Tag Archives: Κόρμπιν

Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II. Continue reading Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Υποθεση Σκριπαλ: Προσπαθεια δημιουργιας κλιματος για επιθεση στη Συρια;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στην «αντεπίθεση» πέρασαν οι Ρώσοι, διατυπώνοντας αυτοί τώρα κατηγορίες εναντίον των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, σχετικά με την επίθεση εναντίον του Σκρίπαλ και της κόρης του, που προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες διπλωματικές κρίσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ακόμα και σε σύγκριση με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου.

Από την πλευρά τους, δύο σημαίνοντες πολιτικοί του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και ο πρώην αντιπρόεδρος της Κομισιόν Γκύντερ Φερχόιγκεν αμφισβήτησαν με δηλώσεις τους την όλη βασιμότητα των Βρετανικών κατηγοριών κατά της Ρωσίας και την σκοπιμότητα της δραματικής επιδείνωσης των σχέσεων Ανατολής-Δύσης, με αφορμή την υπόθεση αυτή. Ανάλογες απόψεις υιοθέτησαν στη Γερμανία τόσο η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), από τα δεξιά, όσο και το Κόμμα της Αριστεράς (Linke), ο εκπρόσωπος του οποίου έκανε μάλιστα ειδική τιμητική ονομαστική αναφορά στα ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους την Ελλάδα και την Κύπρο, που διαχώρισαν τη θέση τους, δεν απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες και αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν την Ουάσιγκτων και το Λονδίνο στην επικίνδυνη αντιρωσική υστερία.

Οι δηλώσεις Γκάμπριελ και Φερχόιγκεν πρέπει να αντιμετωπισθούν ως απλή «κορυφή του παγόβουνου» της ογκούμενης, έστω και αν δεν εκδηλώνεται ανοιχτά, δυσφορίας του γερμανικού κατεστημένου για το που οδηγείται η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, πιστεύουν έγκυροι παρατηρητές.

Βαρύνουσα σημασία έχει εξάλλου και η αποστασιοποίηση του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, που είναι η αξιωματική αντιπολίτευση στη χώρα και προηγείται μάλιστα στις δημοσκοπήσεις, από τις κατηγορίες της κυβέρνησης Μέι εναντίον της Μόσχας. Όπως ήταν αναμενόμενο ο κ. Κόρμπιν δέχτηκε σωρεία απειλών και επιθέσεων εναντίον του, τις πιο έντονες από το στρατόπεδο των οπαδών του Τόνυ Μπλαιρ στο ίδιο του το κόμμα. (Να σημειωθεί ότι στις 5 Απριλίου αναμένεται να παρουσιασθεί στο κοινό βιβλίο για τον ρόλο του Μπλαιρ στον πόλεμο του Ιράκ, σύμφωνα με το οποίο ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός διέταξε να κλείσει όπως-όπως η ανάκριση για την αυτοκτονία Κέλλυ. Ο Δρ. Κέλλυ, ο επιφανέστερος εμπειρογνώμων της Βρετανίας στα θέματα χημικών όπλων, αμφισβήτησε όσα έλεγε ο Μπλαιρ για τα χημικά όπλα του Ιράκ. Πέντε μέρες αργότερα βγήκε από το σπίτι του να κάνει μια βόλτα και αυτοκτόνησε).

‘Eχουμε έντονες υποψίες ότι οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ενδέχεται να έστησαν όλη την υπόθεση, υπογράμμισε από την πλευρά του, μιλώντας στο ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι ΕνΤεΒε ο Ρώσος Πρέσβης στη Βρετανία, ενώ το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών διατύπωσε δημόσια 18 ερωτήματα προς το Λονδίνο αναφορικά με τον χειρισμό της υπόθεσης Σκριπάλ.

Στο μεταξύ, διπλωματικές πηγές στην Ουάσιγκτων και στη Μόσχα εκφράζουν μεγάλη έκπληξη για την σύμπτωση οι βρετανικές ειδικές δυνάμεις (SAS) να πραγματοποιούν στις 20.2 μεγάλη άσκηση χημικού πολέμου, λίγες μέρες πριν γίνει η επίθεση κατά του  Σκριπάλ.

Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες, μην τολμώντας να έλθουν σε ανοιχτή σύγκρουση με ένα παντοδύναμο κατά τα φαινόμενα τώρα «Κόμμα του Πολέμου», σοβαρές δυνάμεις στη Δύση προειδοποιούν ότι οι κατηγορίες κατά της Ρωσίας δεν είναι λογικές και τεκμηριωμένες. Για ποιο λόγο οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, γράφεται όλο και πιο συχνά, θα επιχειρούσαν να δολοφονήσουν δύο ανθρώπους που άφησαν οι ίδιες να φύγουν από τη Ρωσία ελεύθερα και, κυρίως, γιατί θα έκαναν κάτι τέτοιο με χρήση ενός δηλητηρίου που θα ήταν το αποτύπωμά τους; Για ποιο λόγο η Ρωσία να θέλει να ρίξει η ίδια τις υποψίες στον εαυτό της;

Διαβάστε επίσης:

Ρωσια προς ΗΠΑ: Μην χτυπατε τη Συρια! Ψυχρος και Θερμος Πολεμος

Οι μισοι νεοι στην Αμερικη προτιμουν τον σοσιαλισμο απο τον καπιταλισμο! (Αναλυση)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το τελευταίο που θα περίμενε κανείς να ανακαλύψει τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια νεολαία που να στρέφεται προς τις σοσιαλιστικές ιδέες. Η χώρα αυτή είναι, περισσότερο από έναν αιώνα, η αιχμή του δόρατος του καπιταλισμού παγκοσμίως. Ακόμα και σε εποχές που ο σοσιαλισμός ήταν πολύ πιο δημοφιλής διεθνώς από σήμερα, ποτέ η Αριστερά δεν έγινε μείζον πολιτικό ρεύμα στις ΗΠΑ, όπως στις περισσότερες ηπείρους στον Εικοστό Αιώνα. Αντιθέτως, ο «σοσιαλισμός» εθεωρείτο από εκκεντρική έως εγκληματική ιδέα σχεδόν ολόκληρο τον περασμένο αιώνα στις ΗΠΑ. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει πολύ εντυπωσιακά τα ευρήματα συνεχών δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τα οποία, περίπου το 45% των πολύ νέων Αμερικανών θα ψήφιζαν ένα σοσιαλιστή. Ένα εντυπωσιακό μάλιστα ποσοστό (21%) θα ψήφιζε έναν κομμουνιστή!

Αντίστοιχα αποτελέσματα ανακαλύπτει κανείς και στη Γαλλία και Βρετανία. Είναι περισσότερο το μορφωμένο τμήμα της νεολαίας που επιλέγει την αριστερά για να εκφράσει τη δυσφορία ή και την απέχθειά του προς το «σύστημα», κι όταν πάει να ψηφίσει, ψηφίζει Σάντερς στις ΗΠΑ, Κόρμπιν στη Βρετανία (με την καταπληκτική πλειοψηφία των φοιτητών που ψηφίζουν να τον υποστηρίζουν), Μελανσόν στη Γαλλία (ο οποίος ήρθε πρώτος με 30% μεταξύ των νέων έως 24 ετών στις τελευταίες προεδρικές εκλογές), Ποδέμος στην Ισπανία. Οι λιγότερο μορφωμένοι νέοι, ιδίως της εργατικής τάξης, έλκονται περισσότερο από την «αντισυστημική» (τουλάχιστον στα λόγια) ριζοσπαστική ή άκρα δεξιά, όπως τον Τραμπ στην Αμερική και τη Λε Πεν στη Γαλλία. Αν και στην πραγματικότητα, η απόσταση ριζοσπαστικής αριστεράς και ριζοσπαστικής δεξιάς αποδεικνύεται συχνά μικρότερη από αυτή που θα ανέμενε κάποιος που αντιλαμβάνεται τις αποστάσεις στην πολιτική γραμμικά. Παρόλο που συχνά τις δύο τάσεις τις χωρίζει άβυσσος σε ότι αφορά τις ιδεολογικές αναφορές, τόσο η «ριζοσπαστική αριστερά», όσο και η «ριζοσπαστική δεξιά» εκφράζουν συχνά την ίδια «αντισυστημική» προδιάθεση, δίνοντας όμως πολύ διαφορετικές απαντήσεις. (Βεβαίως αυτό αφορά την αρχή της διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης, γιατί το τέλος της μπορεί να είναι πολύ διαφορετικό, όπως απέδειξε η εμπειρία της Γερμανίας στον μεσοπόλεμο).

