Tag Archives: Κίσσινγκερ

Μία ερώτηση προς τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Αποστολάκη (και το σύνολο της ελληνικής πολιτικής τάξης)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αγαπητέ κύριε Ναύαρχε,

Μεταξύ πολλών άλλων λίαν ενδιαφερόντων που δηλώσατε τελευταία, είπατε ότι θα είμαστε μόνοι μας σε ενδεχόμενη σύρραξη με την Τουρκία.

Περίεργο. Εγώ ακούω τόσα χρόνια ότι η Ελλάδα αναβαθμίζεται γεωπολιτικά, ότι τα πάει μια χαρά, έχει γίνει χώρα «πρώτης γραμμής». (Ομολογουμένως ποτέ δεν κατάλαβα τον ενθουσιασμό ορισμένων με την «πρώτη γραμμή». Εξ όσων εγώ γνωρίζω, ουδείς σχεδόν από τους φαντάρους «πρώτης γραμμής» επιζεί). Continue reading Μία ερώτηση προς τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Αποστολάκη (και το σύνολο της ελληνικής πολιτικής τάξης)

Imperialism, Geopolitics and Religion: The Split Between Moscow and Constantinople

By Dimitris Konstantakopoulos
11.12.2018

A very serious rift regarding Ukraine is now developing between the Ecumenical (Universal) Patriarchate of Constantinople and the biggest and more powerful among the Orthodox Christian Churches, the Russian one.

The immediate reason lies on the decision of Constantinople to recognize an independent (from Moscow), Autocephalous Ukrainian Church, directly affiliated to Constantinople. Kiev is the birth place, the cradle of the Russian Orthodoxy, and its church belonged to the jurisdiction of the Moscow Patriarchate for many centuries. Continue reading Imperialism, Geopolitics and Religion: The Split Between Moscow and Constantinople

Μετά τις οικονομικές,οι γωπολιτικές και δημογραφικές καταστροφές

Eισήγηση στην ημερίδα του ΕΚΑΜ για τα εθνικά θέματα, 18.11.2018

Trump, Putin and Neocons

We publish here an article by Alistair Cook, who is always a very well informed and interesting observer.
We permit ourselves only one suggestion to anyone who entertained illusions about Mr. Trump or who wants to make a clear distinction between early and late Trump.
Probably all this supposed evolution of Trump is nothing else than the predicted and planned from the very beginning evolution of a huge Neocon conspiracy.
There are no forces inside Western Capitalism which will accept even a slightly independent Russia and China.
Only if popular movements were to appear in the West, in response to the crisis, would there really be support for such a policy.
US, Israel and Western Europe would only temporarily accept any pro Russian or pro Chinese measures and this only if they cannot do otherwise.
As for Neocon policy towards Russia, through Trump or otherwise, it seems to be inspired by a combination of past successes, like the Kissinger’s game with China and the Ribbentrop – Molotov game with Stalin.
But we are not sure it is likely to succeed. Both Presidents Xi and Putin seem quite aware as to how vitally important their alliance is for both countries and, indeed, for the whole world Continue reading Trump, Putin and Neocons

Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από την πρόσφατη συνάντηση Κιμ και Τραμπ. Δεν γνωρίζουμε και δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το περίπλοκο, παρασκηνιακό παιχνίδι που παίζεται μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας, ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας, ακόμα και του κ. Νετανιάχου, κύριου εμπνευστή της ομιλίας Τραμπ στον ΟΗΕ πέρυσι, με την οποία απείλησε με εξαφάνιση την Β. Κορέα. Είναι βέβαιο ότι την ύπαρξη ενός τέτοιου παιχνιδιού, θα ήταν αδύνατες οι απότομες και μάλλον ανεξήγητες διακυμάνσεις του κλίματος μεταξύ ΗΠΑ και Βορείου Κορέας.
Αυτό για το οποίο είμαστε, αντίθετα, βέβαιοι, είναι ότι πίσω είτε από τις πολεμικές απειλές κατά της Β. Κορέας, είτε από την “ειρήνη” μαζί της, το θέμα των πυρηνικών όπλων της Β. Κορέας είναι σημαντικό μεν, δευτερεύον δε.
Το κύριο ζήτημα εδώ είναι και πάλι η Κίνα και το πως είτε ο πόλεμος, είτε η διευθέτηση με την Βόρειο Κορέα θα επηρεάσει το κύριο “μέτωπο” και το μέτωπο αυτό είναι Δύση κατά Κίνας, είτε ομολογείται, είτε όχι.

Ρωσια, Κινα και Βορειος Κορεα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Με την Κίνα και τη Ρωσία πρέπει να έχουμε καλύτερες σχέσεις από όσο αυτές μπορούν να έχουν μεταξύ τους». Continue reading Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Πραξικοπημα κατα της Δημοκρατιας, Εγκλημα κατα της Αριστερας η συμφωνια Τσιπρα-Κοτζια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Επειδή παίρνω διάφορα μηνύματα φίλων και αναγνωστών γύρω από την πρόσφατη αρθρογραφία μου για το «μακεδονικό», νομίζω σκόπιμο να διευκρινίσω ξανά ορισμένα σημεία.

 

Γιατί είναι βαριά προσβολή του πολιτεύματος η υπογραφή της συμφωνίας Κοτζιά – Ντιμιτρώφ

Τυπικά ο Κοτζιάς και ο Τσίπρας είχαν δικαίωμα να υπογράψουν τη συμφωνία.

Ουσιαστικά όμως δεν είχαν. Παραβίασαν τη βασικότερη αρχή του πολιτεύματος, την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Διότι δεν πας να υπογράψεις μια συμφωνία όταν έχεις δεδηλωμένη και ρητή αντίρρηση τς πλειοψηφίας της Βουλής και όταν το 73% του πληθυσμού δηλώνει στα γκάλοπ αντίθετο, όταν ακόμα και η κυβέρνησή σου δεν είναι σύμφωνη στο σύνολό της.

Αυτό είναι που κάνει πραξικόπημα, αλλά πολιτικό, όχι νομικό, πολύ πραγματικό όμως εναντίον του πνεύματος του Συντάγματος, όχι του γράμματος, αυτό που έκαναν, καθ’ υπόδειξιν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, οι Κοτζιάς και Τσίπρας.

Που βρήκε τώρα ο Κοτζιάς τα δικά του γκάλοπ που, όπως λέει στις τηλεοράσεις, δείχνουν υποστήριξη στη συμφωνία δεν το ξέρω. Εμένα μου φαίνεται ότι ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών μοιάζουν να ανταγωνίζονται ποιος θα πει περισσότερα ψέματα.

(Ας επαναλάβουμε στο σημείο αυτό ότι ο Τσίπρας, πιθανώς με τη βοήθεια του Κοτζιά και όχι μόνο, έκανε μια κεντρική στρατηγική επιλογή το 2012-13: πλήρη ταύτιση με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, τυφλή υποταγή, όχι κάποιο είδος συμμαχίας στην πραγματικότητα, ελπίζοντας ότι αυτοί, με τη δύναμή τους, θα τον βοηθήσουν. Αυτή η επιλογή οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015, αλλά και στις Πρέσπες και οδηγεί τώρα στην ταχεία αυτοκαταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν γνωρίζουμε βέβαια είναι τι άλλο θα συμβεί μέχρι τότε)

Αν είσαι λοιπόν δημοκράτης, ή ακόμα κι αν έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, πάς στη Βουλή, ή συγκαλείς το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και τους ζητάς να σου δώσουν εξουσιοδότηση και να περιγράψουν τα όρια της καινούριας εθνικής γραμμής που θα αντικαταστήσει την μηδέποτε επισήμως ανακληθείσα του 1992.

Σταλινικοί και οι δυό τους όταν ήταν ακόμα αριστεροί, Κοτζιάς και Τσίπας διατήρησαν την ίδια νοοτροπία κι όταν πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο.

