Tag Archives: ΗΠΑ-Ρωσία

Greek protests about Macedonia are complicating US-NATO plans for war with Russia

For the BBC (16.00 London time) a revolt in Greece directly threatening the expansion of NATO was not among top stories. It preferred to speak at length about a train crash in the USA and what is going on in Maldives.

But it is clear that today’s monster meeting in Athens is seriously complicating the NATO and EU’s project of incorporating more countries of the Balkan region into Euro-Atlantic structures, thus expelling any remaining Russian influence and solidifying the control of the peninsula by Washington and its generals.

Hundreds of thousands of people (significantly more than 500.000 according to reliable specialists) gathered in the center of Athens to ask their government not to concede to the use of the word Macedonia or its derivatives by the Former Republic of Macedonia (FYROM) in one of the biggest demonstrations organized in Athens, comparable to the last great anti-austerity meeting of 2012. Such numbers represent something more than 5% of the whole population of the country.

An agreement between Greece and FYROM about the name of the latter is a precondition for admission of FYROM into NATO and EU.

The central speaker of the meeting was the Greek composer, Mikis Theodorakis, a world known symbol of resistance, who asked for a referendum to be held if the government wants to conclude an agreement. Theodorakis was firm that FYROM must be prevented from joining NATO or the EU if it insisted on keeping the word Macedonia in the name of the country. Professor Kasimatis, one of the top Greek specialists on Constitutional Law spoke also to the crowd, explaining the link between foreign policy concessions, the colonial terms incorporated in the Agreements with Creditors (EU, IMF, ECB) and the betrayal of the 2015 referendum.

The meeting was greeted also by representatives of the hierarchy of the Greek Orthodox Church. The Archbishop had originally discouraged people from participating in public meetings for Macedonia, before the Salonica meeting, but he was obliged to change his position under the pressure of its success and of the public opinion.

As for the Greek government and, in particular, Nikos Kotzias, the Greek Foreign Minister, they seem completely detached from reality, if their reactions to today’s demonstrations are anything to go by. Or, alternatively, Kotzias is getting with him the whole government, into his line. Anyway, demonstrating a public ignorance worthy of Marie Antoinette, they dismissed the demonstration as not much of a success! The Greek government is under heavy pressure from the US administration, to whom they have probably made commitments they are finding difficult to fulfill without committing political suicide. Tsipras understands that more than Kotzias, but he does not seem to be able to react to the line of his own Foreign Monster.

The fact is that if they stick to their present position, they will clash frontally with Greek public opinion and provoke a very dangerous crisis in the country. It is not just that 70% of the population is against their policy, it is also that this opposition is very firm and considers the government’s policy a national betrayal. The demonstration today was peaceful today but the demonstrators appear willing to do everything to stop the parliament from ratifying any agreement Athens and Skopje sign.


Greeks are revolting again

By Dimitris Konstantakopoulos *

In the beginning, nobody paid much attention. Two activists, ex-members of the Movement of Independent Citizens, which was created back in 2011 following an appeal by Mikis Theodorakis, took the initiative to call for a protest meeting in Salonica. The aim was to protest the intention of the Greek government to conclude, under pressure from Washington, an agreement with the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM), better known internationally as  the “Republic of Macedonia”, terminating the dispute with the latter over its name that has been ongoing since the breakup of Yugoslavia.

After the capitulation, the defeat and the humiliation of 2015, Greeks have seemed unable to mobilize about anything. They were licking their wounds. They were looking more or less passively at the continuing destruction of their country and at its neocolonial plundering, by Germany and other EU countries, under the general direction of the IMF and with the green light of the USA. They had neither the courage nor the will to think through their problems. They did not have leaders or ideas or political subjects to lead a new revolt against the colonialist Troika. Many believed Tsipras and SYRIZA’s dire warnings about the cost and the uncertain outcome of any revolt against the creditors. They tried to forget and survive. This assassination of Hope has inflicted an unprecedented national depression on nearly all the people of the country of Apollo, the God of Sun.

So no one expected any more than five or ten thousand people at the Salonica meeting. But something seemed to emerge from the very depth of the national, collective subconscious. It was the same thing that had happened three days before the referendum of July 5th,, 2015 and conditioned its result.

There were not five or ten thousand in Salonica, they were probably around five hundred thousand, nobody knows exactly. It was not a simple demonstration, it was a revolt, even if peaceful, for the time being. And today, everybody waits a much larger crowd in and around the Constitution Square in the center of Athens, named after the 1843 Revolution which obliged the first King of the Country, the Bavarian Otto, imposed on Greece by the Holy Alliance, to accept constitutional rule.

A demonstration about Macedonia but a cry about Greece

It will be a demonstration about Macedonia, against what many Greeks understand as one more usurpation of their history, their national symbols and their cultural heritage. But behind it, one clearly discerns the desperate cry of a historic European nation that has been insulted and offended, destroyed and plundered, by its own supposed Allies and Partners and by the Union it has adhered to. A nation which has contributed as very few to the defeat of Nazism, only to see now “democratic Germany” destroying it, with help from Brussels bureaucracy, the US and Goldman Sachs.

What Greeks will say to their government today will be essentially: Stop conceding the country to foreign powers. Give us back our country.

For ten years Greeks have witnessed their “allies and partners” destroying their country, pretending they are helping it.

They took and they are taking everything, the banks, the airports, the ports, the railways, the communications and the energy infrastructure. They confiscate even homes of ordinary people. Parents cannot bequeath their homes to their children because of confiscatory taxation, necessary for paying a “highly unsustainable debt” (according to the IMF). They have cut pensions 24 times. They have imposed on a member of the EU neocolonial terms not imposed to any Third World country. Greek mothers used to be the most overprotective of their sons, in all Europe: they wanted their children to live next door all their lives if possible. (Probably, because of what they had suffered under Ottoman occupation, when the Turks were rounding up male children of Christians). Now their dream is to see their children migrating to Australia, Africa or the Emirates to find a job. Greek hospitals are crumbling under German-EU draconian cuts to their expenses, but at the same time Greek doctors, for the education of whom Greeks have paid, are stuffing German or British hospitals.  72% of young people in Greece say to the polls they want to leave the country, if they will find a job somewhere.

As a result of a program that is supposed to help Greece, the country lost 27% of its GDP, something comparable to what happened to US during the Great Depression, or to the Weimar Republic before the rise of Hitler. It is a bigger percentage than the material losses of Germany or France during the First World War. This is not a program of neoliberal “reforms”, it is a program designed to destroy a European nation and its democracy and to transform its state into an instrument of International Finance, with the long term prospect of creating a “Greece (and Cyprus) without Greeks”.

No one can understand reality by taking for real what he believes its actors want or do not want to do. Attention must be paid to what is happening, to what the actors are doing, not what they are pretending to do or any the intentions that can be attributed to them.

Under the cruel light of the available statistics, not beginning from any prefabricated theory or ideological or political or national preference, the program they imposed on Greece is clearly a program of destruction of a nation. If it was a mistake, they would long ago have found a way to correct it. Since they have not, it is because the “Greek experiment” is an important experiment in the advent of a new European totalitarian order. European governments and EU bureaucrats may or may not be conscious of that. But somebody has enough influence on them to impose it.

If somebody has some other serious explanation or theory about what has happened or is happening to Greece, explaining better than the above description what is going on, let him advance it. By the way, I believe the Empire of Finance was right in choosing Greece as its main target for a variety of reasons. I find very symmetrical and quite justified to organize such a crime against the country in the language of which humans, for the first time in history, wrote the word freedom (Eleftheria), in the 8th century B.C. in Homer’ s Iliad).

German newspapers were right in their comments about modern and also ancient Greece in 2009-10. Greeks have always been anarchists. Not only did they write the word Freedom in their language, they have dared to discover Logos, a word which means analogy, reason, motivation, cause, purpose, logic, all at once, and to oppose it to the divine order. In Athens they decided to write off the Debts of the poor people and then, based on that experience, they dared to spell, first in History, the word Democracy.

This is one of the reasons I strongly believe the choice of Greece as the first target of the Financial Totalitarianism was correct. Symbols are always important. They help shape thinking and emotions.

In 2015, the Troika was able to deal a devastating moral and psychological blow to the Greek people by transforming its supposed Left into its instrument. The blow was even more important as partisans of the Greek Left had shed oceans of blood to defend their country, its democracy and the social rights of its people. That was why it was a blow to the sense of dignity of the Greek nation. No nation, especially no nation living in this geographical location, in the intersection of the Slavic, the Middle Eastern and the Western European worlds, no nation bearing the tradition of such a History, can exist without its dignity.

This is why the capacity of the Greek people to project any kind of social resistance was near to zero, after 2015.

But this unequal duel between the Empire and the Greek “national DNA” was not over in 2015. Neither side was satisfied. The empire was not satisfied by simply transforming Greece into a “debt colony”. It wanted more, it wanted the geopolitical and cultural “capital” of the country (and of Cyprus), which is also the main remaining arms of the Greek people, if it will wish one day to reclaim the control of its state. It wants to get from the Greeks their legitimate rights to exercise sovereingty over its country, and in particular in the Aegean, in Cyprus, in Crete, in Northern Greece. Because Greece and Cyprus control the access of Russia to the Warm Seas, they are located between the Middle East and Western Europe.

The Empire deems necessary to control Greece (and Cyrpus) in the strictest possible way, because since 1200 their control is absolutely essential to launch the Crusades against the East, the Islamic or the Russian one.

On the other side, the national feeling and pride of the Greek nation was not dead, in spite of the terrible 2015 defeat. This is pushing now to a new revolt, but, unfortunately, it is a revolt without any leadership, any clear political and social aims or ideas. The Empire was able to “decapitate” the Greek nation, as it has largely achieved with nearly all European nations and to control all its politics and potential representatives.

Greeks will cry today for Macedonia because, as they understand it, somebody wants to take from them their symbols and their cultural heritage, to usurp their History. They will also demonstrate today because they believe all the main political parties of their country are sold to foreign powers and these foreign powers are destroying their country. And they will do it because they have not, for the time being, any tool to challenge, for a second time, the economic and political Imperialism of Germany and the EU.

But behind their slogans about Macedonia, they will cry essentially “give us back our country”. And nobody can now really predict where all this will lead. As the ancient Greek philosopher Heraclitus, the father of Dialectics, put it, two and a half thousand years before Ilia Priygozin and his Chaos theories, “Time is a child playing dice. To the child belongs the Kingdom”

The dispute over Macedonia

Since the dissolution of Yugoslavia, Greece has refused to recognize any “Republic of Macedonia” on the grounds that such a name may reflect territorial claims on Greece. Most geographers and historians worldwide define Macedonia as a wider multinational region, following the administrative delineation of the Ottoman Empire, where Macedonia once belonged. More than half of Macedonia, as defined above, belongs today to Greece, about a third is FYROM, most of the remaining is the Bulgarian Pirin Macedonia and a tiny part, about 1%, belongs to Albania.  Because of Greek opposition to the recognition of this new state, produced out of the destruction of Yugoslavia, as “Republic of Macedonia”, it was admitted in the UN as Former Yugoslav Republic of Macedonia, until Athens and Skopje agree to a name commonly accepted by both sides.

But Greeks do not define Macedonia in such a way. They identify it with ancient Macedonia which is now Greek Macedonia. And this is an important part of the Greek national ideology.  This is one reason they cannot easily accept a Republic of Macedonia suddenly appearing in their northern frontiers. When Greeks say Macedonia is Greek, which may seem offending to foreigners, they mean Greek Macedonia is Greek. The nature of today’s Greek nationalism is essentially defensive.

The bloody destruction of Yugoslavia, by Western forces using nationalisms (in the name of combating them!) has created a legitimate fear among Greeks that their country may come next, in the context of the “new world order”. Some of President Clinton declarations about Balkans could also be interpreted as an indirect threat.

Those fears are also fuelled by FYROM’s official ideology, which presents all of Macedonia as one country with one legitimate, so to say, nation, the Macedonians. It represents a late mutation of the Komintern slogan of a “United and Independent Macedonia”, “United and Independent Thrace”, which crated a lot of huge problems, at its time, to the Greek communist movement. By the way the use of the word Macedonians to describe the dominant nationality in FYROM (our personal opinion is that the name Macedonian Slavs would be more clear), creates also serious problems, because it is implying that Greek, or Bulgarian, or Albanian Macedonians are not genuine Macedonians. But Macedonia in the wider sense was always a multinational region and it was for that reason French have named their famous salad Macedonian. They did it because it is made of many nationalities, exactly as Macedonia was inhabited by many nationalities.

The first leader of FYROM, Kiro Gligorov, was a serious guy, member of the Yugoslav League of Communists. But later, forces controlled directly by US, the CIA and various “globalisation” think tanks have gradually taken complete control of the state and its political elite. It is widely believed that CIA has played a huge role in bringing the new government in Skopje, in order to use it to “close” this question hindering NATO expansion and undermine any relation between FYROM and Russia.

These forces have begun to construct a completely fake national ideology and history, pretending Macedonian Slavs are heirs of Alexander the Great and his Kingdom. The whole thing is ridiculous, as the first Slavs have come to the Balkans one thousand years after the death of Alexander.

That way they try to refuse to the Greeks the use of their national cultural heritage, a part of which is Alexander’s saga, a heritage which is a strong ideological component of the Greek nation-state, the state chosen as the No1 target of the Empire of Finance in Europe. Indirectly, all that could lead into undermining the cohesion of Greece itself. This is happening also in many other regions of Europe, where nation-states are pressed from above (Globalisation and EU) and from below (“Europe of Regions”). We cannot consider the destruction of the nation-states progressive in any way, because it practically means the destruction of the sole level where there is still some degree of democratic control and social protection. The debate about a European federation is in reality misleading, as long as in reality we are not speaking of any kind of federation but of uniting European under the power of the Finance and of NATO.

This kind of ridiculous ideological “ethnomechanics”, applied in FYROM has another consequence also, it is entrapping Slav Macedonians into defending a completely fake and ridiculous national ideology, thus making them more than ever dependent upon the empire.

It is true that FYROM is too tiny to threaten Greece, but not if it would act as a strategic ally of Turkey or any other power threatening Greece.

But the main wars now are not military, they are economic, political and ideological. The empire needs to destroy historical nations and their states, because they represent objectively a source of potential challenge to itself.

Many British or American intellectuals do not grasp well the fundamental importance of the notion of the nation, an importance which Lenin understood very well and this was one of the secrets of the success of the October and subsequent Communist revolutions. Maybe they don’t grasp it because they come from nations which they believe or believed that all the world belongs to them. They don’t think in terms of Nations, they think in terms of Empires.

By adopting the ideology of Globalization, that is of the World Dictatorship of the Finance, important sections of the Left legitimize imperialism and they inherit all its contradictions regarding nations and nationalisms. Because you cannot dismiss Nations and Nationalisms in general, criticize Serbs, Greeks or Russians for “nationalism”, and then use Croatian, Albanian or Ukrainian nationalisms. You cannot accuse Serbs as nationalists and then use other nationalism to destroy a multinational structure like Yugoslavia.

Greek political parties were caught between their desire to satisfy Western powers, on whom they remain dependent and their own public. As a result, the official position of the country has oscillated from “no Macedonia, no derivatives” (1992) to “composite name with geographical connotation for all uses” (2008). But no Greek nowadays believes his parties are going to defend any position if subjected to western pressure. This is one of the reasons they felt they had to demonstrate.

In 2008 they were believing their government was defending Greek national interests. Only 5.000 people participated in a demonstration similar to those taking place today about Macedonia.

US and NATO come into the equation

This dispute has been ongoing for 25 years now, without creating any particular problem for bilateral relations between the two countries. Nobody really cared very much about solving this problem, except one player, the United States of America. A peace loving power, USA is not confining itself to its peace building activities in the Middle East, the Korean peninsula or Latin America. It is also very interested in promoting prosperity in South Eastern Europe!

FYROM is situated in the center of Balkans, between Greece and Serbia, Bulgaria and Albania. Who controls FYROM, controls the Balkans. Who controls the Balkans can wage war against Russia. It is as simple as that.

Hitler was of the same opinion. This is why he devoted precious time and he lost his best elite paratroopers divisions in 1941 to smash the formidable resistance of the Greeks to the Fascist Axis before attacking Soviet Russia, probably losing the war because of the prior expenditure of effort in his Serbian and Greek campaigns. Germans do not seem to have forgiven Serbs and Greeks for that.

This is the main, strategic reason US administration asked from the SYRIZA-An.Ell. government in Athens to conclude an agreement over the name quickly so that FYROM can become a member of NATO (and in the future of the EU). Berlin and Brussels are also pressing Athens in the same direction.

The Athens government has some very dangerous traits. It does not understand Greek national feelings, it doesn’t have much understanding of foreign, military and international policy or, for that matter, of Greek History. They only want to satisfy the US, Germany, NATO, Israel etc., without even understanding the consequences for themselves and the country. Tsipras is a kind of Gorbachev in Athens, who makes any concession possible, without really realizing what he is doing. Of course this is not valid for all his government. Some of its members, like the Foreign Affairs Minister, Mr. Kotzias, realize too well what they are doing.

