Tag Archives: Κυπριακό

Η Ελλάδα, η Κύπρος και η χειρότερη κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις

Δημοσιεύουμε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του βετεράνου της (πραγματικής, όχι εξωνημένης) αριστεράς, πρώην υποψηφίου με τον ΣΥΡΙΖΑ στη Β’ Αθηνών, δημοκράτη δημοσιογράφου και πρώην Διευθυντή Σύνταξης της εφημερίδας Ελευθεροτυπία Παπαδόπουλου-Τετράδη, για το θέμα των απελάσεων των Ρώσων διπλωματών.

Continue reading Η Ελλάδα, η Κύπρος και η χειρότερη κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Αλεξης Τσιπρας και Νικος Κοτζιας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τρόμαξα βλέποντας την ανυπόκριτη χαρά στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού, καθώς συναντούσε τον Παυλόπουλο να του ανακοινώσει τη συμφωνία για το όνομα της πΓΔΜ.

Ο άνθρωπος δεν ξέρει ούτε τι κάνει, ούτε τι θα συμβεί στη χώρα, στην αριστερά και στον ίδιο, εξαιτίας όσων κάνει! Βάζει τώρα το κόμμα του, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς, σε μετωπική σύγκρουση με τη δύναμη του ελληνικού εθνισμού, την ίδια ακριβώς που τον ανέβασε την εξουσία και δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ρίχνει τα σπέρματα για να πάμε σε εμφύλιο, έστω και χαμηλής έντασης, ιδίως με τον τρόπο που επιχειρεί να παρακάμψει τη Βουλή και τον ελληνικό λαό σε ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα.

Τον Τσίπρα τον διακρίνει ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός ιδιοτήτων που μπορεί να έχει άνθρωπος: τεράστια φιλοδοξία και φιλαρχία και εξίσου τεράστια σύγχυση.

Τέτοια και άλλα χαρακτηριστικά που έχει ο Τσίπρας, είχε και ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και χωρίς αυτά θα ήταν αδιανόητη η απότομη, χαοτική κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ.

Αμφότεροι ήταν άριστοι στην τακτική και νούλες στη στρατηγική. Η τακτική τους ικανότητα τούς επέτρεπε τελικά να ξεπερνάνε εμπόδια που θα σταμάταγαν κάποιον άλλο και, σταματώντας τον, θα τον προστάτευαν. Η θεμελιώδης πολιτική εκπαίδευση ήταν σε ανάλογους μηχανισμούς, το ΚΚΣΕ και την ΚΝΕ αντίστοιχα. Έχοντας θητεύσει εκεί μέσα, ήξεραν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο να προσπερνάνε τα εμπόδια που τους έθεταν, τις «ασφαλιστικές δικλείδες» αυτών των μηχανισμών. Η μεγάλη εξυπνάδα σε αυτόν τον τομέα, σε συνδυασμό με τη βλακεία σε άλλους, τους επέτρεψε να μετατραπούν σε ιδανικούς αυτόχειρες, έξυπνους πυραύλους, ικανούς να διεισδύσουν στο βάθος των δομών που ηγούντο, και υποτάσσοντας την πολιτική του σε εχθρικές δυνάμεις, να τους ανατινάξουν εκ των έσω, με τρόπο που θα ήταν αδύνατο σε οποιονδήποτε εξωτερικό εχθρό.

Αυτό ολοκληρώθηκε με το ΚΚΣΕ, είναι σε εξέλιξη ακόμα με την ελληνική «Αριστερά» και «Κεντροαριστερά». Τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί πλέον δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και προ πολλού το ΠΑΣΟΚ, ως αριστερές ή κεντροαριστερές δυνάμεις.

Και οι δύο τους χαρακτηρίζονταν επίσης από βαθειά άγνοια των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι δομές των οποίων ηγούντο, επομένως των συνεπειών των αποφάσεών τους και των κινδύνων που θα απειλούσαν εν τέλει τους ίδιους.

Και ο δύο τους όπως είπαμε είχαν πάρει την κύρια πολιτική τους εκπαίδευση στους μηχανισμούς Κομμουνιστικών Κομμάτων, όπου τα στελέχη αποφασίζουν για όλα και όπου το παρασκήνιο παίζει τον αποφασιστικό ρόλο, δεν ήταν μαθημένοι και τους ήταν απεχθής η ανοιχτή πολιτική σύγκρουση. Αυτό τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν πολύ εύκολα εσωκομματικούς αντιπάλους, μαζί με τους αντιπάλους όμως ξεφορτωνόντουσαν και σοβαρές αντιρρήσεις και προειδοποιήσεις! Όσο πιο εύκολα αντιμετώπιζαν τους αντιπάλους εντός γηπέδου, τόσο πιο πολύ μεγάλωναν τον εχθρό εκτός γηπέδου.

Και οι δύο γνώρισαν πολύ θεαματική και γρήγορη άνοδο, που ταυτιζόταν με κοινωνική άνοδο. Ο επαρχιώτης Γκορμπατσώφ και η Ραίσα, η γυναίκα του, βρέθηκαν ξαφνικά στο πηδάλιο της υπερδύναμης, προσπερνώντας όλη την «ιεραρχία» μπροστά τους. Σα να μην έφταναν αυτά, έγιναν τάχιστα και οι αγαπημένοι των παγκόσμιων μίντια, φορέων της δυτικής κυρίαρχης ιδεολογίας. Τέτοια απότομη άνοδο γνώρισε και ο Τσίπρας. Μια τέτοια πολύ γρήγορη άνοδο είναι ψυχολογικά πολύ δύσκολο να τη διαχειριστεί κανείς, παθαίνει ίλιγγο, ιδίως όταν στερείται πάρα πολλών αναγκαίων προσόντων.

Μια τόσο γρήγορη πορεία προς την κορυφή, ιδίως όταν δεν συνοδεύεται από μεγάλα λάθη και πάθη, από μεγάλες αποτυχίες και δυσκολίες, από αυτά που εκπαιδεύουν δηλαδή τον άνθρωπο, οδηγεί συνήθως σε καταστροφή.

Για να γίνεις μεγάλος Ηγέτης σε δύσκολους καιρούς, χρειάζεσαι το Ire et Studio, την Οργή και τη Γνώση των Λατίνων, δεν γίνεσαι με εξυπνάδες, ούτε αν σου λείπουν οι γνώσεις, το ηθικό, ψυχολογικό και ηθικό βάθος.

Και οι δύο διέθεταν τεράστιο επικοινωνιακό χάρισμα. Αλλά μην έχοντας πολλές δικές τους ιδέες για να το αξιοποιήσουν, κατέληγαν, για να το κρατήσουν, να προσαρμόζονται στην κυρίαρχη ιδέα των Μέσων, δηλαδή την κυρίαρχη κοινωνική ιδεολογία, που νόμιζαν ότι χρησιμοποιούσαν, ενώ τους χρησιμοποιούσε.

Η κατάσταση αυτή τους κατέστησε αμφότερους εύκολα χειραγωγήσιμους, οδηγώντας τους στη μητέρα όλων των Λαθών. Να νομίσουν ότι μπορεί να γίνουν φίλοι με την Αυτοκρατορία και να αποσπάσουν στήριξη από αυτή.

Το μεγάλο μυστικό όμως της καταστροφικής ικανότητας του Γκορμπατσώφ, του Γιώργου Παπανδρέου και του Αλέξη Τσίπρα είναι άλλο. ‘Όπως κι ο Οιδίποδας, έτσι και αυτού του τύπου οι φαινομενικοί Ηγέτες, δεν ξέρουν, δεν έχουν συνείδηση του τι κάνουν και τι θα τους συμβεί. Αυτό τους επιτρέπει να πηγαίνουν μέχρι το τέλος, αλλά και τους βοηθάει να παραπλανούν, στο μέτρο που η κοινή γνώμη διευκολύνεται να τους πιστέψει.

 

Κοτζιάς όπως Σεβαρντνάντζε

Άλλη τελείως είναι η κατάσταση με τον Υπουργό Εξωτερικών. Αυτός και ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει. Aυτός μου θυμίζει κάπως τον Υπουργό Εξωτερικών του Γκορμπατσώφ, τον ‘Εντβαρντ Σεβαρντνάντζε.

Ως Γραμματέας του Κόμματος και πρωτύτερα υπεύθυνος της Κα Γκε Μπε στη Γεωργία, ο Σεβαρντνάντζε ήταν πολύ σκληρός με τους «αιρετικούς» και πολύ ευλαβής προς τη Μόσχα.

Για μας, είχε πει το 1983, τους Γεωργιανούς, ο ήλιος δεν ανατέλλει μόνο από την Ανατολή, ανατέλλει και από το Βορρά! Βρήκε έτσι έναν τρόπο να δείξει ότι είναι πιστός περισσότερο από όσο θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος.

Κάποια στιγμή διαισθάνθηκε που φύσαγε ο άνεμος και ήταν ταχύτατος στη μεταμόρφωση. Δεν ξέρουμε βέβαια αν όντως ενημέρωνε τους Αμερικανούς γα τις θέσεις που θα υποστήριζε στις διαπραγματεύσεις προτού γίνουν, όπως κατηγορήθηκε, ούτε αν είχε υλικά οφέλη από όλα αυτά, αλλά είναι βέβαιο ότι χωρίς τη δράση τη δική του και του Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ, θα ήταν πολύ δυσκολότερη η κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ.

 

Αποφασισμένος Μαχητής

Βλέποντας τον Κοτζιά στη συνέντευξή του στο Κόντρα, την προηγουμένη της συνάντησης Τσίπρα-Παυλόπουλου, τα αισθήματα μου ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που ήταν όταν έβλεπα τον Τσίπρα. (Ειρήσθω εν παρόδω, νομίζω ότι ο Κοτζιάς άσκησε καθοριστική επιρροή στον Τσίπρα, και στο που τελικά οδηγήθηκε, από πολύ νωρίς. Είναι βασικός συντελεστής της καταστροφής Τσίπρα δια της έντεχνης έμπνευσης βαθειά και άσκεφτα φιλοδυτικού προσανατολισμού  από τον νεαρό ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.)

Ο Υπουργός ήταν πλήρης ηρεμίας και αυτοπεποίθησης ενώ επεδείκνυε τη μη επιθετικότητά του εναντίον όσων τον κατηγορούν και τον επικρίνουν.

Δεν θα γίνω κακεντρεχής, σαν αυτό το φίλο που μου είπε: “Κι εγώ, αν είχα πίσω μου τη δύναμη και την υποστήριξη του Πάιατ, του Μπόλτον και του Νετανιάχου, θα ξεχείλιζα από αυτοπεποίθηση».

Ούτε θα μπω στον πειρασμό να υπενθυμίσω ότι δεν είναι δα και πολύ δύσκολο να διακριθείς σε ένα δημόσιο πολιτικό διάλογο που έχει οργανωθεί ως ποδοσφαιρικός αγώνας ομάδων αποτελούμενων από ιδιοτελείς ανάπηρους, μονόφθαλμοι εναντίον κουτσών. Γιατί αυτό είναι σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ και η αντιπολίτευση που έχει. Και η κουτσή Μαρία γνωρίζει ότι η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα πολιτικό οργανισμό ελάχιστα άξιο όχι να τη σώσει, να μην την καταστρέφει τουλάχιστο.

Ο Υπουργός ήταν ήρεμος γιατί ήξερε μέσα του ότι η Αποστολή Εξετελέσθη. Μπορεί να απέτυχε να λύσει το κυπριακό, ας όψεται η Τουρκία που επιμένει να διατηρείται ως κράτος και ως έθνος, τα κατάφερε όμως να λύσει το άλλο μεγάλο καθήκον που είχαν θέσει ενώπιόν του και ενώπιον του κ. Τσίπρα η Ουάσιγκτων και το ΝΑΤΟ, το Μακεδονικό δηλαδή. Ποιος ξέρει και τι ακόμα σπουδαίος ρόλος να περιμένει τώρα την ακόρεστη φιλοδοξία του Εγώ του, ιδίως αν η Ελλάδα μπει σε νέα, πιο καταστροφικά κεφάλαια του βίου της, που ακόμα δεν ξέρουμε αν και πόσο θα διαρκέσει.

Με τις επιτυχίες Κοτζιάς στο μακεδονικό, θα προχωρήσει επιτέλους η επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Βαλκάνια, ο στραγγαλισμός της Σερβίας, η εκτόπιση της Ρωσίας. ‘Όλα ισάριθμες καταστροφές για τους Έλληνες, τους υπόλοιπους Βαλκάνιους, την Ευρώπη και την Ειρήνη.

Εκτός αν κανείς πιστεύει αυτό που είπε ο κ. Κοτζιάς στην τηλεόραση, ότι έτσι θα πάμε μπροστά, δεν θα έχουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Βαλκανική χερσόνησο ανάπτυξη!

