Tag Archives: Ισλάμ

Ρωσικος Στρατος: Θα δωσουμε S300 στη Συρια

Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα δώσουμε S300 στη Συρία, δήλωσε, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων RIA-Novosti, ο Ρώσος Υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σόιγκου, απαντώντας στις απειλές που είχε εκτοξεύσει προηγουμένως εναντίον της Ρωσίας ο μάλλον φασίζων, ακροδεξιός Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν.

Βεβαίως θα πρέπει να αναμένουμε για να δούμε αν όντως η Μόσχα θα τα υλοποιήσει αυτά, καθώς συνεχίζονται σε πολλά επίπεδα οι ρωσο-ισραηλινές επαφές αναφορικά με τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο που ήθελε η Ρωσία (και πολλοί στους ιθύνοντες κύκλους της, πολυποίκιλα συνδεόμενοι με το παγκόσμιο Χρήμα, ακόμα δεν θέλουν) ήταν να τα βάλει με το Ισραήλ, που εμφανίζεται ως μικρό και απειλούμενο κράτος, συνιστά όμως μια “κρυμμένη υπερδύναμη” στο κέντρο μιας ανερχόμενης “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Τα πλοκάμια της οποίας ασφαλώς βρίσκονται και στην ίδια τη Ρωσία.

Γι’ αυτό και παραγνώρισε έως τώρα, όσο μπορούσε, τον καθοριστικό ρόλο του Νετανιάχου και των φίλων του σε όλους τους πολέμους που έκαναν οι Αμερικανοί στη Μέση Ανατολή.

Είναι το ίδιο το Ισραήλ όμως που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στη Ρωσία να μην έρθει σε ρήξη μαζί του. Ιδίως η παρούσα ηγεσία του που υποστηρίζει και ενθαρρύνει, εμμέσως πλην σαφέστατα, όλες τις πολεμοχαρείς εκστρατείες της Δύσης όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά και εναντίον της Ρωσίας στην πρ. ΕΣΣΔ αλλά και στην Κορέα (Ο Νετανιάχου πιστεύεται ότι ήταν αυτός που εμπνεύστηκε και την ομιλία του περασμένου Αυγούστου του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όταν απείλησε με εξαφάνιση τη Βόρειο Κορέα).

Όταν βέβαια το Ισραήλ αισθάνεται ότι οι Αμερικανοί δεν κάνουν επαρκώς τη δουλειά του, επεμβαίνουν και οι ίδιοι, όπως συνέβη  με τον πρόσφατο βομβαρδισμό ιρανικών στόχων στη Συρία.

Η Συρία τείνει έτσι τώρα, εκ των πραγμάτων, όχι γιατί κάποιος το θέλησε, να γίνει αντιληπτή στο Κρεμλίνο ως το Στάλινγκραντ μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης που αναπόφευκτα αρχίζει, ανάμεσα στον Παγκόσμιο Ολοκληρωτισμό και τα μεγάλα σύνολα που αυτός δεν μπορεί να ανεχθεί και θέλει να διαλύσει, να καταστρέψει ή να υποτάξει, δηλαδή τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και κάθε άλλο κάπως ανεξάρτητο κράτος (π.χ. Συρία, Ιράν, Β. Κορέα).

Μετά τους πολέμους του 1967 και του 1973, μια βασική στρατηγική του Ισραήλ ήταν να βάζει τους άλλους να κάνουν τους πολέμους που ήθελε, όπως συνέβη ιδίως με την εισβολή στο Ιράκ και τις υπόλοιπες στρατιωτικές επεμβάσεις στην ευρεία Μέση Ανατολή.

Η στρατηγική αυτή απέδωσε, είχε μεγάλα κέρδη, όπως τουλάχιστον το ίδιο το Ισραήλ τα αντιλαμβανόταν και δεν είχε πολύ κόστος και κινδύνους για το ίδιο.

Οι πιο ακραίοι, εξτρεμιστές και φονταμενταλιστές μάλιστα, κοντά στην ηγεσία του, πολύ καιρό τώρα ονειρεύονται (και δεν περιορίζονται φοβούμεθα να ονειρεύονται) έναν πόλεμο των πολιτισμών, Χριστιανών εναντίον Μουσουλμάνων, από τον οποίο θα έβγαιναν, κατά το πολύ “σαλεμένο”, υποκινούμενο από μεσσιανικές και υπερφυσικές-θεολογικές προσλήψεις,  μυαλό τους (ο φονταμενταλισμός δεν είναι προνόμιο του Ισλάμ), νικητές και μεγάλοι κερδισμένοι οι Εβραίοι, κυρίαρχοι στην “γη της επαγγελίας” και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή κατ’ ελάχιστο.

Στην πραγματικότητα, το πράγμα δεν έχει μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια διάσταση, συνδεόμενη με βαθύτερες, οργανικές τάσεις του καπιταλισμού στην εποχή μας, που, όπως και στο παρελθόν, πηγαίνει για συστημικούς λόγους προς τον πόλεμο, όπως πήγε στα 1914 και στα 1939, αντιδρώντας στην βαθειά οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 (όπως οι προηγούμενοι ήταν απάντηση στις βαθειές οικονομικές κρίσεις του 19ου αιώνα και του 1929 αντίστοιχα). Η διαφορά είναι η ύπαρξη πυρηνικών όπλων σήμερα.

Γι’ αυτό η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να γίνει ελκυστής όλης της ανθρωπότητας προς τον Αρμαγεδδώνα και το το γίνεται εκεί δεν αφορά εν τέλει μόνο την περιοχή αυτή, αλλά το μέλλον όλου του ανθρώπινου Γένους.

Ήδη άλλωστε, ο Ισραηλινός στρατηγιστής Γινόν, από το 1980, μας λέει σε ένα άρθρο (εξαιρετικά προφητικό για το τι συμβαίνει σήμερα στην ευρύτερη περιοχή), ότι δεν είναι μόνο ο σοσιαλισμός, αλλά και ο ίδιος ο ανθρωπισμός που χρεωκόπησε! Ανάλογες ιδέες διατυπώνει και ο Χάντινγκτον για τον οποίο, σε αντίθεση με τον Φουκουγιάμα, ο Πόλεμος συνιστά περίπου την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και η δημοκρατία δεν έχει κανένα μέλλον!

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο, την αντίσταση που πρόβαλλαν αρχικά στην αμερικανική εισβολή οι Σουνίτες του Ιράκ, μετά η Χεζμπολά, μετά ο Άσαντ (κι ο Ομπάμα στην Ουάσιγκτων) και, στο τέλος, τη φοβερή δύναμη του ρώσικου εθνισμού που οι ίδιοι, με τις πράξεις και την επιθετικότητά τους κατάφεραν να ξυπνήσουν, την ίδια δύναμη που γονάτισε ένα Ναπολέοντα και ένα Χίτλερ. Τις αρκούδες δεν είναι έξυπνο να τις πειράζεις.

Το πραξικόπημα που έκαναν στην Ουκρανία, οδήγησε τον Πούτιν στη Συρία. Η παρουσία του ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή άλλαξε όλα τα δεδομένα αυτής της σύγκρουσης και τη μετέτρεψε από περιφερειακή σε παγκόσμια με δυνατότητα πυρηνικής εξέλιξης. ‘Εθεσε ανυπέρβλητα εμπόδια στη συνέχιση του γνωστού και διακηρυγμένου προγράμματος πολέμων των Νεοσυντηρητικών, για αλλαγή καθεστώτων μέσω πολέμων, που άρχιζε από το Ιράκ και κατέληγε στη Βόρειο Κορέα – και βέβαια ήταν μια έμμεση πλην σαφής άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας απέναντι σε όλο τον κόσμο, εχθρών (Κίνας και Ρωσίας), αλλά και συμμάχων (Ευρώπη) περιλαμβανομένων.

Η Αυτοκρατορία βρέθηκε έστι στο δυσάρεστο σημείο είτε να αποδεχθεί μια σοβαρή ήττα και επιτέλους ένα λογικό συμβιβασμό, είτε να ξεφύγει προς την παραφροσύνη.

Στις συνθήκες που τώρα έχουν διαμορφωθεί, λόγω “αυτοκρατορικής υπερπέκτασης”, ο πόλεμος των πολιτισμών που ονειρεύτηκαν, δεν θα μοιάζει τόσο με επιτυχή Σταυροφορία, αλλά μάλλον με το πυρηνικό τέλος κάθε πολιτισμού. Απορεί μάλιστα κανείς με την έλλειψη στοιχειώδους φαντασίας όσων Ισραηλινών και δυτικών στρατηγικών εγκεφάλων που σκέφτονται έτσι, προφανώς απρόθυμοι να παραδεχτούν και να αναγνωρίσουν δυσάρεστες πραγματικότητες. Πόσο πιθανό είναι άλλωστε σε μια τέτοια κλιμάκωση να βγει αλώβητο στο τέλος ένα μικρό κράτος της Μέσης Ανατολής;

Το πολύ γαρ της ισχύος (και της ατιμωρησίας) παραφροσύνη προκαλεί. Η εβραϊκή ελίτ έχει αποκτήσει τεράστια ισχύ παγκοσμίως και, ως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ιδίως μάλιστα όταν έχει κανείς υποχρεωθεί επί μακρόν να κρύβεται και να υφίσταται ποικίλους διωγμούς, αρνείται να αποδεχθεί όρια στη δύναμή της. Οι Εβραίοι δεν είναι εξαίρεση στο ζήτημα αυτό, σχεδόν όλοι την πάτησαν έτσι.Και συχνά όσοι διέβλεψαν την ανάγκη να σταματήσουν την πορεία, βρήκαν κακό μπελά, από τον Μάρκο Αυρήλιο έως τον Γιτζάκ Ράμπιν.

Ελπίζει βέβαια κανείς πάντα, εκεί, στον ‘Ολυμπο του Χρήματος, που δεν μπορούμε εμείς από δω να διακρίνουμε, κρυμμένος όπως είναι στα σύννεφα, κάποιος να διαθέτει ακόμα λίγο μυαλό. Μήπως άραγε γι’ αυτό εστάλη και ο κ. Μακρόν στην Ουάσιγκτων, να πείσει τον Τραμπ να μην επιμείνει στην αποκήρυξη της συμφωνίας με το Ιράν; Για να διαπιστώσει όμως ότι, όταν φτιάχνεις Φρανκεστάιν, δεν μπορείς μετά να τους ελέγξεις και τόσο εύκολα.

Απορεί κανείς και απογοητεύεται, πως ένας λαός με την εμπειρία των Εβραίων και τα πνευματικά τους επιτεύγματα, μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αυτο- και ετερο-καταστροφικής συμπεριφοράς. Αλλά μήπως αυτό δεν συνέβη και με τους Γερμανούς στον Εικοστό Αιώνα;Και μήπως το ίδιο δεν επαπειλείται και με τους Αμερικανούς στις μέρες μας; Η ύβρις γεννά την νέμεση, όπως διδάσκει η Ιστορία από τα αρχαία κιόλας χρόνια.

Ελπίζει κανείς ότι ο ίδιος ο εβραϊκός λαός θα καταλάβει εγκαίρως τους κινδύνους και θα ξεσηκωθεί να σταματήσει αυτή την πορεία προς τον Θάνατο. Είναι δυνατόν μα μην το κάνει αυτό, ένας λαός με τη σημαντικότατη συμβολή των Εβραίων στο παγκόσμιο πνευματικό γίγνεσθαι των δύο τελευταίων αιώνων, ένας λαός πούβγαλε γίγαντες της ανθρώπινης σκέψης όπως τον Φρόιντ, τον Αϊνστάιν, τον Μαρξ, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί κανείς μαζί τους και με κάθε τι που είπαν ή έγραψαν, είναι δυνατόν ένας τέτοιος λαός να μην μπορέσει να υπερβεί τις δεισιδαιμονίες και να αφήσει να τον καθοδηγούν τα ένστικτα του Νεάντερταλ;

Σημ. Ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήσαμε το παράδειγμα του Νεάντερνταλ για να καταστήσουμε σαφές αυτό που θέλουμε να πούμε. Στην πραγματικότητα πρέπει να ζητήσουμε συγνώμη από τους προγόνους μας, που ήταν πιο sapiens από μας. Το πόσο σοφός (sapiens) είσαι καθορίζεται από τη σύγκριση των δεξιοτήτων σου με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζεις, δεν είναι αφηρημένο. Χωρίς να έχουμε τις ειδικές γνώσεις που απαιτούνται για να κρίνουμε υπεύθυνα, η αίσθησή μας ήταν ότι οι άνθρωποι του Νεάντερνταλ είχαν ιδιότητες πολύ πιο ταιριαστές με τα προβλήματα που είχαν να αντιμετωπίσουν, απότι οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι “σοφοί” (sapiens) άνθρωποι.

Διαβάστε επίσης

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

We will deliver S300 to Syria. Russian Army answers to threats by Lieberman

Συζητωντας για την “Αριστερα” και τις πλημμυρες, την Ευρωπη, το Ισλαμ και την παγκοσμιοποιηση, τους επικινδυνους τυχοδιωκτισμους στην εξωτερικη πολιτικη

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 19/11/17 με τον Κώστα Ουίλς

Συμμετέχουν: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (την πρώτη ώρα),  Βασίλης Βιλιάρδος και Δημήτρης Γιαννόπουλος

Γαλλια: Πολεμος, Τρομοκρατια και Εκλογες

Σε λίγες ώρες οι κάλπες θα ανοίξουν στη Γαλλία και θα ξέρουμε ποιός έχει πιθανότητες να γίνει Πρόεδρος στη χώρα αυτή.

“Κανονικά”, και ιδίως μετά την “τρομοκρατική επίθεση”, που επληξε κυρίως τον Μελανσόν, οι Λεπέν και Μακρόν θα είναι οι νικητές του πρώτου γύρου.

Μόνο που κανείς δεν θάπρεπε να στοιχηματίσει τα λεφτά του στο τι θα κάνουν εν τέλει οι ψηφοφόροι στη χώρα της Γαλλικής Επανάστασης, της Κομμούνας του Παρισιού και του Μάη του 1968.

Κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη.

