Tag Archives: Κατοχή

Γερμανοί ιστορικοί υπέρ των Ελληνικών αξιώσεων 13/2/2019 Πολεμικό Μουσείο

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΝΟΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ  

ΤΕΤΑΡΤΗ 13.2, 18.30 ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Continue reading Γερμανοί ιστορικοί υπέρ των Ελληνικών αξιώσεων 13/2/2019 Πολεμικό Μουσείο

Για τα ελληνικά Ολοκαυτώματα Μουσείο δεν έχει;

Γερμανικές δυνάμεις κατοχής – Ολοκαυτώματα και Εκτελέσεις

Η Κατοχή αποτελεί μια οπό τις πιο συγκλονιστικές περιόδους της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ο λαός μας, εξαντλημένος από την πολεμική εποποιία του 1940, υποχρεώθηκε να αντιμετωπίσει πολλαπλές περιπέτειες και κακουχίες. Την εισβολή των κατακτητών, το πρόβλημα της επιβίωσης, την οδυνηρή περιπέτεια της πείνας, εκτελέσεις, βασανιστήρια και καταστροφές. Continue reading Για τα ελληνικά Ολοκαυτώματα Μουσείο δεν έχει;

Ντούτσε, ο γίγαντας!

Του Τάσου Κωστόπουλου
27.10.2018

Είμαι αισιόδοξος διότι πιστεύω εις τον Μουσολίνι»
Γεώργιος Μερκούρης (πρώην υπουργός), «Κουαδρίβιο», 20/9/1942

Η στήλη σήμερα θα πρωτοτυπήσει. Παραμονές της 28ης Οκτωβρίου, δεν θ’ ασχοληθούμε με το έπος της Αλβανίας, αλλά με όσα, πολύ λιγότερο ένδοξα, ακολούθησαν. Αντί για το πασίγνωστο «κορόιδο Μουσολίνι», την προσοχή μας θ’ αποσπάσει η εξύμνηση του Ιταλού δικτάτορα στα αμέσως επόμενα χρόνια, από τον ίδιο λίγο-πολύ μηχανισμό που τον γελοιοποίησε στη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου: τα ΜΜΕ και μια μερίδα των ντόπιων εθνικιστών. Continue reading Ντούτσε, ο γίγαντας!

Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Mια μέρα είδα από κοντά τον Κόφι Ανάν που μας άφησε τις προάλλες χρόνους. Ήταν στο Ζάππειο, το 2003. Συμμετείχα στο δημοσιογραφικό pool που κάλυπτε τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ στην Αθήνα. Μόλις βγήκαν από τη συνάντηση, απευθύνθηκα στον Μπλερ και του ζήτησα να σχολιάσει το ρεκόρ που πέτυχε, να κατεβάσει με την παρουσία του τόσους πολλούς διαδηλωτές εναντίον του για την εισβολή στο Ιράκ, στην οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο. Continue reading Από τον Γιώργο Παπανδρέου στον Νίκο Κοτζιά: Οι άνθρωποι του σχεδίου Ανάν

Η ηρωϊκη εξεγερση της Δραμας πριν 76 χρονια

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η εξέγερση πριν 76 χρόνια στη Δράμα από μία φούχτα επαναστάτες, απέτρεψε την εγκατάσταση εποίκων και εμπόδισε την αφομοίωση της περιοχής από τους Βούλγαρους κατακτητές. Μία άγνωστη ιστορία ηρωϊσμού και εθνικού μεγαλείου, που όμως για πολιτικούς λόγους, «θάφτηκε» την μεταπολεμική περίοδο.

Μία φούχτα πατριώτες, ξεσηκώνουν τη νύχτα της 28ης προς 29η Σεπτεμβρίου 1941 το λαό της Δράμας σε εξέγερση, κατά της φριχτής βουλγαρικής κατοχής. Για ένα 24ωρο περίπου, οι επαναστάτες καταλύουν την εξουσία των βουλγαρικών κατοχικών δυνάμεων, καταλαμβάνουν αστυνομικούς σταθμούς και κρατικά κτίρια, διώχνουν τους κατακτητές από πολλά χωριά της Δράμας.