Η νεολαία δείχνει συνήθως και το βέλος του μέλλοντος και θα ήταν επομένως μάλλον επιπόλαιο να απορρίψει κανείς τη σημασία τέτοιων δημοσκοπικών αποτελεσμάτων, όπως συνήθως κάνουν οι «πολιτικώς ορθοί αναλυτές», που αρέσκονται εξάλλου να γενικεύουν εκφράσεις όπως «λαϊκισμός», που δεν έχουν ακριβώς συγκεκριμένο νόημα. Τι σημαίνει λαϊκισμός; Σημαίνει δημαγωγία, ή λαϊκιστής είναι όποιος αμφισβητεί, πιθανώς δικαιολογημένα, ένα σύστημα, τασσόμενος με τον λαό και όχι με τις «ελίτ»; Η επιλογή του όρου δεν είναι απολύτως αθώα, γιατί μοιάζει να θέλει να ταυτίσει τη δεύτερη με την πρώτη κατηγορία, χαρακτηρίζοντας εμμέσως ως δημαγωγούς και όσους εκφράζουν λαϊκές πεποιθήσεις και όχι τις κατεστημένες απόψεις, οι οποίες θεωρούνται μεν αυτονόητες από τις ελίτ, συναντούν όμως την διαφωνία μεγάλων κοινωνικών στρωμάτων.

Το πρόβλημα αυτών των αναλυτών είναι ότι εκκινούν από το αξίωμα ότι το σύστημα είναι καλά καμωμένο, επομένως κάθε ριζική αμφισβήτησή του δεν μπορεί παρά να είναι ένα ανερμήνευτο ψυχολογικό ή πνευματικό πρόβλημα όσων την υποστηρίζουν, μια παροδική αρρώστια που με λίγη υπομονή θα περάσει. Μέχρι τώρα όμως, όλες οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα στις δυτικές χώρες επιβεβαίωσαν ότι ο λαϊκισμός, ή, για να κυριολεκτήσουμε, ο ριζοσπαστισμός της αριστεράς ή της δεξιάς δεν είναι παροδικό φαινόμενο. ‘Ηρθε για να μείνει. Όσο τουλάχιστον δεν αντιμετωπίζονται τα υφέρποντα προβλήματα του «συστήματος».

Το ποιος όμως μπορεί να τον εκφράσει στην εποχή μας, τι είδους ηγέτες και τι είδους πολιτικά υποκείμενα παραμένει θέμα τελείως ανοιχτό.

Ταχυτατη, πολυ επικινδυνη κλιμακωση μεταξυ Αμερικης-Ρωσιας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απομάκρυνση του Τίλερσον και η τοποθέτηση του Πομπέο επικεφαλής της CIA αυξάνουν την πιθανότητα πολύ μεγάλου νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή και πολύ σοβαρής κρίσης με τη Ρωσία.

Η Μόσχα προειδοποίησε την Ουάσιγκτων να μην προχωρήσει στο σχέδιο βομβαρδισμού της Δαμασκού που, σύμφωνα με τις ρωσικές αρχές, έχει στα σκαριά.
Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης, ειρήσθω εν παρόδω, μπορεί να είναι τραγικές και για την Ελλάδα και Κύπρο, που μετατρέπονται τάχιστα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης απέναντι και στο Ιράν και στη Ρωσία.

Ότι γίνεται στα ελληνοτουρκικά, με το μακεδονικό, με την Αλβανία, είναι αποτέλεσμα της βούλησης των Αμερικανών και όχι κάποια ελληνική πρωτοβουλία. Η παγκόσμια κρίση συμπίπτει με την απουσία ελληνικού εθνικού υποκειμένου, την πλήρη σύγχυση και εξάρτηση του πολιτικού και μέρους του κρατικού προσωπικού, που δεν είχε σημειωθεί ποτέ στη χώρα μετά το 1974.

Ποτέ μετά τις κρίσεις της Κούβας και του Βερολίνου, η παγκόσμια κατάσταση δεν έμοιαζε τόσο επικίνδυνη όσο σήμερα. Η επιδείνωση των σχέσεων Δύσης και Ρωσίας άρχισε με το ουκρανικό, το 2013, τώρα όμως έχει φτάσει σε παροξυσμό, με καθημερινές ενέργειες και δηλώσεις που πυροδοτούν το κλίμα, διαμορφώνοντας μια κατάσταση που κινδυνεύει να γίνει ανεξέλεγκτη, οδηγώντας, ακόμα και από λάθος εκτιμήσεις ή εσφαλμένη πρόσληψη της πραγματικότητας, σε παγκόσμια πυρηνική καταστροφή.

Κάθε σοβαρό κανάλι συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μοιάζει να έχει καταστραφεί. Η δομή των συνθηκών ελέγχου των εξοπλισμών που οικοδομήθηκε σε δεκαετίες διαπραγματεύσεων έχει κλονιστεί. Δεν υφίσταται αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα διεθνώς, ούτε ανεξάρτητοι πολιτικοί τύπου Ντε Γκωλ. Το σημερινό πολιτικό προσωπικό έχει ανδρωθεί σε μια πολύ ειδική κατάσταση δυτικής παντοδυναμίας, και δεν έχει τα αντανακλαστικά που είχαν οι γενηές των προηγούμενων πολιτικών, που είχαν γνωρίσει τον Ψυχρό Πόλεμο και την αντιπαράθεση των υπερδυνάμεων. Θεωρούν ανωμαλία την ανάδυση της Ρωσίας ως ισχυρής πολιτικο-στρατιωτικής δύναμης και της Κίνας ως ισχυρής οικονομικής δύναμης. Ο διεθνής πολιτικός λόγος που υιοθετείται όλο και περισσότερο οδηγεί κανονικά μόνο σε πόλεμο και η εκατέρωθεν δυσπιστία έχει χτυπήσει κρεσέντο.

Το χάος που μοιάζει να επικρατεί στον Λευκό Οίκο, οι διαρκείς διαμάχες και για τα σοβαρότερα θέματα μεταξύ των συμβούλων και Υπουργών του Τραμπ, οι πρωτοφανείς δηλώσεις που κατά καιρούς γίνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά επίσης στο Κονγκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και μεταξύ βασικών συμμάχων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Η αμεσότητα και η σοβαρότητα του κινδύνου φαίνεται από το γεγονός ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, μία εβδομάδα μετά την ομιλία του για τα νέα πυρηνικά όπλα της 1ης Μαρτίου, έκρινε σκόπιμο, σε συνέντευξη που έδωσε, να εξηγήσει αναλυτικά γιατί είναι αποφασισμένος  να διατάξει πυρηνική επίθεση, ακόμα και διακινδυνεύοντας παγκόσμια καταστροφή. ‘Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Ασφαλώς θα είναι μια παγκόσμια καταστροφή για την ανθρωπότητα, για όλο τον κόσμο… Αλλά ως πολίτης της Ρωσίας και ως ο αρχηγός του ρωσικού κράτους οφείλω να ρωτήσω τον εαυτό μου: Γιατί θα θέλαμε έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία;…Μια απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων μπορεί να ληφθεί μόνο αν το σύστημά μας έγκαιρης ειδοποίησης όχι μόνο ανιχνεύσει μια εκτόξευση, αλλά προβλέψει ότι οι πολεμικές κεφαλές θα πλήξουν τη ρωσική επικράτεια. Αυτό ονομάζεται ανταποδοτικό πλήγμα».

Λες και ήθελε να μην αφήσει αμφιβολίες για το τι θα πράξει σε κατάσταση κρίσης, δημοσιοποιήθηκε ταυτόχρονα περιστατικό που συνέβη κατά τους Ολυμπιακούς του Σότσι του 2014, όταν πιλότος επιβατικού αεροπλάνου που κατευθυνόταν στην Τουρκία ανακοίνωσε ότι ένας επιβάτης είπε ότι έχει βόμβα και θα ανατινάξει το αεροπλάνο αν δεν κατευθυνθεί στο Σότσι, στο στάδιο του οποίου ήταν 40.000 θεατές για την τελετή έναρξης. Ο Πούτιν διέταξε να καταρριφθεί το αεροσκάφος, που τελικά κατευθύνθηκε, παρά τις απειλές του αεροπειρατή, αν όντως υπήρξαν, στην Τουρκία και το περιστατικό έληξε χωρίς συνέχεια. Ειπώθηκε ότι ο πιλότος ήταν μεθυσμένος.