Σπάνια εκλογές ήταν τόσο δύσκολα προβλέψιμες, όσο οι σημερινές. Αλλά και σπάνια μια εκλογή είχε τόσο μεγάλη, αληθινά παγκόσμια σημασία.

Όχι μόνο γιατί θα επηρεάσει άμεσα όλη την ευρωπαϊκή κατάσταση. Αλλά και γιατί διεξάγεται σε ένα πλαίσιο που μοιάζει όλο και περισσότερο “προπολεμικό” και στο οποίο η Πολιτική καλείται να ετοιμάσει τη συνέχειά της, τον Πόλεμο κατά Κλαούζεβιτς, ο Πόλεμος καθορίζει όλο και περισσότερο την Πολιτική.

Η έντονα αντι-ισλαμική ρητορεία της Μαρίν Λε Πεν για παράδειγμα είναι αυτή ακριβώς που χρειάζεται για να ετοιμάσει την κοινή γνώμη για τον επόμενο, και πολύ μεγαλύτερο αν γίνει, πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Η απόφαση Μέι να προκηρύξει εκλογές μπορεί να ερμηνευθεί από την ελπίδα να οδηγήσει τους Εργατικούς σε ήττα και σε ανατροπή τον ηγέτη τους Τζέρεμι Κόρμπιν.

 

Οτιδήποτε εκτός από Μελανσόν

Όταν άρχιζε η προεκλογική εκστρατεία, κανείς δεν περίμενε τον Μελανσόν να έχει την παραμικρή πιθανότητα.

Όμως, τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες, οι καμπύλες των εκλογικών προτιμήσεων άρχισαν να δείχνουν κάτι πολύ μη αναμενόμενο. Ο Μελανσόν όχι μόνο συνέτριψε τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών Αμόν, αλλά προχωρούσε ακάθεκτος (τουλάχιστο έως την ημέρα της τρομοκρατικής επίθεσης) προς τα πάνω, ενώ την ίδια στιγμή η καμπύλη προτιμήσεων ΄του Μακρόν κατρακυλούσε, της Λεπέν κατέβαινε και το ίδιο συνέβαινε και με τον κ. Φιγιόν, αν και με μικρότερη ένταση.

Σημαντικό μέρος των ψηφοφόρων της Λεπέν προέρχεται από την αριστερά και την εγκατέλειψε λόγω του συντηρητισμού της. Αντικρίζοντας τώρα την άνοδο ενός αριστερού ριζοσπάστη, άρχισαν να “επαναπατρίζονται” στην οικογένειά τους!

Στο σημείο αυτό, η γαλλική μπουρζουαζία αλλά και ο “’Ολυμπος” του παγκόσμιου χρήματος θορυβήθηκαν για τα καλά. ‘Αρχισαν να παρουσιάζουν τον Μελανσόν ως κάτι μεταξύ Ούγκο Τσάβες και Βλαντιμίρ Πούτιν, ανεύθυνο τον ανέβαζαν, λαϊκιστή τον κατέβαζαν, έναν επικίνδυνο που θα διαλύσει, εκλεγόμενος την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση.

Ο απερχόμενος Πρόεδρος “Σοσιαλιστής” Φρανσουά Ολάντ άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι προτιμά οποιονδήποτε εκτός από τον Μελανσόν.

Ο κ. Ολάντ εξελέγη το 2012, λέγοντας ότι ο “πραγματικός αντίπαλός” του είναι “ο κόσμος του Χρήματος”. Μόλις εξελέγη διόρισε έναν τραπεζίτη και σύμβουλο των Ρότσιλντ Υπουργό Οικονομίας.

Ο ηγέτης των Γάλλων “Νέων Φιλοσόφων” Μπερνάρ Ανρί Λεβύ δήλωσε ότι αν θα βγει ο Μελανσόν Πρόεδρος θα εγκαταλείψει τη Γαλλία.

Ο Λεβύ είναι ο αρχιτέκτονας της γαλλικής επέμβασης στη Λιβύη, μια κάποτε ευημερούσα αραβική χώρα, όπου τώρα λειτουργεί επίσημα σκλαβοπάζαρο στο κέντρο της πρωτεύουσάς της.

Όπως δήλωσε επανειλημμένα, χωρίς ποτέ να διαψευστεί, πήρε τηλέφωνο τον Σαρκοζί, επιμένοντας ότι είναι καθήκον του να επέμβει. ‘Οπως δήλωσε επανειλημμένα ο ίδιος τόκανε για το Ισραήλ.

 

Το Ισλάμ μπαίνει στην εξίσωση

‘Ομως οι πολιτικές επιθέσεις δεν ήταν αρκετές. Αν άλλωστε οι Γάλλοι σκέφτονται να ψηφίσουν Λεπέν η Μελανσόν είναι ακριβώς γιατί θεωρούν αναξιόπιστους αυτούς που τις κάνουν.

Οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας της Γαλλίας ετοίμασαν μια μυστική έκθεση που διέβλεπε κίνδυνο από τους ισλαμιστές τζιχαντιστές (κι αν αυτο δεν έφτανε, κίνδυνο σοβαρής αναταραχής σε περίπτωση που η Γαλλία πήγαινε σε δεύτερο γύρο Λε Πεν – Μελανσόν). Μετά τι έκαναν; Τη διέρρευσαν οι ίδιες στην εφημερίδα “Παριζιέν”.

Οι συντάκτες του κειμένου λένε πολλά και διάφορα εκτός από ένα, που καταλαβαίνουν μόνο αυτοί. Την απάντηση δηλαδή στο ερώτημα γιατί ισλαμιστές εξτρεμιστές θα χτυπούσαν παραμονή προεδρικών εκλογών, εν γνώσει τους ότι θα βοηθούσαν την κύρια διώκτρια του Ισλάμ να κερδίσει. (‘Οπως και κανείς δεν έχει τώρα εξηγήσει τι έπαθε ο κ. ‘Ασαντ και αποφάσισε, ενώ νικούσε, να θέσει ξαφνικά σε μεγάλο κίνδυνο και το καθεστώς και την ίδια τη ζωή του).

Αυτά βέβαια είναι λόγια. Η επίθεση στο Παρίσι τους έδωσε άλλη υπόσταση, επιτρέποντας στα Μέσα να το καταστήσουν κύριο θέμα. Σε λίγες ώρες θα ξέρουμε αν αυτό το μέσο είναι αποτελεσματικό, ή αν η διαρκής χρήση του έχει εξουδετερώσει την αποτελεσματικότητά του.

 

Ένα διεθνές περιβάλλον πιο επικίνδυνο από ποτέ άλλοτε

Εδώ και είκοσι μέρες, το παγκόσμιο σκηνικό έχει αλλάξει πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο μπορούμε ή θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε.

Το ενδεχόμενο ενός πολέμου πολύ μεγαλύτερου από όσους γνωρίσαμε μέχρι τώρα στη Μέση Ανατολή με αποδέκτες τον ‘Ασσαντ, τη Χεζμπολά και το Ιράν και σοβαρή πιθανότητα χρήσης τακτικών πυρηνικών όπλων διαγράφεται ως μια σοβαρή πιθανότητα. Σημαντικές δυνάμεις το επιδιώκουν, προσκρούουν όμως προς το παρόν στη Ρωσία, που είναι άλλωστε ο έμμεσος, πλην αληθινός στόχος της επιχείρησης.

Στις 13 Απριλίου, και ενώ ο κ. Τίλλερσον ήταν στη Μόσχα, οι Ρώσοι θεώρησαν σκόπιμο να υπενθυμίσουν ότι το σύνολο σχεδόν των εκτοξευτών διηπειρωτικών πυραύλων είναι σε κατάσταση άμεσης ετοιμότητας.

Στην Ανατολική Ασία, ο πρώην Υπουργός ‘Αμυνας των ΗΠΑ Λέον Πανέττα προειδοποίησε ότι η πολιτική Τραμπ συνεπιφέρει τον κίνδυνο πυρηνικού πολέμου, ενώ από την περασμένη Τετάρτη, οι κινεζικές πυρηνικές δυνάμεις έχουν τεθεί, σύμφωνα με αμερικανικές πηγές που επικαλέστηκε το CNN, σε κατάσταση πολεμικού συναγερμού.

Παραδόξως αυτά και πολλά άλλα που συνέβησαν ταυτόχρονα μέσα σε δέκα μόνο μέρες, κάτι που δεν σημειώθηκε από άποψη πυκνότητας, ούτε στην αρχή των δύο παγκοσμίων πολέμων, δεν προκάλεσαν καμία ιδιαίτερη ανησυχία στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης της Δύσης. Πολύ επικριτικά απέναντι στον κ. Τραμπ μέχρι να αρχίσει το “πρόγραμμα”, μετεβλήθησαν στη μεγάλη πλειοψηφία τους σε οπαδούς του Αμερικανού Προέδρου. Ο Τόμας Φρίντμαν, διαπρεπής φιλελεύθερος αρθρογράφος των Νιου Γιορκ Τάιμς έφτασε μάλιστα στο σημείο να γράψει ανοιχτά ότι πρέπει να αφήσουμε τώρα τον πόλεμο κατά του ISIS και να περάσουμν πόλεμο κατά του ‘Ασαντ, διατυπώνοντας δηλαδή τη “θεωρία” για την “πράξη” του κ. Τραμπ.

Είναι αυτή η διεθνής πραγματικότητα που καθιστά τρομερά σημαντικές τις επιπτώσεις των εκλογών στη Γαλλία και τη Βρετανία.

 

Δημοσιεύτηκε στη στήλη «Ιδέες και Απόψεις» του ΑΠΕ/ΜΠΕ

H Aπαγωγη της Γαλλιας (απο τον Τραμπ στη Λεπεν)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Είμαι ο τελευταίος Πρόεδρος της Γαλλίας, οι επόμενοι θάναι λογιστές, είπε ο Μιτεράν.

Δεν θα μπορούσε όμως να φανταστεί τους απροσδόκητους, ελικοειδείς δρόμους που θα διάλεγε η Ιστορία, ή όσοι χρειάζονται λογιστές, για να προσεγγίσει την επιδίωξή της.

Ίσως ούτε ένας Μακιαβέλι θα μπορούσε. Θα χρειαζόταν η διεστραμμένη μεγαλοφυία ενός Ιωσήφ Φουσέ.

Το αδιανόητο, που προετοιμάζουν τόσο πολύ καιρό, είναι έτοιμο τώρα να συμβεί. Αναγγέλλοντας, όπως και τόσα άλλα που συμβαίνουν, την εποχή των μεγάλων παγκόσμιων συγκλονισμών.

Στη Γαλλία, στη χώρα του Βολταίρου και του Ροβεσπιέρου, της Γαλλικής Επανάστασης και της Κομμούνας, του Σαρλ ντε Γκωλ και του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, την κόρη της Αναγέννησης και των Φώτων (του Διαφωτισμού), τη μάνα της νεώτερης Ευρώπης και του πολιτισμού της, όσου τέλος πάντων απομένει, ετοιμάζεται τώρα να διαβεί την πύλη των Ηλυσίων, η Μαρίν Λεπέν.

Τελευταία, μεταλλαγμένη ασφαλώς, απόγονος όμως πάντα, ενός ρεύματος που έλκει την καταγωγή του από το Βισύ, το όνειδος της Γαλλίας.

Κι όμως, ο δημιουργός του Εθνικού Μετώπου, ο ίδιος ο πατέρας της, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν δεν γελάει που βλέπει το κίνημα που έφτιαξε να πλησιάζει τόσο πολύ την εξουσία. Ούτε που το σπλάχνο του το ίδιο ετοιμάζεται να γίνει, Πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο Λεπέν κλαίει.

Τις ιδέες του γράφοντος, άβυσσος τις χωρίζει από τις δικές του. Ωστόσο, στον κόσμο που ανατέλλει, δεν έχουν σημασία μόνο οι διακρίσεις αριστερός-δεξιός, κομμουνιστής-φασίστας, ‘Αθεος-Πιστός, Χριστιανός-Μουσουλμάνος κ.ο.κ. ‘Εχει τεράστια σημασία επίσης αν ένα άτομο ανήκει σε αυτούς που έχουν οποιασδήποτε μορφής ταυτότητα, ιδεολογία, θρησκεία, ηθική ή σε αυτούς που δεν έχουν καμία, τους Homo Economicus, πλαστελίνη της εποχής μας, σύγχρονους Φάουστ που πούλησαν, αν είχαν, την ψυχή τους.

Η πληροφορία κρύβεται στο ασυνήθιστο, στο σπάνιο, πίστευε ο ιδρυτής της ομώνυμης Θεωρίας Shannon.

Τι ξέρει ο Ζαν-Μαρί, που δεν ξέρουμε ή δεν καταλαβαίνουμε εμείς;

 

Pourquoi Pas?

Στο καθεστώς του Βισύ βρίσκουμε μία από τις απώτερες “ρίζες” του Εθνικού Μετώπου. Αυτό συνοδεύει αναπόφευκτα τη Μαρίν, όσο κι αν προσπαθεί ο “στρατηγός” της, ο κ. Φιλιπό, να κόψει κάθε δεσμό με το παρελθόν του Μετώπου, είτε το Βισύ, είτε τα βασανιστήρια των μαχητών, στην προσπάθεια να μείνει η Αλγερία αποικία των Γάλλων, προσπάθεια που στοίχισε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Αλγερίνους και την καταστροφή της χώρας τους.

Οι Αρχαίοι δίδαξαν το νόημα της αλήθειας κατασκευάζοντας τη λέξη με το στερητικό α και τη Λήθη. Να μη ξεχνάς. Τα σπουδαία και σημαντικά.

Το Βισύ το επέβαλε η μπότα των Ναζί και το επέτρεψε η ψήφος της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της εκλεγμένης Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στο καζίνο της ομώνυμης γαλλικής λουτρόπολης, το 1940. Πολύ προτού φτάσουμε στη σημερινή “Οικονομία-Καζίνο” και την “Πολιτική-Καζίνο”.

