Tag Archives: Κλίντον

Μεση Ανατολη, Ευρωπη και ο κοσμος μετα τις εκλογες στις ΗΠΑ

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής μιλά στην Ειρήνη Γιανναρά και την εκπομπή “Ιδεοδρόμιο”, στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ, για τις Αμερικανικές Εκλογές της 8ης Νοεμβρίου.

ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΙΣ ΗΠΑ – ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΜΙΑΣ ΦΑΡΣΑΣ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

“Αποκτήσαμε την εμπειρία, χάσαμε το νόημα”

Τόμας ‘Ελιοτ, Τέσσερα Κουαρτέτα

 

Χωρίς αμφιβολία, το ανθρώπινο Γένος αντιμετωπίζει σήμερα τις μεγαλύτερες απειλές στην ιστορία του

– την προοπτική μιας μη αναστρέψιμης καταστροφής του κλίματος και του όλου οικοσυστήματος

– την πιθανότητα, που πάλι αυξάνεται, μιας μείζονος πυρηνικής ανάφλεξης

– μια κοινωνική κατάσταση όπου το μακράν μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας ζει σε κατάσταση ενίοτε χειρότερη και από αυτή που ζούσε πριν από 500 χρόνια

– ένας πολύ περιορισμένος αριθμός υπερμεγέθων διεθνών τραπεζών, πολυεθνικών, κρατικών και “ιδιωτικών” υπηρεσιών και συσσωματώσεων, έχουν αποκτήσει τεράστια δύναμη και αναπτύσσονται όπως ο καρκίνος

Για πρώτη επίσης φορά στην Ιστορία, οι ανθρώπινες παραγωγικές δυνάμεις έχουν φτάσει σε ένα σημείο που μπορούν να καλύψουν τις “εύλογες” ανάγκες όλων των ανθρώπων και να τους επιτρέψουν μια αξιοπρεπή ζωή. Αλλά ταυτόχρονα, οι ανισότητες έχουν φτάσει στο απόλυτο ιστορικό τους μάξιμουμ.

Επίσης για πρώτη φορά στην Ιστορία, οι εξαιρετικά ολιγάριθμες ομάδες που ελέγχουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας, του χρήματος και της γνώσης, είναι στην πορεία προς την απόκτηση της τεχνολογικής δυνατότητας να επιβάλουν μια ολοκληρωτική τάξη, που θα’ κανε τον Χίτλερ να μοιάζει με μικρό παιδί, με αλχημιστή συγκρινόμενο με σύγχρονο χημικό.

‘Iσως όμως πιο ανησυχητικά από όλα αυτά τα ήδη πολύ ανησυχητικά “αντικειμενικά” γεγονότα, είναι το επίπεδο του λόγου που εκπέμπουν τα δύο πρόσωπα που επιδιώκουν να γίνουν Πρόεδροι της πιο ισχυρής χώρας στον κόσμο, κυβερνήτες της υπερδύναμης, αν όχι του πλανήτη. Δύσκολα θα βρείτε στις προσβολές που ανταλλάσσουν καθημερινά έστω και μια αξιοσημείωτη ιδέα για το πως θα αντιμετωπίσουν τις τόσο σημαντικές, “υπαρξιακές” προκλήσεις απέναντι στη χώρα τους και στον κόσμο.

Τα λόγια και οι ιδέες έχουν σημασία, ακόμα κι αν είναι εσφαλμένες ή ψεύτικες, όπως και η απουσία τους έχει σημασία. Ο Καρλ Μαρξ έλεγε ότι η Συνείδηση καθυστερεί εν σχέση με το Είναι. Αλλά και το αντίστροφο είναι αλήθεια. Οι ιδέες – ή η απουσία τους – συνιστά σαφή ένδειξη που πάει μια κοινωνία, τι διαλέγει να καταλάβει και τι να αγνοήσει, ποιές αλήθειες χρειάζεται και ποιές αυταπάτες της αρέσουν.

