εκ των οποίων αρκετοί σε κρίσιμη κατάσταση.

Σήμερα ο Αραβικός στρατός της Συρίας προχώρησε σε άμεσες επιθέσεις εναντίον των τρομοκρατών και η συνοικία Ad An-Nashabiyeh πέρασε στον έλεγχο της νόμιμης κυβέρνησης.

Ας ελπίσουμε να μην έχουμε το κωμικοτραγικό γεγονός να μας πουν οι δημοσιογραφικές πόρνες πως αφού οι “μετριοπαθείς” φονιάδες χρησιμοποιούν υπερσύγχρονα όπλα που διαθέτει ΜΟΝΟΝ ο αμερικάνικος στρατός, όπως τα BGM-71 TOW, μάλλον θα είναι “εκδημοκρατιστές φονιάδες”!
Το παρακάτω βίντεο δεν θα το δούμε σε κανένα τηλεοπτικό σταθμό, αν και το διέδωσαν οι ίδιοι οι τρομοκράτες, μιας και αποδεικνύει πως οι δολοφόνοι τροφοδοτούνται με όπλα από τις ΗΠΑ.

 

Αυτοί οι αγωνιστές για τη “δημοκρατία” στη Συρία είναι εξοπλισμένοι και με πολεμοφόδια του ισραηλινού στρατού, που σίγουρα απαλλοτριώνουν με αστραπιαίες επιχειρήσεις από τις αποθήκες του ισραηλινού στρατού που φυλάσσει η Μοσάντ… γιατί το Ισραήλ πολεμάει την τρομοκρατία και δεν εφοδιάζει τους τρομοκράτες με όπλα…

Η συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν μια επιβεβαίωση για τη συμπαράσταση και διεθνιστική αλληλεγγύη που δέχεται η Συρία από χώρες με “δικτατορικά” καθεστώτα, όπως η σοσιαλιστική Κούβα του Φιδέλ, η Μπολιβαριανή Δημοκρατία του Τσάβες, η Βολιβία του Έβο, η Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας του Κιμ κι όλα τα Εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του πλανήτη.

Ο μόνιμος αντιπρόσωπος της Συρίας στον ΟΗΕ Δρ. Μπασάρ Τζααφάρι (Bashar Al Jaafari’s), στην ομιλία του κατακεραύνωσε τους ιμπεριαλιστές.

Ο Δρ. Μπασάρ Τζααφάρι δεν εξέφρασε μόνον τη Συρία, αλλά τους ελεύθερους όλου του κόσμου με ένα σαφές μήνυμα προς τους νεοαποικιοκράτες, που δεν έχει προηγούμενο από την ίδρυση του ΟΗΕ ως σήμερα!

Απευθυνόμενος στην εκπρόσωπο των ΗΠΑ Νίκι Χέιλι κι υψώνοντας το δάκτυλο, μεταξύ άλλων είπε: «Λέω στην εκπρόσωπο των ΗΠΑ πως οι απειλές της δεν θα πιάσουν τόπο. Η Συρία έχει το δικαίωμα του αγώνα εναντίον της αμερικάνικης κατοχής, σύμφωνα με το άρθρο 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ»

Στην προχθεσινή ομιλία του ο Δρ. Μπασάρ Τζααφάρ ήταν επίσης πολύ σαφής: «Η Γκούτα θα είναι το δεύτερο Χαλέπι! …η κόλαση είναι αρκετά μεγάλη για όλους εσάς»!

Η Συρία προειδοποιεί τις ΗΠΑ πως δεν θα ανεχθεί για πολύ την κατοχή Συριακών εδαφών στο βόρειο τμήμα της χώρας από αμερικανικά στρατεύματα, όπου μαζί με τους Κούρδους έχουν και 14 στρατιωτικές βάσεις («Να θυμάσαι, ποτέ μην εμπιστευτείς Τούρκο και Κούρδο»…).

Εκείνο που πανικοβάλει τις ΗΠΑ στην περιοχή είναι η επιβίωση του κατατρομαγμένου σιωνιστικού κατοχικού καθεστώτος στην Παλαιστίνη. Το Ισραήλ γνωρίζει πολύ καλά πως τώρα οι συσχετισμοί στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχουν ραγδαίες αλλαγές κι οι μοναδικοί του σύμμαχοι είναι η Σαουδική Αραβία κι η Ελλάδα με τα πολλά της προβλήματα.