(Να δούμε τι θα μας προκύψει στο τέλος από τη συστηματική και συνεχιζόμενη διαδικασία αποβλάκωσης του πληθυσμού, στον οποίο πολιτικοί, σχολιαστές και τηλεοράσεις λένε σε όλα τα ζητήματα το ισοδύναμο του «Ο Γάιδαρος πετάει»

Βέβαια, ο προσεκτικός ακροατής του κ. Υπουργού, εύκολα θα διακρίνει ότι σε κάθε του δήλωση, να βρίσκει τον τρόπο να δίνει τις διαβεβαιώσεις του στους «αποπάνω».

Έτσι και σε αυτή τη συνέντευξη, μας είπε ότι αν δεν δράσουμε αποφασιστικά στα Βαλκάνια, θα μας εκτοπίσουν άλλοι, φιλικές δυνάμεις, όπως η Ιταλία, και … άλλες, όπως η Ρωσία και η Τουρκία. Η Ρωσία είναι εχθρός δηλαδή, κάτι που λέει ομόθυμα όλη η Δύση τώρα, μια θέση όμως που πολύ λίγοι ‘Ελληνες έχουν υιοθετήσει επί … μισή χιλιετία!

 

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Έχουν αποδώσει στους Ιησουίτες την πατρότητα του ρητού «Ο σκοπός αγιάζει τα Μέσα», αν και μάλλον εφεύρεση των αντιπάλων τους ήταν για να τους κατηγορήσουν.

Από τα μικράτα του τον κ. Υπουργό τον χαρακτηρίζει η προσήλωση στον σκοπό, χωρίς περιττούς ενδοιασμούς, χωρίς τους δισταγμούς που τόσο συχνά μπερδεύουν τη δράση των αληθινών διανοούμενων και των γνήσιων αριστερών αγωνιστών.

Σε αντίθεση με τους «Κούτβηδες», τους διαπαιδαγωγημένους να κάνουν ότι τους ζητάνε, ότι κι αν είναι αυτό, χωρίς να το συζητάνε, έστω κι αν χρειάζεται να στείλουν τον Άρη στον Θάνατο, τον Καραγιώργη στα βασανιστήρια, τον ΔΣΕ, ως «τακτικό στρατό», στη σφαγή στον Γράμμο και στο Βίτσι ή να υπογράψουν Μνημόνια στις λιγότερο δραματικές, όχι και λιγότερο καταστροφικές μέρες μας.

Αυτούς δηλαδή που, εντασσόμενοι στους πολιτικούς οργανισμούς, άφησαν στο βεστιάριο της εισόδου, όπως τους ζητήθηκε, την προσωπικότητά τους.

«Σούζα στους από πάνω, κλωτσιά στους από κάτω. Τα στελέχη αποφασίζουν για όλα», είναι το δόγμα τους.

Την αποφασιστικότητά του ο κ. Κοτζιάς την έδειξε και τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Ιουλίου 2015. Φαίνεται δεν πήγαινε ακόμα το χέρι του Τσίπρα να βάλει την υπογραφή του, δίσταζε, καταλάβαινε ότι αυτοκτονεί στην πραγματικότητα, τουλάχιστον ηθικά, πήγαινε όμως μια χαρά το χέρι του κ. Κοτζιά και του κ. Δραγασάκη να τη βάλουνε φαρδιά πλατιά κάτω από το πρώτο έγγραφο της συνθηκολόγησης που έφυγε από την Κυβερνητική Επιτροπή προς τη Βουλή των Ελλήνων. Αυτοί δεν είχαν δισταγμούς. Και ήθελαν πάση θυσία να μείνουν στο πλοίο.

Αποπειράθηκα μια σύγκριση ανάμεσα στη πολιτική καριέρα των Υπουργών Εξωτερικών του Γκορμπατσώφ και του Τσίπρα. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον Σεβαρνάντζε και τον Κοτζιά.

Ο πρώτος ήταν ένας κυνικός Σοβιετικός γραφειοκράτης, που πέρασε μια ζωή ήρεμης απόλαυσης, που την διέκοπτε μόνο η σκληρή φροντίδα του απαράτσικ για να διατηρήσει την εξουσία του, υπηρετώντας το σύστημά του. Ο Κοτζιάς, αντίθετα, αγωνίστηκε για την «Επανάσταση», με τον γραφειοκρατικό τρόπο που ασφαλώς αντιλαμβανόταν αυτή την ιδέα, αλλά αγωνίστηκε και βασανίστηκε, αναμένοντας ασφαλώς και αυτός τις ανταμοιβές του.

Όχι μόνο οι ανταμοιβές δεν ήρθαν, όχι μόνο η «Επανάσταση» δεν ήρθε, τον πρόδωσε διπλά, πρώτα αυτοκτονώντας η ίδια και μετά “υποχρεώνοντάς” τον να «προδώσει» τους Θεούς της νιότης του για να συνεχίσει με ασφάλεια την άνοδό του. Αυτό θα μπορούσε να του έχει δημιουργήσει και σοβαρό κίνητρο, που δεν ομολογεί καν στον εαυτό του, να την εκδικηθεί.

 

Διανοούμενοι και Εξουσία

 

Στα παλιά τα χρόνια, προ σοβιετικής κατάρρευσης, δεν υπήρχε ελάχιστα σοβαρός αριστερός διανοούμενος που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει τις αμφιβολίες του για την Ανατολή.

Ακόμα κι ο ίδιος ο Φλωράκης μοιραζόταν τους προβληματισμούς του για το πολωνικό και την Αλληλεγγύη στις ιδιωτικές συνομιλίες με τους φίλους του. Δεν ήταν η περίπτωση του κ. Κοτζιά, που θέλει πάντως να μας θυμίζει, κάθε φορά σχεδόν που μιλάει, ότι είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Τον αληθινό διανοούμενο δεν τον κάνουν όμως οι γνώσεις του, ακόμα λιγότερο οι τίτλοι του. Τον κάνει η στάση του απέναντι στον κόσμο. Το ηθικό του υπόστρωμα. Οι Αρχαίοι ‘Ελληνες φιλόσοφοι δεν ήταν πιο έξυπνοι και δεν είχαν περισσότερες γνώσεις από τους άλλους πολιτισμούς της εποχής τους ή που προηγήθηκαν. Πιο θαρραλέοι ήταν.

Ο Σόρος είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο κοφτερά μυαλά του καιρού μας. Θα πεθάνει όμως με την πίκρα ότι κανένας δεν τον αναγνωρίζει ως διανοούμενο αν και θάπρεπε κανονικά να θεωρηθεί από τους καλύτερους μαθητές του Καρλ Πόπερ. Και δεν θα τον αναγνωρίσει γιατί η Ιστορία και οι Άνθρωποι έχουν εν τέλει τα δικά τους μέτρα, όσα λεφτά ή δύναμη κι αν διαθέτει κάποιος. Δεν γίνεται να είσαι και διανοούμενος και κερδοσκόπος.

Όσο για τον μεγάλο Ηγέτη, οι Λατίνοι πίστευαν ότι, για να ‘ναι τέτοιος, πρέπει να ‘χει το Ire et Studio, την Οργή και τη Γνώση.

Δείξε μου τους φίλους σου, τους Υπουργούς σου, τους συμβούλους σου, τους λογογράφους σου, να σου πω ποιος είσαι.

Αν έχει ένα γραμμάριο μυαλό στο κεφάλι του ο Πρωθυπουργός θα βάλει τη συμφωνία που, καλώς ή κακώς συνήψε, σε δημοψήφισμα, υπό την κρίση του ελληνικού λαού.

Είναι η μόνη προστασία και για τον ίδιο, και για την παράταξη της οποίας ηγείται, και για τη χώρα την ίδια.

Αλλά δεν θα το κάνει φοβούμαι. Μοιραίος και άβουλος, ακολουθεί τον δρόμο του, υπογράφοντας σε κάθε στροφή νέες επιταγές στις ήδη πολλές που του μαζεύει η Ιστορία, προτού μας αποκαλύψει τι ακριβώς τέλος του ετοιμάζει.

ΥΓ. Το τελευταίο διάστημα, καθώς η χώρα συνεχίζει την αποσύνθεσή της, έρχονται όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια τα απόβλητα της ιστορίας της, που νομίζαμε για πάντα ξεχασμένα. Παρόλο που δεν έχουμε γλυτώσει από τους Εθνομηδενιστές και τις ιδέες τους, όπως την κυρία Ρεπούση, η βαθειά κρίση της εξαπατώντας αυτοκαλούμενης Αριστεράς επέτρεψε σε κάθε λάτρη της χούντας και σε κάθε γελοίο αντικομμουνιστή να μας επιστρέφει σε άλλες εποχές, προσπαθώντας να πάρει εκδίκηση για τις ήττες του παρελθόντος. Αν χρειάστηκε, για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, να αναλύσουμε την ενίοτε βρωμερή κουζίνα του κομμουνιστικού κινήματος, αυτή άλλωστε που είναι υπεύθυνη για την ήττα του, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι σκελετοί στα ντουλάπια της άλλης πλευράς είναι λιγότεροι, με κορυφαία την διαρκή προδοσία των Ελλήνων της Κύπρου. Φιλοαμερικανός άλλωστε και πατριώτης δύσκολα γίνεται, όπως έχει αποδείξει η πάντα ανελέητη Θεά της ελληνικής Ιστορίας. «Δεν μιλάω, γιατί όλοι οι Έλληνες θα γινόντουσαν Κομμουνιστές», είπε κάποτε ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης.

Διαβάστε επίσης

 

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Τα «μυστικα» Μνημονια: Η αρπαγη της ελληνικης «γεωπολιτικης υπεραξιας»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

Το 2013, ο Αλέξης Τσίπρας πήγε στην Αμερική. Δύο χρόνια αργότερα, το 2015, ζήσαμε, φοβούμαι, το αποτέλεσμα αυτού του ταξιδιού, την αξιοθρήνητη, αναξιοπρεπή συνθηκολόγηση της κυβέρνησής του και την ποδοπάτηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. (1)

Τέσσερα χρόνια μετά, το 2017, ως Πρωθυπουργός πλέον, ο Τσίπρας ξαναπήγε στην Αμερική. Αυτή τη φορά τα αποτελέσματα κινδυνεύουν να είναι ακόμα πιο τραγικά από την πρώτη, όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε στη συνέχεια αυτού του άρθρου.

Μετά από το «οικονομικό» μπαίνει τώρα σε εφαρμογή και το «γεωπολιτικό» μνημόνιο. Άλλωστε, όπως έχουμε εξηγήσει πολλάκις, και η πραγματικότητα δυστυχώς το μόνο που κάνει είναι να μας επιβεβαιώνει επί οκτώ χρόνια, είναι ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα δεν είναι απλώς σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Είναι πολιτικές καταστροφής του ελληνικού λαού, της δημοκρατίας, του ελληνικού έθνους και αρπαγής του ελληνικού κράτους. Πολύ λογικά, η γεωπολιτική, η δημογραφία, η ψυχολογία και το ηθικό των Ελλήνων, ο πολιτισμός τους (βλ. π.χ. τους ουρανοξύστες στο Ελληνικό και τα Mall στην Ακαδημία του Πλάτωνα), έρχονται να συμπληρώσουν αυτό που άρχισε από την οικονομία και την κοινωνία.

Κι αν το οικονομικό Μνημόνιο οδήγησε σε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικο-κοινωνικές καταστροφές και λεηλασίες, όχι μόνο στη δική μας ιστορία, αλλά στην ιστορία όλου του καπιταλισμού (σε ειρηνικές τουλάχιστο περιόδους) το γεωπολιτικό μνημόνιο μπορεί να οδηγήσει κατ΄ ελάχιστο σε σοβαρές απώλειες των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, κατά μέγιστο σε πόλεμο.

Μια πρώτη γεύση πήραμε στα Ίμια, στην Κύπρο και στη Μακεδονία. Υπάρχουν όμως και πολλά άλλα που καλά-καλά δεν αναφέρονται πια από τα μέσα ενημέρωσης και δεν συζητούνται, παρά ελάχιστα και αν. Από την αποδοχή εγκατάστασης πυρηνικών όπλων στον ‘Αραξο έως την συνειδητή καταστροφή των ελληνορωσικών σχέσεων, από τη  δημιουργία αμερικανικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη, που προορίζεται να γίνει η Σούδα της Βόρειας Ελλάδας, εμπλέκοντάς μας, ως χώρα πρώτης γραμμής, σε τυχόν αυριανή πυρηνική σύρραξη, έως την θεαματική αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων στην Κρήτη και τη δημιουργία νέων στην Κάρπαθο.

Η Ελλάδα μετετράπη σε οικονομική αποικία της Γερμανίας και της ΕΕ (μαζί τους βέβαια, να μην το ξεχνάμε και η «Διεθνής του Χρήματος», οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες δηλαδή και το ΔΝΤ, εμμέσως δηλαδή οι ΗΠΑ).