 

Τώρα ανοίγει, δεν κλείνει το Μακεδονικό 

Κάποιος μπορεί να έχει οποιαδήποτε γνώμη θέλει για την υπογραφείσα συμφωνία στις Πρέσπες, να τη θεωρεί καλή ή κακή. Κάποιος μπορεί να έχει την α΄ τη β΄ άποψη για το πως πρέπει να λυθεί το μακεδονικό.

Πρέπει να μάθουμε, είναι όρος επιβίωσης, τον σεβασμό στην ύπαρξη διαφορετικών απόψεων, ακόμα κι αν τις θεωρούμε λαθεμένες. Οι υποτιθέμενοι, αυτοαποκαλούμενοι  αριστεροί και δημοκράτες μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (αυτό το κόμμα έχει την ιδιορρυθμία να λέγεται αριστερό, χωρίς να έχει αριστερούς στους κόλπους του!) επιδεικνύουν τώρα, με τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους θεσμούς, αλλά και κατηγορώντας συλλήβδην τους επικριτές τους, ακόμα και τον Μίκη, ως ακροδεξιούς και φασίστες, ότι έχουν ακριβώς την ίδια ακροδεξιά, φασιστική νοοτροπία που προσάπτουν στη Χρυσή Αυγή. Αυτή άλλωστε ωφελείται από την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετεί η δική της δράση!!!

Υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα από το ίδιο το μακεδονικό και θα δούμε ποιο είναι αυτό στη συνέχεια. ‘Αλλωστε η διαφορά με τους Σλαβομακεδόνες είχε πρακτικά ξεχαστεί. Δεν ενοχλούσε κανέναν μέχρι πριν λίγους μήνες, ούτε εμπόδιζε στο παραμικρό τις διμερείς σχέσεις. Τον μόνο που ενοχλούσε ήταν την Αμερική και για λόγους ελάχιστα καλούς.

Τώρα ανοίγει το μακεδονικό, τώρα αρχίζει ο νέος γύρος της διαμάχης με τους γείτονες, αλλά τώρα αρχίζει και ένα νέο κεφάλαιο της εσωτερικής, βαθειάς, υπαρξιακής κρίσης του ελληνικού κράτους-Έθνους.

Κάποιος έβαλε τη λέξη «Περιφέρειες» στην ομιλία του Πρωθυπουργού. Ο μοντέρνος τρόπος να διαλύει τα κράτη η Αυτοκρατορία είναι τα κάνει σάντουιτς, ανάμεσα στις περιφέρειες από τα κάτω, και τα υπερεθνικά της όργανα από τα πάνω. Δεν πρόκειται κανείς να πάρει κομμάτι από την Ελλάδα, ούτε φυσικά προτίθενται τα μεγάλα Αφεντικά να αφήσουν την Τουρκία να το κάνει. Γα τον εαυτό τους τη θέλουνε, όχι για να τη δώσουμε στους Τούρκους ή οποιονδήποτε άλλο. Και εκ των έσω θα τη διαλύσουνε το πιθανότερο. Σταματώ εδώ.

Δεν έχω δει πάντως άλλη φορά να υπογράφεται μια συμφωνία και στην ίδια την τελετή υπογραφής ένα από τα συμβαλλόμενα μέλη να την παραβιάζει, πετώντας καμιά δεκαριά φορές στα μούτρα του Τσίπρα τα παράγωγα της λέξης Μακεδονία, και λέγοντάς του ότι αυτός εκπροσωπεί τη Μακεδονία και ο Τσίπρας την Ελλάδα.

 

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Όπως είπαμε προηγουμένως, υπάρχει ένα ζήτημα που είναι το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα, και που είναι το αιώνιο ερώτημα της νεώτερης Ελλάδας:

Την Ελλάδα την κυβερνάει ο ελληνικός Λαός ή η αμερικανική Πρεσβεία;

Είναι το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, ο Γεώργιος Παπανδρέου, όταν ο Βασιλεύς, ενεργών ως όργανο της Ουάσιγκτων, του απηγόρευσε να αναλάβει το Υπουργείο ‘Αμυνας και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν, μετά την κυπριακή τραγωδία του 1974 – που οργάνωσε ο Κίσσινγκερ και εξετέλεσαν οι ΗΠΑ δια των συνεργαζόμενων οργάνων τους σε Αθήνα, Λευκωσία και ‘Αγκυρα – έριξε το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», με το οποίο κυριάρχησε επί είκοσι χρόνια στην ελληνική πολιτική ζωή.

Για να ανέβει ο Τσίπρας στην εξουσία μια παραλλαγή του ίδιου συνθήματος χρησιμοποίησε, απέναντι στους Πιστωτές αυτή τη φορά, αλλά η απάντηση που τελικά έδωσε στην κυβέρνηση ήταν οπωσδήποτε σε πλήρη αντίθετη από αυτές που έδωσαν ο Καραμανλής (μη αποδεχόμενος και φεύγοντας), ο Γ. Παπανδρέου (μισοφεύγοντας, μισοανθιστάμενος) και ο Α. Παπανδρέου, δημιουργώντας το ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβριο 1974.

Στην αρχική συνθηκολόγηση όμως του 2015, οι Τσίπρας και Κοτζιάς προσέθεσαν και μια βαρειά προσβολή στο θεμέλιο του εθνικού αισθήματος των Ελλήνων, υπογράφοντας τη συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Κοτζιάς έχει τους δικούς του λόγους που το έκανε. Αλλά ο Τσίπρας δεν είναι ηλίθιος, να πάει κόντρα στο 73% του ελληνικού λαού και τους μισούς ψηφοφόρους του, για να περάσει μια αντίθετη πολιτική, ούτε είναι άνθρωπος αρχών, που θα δώσει τη μάχη για τις ιδέες του, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών.

Γιατί αν ήταν τέτοιος δεν θα δεχόταν ποτέ να υπογράψει, να φορτώσει στην Αριστερά και να εφαρμόσει το Τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, κόντρα σε όλες τις ιδέες και διακηρύξεις του.

Αν λοιπόν υπέγραψε τη συμφωνία που υπέγραψε είναι γιατί θέλει πάρα πολύ να ικανοποιήσει τις Ηνωμένες και το ΝΑΤΟ, εκτελώντας όσα υπεσχέθη κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Ουάσιγκτων, την υπέρτερη δύναμη στην οποία έχει από καιρό παραδοθεί, την ίδια που τον οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015. Και τώρα πάλι θέλει την ίδια να ικανοποιήσει, ίσως με τη μάταιη ελπίδα ότι θα βρει έτσι διέξοδο από το αδιέξοδο που παγιδεύτηκε, από το «δίχτυ που, αν στα βρόχια του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει».

Μόνο που με αυτά που κάνει, μπερδεύεται ακόμα περισσότερο σε αυτό το δίχτυ που θα γίνει θηλιά και θα πνίξει στο τέλος τον ίδιο και την παράταξή του, αν όχι και την Ελλάδα, αν ο ελληνικός λαός δεν μπορέσει να κάνει το Θαύμα, να βρει τη Δύναμη, το Μυαλό και την Αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να αντισταθεί και να  σωθεί.

Αυτή είναι η τραγική Αλήθεια για τη χώρα μας, για τον Πρωθυπουργό της και για μια Αριστερά την οποία δολοφονεί στην πραγματικότητα και την βιάζει τώρα, για λογαριασμό των Ξένων, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – και όσοι στηρίζουν την πολιτική της δια λόγων, δια πράξεων ή δια της σιωπής τους.

Διαβάστε επίσης

Το τιμημα της εξαρτησης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

‘Όλα θα τα δούμε σε αυτόν τον τόπο, καθώς η Ελλάδα, σε κώμα ευρισκόμενη, αιωρείται διαρκώς ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο.