Η εξέγερση, που οργανώθηκε από την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ και τον αρχηγό της, Παντελή Χαμαλίδη, ήρθε ως συνέπεια της άγριας καταπιεστικής κατοχής που είχαν επιβάλει οι Βούλγαροι εισβολείς, όταν μετά τις 22 Απριλίου 1941 εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Η παραχώρηση της περιοχής, ήταν ένα «δώρο» του Χίτλερ στον Βούλγαρο Τσάρο Βόρις, για την βοήθεια που του είχε προσφέρει ο τελευταίος στην κατάληψη από τις σιδερόφραχτες στρατιές του Γ΄ Ράϊχ της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας.

Το όργιο καταπίεσης

Οι Βούλγαροι, αμέσως μετά την εισβολή τους στο ελληνικό έδαφος, επιδόθηκαν σε μία πρωτοφανή προσπάθεια εκβουλγαρισμού της περιοχής από τον Στρυμόνα μέχρι τον Έβρο. Απαγόρευσαν τη χρήση της ελληνικής γλώσσας, έκλεισαν τα σχολεία και τις εκκλησίες, κατέβασαν τις ελληνικές πινακίδες από τα καταστήματα, επέβαλαν στους καταστηματάρχες να βάλουν Βούλγαρο συνέταιρο, εξανάγκασαν περισσότερους από 110.000 ΄Έλληνες να εγκαταλείψουν την περιοχή, που την κατέστησαν επαρχία του βουλγαρικού κράτους με το όνομα «Μπελομόριε».

Η αφόρητη αυτή κατάσταση, είχε ως συνέπεια να δυναμώσει το κίνημα αντίστασης στην περιοχή. Η οργάνωση Δράμας του ΚΚΕ με τον Γραμματέα της, Παντελή Χαμαλίδη, δίνει εντολή για συγκέντρωση οπλισμού και αποφασίζει την οργάνωση εξέγερσης, ερμηνεύοντας λαθεμένα απόφαση του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δύο εβδομάδες νωρίτερα, σε μυστική σύσκεψη στελεχών του, στην Ηλιοκώμη Σερρών, είχε δώσει εντολή για τη διενέργεια πράξεων σαμποτάζ κατά των αρχών κατοχής σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα.

Οι επαναστάτες, καταφέρνουν να πυρπολήσουν το εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού της Δράμας, επιτίθενται στο σιδηροδρομικό σταθμό, χτυπούν τους στρατώνες του πεζικού και του πυροβολικού μέσα στην πόλη, ενώ στα γύρω χωριά, εκδιώκουν ή εκτελούν τους διορισμένους βουλγάρους προέδρους κοινοτήτων, πυρπολούν τα αστυνομικά τμήματα, καταλύουν τη βουλγαρική εξουσία.

Η απάντηση των Βουλγάρων κατακτητών έρχεται σκληρή και αδυσώπητη μία  ημέρα μετά. Πάνω από 3.000 Έλληνες εκτελούνται στην πόλη και την περιοχή της Δράμας χωρίς δίκη, εκατοντάδες άλλοι υποβάλλονται σε σκληρά βασανιστήρια και οδηγούνται στις βουλγαρικές φυλακές, 67 χωριά πυρπολούνται και καταστρέφονται ολοσχερώς, ενώ εξαπολύεται ένα απίστευτο κυνηγητό εναντίον κάθε ελληνικού στοιχείου.

Είναι συγκλονιστική η περιγραφή για την ομαδική εκτέλεση 144 κατοίκων  που έγινε στα Κύργια της Δράμας : «Τρεις μέρες έμειναν στο ύπαιθρο οι σκοτωμένοι. Και την τέταρτη επιτράπηκε στις γυναίκες να τους θάψουν. Ο θρήνος τους ακούστηκε σε όλο τον κάμπο. Οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους. Ήταν παραμορφωμένοι από τις σφαίρες και τις χειροβομβίδες μα πιο πολύ από τα πεινασμένα τσομπανόσκυλα κι από τα κοράκια, που είχαν ξεσκίσει τις ματωμένες σάρκες των νεκρών».