Τώρα μεταβάλλεται, καλύτερα ολοκληρώνει τη μεταβολή της, σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Το κεντρικό δόγμα αυτής της κυβέρνησης είναι «Όλα στις ΗΠΑ (και το Ισραήλ)». (Τα αυτά ισχύουν και για την Κύπρο).

Αν ήταν αυτό μια επιλογή πολιτικής θα μπαίναμε στον πειρασμό να τη συζητήσουμε. Αλλά δεν είναι παρά επιλογή υποταγής, άνευ ανταλλάγματος και πλήρης κινδύνων για τη χώρα, αλλά με αντάλλαγμα για τους πολιτικούς της. Τουλάχιστον έτσι νομίζουν, γιατί είναι γνωστό ότι οι Αμερικανοί δεν έχουν καμιά δυσκολία να πετάξουν σαν στυμμένη λεμονόκουπα, όποιον χρησιμοποιήσουν, όταν ολοκληρώσει τη δουλειά για την οποία τον προορίζουν (2).

Αυτή η πολιτική της τυφλής υποταγής στους ξένους δοκιμάστηκε και στο παρελθόν και είναι υπεύθυνη όλων των εθνικών καταστροφών που σημειώθηκαν στη νεώτερη ελληνική ιστορία. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε σκόπιμο, στο τέλος αυτού του κειμένου, να υπενθυμίσουμε τις πιο μεγάλες καταστροφές που υπέστη η Ελλάδα όταν οι πολιτικές δυνάμεις της ακολούθησαν τυφλά τους ξένους, όταν η χώρα δεν είχε δικό της μυαλό, δικές της επιδιώξεις, δικό της σχέδιο, όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα.

Τι θέλουν οι Αμερικανοί από την Ελλάδα και την Κύπρο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση

  • Να συνδράμει στην ταχεία μετατροπή της Κύπρου σε αποικία, όπερ και ήδη πράττει με την αποδοχή και τη συμμετοχή της στις διασκέψεις της Γενεύης και του Κραν Μοντανά. Οι διασκέψεις αυτές απέτυχαν μεν προς το παρόν να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία, αυτό όμως έγινε μόνο και μόνο γιατί υπάρχει διαφωνία μεταξύ Αμερικανών, Ισραηλινών και Τούρκων ως προς τα δικαιώματα που θα διατηρήσει η Άγκυρα επί της μελλοντικής αποικίας.
    Μπορεί σε αναγνώστες μη εξοικειωμένους με τις λεπτομέρειες του κυπριακού να φαίνεται ως υπερβολικός ο όρος αποικία που χρησιμοποιήσαμε, τους διαβεβαιώνουμε όμως ότι τον χρησιμοποιούμε κατ’ απόλυτη κυριολεξία. Το σχέδιο προβλέπει την εξίσωση πλειοψηφίας και μειοψηφίας που, εκτός από κατάργηση της δημοκρατίας, οδηγεί αναγκαστικά στην εισαγωγή ξένων δικαστών, αξιωματούχων, μεσολαβητών κλπ. που θα παίρνουν αναγκαστικά τις αποφάσεις. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί ο αφοπλισμός του νησιού και η υπαγωγή του στον έλεγχο διεθνούς αστυνομικής δύναμης. Όσο για την πενταμερή (παράνομη) διάσκεψη για το κυπριακό, επιβλήθηκε από την αμερικανίδα αν. Υπουργό Εξωτερικών Νούλαντ, έγινε δεκτή από Λευκωσία και Αθήνα και μονιμοποιήθηκε ως θεσμός με πρόταση του κ. Κοτζιά, προκειμένου να παρακαμφθεί η υποχρέωση τυχόν λύση του κυπριακού να τύχει της έγκρισης του κυπριακού λαού σε δημοψήφισμα (4).
    Τυχόν εφαρμογή παρόμοιου σχεδίου, η αφαίρεση δηλαδή της κυριαρχίας στην Κύπρο και των «τίτλων ιδιοκτησίας» του νησιού από τον κυπριακό λαό (82% του οποίου είναι Ελληνοκύπριοι), οδηγεί με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα, «Κυπριακή Καταστροφή» και στο τέλος της παρουσίας πολλών χιλιετηρίδων των Ελλήνων στην Κύπρο. Πιθανότατα θα αποτελέσει και χαριστική βολή στην ήδη παραπαίουσα Ελλάδα.
  • Στα ελληνοτουρκικά, η πολιτική της Ουάσιγκτων είναι σχιζοφρενής (εδώ αντανακλάται ενδεχομένως και ο «εμφύλιος πόλεμος» που έχει ξεσπάσει στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας, μεταξύ δυνάμεων τύπου Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ και δυνάμεων τύπου Τραμπ και Νετανιάχου).
    Σε περίπτωση που Αμερική και Ισραήλ τα βρουν με την Τουρκία, η Ελλάδα θα κληθεί να πληρώσει τμήμα του λογαριασμού, με μεγάλες παραχωρήσεις σε Αιγαίο και Θράκη. Προς αυτή την κατεύθυνση ήδη κινείται και προετοιμάζεται ο Νίκος Κοτζιάς, που ετάχθη ήδη υπέρ της παραπομπής των ελληνοτουρκικών «διαφορών» στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κάτι που, αν γίνει, θα οδηγήσει πιθανότατα σε απώλεια ελληνικής κυριαρχίας σε ορισμένα νησιά ή βραχονησίδες. Διότι η Τουρκία διεκδικεί ελληνικά εδάφη και όχι η Ελλάδα. Είναι απίθανο μια διεθνής δικαστική απόφαση να δώσει δίκηο 100% στην Ελλάδα και, επιπλέον, είναι αδιανόητο να θέσει η Ελλάδα την εδαφική της ακεραιότητα στην κρίση διεθνούς δικαστηρίου.
    Να σημειώσουμε ότι ο κ. Κοτζιάς επανέφερε ως συμβούλους του στο Υπουργείο όλο το τημ της εξωτερικής πολιτικής Σημίτη υπό τον κ. Ροζάκη. Στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, θυμίζουμε, χρωστάμε, μεταξύ άλλων, τη συμφωνία μη άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στα Ίμια, την ακύρωση της προμήθειας ρωσικών αντιαεροπορικών πυραύλων S-300 από την Κύπρο, την αναγνώριση μη νομίμων αλλά ζωτικών δικαιωμάτων στην Τουρκία με τη συμφωνία της Μαδρίτης, την απαγωγή και παράδοση του ηγέτη των Κούρδων Οτσαλάν στην Τουρκία, το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο. Ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών υπήρξε σύμβουλος του Υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη και διετέλεσε επικεφαλής της κύριας δεξαμενής σκέψης, του ΙΣΤΑΜΕ, του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, προτού γίνει Υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ.
    Σε περίπτωση όμως που δεν τα βρουν, η Ελλάδα θα κληθεί να παίξει τον ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου» για να ανοίξει δεύτερο μέτωπο προς δυσμάς στον Ερντογάν. Από το 2011 επιχειρείται να στηθεί μηχανισμός πρόκλησης σύρραξης με την Τουρκία με προβοκάτσια (όπως η ανακήρυξη ΑΟΖ που δεν προσφέρει απολύτως κανένα πλεονέκτημα στην Ελλάδα, από πλευράς εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, μπορεί όμως να αποτελέσει καταλύτη κρίσης στις σχέσεις με την Τουρκία και ίσως είναι, λόγω ανοήτων δηλώσεων κυβερνητικών στελεχών, μία από τις κύριες αιτίες αύξησης της τουρκικής επιθετικότητας τους τελευταίους μήνες. Διότι όταν έρχεται ο Βίτσας και όχι ο Καμμένος να μιλήσουν για ΑΟΖ, τότε η Τουρκία εκτιμά ότι είναι ο Τσίπρας που έχει προσχωρήσει στην υπέρ της ΑΟΖ άποψη, εν γνώσει του ότι δεν προσφέρει τίποτα εκτός από κινδύνους για την Ελλάδα. Μωραίνει όμως ο Κύριος ον βούλεται απωλέσει).
  • Στα Βαλκάνια, η Ελλάδα καλείται να λύσει επειγόντως και όπως-όπως το πρόβλημα του ονόματος με τα Σκόπια ώστε η χώρα αυτή, κεντρικής σημασίας για τον έλεγχο των Βαλκανίων, να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και ολόκληρη η χερσόνησος να μετατραπεί σε μια ζώνη στενά ελεγχόμενων προτεκτοράτων, με σκοπό την περικύκλωση και ενδεχομένως και τον πόλεμο ακόμα κατά της Ρωσίας. Η Αθήνα καλείται επίσης να προχωρήσει στην επίλυση των διαφορών της με την Αλβανία (πιθανότατα εις βάρος της), ώστε να προχωρήσει και η διεύρυνση της ΕΕ στα Βαλκάνια, ως παραπλήρωμα της ΝΑΤΟϊκής διεύρυνσης, όπως άλλωστε έχει μέχρι τώρα λειτουργήσει πρακτικά. Και η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η διεύρυνση της ΕΕ με τους όρους που γίνεται είναι πολιτικές που στρέφονται ευθέως εναντίον ζωτικών ελληνικών συμφερόντων, αλλά και των συμφερόντων της Ευρώπης και της παγκόσμιας ειρήνης, χωρίς μάλιστα να προσφέρουν τίποτα καλό στους λαούς των υπό ένταξη χωρών.
  • Το σύνολο του ελλαδικού και κυπριακού χώρου καλείται να γίνει μια προωθημένη βάση για τα εξαιρετικά επικίνδυνα, τυχοδιωκτικά πολεμικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και της Ρωσίας, αν χρειαστεί και κατά της Τουρκίας.
  • Ελλάδα και Κύπρος καλούνται να καταστρέψουν οριστικά τις σχέσεις τους με οποιοδήποτε εναλλακτικό πόλο του διεθνούς συστήματος, όπως ήδη πράττουν συστηματικά από το 1996 και μετά.

Οσάκις οι Έλληνες πολιτικοί χρειάστηκαν να υπερασπίσουν τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, που κυρίως απειλήθηκαν από τους υποτιθέμενους «εταίρους και συμμάχους», αναγκάστηκαν να στραφούν σε άλλες κατευθύνσεις. Το έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με τον Ντε Γκωλ κι ο ανηψιός του με τον Πούτιν, τo ‘κανε ο Μακάριος με τους Σοβιετικούς, τους Άραβες και τους Αδέσμευτους, τo ‘kανε ο Ανδρέας Παπανδρέου και με τους Σοβιετικούς, και με την Πρωτοβουλία των Έξι και με τον Αραφάτ, με τους Κούρδους, με τους Αρμένιους και με τους Τριτοκοσμικούς, για να αναφέρουμε μερικούς μόνο.

Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο τα δύο μεγάλα κόμματα της χώρας να εκδίδουν ανακοινώσεις διεκδικώντας το καθένα ποιο εκφράζει καλύτερα τη σκέψη του Αμερικανού Πρέσβη στην Αθήνα.

«Μια μικρή χώρα πρέπει να είναι απρόβλεπτη», διακήρυξε στην πρώτη συνέντευξη που έδωσε ως Πρωθυπουργός στο αμερικανικό Time ο Ανδρέας Παπανδρέου περιγράφοντας την ανάγκη η Αθήνα να μπορεί να στηριχτεί κι αλλού, εκτός παραδοσιακών συμμάχων.

Ποτέ η Ελλάδα δεν ήταν τόσο απομονωμένη όσο σήμερα, έχοντας η ίδια καταστρέψει, με τρόπο συχνά αναξιοπρεπή και απάδοντα προς τους αγώνες, την αξιοπρέπεια και την παράδοση της χώρας μας, τις σχέσεις με τους Ρώσους, με τους Κούρδους, με τους Ιρανούς, με μεγάλο τμήμα των Αράβων. Όμως δεν είδαμε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να εκδίδουν έστω και μια ανακοίνωση βρε αδερφέ, όταν η Τουρκία απαγόρευσε στην ΕΝΙ να κάνει γεωτρήσεις, ή όταν οι δυνάμεις της εμβόλισαν ένα ελληνικό σκάφος, ή όταν έγινε η επίθεση κατά των κυπριακών τραπεζών. Τι χρειαζόμαστε άραγε τους φίλους αν εξαφανίζονται σε ώρα ανάγκης (αν δεν είναι και οι ίδιοι πίσω από τις επιθέσεις;)

Στη Ρωσία, τη Γαλλία και την Κίνα στηριζόμαστε μια ζωή για να υπερασπιστούμε την Κυπριακή Δημοκρατία όχι μόνο από την Τουρκία, αλλά προπάντων από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία που την επιβουλεύονταν σε όλη της τη ζωή. Στους Άραβες και τους Ιρανούς τρέχαμε μια ζωή για να αποτελέσουν αυτοί ανάχωμα στην Τουρκία στην Ισλαμική Διάσκεψη. Στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων συνεισέφερε πολύ περισσότερο το όνομα της Ελλάδας, απ’ ότι το C4I που δεν δούλευε.