Προ ολίγου χρόνου ο Πρωθυπουργός, που φαίνεται ότι τα χρειάστηκε μην του σκαρώσουνε καναν ελληνοτουρκικό πόλεμο στα καλά καθούμενα, δεν πήρε τηλέφωνο τους φίλους του, τον Αμερικανό Πρέσβη στην Αθήνα ή τον κ. Νετανιάχου στο Ισραήλ. Τον Πρόεδρο Πούτιν της Ρωσίας αναζήτησε, καθώς, κατά τα φαινόμενα, κάτι δεν πάει καλά, ως μη όφειλε σε τέτοια κρίσιμη εποχή, στην επαφή του με τον ίδιο τον Ερντογάν.

Τα ίδια έκανε και ο Αναστασιάδης ο οποίος έχει δώσει κι αυτός τα πάντα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά αναγκάστηκε να στραφεί στη Ρωσία όταν του άσκησαν ασφυκτικές πιέσεις, μετά την εκλογή του, να ξαναπάει στη Γενεύη. Πάμε λέει, αλλά να έρθουν κι όλα τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, δηλαδή Κίνα, Ρωσία και Γαλλία εκτός από τους Αγγλοαμερικανούς.

Μόλις όμως ησυχάζουν λίγο και ξεσφίγγει η θηλιά στον λαιμό τους, πάλι στους Νταβατζήδες πάνε. Πήγε τώρα ο Υπουργός Εξωτερικών του Τσίπρα στο Βερολίνο και έβγαλε μια ομιλία. ‘Όχι, δεν είπε στους Γερμανούς ότι είναι επιτέλους καιρός να ρυθμιστεί, με μια διαγραφή, το χρέος, δεν τους είπε για ρήτρα ανάπτυξης, δεν τους είπε ότι είναι προς όφελος και της Γερμανίας και της Ευρώπης, να σταθεροποιηθεί πραγματικά η κατάσταση στην Ελλάδα. Δεν τους είπε φυσικά για τις οφειλές τους. Δεν έκανε μια παρέμβαση για να σταματήσει επιτέλους ο Ψυχρός Πόλεμος στην Ευρώπη, οι κυρώσεις, οι απειλές χρήσης πυρηνικών όπλων, πράγματα σημειωτέον που πολλοί θέλουν πια στην Ευρώπη. Δεν τους εξέθεσε καμμιά σπουδαία ιδέα για το μέλλον της ΕΕ.

‘Όχι, τίποτα από αυτά. Ο κ. Κοτζιάς πήγε στο Βερολίνο και έβγαλε μια ψυχροπολεμική ομιλία κατά της Ρωσίας, υποστηρίζοντας ότι στο μυαλό του Πούτιν είναι να αρπάξει την Τουρκία από το ΝΑΤΟ!

Φαίνεται ότι την ελληνική κυβέρνηση, περισσότερο από το μέλλον της χώρας της, την ανησυχεί το μέλλον της Ατλαντικής Συμμαχίας. ‘Εστειλε μάλιστα τελευταία και ελληνικά αεροσκάφη, πληροφορούμεθα από άρθρο του καλού συναδέλφου Νίκου Μελέτη, να «προστατεύουν» το Μαυροβούνιο! Δεν έχουμε καύσιμα για τα δικά μας μέσα, έχουμε αεροπλάνα για το Μαυροβούνιο, που σημειωτέον δεν χρειάζεται προστασία από κανέναν. Το μόνο που πετυχαίνει εκεί η ελληνική αεροπορία, είναι να προσθέσει έναν ακόμα λόγο να μας θεωρούν Σερβία και Ρωσία εχθρικές δυνάμεις!

Τώρα, στη Γερμανία και την Ευρώπη κουβεντιάζουν μήπως το παράκαναν με τη Ρωσία, αλλά και το ότι η ιστορία με τον Τραμπ θα οδηγήσει σε άσχημα ξεμπερδέματα. Η Μόσχα από την πλευρά της, αισθάνεται ότι απειλείται από τη Δύση. Ο ίδιος ο Πρόεδρος Πούτιν διετύπωσε επανειλημμένα πυρηνικά casus belli για να συγκρατήσει την αμερικανική επιθετικότητα στη Συρία. Σε αυτή την κατάσταση, γιατί εξαπολύει η Ελλάδα από την καρδιά της Ευρώπης επίθεση κατά της Ρωσίας;

Προφανώς, αυτό μπορεί να κάνει την ελληνική κυβέρνηση πιο δημοφιλή στους Αμερικανούς και Ισραηλινούς εξτρεμιστές, αλλά δεν κάνει καθόλου δημοφιλή τη χώρα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα και αυτοί άλλωστε, περισσότερο θα μας λογάριαζαν αν άκουγαν κάπου-κάπου και κάνα ‘Όχι, που τόχει απαγορεύσει όμως στον εαυτό της η κυβέρνηση, όταν συναλλάσσεται με νταβατζήδες.

Ούτε καν στους Γερμανούς δεν γινόμαστε έτσι δημοφιλείς. Το 2009, ένας από τους λόγους που ενίσχυσαν την γερμανική εχθρότητα κατά της Ελλάδας ήταν η αίσθηση του Βερολίνου ότι ο νεοεκλεγείς τότε Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, του οποίου στενός συνεργάτης διτέλεσε ο κ. Κοτζιάς, είναι απολύτως εξαρτημένος από την Ουάσιγκτων και καθόλου «Ευρωπαίος».

Κυρίως όμως είναι με τη Ρωσία που υπάρχει πρόβλημα. Με τέτοιες δηλώσεις η Ελλάδα καταγράφεται, σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη συγκυρία, ως εχθρική δύναμη, συνδεδεμένη και εξαρτώμενη από τις πιο εξτρεμιστικές και τυχοδιωκτικές δυνάμεις του πλανήτη, από τα ραντάρ και της Μόσχας και της ‘Αγκυρας, που διακατέχονται δικαιολογημένα από μεγάλη ανησυχία και αίσθηση εναντίον τους απειλής. Κι αν μεν έχουμε έναν εθνικό λόγο, χίλιες φορές να το κάνουμε., αν κι εκεί υπάρχει βέβαια ο κατάλληλος τρόπος, που δεν είναι ασφαλώς να βγάζουμε ομιλίες στο Βερολίνο, αλλά να πηγαίνουμε στη Μόσχα και να θέτουμε τα θέματα που μας απασχολούν.

Αλλά εδώ συγνώμη, κανένα εθνικό ελληνικό συμφέρον δεν διακυβεύεται, το αντίθετο, αν τυχόν η Ρωσία «αρπάξει» την Τουρκία από το ΝΑΤΟ; Πράγμα άλλωστε που, αν συμβεί, δεν θα είναι τόσο ρωσικό κατόρθωμα, όσο κατόρθωμα των Αμερικανών και Ισραηλινών Νεοσυντηρητικών, που οργάνωσαν το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 κατά του Ερντογάν.

Εμείς τουλάχιστο δεν θυμόμαστε μεταπολεμικά ελληνική κυβέρνηση να ξιφουλκεί κατά της Ρωσίας ακόμη και στο κρεσέντο του Ψυχρού Πολέμου. Οι φανατικοί όμως, λένε οι ψυχαναλυτές, γίνονται ευκολότερα αιρετικοί κι αισθάνονται πολύ συχνότερα την ανάγκη να εκφράζουν εμπράκτως και διαρκώς μεταμέλεια. ‘Όσοι έχουν διατελέσει στελέχη του ΚΚΕ, και μάλιστα «Κούτβηδες» για να αλλάξουν μετά στρατόπεδο, έχουν περισσότερη ανάγκη από άλλους να αποδεικνύουν συνέχεια, ακόμα και άνευ αποχρώντος λόγου, ότι έχουν αλλάξει. Αλλά αυτά αφορούν τα στελέχη της κυβέρνησης και του κυβερνώντος κόμματος κι ας τα λύσουν αυτοί. Τον ελληνικό λαό τον ενδιαφέρει κυρίως που στο διάολο πάει ο ίδιος και η χώρα του.