Plan A of the Empire is clear: Solve the dispute between Greece and FYROM, dealing one more blow to the strength of the Greek national feeling, a historically un-parallel anti-imperialist force in the Balkans, along with Serb national feeling. Include FYROM in NATO, encircle and discipline Serbia, forcing it to accept the loss of Kosovo, extirpate the last remains of Russian influence in the Balkans and conclude the transformation of the region from the Mediterranean and the Adriatic to the frontier of the Donetsk and Lugansk Republics into a zone of strictly controlled protectorates, ready to go to war against the Russia.

By the way, Balkans is also an alternative possible route of attack against Iran, through Greece, Bulgaria, Black Sea and Transcaucasia.

A secondary aim is the inclusion of this region, or large parts of it in the EU, which will help finish any last potential of a united, independent, democratic Europe, leaving two main alternatives for the EU: to complete its transformation into a totalitarian imperial structure, under the control of international Finance and NATO, or to provoke its destruction in a catastrophic way.

But what if the Plan A fails? Empires have always fall back plans. Besides, it is more than obvious that this one is divided between its “Bolshevics” (Huntington, Netanyahu, Trump, Le Pen…) and its “Menshevics” (Fukuyama, Obama, Merkel, Macron, Soros…). The failures of the latter and the general dissatisfaction they provoke, lay the grounds for the others to try making their reckless Chaos strategies dominant western strategies.

One particular characteristic of the “Bolshevic” imperial faction is that it is using the methods of Entryism to put Neocons in all important positions of the western establishment. Another one is that they don’t present clearly their own program as such, they try to use the forces of dissent unleashed by the crisis of the mainstream western strategy, in order to radicalise it.They are producing fake revolts, color revolutions of different kinds, or they prove able to manipulate genuine ones. SYRIZA in Greece, Trump in the USA, Kurds in the Middle East are some of the examples one could cite. Last year, the Masters were debating in Davos about “post-Truth” and “post-Democracy”. The introduction of such terms is reflecting the extent of use of deception methods in contemporary politics.

We cannot explore analytically here what can be at stake in the Balkans if the plan A fails. This is why we limit ourselves to some ideas circulating around, from time to time, like dismemberment of FYROM between Albania and Bulgaria, or trying to create “fake” and pro-imperialist in the last analysis nationalisms in Serbia and Greece, or the open destruction of democratic rule in Greece. In the long run, in case of a crisis of the EU leading to its destruction, one of the ideas and scenarios circulating is to incorporate all Southern Europe and Northern Africa into a kind of Meditarranean Union under the aegis of France and Israel.

The only Plan which we cruelly lack is a Plan of cooperation of the Balkan nations and, beyond them, of Moldova and even Ukraine probably, if it gets rid from its present day dictatorship. All this region is now in ruins, as a result of Western military, political and economic inteventions, the object of a clear neo-colonialist policy. Such a Plan for South Eastern Europe could also be part of a Plan for a new, democratic, united, social and independent Europe, which we also cruelly lack.

Published at http://www.defenddemocracy.press/greek-protests-about-macedonia-are-complicating-us-nato-plans-for-war-with-russia/

Oξυνεται Απειλητικα η Ενταση Μεταξυ των Μεγαλων Δυναμεων Με Αγνωστη Εκβαση


M.K. Bhadrakumar, Indian Punchline, 20-1-18

[Το κατωτέρω άρθρο, πεπειραμένου Ινδού διπλωμάτη και οξυδερκούς γεωπολιτικού αναλυτή διεθνούς αναγνώρισης, που επισημαίνει  και καταγράφει συγκλίνοντα στοιχεία μιας  ραγδαίας ροπής προς άμεσες και εκρηκτικές συγκρουσιακές αντιπαραθέσεις μεγάλων δυνάμεων σε διάφορα μέτωπα -με την χρήση και πυρηνικών όπλων να περιλαμβάνεται στα ενδεχόμενα- θα μπορούσε να είχε γραφτεί ειδικά για ΄Ελληνες αναγνώστες. Επειδή έρχεται ως πύρινο βέλος προειδοποίησης σε εγκεφάλους που αυτήν ακριβώς την περίοδο παίζουν  με εγκληματική ελαφρότητα  τα προσωπικά τους ρέστα στην ρουλέτα της διεθνούς αναμέτρησης, με κίνδυνο να οριστικοποιήσουν και την Ελλάδα στον χάρτη ενός πυρηνικού ενδεχομένως  Αρμαγεδδώνα.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού


Συμπληρώνεται χρόνος αφ’ ότου ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ. Η δημοτικότητά του στο εσωτερικό έχει πέσει στο ναδίρ, κάπου στο 30%. Παράλληλα η διεθνής αποδοχή της αμερικανικής ηγεσίας κατρακύλησε στο χαμηλότερο επίπεδο της εικοσαετίας.

Η μέση έγκριση του Τραμπ στο 30% είναι πιο κάτω και από το 34% της δεύτερης θητείας του Τζωρτζ Μπους. Και η μέση απόρριψη της αμερικανικής ηγεσίας βρίσκεται στο 43%.

Η τελευταία δημοσκόπηση Γκάλοπ αποκαλύπτει πως χώρες παραδοσιακά θεωρούμενες ως σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ έχουν τώρα αρνητική γνώμη για την Αμερική. Η Ινδία είναι μεταξύ των χωρών όπου η εκτίμηση για την Αμερική έχει πέσει.

Περιέργως ωστόσο, η Ρωσία είναι μια από την χούφτα των χωρών –μαζί με το Ισραήλ και την Λευκορωσία- όπου η το ποσοστό έγκρισης των ΗΠΑ σημείωσε άνοδο με τον Τραμπ. Αυτό πρέπει να οφείλεται στην ανακούφιση πως οποιοσδήποτε είναι καλύτερος από την Χίλαρυ Κλίντον. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της περσινής χρονιάς οι Ρώσοι πίστευαν πως ο Τραμπ είναι καλός άνθρωπος για τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, αν και ανήμπορος να εφαρμόσει την δική του ρωσική πολιτική.

Η ειρωνική πραγματικότητα είναι πως οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις χειροτέρεψαν περισσότερο στην προεδρία του Τραμπ. Το 2017 έληξε πράγματι με την Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας που εξήγγειλε ο Τραμπ να χαρακτηρίζει την Ρωσία ως στρατηγικό αντίπαλο και με την Ουάσιγκτον να περνά τον Ρουβίκωνα -με την αποστολή ισχυρών αντιαρματικών και αντιαεροπορικών πυραύλων στην Ουκρανία. (Επιπλέον, ο υπουργός των Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, σε μια σκληρή ομιλία του στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ  την Τετάρτη, είπε ότι ο αμερικανικός στρατός θα παραμείνει στην Συρία επ’ αόριστον.) Μήπως η ρωσική οιωνοσκοπία έπεσε τραγικά έξω; Ναι και όχι, ίσως. Είναι πιθανό ότι τα θερμά λόγια του υποψήφιου Τραμπ στον Πρόεδρο Πούτιν να δημιούργησαν τόσο εσφαλμένες εντυπώσεις στην Μόσχα ώστε ακόμη και το γεγονός ότι το επιτελείο εθνικής ασφάλειας της νέας αμερικανικής κυβέρνησης γέμισε από σκληροπυρηνικούς έναντι της Ρωσίας –Ρεξ Τίλερσον, Τζέιμς Μάτις, Η. ΜακΜάστερ- παραβλέφτηκε από τους Ρώσους. Επίσης η Μόσχα έλπιζε απέλπιδα ότι η κατρακύλα στις σχέσεις των δύο χωρών δεν θα συνεχιζόταν επ’ άπειρο.

Όλα όμως δείχνουν ότι οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις μόνο περισσότερη χειροτέρευση θα έχουν το 2018. Σε λίγες μέρες μάλιστα, στις 29 του μηνός το αργότερο, η κυβέρνηση Τραμπ αναμένεται να παρουσιάσει στο Κογκρέσο ένα κατάλογο ισχυρών Ρώσων επιχειρηματιών με στενούς δεσμούς με το Κρεμλίνο ( την αποκαλούμενη Λίστα του Κρεμλίνου), που θα είναι μια νέα σειρά οικονομικών κυρώσεων. Αυτή τη φορά η Μόσχα μπορεί να απαντήσει με αντίποινα και ν’ ακολουθήσει νέος κύκλος κυρώσεων. Επιπλέον το 2018 είναι χρόνος εκλογών τόσο στη Ρωσία όσο και στις ΗΠΑ και οι έρευνες του Κογκρέσου για την ρωσική επέμβαση και η έκθεση της έρευνας για την λεγόμενη «συνέργεια του Τραμπ» με τη Ρωσία θα δηλητηριάσουν περισσότερο την ατμόσφαιρα.

Οι δυο χώρες κατολισθαίνουν σταθερά σε μια μόνιμη συγκρουσιακή σχέση για το ορατό μέλλον. Οι πρόσφατοι οξείς διαξιφισμοί τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών απηχούν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η ρωσική πολιτική μπορεί επίσης να σκληρύνει, καθώς  αρχίζει να προσαρμόζεται αναγκαστικά στην νέα συγκρουσιακή πραγματικότητα. (Η ετήσια πρες-κόνφερενς του υπουργού των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ στις 15 Ιανουαρίου για την ρωσική εξωτερική πολιτική έδινε την εντύπωση πως η Μόσχα στήνει οχυρώσεις εν όψει μακρών εχθροπραξιών.)

Ένα απότοκο αυτής της εξέλιξης θα εκδηλωθεί με την πρωτοβουλία της Ρωσίας για την ενίσχυση της συμμαχίας της με την Κίνα και την αναβάθμισή της στο νέο ποιοτικό επίπεδο της κοινής στρατηγικής. Το πρακτορείο ΤΑΣΣ μετέδωσε την Πέμπτη ότι η Ρωσία άρχισε την παράδοση του πυραυλικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 στην Κίνα. Αυτό καθιστά την Κίνα πρώτη χώρα αποδέκτη των          S-400. Η Ρωσία ήδη εφοδιάζει την Κίνα με τα προηγμένα καταδιωκτικά S-35. Οι Φινάνσιαλ Τάϊμς έγραψαν αυτή την εβδομάδα ότι η κινεζική εταιρεία διαστημικών εκτοξεύσεων διαπραγματεύεται συμφωνία με την κορυφαία ρωσική κατασκευάστρια πυραύλων NPO Energomash για την προμήθεια τεχνολογίας του κινητήρα –απόδειξη της αυξανόμενης  αεροδιαστημικής συνεργασίας των δύο χωρών.

Κατά τους Φινάνσιαλ Τάιμς, ο κινητήρας RD-180 της Energomash  απολαμβάνει τέτοιας φήμης ώστε χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ για τις δικές τους εκτοξεύσεις δορυφόρων, σε μια περίεργη εξαίρεση από της κυρώσεις της Ουάσιγκτον σε βάρος της Ρωσίας… Ενώ ο  RD-180 προορίζεται για κοινούς πυραύλους, προφανώς προσφέρεται και για στρατιωτικές εφαρμογές, όταν η Κίνα αναπτύσσει μια νέα γενεά βαλλιστικών πυραύλων, μεταξύ των οποίων «εκτελεστές αεροπλανοφόρων», προορισμένων για την καταβύθιση πλοίων. Η μητρική εταιρεία της  Great Wall Industry, η China Aerospace Science and Technology Company (CASC ) είναι η μεγαλύτερη κινεζική βιομηχανία παραγωγής Διηπειρωτικών Βαλλιστικών Πυραύλων… Ο κινητήρας RD-180 είναι τριπλάσιας ισχύος από τον πιο προηγμένο κινητήρα της Κίνας, τον YF-180 που χρησιμοποιείται στους πυραύλους «Μακράς Πορείας» της τελευταίας γενεάς. Ο RD-180 θα βοηθήσει την Κίνα στην επιτάχυνση της ανάπτυξης των δικών της συστημάτων εκτόξευσης.

Οι Φινάνσιαλ Τάϊμς δημοσίευσαν επίσης αυτή την εβδομάδα ρεπορτάζ με τίτλο «Οι ΗΠΑ θέτουν την Ρωσία και την Κίνα σε πρώτη προτεραιότητα της αμυντικής πολιτικής τους». Το δημοσίευμα ανέφερε ότι η νέα αμυντική στρατηγική που θα ανακοινώσει το Πεντάγωνο το Σαββατοκύριακο «θα υιοθετεί ως κορυφαία προτεραιότητα μια περισσότερο επιθετική στάση εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας».

Σε άλλο ρεπορτάζ, για την Επισκόπηση του Πυρηνικού Προγράμματος τους Πενταγώνου, το Νιούσγουηκ αποκάλυψε προ ημερών ότι οι ΗΠΑ αναπτύσσουν δυο νέα «χαμηλής-απόδοσης» πυρηνικά όπλα, τα οποία «θα αυξήσουν τις επιλογές προληπτικής χρήσεως αποτροπής, ενώ θα εισαγάγουν την αμφισημία ως πυρηνική στρατηγική».

Με απλά λόγια, μια ακούσια πυρηνική σύρραξη μπορεί να είναι στα ενδεχόμενα της αυξανόμενης έντασης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Δείτε ακόμα

Κινδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!

Πυρηνικα και Κλιμα: Οι «διδυμες» απειλες

A Korean military conflict could mean World War III, says Citi’s top political analyst

The danger of Nuclear War and the Political Paralysis of Europe, the European Left, Russia and China

By Dimitris Konstantakopoulos

Never since the Cuban Missile Crisis has there been such an unstable situation in the global political system, including the system of management of nuclear arms and US power.

To the already exceptionally tense and dangerous atmosphere around North Korea there has now been added a crisis over Iran, which is pushing the European powers and Russia to become aligned against the policies of USA and Israel preparing a new, greater and, very probably, nuclear war against Iran. A very serious political crisis is smoldering in Washington itself, with some people believing it is the most serious in the history of the United States.

In the most official way, in front of the representatives of all the nations of the world, for the first time since the defeat of Nazi Germany in 1945, the President of the United States, Donald Trump, has spelled out the threat of annihilating a nation of 25 million people.

His speech represents the negation of all achievements of human civilization. And this speech did not provoke any serious, proportionate or meaningful reaction in the world.

The absence of such reaction can be attributed to various factors and different calculations. But its consequence is none other than to legitimize that kind of threats today and their  realization tomorrow.

Such a lack of reaction does not deter and discourage, it encourages and facilitates the use of nuclear weapons and it increases the obvious risk of a global catastrophe, something which was proven especially in the 20th century. In the wake of the 1st World War both camps believed the other one was bluffing, and that, in any case, the conflict would not last more than a few months. The conflict lasted four years and destroyed all Europe.

The policy of trying to appease and accommodate Hitler has also been the main policy of Britain, France and USSR, before the 2nd World War. It only encouraged Nazi German aggression and facilitated the War. Germany all but won it, its troops having been stopped only some miles from the Kremlin. It was finally defeated, but only at an unbelievably enormous cost paid by all European nations, and in particular by the Soviets, the Yugoslavs, the Greeks and the British.


The deafening silence of Europe, the European Left, Russia and China

It is obvious that the actions and the policy of the US government under President Trump took all major powers by surprise and shocked them.  They did not expect them, did not forestall them and now limit themselves more or less to a role of spectator of actions that literally could involve the survival of humanity.

Europe hopes it will wake one day with the Trump problem having been resolved by itself. From time to time they say to Americans that what they are doing is terrible and dangerous (it is indeed terrible and this is exactly why they are doing it!). In Germany many top specialists on foreign policy published an appeal in Zeit. They believe German “anti-Americanism” is the danger, not the US policy that is fueling it!

The European Left seems interested only in defending pensions, and it is not doing very well even at that. They don’t want to identify themselves with a regime like the North Korean, but they forget that what is going on has nothing to do with the type of the regime. On the contrary, the external, imperialistic pressure on non-Western countries, beginning from the USSR, has always been a strong factor contributing to the rise of authoritarian types of government, as the best suited for a country to oppose a threat of aggression. At the very least it can plausibly justify this authoritarianism.

Western interventions in the Third World have played a great role in the advent of authoritarian regimes. Imposing “democracy” was never the aim of the West in the Arab and Muslim World and the results of 25 years of disastrous wars in the Middle East are here for everybody to see. Even in Russia it was the US administration which pushed and enthusiastically supported the violent dissolution and bombing of the Russian Parliament by President Yeltsin in 1993 (probably the most democratically elected parliament in Russian history), in order to permit the passage of Soviet property to a handful of oligarchs from 1994 onwards. “Democracy” seemed useful only as a means for destroying   the Soviet regime, not as a system of government. Now the West criticizes  the human rights record of Putin’s government as it never did with the much more serious crimes of the Yeltsin era, or it does not do with the regime imposed in Kiev after a coup organized by the US Deputy Secretary of State Victoria Nuland.