Με αυτά που κάνουμε, κάποια στιγμή θα τους χρειαστούμε και απλά δεν θα υπάρχουν.

Ακόμα και τον ίδιο τον ξάδερφο του Πρωθυπουργού, τον Γιώργο Τσίπρα, που είχε πάρει ορισμένες πρωτοβουλίες για την ανάπτυξη οικονομικών σχέσεων με την Ευρασιατική Ένωση και με το Ιράν, τον ξωπέταξαν πέρυσι χωρίς πολλές «τζιριτζάτζουλες» από το Υπουργείο Εξωτερικών. Ο κ. Τσίπρας το δέχτηκε αυτό.

Την επαύριο της δολοφονίας Λαμπράκη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναρωτήθηκε «Ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;». Αυτό, το κεντρικό ερώτημα όλης της νεώτερης ελληνικής ιστορίας, αποκτά στις μέρες μας υπαρξιακή πλέον σημασία για τον ελληνικό λαό και για τα δύο κράτη του.

«Τελειώστε τους Έλληνες!»

Όλα αυτά θα μπορούσαμε να τα θεωρήσουμε ως απλές εκδηλώσεις μιας απεχθούς έστω και βλαπτικής για τους Έλληνες και τα εθνικά τους συμφέροντα, κλασικής ιμπεριαλιστικής πολιτικής; Η απάντηση είναι όχι, όπως θα εξηγήσουμε παρακάτω.  Δυστυχώς, δεν χρειάζεται να είναι κανείς fan των θεωριών συνωμοσίας, αρκεί να διαθέτει κοινή λογική και απλή αριθμητική για να καταλάβει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τμήμα ευρύτερου σχεδίου που αποσκοπεί στην αρπαγή του ελληνικού και του κυπριακού κράτους και, προοπτικά, σε μια «Ελλάδα και Κύπρο χωρίς Έλληνες».

‘Όχι μόνο η Ελλάδα, όλες οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης πλην της Γαλλίας υπήρξαν, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, προτεκτοράτα των ΗΠΑ, όπως σημειώνει και ο πολύς Μπρζεζίνσκι, μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συμπεριφορά όμως της ΕΕ και του ΔΝΤ (δηλαδή των ΗΠΑ) στην οικονομική πολιτική, τα σχέδια των ΗΠΑ σε ότι αφορά την εξωτερική και την αμυντική πολιτική πάνε πιο πέρα από τον συνήθη έλεγχο του Ηγεμόνα στα προτεκτοράτα του, είναι σχέδια καταστροφής του ελληνικού κράτους, ως ελληνικού και της ελληνικής δημοκρατίας, κοινωνικής και ηθικής εξασθένισης και δημογραφικής συρρίκνωσης του ελληνικού λαού. Το υπαινίχθηκε άλλωστε ο Τζωρτζ Φρίντμαν, του think tank Stratfor το 2010, όταν έγραψε ότι οι Ελληνες δεν κατάλαβαν ότι μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν τους χρειαζόμαστε. (Κάτι που δεν είναι ακριβές. Τους χρειάζονται και τους παραχρειάζονται, μόνο όμως αν κινδυνεύσουν να τους χάσουν!)

Ας εξετάσουμε το παράδειγμα του Μνημονίου και των Δανειακών. ‘Όταν μια μέρα ρώτησα τον Ράιχενμπαχ, τον επικεφαλής του European Task Force, γιατί στην Πορτογαλία δεν είχαμε τα προβλήματα που είχαμε στην Ελλάδα, μου έδωσε μια απλούστατη και σαφέστατη απάντηση: «Στην Ελλάδα αφαιρέσαμε τρεις φορές παραπάνω ζήτηση απ’ ότι στην Πορτογαλία».

Δεν επρόκειτο περί λάθους, αλλιώς θα το είχαν διορθώσει. Επρόκειτο περί εγκλήματος. Η πορτογαλική εκδοχή του προγράμματος ήταν σκληρός νεοφιλελευθερισμός. Η ελληνική ήταν καταστροφή χώρας.

Ήταν πολύ φυσικό στην Γερμανία και στην ΕΕ, είτε μας αρέσει και συμφωνούμε, είτε όχι, να επιβάλλει ένα πρόγραμμα σκληρών νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Αυτό που δεν ήταν φυσικό είναι να προκαλέσουν μια πτώση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 27%. Δεν ήταν καθόλου φυσικό η ΕΕ να λειώσει κυριολεκτικά, να τσακίσει ένα μέλος της!

‘Ένα τέτοιο ποσοστό πτώσης του ΑΕΠ είναι συγκρίσιμο με αυτό του Μεγάλου Κραχ του 1929 στις Ηνωμένες Πολιτείες και της μεγάλης οικονομικής κρίσης στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1929-33), που οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ. Υπερβαίνει ως ποσοστό τις απώλειες της Γαλλίας ή της Γερμανίας στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Ελλάδα γνώρισε περίπου μια δεκαετή ύφεση, που είναι απόλυτο ρεκόρ στην ιστορία του καπιταλισμού παγκοσμίως, εδώ και τρεις αιώνες.

Και όλα αυτά έγιναν γιατί υποτίθεται ότι η Ελλάδα χρωστούσε πολλά, το δημόσιο χρέος της είχε φτάσει το 110% του ΑΕΠ. Τώρα, ως αποτέλεσμα του «προγράμματος βοήθειας» που της επιβλήθηκε, χρωστάει το 185% του ΑΕΠ της και έχει πολλαπλασιαστεί και το δημόσιο χρέος προς Έλληνες ιδιώτες και το ιδιωτικό χρέος. Οι ελληνικές τράπεζες, από τις οποίες όλα ξεκίνησαν, συνεχίζουν να είναι προβληματικές, μόνο που πλέον δεν είναι ελληνικές. Ολόκληρη σχεδόν η δημόσια και πλέον και η ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων λεηλατείται.

Εδώ λοιπόν αγγίζουμε τον πυρήνα του προβλήματος. Δεν είμαστε μπροστά σε μια απλή κρίση του συστήματος ή στην ακραία έστω εκδήλωση των αρνητικών του τάσεων. Είμαστε μπροστά στη μεταβολή του, στο πέρασμα από τον Νεοφιλελευθερισμό στον Καπιταλισμό της Καταστροφής, που ίσως θα τον περιγράφαμε καλύτερα ως μια μεταμοντέρνα, τεχνο-νέο Φεουδαρχία του Χρήματος. Μια Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία αναδεικνύεται και αυτή προκαλεί το διαρκές μακελειό στη Μέση Ανατολή (όπου περάσαμε από τον ιμπεριαλισμό της κατάκτησης στον ιμπεριαλισμό της… κατεδάφισης), αυτή οδηγεί στη σύγκρουση με τη Ρωσία στην Ουκρανία, αυτή απειλεί την Κορέα (και εμμέσως πλην σαφώς την Κίνα) με πυρηνικό πόλεμο!

Η Ολοκληρωτική Αυτοκρατορία της Παγκοσμιοποίησης (του παγκόσμιου, διεθνοποιημένου Χρηματιστικού Κεφαλαίου και των εθνών που το ελέγχουν), είναι που πειραματίζεται εδώ. Γι’ αυτό αφού αφαίρεσε όλα σχεδόν τα στοιχεία κυριαρχίας στην οικονομική πολιτική, αλλά και τα στοιχεία ιδιοκτησίας και εθνικής ισχύος, συνεχίζει το καταστροφικό της πείραμα επιχειρώντας τώρα να αποσπάσει τα στοιχεία του «σκληρού πυρήνα» της κρατικής κυριαρχίας, το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν κυριαρχία στην Κύπρο, στο Ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη. Μιλάμε για ένα εξαιρετικά φιλόδοξο, ολοκληρωμένο πρόγραμμα καταστροφής ενός έθνους, όχι όμως με βομβαρδισμούς και εισβολές, αλλά με οικονομικά και με ιδεολογικά μέσα. Θέλουν να μας κάνουν να αυτοκτονήσουμε, να ζητήσουμε μόνοι μας να μας δώσουν την χαριστική βολή, όπως ο Κύριος Κ. στην κλασική Δίκη του Φραντς Κάφκα.

Το γεωπολιτικό είναι μόνο ένα από τα «μυστικά» μνημόνια. Τα άλλα αφορούν τη δημογραφία, τον πολιτισμό και την ψυχολογία μας. Θα χρειαστεί να επανέλθουμε. Κυρίως όμως, αυτό που πρέπει να γίνει είναι ο ελληνικός λαός, αποκτώντας συνείδηση του τι συμβαίνει και τι μπορεί να του συμβεί, να αναπτύξει εκείνα τα κοινωνικά και πολιτικά εργαλεία αποτελεσματικής αντίστασης, που λείπουν τόσο πολύ, ιδίως μετά την ολοκληρωτική ηθική προπάντων κατάρρευση της δήθεν «Αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα συλλαλητήρια για το μακεδονικό απέδειξαν ότι αν το ελληνικό δέντρο έχει σήμερα ξεραθεί, η ρίζα του, ο κορμός του, παραμένει ζωντανός. Αλλά δεν έχει τις ηγεσίες, τις οργανώσεις, τις ιδέες που του χρειάζονται για να οργανώσει τον αγώνα του και είναι ακόμα πολύ μακριά από το να έχει ξεπεράσει το συντριπτικό ηθικό και ψυχολογικό χτύπημα που δέχτηκε το 2015.

Αθήνα, 21.2.2017    

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Μερικά παραδείγματα εθνικών καταστροφών λόγω Ξενοκρατίας

  • Στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας τον μετέτρεψαν σε εμφύλιο διχασμό, ενεργώντας για λογαριασμό των Γερμανών οι μεν, των Βρετανών οι δε,
  • Καθ’ υπόδειξιν των Αγγλογάλλων η Αθήνα αρνήθηκε τα ανοίγματα του Λένιν και πήγαμε στην Ουκρανία να πολεμήσουμε τους Μπολσεβίκους και στον Σαγγάριο να εμποδίσουμε τον Κεμάλ να πάρει τη Μοσούλη. Σε αντάλλαγμα πήραμε την Μικρασιατική Καταστροφή,
  • Το ΕΑΜ, η μεγαλύτερη, αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας, αντιστασιακή οργάνωση σε όλη την Ευρώπη, που ήλεγχε πρακτικά την Ελλάδα στα τέλη του 1944, πήρε εντολή από τη Μόσχα (που είχε συμφωνήσει σχετικά με το Λονδίνο) να παραδώσει την εξουσία στους Άγγλους και το έπραξε, χωρίς να εξασφαλίσει τουλάχιστον ότι δεν θα οδηγούσε σε σφαγή τους οπαδούς του. Αφού υπέγραψε συμφωνία αφοπλισμού του το 1944, όταν ήταν παντοδύναμο, έκανε εμφύλιο το 1947, όταν ήταν μειοψηφική δύναμη και τον σταμάτησε μόνο του, πιθανώς κατόπιν εντολών πάλι, μετατρέποντας τον ανταρτικό στρατό του σε τακτικό και οδηγώντας τον σε σφαγή στον Γράμμο και στο Βίτσι. Σε μια σύσκεψη αργότερα, ο Ζαχαριάδης θα πει στους συντρόφους του, που τον εγκαλούσαν για την πολιτική του, ότι όλα τα έκανε για το συμφέρον της μεγάλης πατρίδας του σοσιαλισμού
  • Οι Αμερικανοί κάλεσαν τον Σοφούλη το 1946 στην Ουάσιγκτων και του ‘δωσαν εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας και να οργανώσει την πλήρη εκκαθάριση της χώρας από τους κομμουνιστές, γεγονός που οδήγησε την Ελλάδα σε έναν από τους αγριότερους εμφύλιους πολέμους στην Ευρώπη, αφήνοντάς την όχι μόνο οικονομικά, αλλά και ηθικά σμπαραλιασμένη, κάτι που πληρώνει μέχρι τα σήμερα.
  • Πήγαμε στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Κορέα, να πολεμήσουμε τον κομμουνισμό και κάναμε στην Κύπρο ότι ήθελαν από μας να κάνουμε οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί. Σε αντάλλαγμα πήραμε το πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, καθ’ υπόδειξιν και με συνδρομή στον σχεδιασμό των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, τη δικτατορία του 1967 και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
  • Οι κυβερνήσεις Σημίτη και Παπανδρέου έκαναν ότι τους είπαν οι Ευρωπαίοι στην οικονομία να κάνουν και ως αποτέλεσμα η χώρα καταστράφηκε
  • Κύπρος και Ελλάδα έβαλαν όλα τα αυγά τους στο καλάθι των Αμερικανών και των Ισραηλινών για να δουν τώρα αμφότερους να μην κάνουν τίποτα για να εμποδίσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στις θάλασσες της Κύπρου και στα Ίμια.