Γνωρίζουν πολύ καλά πως τώρα απέναντι από το κατεχόμενο Γκολάν βρίσκεται ο πιο ετοιμοπόλεμος στρατός της γης, ο Αραβικός στρατός της Συρίας που πολεμάει επτά (7) ολόκληρα χρόνο χωρίς διακοπές κι έχει αποκτήσει μάχιμη εμπειρία μοναδική στον κόσμο. Μαζί ο άξονας της Αντίστασης με τους πλέον 15.000 μαχητές της Χεζμπολάχ στη Συρία, που κι αυτοί, όπως κι οι Φρουροί της Ιρανικής Επανάστασης αλλά κι οι Παλαιστινιακές Ταξιαρχίες, πολεμούν τους τρομοκράτες επτά ολόκληρα χρόνια.

Γνωρίζουν πως η τελευταία εμπλοκή του Ισραήλ σε στρατιωτική επιχείρηση ήταν το 2006, όταν υπέστησαν βαριά κι ανεπανόρθωτη ήττα από τη Χεζμπολά στο Λίβανο, που τους ανάγκασε να να εγκαταλείπουν ακόμη και τους νεκρούς τους στο πεδίο της μάχης. Οι δολοφονικές επιθέσεις εναντίον της μεγαλύτερης φυλακής του κόσμου διεξάχθηκαν με αεροπορικούς φονικούς βομβαρδισμούς. Ο στρατός των σιωνιστών είναι πλέον ανίσχυρος και δεν γνωρίζει τι σημαίνουν πολεμικές μάχες.
Στο εσωτερικό του Ισραήλ οι κάτοικοι ζουν έναν εφιάλτη τρόμου. Δεν κυκλοφορούν, τρομοκρατημένοι πηγαίνουν ακόμη και για τις αναγκαίες αγορές τροφίμων και… μαζικά επιστρέφουν έποικοι στις χώρες από όπου εγκαταστάθηκαν στην κατεχόμενη Παλαιστίνη.
Τώρα δίνουν την τελευταία τους μάχη με όπλο την εξαγορασμένη δημοσιογραφία, αλλά κι αυτός ο πόλεμος προπαγάνδας προκαλεί γέλιο.

Συνεχίζεται χωρίς ντροπή του σήριαλ του Hollywood Syria
Το κοριτσάκι θα κερδίσει σίγουρα Όσκαρ! Το συναντάμε να διασώζεται στην παράσταση “ανθρωπιστών” της οργάνωσης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ “Λευκά Κράνη” στη Μοσούλη του Ιράκ, στη Φαλούτζα του Ιράκ και στο Χαλέπι της Συρίας…

Προκαλούν γέλιο οι κινηματογραφήσεις των δήθεν θυμάτων, που όμως διαδίδουν ΟΛΑ τα ΜΜΕ της δύσης:

Οι Χολυγουντιανοί σκηνοθέτες της Cia και Μοσάντ τους παραδίδουν εύκολα μαθήματα υποκριτικής για τις ανάγκες της φωτογράφησης, που δεν γίνονται καν στη Γκούτα… Μοιάζουν με τις στημένες κινήσεις Lady Gaga, Beyonce…

Είναι ανόητοι;

Καθόλου! Έχοντας εξαγορασμένη τη δημοσιογραφική και τηλεοπτική πορνεία, την ακτιβίστικη “αριστερά”, τη “δικαιωματική αριστερά” των “ανοικτών συνόρων”, του “αντιρατσισμού” κι “αντιεθνικισμού”, που θα προπαγανδίσει μαχητικά τον αγώνα για “ειρήνη”, να μην πεθαίνουν παιδιά, την πάλη των “λαών” (διάβαζε τρομοκρατών) εναντίον του “δικτάτορα και χασάπη Άσαντ”… δεν χάνουν χρόνο. Άλλωστε στοχεύουν τη μεγάλη μάζα της παγκόσμιας κοινής γνώμης κι αδιαφορούν για την αποκάλυψη της γύμνιας τους σε κάποιο διαδικτυακό ιστολόγιο, από κάποιον αρθρογράφο δεν είναι στις λίστες των πληρωμών τους.