Οι θεωρίες συνωμοσίας

Μετά την απελευθέρωση της χώρας, τον Οκτώβριο του 1944, η εξέγερση της Δράμας συκοφαντείται, καθώς διατυπώνεται αστήρικτα ο ισχυρισμός ότι δεν επρόκειτο περί γνήσιας λαϊκής εξέγερσης, αλλά για «προβοκάτσια». Καθώς, όπως διατείνονταν οι συκοφάντες, με επικεφαλής τον διορισμένο από τους κατακτητές Γενικό Επιθεωρητή Νομαρχιων Μακεδονίας, Αθανάσιο Χρυσοχόου και άλλους, τα μέλη του ΚΚΕ στη Δράμα υποκινήθηκαν από τους Βουλγάρους κατακτητές να οργανώσουν το κίνημα, προκειμένου να μπορέσουν οι τελευταίοι να προχωρήσουν στην εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού στην Ανατ. Μακεδονία και Θράκη. Δυστυχώς, παρά τα στοιχεία που υπήρχαν, η άποψη εκείνη επικρατεί μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, επηρεάζοντας ακόμη και στελέχη της Αριστεράς. Με συνέπεια η ηρωϊκή εκείνη εξέγερση να «θαφτεί» για μισό και πλέον αιώνα.

Η ομιχλώδης εκείνη εικόνα ανατράπηκε με το βιβλίο «Δράμα 1941: Μία παρεξηγημένη εξέγερση», του Σπύρου Κουζινόπουλου, ο οποίος, μετά από έρευνα που διήρκεσε 35 περίπου χρόνια, μέσα από άγνωστα ντοκουμέντα αλλά και μαρτυρίες μερικών από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων εκείνης της εποχής που τους είχε προλάβει εν ζωή, αποδεικνύει ατράνταχτα ότι επρόκειτο για μία γνήσια ηρωϊκή λαϊκή εξέγερση, την πρώτη που σημειώθηκε στην κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη. Μία πράξη αντίστασης πρόωρη ίσως, που όμως είχε σημαντικά οφέλη  για την Ελλάδα, καθώς ακύρωσε τα όποια επιχειρήματα της Βουλγαρίας περί εθνικών και πληθυσμιακών δικαιωμάτων στην περιοχή και αποθάρρυνε Βούλγαρους  εποίκους από τη Βουλγαρία να εγκατασταθούν στην περιοχή και να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή της σύνθεση.

Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου «Δράμα 1941: Μία παρεξηγημένη εξέγερση», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» και ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο.

Πηγή: http://farosthermaikou.blogspot.com/2017/09/76.html

Διαβάστε επίσης

Το ΕΑΜ για τη Μακεδονια: Η μεγαλυτερη διαδηλωση στην κατεχομενη απο τους Ναζι Ευρωπη

Αυτη ηταν καποτε η Αριστερα…

«ΕΦΥΓΕ» Ο ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΡΟΥΠΑΣ

Του Αριστομένη Συγγελάκη

Την Τετάρτη, 30.5.2018, στις 9.20 το πρωί, στο νοσοκομείο Σπηλιοπούλειο “Η Αγία Ελένη” άφησε την τελευταία του πνοή ο Αντιστασιακός Χαράλαμπος Ρούπας, ο μικρότερος από τους 40 μαυροσκούφηδες[1] της προσωπικής φρουράς του Άρη και ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών. Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας και συχνά κατέφευγε στη φροντίδα, που με αγάπη του παρείχε ο θεράπων ιατρός του Άγγελος Παπαδόπουλος και το προσωπικό του νοσοκομείου.

Ο Χαράλαμπος Ρούπας, ο αγαπημένος και σεβαστός σε όλους μας Μπάμπης, γεννήθηκε στο Αίγιο στις 25.1.1924 και ήταν εκ των πλέον έμπιστων του Άρη Βελουχιώτη και κρυπτογράφος των μηνυμάτων του. Έμεινε δίπλα στον Άρη μέχρι το τέλος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής αγωνίστηκε με πάθος και γενναιότητα εναντίον του Άξονα έχοντας ως σύνθημα “θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”. Μετά τον πόλεμο αγωνίστηκε με την ίδια συνέπεια για μία κοινωνία ισότητας και δημοκρατίας, σε έναν ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο.