Ο αιώνας μας ξεκίνησε ως “αιώνας των καταστροφών”. Παραδοσιακοί πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, λιγότερο παραδοσιακοί στην Ευρώπη, όπως αυτός που κατέστρεψε την  Ελλάδα, πυρηνικές καταστροφές όπως στην Φουκουσίμα (μια καταστροφή που οφείλεται στην υποταγή της πυρηνικής βιομηχανίας στις προτεραιότητες μιας άρρωστης κοινωνίας εν γένει και του χρήματος ειδικά, οι επιπτώσεις της οποίας έχουν, σε μεγάλη έκταση, αποκρυβεί).

Ζούμε το “τέλος της ελπίδας”, καθώς αντιμετωπίζουν σοβαρή κρίση ή κατάρρευση όλα τα μεγάλα σχέδια της νεώτερης εποχής που υπόσχονταν να κάνουν τους Ανθρώπους υποκείμενα της Ιστορίας τους (Διαφωτισμός και Δημοκρατία, Σοσιαλισμός, η τυφλή πίστη στα αυτόματα κοινωνικά οφέλη της Επιστήμης, Ψυχανάλυση). Στην Ανατολή κατέρρευσε ο “σοσιαλισμός”, στη Δύση αποδομείται καθημερινά ο “καπιταλισμός της ευμάρειας”.

Οι ιδέες του κόσμου μας φτιάχτηκαν, σε πολύ μεγάλο βαθμό, από την (θετική και αρνητική) επίδραση του Μαρξ, του Φρόιντ και του Αϊνστάιν. Και δεν μοιάζει να υπάρχει κανείς να τους αντικαταστήσει ή να τους “ξεπεράσει” (με την έννοια που το’ κανε η Νέα εν σχέση με την Παλαιά Διαθήκη, ή η σχετικότητα εν σχέση με τον Νεύτωνα).

Οι άνθρωποι όμως δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ελπίδα, ούτε χωρίς νόημα (σχέδιο). Η καταστροφή του πολιτικού λόγου στα πιο ισχυρά κράτη του κόσμου, όπως οι ΗΠΑ, είναι μια περισσότερο από σαφής ένδειξη για την επιταχυνόμενη αποσύνθεση του σύγχρονου καπιταλισμού. Αν δηλαδή αυτή η λέξη είναι κατάλληλη για κάτι που στην ολοκλήρωσή του μοιάζει περισσότερο με μεταμοντέρνα φεουδαρχία. ‘Ένα τέτοιο σύστημα, αν αφεθεί στη φυσική του πορεία, οδηγεί στο τέλος του Ανθρώπου, την καταστροφή του πλανήτη και μια δικτατορία των Μηχανών. Ειδομένη σε μια τέτοια προοπτική, η καταστροφή του νοήματος μπορεί να αναγγέλλει τη δική μας καταστροφή.

Είναι φυσικό, σε μια τέτοια εποχή, νοιώθοντας από ένστικτο τις τρομερές προοπτικές μπροστά τους, οι άνθρωποι να γυρνάνε στις παλιές ταυτότητες, όπως το έθνος και η θρησκεία, ή να προσπαθούν να βρουν νέες ελπίδες (π.χ. το κοινωνικό κίνημα που αποκρυσταλλώθηκε γύρω από τον Σάντερς στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας). Προς το παρόν όμως, είναι οι δυνάμεις του “σκότους” που κυριαρχούν στη σκηνή.

Επιστρέφοντας στις αμερικανικές εκλογές τι βλέπουμε; ‘Έναν υποψήφιο που αντιπροσωπεύει το τέλος της Λογικής, μία άλλη που αντιπροσωπεύει το τέλος του Συναισθήματος, ενώ και οι δύο τους το τέλος κάθε είδους Ηθικής. Αυτά είναι ακριβώς τα τρία στοιχεία που, όταν συνυπάρχουν, και μόνο όταν συνυπάρχουν, ξεχωρίζουν τους ανθρώπους από ανθρωπόμορφα τέρατα. (Η κατάσταση στην Ευρώπη, ιδίως στη Γαλλία, που είναι η “μητέρα” της σύγχρονης Ευρώπης, σε ότι αφορά την πολιτική και τις ιδέες, δεν είναι καλύτερη, είναι πιθανώς χειρότερη από ότι στο αμερικανικό κέντρο της παγκόσμιας ισχύος).