Σημειώσεις

(1) Αντιμέτωπος, μετά το 2011, με ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα, τι να κάνει με την Ελλάδα των Μνημονίων και των Δανειακών, εξαιτίας των οποίων ήρθε στην εξουσία υποσχόμενος να τα σκίσει, ο ΣΥΡΙΖΑ (και οι Αν.Ελλ.) δεν ασχολήθηκαν με το πως θα το αντιμετωπίσουν. Πήγαν στον Θείο Σαμ από την Αμερική, πήγαν στους Σαχς, τους Σόρος, τους Πέρες και πήραν καθοδήγηση και ορμήνειες. Οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν την Ελλάδα εναντίον της Γερμανίας, την εμπόδισαν να κινηθεί προς τη Ρωσία και τελικά «αποσυναρμολόγησαν», χωρίς να σκάσει μύτη, τη δυνητική «βόμβα» της ελληνικής ριζοσπαστικής εξέγερσης. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης ευχαρίστησε μάλιστα δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση για τη συνδρομή της στη συνθηκολόγηση. Ούτε να παραδοθούμε μόνοι μας δεν μπορούμε!

Η ελληνική υπόθεση είχε προδοθεί εξ αρχής. Μάχη δεν δόθηκε ποτέ. Ήδη από τις 25.2.15, ένα μήνα μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ο Γιάνης Βαρουφάκης έστειλε ένα γράμμα στο Γιούρογκρουπ, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά τη νομιμότητα του ελληνικού χρέους και των συμφωνιών που είχαν υπογράψει οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Στη διάρκεια της υποτιθέμενης διαπραγμάτευσης βγήκε και δήλωσε ότι η Ελλάδα δεν θα ζητήσει ποτέ δάνειο από τη Ρωσία. Η Καθημερινή δημοσίευσε στις 15.9.2015 ένα τηλεγράφημα του Έλληνα Πρέσβη στην Ουάσιγκτων, που δεν άφηνε καμμιά αμφιβολία για την έκταση και το βάθος της «καθοδήγησης» της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ από τους Αμερικανούς.

Η «διαπραγμάτευση» είχε τελειώσει προτού καλά-αρχίσει. Τώρα ο Βίζερ δηλώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πιο πιστός εφαρμοστής των Μνημονίων. Η χώρα λεηλατείται, οι συνταξιούχοι της ρίχνονται στην αθλιότητα, οι νέοι εκπατρίζονται ή ψάχνουν για δουλειές σκλάβου, χωρίς κανένα δικαίωμα, των 300 ή 400 ευρώ, κατάσχονται τα σπίτια των ανθρώπων, για να εξυπηρετηθεί το «εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος» (κατά το ΔΝΤ). Οι ελληνίδες μανάδες, οι πιο υπερπροστατευτικές σε όλη την Ευρώπη, που θέλουν τα αγόρια τους μια ζωή στο διπλανό διαμέρισμα, τώρα ονειρεύονται να τα δουν να σταδιοδρομούν στη Μαύρη Αφρική, την Αυστραλία, τα Εμιράτα ακόμα, όπου τέλος πάντως θα μπορέσουνε να βρούνε μια δουλειά.

Με σκοτωμένη την ελπίδα του, ο ελληνικός λαός βαδίζει και παραμιλά. Οι αριστεροί που αγωνίστηκαν, που πίστεψαν στην ιδεολογία τους, σκύβουν το κεφάλι και προτιμάνε να μη λένε τίποτα για μια τέτοια ντροπή που ποτέ δεν μπορούσαν στη ζωή τους να φανταστούν.

Αυτό ήταν το αποτέλεσμα της επίσκεψης Τρίπρα στην Ουάσιγκτων το 2013. Ο Τσίπρας ξαναπήγε όμως το 2017. Και τα αποτελέσματα αυτής της επίσκεψης, αν δεν τα σταματήσει ο ελληνικός λαός, θα είναι ακόμα χειρότερα, κινδυνεύουν να είναι απολύτως τραγικά, όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια.

Ο ίδιος ο Πρόεδρος Τραμπ έκανε στον κ. Τσίπρα την (αμφίβολη) τιμή να δώσει μαζί του συνέντευξη στο προαύλιο του Λευκού Οίκου. Τέτοια μεταχείριση δεν είχαν ποτέ επιφυλάξει οι Αμερικανοί σε άλλο Πρωθυπουργό της Ελλάδας.

Γιατί άραγε ο περισσότερο ακροδεξιός, παρανοϊκός, πολεμοχαρής και φιλοϊσραηλινός πρόεδρος στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών συμπάθησε ξαφνικά τον αρχηγό της ελληνικής «Ριζοσπαστικής Αριστεράς»;  Τι του προσέφερε απλόχερα ο Έλληνες Πρωθυπουργός για να αξίζει μια τέτοια μεταχείριση;

(2) Την απόδειξη μας την ξαναπροσκόμισαν με τη συνδρομή του FBI στη θρυλούμενη υπόθεση διαφθοράς της Νοβάρτις, ανεξαρτήτως του κατά πόσον οι κατηγορίες ευσταθούν ή όχι. Η Ουάσιγκτων δεν δίστασε ούτε μια στιγμή να «δώσει» φιλοαμερικανούς πολιτικούς, προφανώς για να εξυπηρετήσει δικές της σκοπιμότητες που εκτιμά ως υπέρτερες και πιθανώς σχετίζονται με το μακεδονικό. Το να θεωρήσει κανείς ότι αυτά γίνονται μόνο από διάθεση συνδρομής στις έρευνες των ελληνικών δικαστικών αρχών πρέπει να θεωρηθεί εξαιρετικά αφελές.

(3) Την περιγραφή της επιδιωκόμενης λύσης στο κυπριακό την κάνει με μεγάλη σαφήνεια ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς στη συνέντευξη που έδωσε στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων DPA τον Ιανουάριο 2017. Στο βιβλίο μας «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» (εκδ. Ινφογνώμων) δημοσιεύουμε και μια γνωμοδότηση του κορυφαίου ‘Ελληνα συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο χαρακτήρα της Πενταμερούς Διάσκεψης για το Κυπριακό.

(*) Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nexus του Μαρτίου 2018

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Διαβάσαμε με ικανοποίηση το παρακάτω άρθρο του γνωστού και πολύ καλά ενημερωμένου Κυπρίου δημοσιογράφου Κώστα Βενιζέλου. Η ικανοποίηση δεν προέρχεται φυσικά από τα όσα, εξόχως ανησυχητικά, γράφει. Αλλά γιατί εδώ και δεκαπέντε μήνες, από τον Δεκέμβριο του 2016, νοιώσαμε μεγάλη μοναξιά εξηγώντας γιατί και οι δύο Διασκέψεις στην Ελβετία για την Κύπρο δεν είναι παρά μια πραξικοπηματική επιχείρηση να διαλυθεί το κυπριακό κράτος, να γίνει η Κύπρος αποικία, όχι τουρκική αλλά δυτικο-ισραηλινή αποικία, χωρίς καν να ρωτηθούν οι κάτοικοί της. ‘Ολη η μηχανή στήθηκε ακριβώς για τον λόγο αυτό να παρακαμφθεί η υποχρέωση δημοψηφίσματος, ή, να καταστεί άνευ αντικειμένου δια των ρυθμίσεων που θα είχαν προσυμφωνηθεί.

(Δεν το γνωρίζουμε, αλλά δεν αποκείεται ίσως από αυτές τις μεθοδεύσεις να εμπνεύστηκε ο κ. Κοτζιάς και τις παράξενες ιδέες του περί διεθνούς συμφώνου για τα Σκόπια. Μόνο που δεν νομίζουμε ότι η πΓΔΜ και οι Σλαβομακεδόνες διακρίνονται για τον βαθμό αναξιοπρέπειας που απαντάται παρ’ ημίν).

‘Ενα πραξικόπημα στο οποία συμμετείχαν ενεργά οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας, αλλά και υποστήριζε πολύ μεγαλύτερο τμήμα του πολιτικού κόσμου. Και το οποίο απέτυχε, προς ώρας, λόγω του ότι ο Ερντογάν διεκδικεί πολύ περισσότερα δσικαιώματα επί της νέας “Κύπρου χωρίς ‘Ελληνες” που θα δημιουργηθεί, από όσα είναι διατεθειμένοι να του δώσουν οι άλλοι νταβατζήδες, με αποτέλεσμα ο καυγάς να εμποδίζει την τυπική κατάλυση της κρατικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως έγινε ήδη με την Ελληνική, δια των Μνημονίων και των Δανειακών, αν και όχι στην έκταση που προβλέπουν τα συζητούμενα σχέδια για το κυπριακό.

Τα σχετικά επιχειρήματα τα αναπτύξαμε και σε ένα βιβλίο μας που εκδόθηκε πέρυσι, “Η Κύπρος σε Παγίδα” (εκδ. Ινφογνώμων), και που μας έκανε την τιμή να προλογίσει ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θέμος Στοφορόπουλος.

Αν κρίνουμε από την τελευταία συνέντευξη Αναστασιάδη στην ΕΡΤ, ελπίζουμε ότι κάποια επιρροή άσκησαν αυτές οι ιδέες, αλλά βέβαια είμαστε πολύ μακριά από το να έχουμε ανακτήσει τη στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό των κρατών μας. Να επισημάνουμε επίσης στο σημείο αυτό, ότι δεν πιστεύουμε ότι οι ‘Ελληνες της Κύπρου μπορούν να επιβιώσουν μακροχρόνια, ως μία ομάδα ανθρώπων που τους συνέχει το “όνειρο” να γίνουν πετρελαιοπαραγωγοί, παρά η εθνική τους ταυτότητα. Η προσωπική μας εκτίμηση, μακάρι να πέφτουμε έξω, είναι ότι τα πετρέλαια και οι “σύμμαχοι” που πήγε και βρήκε η Λευκωσία για να τα βγάλει, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να καταστρέψουν την Κύπρο, απότι να κάνουν πολούσιους τους Κυπρίους.

Αυτά που έγιναν στην Ελλάδα με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, στην Κύπρο με τα σχέδια Ανάν και τις παραλλαγές του είναι πρωτοφανή στη σύγχρονη ιστορία, η αυτοκτονία δηλαδή δύο κρατών με τη συνενοχή των πολιτικών, κρατικών και οικονομικών ελίτ τους. Δεν ξέρουμε τι θα μπορέσει να γίνει με την Ελλάδα, τουλάχιστον όμως ας μην διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία, αποτέλεσμα της Επανάστασης του 1955-59.

Στην Κύπρο υπάρχει ακόμα καιρός, όσο δύσκολο κι αν είναι, να επιστρέψει τάχιστα η Λευκωσία, με την υποστήριξη της Αθήνας (που δεν θα επιβιώσει μιας καταστροφής στην Κύπρο) στο στέρεο έδαφος της υπεράσπισης των θεμελίων, του πυρήνα της εθνικής ανεξαρτησίας και κρατικής κυριαρχίας.

ΔΚ

Λυση του Κυπριακου ανευ δημοψηφισματος

Κώστας Βενιζέλος
25 Φεβρουαρίου 2018

Τρία στάδια-σταθμούς περιλαμβάνει ο σχεδιασμός που έχει διαμορφώσει η Γραμματεία του ΟΗΕ για το Κυπριακό. Αυτό που απομένει είναι το πράσινο φως από τους εμπλεκόμενους για να ενεργοποιηθεί. Η επανεκλογή του Νίκου Αναστασιάδη διευκολύνει τα πράγματα. Οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα θα μετέθετε έστω και για λίγο την εφαρμογή των σχεδιασμών αυτών, καθώς ο νέος Πρόεδρος θα χρειαζόταν χρόνο για ενημέρωση και προσαρμογή. Η τουρκική ναυτική επέμβαση στην κυπριακή ΑΟΖ, ωστόσο, εκ των πραγμάτων περιπλέκει και αντιστρόφως για κάποιους μπορεί και να διευκολύνει τον σχεδιασμό της Γραμματείας του ΟΗΕ.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, πάντως, ο πρώτος στόχος είναι η επίτευξη στρατηγικής συμφωνίας μέχρι το καλοκαίρι. Η στρατηγική συμφωνία παραπέμπει σε ενδιάμεση λύση. Τι θα προβλέπει; Θα στηριχθεί στις μέχρι τώρα συγκλίσεις ενώ οι συζητήσεις θα έχουν ως βάση στο υλικό που έχει κατατεθεί στις δυο Πενταμερείς Διασκέψεις για το Κυπριακό, του Ιανουαρίου στη Γενεύη και του Ιουνίου-Ιουλίου στο Κραν Μοντάνα. Κοντολογίς, στο πλαίσιο Γκουτέρες, το οποίο παραμένει προφορικό. Είχε διαβαστεί τηλεφωνικά από τον Έσπεν Μπαρθ Άιντε στους δυο διαπραγματευτές, Ανδρέα Μαυρογιάννη και Οζντίλ Ναμί. Περαιτέρω, θα λαμβάνονται υπόψη ιδέες και έγγραφα που κατατέθηκαν από τους εμπλεκόμενους.