Πολύ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα μας είπε: «Εκτιμούμε ότι επίκεινται πολύ σοβαρές εξελίξεις στο θέμα του Πολέμου και της Ειρήνης».  Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χτες, ο αναλυτής και ιστορικός Ισραέλ Σαμίρ υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος που ο Πρόεδρος Πούτιν πιθανώς εξεφώνησε την ομιλία με την οποία αποκάλυψε τα νέα όπλα της χώρας του, ήταν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών του τον έπεισαν ότι επίκειται αμερικανική πυρηνική επίθεση κατά της Ρωσίας.

Η αλήθεια είναι ότι όταν αμερικανοί σχολιαστές παρομοιάζουν την εικαζόμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές με το … Περλ Χάρμπορ και η Βρετανία αναφέρεται στην υπόθεση δηλητηρίασης πρώην Ρώσου πράκτορα στο έδαφός της ως επίθεση κατά της χώρας, η ερμηνεία ότι δημιουργείται προπολεμικό κλίμα δύσκολα μπορεί να αποκλεισθεί.

Είναι πιθανό ότι η επιδείνωση των τελευταίων ημερών μπορεί να εντάσσεται “απλώς” σε επικοινωνιακή «επίθεση» κατά της Ρωσίας και του Πούτιν, σχεδιασμένη να συμπέσει με τις προεδρικές εκλογές στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Και μόνο η καχυποψία που έχει τώρα εγκατασταθεί μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μπορεί να προκαλέσει αφ’ εαυτής μεγάλες περιπλοκές. Αν, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης των μεν ή των δε δώσει λάθος συναγερμό, είναι πιθανότερο, στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, να εκληφθεί ως πραγματική επίθεση, από αυτούς που θα πρέπει να λάβουν σε μερικά λεπτά την απόφαση να … καταστρέψουν ή όχι τον κόσμο.

Η ανησυχία δεν περιορίζεται άλλωστε στη Μόσχα. Βρετανός δημοσιογράφος που ανήκει στον στενό κύκλο των συμβούλων του Τζέρεμι Κόρμπιν, του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, μας λέει ότι η Πρωθυπουργός Μέι είναι ένα βήμα από τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τη Ρωσία, κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου. Για τον λόγο αυτό ο κ. Κόρμπιν κάλεσε, μιλώντας χτες στο Κοινοβούλιο, τη βρετανική κυβέρνηση σε μια «αποφασιστική και αναλογική» απάντηση στην απόπειρα δολοφονίας πρώην Ρώσου πράκτορα σε βρετανικό έδαφος, αφού ολοκληρωθεί η έρευνα των υπευθύνων των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών, προσθέτοντας ότι χρειάζεται εστίαση «στον περιορισμό των συγκρούσεων και των εντάσεων, όχι στην άυξησή τους… Χρειάζεται να συνεχίσουμε να επιχειρούμε ένα σοβαρό διάλογο με τη Ρωσία σε όλα τα ζητήματα, εσωτερικά και διεθνή, μάλλον, παρά απλά να κόψουμε τις επαφές και να αφήσουμε τις εντάσεις να χειροτερέψουν και να γίνουν, δυνητικά, πιο επικίνδυνες».

Η ομιλία του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος (που προηγείται στις δημοσκοπήσεις) προκάλεσε τις εντονότατες αντιδράσεις όχι μόνο των Βρετανών Συντηρητικών, αλλά και της «δεξιάς», «μπλαιρικής» πτέρυγας του κόμματος, ένας εκπρόσωπος της οποίας έφτασε στο σημείο να υπαινιχθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ότι συνιστά ευτύχημα για την εθνική ασφάλεια της Βρετανίας ότι την κυβερνά η Μέι και όχι ο Κόρμπιν!

Την ίδια στιγμή ο πρώην Πρόεδρος Ολάντ στο Παρίσι που, όπως και ο Σαρκοζί, υπήρξε πιστός σύμμαχος των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου, εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Μακρόν ότι αφήνει αβοήθητους τους αμάχους της Συρίας. Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ αντιμετωπίζει τώρα σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της χώρας του.

Παρατηρητής με μεγάλη πείρα στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, ο ιστορικός Gilbert Doctorow μας λέει, σχεδόν τρομοκρατημένος: «Φανταστείτε, ότι η ειρήνη κρέμεται σήμερα από μια κλωστή, από έναν μόνο άνθρωπο που προβάλλει αντίσταση μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση κι αυτός είναι ένας άνθρωπος που φέρει το παρατσούκλι Λυσσασμένο Σκυλί». Πρόκειται για τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας κ. Ματίς, που ονομάζεται έτσι από τον τύπο της χώρας του, αλλά έχει ανακόψει, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέουν στα Μέσα, την πλέον πολεμοχαρή πτέρυγα των διοικούντων την υπερδύναμη.

Νεο-μακαρθισμος: Ο Ψυχρος Πολεμος απειλει τη Δημοκρατια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
9 Μαρτίου 2018

Η απόπειρα δολοφονίας ενός Ρώσου πρώην διπλού πράκτορα και της κόρης του στη Βρετανία, με νευροπαραλυτικό αέριο, ήταν το τελευταίο από μια σειρά επεισοδίων που οδηγούν ταχύτατα σε πολύ σοβαρή επιδείνωση του όλου κλίματος στις σχέσεις Δύσης και Ρωσίας, που θυμίζει πια, όλο και περισσότερο, τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου, με τις εκατέρωθεν κατηγορίες να δίνουν και να παίρνουν, συνοδευόμενες και από αντίστοιχες στρατιωτικές κινητοποιήσεις συμβατικών και πυρηνικών δυνάμεων.

Και στις Ηνωμένες Πολιτείες η ατμόσφαιρα επιβαρύνεται και εσωτερικά πάρα πολύ, με τον θόρυβο και τις ανακρίσεις περί την εικαζόμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016.

Δεν έχουμε φτάσει εκεί, αλλά το κλίμα και στις ΗΠΑ και στη Δυτική Ευρώπη αρχίζει, σε μερικές περιπτώσεις, να θυμίζει περίοδο Μακαρθισμού. Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατα κατηγορήθηκε ο ίδιος ο αρχηγός του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν, αξιωματικής αντιπολίτευσης στη χώρα, που μάλιστα προηγείται των Τόρις στις δημοσκοπήσεις, ότι συναντήθηκε με κάποιον υποτιθέμενο σοβιετικό κατάσκοπο προ δεκαετιών.

Η κατάχρηση ψυχροπολεμικών κατηγοριών (όπως και της επίκλησης του τρομοκρατικού κινδύνου) έχει βέβαια και τις παρενέργειές της και αρχίζει να προκαλεί το αντίθετο αποτέλεσμα, ένα είδος ανοσίας στην κοινή γνώμη. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που τα ποσοστά δημοφιλίας του Κόρμπιν αυξήθηκαν, αντί να πέσουν, μετά από αυτές τις κατηγορίες!

Να θυμίσουμε ότι στην περίοδο του Μακαρθισμού και κατά το αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου, χιλιάδες άνθρωποι, συχνά επίλεκτα μέλη της αμερικανικής διανόησης, κλήθηκαν να αποδείξουν ότι «δεν είναι ελέφαντες» και κατεστράφη η καριέρα τους γιατί θεωρήθηκαν «κομμουνιστές» και «κατάσκοποι της Μόσχας», συνήθως άνευ πολλών άλλων αποδεικτικών στοιχείων.

Άλλωστε, ακόμη και η διατύπωση της κατηγορίας, ήταν συνήθως επαρκής τότε για να απομονωθεί ένας άνθρωπος και να καταστραφεί η ζωή του. Εθεωρείτο ένοχος, έως ότου καταφέρει να αποδείξει την αθωότητά του. Ακόμα κι αν όντως την αποδείκνυε κάποτε, δεν μπορούσε πια να αποκαταστήσει τη ζημιά.

Το «κυνήγι» αυτό των «μαγισσών», που αποθανατίστηκε σε σειρά πολύ γνωστών ταινιών και λογοτεχνικών βιβλίων, πιστευόταν ότι ανήκε οριστικά στο παρελθόν, φαίνεται όμως ότι τώρα, σιγά-σιγά, τείνει να αναστηθεί.

Το θύμα της δολοφονικής απόπειρας στη Βρετανία προ ημερών, ήταν συνταγματάρχης της ρωσικής υπηρεσίας στρατιωτικών πληροφοριών, που καταδικάστηκε στη Ρωσία για παροχή πληροφοριών στους Βρετανούς και μετά από τέσσερα χρόνια φυλάκισης απελάθηκε στα πλαίσια ανταλλαγής κατασκόπων.