Οι χαρακτήρες που κυριαρχούν στην πολιτική τάξη αντανακλούν την αρρώστια του “συστήματος”. ‘Ίσως αυτή η διαδικασία παρακμής δεν είναι τωρινή, πάει αρκετά πιο πίσω. Αλλά μετά το “τέλος” του Ψυχρού Πολέμου (που δεν τελείωσε άλλωστε) και την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, φτάνει τώρα στο αποκορύφωμά της σχεδόν σε όλες τις “δυτικές δημοκρατίες”, ίσως προαναγγέλλοντας αλλαγή καθεστώτος.

Αξίζει ίσως να διαβάσει κανείς τα σχόλια που δημοσιεύουν δύο κριτικά αμερικανικά περιοδικά, το Nation και το Counterpunch, για το απερίγραπτο debate των Κλίντον και Τραμπ και που προσέφεραν την έμπνευση στον συγγραφέα αυτών των γραμμών. ‘Η ίσως, μπορείτε να παραλείψετε τις ειδήσεις και τα σχόλια. Δείτε ξανά τις ταινίες του Στάνλει Κιούμπρικ, ιδίως την τελευταία του. Η μεγαλοφυΐα του θα σας βοηθήσει να διακρίνετε τις δυνάμεις που κυβερνάνε σε μεγάλο βαθμό τον κόσμο μας και το (μη ανακοινώσιμο) σχέδιο που απεργάζονται γι’ αυτόν.

Ο μεγάλος Γάλλος γενετιστής Αλμπέρ Ζακάρ έγραψε ότι “το μεγαλύτερο εμπόδιο στην κατανόηση της πραγματικότητας, είναι τα όρια της φαντασίας μας”.

Σημ. Τα σχόλια μπορείτε να τα βρείτε στις εξής διευθύνσεις:

https://www.thenation.com/article/the-strangest-debate-of-the-weirdest-election-ever/?utm_source=Sailthru&utm_medium=email&utm_campaign=DAILY_2016_10_10&utm_term=daily

http://www.counterpunch.org/2016/10/10/

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ, ΣΑΝΤΕΡΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το γράψαμε, το ξαναγράψαμε, τόγραψε κι ο Γιώργος Μητραλιάς πριν από μας, στην ιστοσελίδα kontra-sto-xreos, τόγραψε κι ο Γιώργος Χαρβαλιάς στη “Δημοκρατία” και μερικοί ακόμα. Κανενός όμως, ή σχεδόν κανενός, στην βυθιζόμενη Ελλάδα, στην Κύπρο που απειλείται τώρα με οριστική καταστροφή, ή μεταξύ των μεγαλοσχημόνων Ελληνο-αμερικανών δεν ιδρώνει το αυτί!

O Mπέρνι Σάντερς συνιστά μεγάλη ελπίδα και για την Ελλάδα και για την ανθρωπότητα ολόκληρη.  Δεν γνωρίζουμε αν μπορεί να κερδίσει εναντίον της Κλίντον, στον αγώνα για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Δεν γνωρίζουμε, πολύ περισσότερο, αν θα μπορούσε να εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ ή και τι θα μπορούσε να κάνει εκλεγόμενος. Ο ίδιος ο Σάντερς, σε αντίθεση με τους δικούς μας, απερίγραπτους αεροπειρατές των αξιών και της αγωνιστικής κληρονομιάς του κόσμου της αριστεράς, έχει πει ότι δεν θα μπορέσει να κάνει σχεδόν τίποτα, αν ο ίδιος ο κόσμος δεν τον βοηθήσει να το κάνει. Για την ακρίβεια αν δεν το κάνει, σε μεγάλο βαθμό, μόνος του με τη δική του βοήθεια!