Φυλακίσθηκε επί 17,5 ολόκληρα χρόνια και γνώρισε ως κρατούμενος (με τις ανάλογες “περιποιήσεις”) τις φυλακές Πάτρας, Κεφαλονιάς, Κέρκυρας, Αβέρωφ, Ιτζεδήν (πρώην Καλαμίου στα Χανιά) κ.α. από το 1945 έως το 1964! Χωρίς ποτέ να καμφθεί, χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας, χωρίς να προδώσει τους συναγωνιστές του και τον αγώνα τους.

Τον Ιανουάριο του 1996 ακολούθησε το νεύμα του Μανώλη Γλέζου ως μέλος της Κίνησης “Ενωμένη Εθνική Αντίσταση” και συμμετείχε στην ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Διετέλεσε επί πολλά έτη μέλος της Γραμματείας του Συμβουλίου ασχολούμενος, κυρίως, με το ζήτημα της αποζημίωσης των Ομήρων στα Γερμανικά Στρατόπεδα (μαζί με τον Πέτρο Κουλουφάκο και αργότερα τον Μάκη Μπαλαούρα), που έγινε πράξη στις αρχές της δεκαετίας του 2000 για όσους μπόρεσε το Εθνικό Συμβούλιο να βρει τα απαιτούμενα στοιχεία (δικαιούχοι τελικά ήταν περίπου 12.000 άτομα, που έλαβαν από 3.000 μέχρι 12.000 ευρώ-ποσά ελάχιστα για τη δοκιμασία που υπέστησαν αλλά αποτελεί, τουλάχιστον, μία ηθική αποκατάσταση), μιας και η τότε κυβέρνηση αρνούνταν να συμπράξει στη δίκαιη αυτή υπόθεση. Συμμετείχε επίσης στην έκδοση της Μαύρης Βίβλου της Κατοχής, πολλών φύλλων του Μνήμη & Χρέος και σε άλλες δράσεις του Εθνικού Συμβουλίου. Το αγωνιστικό του ήθος, το θάρρος και η συνέπειά του αποτέλεσαν για όλους εμάς τους νεότερους πηγή έμπνευσης.

Τα τελευταία χρόνια είχε σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία αντιμετώπιζε με θάρρος και υπομονή. Ευτυχώς, προλάβαμε να του δώσουμε ένα συμβολικό έπαινο, έστω, στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσε το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών με τη Βουλή των Ελλήνων και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (με ευθύνη του αν. υπουργού Κ. Ήσυχου), στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (27.4.2015).

Τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στην πολυαγαπημένη του Ασπασία, που του χάρισε την απαράμιλλη αγάπη και αφοσίωσή της όλα τα δύσκολα χρόνια των διώξεων αλλά και τα τελευταία χρόνια των ασθενειών, στη μονάκριβη κόρη του Παναγιώτα και την αγαπημένη του εγγονή του Αναστασία – Δανάη.

Η πολιτική κηδεία του μεγάλου Αντιστασιακού Χαράλαμπου Ρούπα θα γίνει την Παρασκευή 1 Ιουνίου στις 3.00 μμ, στο Α’ Νεκροταφείο. Θα είμαστε όλοι εκεί!

Στο καλό αγαπημένε μας φίλε και εκλεκτέ συναγωνιστή! Θα συνεχίσουμε τον αγώνα, όπως μας δίδαξες, ανυποχώρητα μέχρι τη δικαίωση! Και θα σε έχουμε πάντα μέσα στην καρδιά και το μυαλό μας!

[1] Ο Χαράλαμπος Ρούπας έγινε μαυροσκούφης όταν με εντολή του Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ο Άρης πέρασε από το Μαραθιά της Ρούμελης στην Πελοπόννησο (στην τοποθεσία Παναγοπούλα του Αιγίου) και εγκαταστάθηκε στην Αράχωβα Αιγιαλείας. Τότε η οργάνωση του ΕΑΜ έστειλε τον Ρούπα στον Αρχηγό, λόγω του ότι είχε εκπαιδευθεί ως στενογράφος και κρυπτογράφος και, μάλιστα, έγινε ο εξ απορρήτων του Άρη αναλαμβάνοντας χρέη κρυπτογράφου. Ο ίδιος μάλιστα ο Άρης του φόρεσε τον σκούφο και παρέμεινε μέχρι το τέλος κοντά του και μετά τη διάλυση του Ουλαμού του Άρη. Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας (ευχαριστώ τον Πέτρο Κουλουφάκο για τα πρόσθετα στοιχεία).