Είναι απορίας άξιο πως ακόμη στην Ελλάδα δεν έχουν προγραμματιστεί σχετικές κινητοποιήσες όπως συνέβη κατά τη διάρκεια απελευθέρωσης του Χαλεπιού.

Οι δημοσιογραφικές πόρνες στην πατρίδα μας κι ειδικότερα τα αργυρώνητα “αριστερά” δεκανίκια του Σόρος, νομίζουν πως έχει ξεχαστεί η εγκληματική τους δράση ούτε μία συγνώμη δεν έχουν εκφέρει με την προβοκάτσια μικρού Ομράν; Δημοσιογραφία: Διεθνής Εγκληματική οργάνωση!

Νομίζουν, επειδή τους παρέχει προστασία η αλητεία της ΕΣΗΕΑ, η “ανεξάρτητη αρχή” (ανεξάρτητη τρόπος του λέγεινΕθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης – ΕΣΡ, όλοι οι δικαστές κι εισαγγελείς της πατρίδας μας (μάλλον ακούνε, βλέπουν, διαβάζουν μόνον τις κρατικές ειδήσεις) και φυσικά η πολιτική εξουσία, ότι μπορούν να προσβάλουν την προσωπικότητα του Έλληνα πολίτη;

Ποιος θα μας προστατεύσει από τους “προστάτες”; Κι οι “δημοσιογράφοι” των κρατικών μέσων (ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΕΡΤ) είναι διπλά ένοχοι για εγκληματική δράση γιατί τους πληρώνει ο ελληνικός λαός, που δεν ξεχνάει μέρες που ‘ναι σήμερα με την επιθετικότητα του τούρκικου σωβισνισμού, ανάλογες της κρίσης του Μάρτη ’87

Πηγή: http://www.press-gr.com/2018/02/blog-post_3294.html

Ποιος κυβερνα τις Ηνωμενες Πολιτειες;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

 

«Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Η κανονική, που αναλύει την πραγματικότητα για να ενημερώσει την ηγεσία των ΗΠΑ και η … άλλη, που φτιάχνει την πραγματικότητα που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί μια πολιτική».

Ο άνθρωπος που μας τα λέει αυτά δεν είναι τυχαίος. Πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA, ο Ray McGovern ήταν ο άνθρωπος που ενημέρωνε πέντε διαδοχικούς Αμερικανούς Προέδρους για αυτά που έπρεπε να γνωρίζουν για το τι έκανε και τι σχεδίαζε η Μόσχα.

Οι ΗΠΑ είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη, με τη δυνατότητα να καταστρέψει τον πλανήτη σε μερικές ώρες. Το ποιός ελέγχει πραγματικά το κράτος αυτό, το πως και από ποιόν παίρνονται για παράδειγμα αποφάσεις όπως η επίθεση κατά της Συρίας του ‘Ασαντ ή οι απειλές πολέμου κατά της Βορείου Κορέας τον περασμένο Απρίλιο, είναι ένα θέμα ζωτικής, παγκόσμιας σημασίας. Πολύ περισσότερο σε μια εξαιρετικά χαοτική διεθνή κατάσταση, όπου τίποτα δεν μοιάζει σταθερό, όπου έντονες φήμες κάνουν λόγο για πιθανό νέο πόλεμο στον Λίβανο, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί νέο πραξικόπημα στην Τουρκία ή άλλες, πολύ «απρόβλεπτες» εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο. Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας τους και δεν υφίσταται το πλαίσιο και οι κώδικες συνεννόησης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ τους.

 

Από το Commentary στους Νεοσυντηρητικούς

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αίφνης, ένα ιδεολογικό ρεύμα γύρω από το περιοδικό Commentary, εργαζόταν συστηματικά για να υπερμεγενθύνει τη «σοβιετική απειλή», παραποιώντας τα στοιχεία γύρω από το σοβιετικό οπλοστάσιο για να υπονομεύσει όλα τα σχέδια ύφεσης και κάποιας συνεννόησης μεταξύ των υπερδυνάμεων και να προετοιμάσει αν ήταν δυνατό, ακόμα και ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα εναντίον των Σοβιετικών. ‘Ηταν πραγματικά πρόσωπα, οι εκπρόσωποί του, που ενέπνευσαν τον σκηνοθέτη Στάνλευ Κούμπρικ στην κλασική παρωδία του, μεγαλοφυή ανατομία της ψυχολογίας της πυρηνικής αντιπαράθεσης, το “Dr. Strangelove” («ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», στα ελληνικά).