Αλλά και τίποτα από αυτά να μη γίνει, η εμφάνιση, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ενός ισχυρού ρεύματος που αντιτίθεται στην παντοδυναμία του χρηματιστικού κεφαλαίου και του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, του ήδη εξελισσόμενου σε “καπιταλισμό της καταστροφής”, θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο πάνω στον πλανήτη. Πολύ περισσότερο τους ‘Ελληνες στην Ελλάδα, την Κύπρο και απανταχού της οικουμένης. Αφού εμείς είμαστε στην πρώτη γραμμή τώρα της επίθεσης αυτών των δυνάμεων και απειλείται άμεσα η ίδια η ύπαρξή μας ως κάπως συγκροτημένο, αξιοπρεπές έθνος. Τι περιμένουμε οι ραγιάδες, να γίνουμε Συρία με οικονομικο-πολιτικές μεθόδους, ναπολτοποιηθείη Ελλάδα, να διαλυθεί το κυπριακό κράτος με ένα νέο σχέδιο Ανάν (όπως σχεδιάζουν να κάνουν αμέσως μετά τις κυπριακές βουλευτικές εκλογές), για να αντιδράσουμε; Τότε θα είναι πολύ αργά.

Κι όμως, εδώ έχουμε, στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου, έναν πολιτικό που επανειλημμένα, με δική του πρωτοβουλία και γιατί του το υπαγορεύει η πολιτική και η ιδεολογία του, χωρίς να του το ζητήσει κανείς, χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα, έχει υπερασπιστεί την Ελλάδα με τρόπο που δεν τόκανε κανείς ‘Έλληνας πολιτικός. Καυτηριάζοντας ταυτόχρονα το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα για την φοβερή επίθεση που εξαπέλυσε, αρχικά το ίδιο, και στη συνέχεια “καθοδήγησε” σε συμμαχία με τη γερμανική κυβέρνηση, όλη την “Ευρώπη” να την κλιμακώσει εναντίον της Ελλάδας (1). Και εμείς απλώς αδιαφορούμε για το τι συμβαίνει με τον Σάντερς. Υπάρχει πιθανότητα να σωθούμε υπό τέτοιους όρους; Απολύτως καμία!

Αλλά δεν είναι μόνο το οικονομικό πρόγραμμα του Σάντερς. Είναι και η διεθνής του πολιτική πρόταση, ιδίως οι προτάσεις του για τη Μέση Ανατολή. Ο Σάντερς, αντί να “προσκυνήσει” και αυτός το AIPAC, έβγαλε μια ιστορική ομιλία για τη Μέση Ανατολή, δήλωσε περήφανος για την αντίθεσή του στον πόλεμο στο Ιράκ, είπε ότι και οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και πρότεινε συνεργασία με τη Μόσχα και την Τεχεράνη για τη σταθεροποίηση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή. (2)

Θεωρείται πολύ δύσκολο, αν και όχι αδύνατο, ο Σάντερς να νικήσει την Κλίντον. Αλλά ήδη η καμπάνια του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην αμερικανική πολιτική και από ορισμένους χαρακτηρίζεται ως “πολιτική επανάσταση” στις ΗΠΑ. Είναι η πρώτη φορά που διατυπώνεται, έστω και από ένα “αουτσάιντερ”, αλλά εντός της κεντρικής πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ, μια συγκροτημένη εναλλακτική στη νεοσυντηρητική πολιτική του χάους και της καταστροφής. Αυτή η πολιτική, αφού κατεδάφισε κυριολεκτικά, τα κυριότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, προκαλώντας ανείπωτο πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, εξάγεται τώρα στην Ευρώπη, με τους πρόσφυγες και την τρομοκρατία, με τη “σύγκρουση των πολιτισμών” και τους πολέμους “κατά του Ισλάμ” που μας καλούν να διεξάγουμε. Επιδίωξή τους να προκαλέσουν  “αλλαγή καθεστώτος” στην ήπειρο του Διαφωτισμού, οδηγώντας όλη την ανθρωπότητα σε μια από τις πιο σκοτεινές νύχτες της ιστορίας της.