Το ΕΑΜ για τη Μακεδονια: Η μεγαλυτερη διαδηλωση στην κατεχομενη απο τους Ναζι Ευρωπη

Ντοκουμέντα από την αιματηρή διαδήλωση του ΄43 για τη Μακεδονία. Οι Γερμανοί άνοιξαν πυρ κατά 400 χιλιάδων διαδηλωτών που φώναζαν να μην παραχωρηθούν η Μακεδονία και η Θράκη στη Βουλγαρία.

«Έξι ώρες οι Γερμανοί ούρλιαζαν από λύσσα, γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι ήταν δυνατόν να κινηθεί ένας τεράστιος όγκος 400 χιλιάδων ανθρώπων με τέτοιο συντονισμό και ακρίβεια. Έξι ώρες, μάτωναν οι δρόμοι της Αθήνας, από το αίμα των καλύτερων παιδιών της», αφηγείται ο Μίνως Σταυρίδης, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της διαδήλωσης, στις 22 Ιουλίου 1943, στο ντοκιμαντέρ του Αντώνη Βογιάζου «Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης», το 1985

Εκείνη την ημέρα κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας η μαζικότερη διαδήλωση της κατοχής. Προετοιμάστηκε από το ΕΑΜ και πήραν μέρος πατριώτες και μέλη όλων των αντιστασιακών οργανώσεων. Χιλιάδες πολίτες αψήφησαν τον φόβο και διαδήλωσαν για να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στους Βούλγαρους.

Η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά τεταμένη. Οι Γερμανοί ήταν εκνευρισμένοι. Θεωρούσαν τη στάση των Ιταλών πολύ χαλαρή.

Φυσικά, οι Αθηναίοι φοβούνταν ότι θα χυθεί αίμα αλλά κατέβηκαν στους δρόμους. Άοπλοι. Σύντομα βρέθηκαν απέναντι στα τανκς και τους αδίστακτους Γερμανούς.

«Για μια στιγμή, η Παναγιώτα Σταθοπούλου, μέλος της ΕΠΟΝ, όρμηξε σε ένα τανκ στην προσπάθεια της να το σταματήσει», αφηγείται ο αντιστασιακός Γιώργος Σταματόπουλος «Η δικιά μας η ομάδα, σαν φτάσαμε εκεί, κοντά στην Ακαδημία, στο Οφθαλμιατρείο, βλέπω ξαφνικά να ξεμπουκάρουν νομίζω από την Ομήρου γερμανικά τανκς τα οποία άρχισαν να χτυπάνε στο ψαχνό. Ήταν εκείνη η στιγμή ακριβώς που έπεσε η Επονίτισα, η Σταθοπούλου. Τη σκηνή δεν την είδα, είδα όμως μια άλλη σκηνή. Είδα μια κοπέλα να σκαρφαλώνει στο τανκ. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή, την είδα να βουτάει ένα ξύλο, ένα παπούτσι -δεν ξέρω κι εγώ τι ήταν- και να χτυπάει τον Γερμανό πολυβολητή και να πέφτει μετά κάτω νεκρή. Ήταν η 19χρονη Επονίτισα Κούλα Λίλη, φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας».

Σύμφωνα με τα αντιστασιακά έντυπα, στη διαδήλωση της 22ας Ιουλίου υπήρξαν περίπου 30 νεκροί, 200 τραυματίες και 500 συλληφθέντες.

Ύστερα από όλες αυτές τις λαϊκές κινητοποιήσεις, η χιτλερική ηγεσία αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχέδιο της για παράδοση όλης της Μακεδονίας στις βουλγαρικές δυνάμεις. Ωστόσο, το κίνημα των μεγάλων διαδηλώσεων του λαού της Αθήνας σε απώλειες, γινόταν όλο και μεγαλύτερο.

Στη φωτογραφία ντοκουμέντο διακρίνονται οι πρώτοι νεκροί πάνω στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου.