Μετά την επίτευξη της στρατηγικής συμφωνίας, θα αρχίσουν οι συζητήσεις για συμπλήρωση της συμφωνίας, δηλαδή για την τελική διαμόρφωση του σχεδίου λύσης. Αυτό χρονικά τοποθετείται μέχρι το τέλος του τρέχοντος χρόνου. Όταν ολοκληρωθεί και η δεύτερη φάση, το αποτέλεσμα θα τεθεί σε χωριστά δημοψηφίσματα για έγκριση ή απόρριψη. Όπως σημείωναν ξένοι διπλωμάτες που παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις με βάση τον σχεδιασμό των τριών σταθμών, το δημοψήφισμα δεν θα έχει την ίδια σημασία όπως στο παρελθόν, καθώς θα προηγηθεί η ενδιάμεση συμφωνία.

Με αυτό τον τρόπο, οι διαμορφωτές του σχεδιασμού επιχειρούν εν πολλοίς να ξεπεράσουν το εμπόδιο του δημοψηφίσματος, που λόγω της απόρριψης του σχεδίου Ανάν το 2004, φοβούνται τη στάση των πολιτών. Είναι σαφές πως με όσα θα προηγηθούν, η πίεση θα είναι στους πολίτες, που θα έχουν ενώπιόν τους μια συμφωνία σε επίπεδο ηγετών και μια διαδικασία συζητήσεων συμπλήρωσης των κενών και ολοκλήρωσης ενός συνολικού πλαισίου λύσης.

Στους πολίτες θα ασκηθεί ο εκβιασμός πως “δεν υπάρχει η πολυτέλεια για δεύτερη απόρριψη”. Θα επικαλούνται και τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης. Οι δυνάμει μεσολαβητές φαίνεται, πάντως, να λαμβάνουν υπόψη παρόμοιες απόψεις που διαπιστώνονται, όχι σε πολιτικό επίπεδο, αλλά στο πεδίο της λεγόμενης «κοινωνίας των πολιτών». Στη μερίδα, δηλαδή, εκείνη που υποστηρίζει την όποια λύση στο Κυπριακό.

Μοχλός πίεσης κι επίρρηψη ευθυνών

Δεν είναι τυχαίο, πως το πρώτο μήνυμα γι’ αυτό τον σχεδιασμό στάλθηκε ουσιαστικά με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, που έγινε στο τέλος Ιανουαρίου. Θεωρήθηκε προειδοποιητική βολή. Είναι προφανές πως η έκθεση του καλοκαιριού θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης καθώς ο ΟΗΕ θα επιστρατεύσουν εκ νέου τον μπαμπούλα της επίρριψης ευθυνών, εάν δεν προχωρήσουν οι συζητήσεις με βάση τη νέα πρωτοβουλία.

Παράλληλα, είναι προφανές πως σε αυτή την προσπάθεια θα χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης και το θέμα της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Αυτό το “όπλο” χρησιμοποιήθηκε πολλές φορές στο παρελθόν, ωστόσο φαίνεται πως θα επιστρατευθεί πιο έντονα και πιο συγκεκριμένα αυτή τη φορά. Άλλωστε, κάποια μηνύματα έφθασαν στη Λευκωσία όταν συζητείτο η τελευταία έκθεση και το ψήφισμα για την πρόσφατη ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ.

Είναι προφανές πως στην προσπάθεια αυτή τα Ηνωμένα Έθνη θέλουν να εμπλέξουν την Ελλάδα και την Τουρκία. Η Αθήνα έχει θέσει από νωρίς την ανάγκη να υπάρξει καλή προετοιμασία πριν από μια ενδεχόμενη νέα Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς είχε θέσει το ζήτημα της προετοιμασίας πριν από την πρώτη Πενταμερή Διάσκεψη.

Πλην όμως αυτή τη θέση δεν την είχε αποδεχθεί, όπως αποδείχθηκε και στην πράξη, ούτε η Λευκωσία. Μετά από δυο αποτυχημένες Διασκέψεις την ελλαδική στάση υιοθετεί και η Λευκωσία. Το θέμα της προετοιμασίας εξαρτάται από τις διαθέσεις και την πολιτική βούληση της Τουρκίας, η οποία με τη στάση της οδήγησε στην κατάρρευση της διαδικασίας.

Το άτυπο χρονοδιάγραμμα που τίθεται από πλευράς των Ηνωμένων Εθνών για ολοκλήρωση της νέας προσπάθειας, καθορίζει το τέλος του 2018 ως καταληκτική ημερομηνία. Το χρονοδιάγραμμα έχει σχέση με τις εκλογές που θα διενεργηθούν στην Τουρκία το 2019. Οι τεχνοκράτες του ΟΗΕ θεωρούν πως το “παράθυρο ευκαιρίας” είναι ανοικτό φέτος, καθώς από το 2019 θα αρχίσει η προεκλογική περίοδος στην Τουρκία.

Βέβαια, φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται πως ούτε πριν ο Ερντογάν θα θέλει να κάνει κίνηση που ενδεχομένως να του στοιχίσει εκλογικά. Εκτός κι εάν μια συμφωνία για το Κυπριακό θα περιλαμβάνει μόνο κέρδη για την τουρκική πλευρά και το παρουσιάσει εσωτερικά ως θρίαμβο. Σημειώνεται συναφώς ότι το 2019 θα διενεργηθούν εκλογές και στην Ελλάδα. Ωστόσο, οι εκλογές στην Ελλάδα δεν φαίνεται να επηρεάζουν το Κυπριακό.

Περίεργες ιδέες για νέα βάση ενθαρρύνουν την Άγκυρα

Η τοποθέτηση του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ότι πρέπει πρώτα να συμφωνηθεί η μορφή της λύσης και μετά να αρχίσουν διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό (συνέντευξη στον Αλέξη Παπαχελά, «Καθημερινή»), δεν φαίνεται να είναι κεραυνός εν αιθρία. Σίγουρα δεν προέκυψε ουρανοκατέβατα.

Ο Τούρκος ΥΠΕΞ φαίνεται να έχει υπόψη του τις συζητήσεις που διεξάγονται στο παρασκήνιο για μια άλλης μορφής λύση στο Κυπριακό. Η τοποθέτηση του Μεβλούτ Τσαβούσογλου παραπέμπει σε λύση δυο κρατών και σύμφωνα με πληροφορίες η τουρκική πλευρά φαίνεται να γνωρίζει πως αυτό γίνεται αποδεκτό από κάποιους κύκλους στη Λευκωσία.

Το γεγονός ότι τη σκυτάλη από τον Τσαβούσογλου πήρε ο λεγόμενος υπουργός Εξωτερικών του ψευδοκράτους, Κουντρέτ Οζερσάι, ο οποίος επανέλαβε την ίδια θέση, φαίνεται πως αυτό θα προταχθεί από τουρκικής πλευράς όταν θα επαναρχίσει η διαδικασία των συνομιλιών στη Λευκωσία. Αυτό εκ των πραγμάτων θα δυσκολέψει τις συζητήσεις και θα αλλάξει τις προτεραιότητες και την ατζέντα των διαπραγματεύσεων.

Είναι, πάντως, σαφές πως η τουρκική πλευρά θα επιχειρήσει να παγιδεύσει τη Λευκωσία σε συζητήσεις που δεν θα σπάσουν το αδιέξοδο αλλά στο τέλος θα περιληφθούν στην ατζέντα των συζητήσεων νέα στοιχεία, που θα συνιστούν σημαντική οπισθοχώρηση.

Πηγή: slpress.gr

Χρονικο της Αποσυνθεσης: Αποικια Χρεους Ετος 7

Μια συζήτηση με τον Κώστα Ουίλς για την απόφαση Αθήνας και Λευκωσίας να μην απελάσουν Ρώσους διπλωμάτες, γιατί είναι λεηλασία της χώρας η εκμετάλλευση υδρογονανθράκων τώρα, για την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ το 2015, τον ρόλο του Πάιατ, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και τα μαθήματα από το Κουρδικό, το Μακεδονικό και τα Βαλκάνια και τη συνεχιζόμενη καταστροφή της ελληνικής “Αποικίας Χρέους”

Η “τρελλα” του Ερντογαν και η τραγωδια των Κουρδων

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας έκανε μια δήλωση σχετικά με τις αμερικανικές βάσεις στη Συρία και το Ιράκ και την (όχι ασήμαντη) πιθανότητα παγκοσμίου πολέμου.

Μήπως πρέπει σε μερικά ζητήματα να μελετήσουμε καλύτερα τον τρόπο που ο κ. Ερντογάν αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον και δρα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, το καθεστώς του, τη χώρα του, όπως τα καταλαβαίνει ο ίδιος ασφαλώς;

Μήπως για παράδειγμα δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή, εν μέσω μιας ραγδαία επιδεινούμενης διεθνούς κατάστασης, προετοιμασίας πολύ μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή, που μπορεί να εξελιχθεί και σε σύγκρουση με τη Ρωσία, να φτιάξουμε μια νέα Σούδα στη Θράκη, κάνοντας την περιοχή στόχο εξαΰλωσης και βάζοντας τρίτη δύναμη στην πρώτη γραμμή και στην καρδιά της άμυνάς μας απέναντι στην Τουρκία;

Παραχωρώντας ταυτόχρονα ουσιαστικά στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ τον έλεγχο της γραμμής που αρχίζει από το Διδυμότειχο και φτάνει στο Καστελόριζο και τελικά στην Κύπρο;

Αφαιρώντας μια περιοχή που είναι το στρατηγικό φιλέτο του Ελληνισμού, η γραμμή που ενώνει τα Στενά με το Σουέζ και το μεγάλο χαρτί του, από την ελληνική κυριαρχία, όπως αφαιρέσαμε την ελληνική οικονομία από τον ελληνικό λαό, τους Έλληνες αστούς και το ελληνικό κράτος, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές;

Που είναι η γεωπολιτική, αλλά και η πολιτιστική καρδιά της Ελλάδας, γιατί εδώ, στα Άβδηρα της Θράκης και στο Ιωνικό Δωδεκάπολο, έκανε ο Άνθρωπος τη μεγαλύτερη πνευματική επανάσταση στην ιστορία του Γένους του.

Και μάλιστα παραχωρούμε αυτή την έκταση στην ίδια ακριβώς δύναμη που οργάνωσε το πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974;

Μήπως βάζουμε τον Λύκο να φυλάει τα πρόβατα;

Μήπως πρέπει να σταματήσει η ταχύτατη μετατροπή όλης της Ελλάδας και της Κύπρου σε προκεχωρημένο φυλάκιο, και άρα στόχο πρώτης γραμμής, σε περίπτωση σύγκρουσης των Δυτικών με το Ιράν, την Τουρκία ή τη Ρωσία;

Κι αν τα κάνουμε αυτά, τόσο επικίνδυνες παραχωρήσεις, υπάρχει μήπως κάποιο αντάλλαγμα για τη χώρα από αυτή την τυχοδιωκτική πολιτική στην υπηρεσία Ξένων; Σε μια Ελλάδα που τα δυο της βασικά κόμματα διαγκωνίζονται με δημόσιες ανακοινώσεις τους ποιό ορθά διερμηνεύει τις δηλώσεις του… εκτελούντος χρέη Πρωθυπουργού Πρέσβη Πάιατ.

Όπως μας θύμισε φίλος, δεν θυμάται άλλον Αμερικανό αξιωματούχο να πηγαίνει και να συζητά δυόμιση ώρες με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν με τον Μπονάνο. Ζήτησαν να τον δουν το 1974, παρακάμπτοντας την κυβέρνηση, και τελικά τους έστειλε τον Αραπάκη, γιατί δεν μιλούσε εγγλέζικα.

Σε καλό να μας βγει. Αλλά πως μπορεί να μας βγει σε καλό; Πότε μας βγήκε σε καλό;

Έχει άραγε κανείς στην Αθήνα καθίσει, στα διαλείμματα των ρουσφετιών και της ίντριγκας έστω, να σκεφτεί τι μπορεί να συμβεί στη χώρα αν γίνει “κράτος πρώτης γραμμής”, όπως τη λένε διάφοροι παριστάνοντες τους σπουδαιοφανείς “στρατηγιστές”;

Είναι εύκολο να δικαιολογείς την απόλυτη και συμφέρουσα για σένα εξάρτηση με δήθεν πατριωτισμό, δήθεν εθνικοφροσύνη και ανάγκη υπεράσπισης της χώρας από την Τουρκία, ανάγκη που ασφαλώς υπάρχει.

Αλλά πότε οι δυτικοί “εταίροι και σύμμαχοι”, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, το ΝΑΤΟ ή το Ισραήλ βοήθησαν την Ελλάδα; Δεν μας το λέτε και μας να το μάθουμε;

Η ανάγκη άμυνας απέναντι στην Τουρκία καθόλου δεν υπηρετείται από την παράδοσή μας σε άλλες δυνάμεις, που έχουν διαχρονικά αποδειχθεί, πολύ πιο επίφοβος Εχθρός του Ελληνισμού.