Μπορεί οι ελληνικές κυβερνήσεις να είχαν αποδεχθεί την ένταξη της Ελλάδας στο αντίπαλο του ρωσικού στρατόπεδο, αλλά πρόσεχαν πάντα να μην είναι αυτές που πρωταγωνιστούν στη σύγκρουση. Στη Μόσχα άλλωστε έκαναν ανοίγματα και από αυτή ζήτησαν βοήθεια πολιτικοί εντελώς διαφορετικοί, όπως ο Μαρκεζίνης, ο Κωνσταντίνος και ο Κώστας Καραμανλής, ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μακάριος, ο Κυπριανού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Λυσσαρίδης. Ο τελευταίος πήγε στη Ρωσία να δει τον Χρουστσώφ, απεσταλμένος του Μακαρίου, όπως μας έχει περιγράψει ο ίδιος, εξασφαλίζοντας την αποτροπή της Μόσχας προς την Ουάσιγκτων και τη ματαίωση της εισβολής στην Κύπρο που σχεδίαζε η ‘Αγκυρα το 1964.

Χαρακτηριστικό του ειδικού κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας, ανεξαρτήτως των διεθνών διακυμάνσεων και της εκάστοτε ιδεολογίας των κρατούντων είναι ένα επεισόδιο που μας διηγείται στενός συνεργάτης του πρώην Προέδρου Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, ο σοβιετικός ηγέτης Γκορμπατσώφ, αποχαιρετώντας τον Καραμανλή, μετά από μία επίσκεψή του στην Αθήνα, τον ρώτησε τι δώρο θέλει να του φέρει την επόμενη φορά. Κι αυτός, σύμφωνα με στενό συνεργάτη του τέως ‘Ελληνα Προέδρου του απάντησε: «Τη Ρωσία να μας φέρεις πίσω Πρόεδρε. Τη χρειαζόμαστε» κι ο  Γκορμπατσώφ δάκρυσε ακούγοντάς τον.

Ακόμη και ο δικτάτωρ Παπαδόπουλος, αν και τοποθετηθείς στη θέση του από τη CIA, διατήρησε ένα modus vivendi με τη Μόσχα ενώ ήταν πολύ επιφυλακτικός στη χρήση του ελληνικού εδάφους για τους πολέμους κατά των Αράβων.

Για ποιο λόγο το έκαναν αυτά οι ‘Ελληνες πολιτικοί, ακόμα και σε πολύ σκοτεινές εποχές; Για τον ίδιο ακριβώς λόγο που όπως ήδη αναφέραμε, ο κ. Τσίπρας τηλεφώνησε στον Πούτιν όταν τα χρειάστηκε.  Μπας και ξεσφίξουν λίγο τη θηλειά πούσφιγγαν στη χώρα οι φίλοι φίδια της και οι σύμμαχοί της.

ΝΑΤΟ, Τουρκία και Ελλάδα

Διερωτάται κανείς όμως τι μας κόφτει εν τέλει εμάς να μείνει η Τουρκία στη Δύση και στο ΝΑΤΟ κι αν οι Ρώσοι όντως θέλουν ή δεν θέλουν να την αρπάξουν, σε σημείο μάλιστα να πάμε να ενημερώσουμε τους Γερμανούς επ’ αυτών, λες και χρειάζονται εμάς για να σχηματίσουν άποψη για την Ρωσία και την Τουρκία!

Είδαμε μήπως κανένα καλό, ως Ελλάδα, από τη συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και αν ναι, ποιο είναι αυτό;

Όχι μόνο δεν είδαμε κανένα τέτοιο καλό, πάθαμε πολύ μεγάλες καταστροφές λόγω της παρουσίας του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και λόγω της χρήσης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.

‘Ολες οι κρίσεις και οι συγκρούσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σημειώθηκαν με την Τουρκία μέσα στο ΝΑΤΟ και με την ενθάρρυνση και σε στενό συντονισμό με τις ηγέτιδες δυνάμεις της Ατλαντικής Συμμαχίας.

Οι Βρετανοί εμπνεύστηκαν και επέβαλαν την επέμβαση της Τουρκίας στο κυπριακό εις βάρος μας, περιλαμβανομένου του πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης, το σχέδιο του οποίου εκπονήθηκε από τις βρετανικές και εκτελέστηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.

Το ΝΑΤΟϊκό διεθνές παρακρατικό δίκτυο Gladio οργάνωσε την τουρκοκυπριακή τρομοκρατική οργάνωση ΤΜΤ του Ραούφ Ντενκτάς.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η CIA και ο Χένρι Κίσσινγκερ, εκ των ανθρώπων (;) με τη μεγαλύτερη επιρροή στον Τραμπ, συνεργάστηκαν στενά με την ‘Αγκυρα για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Ούσα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία απηύθυνε στην Ελλάδα το casus belli για τα χωρικά ύδατα.

Η Τανσού Τσιλλέρ, που έχει κατηγορηθεί ως πράκτωρ της CIA στην ίδια την Τουρκία, οργάνωσε σε συντονισμό με τις ΗΠΑ την κρίση των Ιμίων, αφενός για να οδηγήσει την κυβέρνηση Σημίτη στην πολιτική προσέγγισης που κατήντησε πολιτική παράδοσης, αφετέρου για να εξηγήσει πειστικά στο Βερολίνο ποιος παραμένει πάντα το αφεντικό στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο ανταγωνισμός των εξοπλισμών που μας επέβαλαν με τις παραπάνω μεθόδους Αμερικανοί και Τούρκοι συνέβαλε, μαζί με τον τρόπο που τον διαχειριστήκαμε ασφαλώς, στην οικονομική μας καταστροφή και στην τραγωδία που τώρα ζούμε. (Να το σημειώσουμε, γιατί πολλούς βολεύει να το ξεχνάνε. Τα οικονομικά προγράμματα καταστροφής της Ελλάδας που εφηρμόσθησαν μετά το 2010, προκαλώντας στη χώρα μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην παγκόσμιο ιστορία του καπιταλισμού, ενεκρίθησαν από το ΔΝΤ δηλαδή από τις ΗΠΑ. Χρειάστηκε να γίνει μάλιστα και ένα μίνι πραξικόπημα εντός του Ταμείου).

Με άλλα λόγια, η Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και σύμμαχοί τους χρησιμοποίησαν συστηματικά την Τουρκία εντός του ΝΑΤΟ για να περιορίσουν ή να ακυρώσουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της και να εμποδίσουν τους ‘Ελληνες της Κύπρου να ασκήσουν το δικαίωμά τους στην αυτοδιάθεση, όχι μόνο εξασκώντας απλές πιέσεις αλλά και μαζική εθνοκάθαρση των Ελλήνων από μέρη που κατοικούσαν επί χιλιάδες χρόνια.

Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση που η ‘Αγκυρα να κινήθηκε κατά της Ελλάδας με δική της πρωτοβουλία. Πάντα κινήθηκε με την παρότρυνση και σε συντονισμό με τους ‘Αγγλους, τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ. Συνδυάζοντας τις δικές της με τις δικές τους επιδιώξεις.

Ποτέ στην ιστορία της η Τουρκία δεν έκανε επίσης πολεμική επιχείρηση αν δεν ήταν σίγουρη για το αποτέλεσμα και ήταν σίγουρη μόνο όταν είχε την κάλυψη του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών, που την χρησιμοποίησαν από την πλευρά τους συστηματικά εναντίον των ελληνικών συμφερόντων.

Κατανοητό γιατί η Ουάσιγκτων και το Ισραήλ έχουν πάθει delirio tremens στην προοπτική να χάσουν την Τουρκία. Τον κ. Κοτζιά και τον κ. Τσίπρα όμως γιατί τους απασχολεί; Την Ελλάδα τι την κόφτει; Σε τι μας συμφέρει εμάς να μπαίνουμε στο κάδρο, να καταγραφόμαστε από τα ραντάρ της Μόσχας και της ‘Αγκυρας ως εχθρική δύναμη, για ένα θέμα που όχι μόνο δεν θίγει ελληνικά εθνικά συμφέροντα, πιθανότατα τα εξυπηρετεί;

Το μόνο που έχει κάνει ιστορικά ο έλεγχος της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ είναι να έχει προσφέρει στους Δυτικούς τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιούν εναντίον μας.