Ήταν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και ήδη η διαδήλωση μετρούσε τα πρώτα της θύματα. Όπως εξομολογήθηκε η Μαρία Καρρά, στέλεχος της μαθητικής ΕΠΟΝ και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της 22ας Ιουλίου ’43: “Εκείνο που ήταν πολύ χαρακτηριστικό, ήταν ότι ήμασταν όλοι άοπλοι. Πηγαίναμε να πολεμήσουμε και να διεκδικήσουμε από έναν κατακτητή σιδερόφραχτο, καλοντυμένο, καλοταϊσμένο και φανατικό. Εμείς πηγαίναμε άοπλοι, κουρελιασμένοι, ξεπαπούτσωτοι πολλές φορές, αλλά…πηγαίναμε!

…κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει.

Ο Ηλίας Βενέζης, στο διήγημά του 22 Ιουλίου 1943, περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη διαδήλωση, τη γερμανική βία και τη θυσία των νέων που στάθηκαν απέναντι από το άρμα μάχης με μόνο όπλο το θάρρος τους:

«…Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει. Κι η σπίθα ανάβει…να κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει. Ο λαός γονατίζει. Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία. {…} ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά. «Όχι πια άλλο! Όχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!» Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε.

Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Πριν προφτάξει να ρίξει τη φωτιά του, η διαδήλωση πυκνή τώρα, ολοένα πιο πυκνή, ξεχύνεται σε άλλο δρόμο, στρίβει, ελίσσεται σαν ζωντανό πλάσμα που αμύνεται και παλεύει με σιγουριά και με πίστη.

Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. «Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!».

«Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!». …

Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του. Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της.

Τραγουδούσαν τον Ύμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν.

Τα περιστατικά ήρθαν έπειτα γρήγορα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα φάνηκε στην άκρη του δρόμου απ’ την αντίθετη μεριά που κατέβαινε η διαδήλωση και χύθηκε πάνου στο πλήθος. Το πολυβόλο άρχισε να κροτά. Αλλά το κύμα που κατέβαινε με ορμή δεν ήταν μπορετό να σταματηθεί. Συνέχισε την πορεία. Το πολυβόλο έριχνε τώρα πάνου στα κορμιά. Βρήκε πρώτα κατάστηθα το νεανικό σώμα που είχε ανεμισμένα μαλλιά στο κεφάλι και που κρατούσε στα χέρια του την ανεμισμένη σημαία.

Την ίδια στιγμή το τανκ που έτρεχε με δαιμονισμένο θόρυβο και είχε φτάσει, έπεσε πάνου στο λαβωμένο σώμα που σπάραζε, πέρασε από πάνω του τις βαριές αλυσίδες του, μπήκε μέσ’ στο πλήθος, το σκόρπισε για μια στιγμή και τράβηξε πέρα. Ολα έγιναν σαν αστραπή. Το αλαλιασμένο πλήθος μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος ξεχύθηκε πάλι απ’ τις παρόδους όπου είχε καταφύγει, κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα που έτρεχε απ’ τις σπαραγμένες σάρκες του…»

Παρακολουθήστε το συγκλονιστικό απόσπασμα του ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ – «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ», από το 1985, με μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν από κοντά την διαδήλωση στις 22 Ιουλίου 1943 και έγιναν κομμάτι της ιστορίας….

Μπουταρης: H ηδονη του να ταπεινωνεις το εθνος σου!

Οι μισες αληθειες του κ. Μπουταρη…

Του Βλάση Αγτζίδη

Με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ο Γιάννης Μπουτάρης, δήμαρχος της πόλης έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία.

Το κείμενο του Μπουτάρη είναι εξαιρετικό από λογοτεχνικής πλευράς, αλλά του λείπει η ισορροπία. Βασίζεται σε μανιχαϊστικά σχήματα και νέου τύπου Σιωπές..

Για παράδειγμα, γράφοντας «Μόνη η κοινότητα, καθημαγμένη και ρακένδυτη πάλευε να ανασυστήσει την ύπαρξή της και να θρηνήσει τους νεκρούς της. Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους. Έκαναν πως δεν ήξεραν τί συνέβη, ποιος το έκανε, ποιος βοήθησε, ποιος προστάτευσε όταν άλλοι, πολλοί γκρέμιζαν, έκαιγαν, έκλεβαν, καταλάμβαναν τον χώρο και τα υπάρχοντα των πολλών απόντων και των λιγοστών παρόντων….«, αποσιωπά  βάναυσα κάποιες πλευρές της έμπρακτης αλληλεγγύης που εκφράστηκε, ενοποιεί σε ένα ψεύτικο, αυθαίρετα κατασκευασμένο σχήμα μια πολύμορφη κοινωνία με πολύ μεγάλες εσωτερικές αντιθέσεις και την αντιπαραθέτει επίσης σε μια άλλη κοινότητα με αντίστοιχες εσωτερικές διαφοροποιήσεις.