Να δεχτούμε έστω ότι πρέπει να κάνουμε μερικούς συμβιβασμούς, ότι δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε πλήρη ανεξαρτησία.

Αλλά σε τι εξυπηρετεί αυτή η μανία της υποτέλειας, ο ενθουσιασμός της παράδοσης σε “συμμάχους και εταίρους”;

 

Το δράμα των Κούρδων

Την ίδια ώρα οι Κούρδοι, που είναι, μαζί με τους Παλαιστίνιους, ο πιο βασανισμένος και καταπιεσμένος λαός διαχρονικά στη Μέση Ανατολή, και που ασφαλώς και αξίζουν την μεγαλύτερη συμπαράσταση κάθε αξιοπρεπούς ανθρώπου στον κόσμο, μοιάζουν να διέπραξαν μοιραίο λάθος, συμμαχώντας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που τους πούλησαν χωρίς τύψεις, αφού τους χρησιμοποίησαν.

Το ίδιο που θα κάνουν και με τους Έλληνες αν χρειαστεί.

Αυτοί όμως έκαναν το λάθος στην ανάγκη και στην απελπισία τους, στριμωγμένοι όπως είναι ανάμεσα σε εχθρούς και δυνάμεις που θέλουν τον αφανισμό τους.

Οι πολιτικοί της Ελλάδας και της Κύπρου το κάνουν μόνο και μόνο λόγω της ιδιοτέλειας και της εξάρτησής τους. Άντε, για να ‘μαστε και κάπως επιεικείς, και λόγω της σύγχυσης και επικίνδυνης άγνοιας που τους χαρακτηρίζει, μοιραία πρόσωπα σε μια κρίση, που, αν δεν βρούμε τρόπο να την ανακόψουμε, κινδυνεύει να είναι το ρέκβιεμ της περιπέτειας που ξεκίνησε, πριν διακόσια χρόνια, η Φιλική Εταιρεία.

Φοβου τους Δαναους και Δωρα Φεροντας

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην πρωινή εκπομπή του Κυπριακού ραδιοσταθμού “Ράδιο Πρώτο” με με τους δημοσιογράφους Λάζαρο Μαύρο και Μάριο Πούλλαδο

Διαβάστε επίσης

Η Προβοκατσια

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;

Η Προβοκατσια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Διάφοροι δημοσιογράφοι ή «δημοσιογράφοι», αναλυτές ή «αναλυτές», sites, Καθηγητές Πανεπιστημίου, τουρκολόγοι που δεν ξέρουν τουρκικά (η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα παγκοσμίως που μπορεί να συμβεί αυτό), έχουν «ξεσκιστεί» κυριολεκτικά να διασπείρουν ανακριβείς ειδήσεις, ψέματα, τερατώδεις φήμες και αθεμελίωτες, αλλά τρομοκρατικές εκτιμήσεις για το τι συμβαίνει ή τι θα συμβεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Μερικοί λένε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος. Άλλοι λένε, ή αφήνουν να εννοηθεί, ότι ένα προληπτικό πλήγμα κατά της Τουρκίας θα ήταν ότι έπρεπε. Μας προτείνουν δηλαδή να αυτοκτονήσουμε ομαδικά.

Συμπτωματικά, η μεγάλη πλειοψηφία όλων αυτών συνδέεται άμεσα ή έμμεσα, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, με αμερικανικούς και νατοϊκούς κύκλους, ή με άλλες, πολύ εξτρεμιστικές χώρες και δυνάμεις του διεθνούς συστήματος. Γιατί και το διεθνές σύστημα δεν είναι, αυτή την εποχή, ενιαίο.

Κατά μία άλλη σατανική σύμπτωση, η εντύπωση που δημιουργούν με όλα αυτά, το κλίμα, είναι ακριβώς το ίδιο που προκαλούν οι επαναλαμβανόμενες από καιρού εις καιρόν δηλώσεις του πρώην Πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία και νυν στην Ελλάδα, του κ. Πάιατ. Δηλώσεις εξαιρετικά ανοίκειες για ξένο διπλωμάτη, που όχι μόνο τείνουν εκ των πραγμάτων να λειτουργήσουν ως «αυτεκπληρούμενη προφητεία», αλλά και θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως προκαταβολική απόσειση ευθυνών για κάτι που ίσως γίνει. Ο Πρέσβης της ηγετικής δύναμης της Ατλαντικής Συμμαχίας δεν είναι τουρίστας ή αναλυτής. Οφείλει να ενεργεί για να μη συμβούν αυτά που περιγράφει, όχι να εξηγεί στη χώρα που είναι διαπιστευμένος γιατί μπορεί να καταστραφεί. Τι είναι πάλι τούτο;

Βεβαίως, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι δύο σύμμαχοι του ΝΑΤΟ και ένας γενικός πόλεμος μεταξύ τους θα ήταν κανονικά αδιανόητος. Αν όμως οι Δυτικοί και το Ισραήλ καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι χάνουν οριστικά την Τουρκία, τότε δεν θα διστάσουν ούτε στιγμή να οδηγήσουν σε έναν πόλεμο που θα καταστρέψει και τις δύο χώρες (συμβάλλοντας και στην οριστική κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, για σκοπούς και λόγους πολύ διαφορετικούς από αυτούς που εσείς ή εγώ θεωρούμε απαράδεκτη την ΕΕ). Προς το παρόν, τους χρειάζεται η απειλή του.

 

Τα παραμύθια της Χαλιμάς

Τώρα, χωρίς τη σκιά της σκιάς της σκιάς ενός στοιχείου, ισχυρίζονται ραδιόφωνα, site και εφημερίδες ότι οι Τούρκοι μπήκαν στο ελληνικό έδαφος και άρπαξαν τους Έλληνες στρατιωτικούς. Ένας «αναλυτής» μάλιστα, που και ο ίδιος διαφημίζει τις σχέσεις του με το ΝΑΤΟ, το «χόντρυνε» ακόμα περισσότερο, ισχυριζόμενος ότι άρπαξαν και ένα τζιπ του στρατού. Ένας άλλος, από ένα site, έλυσε το αίνιγμα της κουκούλας. Τους μετέφεραν, έγραψε, με κουκούλα, γιατί τους κακοποίησαν.

Είπαμε να αντιστεκόμαστε στους Τούρκους, είπαμε να τους κατηγορούμε για αυτά που όντως κάνουν. Για ποιο λόγο όμως να εφευρίσκουμε γεγονότα; Σε ποιόν χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιος τους έβαλε όλους αυτούς να λένε όσα λένε; Είναι μόνο ανοησία και ανευθυνότητα;

Οι αναγνώστες και οι ακροατές βομβαρδίζονται με σειρά ισχυρισμών που παραβιάζουν κατάφωρα την κοινή λογική. Ένας σπουδαιοφανής καθηγητής, πολύ γνωστός για τις σχέσεις του με τρίτη χώρα, μιλώντας σε μεγάλο ραδιοφωνικό σταθμό, οπαδός ο ίδιος μάλλον ενός «προληπτικού πλήγματος» κατά της Τουρκίας, αν και έχει την εξυπνάδα να μην το λέει πολύ καθαρά, υποστήριξε ότι είναι αδύνατον (όπως λένε οι ίδιοι οι στρατιωτικοί, το υπουργείο Άμυνας και η ελληνική κυβέρνηση) να χάθηκαν και να μπήκαν 253 μέτρα μέσα στο τουρκικό έδαφος οι δύο. Γιατί παρακαλώ είναι αδύνατον; Γιατί μπαίνεις τόσο πολύ μέσα, μόνο αν κάνεις κατασκοπεία. Αλλά όταν κάνεις κατασκοπεία δεν φοράς τη στολή σου και τα εθνόσημα. Άρα δεν μπήκαν μέσα. Άρα τους απήγαγαν οι Τούρκοι. Αν η γιαγιά μου είχε καρούλια, θα ήταν αυτοκίνητο. Αυτός ο άνθρωπος διδάσκει σε Πανεπιστήμιο!

Αλλά τι να κάνει και ο μέσος Έλληνας, που δεν είναι ειδικός, δεν έχει τη δυνατότητα να το ψάξει, δεν διαθέτει πληροφορίες και ακούει ή διαβάζει τόσους πολλούς να λένε ότι άρπαξαν τους Έλληνες οι Τούρκοι; Αν δεν το πιστέψει, τουλάχιστον θα αρχίσει να το σκέφτεται. «Όλοι πιστεύουν (στη Θράκη) ότι ήταν ενέδρα», τιτλοφορεί στην πρώτη σελίδα μια γνωστή στην ικανότητά να παραπληροφορεί ιστορική εφημερίδα της χώρας (κάτι ήξεραν οι φοιτητές που την έκαψαν στο Πολυτεχνείο, τον Νοέμβριο του 1973). Και διασπείρει ψευδείς ειδήσεις και δεν παίρνει την ευθύνη τους. «Όλοι το πιστεύουν». Άντε τώρα να τους βρεις όλους και να τους ρωτήσεις.

Η μία εφημερίδα εντοπίζει την αρρώστια, μια άλλη, αγνοώντας ότι πιθανώς, ο εμπρηστής και ο πυροσβέστης είναι το ίδιο πρόσωπο, προτείνει στην πρώτη σελίδα της, και το φάρμακο: «Ο Τραμπ στέλνει τον στόλο», γράφει, για την Κύπρο μεν, αλλά δεν είναι σαφές από την εμφάνιση αν δεν αφορά και το Αιγαίο αυτό, σε μια σύγχρονη μορφή του παροιμιώδους «Κορίτσια ο Στόλος». Ο αμερικανικός τύπος γράφει ότι ο Κίσσινγκερ έχει τη μεγαλύτερη επιρροή στον Τραμπ μετά τον Νετανιάχου. Δηλαδή ο άνθρωπος που έβαλε την ελληνική χούντα να κάνει το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974 και τον Ετσεβίτ να εισβάλει μετά στο νησί είναι σήμερα ο άνθρωπος με την μεγαλύτερη επιρροή στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Άμα έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

 

Το παράδειγμα της κυπριακής ΑΟΖ

Τώρα βέβαια, ο Στόλος που λέγεται ότι σπεύδει, όχι να υπερασπιστεί την Κύπρο, αλλά την Exxon, θα ζητήσει υποθέτουμε και κάποια ανταλλάγματα. Θα μπει ακόμα πιο πολύ στον βούρκο της ξένης εξάρτησης η Κύπρος. Θα αυξηθούν οι πιέσεις να δώσει επιτέλους το κράτος της με μια παραλλαγή του Ανάν και οι δικαιολογίες για να το κάνει («πρέπει, γιατί πως θα εκμεταλλευθούμε τα πετρέλαια;», δηλαδή η Exxon). Όσο για την Τουρκία, μετά την πρώτη επιτυχία της θα κλιμακώσει τις ενέργειές της.

Πρόκειται για τυχαίο ή για προσχεδιασμένο αποτέλεσμα;

Ο πρώην ΥΠΕΞ, ο κ. Κασουλίδης το μισοείπε. Τους είχαν δώσει διαβεβαιώσεις. Είτε πρόκειται για ανοησία, είτε λόγω διαβεβαιώσεων, ο Αναστασιάδης πάντως έδωσε το οικόπεδο 3 της κυπριακής ΑΟΖ στην ιταλική ΕΝΙ και αρνήθηκε να δώσει οποιοδήποτε οικόπεδο στους Ρώσους, όπως και διευκολύνσεις ανεφοδιασμού στα πλοία τους που είχαν ζητήσει. Στους Ρώσους όμως τρέχουν οι Κύπριοι κάθε φορά που χρειάζονται βοήθεια. Στη ζωή, όπως και στη διεθνή πολιτική, δεν μπορείς συνέχεια να ζητάς και ποτέ να μη δίνεις.

Είχε κάθε δικαίωμα η Κύπρος να δώσει το οικόπεδο στην ΕΝΙ και είναι εντελώς παράνομη η παρεμπόδιση των ερευνών από την Τουρκία. ‘Όμως, η πιθανότητα να αφήσεις ξεκλείδωτο αμάξι στη Νάπολη της Ιταλίας και να μη σε κλέψουν είναι μάλλον μηδαμινή. Και κλειδωμένο να το αφήσεις θα στο κλέψουν. Παρανόμως, αλλά θα γίνει. Όπως είναι αδύνατο στον Ερντογάν να βλέπει αφύλαχτο το οικόπεδο μπροστά του και να μην κάνει τίποτα για να ανακόψει κυπριακές ενέργειες, απολύτως νόμιμες μεν, πλην δυνάμενες να αλλάξουν σημαντικά τον στρατηγικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Δεν θα ήταν Τούρκος!