Όχι, είπε ο στρατηγός ντε Γκωλ, είναι πραξικόπημα. Το πολέμησε με τους Ελεύθερους Γάλλους του, το πολέμησαν οι Μακί. Το πολέμησαν ‘Ελληνες, Σέρβοι, Βρετανοί και οι μαχητές της Μόσχας, του Λένινγκραντ και του Στάλινγκραντ, προτού το νικήσουν οι Σοβιετικοί καταβάλλοντας τρομακτικό τίμημα για να υψώσει τη σημαία του στο Ράιχσταγκ ο Κόκκινος Στρατός.

Τότε τουλάχιστο, η Γαλλία διατηρούσε την ανάμνηση της καρατόμησης των Βασιλέων της. Ο ντε Γκωλ έστειλε στο Δικαστήριο τους αρχηγούς του Βισύ, τον ήρωα του Α’ Παγκοσμίου στρατάρχη Πετέν και τον πρωθυπουργό Λαβάλ, οι δικαστές, με τη σειρά τους, στο εκτελεστικό αποτέλεσμα. Θανάτωσαν τον Λαβάλ, για να ζήσει η Γαλλία και η  Δημοκρατία της (Republique). Η Γαλλία κέρδισε το δικαίωμα να καθήσει στο τραπέζι των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και να συμπεριληφθεί στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Επιστρέφει λοιπόν τρόπον τινά το Βισύ. ‘Οχι επαινώντας, αλλά αποφεύγοντας να υπερασπιστεί, μισοκαταδικάζοντας τον εαυτό του, καταθέτοντας στεφάνια στον τάφο του ντε Γκωλ, διεκδικώντας επιδεικτικά, ιδίως η Μαριόν Λεπέν, το νεώτερο και πολύ όμορφο “πολιτικό αστέρι” της οικογένειας, περίπου την κληρονομιά του Ναπολέοντα.

Πως άραγε έκανε δυνατή η Ιστορία, ή οι επίδοξοι ιδιοκτήτες της τέτοια καταπληκτική εξέλιξη;

 

Η “αυτοκτονία” Σοσιαλιστών και Γκωλικών

Πολύ νερό κύλησε στον Σηκουάνα, για να φτάσουμε εδώ. Οι τρεις μεγάλες πολιτικές οικογένειες της Γαλλίας, μεταπολεμικά, Δεξιοί, Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές (για να μη βάλουμε στον κατάλογο και τους τροτσκιστές, που δεν έγιναν ποτέ μεγάλη οργανωμένη πολιτική δύναμη, έπαιξαν όμως σημαντικότατο ρόλο) ακύρωσαν, με τις επιλογές τους, βασικά στοιχεία της ταυτότητάς τους, ως και τον λόγο της ύπαρξής τους (Raison d’ etre).

Θυμάμαι, νεαρός φοιτητής στη Γαλλία, τη δεκαετία του 1980, τον Ζαν-Μαρί να χαριτολογεί στην τηλεόραση, κατηγορώντας ότι του κλέβουν τις ιδέες, οι Σοσιαλιστές τον ατλαντισμό, οι Δεξιοί τον φιλελευθερισμό, οι  Κομμουνιστές τη μεταναστευτική πολιτική (ένας Κομμουνιστής δήμαρχος είχε στείλει μπουλντόζες να γκρεμίσουν παράγκες μεταναστών)

Δεν είχε εντελώς άδικο, αν και το πολύ πολύ να βοήθησε λίγο να αναδειχθούν οι αντιφάσεις τους. Ο λόγος που “αντέγραφαν” τον Λεπέν ήταν ότι υποχωρούσαν όλο και περισσότερο στην πίεση του Κεφαλαίου (και της Αμερικής). Επί δεκαετίες, Σοσιαλιστές και Δεξιά έκαναν αυτό που τους ζητούσαν να κάνουν. Στο τέλος κατέληξαν από πολιτικοί υπάλληλοι.

Ολοκληρώνοντας τη διαδικασία, έπαυσαν νάναι χρήσιμοι και σε αυτούς που τους ψήφιζαν και σε αυτούς που τους χρησιμοποίησαν.

 

Φιλελευθερισμός και Ατλαντισμός

‘Ενα χρόνο διήρκεσε το κάπως “αριστερό πείραμα” του Μιτεράν στην οικονομία, πριν σπεύσει να εγκαινιάσει και εφαρμόσει  παραδειγματικά την πιο ορθόδοξη φιλελεύθερη διαχείριση, αυτήν ακριβώς που ζήταγαν οι “αγορές”. (Ο μακαρίτης Γεράσιμος Αρσένης μου έλεγε ότι αυτή η στροφή του Μιτεράν, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντίστοιχη της πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο αργότερα).

Οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν φιλοαμερικανική πολιτική, στον αντίποδα του γκωλισμού, πολύ συνήθη για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Χρειάστηκε να νοιώσει το τέλος του, για να ομολογήσει ο Φρανσουά Μιτεράν ότι “είμαστε σε πόλεμο με την Αμερική, αλλά οι Γάλλοι δεν το ξέρουν”. Δεν το ξέρουν, γιατί κανείς δεν τους το είπε.

Μέχρι και τους Σιράκ και Βιλπέν, που συμμάχησαν με τον Σρέντερ και τον Πούτιν, κατά του πολέμου στο Ιράκ, ο γκωλισμός διατήρησε ανεξαρτησιακά ρεφλέξ. Το 2003, ο Πρωθυπουργός του Σιράκ Βιλπέν, εξέφρασε όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα, κατακεραυνώνοντας, ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, περίπου ως σύγχρονος Δημοσθένης, το αμερικανο-βρετανικό σχέδιο εισβολής στο Ιράκ.

Αμέσως μετά όμως, κατατρόμαξαν από το θάρρος τους, δέχτηκαν ίσως και μεγάλες πιέσεις και εκβιασμούς. ‘Εσπευσαν να ενταφιάσουν, πιο βιαστικά απ’ ότι το εξήγγειλαν, το σχέδιο πραγματικά ανεξάρτητης ευρωπαϊκής άμυνας. ‘Ολη την υπόλοιπη θητεία του, ο Σιράκ έστελνε κάθε βδομάδα τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του, κ. Λεβίν στην Ουάσιγκτων, μπας και γίνει νέα παρεξήγηση.

Λίγο πριν το τέλος της θητείας του, βαθειά πικραμένος από την επικράτηση Σαρκοζί στον αγώνα για τη διαδοχή του, φώναξε τέσσερις διεθνείς εφημερίδες στα Ηλύσια, να προειδοποιήσει για τους φοβερούς κινδύνους ενός πολέμου κατά του Ιράν. Τον παρουσίασαν σχεδόν ημίτρελλο.

Όσο για τον Βιλπέν έπεσε ήδη πριν τελειώσει η θητεία του Σιράκ. Δεν έπεσε για όσα είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά γιατί δεν κατάλαβε ότι γκωλισμός και νεοφιλελευθερισμός είναι ασύμβατοι, προκαλώντας κοινωνική εξέγερση το 2006 (και βοήθησε να πέσει, με μια φιλική σπρωξιά στην πλάτη, ο συνάδελφός του Σαρκοζί).

Την αντίφαση ανάμεσα στο Κεφάλαιο και το ‘Εθνος, την κατάλαβε πολύ νωρίτερα ο ίδιος ο Ντε Γκωλ, που, αφού νίκησε την Επανάσταση του Μάη του ’68, προσπάθησε να εισάγει βαθιές αλλαγές στη διοίκηση των επιχειρήσεων. Ο στρατηγός τρελλάθηκε, σκέφτηκε η γαλλική μπουρζουαζία και τον ανέτρεψε.

Τώρα, έχουμε τον αξιολύπητο κ. Φιγιόν, που άρχισε την προεκλογική  εκστρατεία εξαγγέλλοντας απολύσεις, δηλαδή  πυροβολώντας τα πόδια του.

 

Από πολιτικοί υπάλληλοι (η παγκόσμια άνοδος του Χρήματος)

Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να παρεμβάλλουμε ένα τμήμα που αφορά πολύ γενικότερες των γαλλικών διεθνείς εξελίξεις, γιατί προσφέρουν ένα πλαίσιο κατανόησης αυτού που συμβαίνει στη Γαλλία. Οι αναγνώστες μπορούν να το παραλείψουν συνεχίζοντας με το αμέσως επόμενο τμήμα.

Με τον καιρό, η ποσότητα έγινε ποιότητα. Στην αρχή, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν συμβιβασμούς προς τους ισχυρούς, το αχαλίνωτο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Στο τέλος μετετράπησαν σε υπαλλήλους του.

Μεταβλήθηκε ανεπαίσθητα η φύση των πολιτικών δυνάμεων, ως αποτέλεσμα τόσο των επιλογών τους, όσο και της δραματικής αύξησης της παγκόσμιας ισχύος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Που παύει σταδιακά να είναι ισχυρή συνιστώσα του “συστήματος”, για να γίνει το σύστημα!

Το Χρήμα γίνεται είδος “υπερδύναμης”, χωρίς να ενδυθεί τα συμβατικά χαρακτηριστικά των “παλαιών” κρατών. Κυβερνά τον κόσμο όχι μόνο με τη διαρκώς αυξανόμενη οικονομική ισχύ. Ούτε  έχει αεροπλάνα και πυραύλους να στέλνει σε φίλους και αντιπάλους. Σήματα στέλνει να τους παραπλανά, να μπαίνουν στο δρόμο που θέλει να πάρουν. Ελέγχει όλο και περισσότερο πολιτικές ελίτ, σκέψη, ενημέρωση, πολιτισμό.

Οι μέθοδοί του αντιστοιχούν σε κόσμο όπου η οικονομική ισχύς γίνεται σημαντικότερη της στρατιωτικής, η διανοητική της οικονομικής. Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό; ρώτησε σαρκαστικά ο Στάλιν. Το Βατικανό είναι στη θέση του, το δικό του κράτος γκρεμίστηκε.

Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το Χρήμα χρειάζεται όλο και λιγότερο κράτη, ακόμη και τις ΗΠΑ. Τα υποτάσσει στη λογική του, δεν πειθαρχεί στη δική τους. Απελευθερώνεται κάθε περιορισμού, καταργώντας τη διάκριση επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών, βρίσκει νέους τρόπους να αναπαράγει τον εαυτό του με τη βιομηχανία παραγώγων, αυξάνει εκθετικά δια του Χρέους, τις απαιτήσεις του από ανθρώπους, λαούς, έθνη. Βρίσκει, στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ένα κατεξοχήν εργαλείο θεσμοποίησης της κυριαρχίας του.

Αποκτά, γιατί μπορεί να τα αγοράσει, πρωτοφανή μέσα ελέγχου του ανθρώπου, από το DNA του μέχρι τις σκέψεις και τα αισθήματά μας, που παράγουν στρατιές ερευνητών στα μεγάλα πανεπιστήμια, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι ύστερα.

Η σπουδαιότερη από τις τελευταίες αποκαλύψεις του Ασάνζ, δεν είναι οι τρόποι να μας παρακολουθούν μέσα στα σπίτια μας. Είναι η ευκολία που αυτά τα μέσα διοχετεύθηκαν από τη CIA σε ιδιώτες. ‘Οπως στο Ισραήλ, διατυπώνονται τώρα κατηγορίες ότι εκατομμυριούχοι προσπάθησαν να “αγοράσουν” λειτουργίες της Μossad, μιας από τις καλύτερες υπηρεσίες, όπως όλες όσες έχουν ισχυρό ιδεολογικό πυρήνα. Το Χρήμα θα αγοράσει στο τέλος και τον εαυτό του. Τα πάντα και οι πάντες μπορούν να αγοραστούν. Μετατρεπόμενα όμως σε ιδιοκτησία, παύουν να επιτελούν τις λειτουργίες που επιτελούσαν, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα καρκινικά κύτταρα.

Σημειωτέον, αυτά είναι αιτία πολύ μεγάλης σύγχυσης (αλλά και παραπλάνησης) γιατί το μυαλό μας είναι συνηθισμένο να αναλύει έναν κόσμο όπου οι παίκτες είναι ορατά κράτη και μεγάλες δυνάμεις. Εκεί αναζητούμε τα υποκείμενα της ιστορίας, όχι στις δυνάμεις που τα χρησιμοποιούν.

Ήδη όμως η ΕΣΣΔ δεν κατέρρευσε από τις στρατιές του Χίτλερ ή του ΝΑΤΟ, από την “σκληρή”, ούτε καν μονάχα από την “ήπια”, αλλά από την “ευφυή ισχύ” των αντιπάλων της.

Αυτοί έφτιαξαν στο Michigan State University τις ιδέες της περεστρόικα. Στον Σόρος αποδίδουν οι καλύτερα πληροφορημένοι αναλυτές την αρχιτεκτονική της γκλάσνοστ. Δυτικοί έστειλαν τον Ματίας Ρουστ να προσφέρει στον Γκορμπατσώφ τα επιχειρήματα για την εκκαθάριση του σοβιετικού στρατού. Στο τέλος, το καθεστώς, έχοντας χάσει την επιθυμία να ζήσει, έπεσε από την τηλεόραση.

Την εποχή της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, ένας αρθρογράφος των Financial Times υποστήριξε ότι πρέπει να πάμε από τη δημοκρατία των πολιτών στη δημοκρατία των επιχειρήσεων. Μόνο που αυτά μπορεί να τα λές στους Τάιμς, είναι δύσκολο να τα πραγματοποιείς. Το Χρήμα δεν είναι νομιμοποιημένο ως Εξουσία, πρέπει να παραπλανά για να κυβερνήσει. Προτιμά την εξουσία του αόρατη, για να μη τη θέσει σε κίνδυνο.

Όσο απαλλάσσεται από τις τελευταίες παραγωγικές λειτουργίες το Χρήμα μετατρέπεται σε Καρκίνο, μεταβάλλοντας τον νεοφιλευθερισμό σε “καπιταλισμό της καταστροφής” (Ελλάδα), τον ιμπεριαλισμό της κατάκτησης, του ελέγχου, της ανάσχεσης, σε ιμπεριαλισμό “κατεδάφισης” λαών και χωρών (Αραβο-μουσουλμανικός κόσμος), τον Καπιταλισμό σε Μεταφεουδαρχία.