Μας φαίνεται λοιπόν κάπως παρανοϊκό να επικρίνει η Αθήνα τη Ρωσία ότι θέλει να συνδράμει την Τουρκία στο να ανεξαρτοποιηθεί από το ΝΑΤΟ και από τη Δύση, στερώντας τη Δύση από ένα μοχλό εναντίον μας! Το πολύ γαρ όμως της εξαρτήσεως, γεννά παραφροσύνη και η ακραία υποτέλεια μεταμορφώνεται σε εθνομαζοχισμό.

Αλλά έθιξε και άλλα γενικότερου ενδιαφέροντος σημεία στη ομιλία του ο Υπουργός Εξωτερικών, γι’ αυτό και είμαστε υποχρεωμένοι να επανέλθουμε.

 

Διαβάστε επίσης

Η ΜΟΣΧΑ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΤΖΟΝΣΟΝ ΜΑΤΑΙΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΤΟ 1964

Back to the USSR

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η πρόσφατη ομιλία του Προέδρου Πούτιν, με την οποία προσδιόρισε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του και παρουσίασε τα νέα «υπερόπλα» που ανέπτυξε, σε απάντηση, όπως είπε, της απόσυρσης των Αμερικανών από τη συνθήκη ΑΒΜ, πρέπει να θεωρηθεί μείζον σημείο καμπής της παγκόσμιας κατάστασης. Συνιστά εκ των πραγμάτων επισημοποίηση της εισόδου σε περίοδο παγκόσμιου Ψυχρού Πολέμου, χωρίς όμως τους κοινά αποδεκτούς «κανόνες συνεννόησης και συμπεριφοράς» μεταξύ των υπερδυνάμεων, που υπήρχαν μετά την κρίση της Κούβας το 1963 και χωρίς το θεμέλιο της δομής ελέγχου των εξοπλισμών που ήταν η συνθήκη ΑΒΜ του 1972.

O ίδιος βέβαια ο Ρώσος Πρόεδρος το διαψεύδει, λέγοντας ότι «όποιος μιλάει για Ψυχρό Πόλεμο κάνει προπαγάνδα», αλλά, όπως και να το ονομάσει κανείς αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία, επί τη βάσει των γεγονότων και των πράξεων, ότι έχουμε επιστρέψει σε περίοδο προγενέστερη όχι του 1989, αλλά του 1963, τηρουμένων των αναλογιών. Στα πυρηνικά, αλλά επίσης στη Μέση Ανατολή και σε ένα σωρό άλλα θέματα.

Η στρατηγική ισοτιμία είναι γεγονός, λέει στο ΑΜΠΕ ο Ρέι Μακ Γκόβερν, που διηύθυνε το σοβιετικό τμήμα της CIA επί πολλά χρόνια και ήταν αυτός που ενημέρωνε καθημερινά πέντε διαδοχικούς αμερικανούς Προέδρους για το τι συμβαίνει στην ΕΣΣΔ. Ο Αμερικανός ειδικός πιστεύει ότι κακώς η χώρα του εγκατέλειψε την «πολύ καλή» όπως τη χαρακτηρίζει, συνθήκη ΑΒΜ και εκφράζει την ευχή, οι στρατηγοί των Πεζοναυτών που χαράζουν σήμερα τη στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ να μην θεωρήσουν μπλόφα τα όπλα που απεκάλυψε ότι έχει ο Πούτιν. Ενώ ο πρώην Υπουργός της κυβέρνησης Ρέηγκαν και πρώην διευθυντής της Wall Street Journal Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς, μας λέει ότι δεν πρόκειται απλώς για ισοτιμία, αλλά για στρατιωτική υπεροχή της Μόσχας. Αν όντως υπάρχουν αυτά τα όπλα, όπως πύραυλοι Κρουζ με πυρηνικά, τότε μιλάμε για μείζονα τεχνολογική επανάσταση, για γιγαντιαίο επίτευγμα, λέει από την πλευρά του στο ΑΜΠΕ,  ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Αλεξάντρ Γκολτζ.

Ολοκληρώνεται τώρα, σε μεγάλο βαθμό, η κατεδάφιση του οικοδομήματος της αμερικανο-σοβιετικής συνεννόησης για τα πυρηνικά της περιόδου Γκορμπατσώφ-Ρέηγκαν. Ξαναγυρνάμε στην κατάσταση που επικρατούσε μεταξύ 1949 και 1963, με πολύ πιο αναπτυγμένες, επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές τεχνολογίες και χωρίς τα ισχυρά κινήματα εναντίον των πυρηνικών όπλων και τους ανεξάρτητους πολιτικούς, όπως ο Ντε Γκωλ, που υπήρχαν εκείνη την περίοδο.

Η ομιλία Πούτιν επισημοποιεί τρόπον τινά και την πλήρη εγκατάλειψη των προσδοκιών που είχε η Μόσχα, και άλλοι διεθνώς, ότι η εκλογή Τραμπ θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτίωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων. Αν υπήρχε εξάλλου το σχέδιο προσέγγισης με τη Ρωσία εναντίον της Κίνας, αντίστροφης εκείνης που είχε πραγματοποιήσει ο Κίσσινγκερ με την Κίνα εναντίον της ΕΣΣΔ, που πιθανολογούσαν ορισμένοι αναλυτές του αμερικανικού τύπου, μοιάζει να ναυαγεί.

Στην ομιλία του, ο Ρώσος Πρόεδρος περιέγραψε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, υπό ποίες προϋποθέσεις θα κάνει δηλαδή χρήση των πυρηνικών της όπλων: «Η Ρωσία επιφυλάσσεται του δικαιώματος να κάνει χρήση πυρηνικών όπλων μόνο απαντώντας σε πυρηνική επίθεση, ή σε επίθεση με άλλα μέσα μαζικής καταστροφής εναντίον της χώρας ή των συμμάχων της ή μιας επίθεσης με συμβατικά όπλα που θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξη του κράτους». Αξίζει εδώ να επισημανθεί η αναφορά στους «συμμάχους», που στη συνέχεια ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε σαφέστερη, λέγοντας ότι πυρηνική επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας θα θεωρηθεί επίθεση εναντίον της ιδίας και θα αντιμετωπισθεί ανάλογα.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, με τη Συρία και με το Ιράν, καλό θα ήταν κάποιος να ρωτήσει τον Πούτιν ακριβώς ποιοι είναι οι σύμμαχοι της Μόσχας, παρατηρεί ο Μακ Γκόβερν μιλώντας στο ΑΜΠΕ.

Ένα τέταρτο αιώνα μετά την αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Μόσχα ουσιαστικά ξαναανακτά, χωρίς να το διακηρύσσει, τμήμα του διεθνούς ρόλου της ΕΣΣΔ. Δεν το κάνει γιατί το θέλησε, αλλά γιατί αισθάνεται ότι υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων. Ο γράφων, ως ανταποκριτής του ΑΠΕ στη Μόσχα την περίοδο της σοβιετικής κατάρρευσης έζησε τη μαζική προσχώρηση της πρώην ΕΣΣΔ στις «δυτικές αξίες» και τη σχεδόν τυφλή εμπιστοσύνη σε ότι προερχόταν από τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, που χαρακτήριζε τη Ρωσία του 1989-91. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία πιο φιλοαμερικανική και πιο φιλευρωπαϊκή χώρα στον κόσμο, οι Ρώσοι είχαν γίνει οπαδοί της Αμερικής περισσότερο από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ δεν θα γινόταν δυνατή χωρίς την υφέρπουσα κρίση του συστήματος, αλλά όχι μόνο δεν ήταν αναπόφευκτη, δεν θα μπορούσε και να γίνει αν οι σοβιετικοί ιθύνοντες δεν αποφάσιζαν την προσχώρηση της χώρας τους στη Δύση.

