Tag Archives: Καστελόριζο

Ζητουνται πατριωτες πολιτικοι – Η μεταβαση απo τη γερμανική στην αμερικανικη κατοχη και οι συνεπειες της

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές αυξάνεται απότομα και δραματικά ο κίνδυνος πυρηνικής ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή, ενώ η κυβέρνηση ενεργεί όλο και λιγότερο ως ελληνική κυβέρνηση, όλο και περισσότερο ως προέκταση της αμερικανικής πρεσβείας, του αμερικανικού Πενταγώνου και της κυβέρνησης Νετανιάχου στο Ισραήλ, χωρίς κανένας στην αντιπολίτευση, ή και μεταξύ των στελεχών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, να ενοχλείται ιδιαίτερα από αυτά που συμβαίνουν.

Εσείς βεβαίως, πιθανότατα μη γνωρίζοντες αυτά, μπορεί να νομίζετε ότι είμαι υπερβολικός. Δεν σας αδικώ. Ποτέ η ενημέρωση δεν ήταν τόσο παραπλανητική στην Ελλάδα, όσο σήμερα. Ούτε καν στη δικτατορία της 21ης Απριλίου δεν συνέβαινε αυτό που συμβαίνει σήμερα τόσο από τα συμβατικά, όσο και από τα δήθεν εναλλακτικά, κοινωνικά μέσα. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρχε τόσο αποτελεσματικός έλεγχος, από τους Αμερικανούς, τις διεθνείς τράπεζες, το Ισραήλ και άλλα κέντρα, του τι μαθαίνουν και του τι καταλαβαίνουν οι Έλληνες. (*)

Είτε πάντως το ξέρετε είτε όχι και τα δύο συμβαίνουν. Και ο κίνδυνος πυρηνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή είναι σήμερα μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην ιστορία μετά το 1945 και η “ελληνική κυβέρνηση” έχει παραδώσει όλο το ελληνικό έδαφος, την ελληνική άμυνα, την ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική, τους εξοπλισμούς (ακόμα και την… καταπολέμηση της διαφθοράς!) στους Αμερικανούς, το ΝΑΤΟ και τους Ισραηλινούς.

49 συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας έχουμε παρακαλώ υπογράψει με το Ισραήλ (πρωταγωνιστή των πολέμων στη Μέση Ανατολή και συστηματικό σφαγέα Παλαιστινίων) και ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς περιέχουν, ούτε καν η Βουλή, είπε σε ομιλία του ο πρώην αναπληρωτής Υπουργός Αμυνας του ΣΥΡΙΖΑ Κώστας Ήσυχος. Κανένας δημοσιογράφος δεν έχει ενδιαφερθεί να μάθει τι είναι όλα αυτά και να το γράψει. Λέμε ότι η Τουρκία είναι, και είναι, αντιδημοκρατική χώρα, αλλά εκεί η Βουλή τους έχει πολύ μεγαλύτερη ενημέρωση και αρμοδιότητες για τέτοια θέματα!

Είτε το ξέρετε είτε όχι, εξάλλου, φαντάζομαι ότι το αγνοείτε, οι Αμερικανοί φτιάχνουν τώρα μια νέα Σούδα του Βορρά στην Αλεξανδρούπολη, προσανατολισμένη στην προετοιμασία πυρηνικού πολέμου κατά της Ρωσίας.

Κανένας στρατός που σέβεται τον εαυτό του δεν βάζει ξένους στην πρώτη γραμμή, στην καρδιά της άμυνάς του, δηλαδή στην Αλέξανδρούπολη και την Κάλυμνο. Να μπορούν να βλέπουν το τι γίνεται αλλά και να μπορούν να επηρεάζουν το τι βλέπεις και τι κάνεις εσύ. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το 1987, ήταν να κλείσει τις αμερικανικές βάσεις! Αυτή εδώ η κυβέρνηση παραδίδει την άμυνα της χώρας στους Αμερικανούς.

Είναι τέτοια η αποικιοποίηση της χώρας από τις ΗΠΑ που ο πρωθυπουργός δεν κατάφερε ούτε καν να προστατεύσει τον ίδιο του τον ξάδερφο, Γιώργο Τσίπρα, που είχε τοποθετήσει ως Γραμματέα στο Υπουργείο Εξωτερικών για να ξέρει τι του γίνεται. Πήγε ο Γιώργος Τσίπρας να πάρει ορισμένες οικονομικές πρωτοβουλίες προς την κατεύθυνση της Ευρασιατικής Ένωσης και του Ιράν και εκδιώχθηκε κακήν κακώς από το Υπουργείο, που είναι τώρα αποκλειστικό βιλεάτι του Κοτζιά.

Μια ιστορική απόφαση των Τσίπρα και Αναστασιάδη

Στο μόνο ζήτημα που στάθηκε όρθιος ο Αλέξης Τσίπρας και του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο, όπως και στον Νίκο Αναστασιάδη, ήταν ότι, τουλάχιστον η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, δεν απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες. Ίσως το ένστικτο του κινδύνου λειτούργησε την τελευταία στιγμή στους δύο πολιτικούς. Τυχόν απέλαση  Ρώσων διπλωματών, αν δεν θα ήταν η  χαριστική βολή στις ελληνορωσικές σχέσεις, που έχουν περίπου καταστραφεί, με ευθύνη της ελληνικής διπλωματίας, θα δημιουργούσε ένα μεγάλο ψυχολογικό χάσμα μεταξύ Αθήνας και Μόσχας, που θα ερχόταν να προστεθεί στις άλλες απειλές που δέχεται τώρα από παντού η Ελλάδα.

Η υπόθεση Σρκιπάλ, άλλωστε, έχει σχεδόν καταρρεύσει ήδη, η κυβέρνηση Μέι έχει μισογελοιοποιηθεί και τα στοιχεία που έρχονται καθημερινά στη δημοσιότητα κατατείνουν μάλλον στο ότι ο ρώσος πρώην διπλός πράκτορας έπεσε θύμα Δυτικών υπηρεσιών που αναζητούν προσχήματα για νέο μεγάλο πόλεμο στη Συρία.

Αλλά και για πολύ γενικότερους λόγους, θα ήταν πολύ μεγάλη ζημιά για την Ελλάδα τυχόν απέλαση Ρώσων διπλωματών. Όπως το 1940, οι Έλληνες, φορείς μιας παράδοσης που έχει στο κέντρο της την Ελευθερία, την Αλήθεια, τον Λόγο και τη Δημοκρατία, από τον 8ο και τον 5ο π.Χ. αιώνα ήδη, δεν θα μπορούσαν, ανεξαρτήτως υπολογισμών, να συνταχθούν με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, έτσι και σήμερα δεν μπορούν να συνταχθούν με τις δυνάμεις του αναδυόμενου Παγκόσμιου Ολοκληρωτισμού, που παίζουν με την ιδέα εξαπόλυσης ενός πυρηνικού Αρμαγεδώνα, για να διατηρήσουν την κλονιζόμενη και παραπαίουσα ηγεμονία της Αμερικής, των συμμάχων της και του Δυτικού καπιταλισμού.

Θα συνιστούσε κάτι τέτοιο ηθική αυτοκτονία του ελληνισμού.

Αλλά, βέβαια, αν η απόφαση Τσίπρα και Αναστασιάδη απέτρεψε προς το παρόν μια καταστροφή, αυτό δεν σημαίνει ότι θα αποτραπεί μέχρι τέλους με την πολιτική που ακολουθούν παντού αλλού, περιλαμβανομένων και των ελληνοαμερικανικών και ελληνοϊισραηλινών σχέσεων.

Στην εποχή Πιουριφόι και βάλε οι πολιτικοί μας

Το ελληνικό πολιτικό προσωπικό είναι δυστυχώς σήμερα στην διανοητική κατάσταση της δεκαετίας του 1950. Γι’ αυτούς ο Διεθνής Νταβατζής (ΗΠΑ) είναι και θα μείνει ο αναμφισβήτητος διεθνής ηγεμών, που κερδίζει πάντα στο τέλος.