Ο Καρκίνος, δηλαδή ο Θάνατος, δεν μπορεί να γίνει πολιτικό πρόγραμμα. Πρέπει να κοροϊδέψει για να πετύχει τους σκοπούς του. Πρέπει, όπως τα αυτοάνοσα νοσήματα, να στρέψει τα ίδια τα κύτταρα του οργανισμού που είναι επιφορτισμένα με την άμυνά του, εναντίον του. Οι άνθρωποι θέλουμε να ζήσουμε και επειδή ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, έχουμε ανάγκη ελπίδα και νόημα. Γι’ αυτό η παραπλάνηση, η αντιστροφή αλήθειας και πραγματικότητας, η χρήση ταυτοτήτων εναντίον του πραγματικού τους νοήματος (π.χ. Σοσιαλιστές που καταστρέφουν κοινωνίες, Εθνικιστές που καταστρέφουν ‘Εθνη) έγιναν αναπόφευκτα κυρίαρχες πολιτικές μέθοδοι, ώσπου τουλάχιστον να φτάσουμε κάποτε ίσως, στην κατάσταση που περιγράφει ο Κάφκα, να αποζητάμε οι ίδιοι τον θάνατό μας.

Γι’ αυτό στον κόσμο μας πρέπει συνήθως να αντιστρέφουμε τα λεγόμενα ενός πολιτικού για να βρίσκουμε τις αληθινές επιδιώξεις του. Όπως και τις εντυπώσεις που επιχειρούν να δημιουργήσουν ορθόδοξα και εναλλακτικά μέσα και ινστιτούτα δημοσκοπήσεων.

Η πληροφορία δεν είναι πια στην παρουσία, στην απουσία πρέπει να την αναζητάμε.

Επειδή εδώ και καιρό δεν υποβάλλεται σε δοκιμασία εκλογών, ίσως κι ένα περίσσευμα ανοησίας, επέτρεψε μια μέρα στον κ. Μπαρόζο να πει: “’Ολοι ξέρουμε ότι οι επόμενες γενηές θα ζούνε χειρότερα από τις τωρινές”. Ακόμα όμως δεν μπορείς έτσι να κερδίσεις εκλογές. Τον ρεαλισμό του Χομπς επικαλέστηκαν οι νεοσυντηρητικοί για να αρνηθούν τα κίνητρα και τους σκοπούς του, ζητώντας από τον Θεό του ‘Αρη να αναλάβει δράση. Δεν τους ενοχλεί η αφέλεια, αλλά η επιδίωξη του Καντιανού οράματος της “Διαρκούς Ειρήνης”.

Συγκρούσεις πολιτισμών προφητεύει (ή προετοιμάζει;) ο Χάντιγκτον, ακόμα και συγκρούσεις Ισπανόφωνων με Λευκούς στην Αμερική (πολύ προτού εξαγγείλει το τείχος ο Τραμπ). Δεν έχει μέλλον η δημοκρατία, λέει, λόγω των φυσικών ορίων της ανάπτυξης, παραλείποντας ασφαλώς να σκεφτεί κάτι καλύτερο από την θεαματική εκτόξευση των ανισοτήτων και την επαναφορά περίπου της δουλείας, τη μετατροπή των ανθρώπων σε νομαδικά ζώα όπως οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική (ή οι πρόσφυγες επιστήμονες από τη Νότιο Ευρώπη που φεύγουν με αεροπλάνα) για να λύσει το πρόβλημα. Η ‘Εξον του κ. Τίλερσον που ονειρεύεται να λοιώσει τους πάγους, καταφέροντας ένα ίσως μοιραίο πλήγμα στη Ζωή, περιγράφει τη λογική πίσω από το Χάος. Θέλουν  νάρθουμε μόνοι μας κάποια στιγμή να ζητήσουμε, από αυτούς που το προκάλεσαν, να γίνουν Δικτάτορες, σώζοντας προσωρινά τη φυσική μας υπόσταση, έστω και ως Δούλων.

Το πρόγραμμα της αναδυόμενης Αυτοκρατορίας δεν είναι, όπως στον Ψυχρό Πόλεμο, η επίθεση στον Σοσιαλισμό. Στον Ανθρωπισμό επιτίθεται, εν τέλει στην ίδια τη Ζωή. Γι’ αυτό φτάσαμε από τους Μέδικους στην άρχουσα τάξη σαδομαζοχιστών και σατανιστών που περιγράφει ο Κιούμπρικ στις μεγαλοφυείς ταινίες του, ιδίως την τελευταία. Η λατρεία του μαύρου ταιριάζει στη Θρησκεία του Θανάτου. Tι είδους πολιτισμός είναι αυτός όπου το 47% των business executives, κατά τεκμήριο πλέον  πετυχημένων ατόμων, έπασχαν, σε μια στιγμή της ζωής τους, από διαγνώσιμο ψυχιατρικό πρόβλημα, όπως έγραψαν οι Financial Times;

Η απάτη, η πρόκληση σύγχυσης, οι συνωμοσίες πάντα ήταν στο μενού της ιστορίας, δεν ήταν όμως, όπως σήμερα, το κύριο πιάτο. Η εμμονική επίθεση σε όποιον τις υποπτεύεται αποσκοπεί να κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν αυτό που τους δείχνουν κι όταν κάνουν το λάθος, συχνά δεν έχουν το θάρρος να παραδεχτούν ότι ξεγελάστηκαν. Κατασκευάζουν ακόμα και εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας, που τις πιστεύουν οι τρελλοί, οι παραιτημένοι, οι ανήμποροι, αλλά και πείθουν τους υπόλοιπους ότι δεν γίνονται συνωμοσίες. Σιγά-σιγά μπαίνουν στο δρόμο να μας πείσουν όχι μόνο ότι τα Ψέμματα είναι Αλήθεια αλλά κι ότι δεν υπάρχει Αλήθεια, ή, κι αν υπάρχει, δεν σε ωφελεί τίποτα να τη βρεις.

Γι’ αυτό ο κόσμος μοιάζει σήμερα, όλο και περισσότερο, με πολυδιάστατο εικονικό σύμπαν, τεχνο-Σπήλαιο, σαν αυτό του Πλάτωνα στην Πολιτεία. Η ανθρωπότητα βλέπει τις σκιές, τα φαντάσματα των όντων και των φαινομένων πίσω της. Για να την μπερδέψουν καλύτερα, δεν είναι μόνο μία, όπως στην Πολιτεία, αλλά πολλές οι πηγές του φωτός που προκαλεί τις σκιές.

Το 1989-91 δεν σηματοδότησε μόνο την ήττα του “σοσιαλιστικού” από το “καπιταλιστικό” σχέδιο, που και τα δύο εμφανίζονταν ως προοδευτικά. Σηματοδότησε μια ιστορική ήττα της ιδέας της ανθρώπινης Προόδου, κοσμικής Θρησκείας και καταστατικής Αρχής της νεώτερης εποχής.

 

Από τον Σαρκοζί στον Ολάντ

‘Οπου και να πήγα, οι ταξιτζήδες απεδείχθησαν η καλύτερη “πηγή” μου. Στο Παρίσι το 2007, ένας από αυτούς μούπε.

“Μα είναι σοβαρό; Ψηφίσαμε ‘Οχι στο δημοψήφισμα (για την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη). Τώρα, κατέβηκαν έξη υποψήφιοι του ‘Οχι στις προεδρικές, νάναι σίγουροι ότι θα βγει το Ναι”.

Ο Σαρκοζί θριάμβευσε. Η συνθήκη επικυρώθηκε ως Συνθήκη της Λισσαβώνας από την Εθνοσυνέλευση χωρίς νέο δημοψήφισμα.

Πριν από την εκλογή του, κατέθετε στεφάνια στον τάφο του ντε Γκωλ, ίσως φοβούμενος μην ξυπνήσει και τον κυνηγήσει. Μετά, ξανάβαλε τη Γαλλία στο ΝΑΤΟ. ‘Εκανε ότι μπορούσε να καταστρέψει τα τελευταία υπολείμματα του σοδιαλδημοκρατικού “ιστορικού συμβιβασμού” της κομμουνιστικής και της γκωλικής αντίστασης. Αντέστρεψε όλη τη μεσανατολική πολιτική της Γαλλία, πρωταγωνιστώντας στην καταστροφή της Λιβύης, για λογαριασμό αυτών που χρησιμοποίησαν τους νεοσυντηρητικούς, για να καταστρέψουν το Ιράκ.

Ο Ολλάντ κέρδισε τις επόμενες εκλογές, διακηρύσσοντας ότι ο πραγματικός αντίπαλος είναι το Χρήμα (ούτε ο Ροβεσπιέρος δεν είχε πει τέτοια πράγματα). Εκλεγείς, διόρισε Υπουργό τον τραπεζίτη των Ρότσιλντ Μακρόν. Η οικονομική του πολιτική ισοδυναμούσε με αυτοκτονία του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Ο Μακρόν έστειλε τον Ολάντ στην αποστρατεία και είναι τώρα ο υποψήφιος Πρόεδρος που, σύμφωνα με τις τωρινές ενδείξεις, πλην απροόπτου, θα μονομαχήσει με την Λεπέν.

Σοσιαλιστές και “Γκωλικοί”, μαζί και η απουσία άλλης, αξιόπιστης εναλλακτικής, άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο στη Λεπέν, που έγινε ο κύριος εκφραστής μιας κοινωνικής δυσφορίας που χρωμάτισε με τα γαλλικά χρώματα, για να την κατευθύνει σε μια άμορφη αντίθεση στην ΕΕ, χωρίς σοβαρή πρόταση για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά με μια ελάχιστα συγκαλυμμένη, αλλά έντονα  πολεμοχαρή στην ουσία της διάθεση για τη Μέση Ανατολή.

Η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία προς τα έξω καταργώντας τη Δημοκρατία στο εσωτερικό της. Στην πορεία αυτή, όλη η Οικουμένη συγκλονίστηκε από τους Εμφυλίους της, όπως τώρα βαθύς και έντονος είναι ο διχασμός στο παγκόσμιο κατεστημένο.

‘Ολα αυτά όμως δεν έφταναν πιθανώς για να προσφέρουν στη Μαρίν Λεπέν την πιθανότητα που έχει σήμερα να γίνει Πρόεδρος.

 

Τα όπλα της Μαρίν

Η Μαρίν έκανε μια σπουδαία μεταγραφή, τον Φιλλιπό. ‘Αλλοτε πρωτοπαλλήκαρο του Ζαν Πιερ Σεβενεμάν, αρχηγού της αριστερής πτέρυγας των Σοσιαλιστών και των “σουβερενίστ”, από τη λέξη κυριαρχία, έγινε ο “στρατηγός” της, ότι είναι ο Στηβ Μπάννον για τον Ντόναλντ Τραμπ. Η Λεπέν λέγεται ότι δεν παίρνει σχεδόν καμιά απόφαση χωρίς να τον ρωτήσει.

Ο Φιλλιπό είναι έβαλε στην υπηρεσία της γαλλικής άκρας δεξιάς τα όπλα, τη ρητορική δεινότητα της γαλλικής αριστεράς, μιμούμενος την καρτεσιανή μεθοδολογία της. Δεν είναι ασφαλώς Ζωρές, αλλά ούτε και χρειάζεται, όταν παίζει χωρίς αντίπαλο στα παράθυρα. Οι εντυπώσεις είναι συντριπτικά υπέρ αυτού, καθώς αντιπαρατίθεται στην τηλεόραση με τους νεώτερους “μεταλλαγμένους των μεταλλαγμένων” της μεταπολιτικής, που αραδιάζουν, τη μια μετά την άλλη, λέξεις χωρίς νόημα και δεν μοιάζουν ικανοί να αντιτάξουν περισσότερη αντίσταση από ένα κομμάτι βούτυρο στο μαχαίρι.

Έκανε και κάτι άλλο, πολύ σπουδαίο ο Φιλιππό. Ομοφυλόφιλος συμφιλίωσε πανηγυρικά τους εχθρούς της “ηθικής αποχαλίνωσης” με την πανίσχυρη “LGBT κοινότητα”. Η πολιτική στρατηγική της Λεπέν είναι αριστούργημα. Κατάφερε να τον έχει κύριο σύμβουλο, την ίδια ώρα που, μέχρι πρώην κομμουνιστές πατεράδες ή παππούδες προέτρεπαν τα παιδιά ή τα εγγόνια τους να πάνε στο Εθνικό Μέτωπο να αγωνιστούν, αποφεύγοντας του “πεντέ”, τους ομοφυλόφιλους της αριστεράς!

Η Λεπέν κατάφερε, εκπρόσωπος επίσης του ιστορικά μόνου αντισημιτικού ρεύματος της Γαλλίας, να γίνει καλή φίλη των Εβραίων και του Ισραήλ, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των ακροδεξιών κινημάτων στην Ευρώπη. Κάτι καταπληκτικό ασφαλώς, που χρήζει οπωσδήποτε σοβαρότατου προβληματισμού, πρώτα απ’ όλα από τους ίδιους τους Εβραίους.

Περιττό να πούμε, όλα αυτά θα ήταν αδύνατα, αν δεν είχε προ πολλού καταργηθεί η κριτική σκέψη, η ουσιαστική ελευθερία του λόγου, δηλαδή η δυνατότητα της κριτικής σκέψης να ακούγεται από την κοινωνία στην ευρωπαϊκή χώρα που κατεξοχήν την άσκησε και που ήταν περήφανη για αυτό. Στη Γαλλία, ο ίδιος ο Πρόεδρος Ντε Γκωλ, ενώ μαινόταν ο πόλεμος στην Αλγερία και οι σύμβουλοί του τον προέτρεπαν να συλλάβει τον κομμουνιστή φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, που υποστήριζε τους Αλγερίνους επαναστάτες (που βασάνιζε την ίδια εποχή ο πατήρ Λεπέν), τους απήντησε:

 

“Δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο!”.

Τώρα βέβαια κανείς δεν λογοκρίνει, κανείς δεν φυλακίζει. Είναι σίγουροι ότι μπορούν να πνίξουν, μέσα στον ορυμαγδό εικονικών ειδήσεων και αναλύσεων, κάθε τι άξιο να ακουστεί.