Μιλώντας στο βρετανικό κοινοβούλιο, προτού υπάρξει οποιοδήποτε σοβαρό στοιχείο ή πληροφορία για το περιστατικό, ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον άφησε να πλανώνται υποψίες κατά της ρωσικής κυβέρνησης, αλλά και η απειλή ενός μποϋκοτάζ του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού κυπέλλου που θα γίνει στη Ρωσία το καλοκαίρι.

Με την εξαίρεση των Financial Times, τα περισσότερα κύρια ΜΜΕ του βρετανικού κατεστημένου, κατηγόρησαν τη Ρωσία του Πούτιν για την απόπειρα δολοφονίας. Υπήρξαν και ορισμένοι βέβαια σχολιαστές που έθεσαν το ερώτημα γιατί να κάνει μια τέτοια δολοφονία η Μόσχα; Αν το θύμα της απόπειρας ήξερε πράγματα που έπρεπε οπωσδήποτε να μην μάθουν οι δυτικοί, τότε δεν θα τον άφηναν να φύγει από τη Ρωσία. Ούτε είχε αναπτύξει, σε αντίθεση με άλλους, που δεν έχουν πάθει τίποτα, δράση κατά της Ρωσίας στο εξωτερικό.

Σε μια εβδομάδα περίπου, ο κ. Πούτιν ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ανανέωση της θητείας του ως Προέδρου της Ρωσίας και θα ήταν μάλλον εξαιρετικά ανόητο να διατάξει μια δολοφονία, οι υποψίες για την οποία θα έπεφταν στον ίδιο.

Τέτοιες ενέργειες προσφέρουν άλλωστε επιχειρήματα σε σειρά παραγόντων δυτικών κρατών που ζητούν τώρα μεγάλες αυξήσεις στρατιωτικών δαπανών και προετοιμασία για πόλεμο με τη Ρωσία και άλλους «γεωπολιτικούς ανταγωνιστές».

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, οι Times αφιέρωσαν την πρώτη σελίδα τους στην έκκληση σειράς ανώτερων στρατιωτικών στελεχών, περιλαμβανομένου και του Νο2 στη βρετανική στρατιωτική ιεραρχία, να αυξηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες, κατονομάζοντας τη Ρωσία ως τη δύναμη που πρέπει να αντιμετωπισθεί. Στις αρχές του χρόνου, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων Σερ Νικ Καρτ, υποστήριξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να προετοιμάζεται ενεργά για πόλεμο με τη Ρωσία και άλλους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές.

Όπως συνήθως συμβαίνει στην ιστορία, οι εκκλήσεις για πυγμή στο εξωτερικό, συνοδεύονται από «πειθάρχηση» στο εσωτερικό. Ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Τζέρεμι Κόρμπιν δέχεται επιθέσεις σχετικά με την διεθνή του πολιτική, από την πρώτη μέρα της εκλογής του, και μάλιστα ανώτεροι Βρετανοί στρατιωτικοί απείλησαν, ανωνύμως, στην αρχή της θητείας του ότι θα κινηθούν εναντίον του, αν τυχόν τεθεί θέμα ανάληψης της εξουσίας στη χώρα, από το Εργατικό Κόμμα υπό την ηγεσία του.

Ήλπιζε κανείς ότι ο κόσμος τα είχε αφήσει όλα αυτά πίσω του. Φαίνεται όμως ότι ισχύει και σε αυτή την περίπτωση το Back to the Future (Πίσω στο Μέλλον!). Η Ιστορία μάλλον έβαλε Όπισθεν!

Διαβάστε επίσης:

Back to the USSR

Η Γαλλια θελει ιδιωτικοποιησεις, η Αγγλια κοινωνικοποιησεις!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Έχει ο καιρός γυρίσματα! Το 1979-80, με την εκλογή της Θάτσερ στη Βρετανία και του Ρέιγκαν στις ΗΠΑ, άρχιζε η επέλαση ενός παγκόσμιου ρεύματος «νεοφιλελευθερισμού», που συντάραξε όλη την ανθρωπότητα, τερματίζοντας, μαζί με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τον (σύντομο κατά Χομπσμπάουμ) Εικοστό Αιώνα του Κρατισμού και του Κράτους Πρόνοιας, που είχε προηγηθεί.

Αυτό το κύμα, ο «κύκλος» του νεοφιλελευθερισμού συνέβαλε, αλλά και ενισχύθηκε, από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του λεγόμενου «Υπαρκτού Σοσιαλισμού».

Παρά τις πολύ μεγάλες παραχωρήσεις που έκαναν στους νεοφιλελεύθερους και τις «Αγορές», ιδίως με τη συνθήκη του Μάαστριχτ, παραχωρήσεις η σημασία των οποίων δεν φάνηκε αμέσως, Γαλλία και Γερμανία διατήρησαν όλη αυτή την περίοδο αρκετά από τα χαρακτηριστικά του κράτους πρόνοιας, του κρατικού σχεδιασμού και παρεμβατισμού και ενός ουσιαστικά «σοσιαλδημοκρατικού» κοινωνικού συνεταιρισμού, που χαρακτήρισαν τον ευρωπαϊκό πυρήνα μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σήμερα το δίπολο αυτό μοιάζει να αντιστρέφεται, τουλάχιστο μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού. Στο Παρίσι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν (πρώην τραπεζίτης των Ρότσιλντ) κατάφερε να περάσει σημαντικές, πρωτοφανείς για τα γαλλικά δεδομένα μεταβολές της εργατικής νομοθεσίας, χωρίς να σημειωθεί καμία από τις αντιδράσεις που πολλοί προέβλεπαν. Τώρα έχει βάλει σαν στόχο την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων, που είναι το «στολίδι» του γαλλικού κρατικού τομέα της οικονομίας. Αυτή η ιδιωτικοποίηση δεν γίνεται μόνο για οικονομικούς λόγους. Εκατομμύρια Γάλλοι χρησιμοποιούν καθημερινά τα τραίνα και η ιδιωτικοποίησή τους είναι και ένας τρόπος να αλλάξουν τα μυαλά ενός λαού που μεγάλο μέρος της ελίτ του τον κατηγορεί μόνιμα για παρωχημένη εμμονή στον κρατισμό, τα υποτιθέμενα σοσιαλιστικά προνόμια διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων και την απαίτηση ισχυρής κοινωνικής προστασίας.

Την ίδια ώρα όμως που συμβαίνουν αυτά στις όχθες του Σηκουάνα, τελείως αντίστροφα φαινόμενα παρατηρούνται στις όχθες του Τάμεση, όπου το Εργατικό Κόμμα (που προηγείται τώρα των Συντηρητικών στις δημοσκοπήσεις) κάνει λόγο για εθνικοποίηση, δημοκρατική ιδιοκτησία και δημοκρατική διαχείριση των βασικών κλάδων της οικονομίας. Συνθήματα που είναι εντελώς αντίθετα με το κυρίαρχο παγκοσμίως κλίμα στην οικονομία και την πολιτική.

Το πιο αξιοσημείωτο μάλιστα είναι ότι, αυτές οι ιδέες, παρά τον πόλεμο που δέχονται από το κατεστημένο και τα περισσότερα ΜΜΕ, φαίνεται, αν κρίνουμε από τις διεξαγόμενες δημοσκοπήσεις, να συναντούν την επιδοκιμασία της κοινής γνώμης.  Οι Βρετανοί ακούνε επί δεκαετίες για τα πλεονεκτήματα της ελεύθερης αγοράς. Έχουν όμως επίσης διαπιστώσει ότι τα ιδιωτικά τραίνα παθαίνουν πολύ ευκολότερα θανατηφόρα δυστυχήματα. Η «βαθειά Βρετανία» δεν ζει στον ρυθμό και το glamour του City, αλλά την διάλυση του κοινωνικού ιστού των πόλεών της, που έχει περιγράψει με τόση δύναμη ο Κεν Λόουτς στις ταινίες του. Αυτή η υφέρπουσα κοινωνική κρίση είναι εν πολλοίς υπεύθυνη και για την αναπάντεχη εκλογή του Κόρμπιν ως αρχηγού του Εργατικού Κινήματος από τη βάση και για μεγάλο μέρος της ψήφου υπέρ του Brexit και για το αποτέλεσμα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών.