Τύφλα νάχει ο Χίτλερ και το φοβερό καθεστώς που δοκίμασε να επιβάλει στην Ευρώπη. Και στο κάτω-κάτω αυτός είχε και μια “δικαιολογία”. Η Γερμανία ήταν μια διαλυμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη χώρα το 1933. Να τη στραγγαλίσουν προσπαθούσαν. Ποιός πείραξε τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, που κατεδάφισαν σχεδόν μια ήπειρο; Το παράδοξο δεν είναι ότι υπάρχουν Μουσουλμάνοι και ‘Αραβες που αντιδρούν όπως αντιδρούν, το παράδοξο είναι μάλλον ότι είναι σχετικά λίγοι! Ούτε χρειάζεται να γίνουμε ειδικοί στην ισλαμική, μεσαιωνική θεολογία, τους Σουφί και τους Ουαχαμπί, για να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Αρκεί να διαθέτουμε οι ίδιοι ανθρώπινη ενσυναίσθηση και αξιοπρέπεια. (3)

Η Ελλάδα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν σήμερα μείζονα “υπαρξιακά” προβλήματα, τις δυνητικά σοβαρότερες απειλές των δύο τελευταίων αιώνων της ιστορίας τους, με οικονομικά κυρίως όπλα η πρώτη, με “γεωπολιτικά” κυρίως η δεύτερη, με πολιτικο-επικοινωνιακά αμφότερες. Ακόμα όμως κι αν ένα θαύμα έλυνε τα προβλήματά τους, κανένα άτομο, κανένα έθνος, καμιά πατρίδα, δεν θα μπορέσει να επιβιώσει αν ο κόσμος εξακολουθήσει να κυβερνάται από τις δυνάμεις που σήμερα τον κυβερνούν.

Δεν μπορεί κανείς να ανησυχεί για τα συμπτώματα, όπως αίφνης οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι τρομοκράτες, αλλά να αδιαφορεί για τις αιτίες που τα παρήγαγαν και εξακολουθούν να τα παράγουν.

 

Ο Σάντερς και η Ελλάδα

Κι όμως, ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ελάχιστοι από τους “παράγοντες” στην Ελλάδα και μεταξύ των Ελλήνων εκτός Ελλάδας, ενδιαφέρονται για την περίπτωση Σάντερς. Η κυβέρνηση της δήθεν αριστεράς κολακεύεται από την “προσοχή” που μοιάζουν να της δίνουν οι “κλητήρες” του “συστήματος Κλίντον” και διάφοροι άλλοι, μάλλον σκοτεινοί διεθνείς παράγοντες. Ούτε βέβαια η λογής-λογής αυτονομιζόμενη “ελίτ”, τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, οι ηγέτες των Ελληνοαμερικανών, δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για την υποψηφιότητα Σάντερς στις αμερικανικές προκριματικές εκλογές. Αν κάποιοι ενδιαφέρονται, είναι για να την πολεμήσουν!

Το λεγόμενο ελληνοαμερικανικό λόμπυ, όχι μόνο δεν ξεσηκώθηκε να κάνει τα πάντα για να στηρίξει την υποψηφιότητα Σάντερς, αλλά στηρίζει όπως φαίνεται την κυρία Κλίντον εναντίον του (4).

 

O δολοφόνος της Κύπρου

Μια ιδιαίτερα ειρωνική και ιδιαίτερα τραγική πτυχή της υπόθεσης αυτής είναι ότι ο Σάντερς επέκρινε σφόδρα την Χίλαρυ για τη δήλωσή της ότι έχει μέντορα τον Χένρι Κίσινγκερ. Ο Κίσινγκερ είναι μια από “τις πιο καταστρεπτικές φυσιογνωμίες στην αμερικανική ιστορία”, της απάντησε ο Σάντερς (5).