Για να κάνει κάποτε αντισοβιετική προπαγάνδα, η Μοντ δημοσίευε τα κείμενα ενός Σολζενίτσιν. Τώρα, απομίμηση του εαυτού της, δημοσιεύει πρωτοσέλιδα άρθρα του ολιγάρχη Χοντορκόφσκι για να δυσφημήσει τον Πούτιν!

Οι μεταλλάξεις της Μαρίν προκαλούν αντιδράσεις στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου, που έχει τους δικούς του “πούρους ιδεολόγους”. Πήγαν επανειλημμένως και τη βρήκανε να της διαμαρτυρηθούν. Τους ακούει, επιχειρεί να τους καθησυχάσει,  “τα κάνουμε αυτά για να πάρουμε την εξουσία, μετά θα δούμε πως θα εφαρμόσουμε τις ιδέες μας”. Δεν φαίνεται να τους καθησυχάζει, αλλά η προοπτική της εξουσίας και ο άμορφος χαρακτήρας του Εθνικού Μετώπου, όπως και σχεδόν όλων πια των σύγχρονων κομμάτων, που έχουν πολύ μικρή σχέση με αυτό που ήτανε στο παρελθόν, κατασίγασε πρακτικά κάθε αντιπολίτευση.

Η Γαλλία είναι η κατ’ εξοχήν χώρα της Επανάστασης. Καταφέρνοντας να “ξεπλύνει” την εικόνα της, όσο ήταν δυνατό, από τα “στίγματα” του παρελθόντος, σηκώνοντας τη σημαία του αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης, του ευρώ και της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, η Κυρία Λεπέν κατάφερε να εκφράσει τη λαϊκή αγανάκτηση, που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να εκφράσει η Αριστερά.

Συνέθεσε έτσι τις δύο θεμελιώδεις ταυτότητες της Γαλλίας, το Έθνος και την Επανάσταση. Και προσέγγισε, με το αναμφισβήτητο ταλέντο της και δια του κ. Φιλιπό, το βαθύ, λαϊκό υποβόσκον ρεύμα σοσιαλιστικής κουλτούρας της Γαλλίας, που έρχεται από πολύ παληά και επιβιώνει στα λαϊκά της στρώματα. Ετοιμάζεται τώρα, από θέση αναμφισβήτητης υπεροχής, για την τελική έφοδο στις Βερσαλλίες.

Αλλά κι αυτά ακόμα ίσως να μην έφταναν.

 

Το δώρο του τραπεζίτη

Το μεγαλύτερο όπλο της είναι ο αντίπαλός της ο Μακρόν. Ο τραπεζίτης των Ρότσιλντ έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε στην Λεπέν, διεκδικώντας την προεδρία.

Γιατί η Μαρίν Λεπέν μπορεί να κερδίσει μόνο μονομαχώντας με ένα μισητό σύμβολο της τράπεζας των τραπεζών, της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης.

Ισχύει και το αντίστροφο. Μόνο έχοντας ως αντίπαλο την ακροδεξιά Λεπέν μπορεί να κερδίσει ο Μακρόν.

Στα καζίνα του Βισύ και του Τραμπ, στην “οικονομία-καζίνο” και στην “πολιτική-καζίνο”, ισχύει μία αρχή. ‘Οποιος παίκτης κι αν κερδίσει την παρτίδα, ο ιδιοκτήτης του Καζίνο κερδίζει πάντα.

Αν κερδίσει η Λεπέν, το Κεφάλαιο θα επιδιώξει μέσω αυτής να αντικαταστήσει με άλλο ή τουλάχιστον να τροποποιήσει το κυρίαρχο σήμερα “παγκοσμιοποιητικό” μοντέλο κυριαρχίας. Αν δεν γίνει αυτό, η άκρα δεξιά θα ξανασταθεροποιήσει, εξ αντιδιαστολής, την κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης.

Η τράπουλα είναι όμως σημαδεμένη. ‘Εχουνε κλείσει το μάτι στον γκρουπιέρη. Η Λεπέν μπορεί να απευθυνθεί ευκολότερα στη λαϊκή Γαλλία, ενώ ο κ. Μακρόν ξεκινάει από την πολύ πιο περιορισμένη, πολιτικο-ιδεολογικά και κοινωνικά συμπιεσμένη βάση των “bo-bo”, των αστών μποέμ (Bourgeois-Boheme), μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων.

Τίποτα δεν πρέπει να μένει στην τύχη. Μια μέρα, ο Φιγιόν επέκρινε τους τραπεζίτες που μαζεύονται στην Ελβετία και παίρνουν αποφάσεις που, όπως είπε, βλάπτουν τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες. Την επομένη πήγε στη Γερμανία και υποστήριξε ότι πρέπει να αρθούν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να φτιάξουν περίπου άξονα Γαλλία, Γερμανία και Ρωσία!

Αμέσως μετά, το Κανάρ Ανσαινέ απεκάλυπτε τις ατασθαλίες της γυναίκας του. Δεν ήταν κανένα μεγάλο, φοβερό και τρομερό σκάνδαλο. ‘Εγινε όμως τέτοιο, εξ αιτίας της υπερπροβολής του από μέσα ενημέρωσης, ιδιοκτησίας της φιλο-Μακρόν ολιγαρχίας.

Πλην εκπλήξεως, η υπόθεση αυτή θα οδηγήσει στον αποκλεισμό του Φιγιόν από τον πρώτο γύρο, δηλαδή θα οδηγήσει τον Μακρόν στη μονομαχία του δεύτερου, ευνοώντας τελικά την εκλογή της Λεπέν. Στο δεύτερο γύρο, μια μειοψηφία των ψηφοφόρων του Φιγιόν θα ψηφίσει τον Μακρόν, να μη βγει η Λεπέν. Η πλειοψηφία, θα ψηφίσει με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα τη Μαρίν, να εκδικηθεί τους “παγκοσμιοποιητές” και την ολιγαρχία που εκτόπισε τον Φιγιόν, αγνοώντας ότι παίζει πιθανώς το παιχνίδι ενός από τα κόμματά της!

Είναι άλλωστε εδώ και ένα χρόνο που τα μεγάλα μέσα “ενημέρωσης” της Γαλλίας, βοήθησαν όσο δεν παίρνει άλλο την Μαρίν Λεπέν χωρίς να το λένε. Τι έκαναν; Δεν είπαν ότι η Λεπέν είναι καλή, αυτό θα ήταν αφελές. Αλλά συζητάνε τις προεδρικές εκλογές θέτοντας στο κέντρο της συζήτησης το ποιός είναι καλύτερος αντίπαλός της στον δεύτερο γύρο. Πολύ προτού η Μαρίν καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, έχουν προεξοφλήσει τη νίκη της στον πρώτο, ανοίγοντας τον δρόμο για τη νίκη της στο δεύτερο!

Δεν μπορούμε φυσικά να αποκλείσουμε τη δράση της Θεάς Τύχης, δεν έχουμε τις τυπικές αποδείξεις ότι αυτά είναι Σχέδιο. Αν όμως έτσι δρα αυτή η Θεά, τότε, παρά το όνομά της, τη διακρίνει τεράστια συστηματικότητα στις μεθόδους και τους σκοπούς της. Αν είναι έτσι, έχει πολύ περισσότερη λογική από τους τραπεζίτες.

 

Χάντιγκτον κατά Φουκουγιάμα

Ίσως η Λεπέν είναι μια νεώτερη εκδοχή της Ζαν ντ’ Αρκ. Αν δεν είναι, η αξία των διατριβών της κατά της παγκοσμιοποίησης είναι όση ακριβώς και του απερχόμενου Προέδρου, Ολλάντ-Ροβεσπιέρου. Η μάσκα που πρέπει να φορέσει το Χρήμα, αν όχι στην ολότητά του, το πιο ριζοσπαστικό από τα κόμματά του, αυτό που, βλέποντας ότι η παγκοσμιοποίηση τρώει τα ψωμιά της, έφτιαξε και το φάρμακο για την αρρώστια που το ίδιο προκάλεσε. Όπως ένας βιομήχανος παράγει καινούρια προϊόντα όταν μειώνονται οι αγοραστές των παληών.

Η Γαλλία είναι το “πολιτικό εργαστήρι” όλης της Ευρώπης, κατά την έκφραση του Καρόλου Μαρξ. Το τι γίνεται εκεί έχει θεμελιώδη σημασία για να καταλάβουμε που και πως πάει ολόκληρη η ήπειρος.

Είναι τώρα αρκετά πιθανό ότι οι Γάλλοι, νομίζοντας ότι επιλέγουν μεταξύ ‘Εθνους και Παγκοσμιοποίησης, επιλέγουν μεταξύ δύο μορφών κυριαρχίας του Χρήματος, πιθανότατα και δύο κομμάτων στις αληθινές Βερσαλίες του κόσμου μας, όχι αυτές που πάνε οι τουρίστες και οι Πρωθυπουργοί.

Το ένα εμπνέεται από τις ιδέες του Φουκουγιάμα, το ξεθωριασμένο όνειρο της “ευτυχούς Παγκοσμιοποίησης”, της υπερεθνικής “πολτοποίησης” των εθνών, στο μίξερ του νεοφιλελευθερισμού και του πολιτισμού του Ipad.

Το άλλο μοιάζει να εμπνέεται από τις ιδέες του Χάντιγκτον, της Σύγκρουσης των Πολιτισμών, της διακυβέρνησης του κόσμου, όχι δια της “συγχώνευσης”, αλλά δια της οργάνωσης των συγκρούσεων των εθνών, της χρήσης του ενός εναντίον του άλλου, της ρωμαϊκής αρχής Divide et Impera, της βίαιης κατεδάφισης των Εθνών, του διαρκούς Πολέμου, του Χάους.

Η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο είναι και διαφορά εκτίμησης του συσχετισμού δυνάμεων και της κατάστασης.

 

Η κρίση της “παγκοσμιοποίησης”

Με την ψήφο τους, τον Μάιο 2005, εναντίον της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, οι Γάλλοι γκρέμισαν από τον ιδεολογικό του θρόνο, απονομιμοποίησαν τον “ευρωφιλελευθερισμό”.

Με την κατάρρευσή της το 2008, η Λήμαν Μπράδερς απέδειξε το αδιέξοδο του νεοφιλελευθερισμού, εγκαινιάζοντας την τρίτη τόσο βαθειά Κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, μετά από αυτές που τον συγκλόνισαν το 1860 και το 1939. Παραμένουμε πάντα στο περιβάλλον της κρίσης του 2008.

Η κρίση του 1860 οδήγησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Η κρίση του 1929 οδήγησε στην αναδιοργάνωση της Αμερικής από τον Ρούζβελτ, στον Χίτλερ, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κινεζική και τις επαναστάσεις των αποικιών. Μιλάμε λοιπόν για τέτοιας κλίμακας φαινόμενα.

Η ευρωπαϊκή αριστερά απέτυχε παταγωδώς να απαντήσει στην πρόκληση του 2005 και του 2008. Δεν διαθέτει ικανοποιητικό σχέδιο για την αναδιοργάνωση της Ευρώπης, ούτε την αποφασιστικότητα να το εφαρμόσει. Είναι συντηρητική και όχι ριζοσπαστική. Κάνει μόνιμα λάθη στον τρόπο που εμπλέκεται με την εθνική ταυτότητα, ενώ παραμένει ασφυκτικά προσηλωμένη στο εθνικό πλαίσιο, χωρίς ευρωπαϊκό υποκείμενο.

Η αμερικανική κοινωνία προσπάθησε δια του Σάντερς να απαντήσει στο 2008, δεν τα κατάφερε όμως ακόμα. Το πιθανότερο είναι ότι ο ιδιοκτήτης Καζίνο (κι αυτός!) κ. Τραμπ δεν είναι βούτε Λένιν, ούτε Ροβεσπιέρος, όπως μερικοί ακόμα πιστεύουν!

Η φύση όμως απεχθάνεται το κενό. Είναι το ίδιο το παγκόσμιο κατεστημένο ή μάλλον μια μερίδα του, που έφτιαξε στην προηγούμενη φάση την παγκοσμιοποίηση, ως κυρίαρχη μορφή κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, που αναζητεί πιθανώς εξαιρετικά περίπλοκους τρόπους να καλύψει αυτό το “κενό”, στο περιβάλλον ακριβώς της τρίτης πολύ βαθειάς κρίσης του καπιταλισμού.

 

Τι χρειάζεται το Ισλάμ στην εξίσωση;

Μερικές μέρες πριν τις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, το 2015, ο ISIS έκανε επίσης ένα μεγάλο δώρο στη Λεπέν, με τις επιθέσεις στο Μπατακλάν.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον νέο ολοκληρωτισμό, διακηρύσσει η Λεπέν. Μη νομίζετε όμως ότι έχει κατά νουν τις τράπεζες, όπως καμιά φορά αφήνει να εννοηθεί στους ψηφοφόρους της. Τους τζιχαντιστές εννοεί και το λέει, όπως και ο κ. Τραμπ, που, αφού κατηγόρησε την Κλίντον ότι την έχει στο τσεπάκι της η Goldman Sachs, διόρισε την τράπεζα στην κυβέρνηση, να διοικεί απευθείας την Αμερική και έβγαλε ένα φιρμάνι απαγορεύοντας στους Μουσουλμάνους από συγκεκριμένες χώρες να επισκέπτονται την Αμερική. Μόνο που οι χώρες αυτές δεν είναι αυτές από τις οποίες ξέρουμε ότι προέρχονται οι τρομοκράτες, αλλά αυτές που είναι στον κατάλογο των χωρών προς καταστροφή, που κατήρτισαν, στην αρχή αυτής της ιστορίας, οι νεοσυντηρητικοί.

Ακούγοντας κανείς αυτά που τώρα λέγονται για το Ισλάμ, νομίζει ότι ξαναζεί την ‘Αλωση της Πόλης, την πολιορκία της Βιέννης, τη μάχη του Πουατιέ. Θα πιστέψουμε στο τέλος ότι δεν ήταν η Δύση που δεν κατέκτησε απλώς, ισοπέδωσε με τους πυραύλους,  τα βομβαρδιστικά και τους μισθοφόρους της, καμιά δεκαριά αραβομουσουλμανικές χώρες. Φαίνεται ότι οι ‘Αραβες βομβαρδίζουν την Ευρώπη και στέλνουν τους νέους Σταυροφόρους, με μορφή προσφύγων που θαλασσοπνίγονται, προφανώς γιατί τους αρέσουν τα επικίνδυνα αθλήματα, όχι γιατί καταστρέφονται και βομβαρδίζονται τα σπίτια τους.