Τόσο ο ηγέτης των Εργατικών Κόρμπιν, όσο και ο σκιώδης Υπουργός του Οικονομίας McDonnell διακηρύσσουν ότι ο δημόσιος έλεγχος βασικών κλάδων της οικονομίας είναι τελείως απαραίτητος για οικονομικούς και οικολογικούς λόγους. Υπογραμμίζουν όμως παράλληλα ότι εννοούν δημοκρατικές μορφές διαχείρισης των επιχειρήσεων που θα επανέλθουν υπό δημόσιο έλεγχο και όχι την υπαγωγή τους στις γνωστές, τερατώδεις γραφειοκρατίες του Δημοσίου (ο όρος που χρησιμοποιούν για να τις περιγράψουν είναι «απομακρυσμένες», remote). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον επιδεικνύει εξάλλου το Εργατικό Κόμμα για τους συνεταιρισμούς.

Όπως τόνισε ο McDonnell σε πρόσφατο συνέδριο που οργάνωσε το Εργατικό Κόμμα για τα μοντέλα εναλλακτικής ιδιοκτησίας, το κόμμα του αποβλέπει να θέσει υπό καθεστώς δημοκρατικής ιδιοκτησίας και δημοκρατικής διαχείρισης τις δημόσιες υπηρεσίες, στα χέρια των εργαζομένων κατά τρόπο ανεπίστρεπτο, ώστε να μην μπορέσουν ξανά να τους τις πάρουν. Η δημοκρατική ιδιοκτησία των Εργατικών προβλέπει μεγαλύτερο ρόλο για τους εργαζόμενους και την κοινή γνώμη στη διαχείριση των επιχειρήσεων. Το θέμα αυτό μελετά τώρα το New Economics Foundation (NEF), που αναμένεται να παρουσιάσει την έκθεσή του στους ερχόμενους μήνες. Η έκθεση θα περιλαμβάνει και μια ανάλυση του υπάρχοντος συνεταιριστικού τομέα, αντλώντας και από τη σχετική διεθνή εμπειρία.

Από την πλευρά του ο Τζέρεμι Κόρμπιν τονίζει ότι ο δημόσιος έλεγχος του βρετανικού ενεργειακού τομέα είναι ο μόνος τρόπος να γίνει αγώνας εναντίον της κλιματικής αλλαγής. Για να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο φαινόμενο, τόνισε ο αρχηγός των Εργατικών, πρέπει να πάρουμε μέτρα τόσο ριζικά όσο αυτά που πήρε η κυβέρνηση Atlee το 1945 για να ανοικοδομήσει τη Βρετανία μετά τον πόλεμο. Για να γίνουμε πράσινοι, πρέπει να ελέγξουμε την ενέργεια, αλλά δεν μπορεί οι εργαζόμενοι να πληρώσουν τη νύφη, διακήρυξε, εξαγγέλλοντας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα επανεκπαίδευσης και απασχόλησης για τους εργαζόμενους που θα μετακινηθούν λόγω της μετάβασης του ενεργειακού τομέα.

Το ενεργειακό πρόγραμμα των Εργατικών προβλέπει ισχυρή αποκέντρωση του τομέα, απαγόρευση της τεχνολογίας του fracking, μόνωση τεσσάρων εκατομμυρίων κατοικιών και παροχή του 60% των ενεργειακών αναγκών από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας το 2030.

Αν το Εργατικό Κόμμα εφαρμόσει τέτοιες ιδέες, τότε μια ενδεχόμενη νίκη του στις επόμενες εκλογές θα εγκαινιάσει μια πολύ μεγάλη και διεθνούς σημασίας εμπειρία σε μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα. Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια που αντιμετωπίζουν τέτοια «πειράματα» είναι η εχθρότητα του διεθνούς περιβάλλοντος.

ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ, ΑΚΥΡΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚH ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου»
Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία

 

Με τον Νίκο Φίλη διαφωνώ σε πολλά πράγματα. Οφείλω όμως να του αναγνωρίσω ότι η παρέμβασή του, με την υποστήριξη και λίγων ακόμα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, για το θέμα της πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία έθεσε στον δημόσιο διάλογο ένα πολύ σημαντικό θέμα, όχι μόνο από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και Ηθικής, αλλά και από μία άποψη εθνικής ασφάλειας και μείζονος εθνικού συμφέροντος, που ο ίδιος δεν ανέπτυξε.

Θα υποστηρίξω σε αυτό το άρθρο επίσης ότι, εκτός των άλλων, η πώληση πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία εντάσσεται σε μια αλλυσίδα ενεργειών που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

Δεν ασχολούμεθα στο άρθρο αυτό (που γράφτηκε προ της συζητήσεως στη Βουλή) με το σύννομο ή όχι της πώλησης και τις διαδικασίες της, που δεν τα γνωρίζουμε σε βαθμό ικανοποιητικό για να μορφώσουμε γνώμη.

Ειλικρινά απορώ με την επίθεση που δέχθηκε ο Φίλης από τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως «αριστερό» Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση. (Στην Ελλάδα ισχύει από πολλού χρόνου το «είσαι ότι δηλώσεις» του Τσαρούχη). Διερωτώμεθα αν ο κ. Βούτσης έχει διαβάσει έστω ένα (1) άρθρο για τα μεσανατολικά πράγματα. Ακόμη και την Αυγή να διάβαζε, θα είχε μια ιδέα του τι συμβαίνει με τη Σαουδική Αραβία και θα καταλάβαινε ότι, σε μερικές περιπτώσεις, κρείττον το σιγάν.

Σε ένα κανονικό κράτος, η πολιτική τάξη θα πρέπει να έχει μια αμυδρή έστω ιδέα του τι συμβαίνει διεθνώς, στην Υεμένη και στη Μέση Ανατολή γενικά, αλλά έχουμε σοβαρές αμφιβολίες για το τι ξέρουν και τι ενδιαφέρει τους ‘Ελληνες πολιτικούς.

 

Τι συμβαίνει στην Υεμένη

Αυτός που σίγουρα δεν ξέρει τίποτα είναι η ελληνική κοινή γνώμη. ‘Εχουν φροντίσει για αυτό τα ΜΜΕ. Λοιπόν και επίσης επειδή αυτά έχουν μια σημασία δυνητικά πολύ πιο άμεση από όσο φανταζόμαστε, και για μας τους ‘Ελληνες, υπενθυμίζουμε ότι στην Υεμένη έχει επέμβει στρατιωτικά η μεσαιωνική, ισλαμική φεουδαρχία της Σαουδικής Αραβίας για να επιβάλλει το καθεστώς της αρεσκείας της.

Μέχρις εδώ όλα απαράδεκτα, αλλά θα πείτε τίποτα το ασυνήθιστο για τα τωρινά δεδομένα της Μέσης Ανατολής, όπου οι εισβολές και η καταπάτηση όλων των αρχών του δικαίου έχουν γίνει ψωμοτύρι, αρχής γενομένης από την εισβολή των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Αυστραλίας και της Πολωνίας στο Ιράκ, το 2003. Ας κάνουν η Ελλάδα και η Κύπρος συμφωνίες με τον σατράπη της Αιγύπτου, ας αναπτύσσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ του κ. Νετανιάχου, αλλά έχουν κάποια όρια. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται και να περηφανεύεται η Ελλάδα για τις σχέσεις της με δικτατορικά καθεστώτα που καταπατούν βάναυσα κάθε ανθρώπινο δικαίωμα ή με άλλα που εποικίζουν τα κατεχόμενα εδάφη, όταν, επί δεκαετίες, η διπλωματία της Ελλάδας και της Κύπρου, στην περίπτωση της τελευταίας και η ύπαρξή της η ίδια, θεμελιώνονται όχι τόσο στη δύναμή μας, αλλά στη δύναμη του δικαίου και στην απαίτηση να εφαρμοστεί. Θα τις βρούμε κάποτε μπροστά μας όλες τις ιδιοτελείς «στρατηγικές εξυπνάδες» των πολιτικών μας, και στο Αιγαίο, και στην Κύπρο και στη Θράκη.

Αλλά στην Υεμένη δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι και η πείνα, μια από τις φοβερότερες των τελευταίων δεκαετιών. Είναι και η πρώτη μαζική επιδημία χολέρας που προκλήθηκε οπουδήποτε στον κόσμο εδώ και δεκαετίες. Απειλείται άμεσα η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Γιατί συμβαίνουν αυτά; Γιατί η Σαουδική Αραβία έχει επιβάλλει αποκλεισμό στην Υεμένη, εμποδίζοντας τη μεταφορά τροφίμων και φαρμάκων.

Δεν είναι καν πόλεμος αυτός, είναι μια κανονική επιχείρηση καταστροφής μιας χώρας και γενοκτονίας του πληθυσμού της.