Στα καθ’ ημάς, πολλοί εκτιμούν ότι διάφορα γεγονότα όπως η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του 1967 στην Ελλάδα και ιδίως το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, υπό τη γενική διεύθυνση του Χένρι Κίσσινγκερ, ήταν επίσης έργο μιας ριζοσπαστικής «φράξιας» στο εσωτερικό της υπερδύναμης. Τα προβλήματα ιδίως του Νίξον με το Watergate επέτρεψαν στον Κίσσινγκερ να «ασχοληθεί» με την Κύπρο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε.

Πάντα βέβαια, υπήρχε και το plan Β της Αυτοκρατορίας. Η χρήση δηλαδή της απειλής για να οδηγήσει τους αντιπάλους της στις επιθυμητές από την ίδια αντιδράσεις. Λέγοντας ότι θα πατήσει ένα κουμπί και θα εξαφανίσει την «Αυτοκρατορία του Κακού», ο Ρέηγκαν δημιουργούσε, όπως ξέρουμε εκ των υστέρων, τις συνθήκες για να επηρεαστούν προς την επιθυμητή κατεύθυνση οι σοβιετικοί μεταρρυθμιστές, μια στρατηγική που απέδωσε απρόβλεπτα ακόμα και για τους εμπνευστές της αποτελέσματα, προκαλώντας την τελική κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης. Αυτή, λένε ορισμένοι μελετητές του, είναι και η αγαπημένη μέθοδος του Χένρι Κίσσινγκερ, του δολοφόνου της Κύπρου, που είναι και σήμερα μια πολύ ισχυρή φιγούρα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και στις διεθνείς υποθέσεις. Χρησιμοποιεί ενσυνειδήτως την παραφροσύνη και τον παραλογισμό για να «ζαλίσει» και να τρομάξει τους αντιπάλους του, φέρνοντάς τους στο σημείο που εκείνος επιθυμεί. ‘Ενα «μοντέλο» που είδαμε να εφαρμόζεται τον περασμένο Απρίλιο, άγνωστο ποίου τη εμπνεύσει, από τον Πρόεδρο Τραμπ, με τον βομβαρδισμό του ‘Ασσαντ και τις έμμεσες ή άμεσες πολεμικές απειλές κατά της Ρωσίας, της Κορέας και της Κίνας.

Πολλοί περίμεναν ότι η πτώση της ΕΣΣΔ, το 1989-91, θα οδηγούσε σε παρακμή τέτοια ρεύματα, σε ένα είδος «Τέλους της Ιστορίας», περιλαμβανομένων των μεγάλων αντιπαραθέσεων  που Εικοστού Αιώνα, δίκης Καντιανής «Διαρκούς Ειρήνης». Το αντίθετο όμως συνέβη. Η εξαφάνιση του «Μεγάλου Εχθρού», απλώς οδήγησε σε αποχαλίνωση αυτά τα ρεύματα, που επανεμφανίζονται με τη μορφή του Νεοσυντηρητισμού και που τα βρίσκει κανείς και πάλι παρόντα και κυρίαρχα στην αμερικανική εξωτερική ποιλιτική.

 

Ένας Ιμπεριαλισμός της Καταστροφής

Τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών είναι γνωστά και δημοσιοποιημένα εδώ και δεκαετίες. Περιλαμβάνουν την αλλαγή καθεστώτος σχεδόν όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας, ενώ στην πορεία προσετέθησαν και οι «επιχειρήσεις» κατά της Ρωσίας, βαθιά στο εσωτερικό της πρ. ΕΣΣΔ (Γεωργία το 2008, Ουκρανία το 2013). Ούτως ή άλλως όμως, και ευθύς εξ αρχής, τα σχέδια αυτά αν ήταν άμεσα ένας πόλεμος κατά του ισλαμικού κόσμου, εμμέσως πλην σαφώς ήταν και μια άσκηση πλανητικής αυτοκρατορικής εξουσίας, με αποδέκτες τη Μόσχα, το Πεκίνο και … όλους τους υπόλοιπους. Πας μη μεθ’ ημών, καθ’ ημών, ήταν το δόγμα του Μπους του νεώτερου.