Αφήνοντας κατά μέρος τις επιδόσεις του ΔΝΤ στη Ρωσία, που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη ίσως κοινωνική καταστροφή στην ιστορία της βιομηχανικής εποχής, η Μόσχα άρχισε γρήγορα να αισθάνεται άσχημα στο νέο περιβάλλον. «Έχουμε τη μισή έκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου και δεν μας θεωρείτε τμήμα της Ευρώπης», ήταν η πρώτη κουβέντα που είπε μια μέρα, υποδεχόμενος τον Κάρολο Παπούλια στο Κρεμλίνο, ο Μπαρίς Γέλτσιν. Η επέμβαση του ΝΑΤΟ εναντίον των Σέρβων, λαού ομοδόξου και παραδοσιακού συμμάχου της Ρωσίας, υπήρξε βαθύ και παραμένον τραύμα, για να ακολουθήσει η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί στη Μόσχα από όλους τους δυτικούς ηγέτες ως προϋπόθεση για να επιτρέψει τη γερμανική ενοποίηση. Παρόλα αυτά και παρά τον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράκ, η Ρωσία δεν εγκατέλειψε την προσπάθειά της να διεκδικήσει ένταξη στο δυτικό σύστημα με κάπως αξιοπρεπείς όρους. Μιλώντας στο Φόρουμ του Μονάχου για την Ασφάλεια, το 2008, ο Πρόεδρος Πούτιν προειδοποιεί για πρώτη φορά τους Δυτικούς για την πολιτική τους. Παρόλα αυτά, η Ρωσία εξακολουθεί να προσπαθεί να τα βρει με τους Δυτικούς, όπως αποδεικνύει η ανοχή της στην επέμβαση κατά της Λιβύης το 2011.

Ήταν το πραξικόπημα στο Κίεβο και η ανατροπή του Γιανουκόβιτς (σ.σ. όταν είχε σταλεί εκεί ως Πρέσβης των ΗΠΑ ο σημερινός Πρέσβης τους στην Αθήνα), που απετέλεσαν  τη «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». «Ο Πούτιν απάντησε στο ουκρανικό στέλνοντας τον στρατό του στην Συρία», λέει στο ΑΜΠΕ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα. Η επέμβαση στη Συρία ήταν η πρώτη φορά μετά τη σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν, που η χώρα έστειλε τις δυνάμεις της εκτός της πρώην σοβιετικής επικράτειας. Και μόνο η παρουσία ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή, αποτελεί μείζονα ανατροπή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων, όπως διαμορφώθηκε μετά το 1989-91, εγκυμονώντας για τις ΗΠΑ κίνδυνο ήττας πολύ σοβαρότερης αυτής του Βιετνάμ.

Ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος, εξηγώντας την υπόθεση Κριμαία, την άνοιξη του 2014, τόνισε ότι θεωρεί την εγκατάλειψη της συνθήκης ΑΒΜ πιο σημαντική και από την επέκταση του ΝΑΤΟ. Την περασμένη Πέμπτη, ενώ ανακοίνωνε την ύπαρξη νέων υπερόπλων και έδειχνε τρομακτικά βίντεο από το τι μπορούν να κάνουν στη Φλόριντα, τόνιζε: «Κανένας δεν ήθελε να μιλήσει με μας. Κανένας δεν ήθελε να μας ακούσει. Ακούστε μας τώρα».

Διαβάστε επίσης:

Κινδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018

The danger of Nuclear War and the Political Paralysis of Europe, the European Left, Russia and China

By Dimitris Konstantakopoulos

Never since the Cuban Missile Crisis has there been such an unstable situation in the global political system, including the system of management of nuclear arms and US power.

To the already exceptionally tense and dangerous atmosphere around North Korea there has now been added a crisis over Iran, which is pushing the European powers and Russia to become aligned against the policies of USA and Israel preparing a new, greater and, very probably, nuclear war against Iran. A very serious political crisis is smoldering in Washington itself, with some people believing it is the most serious in the history of the United States.

In the most official way, in front of the representatives of all the nations of the world, for the first time since the defeat of Nazi Germany in 1945, the President of the United States, Donald Trump, has spelled out the threat of annihilating a nation of 25 million people.

His speech represents the negation of all achievements of human civilization. And this speech did not provoke any serious, proportionate or meaningful reaction in the world.

The absence of such reaction can be attributed to various factors and different calculations. But its consequence is none other than to legitimize that kind of threats today and their  realization tomorrow.

Such a lack of reaction does not deter and discourage, it encourages and facilitates the use of nuclear weapons and it increases the obvious risk of a global catastrophe, something which was proven especially in the 20th century. In the wake of the 1st World War both camps believed the other one was bluffing, and that, in any case, the conflict would not last more than a few months. The conflict lasted four years and destroyed all Europe.

The policy of trying to appease and accommodate Hitler has also been the main policy of Britain, France and USSR, before the 2nd World War. It only encouraged Nazi German aggression and facilitated the War. Germany all but won it, its troops having been stopped only some miles from the Kremlin. It was finally defeated, but only at an unbelievably enormous cost paid by all European nations, and in particular by the Soviets, the Yugoslavs, the Greeks and the British.

 

The deafening silence of Europe, the European Left, Russia and China

It is obvious that the actions and the policy of the US government under President Trump took all major powers by surprise and shocked them.  They did not expect them, did not forestall them and now limit themselves more or less to a role of spectator of actions that literally could involve the survival of humanity.

Europe hopes it will wake one day with the Trump problem having been resolved by itself. From time to time they say to Americans that what they are doing is terrible and dangerous (it is indeed terrible and this is exactly why they are doing it!). In Germany many top specialists on foreign policy published an appeal in Zeit. They believe German “anti-Americanism” is the danger, not the US policy that is fueling it!

The European Left seems interested only in defending pensions, and it is not doing very well even at that. They don’t want to identify themselves with a regime like the North Korean, but they forget that what is going on has nothing to do with the type of the regime. On the contrary, the external, imperialistic pressure on non-Western countries, beginning from the USSR, has always been a strong factor contributing to the rise of authoritarian types of government, as the best suited for a country to oppose a threat of aggression. At the very least it can plausibly justify this authoritarianism.

Western interventions in the Third World have played a great role in the advent of authoritarian regimes. Imposing “democracy” was never the aim of the West in the Arab and Muslim World and the results of 25 years of disastrous wars in the Middle East are here for everybody to see. Even in Russia it was the US administration which pushed and enthusiastically supported the violent dissolution and bombing of the Russian Parliament by President Yeltsin in 1993 (probably the most democratically elected parliament in Russian history), in order to permit the passage of Soviet property to a handful of oligarchs from 1994 onwards. “Democracy” seemed useful only as a means for destroying   the Soviet regime, not as a system of government. Now the West criticizes  the human rights record of Putin’s government as it never did with the much more serious crimes of the Yeltsin era, or it does not do with the regime imposed in Kiev after a coup organized by the US Deputy Secretary of State Victoria Nuland.

In any case, to annihilate North Korea is not a method for imposing democracy in that country.

What about the alternative centers like Russia and China? Moscow still seems to be trying   to gain as much as possible out of the supposedly pro-Russian trends of Trump and has left most of the handling of the Korean crisis to China. China wants at all costs to avoid any clash with Americans. But if it abandons North Korea, President Xi is in reality running the risk of experiencing, in a very different form and through very different ways, his own “Gorbachev moment”.

 

One error brings more!

It is not easy of course, for political forces and people inside the US and around the world which supported Trump, claiming he is a kind of “anti-establishment”, “anti-war”, “anti-oligarchy”, “anti-globalization”, “anti-NATO”, “pro-Russia” candidate, to accept the degree to which they were deceived. Sometimes this love of Trump has verged on the ridiculous . For instance, the quite popular Russian newspaper Moskovsky Komsomolets, commenting on Trump’s election, drew a parallel between his entering the White House and the storming of the Winter Palace in St. Petersburg in October 1917!!! It defies not only reason but every possible form of human imagination for one to confuse a deal maker and casino owner, family friend of Murdoch and Netanyahu, with Lenin, Trotsky, the Bolsheviks and the Russian Revolution!