Ο κ. Μπουτάρης ξεχνά ότι η μετακατοχική Σιωπή -για την οποία ενοχοποιούνται συνολικά οι Έλληνες- ήταν καθολική στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όπου οι δωσίλογοι της Κατοχής και οι κεφαλοκυνηγοί της Λευκής Τρομοκρατίας είχαν γίνει η νέα εξουσία. Και ότι έπρεπε να έρθει το 1981 για να υπάρξει η πρώτη μνεία για την Αντιναζιστική Αντίσταση, μιας από τις σημαντικότερες αντιστάσεις στην κατεχόμενη Ευρώπη….

Γενικά σε όλη την ανάλυσή του για το Ολοκαύτωμα, ο κ. Μπουτάρης φαίνεται να ξεχνά ότι την ίδια στιγμή υπήρχε γερμανική κατοχή και ότι ο ελληνικός λαός ήταν καθημαγμένος από τη σκληρή καταστολή. Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Θεσσαλονίκη, ο λιμός και ο θάνατος τσάκιζε τους παλιούς πρόσφυγες του ’22 που δεν είχαν καμιά αναφορά στην μακεδονική ύπαιθρο, ενώ η πόλη είχε γεμίσει και πάλι με νέους πρόσφυγες από τις βουλγαρικές θηριωδίες που διαπράττονταν στην Ανατολική Μακεδονία…. Από νωρίς (Οκτώβρης του 41) είχαν ξεκινήσει τα πρώτα Ολοκαυτώματα στα μακεδονικά χωριά (3 χωριά Κρουσίων, Κερδύλια, Μεσόβουνο) και η αντίσταση άρχισε να φουντώνει. Παράλληλα βεβαίως αναπτύχθηκε και ο δωσιλογισμός, η απεχθής συνεργασία με τους κατακτητές.

Στην εισήγησή του ο Μπουτάρης χρησιμοποιεί ένα σχήμα όπου όλοι οι Έλληνες είναι από τη μια πλευρά [«Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους»] και από την άλλη οι Εβραίοι…

Δείχνει να ξεχνά ότι δεν υπάρχουν αραγή εθνικά σύνολα. Κι ότι ειδικά στις συνθήκες της Κατοχής οι Έλληνες δεν υπήρξαν ένα ενιαίο εθνικά μπλοκ με κοινές στάσεις, κοινές ευθύνες, κοινά συμφέροντα. Τι σχέση έχει ο αντάρτης του ΕΛΑΣ με τον Πούλο ή τον Κισά Μπατζάκ; ΚΑΜΙΑ… Ακριβώς για αυτό και είναι άστοχη η τοποθέτηση του Μπουτάρη που δομεί την εισήγησή του πάνω σε ένα διπολικό από εθνικής πλευράς σχήμα. Η θεσαλονικιώτικη κοινωνία -που ο Μπουτάρης την ενοχοποιεί συνολικά- εκείνη την περίοδο δεν ήταν ενιαία. Ούτε κοινωνικά, ούτε ιδεολογικά. Από τη μια μεριά ήταν οι Ναζί, οι δωσίλογοι και η ηγεσία των εβραϊκών κοινοτήτων και από την άλλη πλευρά ο εξαθλιωμένος λαός που πέθαινε στους δρόμους από την πείνα, και οι αντιστασιακές οργανώσεις….  Όλους αυτούς ο Μπουτάρης τους ενοποιεί σε δυο κατηγορίες (προσθαφαιρώντας βέβαια, ώστε να εξυπηρετηθεί το αυθαίρετο σχήμα του). Έτσι, βάζει στο ίδιο καζάνι τους δολοφόνους Δάγκουλα, Πούλο και Κισά Μπατζάκ μαζί με τα άτυχα θύματά τους.