Είναι πάλι αριστούργημα. Οι παγκοσμιοποιητές προτείνουν, ως λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν οι δυτικές στρατιωτικές πολιτικές και το ΔΝΤ στον υπόλοιπο πλανήτη, να φιλοξενήσουμε τώρα στις χώρες μας, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του.

Κάνοντάς το, οι Σόρος και Φουκουγιάμα, ανοίγουν τον δρόμο στους Τραμπ, Λεπέν και Χάντινγκτον, τους προσφέρουν έτοιμο τον Εχθρό που χρειάζεται να κατασκευάσουν, για πολύ γενικότερης σημασίας λόγους, και εσωτερικούς και διεθνείς, από την ύπαρξη ενός ISIS, τη δημιουργία του οποίου διευκόλυναν παντοιοτρόπως οι υπηρεσίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους!

Μιλώντας πριν τρία χρόνια στους ομοϊδεάτες του της “ριζοσπαστικής δεξιάς” στο Βατικανό, ο Στηβ Μπάνον, “στρατηγός” και “υπερπρωθυπουργός” του Τραμπ, εξήγησε με αφοπλιστική σαφήνεια την αληθινή ατζέντα του. Να ενώσει Χριστιανούς και Εβραίους εναντίον του “ριζοσπαστικού Ισλάμ” (*)

 

Η ψεύτικη “φιλία” με τους Ρώσους

Είπε κι άλλα ενδιαφέροντα. Παλιό στέλεχος της Goldman Sachs, εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του υγιούς κατά του διεφθαρμένου καπιταλισμού στον οποίο, αξίζει να προσεχθεί, περιέλαβε τη Ρωσία και την Κίνα. Τις περιέλαβε δηλαδή στους εχθρούς, αν και δεν είναι η πρώτη του προτεραιότητα, την ίδια στιγμή που ο Πρόεδρός του εμφανίζεται ερωτευμένος με τον Πούτιν! Προσωρινώς μάλιστα, ο Μπάννον, αν και συνάδελφος του Γιαννόπουλου, δεν μοιάζει αντίθετος με την ιδέα μιας συμμαχίας με τους Ρώσους στη βάση των “συντηρητικών αξιών”.

Ο κ. Μπάνον απέδειξε ότι θεωρεί εχθρό τη Ρωσία, στην ίδια ομιλία, εμφανίζοντας τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατεξοχήν νίκη των Σοβιετικών, που θυσίασαν πάνω από είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους για να μπουν τελικά στο Βερολίνο, ως θρίαμβο του … καπιταλισμού, που βοήθησε τη Σοβιετική ‘Ενωση να σωθεί! Στην περιγραφή του υπήρχαν μόνο Πολωνοί, Ιταλοί και ‘Αγγλοι να πολεμάνε τους Ναζί και φυσικά απουσίαζαν τα δύο έθνη που, σχεδόν μόνα, έλαμψαν παραδειγματικά στην αντίσταση κατά του Φασισμού, οι ‘Ελληνες, που χάρισαν στην ανθρωπότητα την πρώτη νίκη της επί του ‘Αξονα, και οι Σέρβοι.

Διαστρέφοντας το παρελθόν, αποκάλυψε το μέλλον που θέλει. Γιατί η Μέση Ανατολή δεν έχει μόνο σημασία για αυτό που είναι η ίδια, ή τα πετρέλαιά της. Είναι το προνομιακό πεδίο άσκησης αυτοκρατορικής ισχύος, με αποδέκτη όλη την ανθρωπότητα, προπάντων χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, και η ίδια η Ευρώπη.

 

Το μέλλον της Ευρώπης

Δεν έχει άδικο η Λεπέν σε πολλές κριτικές της για την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το ευρώ. Στο δια ταύτα υπάρχει το πρόβλημα. Στο τι θα αντικαταστήσει δηλαδή την υπάρχουσα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων.

Είναι άραγε λύση η διάλυση της Ευρώπης στα εξ ων συνετέθη; Θα είναι ισχυρότερα ή ασθενέστερα τα έθνη-κράτη της, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν και δεν είναι πλέον απλώς υπολείμματα εθνών απέναντι στην κολοσσιαία ισχύ του Χρήματος (και την Αμερική);

Όπως λέει ένας σημαντικός Ρώσος διανοούμενος, βαθύς μελετητής των κύκλων Κοντράτιεφ στην οικονομική ιστορία και σύμβουλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Σεργκέι Γκλάζιεφ, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ευρωπαϊκοί εμφύλιοι.

Η διαίρεση της Ευρώπης ήταν πάντα το κατεξοχήν όπλο των μη Ευρωπαίων που ήθελαν να κυριαρχήσουν στην ήπειρο εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις της. Τόκαναν οι Βρετανοί για να νικήσουν τη Γαλλία. Τόκαναν οι Αμερικανοί για να υποτάξουν την ήπειρο. ‘Ενωσαν μετά το δυτικό κομμάτι της, μόνο και μόνο για να παγιώσουν τη διαίρεση σε ανατολική και δυτική Ευρώπη, για να μη γίνει πραγματικότητα το όραμα του ντε Γκωλ, για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια. (‘Ηταν τόσο μεγάλη η ελπίδα που δημιούργησε, ώστε λέγεται τον πήρε με το αυτοκίνητό του και τον πήγε στη Θεσαλλονίκη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αναζητούσε στην Ευρώπη τη βοήθεια που χρειαζόταν απελπιστικά να ξεσφίξει λίγο την ασφυκτική αγγλοαμερικανική θηλιά, γύρω από τον λαιμό της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Νόμιζε ότι δεν θα παρακολουθούσαν τι έλεγε μέσα στο αυτοκίνητό του. Έκανε λάθος).

Εδώ συνίσταται η μεγάλη ευθύνη των δυνάμεων που επιμένουν να αποκαλούνται αριστερές, κοινωνικές, οικολογικές, ειρηνιστικές; Έχουν μια ιδέα για την Ευρώπη και τον κόσμο, έχουν μια στρατηγική, έχουν την αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουν μια τόσο μεγάλη πρόκληση όπως αυτή που, αντικειμενικά, τίθεται ενώπιον της ανθρωπότητας; ‘Εχουν την απαραίτητη ανεξαρτησία και το απαραίτητο θάρρος απέναντι στη Δύναμη του Χρήματος; ‘Η είναι το φως ενός άστρου που έσβησε, εγκαινιάζοντας μια  μεγάλη Νύχτα, στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, ενός κόσμου που, μέσα στη λάμψη των τεχνολογικών του επιτευγμάτων, παραμένει πιο προϊστορικός και πιο βάρβαρος από ποτέ;

Θα μπορέσουν άλλα εναλλακτικά κέντρα, εκτός Δύσης, συντηρητικά συνήθως στην ψυχολογία τους, υποχρεωμένα όμως να αντισταθούν, να ανταποκριθούν στην Ανάγκη, που τους πιέζει, όπως και στο παρελθόν, να αντιπαραθέσουν ιδέες επίκαιρες για όλη την ανθρωπότητα;

Πάντως, ούτε ο Τραμπ, ούτε η Λεπέν δεν μπορούν να συγκριθούν με τον προπολεμικό ολοκληρωτισμό. Κι εκεί είναι ίσως μια παγίδα και για όσους ελπίζουν ίσως σε κάτι τέτοιο. Φτιάχνοντας εικονικά υποκείμενα, κινδυνεύουν και οι ίδιοι να ξεγελαστούν στο τέλος, νομίζοντας ότι φτιάχνουν πραγματικά.

Όπως έγραψε ο Γκίντερ Γκρας, οι στρατιώτες του Χίτλερ που κατέλαβαν την Ακρόπολη, είχαν τα ποιήματα του Χέντερλιν στις αποσκευές τους. Δεν είχαν, όπως ο Σόιμπλε, αντιγράψει, σαν κακομαθημένοι μαθητές, τις συνταγές της Goldman Sachs και του ΔΝΤ στα τετράδιά τους, ούτε είχαν αναθέσει στον ‘Οτμαρ ‘Ισσινγκ να φτιάξει τους κανόνες του Ευρώ.

Κι όταν ρώτησαν σε μια συνέντευξη τον Τσόμσκι, αν ο Τραμπ μπορεί να συγκριθεί με τον Χίτλερ, τους απάντησε ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Ο Χίτλερ και οι σύντροφοί του πίστευσαν πραγματικά στις ιδέες τους, δεν έκαναν ότι τις πιστεύουν.

 

Δημοσιεύθηκε στις “Ιδέες και Απόψεις” του ΑΠΕ-ΜΠΕ

(*) http://www.defenddemocracy.press/this-is-how-steve-bannon-sees-the-entire-world/

ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ, ΣΑΝΤΕΡΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το γράψαμε, το ξαναγράψαμε, τόγραψε κι ο Γιώργος Μητραλιάς πριν από μας, στην ιστοσελίδα kontra-sto-xreos, τόγραψε κι ο Γιώργος Χαρβαλιάς στη “Δημοκρατία” και μερικοί ακόμα. Κανενός όμως, ή σχεδόν κανενός, στην βυθιζόμενη Ελλάδα, στην Κύπρο που απειλείται τώρα με οριστική καταστροφή, ή μεταξύ των μεγαλοσχημόνων Ελληνο-αμερικανών δεν ιδρώνει το αυτί!

O Mπέρνι Σάντερς συνιστά μεγάλη ελπίδα και για την Ελλάδα και για την ανθρωπότητα ολόκληρη.  Δεν γνωρίζουμε αν μπορεί να κερδίσει εναντίον της Κλίντον, στον αγώνα για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Δεν γνωρίζουμε, πολύ περισσότερο, αν θα μπορούσε να εκλεγεί Πρόεδρος των ΗΠΑ ή και τι θα μπορούσε να κάνει εκλεγόμενος. Ο ίδιος ο Σάντερς, σε αντίθεση με τους δικούς μας, απερίγραπτους αεροπειρατές των αξιών και της αγωνιστικής κληρονομιάς του κόσμου της αριστεράς, έχει πει ότι δεν θα μπορέσει να κάνει σχεδόν τίποτα, αν ο ίδιος ο κόσμος δεν τον βοηθήσει να το κάνει. Για την ακρίβεια αν δεν το κάνει, σε μεγάλο βαθμό, μόνος του με τη δική του βοήθεια!

Αλλά και τίποτα από αυτά να μη γίνει, η εμφάνιση, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, ενός ισχυρού ρεύματος που αντιτίθεται στην παντοδυναμία του χρηματιστικού κεφαλαίου και του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου, του ήδη εξελισσόμενου σε “καπιταλισμό της καταστροφής”, θα έπρεπε να ενδιαφέρει κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο πάνω στον πλανήτη. Πολύ περισσότερο τους ‘Ελληνες στην Ελλάδα, την Κύπρο και απανταχού της οικουμένης. Αφού εμείς είμαστε στην πρώτη γραμμή τώρα της επίθεσης αυτών των δυνάμεων και απειλείται άμεσα η ίδια η ύπαρξή μας ως κάπως συγκροτημένο, αξιοπρεπές έθνος. Τι περιμένουμε οι ραγιάδες, να γίνουμε Συρία με οικονομικο-πολιτικές μεθόδους, ναπολτοποιηθείη Ελλάδα, να διαλυθεί το κυπριακό κράτος με ένα νέο σχέδιο Ανάν (όπως σχεδιάζουν να κάνουν αμέσως μετά τις κυπριακές βουλευτικές εκλογές), για να αντιδράσουμε; Τότε θα είναι πολύ αργά.

Κι όμως, εδώ έχουμε, στην ισχυρότερη χώρα του κόσμου, έναν πολιτικό που επανειλημμένα, με δική του πρωτοβουλία και γιατί του το υπαγορεύει η πολιτική και η ιδεολογία του, χωρίς να του το ζητήσει κανείς, χωρίς να περιμένει κάποιο αντάλλαγμα, έχει υπερασπιστεί την Ελλάδα με τρόπο που δεν τόκανε κανείς ‘Έλληνας πολιτικός. Καυτηριάζοντας ταυτόχρονα το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα για την φοβερή επίθεση που εξαπέλυσε, αρχικά το ίδιο, και στη συνέχεια “καθοδήγησε” σε συμμαχία με τη γερμανική κυβέρνηση, όλη την “Ευρώπη” να την κλιμακώσει εναντίον της Ελλάδας (1). Και εμείς απλώς αδιαφορούμε για το τι συμβαίνει με τον Σάντερς. Υπάρχει πιθανότητα να σωθούμε υπό τέτοιους όρους; Απολύτως καμία!

Αλλά δεν είναι μόνο το οικονομικό πρόγραμμα του Σάντερς. Είναι και η διεθνής του πολιτική πρόταση, ιδίως οι προτάσεις του για τη Μέση Ανατολή. Ο Σάντερς, αντί να “προσκυνήσει” και αυτός το AIPAC, έβγαλε μια ιστορική ομιλία για τη Μέση Ανατολή, δήλωσε περήφανος για την αντίθεσή του στον πόλεμο στο Ιράκ, είπε ότι και οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και πρότεινε συνεργασία με τη Μόσχα και την Τεχεράνη για τη σταθεροποίηση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή. (2)

Θεωρείται πολύ δύσκολο, αν και όχι αδύνατο, ο Σάντερς να νικήσει την Κλίντον. Αλλά ήδη η καμπάνια του έχει αλλάξει τα δεδομένα στην αμερικανική πολιτική και από ορισμένους χαρακτηρίζεται ως “πολιτική επανάσταση” στις ΗΠΑ. Είναι η πρώτη φορά που διατυπώνεται, έστω και από ένα “αουτσάιντερ”, αλλά εντός της κεντρικής πολιτικής σκηνής των ΗΠΑ, μια συγκροτημένη εναλλακτική στη νεοσυντηρητική πολιτική του χάους και της καταστροφής. Αυτή η πολιτική, αφού κατεδάφισε κυριολεκτικά, τα κυριότερα κράτη της Μέσης Ανατολής, προκαλώντας ανείπωτο πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, εξάγεται τώρα στην Ευρώπη, με τους πρόσφυγες και την τρομοκρατία, με τη “σύγκρουση των πολιτισμών” και τους πολέμους “κατά του Ισλάμ” που μας καλούν να διεξάγουμε. Επιδίωξή τους να προκαλέσουν  “αλλαγή καθεστώτος” στην ήπειρο του Διαφωτισμού, οδηγώντας όλη την ανθρωπότητα σε μια από τις πιο σκοτεινές νύχτες της ιστορίας της.