Δεν βλέπουν την ήττα της Αμερικής και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, ήττα πολύ σημαντικότερη από αυτή στο Βιετνάμ.

Δεν βλέπουν την οικονομική ανάδυση της Κίνας και του παγκόσμιου Νότου, δεν βλέπουν τη στρατιωτική επανάκαμψη της Ρωσίας, δεν βλέπουν την αποσύνθεση της Δυτικής πολιτικής ακτινοβολίας (Τραμπ, κρίση ΕΕ κ.λπ.).

Κι έτσι, όχι μόνο δεσμεύουν απόλυτα και χωρίς κανένα αντάλλαγμα τη χώρα (για την ίδια, όχι για τους ίδιους) στο χειρότερο στρατόπεδο, τη δεσμεύουν και στο στρατόπεδο που πιθανώς θα χάσει στο τέλος, χωρίς φυσικά κανείς να μπορεί να είναι σίγουρος (γι’ αυτό η κάθε είδους μονοφαγία πρέπει να αποφεύγεται και στις δίαιτες και στην εξωτερική πολιτική). Στο στρατόπεδο μάλιστα που, αν νικήσει στο τέλος, δεν θα αφήσει περιθώρια ύπαρξης σε κανένα έθνος του κόσμου.

Αυτό δηλαδή που έπαθαν οι Κούρδοι, βάζοντας τα αυγά τους στο καλάθι ΗΠΑ και Ισραήλ και γνωρίζοντας τώρα μια ακόμα τραγωδία. Πριν από αυτούς την έπαθαν ο Τσίπρας και ο Γιώργος Παπανδρέου (με τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις), ο Ιωαννίδης (με το Κυπριακό) και άπειροι άλλοι που εμπιστεύτηκαν την Αμερική, χωρίς το παράδειγμά τους φαίνεται να έχει χρησιμεύσει σε κανέναν!

Κίνδυνος ανυπολόγιστης εθνικής καταστροφής

Αυτή η κατάσταση, υπό τις παρούσες εθνικές και διεθνείς συνθήκες, εμπεριέχει τον ορατό κίνδυνο ανυπολόγιστης εθνικής καταστροφής, αν όχι απότομου τερματισμού του βίου του ελληνικού έθνους κράτους.

Η κυβέρνηση πολλαπλασιάζει τις κάθε είδους αμερικανικές εγκαταστάσεις σε όλη την Ελλάδα, εκχωρεί τη γεωπολιτική υπεραξία της χώρας στην Αμερική (και το Ισραήλ), εγκαθιστά ξένες δυνάμεις στην καρδιά της ελληνικής άμυνας, τη Θράκη, το ανατολικό και το κεντρικό Αιγαίο, δυνάμενες να καθορίζουν απόε κει τι βλέπουν και τι δεν βλέπουν και πως ενεργούν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Ο ελληνικός γεωπολιτικός χώρος είναι ίσως το τελευταίο όπλο που έχει η χώρα για να διαπραγματευτεί με τους Δυτικούς (περιλαμβανομένων των ΗΠΑ λόγω ΔΝΤ) που την κατέστρεψαν, την οικονομική σωτηρία της, μιμούμενη αυτό που κάνει ο “τρελλός Ερντογάν”.

Η κυβέρνηση φτιάχνει μια δεύτερη και ακόμα πιο επικίνδυνη Σούδα στην Αλεξανδρούπολη, άμεσα ενταγμένη στην προετοιμασία πυρηνικού πολέμου κατά της Ρωσίας.

Ίσως οι πολιτικοί και οι στρατωτικοί μας λένε: Άν δεν γίνει ο πόλεμος, κανείς δεν θα μας πει τίποτα και θα έχουμε κερδίσει, οι ίδιοι, όχι η χώρα, το όφελος από τις τεράστιες εξυπηρετήσεις προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Αν γίνει ο πόλεμος και εξαερωθεί η Ελλάδα, δεν θα υπάρχει κανείς να μας πει τίποτα.

Θυμίζουμε με την ευκαιρία  ότι προ είκοσι ετών, “διακινούνταν” σε πολιτικούς κύκλους της χώρας, η made in USA ιδέα μιας ανεξάρτητης Θράκης, αποτελούμενης από την ανατολική (τουρκική), δυτική (Ελληνική) και βόρεια (βουλγαρική).

Η Αθήνα προχωρά σε εξοπλισμούς που βαθαίνουν την εξάρτηση της από τους Αμερικανούς για το αν και πως θα λειτουργήσουν τα ελληνικά όπλα, και τη δεσμεύουν μακροχρόνια στην εξάρτηση από την πλέον πολεμοχαρή πτέρυγα του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος. Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα αποκτά μείζον στρατηγικό πλεονέκτημα με την διαφοροποίηση των πηγών εξοπλισμού της.

Ο κίνδυνος εμπλοκής σε πυρηνική σύγκρουση και εξαΰλωσης της Ελλάδας

Ολόκληρη η χώρα χάνει τη δυνατότητα να καθορίζει η ίδια την άμυνά της, αλλά και γίνεται στόχος ενδεχόμενης πυρηνικής επίθεσης, που δεν μπορεί πλέον να αποκλεισθεί, σφτιχταγκαλιασμένη όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία της με τους Αμερικανούς.

Χθες, το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών με ανακοίνωσή του προειδοποίησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι τυχόν στρατιωτική τους επίθεση στη Συρία μπορεί να έχει τις “σοβαρότατες” των συνεπειών. Είχε προηγηθεί προ είκοσι ημερών πολύ ασυνήθιστη ανακοίνωση του ρωσικού Γενικού Επιτελείου που προειδοποιούσε τους Αμερικανούς ότι αν δεχθούν επίθεση Ρώσοι που βρίσκονται στη Συρία, θα απαντήσει εναντίον των συστημάτων από τα οποία θα γίνει η επίθεση. ‘Ολα αυτά στο χειρότερο κλίμα μεταξύ των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων που  υπήρξε ποτέ, ακόμα και συγκρινόμενο με τον Ψυχρό Πόλεμο.

Ένας Ελληνοτουρκικός Πόλεμος για λογαριασμό ΗΠΑ και Ισραήλ;

Η εμπλοκή της Ελλάδας και της Κύπρου άμεσα, δια των στρατιωτικών βάσεων με τις οποίες γεμίζει όλη η χώρα, δεν είναι ο μόνος τρόπος να εμπλακεί η Αθήνα στη μεσανατολή κρίση. Ο δεύτερος τρόπος που έχει τώρα εμφανισθεί είναι αν οι ΗΠΑ και οι πιο εξτρεμιστικές δυνάμεις στην ηγεσία του Ισραήλ αποφασίσουν ότι χρειάζονται μια ελληνοτουρκική σύρραξη, κυρίως για να τιθασσεύσουν την Άγκυρα, στα πλαίσια της στρατηγικής του Χάους που εφαρμόζουν από το 2003 στη Μέση Ανατολή.

Η εμπλοκή της Ελλάδας σε όλα αυτά μπορεί να οδηγήσει σε (σχεδιασμένη) τελική κατάρρευση όποιου στοιχείου έχει απομείνει από το δημοκρατικό πολίτευμα, τερματίζοντας με πολεμική καταστροφή και κακήν-κακώς στάση πληρωμών και έξοδο από το ευρώ, το ελληνικό “κοινωνικο-οικονομικό πείραμα” που ξεκίνησε τον Μάιο του 2010.

Θα είναι πιθανώς το τέλος του ελληνικού έθνους-κράτους, αλλά και η αρχή διάλυσης της ΕΕ στα εξ ων συνετέθη, όχι από μια εξέγερση των λαών εναντίον της, αλλά στα πλαίσια γενίκευσης του Χάους από την πιο εξτρεμιστική νεοσυντηρητική πτέρυγα του δυτικο-ισραηλινού κατεστημένου. Είναι αυτή που ακριβώς τοποθέτησε τον Μπόλτον, αποδεδειγμένο ψεύτη στην περίοδο του πολέμου κατά του Ιράκ, οπαδό του προληπτικού (πυρηνικού) πολέμου κατά της Κορέας, οπαδό του πολέμου κατά του Ιράν και της Συρίας, μεταξύ των δυνάμεων που ετοίμασαν το πραξικόπημα στην Τουρκία το 2016, στη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ.