Υπάρχουν και άλλα σημεία βέβαια τα οποία χρήζουν κριτικής, ειδικά αυτά που αναφέρονται στην Πλατεία Ελευθερίας…. Γιατί στο σχήμα του Μπουτάρη απενοχοποιούνται πλήρως οι εθνικιστές Νεότουρκοι, που πραγματοποίησαν τη μεγάλη πρόβα τζενεράλε του Ολοκαυτώματος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με τις Γενοκτονίες των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων). Ξεχνά ότι η νεοτουρκική οθωμανική Θεσσαλονίκη υπήρξε η μήτρα του ακραίου τουρκικού εθνικισμού που γέννησε την ιδέα για το πως μια κυνική εξουσία μπορεί να διαχειριστεί τις ανεπιθύμητες γι αυτήν κοινότητες. Δείχνει να αγνοεί εντελώς ότι ο δρόμος για το Ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι Ναζί είχε ήδη ανοίξει πολύ πιο πριν στην Πλατεία Ελευθερίας, καλυμμένος από την απατεωνιά των Νεότουρκων εθνικιστών και τις πρόσκαιρες αυταπάτες που καλλιέργησαν στους λαούς της Αυτοκρατορίας.

Επίσης, ξεχνά απολύτως την μεγάλη προσπάθεια της αριστερής αντίστασης για να τους υποδείξει τη διέξοδο σωτηρίας, την οποία η συντριπτική πλειονότητα αρνήθηκε νοιώθοντας μεγαλύτερη ασφάλεια στο φυλετικό γκέτο.  Γενικώς υπάρχει μια τάση -ειδικά στη Θεσσαλονίκη- να παρακάμπτεται η μεγάλη εικόνα εκείνης της εποχής και να λησμονιέται εντελώς η προσπάθεια σωτηρίας των Εβραίων που έκανε το ΕΑΜ…. Με πραγματική αυτοθυσία οι οργανώσεις του ΕΑΜ και οι αντάρτες του ΕΛΑΣ μετέφεραν στα ελεύθερα βουνά όσους Εβραίους θέλησαν να διαφύγουν.  Και αυτό το έπραξε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ χωρίς να περνά από το μυαλό η έκταση ενός τέτοιου εφιαλτικού σχεδίου μιας βιομηχανοποιημένης εξόντωσης μιας εθνοθρησκευτικής ομάδας. Ίσως, βέβαια, θα έπρεπε να ήταν υποψιασμένοι, εφόσον μόλις 25 χρόνια πριν είχε γίνει η πρόβα τζενεράλε του Ολοκαυτώματος επί των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Οθωμ. Αυτοκρατορίας. .

Ξεχνά ο Μπουτάρης ότι κείνη την εποχή η κοινωνία της Θεσσαλονίκης ήταν εντελώς ανόμοια. Ελάχιστα πράγματα συνέδεαν κοινωνικά, ιδεολογικά, εθνολογικά τους διάφορους πληθυσμούς που η ιστορική συγκυρία τους πέταξε πολύ πρόσφατα στην πόλη αυτή.  Μόνο η Αριστερά προσπάθησε προπολεμικά να δημιουργήσει γέφυρες επικοινωνίας. Με αποτέλεσμα για πρώτη φορά το Μάη του ’36 οι εργάτες, πρόσφυγες, ντόπιοι και εβραίοι, να αγωνιστούν από κοινού…..

Ο λόγος του κ. Μπουτάρη είναι απλοϊκός και βασίζεται στην πρόκληση συγκίνησης. Είναι εύκολος λόγος γιατί δεν υπάρχει καμιά δυσκολία στο να εκφραστεί οποιοδήποτε ασπρόμαυρο σχήμα. Η δυσκολία -όπως και η εντιμότητα- έγκειται στην ανάλυση των πραγματικών δεδομένων και στην αντικειμενική παρουσίασή τους.

 

* Δημοσιεύτηκε στο προσωπικό ιστολόγιο του Βλάση Αγτζίδη https://kars1918.wordpress.com

Ολα στους Αμερικανους. Απο τα Μνημονια στην Κυπρο, τη Μακεδονια, το Αιγαιο και την Ακροπολη!

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” (27/1/2018)

Εθνος-Κρατος στο στοχαστρο: Κυπριακο, Μακεδονικο, Μνημονια

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 6/1/2018 με τον Κώστα Ουίλς