Τύφλα νάχει ο Χίτλερ και το φοβερό καθεστώς που δοκίμασε να επιβάλει στην Ευρώπη. Και στο κάτω-κάτω αυτός είχε και μια “δικαιολογία”. Η Γερμανία ήταν μια διαλυμένη, ταπεινωμένη και εξουθενωμένη χώρα το 1933. Να τη στραγγαλίσουν προσπαθούσαν. Ποιός πείραξε τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, που κατεδάφισαν σχεδόν μια ήπειρο; Το παράδοξο δεν είναι ότι υπάρχουν Μουσουλμάνοι και ‘Αραβες που αντιδρούν όπως αντιδρούν, το παράδοξο είναι μάλλον ότι είναι σχετικά λίγοι! Ούτε χρειάζεται να γίνουμε ειδικοί στην ισλαμική, μεσαιωνική θεολογία, τους Σουφί και τους Ουαχαμπί, για να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Αρκεί να διαθέτουμε οι ίδιοι ανθρώπινη ενσυναίσθηση και αξιοπρέπεια. (3)

Η Ελλάδα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν σήμερα μείζονα “υπαρξιακά” προβλήματα, τις δυνητικά σοβαρότερες απειλές των δύο τελευταίων αιώνων της ιστορίας τους, με οικονομικά κυρίως όπλα η πρώτη, με “γεωπολιτικά” κυρίως η δεύτερη, με πολιτικο-επικοινωνιακά αμφότερες. Ακόμα όμως κι αν ένα θαύμα έλυνε τα προβλήματά τους, κανένα άτομο, κανένα έθνος, καμιά πατρίδα, δεν θα μπορέσει να επιβιώσει αν ο κόσμος εξακολουθήσει να κυβερνάται από τις δυνάμεις που σήμερα τον κυβερνούν.

Δεν μπορεί κανείς να ανησυχεί για τα συμπτώματα, όπως αίφνης οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι τρομοκράτες, αλλά να αδιαφορεί για τις αιτίες που τα παρήγαγαν και εξακολουθούν να τα παράγουν.

 

Ο Σάντερς και η Ελλάδα

Κι όμως, ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ελάχιστοι από τους “παράγοντες” στην Ελλάδα και μεταξύ των Ελλήνων εκτός Ελλάδας, ενδιαφέρονται για την περίπτωση Σάντερς. Η κυβέρνηση της δήθεν αριστεράς κολακεύεται από την “προσοχή” που μοιάζουν να της δίνουν οι “κλητήρες” του “συστήματος Κλίντον” και διάφοροι άλλοι, μάλλον σκοτεινοί διεθνείς παράγοντες. Ούτε βέβαια η λογής-λογής αυτονομιζόμενη “ελίτ”, τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ, οι ηγέτες των Ελληνοαμερικανών, δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για την υποψηφιότητα Σάντερς στις αμερικανικές προκριματικές εκλογές. Αν κάποιοι ενδιαφέρονται, είναι για να την πολεμήσουν!

Το λεγόμενο ελληνοαμερικανικό λόμπυ, όχι μόνο δεν ξεσηκώθηκε να κάνει τα πάντα για να στηρίξει την υποψηφιότητα Σάντερς, αλλά στηρίζει όπως φαίνεται την κυρία Κλίντον εναντίον του (4).

 

O δολοφόνος της Κύπρου

Μια ιδιαίτερα ειρωνική και ιδιαίτερα τραγική πτυχή της υπόθεσης αυτής είναι ότι ο Σάντερς επέκρινε σφόδρα την Χίλαρυ για τη δήλωσή της ότι έχει μέντορα τον Χένρι Κίσινγκερ. Ο Κίσινγκερ είναι μια από “τις πιο καταστρεπτικές φυσιογνωμίες στην αμερικανική ιστορία”, της απάντησε ο Σάντερς (5).

Ο Κίσινγκερ δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι ο δολοφόνος της Κύπρου, ο οργανωτής του πραξικοπήματος και της απόπειρας δολοφονίας του Μακαρίου και της τουρκικής εισβολής που την ακολούθησε, σε δύο δόσεις, το 1974. Είναι δυνατόν ‘Ελληνες να υποστηρίζουν την κατά δήλωσή της μαθήτρια του Κίσινγκερ και όχι τον επικριτή του; Τι να σχολιάσουμε εμείς τώρα;

 

 Δύο Ελλάδες

Δεν είναι ότι οι ‘Ελληνες και Ελληνοαμερικανοί πολιτικοί και λοιποί μεγαλοσχήμονες δεν μπορούν να τα σκεφτούν αυτά. Δεν θέλουν να τα σκεφτούν. Αλλού είναι το συμφέρον τους, όπως το καταλαβαίνουν, αλλού και η τσέπη τους. Τη σιγουριά και την προστασία του “νταβατζή” αναζητούν, ευτυχείς είναι αν τους αφήσει να τον προσκυνάνε, μόνο που ξεχνάνε συχνά ότι και οι ίδιοι είναι αναλώσιμοι!

Ο σπουδαίος Γάλλος πολιτικός επιστήμων και βιογράφος του Καραμανλή, ο Μεϊνώ, έχει περιγράψει, έκπληκτος και αυτός, από πολλών δεκαετιών, τη νοοτροπία πολλών Ελλήνων πολιτικών. Δεν είναι, έγραψε, ότι εξυπηρετούν τους ξένους. ‘Ολη τη μέρα σπάνε το κεφάλι τους να βρουν και άλλους τρόπους να τους ευχαριστήσουν!

Νομίσαμε ότι ξεφύγαμε οριστικά από αυτά το 1974 κι ακόμα περισσότερο το 1981. Αλλά να που το παρελθόν μας γύρισε πίσω τώρα, πιο δυνατό από ποτέ, ίσως βέβαια με άλλους, “μεταμοντέρνους” (προς το παρόν δηλαδή) τρόπους και μεθόδους.

Μόνο μια χώρα που θα διεκδικούσε την ελευθερία, την ανεξαρτησία, την αξιοπρέπειά της θα είχε ανάγκη, στην πραγματικότητα, φωνές όπως αυτή του υποψήφιου για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις Ηνωμένες Πολιτείες Μπέρνι Σάντερς. Τώρα μάλλον την ενοχλούνε, της θυμίζουνε το φιλότιμο που προτίμησε να ξεχάσει.

 

(1) http://www.defenddemocracy.press/video-heres-bernie-sanders-say-greece-july-30-hart-senate-office-building-hearing-greek-debt-crisis/

(3) http://www.defenddemocracy.press/sanders-proposes-full-reversal-us-policy-middle-east/.

(4) βλ. π.χ. http://www.i-eidisi.com/2016/02/08/o-m-santers-proigite-tou-n-chamsair-alla-i-ellinoamerikani-stirizoun-chilari/

(5) http://www.defenddemocracy.press/should-henry-kissinger-mentor-a-presidential-candidate/

 

 

Ποιος εφτιαξε το Ισλαμικο Κρατος, περι τρομοκρατιας και προσφυγικου

Μια συζήτηση στο κανάλι Κόντρα TV  για τις αιτίες και τις πιθανές επιδιώξεις πίσω από τις τρομοκρατικές επιθέσεις και την προσφυγική κρίση, τις αμερικανικές πιέσεις στο μακεδονικό και το κυπριακό, τον “ολοκληρωτικό” ή μη χαρακτήρα του Ισλάμ και την δυτική πολιτική στη Μέση Ανατολή

 

 

 

https://www.youtube.com/watch?v=hb1oPZupcTY

 

 

 

 

ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΡΩΣΟ-ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία, και μάλιστα στον συριακό εναέριο χώρο, προ μερικών ημερών, δεν πρέπει ασφαλώς να θεωρηθεί ένα «τοπικό», «περιορισμένο» και «διμερές» περιστατικό, υπογραμμίζουν σοβαροί αναλυτές παγκοσμίως.

Καταδεικνύει ότι, πίσω από την καθολική «αντιτρομοκρατική» ρητορεία, βρίσκονται πολύ διαφορετικές στοχεύσεις και επιδιώξεις. Υποτίθενται ότι οι πάντες στη Μέση Ανατολή «πολεμούν την τρομοκρατία». Συχνά όμως έχει κανείς την εντύπωση ότι πολεμούν μάλλον μεταξύ τους «πολεμώντας την τρομοκρατία»!

Εξίσου συχνή είναι και η εντύπωση ότι, αρκετοί «παίκτες», ταυτόχρονα «πολεμούν» και ταυτόχρονα «στηρίζουν» αυτή την τρομοκρατία, που, για διαφορετικούς λόγους, είναι τελικά πολύ «βολική» για σχεδόν όλους . Ακόμα και για όσους επιθυμούν ή επιδιώκουν μιαν αυταρχική «λύση» στην ευρωπαϊκή κρίση, την εξοικείωση και αποδοχή από τους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς ενός μονίμου «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης» όπου, φυσικά, θα παρακολουθούνται οι πάντες και θα απαγορεύονται οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις, ενώ θα «ολοκληρώνονται», μακράν όποιων εθνικών και δημοκρατικών ελέγχων, οι μυστικές υπηρεσίες! Τόσο η προσφυγική κρίση, όσο και η τρομοκρατία είναι σαφές επίσης ότι αυξάνουν την υποστήριξη προς την άκρα και ριζοσπαστική δεξιά στην Ευρώπη.

Επιχειρήσαμε τις τελευταίες ημέρες, μιλώντας με έμπειρους διπλωματικούς παρατηρητές στο Παρίσι, τη Μόσχα, τη Ρώμη και τις Βρυξέλλες να ανιχνεύσουμε τη λογική πίσω από το παζλ των χαοτικών μεσανατολικών εξελίξεων. Οι περισσότεροι μας μίλησαν με τον όρο της ανωνυμίας που σεβόμαστε. Στη συνέχεια μεταφέρουμε τα κυριότερα συμπεράσματα από τις συζητήσεις που κάναμε.

Η ρωσική επέμβαση τροποποιεί τα δεδομένα

Οι ειδικοί επί της «αντιτρομοκρατίας» είναι ομόφωνοι. Μια επιχείρηση όπως αυτή των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι χρειάζεται τουλάχιστο τρεις με δώδεκα μήνες για να ετοιμαστεί. Το «Ισλαμικό Κράτος» όμως, ή όποιοι τέλος πάντων τη σχεδίασαν και την αποφάσισαν, δεν μπορούσαν να γνωρίζουν τη δραματική μεταβολή των μεσανατολικών δεδομένων που θα επέφερε η απόφαση του Κρεμλίνου να παρέμβει στρατιωτικά στη Συρία. Και κατά συνέπεια δεν μπορούσαν να υπολογίσουν με ακρίβεια τις συνέπειες των αποφάσεών τους.

Την επαύριο των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι, θα μπορούσαμε άνετα να δούμε μια στρατιωτική επέμβαση της Δύσης στη Συρία. Μια τέτοια επέμβαση παρ’ ολίγον να πραγματοποιηθεί προ δύο ετών, τότε όμως τη σταμάτησε η συντονισμένη δράση των Προέδρων Ομπάμα και Πούτιν.

Όμως, η στρατιωτική επέμβαση της Μόσχας, προ μερικών εβδομάδων, αιφνιδίασε, όπως όλα δείχνουν, απολύτως τις υπηρεσίες των δυτικών και των Ισραηλινών και τροποποίησε δραματικά τα δεδομένα, «σώζοντας» το καθεστώς ‘Ασαντ και καθιστώντας τη Ρωσία προνομιακό παίκτη σε μια τεράστια περιοχή της Μέσης Ανατολής, που ξεκινά από τον Λίβανο και φτάνει στο Ιράν. Αντί να φτιαχτεί το «σουννιτικό τόξο» που ονειρευόταν η ‘Αγκυρα, φτιάχτηκε τελικά ένα άτυπο «σιϊτικό τόξο», υπό την … αιγίδα της Μόσχας και της Τεχεράνης!

Επιπλέον, η Μόσχα χρησιμοποιεί τώρα και εκείνη την «ισλαμική τρομοκρατία» ως βάση των πολιτικών της, όπως έπραττε έως τώρα ανενόχλητη η Δύση. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια δυτική στρατιωτική επέμβαση έγινε πολύ δυσχερέστερη και τα αποτελέσματά της περισσότερο αμφίβολα, ενώ ακυρώθηκε μία βασική επιδίωξη των δυτικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή: ο πλήρης αποκλεισμός της Ρωσίας από αυτή την περιοχή.

Αλλά και η νέο-ψυχροπολεμική λογική δέχτηκε ισχυρό πλήγμα από τον συνδυασμό της ρωσικής επέμβασης και των τρομοκρατικών χτυπημάτων στο Παρίσι. Ο Πρόεδρος Ολάντ βρίσκεται υπό σοβαρή πίεση να αναθεωρήσει την πολιτική του, που έθετε ως προτεραιότητα την ανατροπή ‘Ασαντ και να συμμαχήσει με τη Μόσχα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Τέτοια συμμαχία όμως καθιστά πολιτικά δυσχερή, αν όχι αδύνατη, τη συνέχιση της πολιτικής κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Με δύο λόγια, η απόφαση του Κρεμλίνου να παρέμβει στρατιωτικά στη συριακή κρίση τροποποίησε ριζικά βασικά δεδομένα της διεθνούς πολιτικής. Αυτό ακριβώς οδηγεί ορισμένους διεθνείς αναλυτές στην εκτίμηση ότι υπήρξε διεθνής ενθάρρυνση προς την ‘Αγκυρα να καταρρίψει το ρωσικό αεροσκάφος, ότι δηλαδή επιχειρήθηκε μία «προβοκάτσια» δια της Τουρκίας, προκειμένου να εκτραπεί η στρατηγική στόχευση της Μόσχας.