In any case, to annihilate North Korea is not a method for imposing democracy in that country.

What about the alternative centers like Russia and China? Moscow still seems to be trying   to gain as much as possible out of the supposedly pro-Russian trends of Trump and has left most of the handling of the Korean crisis to China. China wants at all costs to avoid any clash with Americans. But if it abandons North Korea, President Xi is in reality running the risk of experiencing, in a very different form and through very different ways, his own “Gorbachev moment”.


One error brings more!

It is not easy of course, for political forces and people inside the US and around the world which supported Trump, claiming he is a kind of “anti-establishment”, “anti-war”, “anti-oligarchy”, “anti-globalization”, “anti-NATO”, “pro-Russia” candidate, to accept the degree to which they were deceived. Sometimes this love of Trump has verged on the ridiculous . For instance, the quite popular Russian newspaper Moskovsky Komsomolets, commenting on Trump’s election, drew a parallel between his entering the White House and the storming of the Winter Palace in St. Petersburg in October 1917!!! It defies not only reason but every possible form of human imagination for one to confuse a deal maker and casino owner, family friend of Murdoch and Netanyahu, with Lenin, Trotsky, the Bolsheviks and the Russian Revolution!

Sometimes, not always, the intentions behind such an enormous error of judgment were good. People were becoming desperate about “globalization” and US-driven Wars. They therefore tended to believe everything and everybody who seemed to be an opponent. The same thing by the way happened in the inter-war period, leading to the rise of fascism and Nazism and to the 2nd World War.

To dismiss what Mr. Trump is now saying and doing, to dismiss the serious threat to the world his administration represents on the implicit or explicit excuse that he is not serious, he is mad, he is bluffing, is not very convincing, especially coming from people who until recently suggested to us that we should take very seriously what the same Trump was promising, or rather what they thought he was promising before he was elected. Trump is nothing other than what he and his administration are doing.


Coherence behind Madness

Of course Trump himself is not consistent. Probably he is not even wholly conscious of what he is doing. But history (or, more probably, the forces trying to control and manipulate it, and who most probably were also able to help Trump from behind the scenes to assume power) needs exactly such a person. If he is really “mad”, as some people claim, then he is the ideal candidate to apply the reckless “madman” strategy. In dealing with Korea and the Middle East, indirectly with China and Russia, Washington and its extremist allies are now trying to bring the nuclear card into the game. If Trump himself is not fully conscious of the terrible repercussions this game will have, he is more, not less, effective to play the role assigned to him.

(I believe the Empire did the same under Reagan. They applied the maximum of threats against the USSR, to provide the arguments for Soviet reformers who had already accepted integration into the West through surrender to the West. The threat to China now comes with an implicit false promise: “Give us North Korea and we will let you develop unimpeded”. If President Xi agrees to play this game, he runs the risk of himself provoking, in a very different form and through very different ways, what he is most afraid of: a Chinese “Gorbachev moment”. One of the reasons the Chinese regime did not collapse like the Soviet one, was that the Chinese Communist Party kept intact and central to its communication policy the image of the West as an enemy).

The Empire hopes that by bringing nuclear arms and madness into the equation, it will oblige the other players, who are rational, to succumb to its demands. That is all that it is about. It is extremely dangerous, it is madness, but, as Polonius said (Hamlet, Act II), there is a method to it. The opposing forces are those lacking in method!

History, or those who are trying to control and manipulate it, needs exactly this kind of character in order to achieve what is to be achieved. Only by bringing the nuclear card into play, only by bringing on a character who can persuade that he is ready to use it, can they have a realistic, as they see it, hope for reversing the colossal, potentially strategic, defeat they have already suffered in the Middle East, with the introduction of Russian troops into Syria, and also to avert the otherwise unavoidable consequences of the economic and technological ascent of China.  Their calculus is that the other world players are “rational” and that they will not risk a global catastrophe. By bringing uncertainty and irrationalism into world politics they hope to win by having their opponents retreat.

As we already said, Trump is nothing other than what he is doing. In economics he did not deliver all power to the … Soviets, but to Goldman Sachs. In ecology, he launched a war against life. In social matters he wants to curtail benefits to poor Americans. In geopolitics, during his presidency, we have seen the appearance of enormous risks of nuclear conflict in both Korea and the Middle East (if they remain limited there), the testing of new, extremely destabilizing “conventional” and nuclear weapons, a military threat against Venezuela, an extremely aggressive development of NATO forces on the perimeter of Russia and of US forces around China. Mosul, the second most important city of Iraq, was flattened.

All that in just seven months! That can make any person of sound mind ask the question: Are we going to be here at the end of his term?

Trump’s geopolitics are nothing other than a renewed, expanded, more extremist and more clearly nuclear re-edition of the known neocon program, spelled out initially by President George Bush in his famous speech against the Axis of Evil. It is the organization of a proactive drive to full world hegemony, in order both to limit the consequences of the Chinese economic-technological ascent and to reverse the results of the Russian intervention in Syria.  If fulfilled, Trump’s goals will transform Finance and US Empires into a totalitarian system dominating the whole planet – or, they will lead to the termination of life.

Recently, Mr. Lavrov, the Russian Foreign Minister said that Western decline is “objective” in character. This is true, but it is only a part of truth. There is not such determinism in human history and Russian history in particular testifies amply exactly that. In critical historical junctures there are many possible results, as people may react in different ways to a given objective situation.  If you don’t stop Western intervention in Libya, then you will have an intervention in Syria. If you send troops to Syria, you will make the other side think twice before escalating the conflict. This is an example of the “correlation” between “objective” and “subjective” factors. If China for instance, believes that by giving North Korea to the Americans it will avoid a clash with them, it will risk confronting them under more dangerous and difficult conditions, even if we avoid, which already seems extremely difficult, the disastrous global, ecological, civilizational and economic consequences of a Korean conflict and if such a conflict remains contained and “limited”. Manoeuvring  and tactics of course have an important place in policy – but they cannot substitute for strategy and they should not become a substitute for taking the really hard decisions.

It is not that the Empire does not see what Mr. Lavrov sees. It is exactly because it sees the same picture a determined fraction in its leadership wants to do something about it! The “something” is to use its influence on the President to push war into his agenda and create the conditions that will render it unavoidable.


 Crisis in the Palace

When in a system no politics is admitted, no open discussion of the perspectives of society is permitted, whether by police or by indirect, totalitarian control of the representatives of a given society (the media and the political class) and by the systematic destruction of even the capacity to formulate political thought, as happens now in modern day Western societies, the problems and contradictions banned from the public sphere do not disappear. Because they have objective roots, they reappear at the very center of the system and are expressed there. A classic example is the Soviet Union, which had banned any expression of public disagreement and any possibility of open foreign influence. They disappeared from society only to reappear at the center of the system, inside its ruling nomenclatura, inside the Politburo and the Secretariat of the Central Committee of the ruling Communist Party.

In Washington itself a political crisis is now smoldering (certain commentators judge it to be the most serious in all the history of the United States), naturally rendering even more serious and intrinsically unstable the situation on the nuclear front. This has been demonstrated beyond the shadow of a doubt through the exchanges of “moron” insults and challenges to competitive IQ tests between President Trump and his Secretary of State Tillerson.

The unprecedented statement  by the Republican head of the Senate Foreign Affairs Committee (one of the three most important people, institutionally, as far as US foreign policy is concerned) that the policies of President Trump could lead to the Third World War, are absolutely characteristic of the atmosphere in Washington. Never in the history of the United States have there been such public conflicts, at such levels and on such subjects.

Even if we confine ourselves to what is on public sight, it becomes clear that two camps are in opposition regarding war against both Iran and Korea:  a war which one has difficulty in imagining how it cannot be nuclear and how it will remain limited. What is certain is that its global repercussions, ecological, civilizational and economic will be unprecedented.

The Pentagon, the State Department and the CIA made quite clear they wish to exhaust all peaceful means of resolving the conflict with North Korea and disagree with the view that Iran has violated its nuclear agreement. Given the power of these three institutions in the USA, one can easily understand that there is a hidden part of the iceberg.  There is a “Party of War”, which is able to exert pressure on Donald Trump, to control him and manipulate him in one way or another. There is no other explanation of all this Washington infighting.

We cannot easily prove the existence of this “War Party”: or describe its exact structure. We have to deduce its existence by what is happening, and what is happening simply cannot be explained in any other way than by admitting its existence and considerable power and influence. Like mathematicians had to introduce imaginary numbers, out of the need to complete their system, not out of any human experience, we could speak here of an “imaginary”, “unseen” so to say would be Emperor, the first of this kind in Human History, representing the most totalitarian and extremist forces in the leadership of the system. He has to remain secret, because his program is simply not presentable.

We have seen the same “Party of War” in action in Iraq, in Libya, in Syria, in Ukraine and on many other occasions. Probably it is responsible for “letting 9/11 happen”, because if it did not happen it would be extremely difficult to proceed with a dozen Middle Eastern wars and interventions. Its preferred method is the sui generis “entryism” into the US (and other countries’) establishment and the circumvention of the normal institutional state mechanisms, something that happened in all the lead-up to the Iraq war. This party existed all through the Cold War and even before, from 1943, when an important part of the US and British establishment began to work out a plan for launching a Third World War against the Soviet Union.

This is the party which is now trying to push its war agenda through its influence on Trump and which probably contributed from behind the scenes to his election. If anybody has a better explanation of what is going on, he has only to provide it.

There are suggestions in the media and suspicions that Mr. Kissinger, Mr. Kushner or Mr. Netanyahu are behind the “Madman” strategy Mr. Trump has opted for. Given the ideas and the past of all three of them, this could be true. We still don’t have any proof of that, as we are not in a position to know what they advise Mr. Trump and the network of those relations. Maybe some people in the US services know better and maybe this is the reason some of them have repeatedly undermine the plan of a war against Iran, denying the false assumptions about his nuclear program, used to justify a war.

Washington is currently abuzz with rumors that the American “deep state” is preparing a kind of “palace coup” against Donald Trump, possibly evoking Article 25 of the United States Constitution, a possibility already mentioned by Steve Bannon, the dismissed far-right “ideologue” and “strategist” of Mr. Trump. The Breitbart website, controlled by Mr. Bannon, published on October 9th an article on “Columbus Day” entitled “The Nuclear Option”. The article is interpretable as an indirect encouragement to the President of the United States to inaugurate a new historical era, as Columbus did with the discovery of America, by making use of the United States’ nuclear arsenal. Note also that Mr. Trump’s advisor on religious matters,  Evangelist Pastor Robert Jeffress , explained, citing  the epistle to Romans, that God has authorized Mr. Trump to use whatever means are required to exterminate the North Korean leader.

According to an article in the magazine Vanity Fair, reported also by other mainstream US media, such as the NBC, the United States Secretary of Defense Mr. Mattis has already held discussions with other collaborators of the President on what they should do if he decides to launch a nuclear attack.

According to the prevailing regulations, there is no legal way to stop the execution of an order to launch a nuclear war. It is given by the President of the United States and only by him, without asking anybody!!!  If he gives it, the US armed forces are obliged to carry it out, without discussion. As was explained recently in reports published in the American media, for such an order not to be executed, more than one American military officer would be obliged to disobey it, with all that would imply for them.

Now some people will probably say that it is not possible for the Pentagon and the CIA to oppose plans that aim to US domination over the world. After all, both institutions exist to pursue exactly that aim.

But in fact there is not any paradox here. It is true that those institutions and the ruling class of the US in general want to use every means to preserve US world domination. But a significant part of them wants of course to dominate the world: they don’t want to destroy the object of their domination, including the United States.

As a significant part of the US establishment and of the US ruling class are becoming conscious of the risks inherent in the “madman”, “chaos” strategy of Trump, it is only normal and fully predictable that they will try to resist it, even by organizing “palace coups”. It is not at all certain that they will manage to stop the President and the forces behind from unleashing with his “fire and fury” a chain of events potentially leading to a global catastrophe.

By their function and their position the US military and the Pentagon are accustomed to making rational analysis of a given situation. They are able to know and to calculate better than anybody else the real dangers inherent in the “madman”, “chaos” strategy pursued by Trump in the world and suggested by Netanyahu in the Middle East. The “rational” kernel of this reckless strategy is that, if America pretends to be mad, then the other players (Russia and China) will succumb to its pressure to avoid a general catastrophe as they are rational.


An Example about the Power of the Example

Such a line of “mad” thinking, provides also with a motivation for the Empire to launch a “limited war” against Korea (it could also be against Iran), because that way they will be able to use this terrible example. An example is always the best way to educate people. When Henry Kissinger visited Europe in 1972, trying to deter the participation of Communist Parties in the Italian and French governments and to torpedo any détente with Soviet Union he said to his interlocutors: “Watch closely what happens in Chile” (information the writer had from Jorge McGinty, responsible for the foreign relations of the Chilean Socialist Party). In 1973, the world was able to watch what happened to Chile and Salvador Allende. Some people did not grasp the message fully, such as Aldo Moro, who was abducted and executed four years later by the “Red Brigades”.

We can’t know which of the two imperial camps will prevail. On one hand we have the President of the USA with his enormous powers and a very decisive party of war behind him. On the other we have numerous important forces and institutions. Their problem is they lack a clear strategic alternative to what the extremists are proposing. For example, to accept defeat in the Middle East and co-manage the region with the Russians is not easy to accept. But when a power has already done what the US has done in the Middle East, it is very difficult also to propose another successful alternative for the USA. There will be a cost for all that happened and the US will not avoid it any way. The real choice is behind a huge damage limitation operation and the generalization of disaster and it is really hard for the people who have to take the decisions and fix the strategies.

The fact that no serious reaction to such plans is visible from outside the USA, or from Western societies, facilitates the extremists. For example Roosevelt, Keynes, or European Social Democracy were able to apply their politics, because the existence of the communist Soviet Union and its challenge to Western capitalism it was projecting was providing them with a very strong argument. They had to do something otherwise the Communists would try to seize power.

Vice-versa, if one decides he can go on with a policy without anybody willing to stop him, then he has a serious motivation to proceed.

Unfortunately, for the time being, almost all political players around the world seem absolutely unprepared for what they see unfolding before their eyes, and apparently prefer not to believe it! They hope that God (or the US “deep” or just the normal state) will avert the unprecedented threats in an “automatic”, “objective” way, without them bothering to do anything significant.


War, the Left and Multi-polarism

The potential opponents of the Empire, not only do they facilitate in this way the work of its extremist faction, they also lose a historic opportunity. There is no more urgent and more important task now than to save the world from nuclear war. If the European Left, or Russia, or China will express that need in a clear political way, for everybody to hear, then they will achieve enormous international political results.

For the so-called European “Radical Left”, the situation presents it with a unique, golden possibility to take the initiative and to redress the catastrophic situation in which it found itself after the collapse and the capitulation of SYRIZA, in July 2015, by organizing a strong, mass and internationally coordinated demonstration of its opposition to war against Iran, North Korea and also Venezuela, which is equally under threat.

As Rome developed its imperialism, it destroyed its inner democracy, moving from the Republic to the Empire. If the so-called Left in the West does not do something serious and brave to stop this course, it will simply have no future whatsoever. And perhaps nobody else will have either.

And if there is a chance of Europe reversing its course, moving in a social, democratic and ecological direction, it cannot do it if it remains a passive vassal of the United States, their banks and of NATO. The aggregation of European opportunisms can only help a continental catastrophe.

What is true of European Left is also true of Russia and China. They both represent a possibility of counterbalancing an imperial power which is in the process of becoming totalitarian. Russia has a formidable military power, China a formidable economic power.

These are necessary but not sufficient elements to move to a multi-polar system. But to do this you don’t need only force, hard and economic (soft) power, you need also an alternative political and civilizational vision, political (soft) and “smart” (strategic) powers, which Russia and China at the moment lack.  They have adopted many of the dominant characteristics of Western Capitalism and a large part of their upper classes want exactly that, they are dreaming of what long ago became the nightmare of the most enlightened segments of the West!

It is somewhat schizophrenic to read, in Chinese and Russian newspapers, critiques of the very sanctions China and Russia are voting against North Korea. Nothing good will come out of such schizophrenia if prolonged. Multi-polarism cannot be born automatically out of objective conditions and it won’t be a simple result of rising Russian and Chinese power. It has a chance only if it will be able to become a real international political project.

A first step would be for Russia and China to make the bold move and, instead of trying to appease Mr. Trump, USA and Israel, take the initiative to clearly and loudly denounce his threats and form an international front to deter any prospect of nuclear war. This will be a gigantic political step in the direction of establishing a Multi-Polar World.


October 16, 2017


Θα πατησει η Αμερικη την πυρηνικη σκανδαλη;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών δεν ακούσαμε τις συνήθεις τρομακτικές και άνευ προηγουμένου απειλές εναντίον της Βορείου Κορέας.