Sometimes, not always, the intentions behind such an enormous error of judgment were good. People were becoming desperate about “globalization” and US-driven Wars. They therefore tended to believe everything and everybody who seemed to be an opponent. The same thing by the way happened in the inter-war period, leading to the rise of fascism and Nazism and to the 2nd World War.

To dismiss what Mr. Trump is now saying and doing, to dismiss the serious threat to the world his administration represents on the implicit or explicit excuse that he is not serious, he is mad, he is bluffing, is not very convincing, especially coming from people who until recently suggested to us that we should take very seriously what the same Trump was promising, or rather what they thought he was promising before he was elected. Trump is nothing other than what he and his administration are doing.

 

Coherence behind Madness

Of course Trump himself is not consistent. Probably he is not even wholly conscious of what he is doing. But history (or, more probably, the forces trying to control and manipulate it, and who most probably were also able to help Trump from behind the scenes to assume power) needs exactly such a person. If he is really “mad”, as some people claim, then he is the ideal candidate to apply the reckless “madman” strategy. In dealing with Korea and the Middle East, indirectly with China and Russia, Washington and its extremist allies are now trying to bring the nuclear card into the game. If Trump himself is not fully conscious of the terrible repercussions this game will have, he is more, not less, effective to play the role assigned to him.

(I believe the Empire did the same under Reagan. They applied the maximum of threats against the USSR, to provide the arguments for Soviet reformers who had already accepted integration into the West through surrender to the West. The threat to China now comes with an implicit false promise: “Give us North Korea and we will let you develop unimpeded”. If President Xi agrees to play this game, he runs the risk of himself provoking, in a very different form and through very different ways, what he is most afraid of: a Chinese “Gorbachev moment”. One of the reasons the Chinese regime did not collapse like the Soviet one, was that the Chinese Communist Party kept intact and central to its communication policy the image of the West as an enemy).

The Empire hopes that by bringing nuclear arms and madness into the equation, it will oblige the other players, who are rational, to succumb to its demands. That is all that it is about. It is extremely dangerous, it is madness, but, as Polonius said (Hamlet, Act II), there is a method to it. The opposing forces are those lacking in method!

History, or those who are trying to control and manipulate it, needs exactly this kind of character in order to achieve what is to be achieved. Only by bringing the nuclear card into play, only by bringing on a character who can persuade that he is ready to use it, can they have a realistic, as they see it, hope for reversing the colossal, potentially strategic, defeat they have already suffered in the Middle East, with the introduction of Russian troops into Syria, and also to avert the otherwise unavoidable consequences of the economic and technological ascent of China.  Their calculus is that the other world players are “rational” and that they will not risk a global catastrophe. By bringing uncertainty and irrationalism into world politics they hope to win by having their opponents retreat.

As we already said, Trump is nothing other than what he is doing. In economics he did not deliver all power to the … Soviets, but to Goldman Sachs. In ecology, he launched a war against life. In social matters he wants to curtail benefits to poor Americans. In geopolitics, during his presidency, we have seen the appearance of enormous risks of nuclear conflict in both Korea and the Middle East (if they remain limited there), the testing of new, extremely destabilizing “conventional” and nuclear weapons, a military threat against Venezuela, an extremely aggressive development of NATO forces on the perimeter of Russia and of US forces around China. Mosul, the second most important city of Iraq, was flattened.

All that in just seven months! That can make any person of sound mind ask the question: Are we going to be here at the end of his term?

Trump’s geopolitics are nothing other than a renewed, expanded, more extremist and more clearly nuclear re-edition of the known neocon program, spelled out initially by President George Bush in his famous speech against the Axis of Evil. It is the organization of a proactive drive to full world hegemony, in order both to limit the consequences of the Chinese economic-technological ascent and to reverse the results of the Russian intervention in Syria.  If fulfilled, Trump’s goals will transform Finance and US Empires into a totalitarian system dominating the whole planet – or, they will lead to the termination of life.

Recently, Mr. Lavrov, the Russian Foreign Minister said that Western decline is “objective” in character. This is true, but it is only a part of truth. There is not such determinism in human history and Russian history in particular testifies amply exactly that. In critical historical junctures there are many possible results, as people may react in different ways to a given objective situation.  If you don’t stop Western intervention in Libya, then you will have an intervention in Syria. If you send troops to Syria, you will make the other side think twice before escalating the conflict. This is an example of the “correlation” between “objective” and “subjective” factors. If China for instance, believes that by giving North Korea to the Americans it will avoid a clash with them, it will risk confronting them under more dangerous and difficult conditions, even if we avoid, which already seems extremely difficult, the disastrous global, ecological, civilizational and economic consequences of a Korean conflict and if such a conflict remains contained and “limited”. Manoeuvring  and tactics of course have an important place in policy – but they cannot substitute for strategy and they should not become a substitute for taking the really hard decisions.

It is not that the Empire does not see what Mr. Lavrov sees. It is exactly because it sees the same picture a determined fraction in its leadership wants to do something about it! The “something” is to use its influence on the President to push war into his agenda and create the conditions that will render it unavoidable.

 

 Crisis in the Palace

When in a system no politics is admitted, no open discussion of the perspectives of society is permitted, whether by police or by indirect, totalitarian control of the representatives of a given society (the media and the political class) and by the systematic destruction of even the capacity to formulate political thought, as happens now in modern day Western societies, the problems and contradictions banned from the public sphere do not disappear. Because they have objective roots, they reappear at the very center of the system and are expressed there. A classic example is the Soviet Union, which had banned any expression of public disagreement and any possibility of open foreign influence. They disappeared from society only to reappear at the center of the system, inside its ruling nomenclatura, inside the Politburo and the Secretariat of the Central Committee of the ruling Communist Party.

In Washington itself a political crisis is now smoldering (certain commentators judge it to be the most serious in all the history of the United States), naturally rendering even more serious and intrinsically unstable the situation on the nuclear front. This has been demonstrated beyond the shadow of a doubt through the exchanges of “moron” insults and challenges to competitive IQ tests between President Trump and his Secretary of State Tillerson.

The unprecedented statement  by the Republican head of the Senate Foreign Affairs Committee (one of the three most important people, institutionally, as far as US foreign policy is concerned) that the policies of President Trump could lead to the Third World War, are absolutely characteristic of the atmosphere in Washington. Never in the history of the United States have there been such public conflicts, at such levels and on such subjects.

Even if we confine ourselves to what is on public sight, it becomes clear that two camps are in opposition regarding war against both Iran and Korea:  a war which one has difficulty in imagining how it cannot be nuclear and how it will remain limited. What is certain is that its global repercussions, ecological, civilizational and economic will be unprecedented.

The Pentagon, the State Department and the CIA made quite clear they wish to exhaust all peaceful means of resolving the conflict with North Korea and disagree with the view that Iran has violated its nuclear agreement. Given the power of these three institutions in the USA, one can easily understand that there is a hidden part of the iceberg.  There is a “Party of War”, which is able to exert pressure on Donald Trump, to control him and manipulate him in one way or another. There is no other explanation of all this Washington infighting.

We cannot easily prove the existence of this “War Party”: or describe its exact structure. We have to deduce its existence by what is happening, and what is happening simply cannot be explained in any other way than by admitting its existence and considerable power and influence. Like mathematicians had to introduce imaginary numbers, out of the need to complete their system, not out of any human experience, we could speak here of an “imaginary”, “unseen” so to say would be Emperor, the first of this kind in Human History, representing the most totalitarian and extremist forces in the leadership of the system. He has to remain secret, because his program is simply not presentable.