 

«Κάποιος άλλος θα το κάνει» – ο κυνισμός ως δόγμα πολιτικής

Με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο για να είμαστε δίκαιοι, τα άλλα κόμματα της χώρας δεν πάνε πίσω) φοβάται κανείς μπας και η κριτική είναι άτοπη. Οι άνθρωποι είναι τόσο ανόητοι, που λένε δημοσίως πράγματα που, ακόμα και αν τα σκεφθεί κανείς, δεν τα λέει!!!

Ο απερίγραπτος Ζαχαριάδης, άλλος φωστήρ του κυβερνώντος κόμματος, αγνώστου προελεύσεως και κατασκευής κι αυτός, όπως λέγαμε στον στρατό, διερωτάται: «Αν δεν πουλούσαμε τα βλήματα, θα γινόταν ειρήνη στην Υεμένη;»

Αν αυτό είναι σωστό, τι κακό κάνουν οι έμποροι ναρκωτικών; «Αν δεν πουλούσαμε εμείς την ηρωίνη, κάποιος θα την πουλούσε», θα μπορούσαν να ισχυρισθούν.

Νεόπλουτοι στην πολιτική ζωή, τυπικοί εκπρόσωποι της πιο άθλιας νοοτροπίας που μπορεί κανείς να βρει μεταξύ των συχνά υποδυόμενων τα αριστερά, μικρο- και μεσο-αστικών στρωμάτων της χώρας, μερικά τουλάχιστον από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν την αποσυνθετική σημασία που έχει για τη χώρα ολόκληρη η παράδοση μαθημάτων έμπρακτου πολιτικού κυνισμού από την ηγεσία της. Αν ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Ζαχαριάδης ή ο κ. Βούτσης επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνουν ή να λένε ότι περνάει από το κεφάλι τους, χωρίς να δεσμεύονται από κανέναν κανόνα ηθικής και καμιά αρχή, και το δείχνουν μάλιστα, τότε γιατί εγώ να μην κλέψω, γιατί να πληρώσω φόρο, γιατί να μην πετάξω τα σκουπίδια μου εκεί που δεν πρέπει, γιατί να φροντίσω το δημόσιο συμφέρον; Για να με πούνε και μαλάκα; ‘Όπως ουσιαστικά έχουνε πει όλους τους έντιμους, πατριώτες, συνεπείς και εργατικούς ‘Ελληνες, που εννοούν αυτά που λένε, και που δεν τα αλλάζουν με το πρώτο αεράκι, ακόμα και στα πιο σημαντικά θέματα, αυτούς που κυρίως πληρώσανε το κάγκελο της οικονομικής κρίσης και αρκετοί καταστράφηκαν. Πως, με τέτοιους πολιτικούς, η χώρα μας έχει μία πιθανότητα τουλάχιστο στο εκατομμύριο να βγει από τον ζόφο που ζει;

 

Σαουδική Αραβία, Ιράν και η απειλή πολύ μεγάλης ανάφλεξης

Ούτε η Ελλάδα θα σωθεί πουλώντας βλήματα στη Σαουδική Αραβία, ούτε η Σαουδική Αραβία χρειάζεται την Ελλάδα για να βρει βλήματα. Δυστυχώς, όμως, τα παλληκάρια του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν το μυαλό που απαιτείται για να θέσουν στον εαυτό τους το ερώτημα: «Ποιος ωφελείται από το «έγκλημα»; Ποιος και γιατί θέλει να εμπλέξει την Ελλάδα τώρα σε μια τέτοια υπόθεση;»

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο άνοιγμα ενός νέου, πολύ πιο επικίνδυνου κεφαλαίου στη Μέση Ανατολή. Οι δυσκολίες που συναντά δεν έχουν αποτρέψει τον κ. Νετανιάχου από τη διακηρυγμένη επιθυμία του να χτυπήσει το Ιράν, που τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ομπάμα. Η Μοσάντ και οι αρχηγοί των Επιτελείων πλην ίσως της Αεροπορίας ήταν αντίθετοι μέχρι τώρα, αλλά φαίνεται ότι ο κ. Νετανιάχου  τους άλλαξε με άλλους που συμφωνούν μαζί του ότι πρέπει να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με το Ιράν. Αλλά και οι πιο εξτρεμιστικές δυνάμεις στο (διχασμένο) κατεστημένο των ΗΠΑ δεν θέλουν να αποδεχτούν μια στρατηγική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, πολύ χειρότερη από αυτή του Βιετνάμ. Γιατί τώρα, όχι μόνο ο ‘Ασαντ και οι Αγιατολά είναι στη θέση τους, όχι μόνο οι Αμερικανοί είναι σε σοβαρή αδυναμία να διαλέξουν ποιο σύμμαχό τους να προδώσουν (τους Κούρδους ή την Τουρκία), αλλά κυρίως γιατί είναι ένας βασικός παγκόσμιος εχθρός τους, η Ρωσία του Πούτιν, που έχει αποκτήσει το πάνω χέρι στη Μέση Ανατολή, μετά τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία το 2015.

Ο φιλόδοξος και εξτρεμιστής πρίγκηπας Σάλμαν που πήρε με πραξικόπημα την εξουσία στη Σαουδική Αραβία, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ, έχει κύριο πρόγραμμά του να εξαπολύσει πόλεμο κατά του Ιράν. Και ζητάει τώρα από τον Νετανιάχου να επιτεθεί κι αυτός στον Λίβανο εναντίον της Χεζμπολά, για να μην είναι μόνος του.

Η προετοιμασία νέου, πολύ μεγάλου και ενδεχομένως πυρηνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή εξηγεί το (βιαστικό και γι’ αυτό αποτυχημένο) πραξικόπημα στην Τουρκία πέρυσι, τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία (για να ξεμπερδέψουν με τον ηγέτη του βρετανικού αντιπολεμικού κινήματος Κόρμπιν, που εξελέγη Πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος της χώρας και έχει τώρα ξεπεράσει τη Μέι στις δημοσκοπήσεις),  αλλά και την πρεμούρα να λυθεί το κυπριακό, δηλαδή να καταλυθεί το κυπριακό κράτος και να περάσει υπό τον απόλυτο έλεγχο, όχι φυσικά της Τουρκίας, αλλά των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ (θα δούμε αν και τι μερίδιο θα αντιστοιχεί και στην Τουρκία, αποκλείεται όμως σε κάθε περίπτωση να της επιτρέψουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο του νησιού).

Είναι σκόπιμο η Ελλάδα, ποιο εθνικό της συμφέρον άραγε εξυπηρετεί, η απόλυτη ταύτιση, από τη σημερινή κυβέρνηση, της πολιτικής της χώρας με τις πιο εξτρεμιστικές, καθαρά ολοκληρωτικές και επικίνδυνες δυνάμεις του (διχασμένου) παγκόσμιου κατεστημένου;

Έχει μέλλον οποιοδήποτε έθνος αν αυτές οι δυνάμεις επικρατήσουν στην ανθρωπότητα; Αλλά και πως είναι βέβαιοι οι αυτουργοί αυτής της πολιτικής ότι θα νικήσει το στρατόπεδο που υποστηρίζουν;

Να αποτολμήσω εγώ μια πρόβλεψη για το τι θα γίνει στο τέλος με τις πολιτικές που εφαρμόζουμε; Αν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τα βρούνε με την Τουρκία, θα πουλήσουν σε πέντε λεπτά Ελλάδα και Κύπρο, και θα στείλουν αμέσως στην Ελβετία τον Τσίπρα και τον Αναστασιάδη να τερματίσουν, χωρίς κανένα δημοψήφισμα, τον βίο του κυπριακού κράτους.

Αν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί δεν τα βρούνε με την Τουρκία και πάνε σε σύγκρουση μαζί της θα μας βάλουν να χτυπηθούμε εμείς μαζί της, για να ανοίξουν και δυτικό μέτωπο στον Ερντογάν, όπως μας έβαλαν οι Αγγλογάλλοι να φτάσουμε στον Σαγγάριο το 1922 και μετά έκοβαν τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

‘Οσο για το τι θα συμβεί στη χώρα, αν εμπλακεί στην ιστορία της Μέσης Ανατολής, προτιμώ να μην το σκέφτομαι.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αντι-ιμπεριαλιστής, αντι-αμερικανός ή δημοκράτης, λίγο μυαλό στο κεφάλι χρειάζεται νάχει, για να καταλάβει ότι όταν μαζεύονται τα βαρύτερα σύννεφα πάνω από την περιοχή μας, από το 1945, καλό θάναι να αποφύγει πάση θυσία τις εμπλοκές σε μια τέτοια περιοχή.