Ας ελπίσουμε ότι υπάρχουν μεταξύ των πολιτικών μας και των στρατιωτικών μας έντιμοι και πατριώτες άνθρωποι, να σταματήσουν κινδύνους που υπερβαίνουν οτιδήποτε έχουμε γνωρίσει ως τώρα

Αθήνα, 9 Απριλίου 2018

(*) Προ ενός μηνός περίπου έγραψα ένα άρθρο με τον τίτλο “Προβοκάτσια” αποδεικνύοντας με στοιχεία ότι γίνεται συστηματική διαστρέβλωση γεγονότων, διασπορά ψευδών ειδήσεων, μεθοδική καλλιέργεια κλίματος ότι επίκειται και είναι αναπόφευκτος ένας ελληνοτουρκικός πόλεμος.
Πρόκειται για μια κλασική μέθοδο προβοκάτσιας που λέγεται “αυτοεκπληρούμενη προφητεία” και άρχισε να την εφαρμόζει ο ίδιος ο Αμερικανός Πρέσβης, για να τον ακολουθήσουν από πίσω με χαρακτηριστική πειθαρχία και κάμποση τερατολογία, που είναι αδύνατον να ελέγξει ο μέσος άνθρωπος, sites, γνωστοί σχολιαστές, δήθεν αναλυτές κ.λπ.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υφίσταται τουρκικός αναθεωρητισμός και επεκτατισμός και απειλή, όχι τώρα, από δεκαετιών. Άλλο αυτό και άλλο να γράφεις ότι οι Τούρκοι ετοιμάζουν αύριο απόβαση στο Καστελόριζο, επικαλούμενος δήθεν πηγές.
Απάντησε με στοιχεία σε όλα αυτά ο Σάββας Καλλεντερίδης, αναφέροντας ότι οι βασικές μονάδες που θα μπορούσαν να αναλάβουν επιθετική επιχείρηση κατά του Καστελόριζου είναι στο Αφρίν της Συρίας. ‘Ελα όμως που ουδείς πτοήθηκε. Πάλι τις προάλλες μια σοβαρή υποτίθεται εφημερίδα αφιέρωσε όλη την πρώτη σελίδα της στην κατάληψη του Καστελλόριζου.
Δημιουργείται, δηλαδή, προφανώς καθ’ υπαγόρευση συγκεκριμένων διεθνών δυνάμεων, ένας μηχανισμός που δεν χρειάζεται για να αντιμετωπισθεί ο τουρκικός επεκτατισμός, αλλά για να πάνε οι δύο χώρες σε πόλεμο και αμοιβαία καταστροφή, χωρίς να καταλάβουν πως έγινε.
Αλλά και ταυτόχρονα υπονομεύει τη δυνατότητα εθνικής άμυνας και την ψυχική ενότητα του λαού, όταν πράγματι αντιμετωπίσει η χώρα απειλή, κατά το γνωστό “Ο λύκος και τα πρόβατα”

Διαβάστε επίσης

Aπιστευτο και ομως αληθινο: Καταργουν το ελληνικο κρατος. Kανουν στοχο ολη τη χωρα!

Η Προβοκατσια

The dangerousness of John Bolton

US-Israeli Neocons risk a Nuclear World War. Is there anybody to stop them?

Υποθεση Σκριπαλ: Προσπαθεια δημιουργιας κλιματος για επιθεση στη Συρια;

Η “τρελλα” του Ερντογαν και η τραγωδια των Κουρδων

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας έκανε μια δήλωση σχετικά με τις αμερικανικές βάσεις στη Συρία και το Ιράκ και την (όχι ασήμαντη) πιθανότητα παγκοσμίου πολέμου.

Μήπως πρέπει σε μερικά ζητήματα να μελετήσουμε καλύτερα τον τρόπο που ο κ. Ερντογάν αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον και δρα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, το καθεστώς του, τη χώρα του, όπως τα καταλαβαίνει ο ίδιος ασφαλώς;

Μήπως για παράδειγμα δεν είναι τώρα η κατάλληλη στιγμή, εν μέσω μιας ραγδαία επιδεινούμενης διεθνούς κατάστασης, προετοιμασίας πολύ μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή, που μπορεί να εξελιχθεί και σε σύγκρουση με τη Ρωσία, να φτιάξουμε μια νέα Σούδα στη Θράκη, κάνοντας την περιοχή στόχο εξαΰλωσης και βάζοντας τρίτη δύναμη στην πρώτη γραμμή και στην καρδιά της άμυνάς μας απέναντι στην Τουρκία;

Παραχωρώντας ταυτόχρονα ουσιαστικά στους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ τον έλεγχο της γραμμής που αρχίζει από το Διδυμότειχο και φτάνει στο Καστελόριζο και τελικά στην Κύπρο;

Αφαιρώντας μια περιοχή που είναι το στρατηγικό φιλέτο του Ελληνισμού, η γραμμή που ενώνει τα Στενά με το Σουέζ και το μεγάλο χαρτί του, από την ελληνική κυριαρχία, όπως αφαιρέσαμε την ελληνική οικονομία από τον ελληνικό λαό, τους Έλληνες αστούς και το ελληνικό κράτος, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές;

Που είναι η γεωπολιτική, αλλά και η πολιτιστική καρδιά της Ελλάδας, γιατί εδώ, στα Άβδηρα της Θράκης και στο Ιωνικό Δωδεκάπολο, έκανε ο Άνθρωπος τη μεγαλύτερη πνευματική επανάσταση στην ιστορία του Γένους του.

Και μάλιστα παραχωρούμε αυτή την έκταση στην ίδια ακριβώς δύναμη που οργάνωσε το πραξικόπημα και την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1974;

Μήπως βάζουμε τον Λύκο να φυλάει τα πρόβατα;

Μήπως πρέπει να σταματήσει η ταχύτατη μετατροπή όλης της Ελλάδας και της Κύπρου σε προκεχωρημένο φυλάκιο, και άρα στόχο πρώτης γραμμής, σε περίπτωση σύγκρουσης των Δυτικών με το Ιράν, την Τουρκία ή τη Ρωσία;

Κι αν τα κάνουμε αυτά, τόσο επικίνδυνες παραχωρήσεις, υπάρχει μήπως κάποιο αντάλλαγμα για τη χώρα από αυτή την τυχοδιωκτική πολιτική στην υπηρεσία Ξένων; Σε μια Ελλάδα που τα δυο της βασικά κόμματα διαγκωνίζονται με δημόσιες ανακοινώσεις τους ποιό ορθά διερμηνεύει τις δηλώσεις του… εκτελούντος χρέη Πρωθυπουργού Πρέσβη Πάιατ.

Όπως μας θύμισε φίλος, δεν θυμάται άλλον Αμερικανό αξιωματούχο να πηγαίνει και να συζητά δυόμιση ώρες με τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ.

Τελευταία φορά που συνέβη αυτό ήταν με τον Μπονάνο. Ζήτησαν να τον δουν το 1974, παρακάμπτοντας την κυβέρνηση, και τελικά τους έστειλε τον Αραπάκη, γιατί δεν μιλούσε εγγλέζικα.

Σε καλό να μας βγει. Αλλά πως μπορεί να μας βγει σε καλό; Πότε μας βγήκε σε καλό;

Έχει άραγε κανείς στην Αθήνα καθίσει, στα διαλείμματα των ρουσφετιών και της ίντριγκας έστω, να σκεφτεί τι μπορεί να συμβεί στη χώρα αν γίνει “κράτος πρώτης γραμμής”, όπως τη λένε διάφοροι παριστάνοντες τους σπουδαιοφανείς “στρατηγιστές”;

Είναι εύκολο να δικαιολογείς την απόλυτη και συμφέρουσα για σένα εξάρτηση με δήθεν πατριωτισμό, δήθεν εθνικοφροσύνη και ανάγκη υπεράσπισης της χώρας από την Τουρκία, ανάγκη που ασφαλώς υπάρχει.