Η κατίσχυση των νεοσυντηρητικών στην Ουάσιγκτων, αλλά και άλλα διεθνή κέντρα όπως το Παρίσι (που χρησιμοποιήθηκε ιδιαιτέρως για την εκστρατεία κατά της Λιβύης) επέτρεψε να μπουν σε εφαρμογή τα σχέδια αυτά, με αποτέλεσμα την ολοσχερή ή μερική καταστροφή του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης, του Σουδάν, του Μαλί κλπ., τους πολέμους σε Γεωργία και Ουκρανία και την καταστροφή των σχέσεων ΕΕ και Ρωσίας. Η αντίθεση μέρους του αμερικανικού και ισραηλινού «βαθέος κράτος», του Ομπάμα και του Πούτιν, επέτρεψαν μόνο να αποτραπεί ένας πόλεμος κατά του Ιράν, που θα εξελισσόταν πιθανότατα σε πυρηνικό, όπως και μια αμερικανική μαζική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.

 

«Παρακράτος» στην υπερδύναμη!

Αυτά  όλα έγιναν δυνατά με διάφορα μέσα και ένα από αυτά ήταν η διείσδυση του νεοσυντηρητικού «Κόμματος του Πολέμου», ο «εισοδισμός» του στον ίδιο τον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ. Oι νεοσυντηρητικοί δημιούργησαν ένα κανονικό «παρακράτος» στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους.  Ο ίδιος ο αρχηγός της CIA George Tennet, αναγνώρισε, καταθέτοντας στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας ότι «μια ειδική ομάδα πληροφοριών στο Πεντάγωνο έκανε ιδιωτικά μπρήφινγκ προ του πολέμου στο Ιράκ σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, για τις υποτιθέμενες σχέσεις του Ιράκ με την Αλ Κάιντα, χωρίς να το γνωρίζει ο Διευθυντής της CIA”. ‘Οπως σημείσωσε ο δημοσιογράφος Greg Miller των Los Angeles Times (9.3.2004), «η αποκάλυψη αυτή υποδεικνύει ότι ένα αμφιλεγόμενο γραφείο στο Πεντάγωνο έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από ότι προηγουμένως γινόταν κατανοητό στο να διαμορφώσει τις απόψεις της κυβέρνησης για τους υποτιθέμενους δεσμούς του Ιράκ με το τρομοκρατικό δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και παρέκαμψε τα συνήθη κανάλια για να υποστηρίξει μια υπόθεση που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμπεράσματα της CIA”.

Η δύναμη αυτών των μηχανισμών απεδείχθη ισχυρότατη και διαχρονική. Αν και ο Ομπάμα εξελέγη και εξαιτίας της προσπάθειας ενός τμήματος του αμερικανικού και διεθνούς κατεστημένου να περιορίσει τον νεοσυντηρητικό εξτρεμισμό, μόνο μερικά τα κατάφερε. Ο ίδιος ομολόγησε ότι οι επιφυλάξεις του δεν ήταν αρκετές για να μην γίνει η επέμβαση στη Λιβύη, χάρη σε μια συμμαχία της Υπουργού Εξωτερικών Κλίντον και του Νικολά Σαρκοζί, ενώ δεν μπόρεσε να κλείσει, όπως είχε ο ίδιος ανακοινώσει ότι θα κάνει, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκουαντάναμο, σύμβολο για πολλούς του επερχόμενου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

 

Κέντρα παραεξουσίας

Μετά την εκλογή Τραμπ όλα αυτά ήρθαν ξανά δραματικά στην επικαιρότητα, καθώς η επίθεση κατά της Συρίας του ‘Ασσαντ και οι απειλές κατά της Ρωσίας και του Ιράν, όπως και οι απειλές κατά της Βορείου Κορέας, που είναι εμμέσως και απειλές κατά της Κίνας έδειξαν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναζωπύρωση του νεοσυντηρητικού προγράμματος σε μια ακόμα πιο ρηξικέλευθη και επικίνδυνη εκδοχή του.