Αυτό συνέβη επειδή βαίνουμε προς κάποια εκτόνωση; ‘Η πρόκειται για την ηρεμία πριν από τη θύελλα;

Την Τρίτη 10 Οκτωβρίου, εθνική γιορτή για την Βόρεια Κορέα, η χώρα γιορτάζει την επέτειο της ίδρυσης του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς οι ηγέτες της Βόρειας Κορέας σχεδιάζουν να γιορτάσουν αυτήν την ημέρα. Δεδομένης της ανάγκης του καθεστώτος να διατηρήσει και να ενισχύσει το ηθικό ενός έθνους που αντιμετωπίζει άμεση απειλή εξόντωσης από τον ηγέτη του ισχυρότερου κράτους της γης, και δεδομένου ,επίσης, του τρόπου που χρησιμοποιούνται οι συμβολισμοί στην Ανατολή, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο η Βόρεια Κορέα να προβεί σε μια νέα και εντυπωσιακή επίδειξη των πυρηνικών ή και των πυραυλικών της δυνατοτήτων.

Ούτε έχουμε κάποιο τρόπο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα τι θα κάνει η άλλη πλευρά, η Αμερική, προκειμένου να απαντήσει σε μια τέτοια επίδειξη. Αλλά αν υπάρχουν άνθρωποι με επιρροή στο περιβάλλον του Τραμπ, που έχουν σταθερή πρόθεση να πάνε σε ένα πυρηνικό χτύπημα ενάντια στην Κορέα, μπορεί να δουν μια νέα επίδειξη της ισχύος της ως μια χρυσή ευκαιρία για να το κάνουν.


Διχασμός στο εσωτερικό της κυβέρνησης των ΗΠΑ

Τα όσα αναφέραμε παραπάνω, θα μου πείτε, δεν είναι τίποτα περισσότερο από εικασίες και υποθέσεις. Σωστά. Αλλά τώρα έχουμε και κάμποσα γεγονότα που μοιάζουν να υποδεικνύουν την ύπαρξη, στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου και της κυβέρνησης, μιας ομάδας που συνειδητά επιδιώκει τον πόλεμο, που δεν μπορεί παρά να είναι πυρηνικός πόλεμος, με την Βόρειο Κορέα.

1 Ενώ βρισκόταν στην Κίνα, ο Υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον δήλωσε ότι γίνεται διάλογος με την Βόρειο Κορέα. Σύμφωνα με ορισμένους αναλυτές, η δήλωση αυτή έγινε γιατί όντως γίνεται διάλογος, αλλά οι διαρκείς δηλώσεις του Τραμπ έχουν υπονομεύσει την αξιοπιστία όσων εμφανίζονται να μιλούν εκ μέρους της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Είπε λοιπόν ο Τίλερσον ότι μιλάνε για να διαβεβαιώσει τους Βορειοκορεάτες ότι όντως αυτοί που τους μιλάνε το κάνουν εκ μέρους της Ουάσιγκτων.

2 Παρεμβαίνοντας με τρόπο ανήκουστο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αποδοκίμασε με τουίτ τον ίδιο τον Υπουργό του, λέγοντάς του να σταματήσει τις πολλές κουβέντες γιατί δεν βγάζουν πουθενά. Ποιος θα πάρει όμως στα σοβαρά έναν Υπουργό Εξωτερικών που τον «αδειάζει» ο ίδιος ο Πρόεδρός του; Ο Λευκός Οίκος, δια της εκπροσώπου του, επιβεβαιώνει, λίγο αργότερα, ότι όντως ο Πρόεδρος δεν επιθυμεί τώρα διάλογο με την Κορέα. Για ποιο λόγο τα κάνει αυτά ο Τραμπ, ή τον βάζουν να τα κάνει οι δυνάμεις που τον ελέγχουν και τον χειραγωγούν, αν όχι για να τορπιλίσουν κάθε προσπάθεια ειρηνικής εκτόνωσης και να αφήσουν τον πολεμικό δρόμο «μόνο δυνατό»;

3 Επιστρέφοντας στην Ουάσιγκτων ο Τίλερσον ετοιμάζεται να παραιτηθεί. Τελικά πείθεται, λέγεται από τον αντιπρόεδρο Πενς, να μην το κάνει και δίνει έκτακτη συνέντευξη τύπου για να πει ότι παραμένει στη θέση του και ότι υποστηρίζει τον Πρόεδρο.

4 Ο Υπουργός Άμυνας Ματίς, γνωστός και ως «Τρελλό Σκυλί», έχει διακριθεί έως τώρα εξίσου με τον Πρόεδρό του σε διατύπωση απειλών γενοκτονίας της Κορέας. Ξαφνικά, βγαίναι και λέει ότι υποστηρίζει μια λύση με διάλογο και ότι στηρίζει τον Τίλερσον. Προφανώς, οι δηλώσεις αυτές δεν απευθύνονταν στη Βόρειο Κορέα, αλλά στο «Κόμμα του Πολέμου» μέσα ή δίπλα από τον Λευκό Οίκο

5 Ο πρώην «στρατηγός» του Τραμπ, ακροδεξιός εθνικιστής ιδεολόγος Στηβ Μπάνον, αποχωρώντας από την ομάδα του Προέδρου και εν διαμάχει τελών με τον γαμπρό του Πορέδρου Τζάρετ Κούσνερ, λέει ότι δεν έχει νόημα η στρατιωτική λύση με την Κορέα, γιατί η Πιονγιάνγκ έχει ήδη τα μέσα να απαντήσει. Προφανώς δεν θα τάλεγε αυτά αν το θέμα δεν συζητείτο στην στενή ομάδα της εξουσίας.

6 Η CIA κάνει ένα … δημόσιο σεμινάριο για την Κορέα, όπου εξηγεί γιατί ο ηγέτης της Βορείου Κορέας δεν είναι τρελλός, το αντίθετο δηλαδή από αυτό που λέει ο Πρόεδρος.

Όλα αυτά μόνο μία εξήγηση έχουν. Υπάρχει ένα κέντρο εξουσίας με μεγάλη επιρροή επί του Προέδρου των ΗΠΑ που σχεδιάζει πυρηνικό πόλεμο. Φαίνεται ότι του αντιστέκονται το Πεντάγωνο, το Υπουργείο Εξωτερικών και η CIA.

Eιρήσθω εν παρόδω, αν αυτά γίνονταν στην προ-Ολοκληρωτισμού εποχή, θα είχαν γίνει πρωτοσέλιδα σε όλον τον πλανήτη. Αν κυτάξετε όμως τις σημερινές εφημερίδες σας, της Κυριακής, θα διαπιστώσετε ότι δεν γράφουν απολύτως τίποτα. Τώρα η ενημέρωση όλου του πλανήτη φαίνεται να εξαρτάται από μια πολύ μικρή ομάδα που είναι σε θέση να καθορίσει πότε και πως θα μιλάμε για την Ελλάδα και πότε θα την ξεχάσουμε, ή πότε θα μιλάμε για την Ισπανία και πότε θα την ξεχάσουμε, πότε και πως θα μιλάμε για τη Βενεζουέλα κ.ο.κ.. ‘Ολη η ανθρωπότητα μιλάει σήμερα – και δεν είναι παράλογο – για το ξύλο που έφαγαν οι Καταλανοί. Κανείς όμως δεν ξέρει καν ότι, το περασμένο καλοκαίρι, σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας, θάφτηκε ζωντανό κάτω από τα ερείπια της Μοσούλης, δεύτερης σε μέγεθος πόλης του Ιράκ, ένα αξιοσημείωτο τμήμα του πληθυσμού της.

Στην εποχή του Ίντερνετ, των δορυφορικών τηλεοράσεων και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, η άγνοια αρχίζει να πιάνει επίπεδα Μεσαίωνα, θέτοντας τις βάσεις για την αποβλάκωση όλης της ανθρωπότητας, προτού της συμβούν όσα πρόκειται να της συμβούν.


Πόλεμοι από λάθος και πόλεμοι από πρόθεση

Η κινεζική εφημερίδα Global Times (η οποία ανήκει στην Λαϊκή Ημερησία, επίσημη φωνή του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος) δημοσίευσε στις 10 Αυγούστου ένα editorial που εξηγούσε πως η Κορεατική κρίση μπορεί να εξελιχθεί σε ένα «παιχνίδι κοτόπουλων» (Chicken Game), πιο απαιτητικό από την ικανότητα των δύο αντιμαχόμενων πλευρών να το διαχειριστούν και, συνεπώς, μπορεί ενδεχομένως να οδηγήσει σε μια καταστροφή.

Αυτό που το άρθρο δεν εξέτασε ήταν η πιθανότητα ύπαρξης ενός “κρυμμένου Αλκιβιάδη”, μέσα στο δυτικό στρατόπεδο, που προσπαθεί να δημιουργήσει τους όρους ώστε ένας πυρηνικός πόλεμος να είναι αναπόφευκτος.

Στον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ο Θουκυδίδης περιγράφει πώς οι Αθηναίοι οδηγήθηκαν στην καταστροφική απόφαση να εκστρατεύσουν στη Σικελία.

Η πρόταση να διοργανωθεί εκστρατεία στη Σικελία ήταν του φιλόδοξου στρατηγου Αλκιβιάδη και των φίλων του. Οι περισσότεροι αξιοσέβαστοι Αθηναίοι στρατηγοί και πολιτικοί αντιτάχθηκαν σ’ αυτή την ιδέα. Όταν ξεκίνησε η συνέλευση που θα έπαιρνε την απόφαση, ο Αλκιβιάδης ήταν μειοψηφία. Ήταν όμως μια αποφασισμένη μειοψηφία, όπως εκείνες που έγραψαν ιστορία, από τον Μέγα Αλέξανδρο ως τον Λένιν. Οι άλλοι ήταν περισσότεροι, αλλά λιγότερο αποφασισμένοι. Δεν αντιτάχθηκαν ευθέως στα σχέδια του Αλκιβιάδη. Παραπονούνταν για τον μεγάλο αριθμό των απαιτούμενων πλοίων και ανδρών, ή για τα χρήματα που θα απαιτούσε η αποστολή. Τελικά, οι Αθηναίοι, κουρασμένοι από τα παράπονα και τη κωλυσιεργία στη συζήτηση αποφάσισαν να διαθέσουν στους στρατηγούς τους άνδρες, τα πλοία και τα χρήματα που θεωρούσαν απαραίτητα. Οι Αθηναίοι πήγαν στη Σικελία και η εκστρατεία τερμάτισε τη δόξα της Αθήνας.

Ο σύγχρονος Αλκιβιάδης κρύβεται και πρέπει να παραμείνει κρυμμένος. Αντιπροσωπεύει μια μικρή μειονότητα. Οι ιδέες του είναι εξαιρετικά επικίνδυνες και αποκρουστικές. Δεν μπορεί να τις εμφανίσει ως πολιτικό πρόγραμμα. Είναι υποχρεωμένος να χρησιμοποιεί συστηματικά ψέματα, δόλο και συνωμοσίες. Πρέπει να δημιουργήσει τεράστια σύγχυση. Το έχει κάνει ήδη για να προκαλέσει μια ντουζίνα καταστροφικούς πολέμους στην Μέση Ανατολή και την Αφρική. Πιθανότατα αυτός σκηνοθέτησε όλο αυτό το «υπερθέαμα Trump» και έπεισε πολλούς ανθρώπους στην Αμερική και στο εξωτερικό ότι ένας τέτοιος κλόουν μπορεί να είναι ένας «μαχητής κατά της παγκοσμιοποίησης και του κατεστημένου»!!!

Ο «Αλκιβιάδης» μας είπε ήδη τι θέλει, εδώ και δύο δεκαετίες, με τους νεοσυντηρητικούς και think tanks όπως ο «Νέος Aμερικανικός Aιώνας» κλπ και έγινε επίσημo αμερικανικό δόγμα με την ομιλία του Προέδρου Μπους ενάντια στον Άξονα του Κακού. Το πρόγραμμα συνίσταται στην καταστροφή των βασικών αραβικών καθεστώτων, του Ιράν και της Βόρειας Κορέας. (Όσον αφορά στο Ιράν και τη Βόρειο Κορέα, το σχέδιο, σημειωτέον, μπορεί να υλοποιηθεί μόνο με χρήση πυρηνικών όπλων. Τα συμβατικά δεν μοιάζουν επαρκή).

Πίσω από τους Άραβες, τους Ιρανούς και τη Βόρεια Κορέα, βρίσκονται φυσικά η Ρωσία και η Κίνα. Επιτιθέμενη στη Μέση Ανατολή και την Κορεατική χερσόνησο, η Αυτοκρατορία περικυκλώνει και απειλεί τις δύο αυτές δυνάμεις. Συνολικά, αυτή η ιδέα αποτελεί απλά ένα σχέδιο κατάκτησης ολόκληρου του κόσμου, εξουδετερώνοντας, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο, οποιαδήποτε οντότητα είναι επαρκώς ανεξάρτητη και ισχυρή ώστε να αντισταθεί.

(Αυτός είναι και ένας κύριος λόγος που λύσσαξε από πέρυσι να λύσει το Κυπριακό η Κυρία Νούλαντ και οι υπόλοιποι εκπρόσωποι της Αυτοκρατορίας, ο πόλεμος δηλαδή που ετοιμάζουν κατά του Ιράν για τον οποίο είναι απαραίτητος ο πλήρης έλεγχος της Κύπρου, και έβαλαν τον Αναστασιάδη και τον Κοτζιά να τρέχουν στην Ελβετία. Και ευτυχώς που ο Αλλάχ γλύτωσε τον Ερντογάν από το περυσινό  πραξικόπημα και αυτός γλίτωσε, προς το παρόν, την Κύπρο δια των όρων του. Εκτός βέβαια αν ανήκετε σε όσους έπεισαν τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα ότι την έσωσε ο… Κοτζιάς!)

Ο Ομπάμα δεν ανέτρεψε αυτόν τον σχεδιασμό, αλλά προσπάθησε να αντιταχθεί σε μερικές από τις πιο επικίνδυνες εκδηλώσεις του, όπως ένας πόλεμος ενάντια στη Συρία και το Ιράν. Μετά την απομάκρυνσή του, και υπό τον Τραμπ, το σχέδιο επέστρεψε παίρνοντας πιο επικίνδυνες και εξτρεμιστικές μορφές.

Οι τρόποι που χρησιμοποιεί το στρατόπεδο του πολέμου για να ελέγξει και να χειριστεί τον Τραμπ αποτελούν ένα ενδιαφέρον ζήτημα, αλλά δεν θεωρούμε απαραίτητο να το αναλύσουμε για τους σκοπούς του άρθρου. Δεδομένου των όσων είπε ο Bannon σχετικά με τη Βόρεια Κορέα και την αποχώρησή του από τον κύκλο του Τραμπ, δεδομένων των θέσεων των Tillerson και Mattis, ο Jared Kushner και οι φίλοι του φαίνεται να είναι, δια της μεθόδου της εις άτοπον απαγωγής, τα κεντρικά πρόσωπα που προωθούν την ατζέντα του πολέμου και χρησιμοποιούνται ίσως για τη χειραγώγηση του Τραμπ για λογαριασμό του «Κόμματος του Πολέμου», ενώ σημαντικός επίσης είναι και ο ρόλος του Στέφεν Μίλερ. Δεν υπάρχει άλλος προφανής υποψήφιος. Η σύζυγός του Τζάρετ και κόρη του Ντόναλντ Τράμπ Ιβάνκα, ήταν, θυμίζουμε, εκείνη που πίεσε για την πυραυλική επίθεση του περασμένου Απρίλη ενάντια στον Άσαντ, επικαλούμενη την υποτιθέμενη χρήση χημικών, ένα κακοκατασκευασμένο και απολύτως προφανές ψέμα,

Αλλά ακόμα και αν διαφωνείτε με όλα αυτά, αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό είναι τελικά τα γεγονότα και όχι οι απόψεις μας για τον Τραμπ και το περιβάλλον του. Τα ίδια τα γεγονότα παρέχουν επαρκέστατες αποδείξεις πως μια ευρύτερη, πυρηνική, εξτρεμιστική και πολύ επικίνδυνη νέα μορφή του ίδιου νεοσυντηρητικού μετα-ψυχροπολεμικού προγράμματος για την κατάκτηση του κόσμου τέθηκε σε εφαρμογή από την παρούσα κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Φυσικά μια πυρηνική επίθεση εναντίον της Βόρειας Κορέας θα αποτελέσει παγκόσμια οικολογική και οικονομική καταστροφή και θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει σε παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, όπως κατέστησε σαφές το editorial της Global Times της 10ης Αυγούστου. Ένας νέος και μεγαλύτερος πόλεμος εναντίον του Ιράν θα αποτελέσει επίσης μια τρομερή περιπέτεια. Από την άλλη όμως, αν η Αυτοκρατορία διστάσει μπροστά σ’ αυτές τις δυσκολίες, τότε πιθανότατα θα αναγκαστεί να αποδεχθεί ένα είδος «πολυπολικού κόσμου» και να παραιτηθεί, παθητικά, μπροστά στην ανάδυση της Κίνας. Είναι έτοιμοι να αποδεχθούν κάτι τέτοιο;

Οι μικρές μειοψηφίες δεν επιτυγχάνουν μόνο λόγω ανώτερης στρατηγικής ικανότητας, λόγω αποφασιστικότητας, λόγω συνωμοσιών κλπ. Συνήθως αντιπροσωπεύουν, επίσης, ένα μεγάλο όραμα, μια μεγάλη ιδέα. Μπορεί να είναι μια προοδευτική και θετική ιδέα, αλλά μπορεί επίσης να είναι μια αντιδραστική και καταστροφική, όπως στην παρούσα συγκυρία.