Αλλά πότε οι δυτικοί “εταίροι και σύμμαχοι”, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, το ΝΑΤΟ ή το Ισραήλ βοήθησαν την Ελλάδα; Δεν μας το λέτε και μας να το μάθουμε;

Η ανάγκη άμυνας απέναντι στην Τουρκία καθόλου δεν υπηρετείται από την παράδοσή μας σε άλλες δυνάμεις, που έχουν διαχρονικά αποδειχθεί, πολύ πιο επίφοβος Εχθρός του Ελληνισμού.

Να δεχτούμε έστω ότι πρέπει να κάνουμε μερικούς συμβιβασμούς, ότι δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε πλήρη ανεξαρτησία.

Αλλά σε τι εξυπηρετεί αυτή η μανία της υποτέλειας, ο ενθουσιασμός της παράδοσης σε “συμμάχους και εταίρους”;

 

Το δράμα των Κούρδων

Την ίδια ώρα οι Κούρδοι, που είναι, μαζί με τους Παλαιστίνιους, ο πιο βασανισμένος και καταπιεσμένος λαός διαχρονικά στη Μέση Ανατολή, και που ασφαλώς και αξίζουν την μεγαλύτερη συμπαράσταση κάθε αξιοπρεπούς ανθρώπου στον κόσμο, μοιάζουν να διέπραξαν μοιραίο λάθος, συμμαχώντας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ που τους πούλησαν χωρίς τύψεις, αφού τους χρησιμοποίησαν.

Το ίδιο που θα κάνουν και με τους Έλληνες αν χρειαστεί.

Αυτοί όμως έκαναν το λάθος στην ανάγκη και στην απελπισία τους, στριμωγμένοι όπως είναι ανάμεσα σε εχθρούς και δυνάμεις που θέλουν τον αφανισμό τους.

Οι πολιτικοί της Ελλάδας και της Κύπρου το κάνουν μόνο και μόνο λόγω της ιδιοτέλειας και της εξάρτησής τους. Άντε, για να ‘μαστε και κάπως επιεικείς, και λόγω της σύγχυσης και επικίνδυνης άγνοιας που τους χαρακτηρίζει, μοιραία πρόσωπα σε μια κρίση, που, αν δεν βρούμε τρόπο να την ανακόψουμε, κινδυνεύει να είναι το ρέκβιεμ της περιπέτειας που ξεκίνησε, πριν διακόσια χρόνια, η Φιλική Εταιρεία.

Ελληνοτουρκικα: Ποιος και γιατι χρειαζεται την παραπληροφορηση;

Η Τουρκία έχει πάντα αναθεωρητική και επιθετική πολιτική προς την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αυτή τη φάση θα ήθελε πολεμική αναμέτρηση .

O αναλυτής διεθνών γεγονότων. δημοσιογράφος και συγγραφέας, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, μιλώντας στο Ράδιο 98.4 επέστησε την προσοχή , για το ποιοι καλλιεργούν ένα πολεμικό κλίμα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, πάνω σε υπαρκτά και ανύπαρκτα γεγονότα, με στόχο να οδηγήσουν ως αυτό-εκπληρούμενη  προφητεία σε μια θερμή αναμέτρηση.

Η Τουρκία προφανώς και είναι ένας προκλητικός γείτονας, αλλά τα μέχρι στιγμής στοιχεία, δείχνουν ότι οι κυριότερες δυνάμεις της είναι επικεντρωμένες στη Συρία και όχι στη Θράκη ή το Αιγαίο, λέει  ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, επισημαίνοντας , ότι θέλει προσοχή ένα από συμβάν της μεθορίου, να μην αναβιβαστεί με λάθος χειρισμούς και προβοκάτσιες σε μείζονος κλίμακας θερμό επεισόδιο.

Ο ίδιος αναρωτήθηκε αν πράγματι υπάρχουν δυνάμεις μεγάλων χωρών, που υπό συνθήκες θα ήθελαν μια σύρραξη Ελλάδας –Τουρκίας, σε μια στιγμή που για  διαφορετικούς λόγους οι δύο χώρες  έχουν εσωτερικά προβλήματα.

Η Τουρκία έχει πάντα αναθεωρητική και επιθετική πολιτική προς την Ελλάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αυτή τη φάση θα ήθελε πολεμική αναμέτρηση .

Η Ελλάδα αν το εννοεί και δεν εξυπηρετεί σενάρια τρίτων χωρών, θα πρέπει να είναι σταθερά δύναμη αποτροπής, με εθνικό σχέδιο και ψύχραιμη στάση, μη εμπλοκής σε σενάρια στην ευρύτερη περιοχή.

Δείτε επίσης: Ελλαδα, μια χωρα χωρις «διχτυ ασφαλειας»

 

Κυπρος, Αιγαιο, Σκοπια – Απο την αποσπαση της οικονομικης κυριαρχιας και της ιδιοκτησιας στην αποσπαση της σκληρης κυριαρχιας των Ελληνων – Συζητηση στην Καλαματα, 25.10.17

Για την αποφυγη μιας νεας τραγωδιας στην Κυπρο – Το παρανομο της πενταμερους Διασκεψης και των τυχον αποφασεων της (και μια γνωματευση του Καθηγητη Γιωργου Κασιματη)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναιρεί πλέον κάθε μέρα που περνάει και από μία από τις βασικότερες κόκκινες γραμμές για το Κυπριακό, που απετέλεσαν συνεχώς, από το 1974, τα ανυποχώρητα σημεία όλων των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων. Βασίζεται στο σοκ, στις γιορτές και στη στήριξη και τεχνολογία των πιο έμπειρων δυνάμεων στον κόσμο σε πορτοκαλί επαναστάσεις, παραπλάνηση και μεταμοντέρνα πραξικοπήματα.

‘Oλα όσα γίνονται τώρα σχετικά με το κυπριακό προσβάλλουν βαριά την κυπριακή συνταγματική τάξη και τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, υπογραμμίζει ο κορυφαίος ‘Ελληνας συνταγματολόγος, Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου και Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιώργος Κασιμάτης. Ο κ. Κασιμάτης, που υπήρξε ο νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και κατήρτισε το σχέδιο αναθεώρησης του ελληνικού Συντάγματος του 1986, επισημαίνει ότι είναι βαρύτατες οι ευθύνες όσων συναινούν σε αυτές τις μεθοδεύσεις. Του ζητήσαμε τη γνώμη του για τη νομική πλευρά της σχεδιαζόμενης διάσκεψης της Γενεύης της 12ης Ιανουαρίου και είχε την καλωσύνη να μας την παράσχει. Την παραθέτουμε στο τέλος του κειμένου.

Τις αναιρεί ο Αναστασιάδης τις κόκκινες γραμμές στην Κύπρο, δίνει και το πρόσχημα που χρειάζονται στην Αθήνα στην κυβέρνηση, ίσως και ένα τμήμα τουλάχιστον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όπως ακριβώς και ο Πόντιος Πιλάτος στον καιρό του, για να πουν “δεν συμφωνούν, αφού όμως τα ζητάει και τα συμφωνεί η Κύπρος, τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε μαζί του”. Δεν αξίζει και πολλά το επιχείρημα, ούτε από νομικής, ούτε από πολιτικής απόψεως, αυτό έχουν όμως, αυτό χρησιμοποιούν.