Διπλωματικοί παρατηρητές εξάλλου επισημαίνουν ότι, περίπου ταυτόχρονα με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, σημειώθηκε ενεργειακός και διατροφικός αποκλεισμός της Κριμαίας από την Ουκρανία, που έκλεισε επίσης και τον εναέριο χώρο της στη ρωσική πολιτική αεροπορία.

Φυσικά τέτοιες «θεωρίες» δεν μπορούν εύκολα να αποδειχθούν. Εν αδυναμία πλήρους «αποδείξεως», η καλή ανάλυση όμως είναι υποχρεωμένη να συντηρεί διάφορα ερμηνευτικά σενάρια, προκρίνοντας αυτά που μπορούν ευκολότερα να εξηγήσουν λογικά μία πληθώρα φαινομένων.

Υπέρ μιας τέτοιας ερμηνείας συνηγορεί πάντως το γεγονός ότι δύσκολα φαντάζεται κανείς τους κ. κ. Ερντογάν και Νταβούτογλου να αποφασίζουν την κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους απολύτως μόνοι τους.

Το αδιέξοδο του Ερντογάν

‘Όχι βέβαια ότι η τουρκική ηγεσία δεν έχει πολύ σοβαρούς, καθαρά δικούς της λόγους να θέλει την ανακοπή της ρωσικής πολιτικής.

Οι ρωσικοί βομβαρδισμοί απείλησαν άμεσα την ‘Αγκυρα με αποκοπή της από τους Τουρκουμάνους της Συρίας και, εν τέλει, το Ισλαμικό Κράτος, ενώ ενίσχυσαν την τάση δημιουργίας κουρδικής οντότητας στη Βόρειο Συρία. Γενικότερα, η ρωσική αεροπορική επέμβαση, «σώζοντας» το καθεστώς ‘Ασαντ, έρχεται να προστεθεί στο πραξικόπημα Σίσι στην Αίγυπτο, ακυρώνοντας εν πολλοίς όλη τη μεσανατολική στρατηγική που υιοθέτησε ο Ταγίπ Ερντογάν μετά το 2011.

‘Ηδη άλλωστε, πριν προχωρήσει στην κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, ο Τούρκος Πρόεδρος εξέφρασε, με δηλώσεις του, κατανόηση για τα κίνητρα όσων ανετίναξαν το ρωσικό επιβατικό αεροσκάφος πάνω από το Σινά!

Η Τουρκία απήντησε, με την κατάρριψη, στο «στρίμωγμα» που νοιώθει από τη διαφαινόμενη ήττα της πολιτικής τους, μετά την Αίγυπτο, στη Συρία και το κουρδικό. Για τη σημερινή τουρκική ηγεσία, που ονειρεύεται περίπου την ανασύσταση, με άλλη μορφή, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, μοιάζει ψυχολογικά αδύνατο «να προσγειωθεί ομαλά» στον ρόλο ηττημένης και πληγωμένης μεσαίας δύναμης. Ο κ. Ερντογάν άλλωστε μοιάζει κατά καιρούς να υπερτιμά τον εαυτό του και τη χώρα του, ενώ μοιράζεται με πολύ μεγάλο μέρος της δυτικής πολιτικής ελίτ την κραυγαλέα τάση υποτίμησης της δύναμης του ρωσικού εθνισμού και μια θεμελιώδη αδυναμία κατανόησης του «φαινομένου Πούτιν» και της διεθνούς πολιτικής του. Οι τάσεις αυτές οδηγούν και σε μεγάλη «ατζαμωσύνη» στους χειρισμούς.

Γενικότερα, το ΑΚΡ μοιάζει να μη διαθέτει ούτε τη συντηρητική «σοφία» του κεμαλισμού, ούτε όμως και να είναι συνεπές σε μια «αντιδυτική», «αντισταυροφορική» γραμμή πλεύσης. Η συνηγορία του υπέρ της ανατροπής των εθνικιστικών αραβικών καθεστώτων Καντάφι και ‘Ασαντ από τους δυτικούς, μετά το 2011, υπονόμευσε πολιτικά την φιλοδοξία του να εκφράσει τον αραβομουσουλμανικό κόσμο στο σύνολό του.

Η αντιπαράθεση με τον Σιμόν Πέρες στο Νταβός και η μαχητική υπεράσπιση των Παλαιστινίων, είχαν μεγιστοποιήσει την ακτινοβολία της ‘Αγκυρας σε όλη την περιοχή και εκτός αυτής. Προνομιακός συνομιλητής της Μόσχας και της Τεχεράνης, ο Ταγίπ Ερντογάν παρέμεινε (και παραμένει πάντα) από τους στενότερους διεθνείς συμμάχους του Ομπάμα (ο οποίος πιθανώς τον χρησιμοποίησε και ως εργαλείο «αντιστάθμισης» των «ακροτήτων» της πολιτικής Νετανιάχου).

Αυτά άλλαξαν μετά το 2011. Η συμμαχία με τη Δύση για την ανατροπή του Καντάφι και του ‘Ασαντ υπονόμευσε τον ρόλο που φιλοδοξούσε να αποκτήσει η ‘Αγκυρα. Καθιστώντας εν πολλοίς την Τουρκία από υποψήφιο εκφραστή συνολικά του αραβο-μουσουλμανικού κόσμου σε «φατριαστικό» ηγέτη των Σουνιτών εναντίον των Σιϊτών.

Ως συνέπεια αυτών των επιλογών, της ανατροπής στην Αίγυπτο και της επιβίωσης του ‘Ασσαντ στη Συρία, η Τουρκία των Ισλαμιστών βρέθηκε τώρα αντιμέτωπη με τις συνέπειες της διάρρηξης της στρατηγικής της, αποτέλεσμα τόσο των δικών της αντιφάσεων, όσο και της άμετρης φιλοδοξίας της.

Στριμωγμένη όμως, μπορεί εύκολα και να χρησιμοποιηθεί σε ρόλο διεθνούς «προβοκάτορα» εναντίον της Ρωσίας. Αν όμως κάτι τέτοιο έγινε, το ερώτημα είναι από ποιόν έγινε. Γιατί στην Ουάσιγκτων είναι περισσότεροι από ένας οι παίκτες και έχουν συχνά ισχυρότατο ανταγωνισμό μεταξύ τους και διαφορετικές, ακόμα και στρατηγικές στοχεύσεις. Το απέδειξε η δεκαετής σύγκρουση γύρω από το αν πρέπει να γίνει πόλεμος κατά του Ιράν.
Το αδιέξοδο των Ομπάμα και Μπρζεζίνσκι

Οι Ομπάμα και Μπρζεζίνσκι αντιμετωπίζουν άλλωστε και αυτοί μεγάλες δυσκολίες – το τουρκικό αδιέξοδο είναι εν πολλοίς και αδιέξοδο της πολιτικής που ανέπτυξαν ως απάντηση, ως εναλλακτικό σχέδιο τρόπον τινά, στην επιρροή και τις επιδιώξεις των νεοσυντηρητικών. Η πολιτική τους προσπαθεί να εγκαταστήσει μακροπρόθεσμα συμμαχία με τον ιρανικό εθνικισμό, ενώ προώθησε αποφασιστικά το «μοντέλο» του «πολιτικού Ισλάμ», κατεξοχήν εκπρόσωπος του οποίου είναι η Τουρκία.

Αν κατάφεραν να πετύχουν την «αποσυναρμολόγηση» της πολεμικής απειλής κατά του Ιράν και να συνάψουν συμφωνία μαζί του, τα «περιστέρια», στο ζήτημα αυτό, παραμένουν εντούτοις πολύ μακριά από την άλλη τους επιδίωξη, να συμμαχήσουν με το Ιράν. ‘Όχι μόνο το Ισραήλ του Νετανιάχου θα κάνει τα πάντα για να αποτρέψει μια τέτοια «συμμαχία», αλλά προς το παρόν βλέπουμε μάλλον την εμπέδωση της συμμαχίας Μόσχας και Τεχεράνης. Τη συνεργασία των δύο δυνάμεων αντικατοπτρίζει και η πυραυλική επίθεση κατά της Συρίας από την Κασπία.

‘Οσο για το «πολιτικό Ισλάμ» το «μοντέλο» πέτυχε στην Τουρκία, υπό πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους όρους (και άγνωστο για πόσο), δεν σημαίνει όμως ότι μπορεί να εξαχθεί σε χώρες που αντιμετωπίζουν επίσης την τεράστια οικονομική και πολιτική πίεση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Υπό παρόμοιες συνθήκες και σε συνθήκες επίσης ένοπλης σύγκρουσης με τον αραβικό εθνικισμό, το «πολιτικό Ισλάμ» στις σουνιτικές περιοχές τείνει στη διαρκή μετατροπή του σε «φονταμενταλιστικό Ισλάμ». Μια μετατροπή σημειωτέον που δεν βλέπουν με κακό μάτι οι νεοσυντηρητικοί «φονταμενταλιστές της Δύσης», αφού τους παρέχει διπλή δυνατότητα: και να το χρησιμοποιούν ως πολύ βολικό εργαλείο και να κατασκευάζουν με αυτό έναν πολύ βολικό «εχθρό».

Επιπλέον, ο έντονος «αντιρωσισμός» του Μπρζεζίνσκι τον σπρώχνει σε ευθυγράμμιση στο «ρωσικό» μέτωπο με τους νεοσυντηρητικούς, κάτι που τους επιτρέπει να «ψαρεύουν» ενίοτε στα κάπως θολά νερά της Μόσχας και αποτρέπει τη συγκρότηση κάπως σταθερής συμμαχίας ή τουλάχιστον σχέσης συνεργασίας μεταξύ Ομπάμα και Πούτιν. Μια τέτοια σχέση, αν γινόταν δυνατή, θα μπορούσε να αποτελέσει στρατηγική ήττα του «νεοσυντηρητισμού».

Με την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους οι Αμερικανοί, αν αυτοί είναι και όποιοι Αμερικανοί είναι πίσω από την απόφαση της ‘Αγκυρας, μοιάζουν να επιδιώκουν να θέσουν τη Μόσχα προ του διλήμματος είτε να διακινδυνεύσει απευθείας μια στρατιωτική κλιμάκωση με μια χώρα του ΝΑΤΟ (που θεωρητικά τουλάχιστο εμπεριέχει τη δυνατότητα ακόμα και πυρηνικής σύγκρουσης), ενισχύοντας ταυτόχρονα το διεθνές «ψυχροπολεμικό κλίμα» εναντίον της, είτε να υποχωρήσει υφιστάμενη μείζονα μείωση κύρους.

«Δοκιμάζουν» έτσι πρακτικά τις «αντοχές», τη «στρατηγική» και τις «επιδιώξεις» του Πούτιν, αφήνοντας την ‘Αγκυρα να αναλάβει το πιθανό κόστος των επιλογών τους! Ενώ διατηρούν πάντα τη δυνατότητα να υποστηρίξουν ότι αυτά τα κάνει η Τουρκία και όχι οι ίδιοι.

Η καταστροφή των ρωσο-τουρκικών σχέσεων, που ήδη συμβαίνει, δεν είναι εξάλλου ανεπιθύμητη για όσους στην Ουάσιγκτων ή αλλού απεργάζονται νέο ψυχρό πόλεμο. Ενώ σημαντικοί κύκλοι και στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ δεν βλέπουν με κακό μάτι την ενίσχυση μιας κουρδικής οντότητας στη Βόρειο Συρία, που ανησυχεί ήδη, όχι μόνο την ‘Αγκυρα, αλλά και τη Δαμασκό.

Σπρώχνοντας την ‘Αγκυρα στον τυχοδιωκτισμό, την χρησιμοποιούν για να δημιουργούν προβλήματα στη Μόσχα, ταυτόχρονα όμως περιορίζουν σημαντικά τις φιλοδοξίες και δυνατότητες του ίδιου του Ερντογάν και της Τουρκίας!

Πρέπει να περιμένουμε για να δούμε, στην ανάπτυξή της, την πλήρη ρωσική απάντηση, που πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι θα υποταγεί στη συνολική διεθνή στρατηγική του Κρεμλίνου. Τα πρώτα οικονομικά μέτρα της Ρωσίας και η εγκατάσταση αντιαεροπορικών-αντιπυραυλικών συστημάτων S400, που ελέγχουν πολύ αποτελεσματικά μεγάλο μέρος του τουρκικού και του ισραηλινού εναέριου χώρου, όλο τον εναέριο χώρο της Κύπρου και σχεδόν όλο της Συρίας δίνουν μια πρώτη γεύση, αλλά είναι πολύ νωρίς για να διατυπωθούν ασφαλείς προβλέψεις για τη συνέχεια. Προς το παρόν όμως το πλεονέκτημα είναι σαφώς στη μεριά της Ρωσίας.

Είναι πιθανό ότι η υπόθεση της κατάρριψης του ρωσικού αεροσκάφους θα ενισχύσει εκείνες τις δυνάμεις στο Κρεμλίνο που εκτιμούν ότι η Ρωσία βρίσκεται αντιμέτωπη με μια ισχυρή δυτική απειλή εναντίον της και πρέπει να πολιτευθεί αναλόγως με την σοβαρότητα αυτής της απειλής, αντί να βαυκαλίζεται αενάως με το όνειρο μιας ένταξής της, με κάπως αξιοπρεπείς όρους, στη διεθνή αρχιτεκτονική της μεταψυχροπολεμικής «νέας παγκόσμιας τάξης» (και για πολλούς αταξίας).

Το βέβαιο είναι ότι μπαίνουμε πολύ γρήγορα σε περίοδο γενικευμένης και πολύπλευρης κρίσης από την έκβαση της οποίας θα κριθεί το μέλλον, αν όχι η επιβίωση της ανθρωπότητας.
Βρυξέλλες, 30.11.2015

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