Η τραγωδία είναι ότι η ανθρωπότητα στερείται σήμερα μεγάλων οραμάτων, εκτός από εκείνα τα σχέδια που θα την καταστρέψουν.

Ελπίζουμε ότι τίποτα από αυτά που περιγράφονται παραπάνω δεν θα συμβεί, ούτε στις 10 Οκτωβρίου ούτε μετά. Το γεγονός ότι τέτοια σχέδια συναντούν αντίσταση στο εσωτερικό της κυβέρνησης των ΗΠΑ είναι αρκετά θετικό. Αλλά αυτή η αντίσταση από μόνη της δεν είναι σε θέση να σταματήσει οριστικά την πορεία προς τον πόλεμο.

Για να μην υλοποιηθούν τέτοια σενάρια, οι λαοί πρέπει να κινητοποιηθούν σε όλον τον κόσμο, η Κίνα και η Ρωσία πρέπει να στείλουν τα απαραίτητα σταθερά μηνύματα στην Ουάσινγκτον, αντί να προσπαθούν να την κατευνάσουν επιβάλλοντας κυρώσεις στην Κορέα. Η ενότητα των πιθανών θυμάτων της επιθετικότητας των ΗΠΑ πρέπει να διατηρηθεί με κάθε κόστος.

Δυστυχώς, οι πολιτικές συνθήκες που επικρατούν σήμερα διευκολύνουν σε μεγάλο βαθμό την έναρξη ενός πυρηνικού πολέμου. Από το 1945 έως το 2003 ζήσαμε τεράστια αντιπολεμικά, αντιπυρηνικά και φιλειρηνικά κινήματα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα. Από τον De Gaulle μέχρι τον Villepin, από τον Willy Brandt μέχρι τον καγκελάριο Schroeder, σημαντικά δημόσια πρόσωπα μπόρεσαν να εκφράσουν και να διαμορφώσουν τη συνείδηση της ανθρωπότητας. Τώρα δεν έχουμε τίποτα. Ακόμη και οι απίστευτες απειλές γενοκτονίας που ο ίδιος ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών εκστόμισε από το βήμα του ΟΗΕ δεν προκάλεσαν καμία σημαντική αντίδραση.

Εάν η κατάσταση αυτή συνεχιστεί, εάν η πολιτική δεν σταματήσει τον πόλεμο, η καταστροφή θα είναι αναπόφευκτη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην μία την άλλη στιγμή.

Δημοσιεύτηκε στο Defend Democracy Press στις 5.10.2017

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Αυτό το άρθρο είχε ήδη δημοσιευτεί, όταν ο σημαντικός Αμερικανός δημοσιογράφος Robert Perry, o άνθρωπος που αποκάλυψε το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας, υπογράμμισε σε άρθρο του την πολύ σημαντική επιρροή που ασκεί επί του Προέδρου Τραμπ ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Το άρθρο του Ρόμπερτ Πέρρυ μπορείτε να το βρείτε εδώ

Ποσο κοντα ειμαστε σε πυρηνικο Πολεμο;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.

Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.

Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους. Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.

Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτων είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.

Δυστυχώς, οι παγκόσμιες πολιτικές συνθήκες σήμερα, είναι που συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη. Ζούμε μια τρομερή υποχώρηση της πολιτικής συνείδησης παγκόσμια και μια αποσύνθεση της πολιτικής σκέψης – αυτή ακριβώς που επέτρεψε σε ένα κλόουν να παραστήσει τον αγωνιστή υπέρ της ειρήνης (!) και να παγιδεύσει τόσους ανθρώπους και δυνάμεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και παγκοσμίως.


Η Προειδοποίηση της Κίνας

Στις αρχές Αυγούστου η κινεζική ηγεσία αποφάσισε ότι το πράγμα παρατράβηξε. Η πολιτική κατευνασμού της αμερικανικής επιθετικότητας και πιέσεων στη Βόρειο Κορέα, που εφήρμοσε το Πεκίνο, όπως επίσης η Μόσχα και οι Ευρωπαίοι, δεν φαινόταν να αποτρέπει, αντίθετα, έκανε πιο πιθανό το ενδεχόμενο ενός πολέμου στην βορειοανατολική Ασία. Η Κίνα, όπως και όλα τα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ, είχαν ήδη επιβάλλει στη Βόρειο Κορέα σκληρές κυρώσεις, παρόλο που όλος ο κόσμος γνωρίζει από τα προηγούμενα παραδείγματα (π.χ. Γιουγκοσλαβία ή Ιράκ) ότι αυτές οι κυρώσεις πλήττουν πάντα τους λαούς και όχι τα καθεστώτα, δεν επιτυγχάνουν το αποτέλεσμα που λένε ότι επιδιώκουν και αποτελούν συνήθως τον προθάλαμο στρατιωτικής επίθεσης κατά του «τιμωρούμενου» κράτους.  Αλλά, αντί η πολιτική τους να οδηγήσει σε κάποιο μαλάκωμα της αμερικανικής στάσης, οδήγησε σε σκλήρυνση, ωθώντας ταυτόχρονα τη Βόρειο Κορέα στη μόνη εναπομένουσα στρατηγική, την απειλή του Σαμψών «Αποθανέτω η Ψυχή μου μετά των Αλλοφύλων». ‘Αλλωστε, ακόμα κι αν η ηγεσία της Βόρειας Κορέας είχε αμφιβολίες, γνωρίζει πολύ καλά τι έπαθαν ο Σαντάμ Χουσείν, ο Καντάφι και ο ‘Ασαντ, αφού «συμμορφώθηκαν» με τις απαιτήσεις ελέγχου των εξοπλισμών τους.

Ο Τραμπ και ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς (που μάλιστα εμφανίζεται ως «μετριοπαθής» και «φωνή της λογικής» στην αμερικανική κυβέρνηση από τον τύπο!), διετύπωσαν στις αρχές Αυγούστου,  πρωτοφανείς απειλές «τερματισμού» του καθεστώτος της Βόρειας Κορέας αλλά και «καταστροφής» του πληθυσμού της. Στον αμερικανικό τύπο διέρρευσαν πληροφορίες ότι βομβαρδιστικά Β1 είναι έτοιμα να απογειωθούν από το Γκουάμ  για να πλήξουν την χώρα. Στις 8 Αυγούστου, δύο Β1 πέταξαν κοντά στην Κορέα.

Το Πεκίνο δεν έχει καμία διάθεση να πάει σε σύγκρουση με τις ΗΠΑ. Λέγεται ότι η παρακαταθήκη του Ντενγκ στους συμπατριώτες του είναι να έχουν ειρήνη τουλάχιστο μισό αιώνα με την υπερδύναμη. Στο Πεκίνο άλλωστε (όπως και στη Μόσχα) υπάρχει αναπόφευκτα και ένα ισχυρό λόμπυ υπέρ της διατήρησης, πάση θυσία, καλών σχέσεων με τη Δύση, με ισχυρό κοινωνικό έρεισμα αφού εκφράζει τη νεοσχηματιζόμενη αστική τάξη της Κϊνας. Πίσω από τον ασαφή όρο «παγκοσμιοποίηση», υπάρχει μια ολοκληρωτική «Αυτοκρατορία του Χρήματος» και αυτή η Αυτοκρατορία είναι ένα παγκόσμιο κόμμα που βρίσκεται σε όλα τα κέντρα του κόσμου. ‘Οσο για τη «διαθήκη» του Ντενγκ, το πρόβλημα είναι ότι η ειρήνη θέλει δύο, ενώ για τον πόλεμο φτάνει ένας! Αν αυτή ήταν η γνώμη του Ντενγκ,  δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι και η Ουάσιγκτων θα συμφωνήσει, θα αφήσει δηλαδή την Κίνα να αναπτυχθεί μέχρι να γίνει ισοδύναμη με την Αμερική!

Στις 10 Αυγούστου το Πεκίνο αποφάσισε να αντιδράσει. Η εφημερίδα Global Times,  ιδιοκτησία της «Λαϊκής Ημερησίας», οργάνου του κυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, δημοσίευσε ένα κύριο άρθρο ασυνήθιστης σαφήνειας. Προειδοποιούσε, μεταξύ άλλων, τις ΗΠΑ να μην επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα «απρόκλητες» και να μη δοκιμάσουν να μεταβάλουν με στρατιωτικά μέσα το καθεστώς της και την ισορροπία δυνάμεων στην κορεατική χερσόνησο γιατί, αν δοκιμάσουν να το κάνουν, το Πεκίνο «θα τις  εμποδίσει». Ταυτόχρονα, ζητούσε από τη Βόρειο Κορέα να μην εκτοξεύσει πυραύλους που απειλούν το “αμερικανικό έδαφος” γιατί, αν το κάνει, θα την αφήσει ανυπεράσπιστη.

Η Κίνα μόνο ένα μέσο έχει για να “εμποδίσει” τους Αμερικανούς να επιτεθούν στη Βόρειο Κορέα και να μεταβάλλουν την κατάσταση πραγμάτων στην κορεατική χερσόνησο. Το μέσο αυτό είναι οι ένοπλες δυνάμεις της.

Αλλά μια στρατιωτική εμπλοκή Κινέζων και Αμερικανών στην Κορέα συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο παγκόσμιας πυρηνικής σύρραξης.

‘Ηδη, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το αμερικανικό Πεντάγωνο (κατά τη «μεσοβασιλεία» μεταξύ Κλίντον και υιού Μπους, πιθανώς για να μην πάρει κανείς την ευθύνη) έκανε ασκήσεις επί χάρτου με σενάριο έναν κυβερνοπόλεμο με την Κίνα στον Ειρηνικό, το 2017,  με περιορισμένη χρήση πυρηνικών όπλων.

Οι Κινέζοι αντικατέστησαν το προσωπικό που χειρίζεται τα κορεατικά θέματα και μετά το δημοσίευμα της Global Times, ο Πρόεδρος Σι τηλεφώνησε στον Τραμπ και ζήτησε αποφυγή εμπρηστικών δηλώσεων και ενεργειών, ο Κινέζος Υπουργός Eξωτερικών τηλεφώνησε στον Ρώσο ομόλογό του και του είπε, σύμφωνα με την ανακοίνωση, ότι δεν μπορεί η Κίνα και η Ρωσία να αφήνουν κάποιον να κάνει ότι θέλει στην «αυλή» τους.

Μια συμμαχία Ρωσίας – Κίνας είναι  ισχυρός παράγων ανάσχεσης της Υπερδύναμης, το ζήτημα είναι όμως ότι η πρακτική λειτουργία «αντιηγεμονικών» συμμαχιών προσκρούει ενίοτε στην επιθυμία κάθε «πόλου» να μην έρθει σε αντιπαράθεση με την υπερδύναμη, παρά μόνο όταν απειλούνται τα δικά του ζωτικά συμφέροντα. Το Πεκίνο κράτησε για παράδειγμα πολύ χαμηλό προφίλ στις μεσανατολικές συρράξεις, που όμως ήταν και η «εισαγωγή» στην κορεατική κρίση που τώρα αντιμετωπίζει. Οι εναλλακτικοί πόλοι του διεθνούς συστήματος, αθροιζόμενοι, έχουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από την Υπερδύναμη, το πλεονέκτημα όμως της τελευταίας είναι ότι, σε αντίθεση με τους αντιπάλους της, έχει μια πλήρη παγκόσμια, όχι μερική και περιφερειακή, στρατηγική.

Η προειδοποίηση της Global Times θύμισε σε ορισμένους αναλυτές, τηρουμένων των αναλογιών,  την ανάλογη που απηύθυνε ο Τσου Εν Λάι στον Πρόεδρο Τρούμαν τον Αύγουστο του 1950, πάλι για την Κορέα. Ο Τρούμαν τη χαρακτήρισε «μπλόφα» και οι Αμερικανοί έτριβαν τα μάτια τους όταν τον Οκτώβριο του 1950 ο κινεζικός στρατός επενέβαινε στην κορεατική χερσόνησο και άρχιζε ένας από τους αγριότερους πολέμους της ιστορίας, με την αεροπορία των ΗΠΑ να ισοπεδώνει όλες ανεξαιρέτως τις κορεατικές πόλεις. «’Εκανα εμετό με όσα είδα στην Κορέα», ομολόγησε ο στρατηγός Μακ ‘Αρθουρ ενώπιον του Κονγκρέσου. Πιστεύεται ότι ο ίδιος ζήτησε χρήση ατομικών όπλων, αλλά οι πολιτικές συνθήκες την απέτρεψαν.


Τραμπ – Απότομη Προσγείωση

Πριν εκλεγεί, ο κ. Τραμπ εμφανίστηκε από τους οπαδούς του, και στην Αμερική και παγκοσμίως, ως φίλος της Ρωσίας, απομονωτιστής, αντίπαλος των πολέμων, επιφυλακτικός αν όχι απορριπτικός για το ΝΑΤΟ και διάφορα άλλα.

Ήδη, μόνο στο πρώτο εξάμηνο της θητείας του, το ενδεχόμενο πυρηνικής σύγκρουσης με τη Ρωσία ή/και την Κίνα έγινε ορατό τρεις φορές! Πριν από την τωρινή κρίση με την Κορέα, είχαμε τον Απρίλιο, τον αμερικανικό βομβαρδισμό της Συρίας, όπου σταθμεύουν ρωσικές δυνάμεις, τις απειλές Τίλερσον προς τη Μόσχα – “με μας ή με τον ‘Ασαντ” και την υπενθύμιση από τη Ρωσία της ετοιμότητας των πυρηνικών στρατηγικών δυνάμεών της, όπως και το προηγούμενο επεισόδιο Απριλίου κατά της Βορείου Κορέας.

Καθόλου άσχημα για έξη μήνες. Πόσο μάλλον αν προσθέσουμε την έναρξη προετοιμασίας πολέμου κατά του Ιράν (δήλωση του Προέδρου Τραμπ ότι δεν εκπληρώνει τη συμφωνία για τα πυρηνικά), την απειλή Τραμπ για στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα, τη δοκιμή νέων αποσταθεροποιητικών όπλων από τις ΗΠΑ, συμβατικών και ατομικών, ικανών να πλήξουν τα καταφύγια ηγετών εχθρικών χωρών, την στρατιωτική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ, τις απειλές του Υπουργού ‘Αμυνας της κυβέρνησης Τραμπ ότι θα εξοπλίσει με βαριά, καθαρά επιθετικά όπλα την Ουκρανία, την επικράτηση των νεοσυντηρητικών επί των απόψεων της ηγεσίας των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων με αποτέλεσμα την κατάληψη της Μοσούλης με ισοπέδωση.

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι θέλει για τον Τραμπ. Δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου να αναλύσει τις απίθανες ανοησίες που ελέχθησαν – και λέγονται ακόμα – για το τι είναι αυτός ο άνθρωπος, η εκλογή του οποίου συνιστά πιθανώς μια από τις μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες συνωμοσίες και απάτες της παγκόσμιας ιστορίας. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους άλλους δεν είναι ότι δεν κάνουν λάθη, ενίοτε και πολύ σοβαρά λάθη. ‘Ολοι κάνουν λάθη. Τα λάθη είναι όχι μόνο αναπόφευκτα, αλλά και «επιθυμητά» κατά κάποιο τρόπο, γιατί είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία. «Ο μεγαλύτερος δάσκαλός μου ήταν τα λάθη μου», είπε ο Μεγάλος Πέτρος. Η διαφορά των έξυπνων ανθρώπων από τους … άλλους, έγκειται στην ικανότητά τους να αντιληφθούν γρήγορα, να διορθώσουν, όσο είναι δυνατό, και να διδαχθούν από τα λάθη τους.

Αυτό που γίνεται μπροστά στα μάτια μας, στην πράξη και αυτό είναι που μετράει, είναι ότι, επί των ημερών του κ. Τραμπ, αναβιώνει η γνωστή και δημοσιευμένη από δεκαετιών στρατηγική του «Κόμματος του Πολέμου» και των Νεοσυντηρητικών, που περιλαμβάνει την καταστροφή σχεδόν όλων των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας και που δεν είναι παρά μια άσκηση περικύκλωσης και εξουδετέρωσης, τελικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, της Ρωσίας, της Κίνας, αλλά και της Ευρώπης ακόμα, ως δυνατότητας. ‘Ενας πολιτικός που συνδέεται στενά με το «όραμα» των Νεοσυντηρητικών, ο κ. Νετανιάχου, το είπε καθαρά στην πρώτη δήλωσή του μετά τον βομβαρδισμό της Συρίας τον Απρίλιο. Αφού συνεχάρη τους Αμερικανούς, πρόσθεσε ότι ελπίζει η Τεχεράνη, η Βόρειος Κορέα και «άλλοι» να «πάρουν το μήνυμα».