Ο Αναστασιάδης ξέρει πούχει μπλέξει. ‘Εχει πείρα, έχει δει πράγματα, πιθανότατα μια φωνή μέσα του τον ειδοποιεί τι τέλος μπορούν να έχουν και για τον ίδιο όλα αυτά. Αλλά δεν μπορεί πια να κάνει πίσω. Πρέπει να ολοκληρώσει το θλιβερό έργο. Οι εν Αθήναις συνένοχοι είναι στον κόσμο τους. Νομίζουν ότι ξεγέλασαν την Ιστορία. Δεν ξέρουν ότι η δική της αδυσώπητη λογική είναι που τούς χρειάζεται ασύνειδους, μέχρι να ολοκληρώσουν τις καταστροφές που τους έχει χρεώσει. Δεν ξέρουν γιατί πρέπει να μην ξέρουν το τέλος που περιμένει κι αυτούς. Είναι τρέλλα, αλλά έχει λογική, λέει ο Πολώνιος στον ‘Αμλετ, καθώς πέφτουν ένα ένα τα κεφάλια γύρω του.

Πάγια απαίτηση της Τουρκίας ήταν η σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης και παγίως όλες οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις μετά το 1974 την απέρριπταν. Το μόνο που δέχονταν, μέχρι προχτές, όλες οι ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις, να συζητήσουν με την Τουρκία ήταν δύο πράγματα. Πρώτον την κατάργηση, χωρίς κανέναν όρο, των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων στην Κύπρο. Δεύτερο, την άμεση και όχι βέβαια τη σταδιακή, υπό προθεσμία, “μετά τη λύση” αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής. Δηλαδή τη νομιμοποίηση της παρουσίας τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Αυτές οι θέσεις που τώρα εμφανίζονται μία-μία, είναι απλώς εξωφρενικές.

“Το πρώτο πράγμα που μου ζήτησαν μόλις πήγα στο Μπούργκενστοκ ήταν να συγκαλέσουμε πενταμερή. Φυσικά αρνήθηκα και τους είπα αν θέλετε να πάμε για φαί εντάξει. Αλλά διάσκεψη ξεχάστε την. Πήγαμε τελικά για φαί”, μας λέει ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Πέτρος Μολυβιάτης, που διακρίνεται για το χιούμορ του. Την άλλη μέρα το πρωί του τηλεφώνησε ο ίδιος ο Σολάνα να μάθει τι έγινε το βράδυ. “Τίποτα, λέγαμε βρωμοανέκδοτα (“dirty jokes”)” του είπε ο ‘Ελληνας Υπουργός προς μεγάλο εκνευρισμό του Γραμματέα της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Η στρατηγική Αναστασιάδη, είτε γίνεται σε συμφωνημένο καταμερισμό εργασίας με την Αθήνα (“καλός-κακός μπάτσος”) είτε γίνεται με καταμερισμό ρόλων από τον γενικό αρχιτέκτονα της διαδικασίας, συνιστά γεωπολιτική παραλλαγή του Δόγματος του Σοκ.

Αλλά η στρατηγική Αναστασιάδη έχει μία Αχίλλειο Πτέρνα. Παραβιάζει κατάφωρα την κυπριακή συνταγματική τάξη, τις συνθήκες της ΕΕ και όλο το διεθνές δίκαιο. Κανένας Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν δικαιούται να περιορίσει σε τίποτα την κυριαρχία του κράτους του και κανένας ‘Ελληνας Πρωθυπουργός να συμπράξει σε αυτό.

Μια διεθνής διάσκεψη που θα συζητήσει οτιδήποτε άλλο εκτός από την πλήρη, χωρίς όρους κατάργηση των εγγυήσεων και την χωρίς όρους αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων, αφενός πλήττει την κυπριακή κρατική κυριαρχία, αφετέρου εμπλέκεται σε ρυθμίσεις που αφορούν τη συνταγματική τάξη της κυπριακής πολιτείας.

Κανένας όμως, ούτε και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν έχει αρμοδιότητα να μεταβάλλει σε τίποτα την κυπριακή συνταγματική τάξη. Για να αλλάξει αυτή, μπορεί να γίνει, όπως μας λέει και ο Γιώργος Κασιμάτης, μόνο με αναθεωρητική ή συντακτική Βουλή ή με δημοψήφισμα.

Αλλά βιασμός, όπως ξέρει όλος ο κόσμος, υπάρχει μόνο αν το θύμα αντισταθεί και τον καταγγείλει.

Παρά την ασάφεια που επικρατεί ως προς την Πενταμερή Διάσκεψη που ο κ. Αναστασιάδης συμφώνησε προ ημερών, τελείως ξαφνικά και χωρίς να το κουβεντιάσει με κανένα, να συγκληθεί εσπευσμένα, είναι ήδη σαφής ο παράνομος χαρακτήρας και της ίδιας και των αποφάσεων που τυχόν ληφθούν εκεί.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι σήμερα κράτος πλήρους κυριαρχίας διεθνώς αναγνωρισμένο, με τις αποφάσεις του ΟΗΕ και της ΕΕ που το ενέταξαν στους κόλπους του. ‘Οπως ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας δεν δικαιούται να περιορίσει την ελληνική κυριαρχία, π.χ. να πει ότι το Καστελλόριζο ανήκει στην Τουρκία (αυτό ζήτησε ο Τζόνσον από τον Γεώργιο Παπανδρέου το 1964 κι όταν αρνήθηκε έβαλε τον Βασιληά να τον ανατρέψει), έτσι κι ο Πρόεδρος της Κυπριακής (και ο Πρωθυπουργός της Ελληνικής) δεν δικαιούνται να συνομολογήσουν περιορισμούς της κυπριακής κυριαρχίας. Ήδη εκ των δηλώσεών τους προκύπτει ότι

– σκοπεύουν να νομιμοποιήσουν “προσωρινά”, για μια “μεταβατική περίοδο” την παρουσία τουρκικών στρατευμάτων στη νήσο. Αυτό σημαίνει η φόρμουλα “αποχώρηση μετά τη λύση”, “σταδιακά” κλπ. Η τουρκική στρατιωτική παρουσία έχει καταδικασθεί από όλα τα κράτη του κόσμου και από τον ΟΗΕ, που έχει ζητήσει επανειλημμένως την άμεση αποχώρησή τους, όχι την αποχώρησή τους “σε βάθος χρόνου” και μάλιστα, αφού προηγουμένως, διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της. Η νομιμοποίηση της παραμονής, έστω και για μια μέρα, τουρκικών στρατευμάτων συνιστά προφανή και σοβαρότατο περιορισμό της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους και ούτε ο κ. Αναστασιάδης, ούτε ο κ. Τσίπρας έχουν το παραμικρό δικαίωμα να τον συνομολογήσουν και να τον προσυπογράψουν

– σκοπεύουν να υιοθετήσουν ένα νέο σύστημα εγγυήσεων που, όπως έχει δηλώσει ο κ. Κοτζιάς, το επεξεργάζεται ο ίδιος (Καθημερινή, 26.9.2016), αντί να ζητήσουν, νέτα-σκέτα, την απλή κατάργηση των εγγυήσεων για την Κύπρο, όπως ήταν η πάγια θέση όλων των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων μετά το 1974. Το τι θα περιέχει το γνωρίζει ο ίδιος ο κ. Κοτζιάς, ο Πρωθυπουργός, ο Αναστασιάδης και η Νούλαντ, όχι όμως οι πολιτικές δυνάμεις Κύπρου και Ελλάδας, ούτε οι Βουλές και οι πολίτες των δύο χωρών. Πιθανότατα θα συνεπάγεται και αυτό το σύστημα ανεπίτρεπτους περιορισμούς της κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, εγκατάσταση ξένων δυνάμεων στην Κύπρο, απαγόρευση στο κυπριακό κράτος να έχει τα μέσα αυτοάμυνας (στρατό), που του αναγνωρίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Ούτε κατά διάνοια δεν έχουν βέβαια το δικαίωμα να συνομολογήσουν τέτοιες ρυθμίσεις ούτε ο Πρόεδρος της Κύπρου, ούτε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας

– πιθανώς ο κ. Αναστασιάδης θα συνάψει “προσωρινή” ή “ενδιάμεση” συμφωνία για το κυπριακό, το περιεχόμενο της οποίας αγνοούν τα πολιτικά κόμματα της Κύπρου, η κυπριακή Βουλή και οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας και την οποία θα επιδοκιμάσουν, δια της παρουσίας τους στη Γενεύη, αν όχι και των υπογραφών τους, οι Πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της Βρετανίας και οι Πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τουρκίας. Στη συνέχεια θα επιχειρήσουν να εφαρμόσουν ότι τους παίρνει να εφαρμόσουν επί του εδάφους, αλλά και να εκβιάσουν τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας να αποδεχθούν τις ρυθμίσεις που συνομολόγησαν, για να μην έρθουν σε “σύγκρουση με όλο τον κόσμο”.