 

Επανεμφάνιση των «παρακέντρων εξουσίας»

Όσο πιο «ριζοσπαστικό» είναι το «πρόγραμμα», τόσο πιο μεγάλη είναι και η ανάγκη να παρακάμπτονται οι συνήθεις μηχανισμοί λήψης αποφάσεων. Μια πληθώρα αποκαλυπτικών δημοσιευμάτων από δημοσιογράφους και αναλυτές εγνωσμένου κύρους στις ΗΠΑ, αλλά και βετεράνους των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αρχίζουν να ρίχνουν ένα μάλλον ανησυχητικό φως τους στους μηχανισμούς που παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής και ιδίως στον ρόλο του ειδικού προεδρικού συμβούλου για μεσανατολικά θέματα και γαμπρού του Προέδρου Τραμπ Jared Kushner.

«Ξέρει τίποτα για τις χώρες με τις οποίες ασχολείται;» ο Kushner, διερωτάται χαρακτηριστικά το πολύ γνωστό αμερικανικό περιοδικό The Nation. Αλλά ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το άρθρο του έγκυρου και κριτικού αναλυτή Madsen (http://www.intrepidreport.com/archives/21612), σύμφωνα με τον οποίο ο Kushner υποστηρίζει μια ισχυρή νεοσυντηρητική ομάδα που λειτουργεί στον Λευκό Οίκο και που είναι υπεύθυνη τόσο για τις κατηγορίες εναντίον του ‘Ασαντ ότι δήθεν χρησιμοποίησε χημικά όπλα τον Απρίλιο, όσο και για τις πρόσφατες προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτων τη Συρία, το Ιράν και τη Ρωσία να μη χρησιμοποιήσουν χημικά, όπως δήθεν σχεδιάζουν, που προκάλεσαν την πολύ έντονη διάψευση και αντίδραση της Δαμασκού και της Μόσχας. Σημειωτέον ότι δεν έχει εμφανισθεί καμία απόδειξη για τη βασιμότητα όλων αυτών των ισχυρισμών. (http://www.intrepidreport.com/archives/21612)

Σύμφωνα με τον Madsen, ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών Tillerson είναι έξαλλος με τον Kushner αλλά και με τον επιτελάρχη του Λευκού Οίκου Reince Priebus,  γιατί κανείς δεν τον ενημέρωσε για αυτές τις κατηγορίες και προειδοποιήσεις, ούτε και για τα στοιχεία στα οποία υποτίθεται ότι βασίζονται πριν εκδοθούν.

Σύμφωνα πάντα με το άρθρο η νεοσυντηρητική ομάδα κυρίως δρα μέσω του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (NSC), με επικεφαλής τον υπεύθυνο πληροφοριών του Ezra Cohen-Watnick και τον Derek Harvey, τον άνθρωπο του NSC για τη Μέση Ανατολή και στενό συνεργάτη του στρατηγού Petraeus. H ομάδα αυτή χρησιμοποιεί την πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Nikki Haley ως δημόσια εκπρόσωπό της, συχνά παρακάμπτει τον ίδιο τον McMaster και αναφέρεται απευθείας στον Kushner.

Ο Cohen-Watnick συνδέεται, σύμφωνα με το άρθρο, στενά με τον «αρχιερέα» του νεοσυντηρητισμού» Frank Gaffney και τον David Horowitz, στενό συνεργάτη του συμβούλου του Τραμπ και ενός από τους στενότερους συμμάχους του Kushner στον Λευκό Οίκο, τον Stephen Miller. Τον Cohen-Watnick τον έφερε ο Flynn στο NSC, αλλά παρέμεινε εκεί και μετά από αυτόν παρόλο που ο McMaster ήθελε να τον αντικαταστήσει, λόγω της υποστήριξης που είχε και από τον Kushner, αλλά και επίσης από τον Miller and τον σύμβουλο του Τραμπ Sebastian Gorka.