Ακόμα μεγαλύτερη σημασία από το  τι πιστεύει ή δεν πιστεύει ο Τραμπ, αν και ποιοι τον «χειραγωγούν», αν θέλει ή πιέζεται να κάνει ότι θέλει, είναι αυτό που κάνει η κυβέρνησή του. Και η κυβέρνησή του πάει full steam για παγκόσμια σύρραξή, ή τουλάχιστον απειλεί με μια τέτοια σύρραξη, αν βασιστούμε για να την κρίνουμε στα γεγονότα, στο τι συμβαίνει και όχι στο τι νομίζουμε, τι μας λένε, τι θέλουμε ή τι έχουμε συμφέρον  να πιστεύουμε ότι συμβαίνει.

Το ζήτημα του πολέμου και του ιμπεριαλισμού δεν είναι άλλωστε θέμα προσωπικού γούστου του α’ ή β’ ηγέτη. Οι προσωπικότητες έχουν πράγματι τεράστια σημασία και μπορεί όντως να κάνουν τη διαφορά σε κρίσιμα σημεία της ιστορικής εξέλιξης. ‘Οσο όμως η βαθειά, ολόπλευρη κρίση του παγκόσμιου συστήματος είναι μαζί μας και όσο γίνεται οξύτερη, χωρίς μάλιστα πολιτικές δυνάμεις, κοινωνίες, ηγεσίες, διανοούμενοι να θέτουν συνειδητά το καθήκον δημιουργίας αξιόπιστων εναλλακτικών λύσεων, το ενδεχόμενο μιας παγκόσμιας καταστροφής θα παραμένει επίσης πάρα πολύ μαζί μας.

Το άρθρο των Global Times της 10ης Αυγούστου έχει ενδιαφέρον και γιατί εντοπίζει και αναλύει έναν μηχανισμό με τον οποίο μπορεί οι ΗΠΑ και η Βόρειος Κορέα να εμπλακούν από κακούς υπολογισμούς σε ένα παιχνίδι που υπερβαίνει τις ικανότητές τους, οδηγούμενες χωρίς πρόθεση για κάτι τέτοιο στον πόλεμο.

Αυτό που δεν εξετάζει το άρθρο είναι η πιθανότητα να υπάρχει «κρυμμένος Αλκιβιάδης» στο σύστημα (με την έννοια μιας αποφασιστικής μειοψηφίας, όπως αυτή που κέρδισε τελικά την πλειοψηφία στη Συνέλευση των Αθηναίων υπέρ της σικελικής εκστρατείας, όπως τη διαιώνισε ο Θουκυδίδης), ο οποίος να χρειάζεται τελικά να γίνει κάπου ένας πυρηνικός πόλεμος, γιατί μόνο τρομάζοντας την ανθρωπότητα θα μπορούσε να πετύχει τους στόχους του. Εκεί οδηγεί στην ακρότητά της η ίδια η λογική της στρατηγικής του Χάους. Ο απόλυτος τρόμος θα ήταν ίσως και ένας τρόπος να αποδεχθούν οι άνθρωποι την ιδέα ενός παγκόσμιου Δικτάτορα, έστω και με τίμημα την προσωρινή τους επιβίωση ως Δούλων.

Ήδη άλλωστε, είναι απολύτως σαφές ότι το πρόγραμμα στρατιωτικής ανατροπής των καθεστώτων του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, που εξ αρχής περιλαμβανόταν στην στρατηγική του Κόμματος του Πολέμου και των Νεοσυντηρητικών, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί με συμβατικά στρατιωτικά μέσα. Οδηγεί αναπόφευκτα σε χρήση πυρηνικών όπλων.

Ακόμα κι αν δεν χρησιμοποιηθούν πυρηνικά σύντομα στην Κορέα, μια παράπλευρη αλλά πολύ σημαντική παρενέργεια της τωρινής κρίσης είναι ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη εξοικειώνεται με την ιδέα χρήσης των πυρηνικών όπλων, ένα ταμπού της εποχής μετά το 1945. ‘Όταν εκφέρονται τερατώδεις απειλές εναντίον μιας χώρας και κανείς σχεδόν διεθνώς δεν αντιδρά, αυτό τις νομιμοποιεί.


Η Αφωνία του Κόσμου

Το χειρότερο δεν είναι καν αυτά που κάνει η Ουάσιγκτων επί Τραμπ. Το χειρότερο είναι ότι δεν “κουνιέται φύλλο” σε όλο τον κόσμο. Τον Φεβρουάριο 2003, όταν οι Αμερικανοί ετοίμαζαν την εισβολή στο Ιράκ, μαζί με τους Βρετανούς, τους Αυστραλούς και τους Πολωνούς, εκατομμύρια διαδηλωτών βγήκαν παγκοσμίως στο δρόμο για να τους εμποδίσουν. Ο “τελευταίος των Γκωλικών”, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν έγινε το σύμβολο όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας, όταν κατακεραύνωσε, με μια ιστορική ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας,  τις ΗΠΑ για τη σχεδιαζόμενη τότε εισβολή στο Ιράκ. Μετά βέβαια, είναι αλήθεια, ότι και ο Πρόεδρος Σιράκ και ο Καγκελλάριος Σρέντερ κατατρόμαξαν από το ίδιο το θάρρος που επέδειξαν και ανέκρουσαν πρύμνα, συμβάλλοντας έτσι να μην υπάρχει πλέον ούτε ίχνος ανεξαρτησίας στα ευρωπαϊκά κράτη και να έχει καταστραφεί η μισή Μέση Ανατολή και να απειλούμαστε πλέον όχι μόνο με τρομερούς συμβατικούς, αλλά και με πυρηνικούς πολέμους!

Σε όλη την ιστορική περίοδο μετά το 1945 υπήρξε ένα ισχυρότατο φιλειρηνικό, αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα. Αυτό απέτρεψε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο μεταξύ 1945 και 1949, όταν η Μόσχα δεν είχε ακόμα πυρηνικά όπλα, αυτό συνέβαλε επίσης καθοριστικά στη δημιουργία μιας δομής στοιχειώδους ελέγχου των εξοπλισμών μεταξύ ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, αυτό εμπόδισε τους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν ατομικά όπλα στην Κορέα και στο Βιετνάμ. Οι πόλεμοι της Αλγερίας και του Βιετνάμ κερδήθηκαν εξίσου στα πεδία των μαχών και στους δρόμους των ευρωπαϊκών και αμερικανικών μεγαλουπόλεων. Μια σειρά σπουδαίων διανοούμενων και επιστημόνων, όπως ο ‘Αλμπερτ Αϊνστάιν και πολλοί άλλοι, τάχθηκαν εναντίον του Πολέμου. Ο Ντε Γκωλ διαφώνησε με τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ακόμα κι όταν του πρότειναν να συλλάβει τον Ζαν Πωλ Σαρτρ, μεσούντος του πολέμου στην Αλγερία, ο Στρατηγός λέγεται ότι απήντησε «δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο». Στη Γερμανία ο Βίλυ Μπραντ άνοιγε τον δρόμο στην Οστπολιτίκ

Σήμερα δεν υπάρχουν διανοούμενοι και οι «πολιτικοί» έχουν μετατραπεί σε (συχνά εκβιάσιμους) υπαλλήλους τραπεζών. Τα αντιπολεμικά κινήματα και όλα τα κινήματα αμφισβήτησης δεν υπάρχουν ή είναι πολύ περιορισμένα. Μια εκφυλισμένη «αριστερά» τάσσεται συχνά υπέρ του «δικού της» ιμπεριαλισμού, χρησιμοποιώντας τις ορθές ή εσφαλμένες κριτικές εναντίον του καθεστώτος των τρίτων χωρών για να επιτρέπει στρατιωτικές επεμβάσεις σε όλο τον κόσμο. Ζούμε δηλαδή σε μια περίοδο πρωτοφανούς υποχώρησης της ανθρώπινης συνείδησης.

Ακόμα όμως και μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων, η ύπαρξη πυρηνικής ισοτιμίας είναι μακροχρονίως αναγκαία συνθήκη αποτροπής του πυρηνικού πολέμου, όχι όμως και ικανή.  Ξέρουμε τώρα ότι στη σύσκεψη για την Κούβα που αποφάσισε αν θα γίνει ή όχι παγκόσμιος πυρηνικός πόλεμος, όλοι οι συμμετέχοντες ήταν υπέρ του πολέμου, εκτός από δύο πρόσωπα, τον Πρόεδρο Κένεντι και τον αδελφό του. Η ύπαρξή τους όμως εκεί μέσα δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός. Αντανακλούσε την ιδεολογία, την πολιτική ατμόσφαιρα, τις αντιλήψεις, της κοινωνικές δυνάμεις της εποχής τους, τον καπιταλισμό του 1960 και όχι αυτόν που έχουμε τώρα.


Η εκδίκηση της πολιτικής

Η ανακάλυψη των πυρηνικών όπλων τροποποίησε βαθιά, αλλά δεν ακύρωσε το αξίωμα του Κλαζούζεβιτς: Ο Πόλεμος είναι συνέχεια της Πολιτικής με άλλα μέσα.

Γιατί οι κοινωνίες δεν είναι ανόργανη ύλη, δεν καθορίζεται ντετερμινιστικά η πορεία τους. Πίσω από κάθε απόφαση χρήσης ενός όπλου υπάρχει μια ανθρώπινη βούληση. Οι άνθρωποι όμως είναι ικανοί για λογικές, αλλά και για εντελώς παράλογες συμπεριφορές, για σωφροσύνη και για παραφορσύνη.

Για να λειτουργήσει η πυρηνική αποτροπή χρειάζεται ένα μίνιμουμ επίπεδο ορθολογισμού στο παγκόσμιο σύστημα, αλλοιώς η ύπαρξη πυρηνικών οπλοστασίων μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή. Κι αυτό που βλέπουμε σήμερα στο παγκόσμιο σύστημα είναι η σταδιακή καταστροφή του ορθολογισμού, σύμπτωμα κοινωνιών που δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματά τους.

Ο Μαρξ είπε ότι οι άνθρωποι, οι κοινωνίες βάζουν στον εαυτό τους τα προβλήματα που μπορούν να λύσουν. Προφανώς δεν βάζουν αυτά που δεν μπορούν να λύσουν. ‘Η τα βάζουν με λάθος, καταστροφικό και παραπλανητικό τρόπο (όπως συνέβη με τους ολοκληρωτισμούς του μεσοπολέμου ή με τον Τραμπ και την Λεπέν σήμερα).

Ο ίδιος ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών π.χ. αμφισβητεί ανοιχτά τα πορίσματα της Επιστήμης, δηλαδή την Επιστήμη, στο μείζον, καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση της ζωής πρόβλημα της Κλιματικής Αλλαγής.

Αμερικανοί επίσημοι συγκρίνουν τον Πούτιν με τον Χίτλερ, δηλαδή πληροφορούν τους Ρώσους αναλυτές ότι πιθανώς ετοιμάζουν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Τι θα γίνει αύριο αν συμβεί ένα λάθος στα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, όπως τόσες φορές στην ιστορία; Αυτοί που θα πρέπει να πάρουν τις αποφάσεις, θα επηρεαστούν όχι μόνο από αυτό που βλέπουν στις οθόνες των ραντάρ, αλλά και από αυτό που εκτιμούν ως πιθανό να συμβαίνει. Πολύ περισσότερο όταν αυτά θα συμβαίνουν σε ένα κυβερνο-περιβάλλον διασποράς πληροφορίας με ρυθμούς και σε ποσότητες που υπερβαίνουν την ικανότητα του ανθρώπινου μυαλού να τις αξιολογήσει.

Η ψυχροπολεμική ρητορεία που άρχισε η Κυρία Κλίντον και συνεχίζει με έργα, όχι με λόγια, ο Τραμπ, καταστρέφει το ελάχιστο κοινά αποδεκτών κανόνων συμπεριφοράς, την ελάχιστη βάση κοινής κατανόησης του κόσμου, μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων. Το ίδιο άλλωστε έκανε και η κατάργηση της συνθήκης για τα αντιβαλλιστικά όπλα ΑΒΜ, καταστρέφοντας το θεμέλιο της δομής του ελέγχου των εξοπλισμών που επέβαλλε μάλιστα η ίδια η Αμερική, για να αποτρέψει από τον κίνδυνο αιφνιδιαστικού πρώτου πλήγματος.

Σήμερα στην Αμερική, δεν κουβεντιάζουν για την πολιτική της χώρας τους ή για την πολιτική της Ρωσίας και της Κίνας. Δεν κουβεντιάζουν ούτε για το τι περιέχουν ή όχι τα μέιλ της Κλίντον ή τι πραγματικά κάνει ο Τραμπ. Κουβεντιάζουν αν οι Ρώσοι υπέκλεψαν ή όχι αυτά τα μέιλ. Επιχειρείται δηλαδή να ταυτισθεί μια βασικά φιλειρηνική δύναμη, όπως η Ρωσία, με έναν Πρόεδρο που η οικονομική και κοινωνική του πολιτική έρχεται σε σύγκρουση με μεγάλα τμήματα της αμερικανικής κοινωνίας. Τα  τμήματα αυτά αντικειμενικά θα μπορούσαν να είναι «σύμμαχα» με τη Ρωσία στην επιδίωξη ανατροπής των παγκόσμιων πολεμικών τυχοδιωκτισμών, όπως σε μεγάλο βαθμό έγινε σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, γιατί αυτοί οι τυχωδιωκτισμοί δεν είναι προς το συμφέρον τους. (1)

Μόνο η επανεμφάνιση της πολιτικής μπορεί να σταματήσει την πορεία προς τον Πόλεμο – η ισοτιμία στα όπλα δεν φτάνει. Μόνο η έγκαιρη συνειδητοποίηση των κινδύνων και η κινητοποίηση παγκοσμίως για να αποτραπούν, της κοινής γνώμης και των πολιτικών δυνάμεων, μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο. Μακροχρόνια άλλωστε είναι αδύνατο να καταπολεμηθεί το σύμπτωμα χωρίς να πολεμηθεί η αιτία. Μόνο η εμφάνιση μιας σοβαρής ολοκληρωμένης εναλλακτικής σε έναν κόσμο «προϊστορικό και βάρβαρο» στην οικονομία, στις κοινωνικές και τις διεθνείς σχέσεις, στον Πολιτισμό, ενός εναλλακτικού οράματος στην ιδεολογία του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου που σήμερα κυριαρχεί, μόνο η κινητοποίηση μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων, διανοουμένων και κρατών, μπορεί να λύσει και το πρόβλημα του πολέμου και της επιβίωσης της ανθρωπότητας.



  1. Το ενδιαφέρον είναι ότι η απίθανη υπόθεση Τραμπ εξ αντικειμένου επέφερε βαρύ πλήγμα και στην εικόνα της Αμερικής ως «εχθρού» στη ρωσική κοινή γνώμη. ‘Όταν η Μοσκόβσκι Κομσομόλετς γράφει π.χ. τόσο μεγάλες ανοησίες όπως ότι η εκλογή Τραμπ στον Λευκό Οίκο είναι σαν την κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων από τους Μπολσεβίκους (!!!), η σύγχυση που δημιουργείται οδηγεί το ποσοστό των Ρώσων που εκτιμούν – ορθώς – την Αμερική ως εχθρό, να πέσει από το μάλλον ήδη χαμηλό 42% στο 8%.
    Αν υπάρχει μια σταθερά στη ρωσική ιστορία είναι ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να καταληφθεί εξ εφόδου, με επίθεση. Μπορεί να καταστραφεί μόνο αν μπερδέψει τους φίλους και τους εχθρούς της. Η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί το 1941 με αυτόν τον μηχανισμό και κατεστράφη τελικά με την ίδια μέθοδο το 1991. ‘Ενας λόγος που επεβίωσε η εξουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Κίνα είναι ότι πάντα η επικοινωνιακή πολιτική διατήρησε την εικόνα της Δύσης ως εχθρού.
    Σε κάθε περίπτωση, η σταθερότητα της εσωτερικής κατάστασης στη Ρωσία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον τρόπο που καταλαβαίνει η ελίτ και η κοινή γνώμη της χώρας τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής και της διεθνούς κατάστασης.

25 Αυγούστου 2017

Μνημονια, τα δυο Καταστροφικα Σεναρια για φετος και ο νεος πολεμος στη Συρια

Συζήτηση στην εκπομπή “Επί του πιεστηρίου” του Kontra Channel για τα Μνημόνια, τα ελληνοτουρκικά, το ευρώ και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή




H Aπαγωγη της Γαλλιας (απο τον Τραμπ στη Λεπεν)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Είμαι ο τελευταίος Πρόεδρος της Γαλλίας, οι επόμενοι θάναι λογιστές, είπε ο Μιτεράν.