Η υιοθέτηση από όλους αυτούς που μαζεύονται στη Γενεύη μιας συμφωνίας που έχει συνάψει ο Αναστασιάδης με τον Ακιντζί συνιστά ανεπίστρεπτη προσπάθεια επηρεασμού, από ισχυρότατες διεθνείς δυνάμεις, της ελεύθερης βούλησης των Κυπρίων εκλογέων, που πρέπει να κληθούν, ελεύθεροι και ανεπηρέαστοι, πολύ περισσότερο όχι υπό το κράτος άμεσων ή έμμεσων απειλών για την τύχη της πατρίδας τους και το καθεστώς στο οποίο επιθυμούν να ζουν.

Η όποια απόφαση για τη συνταγματική διάρθρωση της κυπριακής πολιτείας συνιστά αναφαίρετο δικαίωμα των Κυπρίων πολιτών και δεν αφορά κανέναν άλλο. Το μόνο που η κυπριακή συνταγματική τάξη επιτρέπει στον κ. Αναστασιάδη να κάνει είναι να φέρει τη συμφωνία που διαπραγματεύεται (και που βέβαια πρέπει και αυτή να είναι συμβατή με την άμεση έκφραση της βούλησης του κυπριακού λαού το 2004, με το ευρωπαϊκό, το συνταγματικό και το διεθνές δίκαιο) στην ελεύθερη κρίση των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας με νέο δημοψήφισμα για να την εγκρίνουν ή να την απορρίψουν, σε συνθήκες που να έχουν τη δυνατότητα να αποφασίσουν ελεύθερα, χωρίς απειλές και εκβιασμούς.

Οι τρίτοι, της Ελλάδας και της ΕΕ περιλαμβανομένης, μία υποχρέωση έχουν και μόνο. Να διασφαλίσουν ακριβώς την ελεύθερη άσκηση του δικαιώματος των Κυπρίων πολιτών να αποφασίζουν για το πως θέλουν να κυβερνώνται, αποφεύγοντας οποιαδήποτε άμεση ή έμμεση παρέμβαση στα εσωτερικά της και, κυρίως, να πιέζουν για την άμεση, ανεξαρτήτως διαπραγματεύσεων, αποχώρηση όλου του τουρκικού στρατού κατοχής, που συνιστά την πολύ ορατή και πολύ απτή απειλή για τους Ελληνοκύπριους, όπως επιβάλλει σειρά ψηφισμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. (Ο Ρωσσίδης ξελαρυγγιαζόταν στη Νέα Υόρκη το 1974, ότι ούτε διαπραγματεύσεις πρέπει να κάνει η Κύπρος υπό το κράτος απειλής, με το πιστόλι στον κρόταφο και ζητούσε αποχώρηση των στρατευμάτων, πριν από έναρξη διαπραγματεύσεων).

Ο προφανώς έκνομος χαρακτήρας των ενεργειών του κ. Αναστασιάδη επιτρέπει και επιβάλλει από τώρα, κατά την γνώμη του Καθηγητή Κασιμάτη, την διεθνή καταγγελία τους ως άκυρων και ανυπόστατων. “Αν θέλουν όντως να αντισταθούν οι Κύπριοι στην επιχειρούμενη κατάλυση του κράτους τους, θα πρέπει να αρχίσουν τα πολιτικά τους κόμματα, η Εκκλησία ίσως, άλλοι φορείς, συντάσσοντας ένα εμπεριστατωμένο υπόμνημα καταγγελίας όλων αυτών προς τον ΟΗΕ, την ΕΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης κλπ. Το να στηρίζονται στην ελληνική κυβέρνηση για να σώσουν την Κύπρο εμένα τουλάχιστο, δεν μου φαίνεται πολύ λογικό. Η ελληνική κυβέρνηση δεν υπερασπίζεται ούτε την ίδια την Ελλάδα, θα υπερασπιστεί την Κύπρο και θα συγκρουστεί μάλιστα για χατήρι της με τους ξένους;”, παρατηρεί, μάλλον εύλογα, ο διαπρεπής συνταγματολόγος.

Οι αρχιτέκτονες της συνωμοσίας το γνωρίζουν γι’ αυτό και η Αθήνα απέτρεψε προ ημερών, σύμφωνα με πληροφορίες μας, την επίσημη, γραπτή και δεσμευτική διατύπωση των αντιρρήσεων της κυπριακής αντιπολίτευσης στην επιχειρούμενη παράνομη κατάλυση της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους. Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών τους λέει “ιδιωτικώς” ότι συμμερίζεται τις ανησυχίες τους, αλλά τους προτρέπει να μην τις διατυπώσουν επισήμως!

Επιχειρούν επίσης να πείσουν και την κυπριακή αντιπολίτευση να μετατοπισθεί προς αποδοχή και νομιμοποίηση της παρουσίας, “για μια μεταβατική περίοδο”, “μετά τη λύση” τουρκικών στρατευμάτων κατοχής.

Είναι ο ίδιος λόγος που έκανε τον Αβέρωφ-Τοσίτσα, τον άνθρωπο που ενέπλεξε, κατ’ εντολήν του Λονδίνου, την Τουρκία στο κυπριακό, να λυσσάξει όταν ο ποιητής και Πρέσβης Σεφέρης έβαλε αριθμό πρωτοκόλλου της Πρεσβείας και έκανε υπηρεσιακό το έγγραφο με τις αντιρρήσεις του για τις μεθοδεύσεις που οδήγησαν τελικά στις συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου. Οι συμφωνίες αυτές, ακρωτηριάζοντας την κυπριακή ανεξαρτησία, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τις συγκρούσεις του 1963, την αποστασία του 1965, τα πραξικοπήματα του 1967 και 1974, καταλήγοντας στην εισβολή της Τουρκίας και στην εθνοκάθαρση του μισού πληθυσμού της Κύπρου. Σήμερα, η διάσκεψη της Γενεύης ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το έργο της Ζυρίχης και του Λονδίνου, θέτοντας τα θεμέλια για την πλήρη κατάργηση του κυπριακού κράτους. Οι πιθανές συνέπειες θα είναι βαρύτερες από τότε.

Με χάδια, καλούς τρόπους και δεκάρικους δεν αποτρέπονται εγκλήματα και τραγωδίες. Γι’ αυτό και θα επαναλάβουμε αυτό που γράψαμε σε ένα προηγούμενο άρθρο μας (Πραξικόπημα στη Λευκωσία). Με όλο το σεβασμό μας προς την κυπριακή αντιπολίτευση και όλους τους φορείς της κυπριακής κοινωνίας και χωρίς την παραμικρή διάθεση να τους δώσουμε οποιαδήποτε συμβουλή, θέλουμε να επαναλάβουμε την ταπεινή μας γνώμη που είναι ότι κρατάνε τώρα – και για λίγο ακόμα – στα χέρια τους, όχι μόνο το μέλλον της Κύπρου, αλλά ίσως το μέλλον όλου του Ελληνισμού. Είναι βαρύτατη η ευθύνη και το φορτίο όλων όσων εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση και για τις πράξεις τους και για τις παραλείψεις τους.