To άρθρο του Madsen χαρακτηρίζει επίσης παράξενους τους δεσμούς του Miller με τον Αμερικανό νεοναζιστή Richard Spencer και του Gorka με ηγετικά στελέχη των Ούγγρων νεοναζιστών, τη στιγμή μάλιστα που διατηρούν και ισχυρούς δεσμούς με έντονα ανστιμουσουλμάνους και σιωνιστές νεοσυντηρητικούς όπως οι Cohen-Watnick, Gaffney και Horowitz. Τα σχέδια του «νεοσυντηρητικού πυρήνα» φαίνεται ότι περιλαμβάνουν, κατά το άρθρο, τη συνέχιση των προσπαθειών να πληγούν από τους Αμερικανούς συριακοί στρατιωτικοί στόχοι αλλά και να επεκταθεί το «πρόγραμμα» εναντίον της Χεζμπολά, των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης, ακόμα και ρωσικών μονάδων στη Συρία!  Στη συνέχεια, οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν δυνάμεις της Χεζμπολά νοτίως του ποταμού Λιτανί. Το άρθρο προβλέπει επίσης την κρίση με το Κατάρ που σημειώθηκε στο μεταξύ.

Αλλά δεν είναι μόνο ο έλεγχος του μηχανισμού λήψης αποφάσεων που ελέγχεται από Κύριος Οίδε ποιές δυνάμεις. Μια άλλη υπόθεση, ανέδειξε την πραγματικότητα ενός βαθμού ελέγχου, από αφανή κέντρα, των αμερικανικών και βρετανικών ΜΜΕ που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Ο δημοσιογράφος Σέιμουρ Χέρς, ο άνθρωπος που αποκάλυψε τη σφαγή του Μάι Λάι στο Βιετνάμ, παγκόσμια γνωστός και τιμημένος με το βραβείο Πούλιτζερ,  θεωρείται περίπου συνώνυμο της εγκυρότητας, το κατ’ εξοχήν παράδειγμα των λαμπρότερων παραδόσεων της αμερικανικής ερευνητικής δημοσιογραφίας.

Ο Σέιμουρ Χερς υποστήριξε ότι όλη η ιστορία για χρήση πρόσφατα χημικών όπλων από τον Ασαντ, που δικαιολόγησε την επίθεση των ΗΠΑ κατά της Συρίας, δεν στέκεται και υποστήριξε μετά από έρευνα ότι το όλο περιστατικό οφείλεται σε συμβατικό βομβαρδισμό θέσεων τζιχαντιστών, που έπληξε δικό τους απόθεμα χημικών ουσιών που διεσπάρησαν στο περιβάλλον.

Μπορεί να είναι σωστή ή μπορεί να μην είναι η έρευνα του Χερς. Κι όμως. Κανένα αμερικανικό ή βρετανικό main stream έντυπο δεν βρέθηκε να θέλει να δημοσιεύσει μια τέτοια έρευνα, για ένα τόσο κεντρικό θέμα, από τον κορυφαίο Αμερικανό ερευνητή δημοσιογράφο, που αναγκάστηκε να τη δημοσιεύσει τελικά στη γερμανική Welt.

Είναι ίσως η πιο κραυγαλέα ένδειξη πόσο κοντά βρισκόμαστε στον ολοκληρωτισμό.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι τα φαινόμενα αφανών κέντρων που καθορίζουν την αμερικανική πολιτική δεν περιορίζεται στην εξωτερική πολιτική. Κατά το περιοδικό Nation, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει περιβάλει ουσιαστικά με εξουσίες «Πρωθυπουργού» για την οικονομία τον επικεφαλής της Goldman Sachs (γνωστό και από την ανάμειξή του στο ελληνικό) Γκάρι Κον, ενώ οι αδερφοί Κοχ φαίνονται οι εμπνευστές της πολιτικής του για τον κλίμα, που συνιστά, για πολλούς επιστήμονες, τεράστια απειλή για την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη μετά τον 21ο αιώνα (και εφόσον τη γλυτώσουμε από τα πυρηνικά!)

 

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο της σχέσεις Ανατολής-Δύσης και τον έλεγχο των εξοπλισμών.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την 26.7.2017

Πορεια στον Πολεμο και οι συνεπειες για Τουρκια και Κυπρο

Συνέντευξη στον Λάζαρο Μαύρο, στην πρωινή ενημερωτική εκπομπή του Ράδιο Πρώτο  (28 Απριλίου 2017)