We have seen the same “Party of War” in action in Iraq, in Libya, in Syria, in Ukraine and on many other occasions. Probably it is responsible for “letting 9/11 happen”, because if it did not happen it would be extremely difficult to proceed with a dozen Middle Eastern wars and interventions. Its preferred method is the sui generis “entryism” into the US (and other countries’) establishment and the circumvention of the normal institutional state mechanisms, something that happened in all the lead-up to the Iraq war. This party existed all through the Cold War and even before, from 1943, when an important part of the US and British establishment began to work out a plan for launching a Third World War against the Soviet Union.

This is the party which is now trying to push its war agenda through its influence on Trump and which probably contributed from behind the scenes to his election. If anybody has a better explanation of what is going on, he has only to provide it.

There are suggestions in the media and suspicions that Mr. Kissinger, Mr. Kushner or Mr. Netanyahu are behind the “Madman” strategy Mr. Trump has opted for. Given the ideas and the past of all three of them, this could be true. We still don’t have any proof of that, as we are not in a position to know what they advise Mr. Trump and the network of those relations. Maybe some people in the US services know better and maybe this is the reason some of them have repeatedly undermine the plan of a war against Iran, denying the false assumptions about his nuclear program, used to justify a war.

Washington is currently abuzz with rumors that the American “deep state” is preparing a kind of “palace coup” against Donald Trump, possibly evoking Article 25 of the United States Constitution, a possibility already mentioned by Steve Bannon, the dismissed far-right “ideologue” and “strategist” of Mr. Trump. The Breitbart website, controlled by Mr. Bannon, published on October 9th an article on “Columbus Day” entitled “The Nuclear Option”. The article is interpretable as an indirect encouragement to the President of the United States to inaugurate a new historical era, as Columbus did with the discovery of America, by making use of the United States’ nuclear arsenal. Note also that Mr. Trump’s advisor on religious matters,  Evangelist Pastor Robert Jeffress , explained, citing  the epistle to Romans, that God has authorized Mr. Trump to use whatever means are required to exterminate the North Korean leader.

According to an article in the magazine Vanity Fair, reported also by other mainstream US media, such as the NBC, the United States Secretary of Defense Mr. Mattis has already held discussions with other collaborators of the President on what they should do if he decides to launch a nuclear attack.

According to the prevailing regulations, there is no legal way to stop the execution of an order to launch a nuclear war. It is given by the President of the United States and only by him, without asking anybody!!!  If he gives it, the US armed forces are obliged to carry it out, without discussion. As was explained recently in reports published in the American media, for such an order not to be executed, more than one American military officer would be obliged to disobey it, with all that would imply for them.

Now some people will probably say that it is not possible for the Pentagon and the CIA to oppose plans that aim to US domination over the world. After all, both institutions exist to pursue exactly that aim.

But in fact there is not any paradox here. It is true that those institutions and the ruling class of the US in general want to use every means to preserve US world domination. But a significant part of them wants of course to dominate the world: they don’t want to destroy the object of their domination, including the United States.

As a significant part of the US establishment and of the US ruling class are becoming conscious of the risks inherent in the “madman”, “chaos” strategy of Trump, it is only normal and fully predictable that they will try to resist it, even by organizing “palace coups”. It is not at all certain that they will manage to stop the President and the forces behind from unleashing with his “fire and fury” a chain of events potentially leading to a global catastrophe.

By their function and their position the US military and the Pentagon are accustomed to making rational analysis of a given situation. They are able to know and to calculate better than anybody else the real dangers inherent in the “madman”, “chaos” strategy pursued by Trump in the world and suggested by Netanyahu in the Middle East. The “rational” kernel of this reckless strategy is that, if America pretends to be mad, then the other players (Russia and China) will succumb to its pressure to avoid a general catastrophe as they are rational.

 

An Example about the Power of the Example

Such a line of “mad” thinking, provides also with a motivation for the Empire to launch a “limited war” against Korea (it could also be against Iran), because that way they will be able to use this terrible example. An example is always the best way to educate people. When Henry Kissinger visited Europe in 1972, trying to deter the participation of Communist Parties in the Italian and French governments and to torpedo any détente with Soviet Union he said to his interlocutors: “Watch closely what happens in Chile” (information the writer had from Jorge McGinty, responsible for the foreign relations of the Chilean Socialist Party). In 1973, the world was able to watch what happened to Chile and Salvador Allende. Some people did not grasp the message fully, such as Aldo Moro, who was abducted and executed four years later by the “Red Brigades”.

We can’t know which of the two imperial camps will prevail. On one hand we have the President of the USA with his enormous powers and a very decisive party of war behind him. On the other we have numerous important forces and institutions. Their problem is they lack a clear strategic alternative to what the extremists are proposing. For example, to accept defeat in the Middle East and co-manage the region with the Russians is not easy to accept. But when a power has already done what the US has done in the Middle East, it is very difficult also to propose another successful alternative for the USA. There will be a cost for all that happened and the US will not avoid it any way. The real choice is behind a huge damage limitation operation and the generalization of disaster and it is really hard for the people who have to take the decisions and fix the strategies.

The fact that no serious reaction to such plans is visible from outside the USA, or from Western societies, facilitates the extremists. For example Roosevelt, Keynes, or European Social Democracy were able to apply their politics, because the existence of the communist Soviet Union and its challenge to Western capitalism it was projecting was providing them with a very strong argument. They had to do something otherwise the Communists would try to seize power.

Vice-versa, if one decides he can go on with a policy without anybody willing to stop him, then he has a serious motivation to proceed.

Unfortunately, for the time being, almost all political players around the world seem absolutely unprepared for what they see unfolding before their eyes, and apparently prefer not to believe it! They hope that God (or the US “deep” or just the normal state) will avert the unprecedented threats in an “automatic”, “objective” way, without them bothering to do anything significant.

 

War, the Left and Multi-polarism

The potential opponents of the Empire, not only do they facilitate in this way the work of its extremist faction, they also lose a historic opportunity. There is no more urgent and more important task now than to save the world from nuclear war. If the European Left, or Russia, or China will express that need in a clear political way, for everybody to hear, then they will achieve enormous international political results.

For the so-called European “Radical Left”, the situation presents it with a unique, golden possibility to take the initiative and to redress the catastrophic situation in which it found itself after the collapse and the capitulation of SYRIZA, in July 2015, by organizing a strong, mass and internationally coordinated demonstration of its opposition to war against Iran, North Korea and also Venezuela, which is equally under threat.

As Rome developed its imperialism, it destroyed its inner democracy, moving from the Republic to the Empire. If the so-called Left in the West does not do something serious and brave to stop this course, it will simply have no future whatsoever. And perhaps nobody else will have either.

And if there is a chance of Europe reversing its course, moving in a social, democratic and ecological direction, it cannot do it if it remains a passive vassal of the United States, their banks and of NATO. The aggregation of European opportunisms can only help a continental catastrophe.

What is true of European Left is also true of Russia and China. They both represent a possibility of counterbalancing an imperial power which is in the process of becoming totalitarian. Russia has a formidable military power, China a formidable economic power.

These are necessary but not sufficient elements to move to a multi-polar system. But to do this you don’t need only force, hard and economic (soft) power, you need also an alternative political and civilizational vision, political (soft) and “smart” (strategic) powers, which Russia and China at the moment lack.  They have adopted many of the dominant characteristics of Western Capitalism and a large part of their upper classes want exactly that, they are dreaming of what long ago became the nightmare of the most enlightened segments of the West!

It is somewhat schizophrenic to read, in Chinese and Russian newspapers, critiques of the very sanctions China and Russia are voting against North Korea. Nothing good will come out of such schizophrenia if prolonged. Multi-polarism cannot be born automatically out of objective conditions and it won’t be a simple result of rising Russian and Chinese power. It has a chance only if it will be able to become a real international political project.

A first step would be for Russia and China to make the bold move and, instead of trying to appease Mr. Trump, USA and Israel, take the initiative to clearly and loudly denounce his threats and form an international front to deter any prospect of nuclear war. This will be a gigantic political step in the direction of establishing a Multi-Polar World.

 

October 16, 2017