Στο βάθος του κυπριακού συλλογικού υποσυνείδητου έχω την εντύπωση ότι η Κύπρος δεν είναι κράτος, είναι μια πλούσια επαρχία της Ελλάδας. Η Ιστορία θέτει όμως τώρα τους Κυπρίους πολιτικούς και άλλους εκπροσώπους της κυπριακής κοινωνίας, μπροστά στην αδήριτη ιστορική ανάγκη, υπερασπιζόμενοι το δικό τους κράτος, να υψωθούν σε εκφραστές των καθολικών συμφερόντων του συνόλου του ελληνικού λαού, του ελληνικού έθνους, που είναι σήμερα ορφανό, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του, ζει την πιο κρίσιμη ίσως στιγμή της νεώτερης ιστορίας του και αντιμετωπίζει μια περίπου υπαρξιακή απειλή.

Για να μη ζήσουμε ματώνοντας αλλά ανήμποροι τη μετατροπή της Κύπρου σε “αεθνικό κράτος”, όπως το περιέγραφε ο πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Μοντήγκλ Στερνς.  Να μη δούμε να μετατρέπονται σιγά-σιγά όλοι οι ‘Ελληνες, όχι μόνο οι Ελληνοκύπριοι, σε “κοινότητα σε αναζήτηση κηδεμόνα”. Να μη δούμε τους ‘Ελληνες να διασκορπίζονται σε όλο τον κόσμο και να γίνονται “μικρόψυχοι σαν τις φυλές του Ινδουστάν”, όπως ήταν το διατυπωμένο όνειρο, η επιθυμία του Πρωθυπουργού της Μεγάλης Βρετανίας, του Ντισραέλι.

Γιατί αυτά ακριβώς θα γίνουν αν δεν υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία και κυριαρχία του ελληνικού λαού και όση τέλος πάντων δημοκρατία (κράτος του δήμου) του έχει ακόμα απομείνει.

23.12.2016

 

 

ΚΥΠΡΙΑΚΟ  –  ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗΝ  ΑΓΝΩΣΤΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΣΚΟΠΩΝ ΠΟΛΥΜΕΡΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΓΕΝΕΥΗΣ

Αδιαμφισβήτητο και μη διαπραγματεύσιμο δεδομένο είναι η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία αποτελεί πλήρους κυριαρχίας μέλος του ΟΗΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής  Ένωσης και της οποίας τα κυριαρχικά δικαιώματα είναι εγγυημένα από το Σύνταγμά της, από το διεθνές δίκαιο, από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και από τις Συνθήκες της ΕΈ και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Οι συνθήκες αυτές και γενικότερα το διεθνές δίκαιο εγγυώνται επίσης τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη, τη λαϊκή κυριαρχία και το δημοκρατικό πολίτευμα, καθώς και τη συντακτική και την αναθεωρητική εξουσία που ανήκει στο λαό του κυρίαρχου κράτους.

Η γνώμη μου είναι ότι: με δεδομένες όλες αυτές τις εγγυήσεις, καμιά συμφωνία μεταξύ εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας και εκπροσώπων των «εγγυητριών δυνάμεων» ή/και εκπροσώπων άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών δεν μπορεί να γίνει ή να έχει κύρος η οποία θα προσβάλει ή θα τροποποιεί: (α) τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας,  (β) τις εγγυήσεις  της λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, (γ) το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και (δ) τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη.

Δεδομένου ότι τα δικαιώματα αυτά ανήκουν άμεσα στη συντακτική και αναθεωρητική εξουσία κάθε λαού κυρίαρχου κράτους – επομένως και του Κυπριακού, κάθε απόφαση της Πολυμερούς Διάσκεψης της Γενεύης  προσβάλλει τα εν λόγω δικαιώματα θα είναι άκυρη, αλλά και κάθε απόφαση που απλώς θα το ισχύον Σύνταγμα, δε θα έχει κύρος ούτε δεσμευτικότητα για τον Κυπριακό Λαό.  Κάθε συμφωνία κρατών και άλλων οντοτήτων απλά για τήρηση κοινής πολιτικής στο ζήτημα επίλυσης του Κυπριακού δεν μπορεί να είναι τέτοια, ώστε να μειώνει την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη διεθνή της θέση ως κυρίαρχου κράτους, τη λαϊκή κυριαρχία ως προς τον καθορισμό της μορφής του δημοκρατικού πολιτεύματος και τη ρύθμιση των λειτουργιών του κράτους και γενικά την τροποποίηση του Συντάγματος, καθώς και τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη. Η ευθύνη συμμετοχής σε τέτοιου είδους συμφωνίες είναι βαρύτατη.

Θα πρέπει να γίνει κοινή συνείδηση ότι οποιαδήποτε πρόταση λύσης του Κυπριακού θα πρέπει να αποφασισθεί τελικά από τον κυπριακό λαό, δεδομένου ότι οποιαδήποτε λύση θα έχει, ασφαλώς, επίλυση θεμάτων αναθεωρητικής ή συντακτικής εξουσίας.

Σ’ αυτή την κρίσιμη στιγμή κατά την οποία απειλείται σοβαρά  η ίδια η ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κράτους πλήρους κυριαρχίας, όλες οι δυνάμεις της Κύπρου και της Ελλάδας, οπουδήποτε και αν εδρεύουν (Εκκλησία, πολιτικά κόμματα, πολιτικοί οργανισμοί και κάθε άλλης μορφής πολιτική ομαδοποίηση), οι οποίες θέλουν να αγωνιστούν ειλικρινά για τη σωτηρία της:

έχουν υποχρέωση να απευθύνουν ΤΩΡΑ προς τον  ΟΗΕ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Συμβούλιο της Ευρώπης και όπου αλλού είναι σκόπιμο υπόμνημα για την απειλή και έντονη έκκληση για παρέμβασή τους προς διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του Λαού της.

Πειραιάς, 22. 12.2016

Γιώργος Κασιμάτης

 

“Ποιoς κυβερναει αυτη τη χωρα;” (περι “Μακεδονιας”, Τουρκιας, Μνημονιων και Σαντερς)

 

“Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι•
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”
Κωστής Παλαμάς

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση για το “μακεδονικό”. Το θέμα έχει μεγάλη σημασία, όχι εξαιτίας αυτής καθ’ εαυτής της ονομασίας, αλλά γιατί αφορά την άσκηση πολιτικής από την Αθήνα, αν υπερασπίζεται την κυριαρχία και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Σχετίζεται επίσης με την, επί εθνικής βάσεως θεμελιωμένη, κρατική συνοχή του ελληνικού λαού, είτε ζει στα Δωδεκάνησα, είτε στην ‘Ηπειρο.

Αλλά μήπως είναι μόνο αυτό; Η Ελλάδα ξόδεψε τεράστια ποσά, που συνέβαλαν ουσιαστικά στην καταστροφή της, για να αμυνθεί από την Τουρκία, που την απειλεί επισήμως με πόλεμο σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων της, ασκείται ετησίως στην κατάληψη ενός ή περισσοτέρων νησιών και κατέχει μεγάλο μέρος της κυπριακής επικράτειας από όπου εκδίωξε 250.000 ‘Ελληνες. Απειλεί εμμέσως πλην σαφώς με εξαφάνιση το κυπριακό κράτος, μη αναγνωρίζοντάς το. Να υπενθυμίσουμε, σε όσους θέλουν πολύ να το ξεχάσουν, ότι η Ελλάδα έχει, εκτός από ζωτικό συμφέρον και ηθική υποχρέωση, νομική υποχρέωση προστασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κάποιος μπορεί να πει ότι η τουρκική απειλή είναι θεωρητική, δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Αλλά και μόνο η ύπαρξή της περιορίζει εκ των πραγμάτων τους βαθμούς στρατηγικής ελευθερίας του ελληνικού κράτους. Γι’ αυτό την υπέθαλψαν επί δεκαετίες Ουάσιγκτων, Λονδίνο και άλλοι.

Ισχύει και το αντίστροφο. Το Αιγαίο, όπου γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, στο Ιωνικό Δωδεκάπολο (και τη Θράκη), είναι από τα σημαντικότερα “στρατηγικά οικόπεδα” παγκοσμίως, προέκταση των Στενών. Είναι “στρατηγικό φιλέτο”, που μια χώρα στην κατάσταση της Ελλάδας, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να βελτιώσει τη θέση της σε άλλα “μέτωπα”, στη θεωρητική περίπτωση που αποκτούσε ανεξάρτητη και σοβαρή ηγεσία.