Σε όλο τον κόσμο εκφράζονται, ακόμα και από τις πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις και καταστάσεις σοβαρές αμφιβολίες για το μέλλον και της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και της δυτικής οικονομικής ηγεμονίας.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, έχουμε ένα πολιτικό προσωπικό που μοιάζει να έχει οπισθοχωρήσει στη νοοτροπία τριτοκλασάτου οπαδού του «ελεύθερου κόσμου» της δεκαετίας του 1950, για να μη χρησιμοποιήσουμε πιο βαριές εκφράσεις. Η ασυναρτησία, ο καιροσκοπισμός και η αμορφωσιά παντρεύτηκαν την υποτέλεια και εγκυμονούν καταστροφές.

 

Γιατί έβαλαν την Ελλάδα να κάνει την βρωμοδουλειά;

Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα που η κύρια εξωτερική απειλή ασφάλειας προήλθε μετά το 1949, από τους ίδιους τους … «συμμάχους» της, την Τουρκία δηλαδή, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ και της Βρετανίας (πογκρόμ Ελλήνων στην Πόλη, δικτατορία του 1967, εισβολή στην Κύπρο υπό τη γενική διεύθυνση του κ. Κίσσινγκερ και σήμερα ασκούντως βαρύνουσα επιρροή στην πολιτική Τραμπ), ακόμα και συντηρητικοί, φιλοαμερικανοί, φιλοΝΑΤΟικοί πολιτικοί αναζήτησαν δυνάμεις στήριξης σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, για να αντισταθούν στη δυτική πίεση. Το έκανε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο Σπύρος Κυπριανού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης και, φυσικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Μετά το 1996, η ελληνική πολιτική ηγεσία εκλήθη να «προσαρμόσει» την εξωτερική της πολιτική προς τα κελεύσματα της Αυτοκρατορίας, δηλαδή να καταστρέψει ει δυνατόν μόνη της τις σχέσεις με τη Ρωσία, τους ‘Αραβες, τους Κούρδους, το Ιράν, τους Σέρβους, τους Αρμένιους κλπ., όλα δηλαδή τα «αντιστηρίγματα» της χώρας, και το έκανε με μερική εξαίρεση την κυβέρνηση Καραμανλή του νεώτερου στην Ελλάδα και Παπαδόπουλου στην Κύπρο.

Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε αυτές οι σχέσεις να διαρραγούν οριστικά, να εκτεθεί η Ελλάδα, να μην μπορεί ποτέ να ξαναφτιάξει σχέσεις εμπιστοσύνης.

Έστειλε τον σύμβουλό του Ρόντο ο Γ.Α.Π. στο Βελιγράδι να κάνει τη δουλειά, την έκανε και μετά γύρισε στην Αθήνα και εξήγησε, χαρτί και καλαμάρι στον Μίχα της Ελευθεροτυπίας πως εργάσθηκε για να αποτύχει το ρωσικό σχέδιο για τη Σερβία, να μην έχουν ποτέ πια Σέρβοι και Ρώσοι εμπιστοσύνη στους ‘Ελληνες. Φροντίσανε να δώσει η κυβέρνηση Σημίτη τον Οτσαλάν στην Τουρκία, να εκτεθεί η Ελλάδα στους Κούρδους και παγκοσμίως. Μας βάλανε εμάς να δώσουμε (ακυρώθηκε τελικά λόγω της δημοσιότητας) όπλα στο Αζερμπαϊτζάν, λες και δεν μπορούσε να τα βρει από αλλού, για να χαλάσουνε τις σχέσεις μας με την Αρμενία.

Τώρα, αφού πήραν την κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού μετέτρεψαν το χρέος από όπλο της Ελλάδας σε όπλο των δανειστών, αφού λεηλάτησαν τις τράπεζες και τη δημόσια περιουσία Ελλάδας και Κύπρου, οδηγούν τον ελληνισμό στην κατάργηση της συγκροτημένης κρατικής του ύπαρξης, με την απόσπαση των βαριών χαρτιών που ακόμα διαθέτει:

–        Του κυπριακού κράτους

–        Του ελέγχου του Αιγαίου, της Κρήτης, της Βόρειας Ελλάδας

–        Της τεράστιας, έστω κι αν παραμένει παντελώς αναξιοποίητη, παγκόσμιας πολιτιστικής ακτινοβολίας της Ελλάδας

Στο τέλος θα μπορούσαν ίσως και να μας πετάξουν από την ΕΕ, όχι για τους λόγους που θα ήθελαν αυτοί που προσβλέπουν στην αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, αλλά για τους ακριβώς αντίθετους.

Ελπίζουμε ότι, και η παρέμβαση Φίλη, και άλλες αντιδράσεις, όπως αίφνης τον Μίκη Θεοδωράκη, θα οδηγήσουν τον Πρωθυπουργό, σε άμεση ακύρωση της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία και ότι η αντιπολίτευση θα στηρίξει αυτή την απόφαση, κάνοντας, για μια φορά έστω, εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τη μικροκομματική ανοησία να κυριαρχεί επί του λαϊκού και εθνικού συμφέροντος.

Η ιστορία αυτή θα μπορούσε ίσως να μας βγει και σε καλό, αν ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας συνειδητοποιούσαν τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο πιο χαοτικό περιβάλλον που έχει ζήσει η ανθρωπότητα, περιλαμβανομένης της Μεσογείου και της ΕΕ, τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ελπίζω επίσης ότι οι παρεμβάσεις αυτές θα βοηθήσουν τον κ. Τσίπρα να κατανοήσει, μαζί και το κόμμα του (όπως και την αντιπολίτευση), προ πολλού μεταμορφωθέν σε άβουλο – και, ας μου επιτραπεί, όχι ιδιαιτέρως αξιοπρεπή – εκτελεστή των πρωθυπουργικών εντολών, έστω και κατόπιν εορτής, ότι χρειάζεται εξωτερική και αμυντική πολιτική, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, αλλά δική μας, ιθαγενής πολιτική.

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου», βάζει τον ήρωά του να λέει ο Αλέξανδρος Κοτζιάς στην «Πολιορκία», συμπυκνώνοντας, σε μια φράση, το νόημα της ελληνικής τραγωδίας, όχι μόνο της δεκαετίας του ’40, όπου τοποθετείται το μυθιστόρημά του, αλλά ολάκερης της νεώτερης ιστορίας μας, μετά το 1821.

Ο κινδυνος πυρηνικου πολεμου (και ορισμενες συνεπειες σε Ελλαδα και Κυπρο), Μια συζητηση του Wayne Hall με τη Μαρια Σωτηροπουλου και τον Δημητρη Κωνσταντακοπουλο

Σε υπαρξιακο κινδυνο ο ελληνικος λαος στην Ελλαδα (και Κυπρο)

Στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “ΕΛΛΑΔΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ” στον ραδιοφωνικό σταθμό “ΕΛΛΑΣ FM” (11 Νοεμβρίου 2017)

Γαλλια: Πολεμος, Τρομοκρατια και Εκλογες

Σε λίγες ώρες οι κάλπες θα ανοίξουν στη Γαλλία και θα ξέρουμε ποιός έχει πιθανότητες να γίνει Πρόεδρος στη χώρα αυτή.

“Κανονικά”, και ιδίως μετά την “τρομοκρατική επίθεση”, που επληξε κυρίως τον Μελανσόν, οι Λεπέν και Μακρόν θα είναι οι νικητές του πρώτου γύρου.

Μόνο που κανείς δεν θάπρεπε να στοιχηματίσει τα λεφτά του στο τι θα κάνουν εν τέλει οι ψηφοφόροι στη χώρα της Γαλλικής Επανάστασης, της Κομμούνας του Παρισιού και του Μάη του 1968.

Κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη.

Σπάνια εκλογές ήταν τόσο δύσκολα προβλέψιμες, όσο οι σημερινές. Αλλά και σπάνια μια εκλογή είχε τόσο μεγάλη, αληθινά παγκόσμια σημασία.

Όχι μόνο γιατί θα επηρεάσει άμεσα όλη την ευρωπαϊκή κατάσταση. Αλλά και γιατί διεξάγεται σε ένα πλαίσιο που μοιάζει όλο και περισσότερο “προπολεμικό” και στο οποίο η Πολιτική καλείται να ετοιμάσει τη συνέχειά της, τον Πόλεμο κατά Κλαούζεβιτς, ο Πόλεμος καθορίζει όλο και περισσότερο την Πολιτική.