Δεν θα μπορούσε όμως να φανταστεί τους απροσδόκητους, ελικοειδείς δρόμους που θα διάλεγε η Ιστορία, ή όσοι χρειάζονται λογιστές, για να προσεγγίσει την επιδίωξή της.

Ίσως ούτε ένας Μακιαβέλι θα μπορούσε. Θα χρειαζόταν η διεστραμμένη μεγαλοφυία ενός Ιωσήφ Φουσέ.

Το αδιανόητο, που προετοιμάζουν τόσο πολύ καιρό, είναι έτοιμο τώρα να συμβεί. Αναγγέλλοντας, όπως και τόσα άλλα που συμβαίνουν, την εποχή των μεγάλων παγκόσμιων συγκλονισμών.

Στη Γαλλία, στη χώρα του Βολταίρου και του Ροβεσπιέρου, της Γαλλικής Επανάστασης και της Κομμούνας, του Σαρλ ντε Γκωλ και του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, την κόρη της Αναγέννησης και των Φώτων (του Διαφωτισμού), τη μάνα της νεώτερης Ευρώπης και του πολιτισμού της, όσου τέλος πάντων απομένει, ετοιμάζεται τώρα να διαβεί την πύλη των Ηλυσίων, η Μαρίν Λεπέν.

Τελευταία, μεταλλαγμένη ασφαλώς, απόγονος όμως πάντα, ενός ρεύματος που έλκει την καταγωγή του από το Βισύ, το όνειδος της Γαλλίας.

Κι όμως, ο δημιουργός του Εθνικού Μετώπου, ο ίδιος ο πατέρας της, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν δεν γελάει που βλέπει το κίνημα που έφτιαξε να πλησιάζει τόσο πολύ την εξουσία. Ούτε που το σπλάχνο του το ίδιο ετοιμάζεται να γίνει, Πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Ο Λεπέν κλαίει.

Τις ιδέες του γράφοντος, άβυσσος τις χωρίζει από τις δικές του. Ωστόσο, στον κόσμο που ανατέλλει, δεν έχουν σημασία μόνο οι διακρίσεις αριστερός-δεξιός, κομμουνιστής-φασίστας, ‘Αθεος-Πιστός, Χριστιανός-Μουσουλμάνος κ.ο.κ. ‘Εχει τεράστια σημασία επίσης αν ένα άτομο ανήκει σε αυτούς που έχουν οποιασδήποτε μορφής ταυτότητα, ιδεολογία, θρησκεία, ηθική ή σε αυτούς που δεν έχουν καμία, τους Homo Economicus, πλαστελίνη της εποχής μας, σύγχρονους Φάουστ που πούλησαν, αν είχαν, την ψυχή τους.

Η πληροφορία κρύβεται στο ασυνήθιστο, στο σπάνιο, πίστευε ο ιδρυτής της ομώνυμης Θεωρίας Shannon.

Τι ξέρει ο Ζαν-Μαρί, που δεν ξέρουμε ή δεν καταλαβαίνουμε εμείς;


Pourquoi Pas?

Στο καθεστώς του Βισύ βρίσκουμε μία από τις απώτερες “ρίζες” του Εθνικού Μετώπου. Αυτό συνοδεύει αναπόφευκτα τη Μαρίν, όσο κι αν προσπαθεί ο “στρατηγός” της, ο κ. Φιλιπό, να κόψει κάθε δεσμό με το παρελθόν του Μετώπου, είτε το Βισύ, είτε τα βασανιστήρια των μαχητών, στην προσπάθεια να μείνει η Αλγερία αποικία των Γάλλων, προσπάθεια που στοίχισε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Αλγερίνους και την καταστροφή της χώρας τους.

Οι Αρχαίοι δίδαξαν το νόημα της αλήθειας κατασκευάζοντας τη λέξη με το στερητικό α και τη Λήθη. Να μη ξεχνάς. Τα σπουδαία και σημαντικά.

Το Βισύ το επέβαλε η μπότα των Ναζί και το επέτρεψε η ψήφος της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών της εκλεγμένης Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στο καζίνο της ομώνυμης γαλλικής λουτρόπολης, το 1940. Πολύ προτού φτάσουμε στη σημερινή “Οικονομία-Καζίνο” και την “Πολιτική-Καζίνο”.

Όχι, είπε ο στρατηγός ντε Γκωλ, είναι πραξικόπημα. Το πολέμησε με τους Ελεύθερους Γάλλους του, το πολέμησαν οι Μακί. Το πολέμησαν ‘Ελληνες, Σέρβοι, Βρετανοί και οι μαχητές της Μόσχας, του Λένινγκραντ και του Στάλινγκραντ, προτού το νικήσουν οι Σοβιετικοί καταβάλλοντας τρομακτικό τίμημα για να υψώσει τη σημαία του στο Ράιχσταγκ ο Κόκκινος Στρατός.

Τότε τουλάχιστο, η Γαλλία διατηρούσε την ανάμνηση της καρατόμησης των Βασιλέων της. Ο ντε Γκωλ έστειλε στο Δικαστήριο τους αρχηγούς του Βισύ, τον ήρωα του Α’ Παγκοσμίου στρατάρχη Πετέν και τον πρωθυπουργό Λαβάλ, οι δικαστές, με τη σειρά τους, στο εκτελεστικό αποτέλεσμα. Θανάτωσαν τον Λαβάλ, για να ζήσει η Γαλλία και η  Δημοκρατία της (Republique). Η Γαλλία κέρδισε το δικαίωμα να καθήσει στο τραπέζι των νικητών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και να συμπεριληφθεί στα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Επιστρέφει λοιπόν τρόπον τινά το Βισύ. ‘Οχι επαινώντας, αλλά αποφεύγοντας να υπερασπιστεί, μισοκαταδικάζοντας τον εαυτό του, καταθέτοντας στεφάνια στον τάφο του ντε Γκωλ, διεκδικώντας επιδεικτικά, ιδίως η Μαριόν Λεπέν, το νεώτερο και πολύ όμορφο “πολιτικό αστέρι” της οικογένειας, περίπου την κληρονομιά του Ναπολέοντα.

Πως άραγε έκανε δυνατή η Ιστορία, ή οι επίδοξοι ιδιοκτήτες της τέτοια καταπληκτική εξέλιξη;


Η “αυτοκτονία” Σοσιαλιστών και Γκωλικών

Πολύ νερό κύλησε στον Σηκουάνα, για να φτάσουμε εδώ. Οι τρεις μεγάλες πολιτικές οικογένειες της Γαλλίας, μεταπολεμικά, Δεξιοί, Κομμουνιστές, Σοσιαλιστές (για να μη βάλουμε στον κατάλογο και τους τροτσκιστές, που δεν έγιναν ποτέ μεγάλη οργανωμένη πολιτική δύναμη, έπαιξαν όμως σημαντικότατο ρόλο) ακύρωσαν, με τις επιλογές τους, βασικά στοιχεία της ταυτότητάς τους, ως και τον λόγο της ύπαρξής τους (Raison d’ etre).

Θυμάμαι, νεαρός φοιτητής στη Γαλλία, τη δεκαετία του 1980, τον Ζαν-Μαρί να χαριτολογεί στην τηλεόραση, κατηγορώντας ότι του κλέβουν τις ιδέες, οι Σοσιαλιστές τον ατλαντισμό, οι Δεξιοί τον φιλελευθερισμό, οι  Κομμουνιστές τη μεταναστευτική πολιτική (ένας Κομμουνιστής δήμαρχος είχε στείλει μπουλντόζες να γκρεμίσουν παράγκες μεταναστών)

Δεν είχε εντελώς άδικο, αν και το πολύ πολύ να βοήθησε λίγο να αναδειχθούν οι αντιφάσεις τους. Ο λόγος που “αντέγραφαν” τον Λεπέν ήταν ότι υποχωρούσαν όλο και περισσότερο στην πίεση του Κεφαλαίου (και της Αμερικής). Επί δεκαετίες, Σοσιαλιστές και Δεξιά έκαναν αυτό που τους ζητούσαν να κάνουν. Στο τέλος κατέληξαν από πολιτικοί υπάλληλοι.

Ολοκληρώνοντας τη διαδικασία, έπαυσαν νάναι χρήσιμοι και σε αυτούς που τους ψήφιζαν και σε αυτούς που τους χρησιμοποίησαν.


Φιλελευθερισμός και Ατλαντισμός

‘Ενα χρόνο διήρκεσε το κάπως “αριστερό πείραμα” του Μιτεράν στην οικονομία, πριν σπεύσει να εγκαινιάσει και εφαρμόσει  παραδειγματικά την πιο ορθόδοξη φιλελεύθερη διαχείριση, αυτήν ακριβώς που ζήταγαν οι “αγορές”. (Ο μακαρίτης Γεράσιμος Αρσένης μου έλεγε ότι αυτή η στροφή του Μιτεράν, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αντίστοιχη της πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο αργότερα).

Οι Σοσιαλιστές ακολούθησαν φιλοαμερικανική πολιτική, στον αντίποδα του γκωλισμού, πολύ συνήθη για την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Χρειάστηκε να νοιώσει το τέλος του, για να ομολογήσει ο Φρανσουά Μιτεράν ότι “είμαστε σε πόλεμο με την Αμερική, αλλά οι Γάλλοι δεν το ξέρουν”. Δεν το ξέρουν, γιατί κανείς δεν τους το είπε.

Μέχρι και τους Σιράκ και Βιλπέν, που συμμάχησαν με τον Σρέντερ και τον Πούτιν, κατά του πολέμου στο Ιράκ, ο γκωλισμός διατήρησε ανεξαρτησιακά ρεφλέξ. Το 2003, ο Πρωθυπουργός του Σιράκ Βιλπέν, εξέφρασε όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα, κατακεραυνώνοντας, ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας, περίπου ως σύγχρονος Δημοσθένης, το αμερικανο-βρετανικό σχέδιο εισβολής στο Ιράκ.

Αμέσως μετά όμως, κατατρόμαξαν από το θάρρος τους, δέχτηκαν ίσως και μεγάλες πιέσεις και εκβιασμούς. ‘Εσπευσαν να ενταφιάσουν, πιο βιαστικά απ’ ότι το εξήγγειλαν, το σχέδιο πραγματικά ανεξάρτητης ευρωπαϊκής άμυνας. ‘Ολη την υπόλοιπη θητεία του, ο Σιράκ έστελνε κάθε βδομάδα τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του, κ. Λεβίν στην Ουάσιγκτων, μπας και γίνει νέα παρεξήγηση.

Λίγο πριν το τέλος της θητείας του, βαθειά πικραμένος από την επικράτηση Σαρκοζί στον αγώνα για τη διαδοχή του, φώναξε τέσσερις διεθνείς εφημερίδες στα Ηλύσια, να προειδοποιήσει για τους φοβερούς κινδύνους ενός πολέμου κατά του Ιράν. Τον παρουσίασαν σχεδόν ημίτρελλο.

Όσο για τον Βιλπέν έπεσε ήδη πριν τελειώσει η θητεία του Σιράκ. Δεν έπεσε για όσα είπε στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά γιατί δεν κατάλαβε ότι γκωλισμός και νεοφιλελευθερισμός είναι ασύμβατοι, προκαλώντας κοινωνική εξέγερση το 2006 (και βοήθησε να πέσει, με μια φιλική σπρωξιά στην πλάτη, ο συνάδελφός του Σαρκοζί).

Την αντίφαση ανάμεσα στο Κεφάλαιο και το ‘Εθνος, την κατάλαβε πολύ νωρίτερα ο ίδιος ο Ντε Γκωλ, που, αφού νίκησε την Επανάσταση του Μάη του ’68, προσπάθησε να εισάγει βαθιές αλλαγές στη διοίκηση των επιχειρήσεων. Ο στρατηγός τρελλάθηκε, σκέφτηκε η γαλλική μπουρζουαζία και τον ανέτρεψε.

Τώρα, έχουμε τον αξιολύπητο κ. Φιγιόν, που άρχισε την προεκλογική  εκστρατεία εξαγγέλλοντας απολύσεις, δηλαδή  πυροβολώντας τα πόδια του.


Από πολιτικοί υπάλληλοι (η παγκόσμια άνοδος του Χρήματος)

Στο σημείο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να παρεμβάλλουμε ένα τμήμα που αφορά πολύ γενικότερες των γαλλικών διεθνείς εξελίξεις, γιατί προσφέρουν ένα πλαίσιο κατανόησης αυτού που συμβαίνει στη Γαλλία. Οι αναγνώστες μπορούν να το παραλείψουν συνεχίζοντας με το αμέσως επόμενο τμήμα.

Με τον καιρό, η ποσότητα έγινε ποιότητα. Στην αρχή, οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν συμβιβασμούς προς τους ισχυρούς, το αχαλίνωτο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Στο τέλος μετετράπησαν σε υπαλλήλους του.

Μεταβλήθηκε ανεπαίσθητα η φύση των πολιτικών δυνάμεων, ως αποτέλεσμα τόσο των επιλογών τους, όσο και της δραματικής αύξησης της παγκόσμιας ισχύος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Που παύει σταδιακά να είναι ισχυρή συνιστώσα του “συστήματος”, για να γίνει το σύστημα!

Το Χρήμα γίνεται είδος “υπερδύναμης”, χωρίς να ενδυθεί τα συμβατικά χαρακτηριστικά των “παλαιών” κρατών. Κυβερνά τον κόσμο όχι μόνο με τη διαρκώς αυξανόμενη οικονομική ισχύ. Ούτε  έχει αεροπλάνα και πυραύλους να στέλνει σε φίλους και αντιπάλους. Σήματα στέλνει να τους παραπλανά, να μπαίνουν στο δρόμο που θέλει να πάρουν. Ελέγχει όλο και περισσότερο πολιτικές ελίτ, σκέψη, ενημέρωση, πολιτισμό.

Οι μέθοδοί του αντιστοιχούν σε κόσμο όπου η οικονομική ισχύς γίνεται σημαντικότερη της στρατιωτικής, η διανοητική της οικονομικής. Πόσες μεραρχίες έχει το Βατικανό; ρώτησε σαρκαστικά ο Στάλιν. Το Βατικανό είναι στη θέση του, το δικό του κράτος γκρεμίστηκε.

Με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, το Χρήμα χρειάζεται όλο και λιγότερο κράτη, ακόμη και τις ΗΠΑ. Τα υποτάσσει στη λογική του, δεν πειθαρχεί στη δική τους. Απελευθερώνεται κάθε περιορισμού, καταργώντας τη διάκριση επενδυτικών και αποταμιευτικών τραπεζών, βρίσκει νέους τρόπους να αναπαράγει τον εαυτό του με τη βιομηχανία παραγώγων, αυξάνει εκθετικά δια του Χρέους, τις απαιτήσεις του από ανθρώπους, λαούς, έθνη. Βρίσκει, στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, ένα κατεξοχήν εργαλείο θεσμοποίησης της κυριαρχίας του.

Αποκτά, γιατί μπορεί να τα αγοράσει, πρωτοφανή μέσα ελέγχου του ανθρώπου, από το DNA του μέχρι τις σκέψεις και τα αισθήματά μας, που παράγουν στρατιές ερευνητών στα μεγάλα πανεπιστήμια, κάθε μέρα, κάθε μήνα, κάθε χρόνο, χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι ύστερα.

Η σπουδαιότερη από τις τελευταίες αποκαλύψεις του Ασάνζ, δεν είναι οι τρόποι να μας παρακολουθούν μέσα στα σπίτια μας. Είναι η ευκολία που αυτά τα μέσα διοχετεύθηκαν από τη CIA σε ιδιώτες. ‘Οπως στο Ισραήλ, διατυπώνονται τώρα κατηγορίες ότι εκατομμυριούχοι προσπάθησαν να “αγοράσουν” λειτουργίες της Μossad, μιας από τις καλύτερες υπηρεσίες, όπως όλες όσες έχουν ισχυρό ιδεολογικό πυρήνα. Το Χρήμα θα αγοράσει στο τέλος και τον εαυτό του. Τα πάντα και οι πάντες μπορούν να αγοραστούν. Μετατρεπόμενα όμως σε ιδιοκτησία, παύουν να επιτελούν τις λειτουργίες που επιτελούσαν, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα καρκινικά κύτταρα.

Σημειωτέον, αυτά είναι αιτία πολύ μεγάλης σύγχυσης (αλλά και παραπλάνησης) γιατί το μυαλό μας είναι συνηθισμένο να αναλύει έναν κόσμο όπου οι παίκτες είναι ορατά κράτη και μεγάλες δυνάμεις. Εκεί αναζητούμε τα υποκείμενα της ιστορίας, όχι στις δυνάμεις που τα χρησιμοποιούν.