Τι ακριβώς γίνεται τώρα εκεί; Η Αθήνα αποδέχτηκε την εξαίρεση Καστελόριζου από τις ρυθμίσεις για τη ΝΑΤΟική δύναμη, παρά το γεγονός ότι συνιστά ελληνικό έδαφος, άρα και εκεί μπορούν να αποβιβαστούν πρόσφυγες ή μετανάστες, δεν χρειάζεται να πάνε στη Μυτιλήνη. Κύριος Οίδε τι άλλο περιέχουν οι “ρυθμίσεις”.

Στα νησιά του Αιγαίου, για την άμυνα των οποίων η Ελλάδα καταστράφηκε σχεδόν οικονομικά, τώρα ασκούν μέρος της κυριαρχίας διάφορες πολυεθνικές ΜΚΟ, ενώ, όπως συζητείται και ίσως αποφασισθεί, έως τη δημοσίευση του άρθρου, θα προστεθούν Τούρκοι παρατηρητές.   Γιατί δεν εγκαθίστανται ‘Ελληνες και Ευρωπαίοι παρατηρητές στα τουρκικά παράλια; Γιατί δεν το ζητάει η κυβέρνηση της Αθήνας; (η προηγούμενη, “εθνικόφρων” και όχι “αριστερή” εκείνη, έδωσε σε Τούρκους τις μαρίνες των νησιών).

Πίσω από όλα αυτά κρύβεται όμως σοβαρότερο ερώτημα. Μπορεί οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, ακόμα και η καλύτερη, όχι οι διαρκώς χειρότερες που έχουμε, να ασκήσει πολιτική προς ώφελος του ελληνικού λαού σε οποιονδήποτε τομέα, εντός του πλαισίου των αποικιακών συμφωνιών και Μνημονίων; Η απάντηση είναι χίλιες φορές ‘Οχι. Μόνο καταστροφές θα προετοιμάζει τέτοια κυβέρνηση (χωρίς ασφαλώς να σημαίνει αυτό ότι η διακοπή της μνημονιακής υποδούλωσης μπορεί να γίνει έτσι και ως έτυχε, χωρίς σχέδιο και σοβαρότητα και από το απόλυτα ανεπαρκές,και αν ακόμα το ήθελε, υπάρχον προσωπικό).

Καλές οι τηλεοπτικές συζητήσεις περί “μακεδονικού”, το ερώτημα όμως είναι πολύ σοβαρότερο. Το διατύπωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν έμαθε τη δολοφονία Λαμπράκη: “Ποιός κυβερνάει αυτή τη χώρα;”. Ποιός επηρεάζει καθοριστικά τη σύνθεση της εκάστοτε “ελληνικής κυβέρνησης” από το 2009 και μετά, αν όχι πολύ νωρίτερα; Αποφασίζονται στην Ελλάδα αυτά, από τους εδώ πολιτικούς;

Αν μου ζητούσε κάποιος να στοιχηματίσω τα (όλο και λιγότερα!) λεφτά μου, θα πόνταρα στο “’Οχι”. Αν η απάντηση είναι σωστή, ανακύπτει το ερώτημα “που αποφασίζονται;”. Εδώ δεν μπορεί κανείς να είναι απολύτως κατηγορηματικός. Το πρώτο επίπεδο είναι ασφαλώς το Βερολίνου-Βρυξελλών.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι τα πάντα εποπτεύει, επιτρέπει ή αποτρέπει, στην Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, η “υπερατλαντική αρχή” και διάφοροι διεθνείς φίλοι της (την κυβέρνηση των ΗΠΑ ευχαρίστησε για τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο, μην ξεχνάμε, ο εκ νέου “καταδυθείς” κ. Δραγασάκης). (1)

Γιατί, όπως εξήγησε με αφοπλιστική σκαιότητα ο Χόλμπρουκ στους Ευρωπαίους, μετά τα ‘Ιμια, “η Ευρώπη δεν έχει τηλέφωνο και διεύθυνση”. Και εκεί όμως είναι λίγο μπερδεμένα τα πράγματα. Γιατί λέμε Αμερική, αλλά οι σημερινές ΗΠΑ είναι σε μεγάλο βαθμό πεδίο σύγκρουσης αντιμαχόμενων δυνάμεων. Η Ελλάδα, σε τόσο δεινή θέση, θάπρεπε να τα μελετάει αυτά ενδελεχώς, αλλά μόνο τον παπαγάλο ξέρουμε να μιμούμαστε, με copy paste “σκεφτόμαστε”.

Είναι μεγάλη ντροπή για την ελληνική κυβέρνηση και κοινωνία, την ελληνική δημοσιογραφία, την ελληνοαμερικανική ηγεσία, το ελάχιστο ενδιαφέρον για τον Μπέρνι Σάντερς, που υπερασπίστηκε την Ελλάδα με τρόπο που δεν τόκανε κανείς ‘Ελληνας πολιτικός! Και θάχει πολύ μεγάλες αρνητικές συνέπειες για τη χώρα.

Η κατάσταση είναι πολύ δυσμενής. Κυρίως όμως εμείς είμαστε που θέλουμε να παραμένουμε δούλοι.

 

(1) Τον Σεπτέμβριο 2011, κανένας δεν ενδιαφερόταν για τον μελλοντικό πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, ούτε ήξερε ότι θα γίνει Πρωθυπουργός, όταν κάποιοι έψαχναν να βρουν και να διαβάσουν τις εκθέσεις που έγραφε στο λύκειο.

 

Αθήνα, 18 Μαρτίου 2016

www.konstantakopoulos.gr

 

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, στις 19.3.2016

 

Σημείωση: Το άρθρο αυτό είχε ήδη δημοσιευθεί όταν μεταδόθηκε από τις ειδήσεις η πληροφορία ότι η τελική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας αφορά και την ύπαρξη Ελλήνων παρατηρητών στα τουρκικά παράλια και όχι μόνο Τούρκων στα νησιά. Αυτό, εφόσον αληθεύει, είναι οπωσδήποτε κάτι. Απομένει βέβαια να δούμε όλο το περιεχόμενο της συμφωνίας που αμφιβάλλουμε και ότι θα τηρηθεί και ότι θα λύσει το πρόβλημα, αλλά είναι πρόωρο να διατυπώσει κανείς ολοκληρωμένες κρίσεις πριν τη διαβάσει στις λεπτομέρειές της.
Η παρουσία διαφόρων ξένων δυνάμεων σχεδόν σε όλη τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας δεν είναι πάντως χωρίς σημασία, έστω και αν μειώσει τις προσφυγικές ροές προς τη χώρα (στη Μακεδονία θα κάνει το αντίθετο, θα εμποδίσει τις ροές από τη χώρα). Αλλά παραμένουμε πολύ δύσπιστοι στο τι θα κάνει τελικά.
Προσερχόμενος στις Βρυξέλλες ο κ. Αναστασιάδης δήλωσε ότι δεν ανοίγει άλλο κεφάλαιο των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων ένταξης χωρίς εκπλήρωση των τουρκικών υποχρεώσεων. Επέστρεψε από τις Βρυξέλλες θριαμβολογώντας παρόλο που αποφασίστηκε το άνοιγμα του κεφαλαίου 33. Θριαμβολογεί γιατί δεν τον υποχρέωσαν να άρει το βέτο που είχε βάλει η Λευκωσία σε άλλα κεφάλαια. Στο μεταξύ, η Κομισιόν πιέζει για το άνοιγμα του αεροδρομίου Τύμπου στα κατεχόμενα.
‘Ετσι που πάμε, οι κυβερνήσεις Αθήνας και Λευκωσίας θα ευχαριστούν τους ξένους γιατί αφήνουν μερικώς να υπάρχουν το ελλαδικό και το κυπριακό κράτος!