Μήπως κάποιος λοιπόν πρόβλεψε σωστά τι θα γίνει στο οικόπεδο 3 και αποφάσισε ότι τον συμφέρει να γίνει; Ώστε και να πουλάει εκ των υστέρων προστασία και να βρει ένα επιπλέον μοχλό πίεσης για τους σκοπούς του. Και να δημιουργήσει μια ακόμα εστία σύγκρουσης.

Η Αυτοκρατορία έχει ανάγκη τις συγκρούσεις, ακόμα και των υποτελών, όσο εσείς κι εγώ το οξυγόνο. DIVIDE ET IMPERA. Ο Ηγεμών μισεί τη σταθερότητα. Το ύψιστο όπλο του είναι να κρατά εκείνος, και μόνο εκείνος, στα χέρια του τα Κλειδιά της Ειρήνης και του Πολέμου.

 

Μια Ιστορική Υπενθύμιση και η έννοια μιας Παράστασης

Ο Κίσσινγκερ ήταν καταπληκτικός το 1974. Έβαλε τους Τούρκους και τους Έλληνες να συγκρουστούν μεταξύ τους για να πάρει αυτός την Κύπρο που χρειαζόταν. (Κυρίως βέβαια εξελίχθηκε σε μονομερή σφαγή των Ελλήνων.) Όπως οι Αγγλοαμερικανοί έβαλαν τους Έλληνες να σκοτωθούν μεταξύ τους για να πάρουν αυτοί την Ελλάδα, στη δεκαετία του 1940. Όπως οι Αγγλογάλλοι μας έστειλαν στον Σαγγάριο το 1921, για να πάρουν οι φίλοι τους και όχι ο Κεμάλ τη Μοσούλη.

Έχει κανείς την εντύπωση ότι παρακολουθεί επί σκηνής ένα έργο που έχει πολλούς ηθοποιούς, άλλοι είναι «αριστεροί», άλλοι «δεξιοί», άλλοι « εθνικόφρονες», άλλοι «ενδοτικοί», παίζουν διάφορους ρόλους που εξυπηρετούν τη βαθύτερη οικονομία του έργου, αλλά σκηνοθέτης είναι ένας.

Η ιστορία της δήθεν απαγωγής των Ελλήνων στρατιωτικών δεν ήτανε άλλωστε το μόνο κρούσμα μαζικής παραπληροφόρησης. Είχαν προηγηθεί δημοσιεύματα για επικείμενη κατάληψη του Καστελόριζου και διάβαση του Έβρου και μύρια όσα άλλα. Το γεγονός ότι υπάρχουν και σοβαρά περιστατικά τουρκικής επιθετικότητας διευκολύνει, γιατί κάνει ευκολότερο να περάσουν ως αληθή τα εξωφρενικά.

Με δεδομένη την κεντρική και δικαιολογημένη θέση ως Εχθρού της Τουρκίας στο ελληνικό εθνικό ασυνείδητο, για προφανείς ιστορικούς λόγους (αντίστοιχα συμβαίνουν και από κει), δεν είναι και δύσκολο να πείσουν τους Έλληνες ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να τους κατασπαράξουν αύριο.

Το πρόβλημα είναι ότι για να σωθεί ο ταύρος δεν πρέπει να κοιτάει το κόκκινο πανί, αλλά τον ταυρομάχο.

Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι οι αναγνώστες, υποκείμενοι στο ασκούμενο μπαράζ ψευδολογίας και παραπληροφόρησης που συνεχίζεται, μπορεί να αμφισβητούν την ορθότητα όσων λέω, τους προτείνω να πάρουν ένα μπλοκάκι και να σημειώνουν αυτά που ακούνε ή διαβάζουν, ιδίως τα πιο εντυπωσιακά. Και μετά να φτιάξουν έναν κατάλογο πόσα αποδεικνύεται ότι είναι αλήθεια και πόσα ψέματα. Να το κάνουν με το δικό τους μυαλό, όχι με αλλωνών μυαλό, χωρίς να επηρεάζονται από κανένα, ούτε και από τις ίδιες τις δικές τους γνώμες. Θα διαπιστώσουν σύντομα το τεράστιο ποσοστό ψευδών και διαστρεβλωτικών παρουσιάσεων που ακούνε κάθε μέρα.

Δεν αμφισβητεί ο γράφων την τουρκική επιθετική συμπεριφορά, η οποία άλλωστε είναι μια σταθερά δεκαετιών, δεν είναι τωρινή. Αυτό που υποστηρίζει είναι ότι δυνάμεις, για επιδιώξεις που θεωρούμε εξαιρετικά ύποπτες, επιδίδονται σε μια πολύ εκτεταμένη επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου, που αποσκοπεί, το πιθανότερο, να οδηγήσει σε συνθήκες που μια κυβέρνηση, ή ένας στρατιωτικός ηγέτης θα αισθάνονται υποχρεωμένοι να «πατήσουν το κουμπί», που η συμπεριφορά τους θα γίνει καταναγκαστική και οι δύο χώρες θα εγκλωβιστούν σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που δεν θα μπορούν να διακόψουν.

Το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί και με την κοινή γνώμη. Όταν οι άνθρωποι εγκλωβιζόμαστε σε μια γνώμη δεν την αλλάζουμε εύκολα, γιατί δεν θέλουμε συνήθως να αποδεχθούμε ότι κάναμε λάθος ή ότι εξαπατηθήκαμε.

Υπάρχουν άλλωστε και στην Τουρκία οι προβοκάτορες, όπως ο κ. Κιλιντζάρογλου.

Στήνεται, προετοιμάζεται ένας μηχανισμός που μπορεί είτε να οδηγήσει σε σύγκρουση με την Τουρκία, για λογαριασμό τρίτων δυνάμεων, είτε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις, δήθεν για να «μην πάμε σε πόλεμο». Και που περιορίζει ασφυκτικά τα ήδη πολύ περιορισμένα περιθώρια κινήσεων μιας οικονομικά και κοινωνικά καθημαγμένης Ελλάδας.

Δεν μπορούμε φυσικά να εξαντλήσουμε ένα τέτοιο θέμα σε ένα περιορισμένο σημείωμα. Θα επανέλθουμε.

Δείτε επίσης:

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;

Ελλαδα, μια χωρα χωρις «διχτυ ασφαλειας»

ΕΔΕΚ-Σιζοπουλος: Οχι επανεναρξη συνομιλιων. Συμμετοχη των 5 του Σ.Α. σε Γενευη

Ουδέποτε έχουμε επιδοκιμάσει την πολιτική Αναστασιάδη. Αντιθέτως τον επικρίναμε συνεχώς και σφοδρά. Εντούτοις οφείλουμε να χαιρετίσουμε τη θέση του υπέρ της συμμετοχής των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας σε τυχόν νέα Διάσκεψη για το Κυπριακό. ‘Εχουμε εξηγήσει πολλές φορές γιατί είμαστε γενικώς εναντίον τέτοιας διάσκεψης, που δεν είναι τίποτα άλλο από πραξικοπηματική και παράνομη προσπάθεια διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, προκαταλαμβάνοντας και καθιστώντας άνευ αξίας το προβλεφθέν δημοψήφισμα στην Κύπρο για έγκριση τυχόν λύσης.

Τη Γενεύη την επέβαλε η Βικτόρια Νούλαντ, της νεοσυντηρητικής φράξιας στην Αμερική και πρωτεργάτης, μαζί με τον αρχηγό της CIA Μπρέναν, του πραξικοπήματος στο Κίεβο, του εμφυλίου πολέμου στην Ουκρανία, της καταστροφής των ευρωρωσικών σχέσεων και του νέου Ψυχρού Πολέμου Δύσης και Ρωσίας. Τότε, Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία ήταν ο σημερινός Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζέφρει Πάιατ.

Αυτό το Πραξικόπημα, η Διάσκεψη δηλαδή της Γενεύης, τόσο πολύ άρεσε στον εν Αθήναις Υπουργό Εξωτερικών της υποτιθέμενης “Αριστεράς” (του ΝΑΤΟ και ΣΙΑ) Νίκο Κοτζιά που έκανε πρόταση και μονιμοποιήθηκε. Ακόμη κι αν δεν βγάζει αποτελέσματα, θα συνεχίζει να υπάρχει ως θεσμός λύσης του κυπριακού.

Η πρόταση Αναστασιάδη, αν και δεν θεραπεύει ριζικά το πρόβλημα, έχει το προσόν να περιπλέκει το σχέδιο των Αγγλοαμερικανών και του Ισραήλ. Οι οποίοι θέλουν την Κύπρο δική τους αποικία και όχι βέβαια να συζητάνε με τους Ρώσους, τους Κινέζους και τους Γάλλους, στην Ελβετία ή στο Συμβούλιο Ασφαλείας, τις λεπτομέρειες της κυπριακής ρύθμισης.

Απομένει βέβαια να δούμε κατά πόσον ο Αναστασιάδης θα επιμείνει στη θέση του και δε θα υποχωρήσει ατάκτως με την πρώτη πίεση. Απορεί όμως κανείς και για τη στάση του ΑΚΕΛ, που επί δεκαετίες ομιλεί για την ανάγκη να εμπλακούν όλα τα μέλη του ΣΑ και να αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις η Κύπρος με τους “εναλλακτικούς” πόλους του διεθνούς συστήματος, αλλά τώρα δεν του αρέσει η πρόταση Αναστασιάδη!!!

Διαβάζοντας τη Χαραυγή σχηματίζει κάποιος την εντύπωση ότι το ΑΚΕΛ είναι μια αντιιμπεριαλιστική δύναμη. Φαίνεται όμως ότι οι αντιιμπεριαλιστές, στην εποχή μας, είναι με την Αγγλία και την Αμερική, και εναντίον της Γαλλίας, της Κίνας και της Ρωσίας. Πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη!

Αλήθεια, ποια είναι η θέση της ελληνικής (ή μήπως καλύτερα να τη λέμε αμερικανική;) υποτιθέμενης Αριστεράς που κυβερνά. Γιατί οι λαλίστατοι σε άλλες περιπτώσεις, τόσο πρόθυμοι όταν υποστηρίζουν τα αμερικανικά συμφέροντα, Τσίπρας, Κοτζιάς, Τζανακόπουλος ποιούν τώρα την νήσσαν; Που είναι τα άλλα ελληνικά κόμματα, που είναι έτοιμα να ξεσκίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κουβεντούλα δεν βγάζουν εκεί που τα ελληνικά έρχονται σε σύγκρουση με τα αμερικανικά εθνικά συμφέροντα;

Εν τέλει, η ελληνική κυβέρνηση και τα ελληνικά κόμματα είναι υπέρ ή κατά της συμμετοχής του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στη Διάσκεψη της Γενεύης;

Δ.Κ.

Ανακοινωση του Σοσιαλιστικου Κομματος ΕΔΕΚ της Κυπρου

Ο ΠτΔ να μην λαβει μερος ειτε σε δειπνο κοινωνικου χαρακτηρα ειτε σε επανεναρξη συνομιλιων αν δεν αρθουν οι προκλητικες ενεργειες

Με αφορμή και την επίσκεψη του Βοηθού Γενικού Γραμματέα και τις διεργασίες που εξελίσσονται, άλλες στο προσκήνιο και άλλες στο παρασκήνιο, θα θέλαμε κατά εμφαντικό τρόπο να τονίσουμε πως θα ήταν λάθος, κάτω από τις σημερινές συνθήκες με την προκλητική συμπεριφορά των εκπροσώπων του κατοχικού καθεστώτος και της Τουρκίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να υπαναχωρήσει και να λάβει μέρος είτε σε δήθεν δείπνο κοινωνικού χαρακτήρα είτε σε επανέναρξη των συνομιλιών. Αυτές οι κινήσεις δεν πρέπει να γίνουν προτού αρθούν οι προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας και αν δεν τερματιστούν οι απαράδεκτες δηλώσεις εκπροσώπων του κατοχικού καθεστώτος και της Τουρκίας.

Με βάση την αποκτηθείσα εμπειρία και την αποτυχημένη έκβαση της διάσκεψης στο Κραν Μοντανά, ο Πρόεδρος πρέπει να επιμείνει στη θέση που παρουσίασε στη Βουλή στις 28 Φεβρουαρίου:

  • ότι πέρα από την όποια καλή προετοιμασία θα πρέπει να επιμείνει στην ανάγκη σύγκλησης Διεθνούς Διάσκεψης για το Κυπριακό με την παρουσία των πέντε Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας, της Ε.Ε., των εγγυητριών δυνάμεων και την Κυπριακής Δημοκρατίας.Σε αυτή τη Διεθνή Διάσκεψη να συζητηθεί και να ληφθούν αποφάσεις επί της διεθνούς πτυχής του Κυπριακού που είναι και η ουσία κυπριακού προβλήματος.

Η ΕΔΕΚ δηλώνει έτοιμη να συνδράμει της προσπάθειες του Προέδρου της Δημοκρατίας για την επιτυχημένη ολοκλήρωση αυτής της ενέργειας.

Λευκωσία, 3 Μαρτίου 2018

 

Διαβαστε επισης:

Η προταση Λαβρωφ για την Κυπρο