Ο Κίσινγκερ δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι ο δολοφόνος της Κύπρου, ο οργανωτής του πραξικοπήματος και της απόπειρας δολοφονίας του Μακαρίου και της τουρκικής εισβολής που την ακολούθησε, σε δύο δόσεις, το 1974. Είναι δυνατόν ‘Ελληνες να υποστηρίζουν την κατά δήλωσή της μαθήτρια του Κίσινγκερ και όχι τον επικριτή του; Τι να σχολιάσουμε εμείς τώρα;

 

 Δύο Ελλάδες

Δεν είναι ότι οι ‘Ελληνες και Ελληνοαμερικανοί πολιτικοί και λοιποί μεγαλοσχήμονες δεν μπορούν να τα σκεφτούν αυτά. Δεν θέλουν να τα σκεφτούν. Αλλού είναι το συμφέρον τους, όπως το καταλαβαίνουν, αλλού και η τσέπη τους. Τη σιγουριά και την προστασία του “νταβατζή” αναζητούν, ευτυχείς είναι αν τους αφήσει να τον προσκυνάνε, μόνο που ξεχνάνε συχνά ότι και οι ίδιοι είναι αναλώσιμοι!

Ο σπουδαίος Γάλλος πολιτικός επιστήμων και βιογράφος του Καραμανλή, ο Μεϊνώ, έχει περιγράψει, έκπληκτος και αυτός, από πολλών δεκαετιών, τη νοοτροπία πολλών Ελλήνων πολιτικών. Δεν είναι, έγραψε, ότι εξυπηρετούν τους ξένους. ‘Ολη τη μέρα σπάνε το κεφάλι τους να βρουν και άλλους τρόπους να τους ευχαριστήσουν!

Νομίσαμε ότι ξεφύγαμε οριστικά από αυτά το 1974 κι ακόμα περισσότερο το 1981. Αλλά να που το παρελθόν μας γύρισε πίσω τώρα, πιο δυνατό από ποτέ, ίσως βέβαια με άλλους, “μεταμοντέρνους” (προς το παρόν δηλαδή) τρόπους και μεθόδους.

Μόνο μια χώρα που θα διεκδικούσε την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την αξιοπρέπειά της θα είχε ανάγκη, στην πραγματικότητα, φωνές όπως αυτή του υποψήφιου για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες Μπέρνι Σάντερς. Τώρα μάλλον την ενοχλούνε, της θυμίζουνε το φιλότιμο που προτίμησε να ξεχάσει.

 

(1) http://www.defenddemocracy.press/video-heres-bernie-sanders-say-greece-july-30-hart-senate-office-building-hearing-greek-debt-crisis/

(3) http://www.defenddemocracy.press/sanders-proposes-full-reversal-us-policy-middle-east/.

(4) βλ. π.χ. http://www.i-eidisi.com/2016/02/08/o-m-santers-proigite-tou-n-chamsair-alla-i-ellinoamerikani-stirizoun-chilari/

(5) http://www.defenddemocracy.press/should-henry-kissinger-mentor-a-presidential-candidate/

 

 

Oλα ηταν ενα τραγικο λαθος!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η χώρα έχει εμπλακεί στη δίνη πολύ σοβαρών διεθνών προβλημάτων με παγκόσμια σημασία. Θέλουν να την κάνουν νέο ιστορικό “παράδειγμα” για την εποχή του ανερχόμενου χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού που ανατέλλει. Απειλείται με καταστροφή ως χώρα πια. Όπως πάμε, οι ‘Ελληνες θα έχουν τη μοίρα των Εβραίων επί του αυτοκράτορα Τίτου, να διασκορπισθούν δηλαδή στα πέρατα της Γης, χωρίς συνείδηση καν τι τους συνέβη.