Η έντονα αντι-ισλαμική ρητορεία της Μαρίν Λε Πεν για παράδειγμα είναι αυτή ακριβώς που χρειάζεται για να ετοιμάσει την κοινή γνώμη για τον επόμενο, και πολύ μεγαλύτερο αν γίνει, πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Η απόφαση Μέι να προκηρύξει εκλογές μπορεί να ερμηνευθεί από την ελπίδα να οδηγήσει τους Εργατικούς σε ήττα και σε ανατροπή τον ηγέτη τους Τζέρεμι Κόρμπιν.

 

Οτιδήποτε εκτός από Μελανσόν

Όταν άρχιζε η προεκλογική εκστρατεία, κανείς δεν περίμενε τον Μελανσόν να έχει την παραμικρή πιθανότητα.

Όμως, τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες, οι καμπύλες των εκλογικών προτιμήσεων άρχισαν να δείχνουν κάτι πολύ μη αναμενόμενο. Ο Μελανσόν όχι μόνο συνέτριψε τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών Αμόν, αλλά προχωρούσε ακάθεκτος (τουλάχιστο έως την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης) προς τα πάνω, ενώ την ίδια στιγμή η καμπύλη προτιμήσεων ΄του Μακρόν κατρακυλούσε, της Λεπέν κατέβαινε και το ίδιο συνέβαινε και με τον κ. Φιγιόν, αν και με μικρότερη ένταση.

Σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων της Λεπέν προέρχεται από την αριστερά και την εγκατέλειψε λόγω του συντηρητισμού της. Αντικρίζοντας τώρα την άνοδο ενός αριστερού ριζοσπάστη, άρχισαν να “επαναπατρίζονται” στην οικογένειά τους!

Στο σημείο αυτό, η γαλλική μπουρζουαζία αλλά και ο “’Ολυμπος” του παγκόσμιου χρήματος θορυβήθηκαν για τα καλά. ‘Αρχισαν να παρουσιάζουν τον Μελανσόν ως κάτι μεταξύ Ούγκο Τσάβες και Βλαντιμίρ Πούτιν, ανεύθυνο τον ανέβαζαν, λαϊκιστή τον κατέβαζαν, έναν επικίνδυνο που θα διαλύσει, εκλεγόμενος την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση.

Ο απερχόμενος Πρόεδρος “Σοσιαλιστής” Φρανσουά Ολάντ άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι προτιμά οποιονδήποτε εκτός από τον Μελανσόν.

Ο κ. Ολάντ εξελέγη το 2012, λέγοντας ότι ο “πραγματικός αντίπαλός” του είναι “ο κόσμος του Χρήματος”. Μόλις εξελέγη διόρισε έναν τραπεζίτη και σύμβουλο των Ρότσιλντ Υπουργό Οικονομίας.

Ο ηγέτης των Γάλλων “Νέων Φιλοσόφων” Μπερνάρ Ανρί Λεβύ δήλωσε ότι αν θα βγει ο Μελανσόν Πρόεδρος θα εγκαταλείψει τη Γαλλία.

Ο Λεβύ είναι ο αρχιτέκτονας της γαλλικής επέμβασης στη Λιβύη, μια κάποτε ευημερούσα αραβική χώρα, όπου τώρα λειτουργεί επίσημα σκλαβοπάζαρο στο κέντρο της πρωτεύουσάς της.

Όπως δήλωσε επανειλημμένα, χωρίς ποτέ να διαψευστεί, πήρε τηλέφωνο τον Σαρκοζί, επιμένοντας ότι είναι καθήκον του να επέμβει. ‘Οπως δήλωσε επανειλημμένα ο ίδιος τόκανε για το Ισραήλ.

 

Το Ισλάμ μπαίνει στην εξίσωση

‘Ομως οι πολιτικές επιθέσεις δεν ήταν αρκετές. Αν άλλωστε οι Γάλλοι σκέφτονται να ψηφίσουν Λεπέν η Μελανσόν είναι ακριβώς γιατί θεωρούν αναξιόπιστους αυτούς που τις κάνουν.

Οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας της Γαλλίας ετοίμασαν μια μυστική έκθεση που διέβλεπε κίνδυνο από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές (κι αν αυτο δεν έφτανε, κίνδυνο σοβαρής αναταραχής σε περίπτωση που η Γαλλία πήγαινε σε δεύτερο γύρο Λε Πεν – Μελανσόν). Μετά τι έκαναν; Τη διέρρευσαν οι ίδιες στην εφημερίδα “Παριζιέν”.

Οι συντάκτες του κειμένου λένε πολλά και διάφορα εκτός από ένα, που καταλαβαίνουν μόνο αυτοί. Την απάντηση δηλαδή στο ερώτημα γιατί ισλαμιστές εξτρεμιστές θα χτυπούσαν παραμονή προεδρικών εκλογών, εν γνώσει τους ότι θα βοηθούσαν την κύρια διώκτρια του Ισλάμ να κερδίσει. (‘Οπως και κανείς δεν έχει τώρα εξηγήσει τι έπαθε ο κ. ‘Ασαντ και αποφάσισε, ενώ νικούσε, να θέσει ξαφνικά σε μεγάλο κίνδυνο και το καθεστώς και την ίδια τη ζωή του).

Αυτά βέβαια είναι λόγια. Η επίθεση στο Παρίσι τους έδωσε άλλη υπόσταση, επιτρέποντας στα Μέσα να το καταστήσουν κύριο θέμα. Σε λίγες ώρες θα ξέρουμε αν αυτό το μέσο είναι αποτελεσματικό, ή αν η διαρκής χρήση του έχει εξουδετερώσει την αποτελεσματικότητά του.

 

Ένα διεθνές περιβάλλον πιο επικίνδυνο από ποτέ άλλοτε

Εδώ και είκοσι μέρες, το παγκόσμιο σκηνικό έχει αλλάξει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε ή θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε.

Το ενδεχόμενο ενός πολέμου πολύ μεγαλύτερου από όσους γνωρίσαμε μέχρι τώρα στη Μέση Ανατολή με αποδέκτες τον ‘Ασσαντ, τη Χεζμπολά και το Ιράν και σοβαρή πιθανότητα χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων διαγράφεται ως μια σοβαρή πιθανότητα. Σημαντικές δυνάμεις το επιδιώκουν, προσκρούουν όμως προς το παρόν στη Ρωσία, που είναι άλλωστε ο έμμεσος, πλην αληθινός στόχος της επιχείρησης.

Στις 13 Απριλίου, και ενώ ο κ. Τίλλερσον ήταν στη Μόσχα, οι Ρώσοι θεώρησαν σκόπιμο να υπενθυμίσουν ότι το σύνολο σχεδόν των εκτοξευτών διηπειρωτικών πυραύλων είναι σε κατάσταση άμεσης ετοιμότητας.

Στην Ανατολική Ασία, ο πρώην Υπουργός ‘Αμυνας των ΗΠΑ Λέον Πανέττα προειδοποίησε ότι η πολιτική Τραμπ συνεπιφέρει τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου, ενώ από την περασμένη Τετάρτη, οι κινεζικές πυρηνικές δυνάμεις έχουν τεθεί, σύμφωνα με αμερικανικές πηγές που επικαλέστηκε το CNN, σε κατάσταση πολεμικού συναγερμού.

Παραδόξως αυτά και πολλά άλλα που συνέβησαν ταυτόχρονα μέσα σε δέκα μόνο μέρες, κάτι που δεν σημειώθηκε από άποψη πυκνότητας, ούτε στην αρχή των δύο παγκοσμίων πολέμων, δεν προκάλεσαν καμία ιδιαίτερη ανησυχία στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης της Δύσης. Πολύ επικριτικά απέναντι στον κ. Τραμπ μέχρι να αρχίσει το “πρόγραμμα”, μετεβλήθησαν στη μεγάλη πλειοψηφία τους σε οπαδούς του Αμερικανού Προέδρου. Ο Τόμας Φρίντμαν, διαπρεπής φιλελεύθερος αρθρογράφος των Νιου Γιορκ Τάιμς έφτασε μάλιστα στο σημείο να γράψει ανοιχτά ότι πρέπει να αφήσουμε τώρα τον πόλεμο κατά του ISIS και να περάσουμν πόλεμο κατά του ‘Ασαντ, διατυπώνοντας δηλαδή τη “θεωρία” για την “πράξη” του κ. Τραμπ.

Είναι αυτή η διεθνής πραγματικότητα που καθιστά τρομερά σημαντικές τις επιπτώσεις των εκλογών στη Γαλλία και τη Βρετανία.

 

Δημοσιεύτηκε στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ/ΜΠΕ