Η πάσης φύσεως ηγεσία όμως της χώρας δεν αντιλαμβάνεται καν το διεθνές περιβάλλον. Δεν το ξέρει καθόλου, δεν έχει δουλέψει, όπως δεν δούλεψε και για τίποτα και ποτέ στη ζωή της, και το διαβάζει συστηματικά λάθος. ‘Ολες οι στρατηγικές της παραδοχές είναι εσφαλμένες και συχνά υποβολιμιαίες. Εκλαμβάνει τις επιθυμίες της για πραγματικότητες, φτιάχνοντας σχήματα όχι γιατί στέκονται κάπου, αλλά γιατί νομίζει ότι την εξυπηρετούν. Εκμεταλλευόμενοι ένα περιβάλλον απίστευτης διανοητικής και ηθικής παρακμής, οι “πράκτορες επιρροής” των ξένων δυνάμεων μπορούν πολύ εύκολα να χειραγωγήσουν και τους ‘Ελληνες πολιτικούς και τις κρατικές υπηρεσίες και τους υπόλοιπους θεσμούς της χώρας.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο, πιο καταστροφικό σφάλμα στην πολιτική, όπως και στη ζωή, από το να μην καταλαβαίνεις ποιός είναι εχθρός και ποιός φίλος. Πάρτε για παράδειγμα την βασική υπόθεση που έκανε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012-13 και η οποία εξηγεί την πανωλεθρία του Ιουλίου. Θεώρησε ότι μπορεί να βασιστεί στους Αμερικανούς για να αντιμετωπίσει τη Μέρκελ. Αν αυτό μπορούσε όντως να συμβεί, θα της έδινε τεράστιο πλεονέκτημα.

Με τη διαφορά ότι υπήρχαν μερικές δυσάρεστες “λεπτομέρειες” που αγνόησε παντελώς, στην πρεμούρα της να κάτσει στην καρέκλα της εξουσίας, αλλά και λόγω της σύγχυσης που την χαρακτήριζε (δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος συνδυασμός από αυτόν της βαθειάς σύγχυσης και της μεγάλης φιλοδοξίας). Οι “λεπτομέρειες” αυτές ήταν ότι οι Αμερικανοί είχαν καθοριστική επιρροή στην κυβέρνηση Παπανδρέου που μας έβαλε στο μνημόνιο, αντίστοιχη με αυτή που έχουν στη σημερινή κυβέρνηση. Το ένα μέλος της τρόικας, ο τεχνικός οργανωτής του οικονομικού πολέμου κατά της Ελλάδας, τελούσε και τελεί υπό καθοριστική επιρροή των ΗΠΑ. Και δύσκολα φαντάζεται κανείς την Ουάσιγκτων να θέλει την επικράτηση μιας κυβέρνησης της “ριζοσπαστικής αριστεράς” στην Ευρώπη, αν έμενε κατ’ ελάχιστον πιστή στις διακηρύξεις της.

Σα να μην έφτανε αυτό το βασικό λάθος, ουδείς στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ γνώριζε με ποιόν ακριβώς μιλούσε, τι έλεγε και τι άκουγε στις συζητήσεις με τους Αμερικανούς. Το να μιλήσει αίφνης κανείς στον ηγετικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ για την αδυσώπητη, υποβόσκουσα σύγκρουση Μπρζεζίνσκι και Κλίντον, θα τους φαινόταν πιο ακατανόητο από το να τους μιλήσει κινέζικα. Πήγαν και βρήκαν διάφορους, τα “συστήματα”Τσακόπουλου και Κλίντον, τον Σιμόν Πέρες και άλλους, χωρίς να καταλαβαίνουν τι ήθελαν αυτοί και γιατί τους προσέγγιζαν. Εξαιρετικά καχύποπτοι απέναντι στους συντρόφους τους, κατάπιαν αμάσητα όλα τα δολώματα που τους πέταξαν οι ξένοι. Δεν άκουσαν ούτε καν τους ξένους συντρόφους τους που τους προειδοποιούσαν.

Φυσικά, για να μη γίνει καμιά παρεξήγηση, αυτή είναι η κατάσταση με όλη την πολιτική τάξη, όχι μόνο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η χώρα δυστυχώς μοιάζει να έχει περιέλθει εδώ καιρό σε ένα είδος εγκεφαλικού θανάτου. Αλλά με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, η διαδικασία έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Στο μεταναστευτικό-προσφυγικό, λόγω και της ιδεοληψίας, ήταν εξίσου εύκολο να την πάθουνε. Να χρησιμοποιηθούν δηλαδή στον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου”, για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο που μας κληρονόμησε η ρώσικη φιλολογία. Ο “χρήσιμος ηλίθιος” δεν είναι ηλίθιος. Είναι κάποιος που αγνοεί πως τον χρησιμοποιούν για να πετύχουν σκοπούς τελείως αντίθετους με τις δικές του επιδιώξεις και δεν αντιλαμβάνεται τις στρατηγικές συνέπειες των ενεργειών του. Αυτό έπαθε και η Αθήνα, όπως και η Μέρκελ, σε αυτό το ζήτημα.

Διστάζω κάπως αν πρέπει να ταξινομήσω στην κατηγορία των “χρήσιμων ηλίθιων” και τους οπαδούς της μετατροπής της Ευρώπης σε “αεθνικό χυλό”. Από τη μια μεριά τους συμφέρουν αυτά που γίνονται, από την άλλη ενδέχεται να σκάβουν το λάκκο τους, ευνοώντας τελικά την ανάδειξη εθνικιστικών, αυταρχικών δυνάμεων, απαραίτητων κατά τη μετάβαση από τον νεοφιλελεύθερο στον καπιταλισμό της καταστροφής, αλλά και για την πραγμάτωση του σχεδίου του Πολέμου των Πολιτισμών, εναντίον του Ισλάμ, της Ρωσίας, της Κίνας…

Για να υπάρξει η προσφυγική κρίση δεν έφταναν όμως οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”. ‘Επρεπε να κινητοποιηθεί και ο Ερντογάν, διεθνής προβοκάτορας όλο και πιο επικίνδυνος, όσο στριμώχνεται. Ο Ερντογάν όμως δεν κινείται βέβαια μόνος του. Κινείται για λογαριασμό των ίδιων διεθνών κέντρων που του είπαν να καταρρίψει το ρωσικό αεροσκάφος. Αυτοί είναι και οι αρχιτέκτονες της προσφυγικής κρίσης που απειλεί με καταστροφή την Ελλάδα και διάλυση την ΕΕ.

Δεν μιλάμε ακριβώς για τις ΗΠΑ, γιατί οι ΗΠΑ δεν είναι ένα πράγμα, αλλά πεδίο αδυσώπητης σύγκρουσης δύο πολύ διαφορετικών ρευμάτων στο κέντρο της Αυτοκρατορίας, που εκπροσωπούνται, για να το πούμε χοντρικά, από τον Πρόεδρο Ομπάμα και τους νεοσυντηρητικούς αντίστοιχα.

Ποιοί κλείνουν τώρα τα σύνορα με την Ελλάδα; Βαλκανικά κράτη που ελέγχει ασφυκτικά, όχι βέβαια η … Αυστρία, αλλά οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ποιός επιτίθεται με σκαιό τρόπο στην Ελλάδα; Οι πολιτικοί της Ουγγαρίας, της Σλοβακίας, της Βουλγαρίας, της “Νέας Ευρώπης”, των αμερικανικών νεοπροτεκτοράτων που δημιουργήθηκαν εκεί μετά την κατάρρευση του “υπαρκτού”. Πρόκειται για την “Νέα Ευρώπη” που δήλωσε υπερηφάνως ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, υπουργός ‘Αμυνας του Μπους, ότι θα χρησιμοποιήσει κατά της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ποιός θα “επιθεωρήσει” μεθαύριο Πέμπτη αυτοπροσώπως την Ειδομένη; Μα η Κυρία Νούλαντ βεβαίως, βοηθός Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, η “Κυρία Μαϊντάν”, για τον ρόλο της στην ουκρανική κρίση, μέλος του κεντρικού ηγετικού πυρήνα των νεοσυντηρητικών και σύζυγος του βασικού θεωρητικού τους. Από αυτήν κρέμεται τώρα για να σωθεί η ελληνική κυβέρνηση!

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι.

ΥΓ. Ο κ. Τσίπρας θα μάθαινε πολλά για τους φίλους και συνεργάτες του, αν έπαιρνε μια κόλα χαρτί και έγραφε τις συμβουλές που του έδωσε ο καθένας τους μετά το 2011.

www.konstantakopoulos.gr

7 Μαρτίου 2016