Ήδη όμως η ΕΣΣΔ δεν κατέρρευσε από τις στρατιές του Χίτλερ ή του ΝΑΤΟ, από την “σκληρή”, ούτε καν μονάχα από την “ήπια”, αλλά από την “ευφυή ισχύ” των αντιπάλων της.

Αυτοί έφτιαξαν στο Michigan State University τις ιδέες της περεστρόικα. Στον Σόρος αποδίδουν οι καλύτερα πληροφορημένοι αναλυτές την αρχιτεκτονική της γκλάσνοστ. Δυτικοί έστειλαν τον Ματίας Ρουστ να προσφέρει στον Γκορμπατσώφ τα επιχειρήματα για την εκκαθάριση του σοβιετικού στρατού. Στο τέλος, το καθεστώς, έχοντας χάσει την επιθυμία να ζήσει, έπεσε από την τηλεόραση.

Την εποχή της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, ένας αρθρογράφος των Financial Times υποστήριξε ότι πρέπει να πάμε από τη δημοκρατία των πολιτών στη δημοκρατία των επιχειρήσεων. Μόνο που αυτά μπορεί να τα λές στους Τάιμς, είναι δύσκολο να τα πραγματοποιείς. Το Χρήμα δεν είναι νομιμοποιημένο ως Εξουσία, πρέπει να παραπλανά για να κυβερνήσει. Προτιμά την εξουσία του αόρατη, για να μη τη θέσει σε κίνδυνο.

Όσο απαλλάσσεται από τις τελευταίες παραγωγικές λειτουργίες το Χρήμα μετατρέπεται σε Καρκίνο, μεταβάλλοντας τον νεοφιλευθερισμό σε “καπιταλισμό της καταστροφής” (Ελλάδα), τον ιμπεριαλισμό της κατάκτησης, του ελέγχου, της ανάσχεσης, σε ιμπεριαλισμό “κατεδάφισης” λαών και χωρών (Αραβο-μουσουλμανικός κόσμος), τον Καπιταλισμό σε Μεταφεουδαρχία.

Ο Καρκίνος, δηλαδή ο Θάνατος, δεν μπορεί να γίνει πολιτικό πρόγραμμα. Πρέπει να κοροϊδέψει για να πετύχει τους σκοπούς του. Πρέπει, όπως τα αυτοάνοσα νοσήματα, να στρέψει τα ίδια τα κύτταρα του οργανισμού που είναι επιφορτισμένα με την άμυνά του, εναντίον του. Οι άνθρωποι θέλουμε να ζήσουμε και επειδή ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, έχουμε ανάγκη ελπίδα και νόημα. Γι’ αυτό η παραπλάνηση, η αντιστροφή αλήθειας και πραγματικότητας, η χρήση ταυτοτήτων εναντίον του πραγματικού τους νοήματος (π.χ. Σοσιαλιστές που καταστρέφουν κοινωνίες, Εθνικιστές που καταστρέφουν ‘Εθνη) έγιναν αναπόφευκτα κυρίαρχες πολιτικές μέθοδοι, ώσπου τουλάχιστον να φτάσουμε κάποτε ίσως, στην κατάσταση που περιγράφει ο Κάφκα, να αποζητάμε οι ίδιοι τον θάνατό μας.

Γι’ αυτό στον κόσμο μας πρέπει συνήθως να αντιστρέφουμε τα λεγόμενα ενός πολιτικού για να βρίσκουμε τις αληθινές επιδιώξεις του. Όπως και τις εντυπώσεις που επιχειρούν να δημιουργήσουν ορθόδοξα και εναλλακτικά μέσα και ινστιτούτα δημοσκοπήσεων.

Η πληροφορία δεν είναι πια στην παρουσία, στην απουσία πρέπει να την αναζητάμε.

Επειδή εδώ και καιρό δεν υποβάλλεται σε δοκιμασία εκλογών, ίσως κι ένα περίσσευμα ανοησίας, επέτρεψε μια μέρα στον κ. Μπαρόζο να πει: “’Ολοι ξέρουμε ότι οι επόμενες γενηές θα ζούνε χειρότερα από τις τωρινές”. Ακόμα όμως δεν μπορείς έτσι να κερδίσεις εκλογές. Τον ρεαλισμό του Χομπς επικαλέστηκαν οι νεοσυντηρητικοί για να αρνηθούν τα κίνητρα και τους σκοπούς του, ζητώντας από τον Θεό του ‘Αρη να αναλάβει δράση. Δεν τους ενοχλεί η αφέλεια, αλλά η επιδίωξη του Καντιανού οράματος της “Διαρκούς Ειρήνης”.

Συγκρούσεις πολιτισμών προφητεύει (ή προετοιμάζει;) ο Χάντιγκτον, ακόμα και συγκρούσεις Ισπανόφωνων με Λευκούς στην Αμερική (πολύ προτού εξαγγείλει το τείχος ο Τραμπ). Δεν έχει μέλλον η δημοκρατία, λέει, λόγω των φυσικών ορίων της ανάπτυξης, παραλείποντας ασφαλώς να σκεφτεί κάτι καλύτερο από την θεαματική εκτόξευση των ανισοτήτων και την επαναφορά περίπου της δουλείας, τη μετατροπή των ανθρώπων σε νομαδικά ζώα όπως οι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, τη Συρία, την Αφρική (ή οι πρόσφυγες επιστήμονες από τη Νότιο Ευρώπη που φεύγουν με αεροπλάνα) για να λύσει το πρόβλημα. Η ‘Εξον του κ. Τίλερσον που ονειρεύεται να λοιώσει τους πάγους, καταφέροντας ένα ίσως μοιραίο πλήγμα στη Ζωή, περιγράφει τη λογική πίσω από το Χάος. Θέλουν  νάρθουμε μόνοι μας κάποια στιγμή να ζητήσουμε, από αυτούς που το προκάλεσαν, να γίνουν Δικτάτορες, σώζοντας προσωρινά τη φυσική μας υπόσταση, έστω και ως Δούλων.

Το πρόγραμμα της αναδυόμενης Αυτοκρατορίας δεν είναι, όπως στον Ψυχρό Πόλεμο, η επίθεση στον Σοσιαλισμό. Στον Ανθρωπισμό επιτίθεται, εν τέλει στην ίδια τη Ζωή. Γι’ αυτό φτάσαμε από τους Μέδικους στην άρχουσα τάξη σαδομαζοχιστών και σατανιστών που περιγράφει ο Κιούμπρικ στις μεγαλοφυείς ταινίες του, ιδίως την τελευταία. Η λατρεία του μαύρου ταιριάζει στη Θρησκεία του Θανάτου. Tι είδους πολιτισμός είναι αυτός όπου το 47% των business executives, κατά τεκμήριο πλέον  πετυχημένων ατόμων, έπασχαν, σε μια στιγμή της ζωής τους, από διαγνώσιμο ψυχιατρικό πρόβλημα, όπως έγραψαν οι Financial Times;

Η απάτη, η πρόκληση σύγχυσης, οι συνωμοσίες πάντα ήταν στο μενού της ιστορίας, δεν ήταν όμως, όπως σήμερα, το κύριο πιάτο. Η εμμονική επίθεση σε όποιον τις υποπτεύεται αποσκοπεί να κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν αυτό που τους δείχνουν κι όταν κάνουν το λάθος, συχνά δεν έχουν το θάρρος να παραδεχτούν ότι ξεγελάστηκαν. Κατασκευάζουν ακόμα και εξωφρενικές θεωρίες συνωμοσίας, που τις πιστεύουν οι τρελλοί, οι παραιτημένοι, οι ανήμποροι, αλλά και πείθουν τους υπόλοιπους ότι δεν γίνονται συνωμοσίες. Σιγά-σιγά μπαίνουν στο δρόμο να μας πείσουν όχι μόνο ότι τα Ψέμματα είναι Αλήθεια αλλά κι ότι δεν υπάρχει Αλήθεια, ή, κι αν υπάρχει, δεν σε ωφελεί τίποτα να τη βρεις.

Γι’ αυτό ο κόσμος μοιάζει σήμερα, όλο και περισσότερο, με πολυδιάστατο εικονικό σύμπαν, τεχνο-Σπήλαιο, σαν αυτό του Πλάτωνα στην Πολιτεία. Η ανθρωπότητα βλέπει τις σκιές, τα φαντάσματα των όντων και των φαινομένων πίσω της. Για να την μπερδέψουν καλύτερα, δεν είναι μόνο μία, όπως στην Πολιτεία, αλλά πολλές οι πηγές του φωτός που προκαλεί τις σκιές.

Το 1989-91 δεν σηματοδότησε μόνο την ήττα του “σοσιαλιστικού” από το “καπιταλιστικό” σχέδιο, που και τα δύο εμφανίζονταν ως προοδευτικά. Σηματοδότησε μια ιστορική ήττα της ιδέας της ανθρώπινης Προόδου, κοσμικής Θρησκείας και καταστατικής Αρχής της νεώτερης εποχής.


Από τον Σαρκοζί στον Ολάντ

‘Οπου και να πήγα, οι ταξιτζήδες απεδείχθησαν η καλύτερη “πηγή” μου. Στο Παρίσι το 2007, ένας από αυτούς μούπε.

“Μα είναι σοβαρό; Ψηφίσαμε ‘Οχι στο δημοψήφισμα (για την ευρωπαϊκή συνταγματική συνθήκη). Τώρα, κατέβηκαν έξη υποψήφιοι του ‘Οχι στις προεδρικές, νάναι σίγουροι ότι θα βγει το Ναι”.

Ο Σαρκοζί θριάμβευσε. Η συνθήκη επικυρώθηκε ως Συνθήκη της Λισσαβώνας από την Εθνοσυνέλευση χωρίς νέο δημοψήφισμα.

Πριν από την εκλογή του, κατέθετε στεφάνια στον τάφο του ντε Γκωλ, ίσως φοβούμενος μην ξυπνήσει και τον κυνηγήσει. Μετά, ξανάβαλε τη Γαλλία στο ΝΑΤΟ. ‘Εκανε ότι μπορούσε να καταστρέψει τα τελευταία υπολείμματα του σοδιαλδημοκρατικού “ιστορικού συμβιβασμού” της κομμουνιστικής και της γκωλικής αντίστασης. Αντέστρεψε όλη τη μεσανατολική πολιτική της Γαλλία, πρωταγωνιστώντας στην καταστροφή της Λιβύης, για λογαριασμό αυτών που χρησιμοποίησαν τους νεοσυντηρητικούς, για να καταστρέψουν το Ιράκ.

Ο Ολλάντ κέρδισε τις επόμενες εκλογές, διακηρύσσοντας ότι ο πραγματικός αντίπαλος είναι το Χρήμα (ούτε ο Ροβεσπιέρος δεν είχε πει τέτοια πράγματα). Εκλεγείς, διόρισε Υπουργό τον τραπεζίτη των Ρότσιλντ Μακρόν. Η οικονομική του πολιτική ισοδυναμούσε με αυτοκτονία του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Ο Μακρόν έστειλε τον Ολάντ στην αποστρατεία και είναι τώρα ο υποψήφιος Πρόεδρος που, σύμφωνα με τις τωρινές ενδείξεις, πλην απροόπτου, θα μονομαχήσει με την Λεπέν.

Σοσιαλιστές και “Γκωλικοί”, μαζί και η απουσία άλλης, αξιόπιστης εναλλακτικής, άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο στη Λεπέν, που έγινε ο κύριος εκφραστής μιας κοινωνικής δυσφορίας που χρωμάτισε με τα γαλλικά χρώματα, για να την κατευθύνει σε μια άμορφη αντίθεση στην ΕΕ, χωρίς σοβαρή πρόταση για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά με μια ελάχιστα συγκαλυμμένη, αλλά έντονα  πολεμοχαρή στην ουσία της διάθεση για τη Μέση Ανατολή.

Η Ρώμη έγινε Αυτοκρατορία προς τα έξω καταργώντας τη Δημοκρατία στο εσωτερικό της. Στην πορεία αυτή, όλη η Οικουμένη συγκλονίστηκε από τους Εμφυλίους της, όπως τώρα βαθύς και έντονος είναι ο διχασμός στο παγκόσμιο κατεστημένο.

‘Ολα αυτά όμως δεν έφταναν πιθανώς για να προσφέρουν στη Μαρίν Λεπέν την πιθανότητα που έχει σήμερα να γίνει Πρόεδρος.


Τα όπλα της Μαρίν

Η Μαρίν έκανε μια σπουδαία μεταγραφή, τον Φιλλιπό. ‘Αλλοτε πρωτοπαλλήκαρο του Ζαν Πιερ Σεβενεμάν, αρχηγού της αριστερής πτέρυγας των Σοσιαλιστών και των “σουβερενίστ”, από τη λέξη κυριαρχία, έγινε ο “στρατηγός” της, ότι είναι ο Στηβ Μπάννον για τον Ντόναλντ Τραμπ. Η Λεπέν λέγεται ότι δεν παίρνει σχεδόν καμιά απόφαση χωρίς να τον ρωτήσει.

Ο Φιλλιπό είναι έβαλε στην υπηρεσία της γαλλικής άκρας δεξιάς τα όπλα, τη ρητορική δεινότητα της γαλλικής αριστεράς, μιμούμενος την καρτεσιανή μεθοδολογία της. Δεν είναι ασφαλώς Ζωρές, αλλά ούτε και χρειάζεται, όταν παίζει χωρίς αντίπαλο στα παράθυρα. Οι εντυπώσεις είναι συντριπτικά υπέρ αυτού, καθώς αντιπαρατίθεται στην τηλεόραση με τους νεώτερους “μεταλλαγμένους των μεταλλαγμένων” της μεταπολιτικής, που αραδιάζουν, τη μια μετά την άλλη, λέξεις χωρίς νόημα και δεν μοιάζουν ικανοί να αντιτάξουν περισσότερη αντίσταση από ένα κομμάτι βούτυρο στο μαχαίρι.

Έκανε και κάτι άλλο, πολύ σπουδαίο ο Φιλιππό. Ομοφυλόφιλος συμφιλίωσε πανηγυρικά τους εχθρούς της “ηθικής αποχαλίνωσης” με την πανίσχυρη “LGBT κοινότητα”. Η πολιτική στρατηγική της Λεπέν είναι αριστούργημα. Κατάφερε να τον έχει κύριο σύμβουλο, την ίδια ώρα που, μέχρι πρώην κομμουνιστές πατεράδες ή παππούδες προέτρεπαν τα παιδιά ή τα εγγόνια τους να πάνε στο Εθνικό Μέτωπο να αγωνιστούν, αποφεύγοντας του “πεντέ”, τους ομοφυλόφιλους της αριστεράς!

Η Λεπέν κατάφερε, εκπρόσωπος επίσης του ιστορικά μόνου αντισημιτικού ρεύματος της Γαλλίας, να γίνει καλή φίλη των Εβραίων και του Ισραήλ, όπως και η μεγάλη πλειοψηφία των ακροδεξιών κινημάτων στην Ευρώπη. Κάτι καταπληκτικό ασφαλώς, που χρήζει οπωσδήποτε σοβαρότατου προβληματισμού, πρώτα απ’ όλα από τους ίδιους τους Εβραίους.

Περιττό να πούμε, όλα αυτά θα ήταν αδύνατα, αν δεν είχε προ πολλού καταργηθεί η κριτική σκέψη, η ουσιαστική ελευθερία του λόγου, δηλαδή η δυνατότητα της κριτικής σκέψης να ακούγεται από την κοινωνία στην ευρωπαϊκή χώρα που κατεξοχήν την άσκησε και που ήταν περήφανη για αυτό. Στη Γαλλία, ο ίδιος ο Πρόεδρος Ντε Γκωλ, ενώ μαινόταν ο πόλεμος στην Αλγερία και οι σύμβουλοί του τον προέτρεπαν να συλλάβει τον κομμουνιστή φιλόσοφο Ζαν-Πωλ Σαρτρ, που υποστήριζε τους Αλγερίνους επαναστάτες (που βασάνιζε την ίδια εποχή ο πατήρ Λεπέν), τους απήντησε:


“Δεν συλλαμβάνεις τον Βολταίρο!”.

Τώρα βέβαια κανείς δεν λογοκρίνει, κανείς δεν φυλακίζει. Είναι σίγουροι ότι μπορούν να πνίξουν, μέσα στον ορυμαγδό εικονικών ειδήσεων και αναλύσεων, κάθε τι άξιο να ακουστεί.

Για να κάνει κάποτε αντισοβιετική προπαγάνδα, η Μοντ δημοσίευε τα κείμενα ενός Σολζενίτσιν. Τώρα, απομίμηση του εαυτού της, δημοσιεύει πρωτοσέλιδα άρθρα του ολιγάρχη Χοντορκόφσκι για να δυσφημήσει τον Πούτιν!

Οι μεταλλάξεις της Μαρίν προκαλούν αντιδράσεις στο εσωτερικό του Εθνικού Μετώπου, που έχει τους δικούς του “πούρους ιδεολόγους”. Πήγαν επανειλημμένως και τη βρήκανε να της διαμαρτυρηθούν. Τους ακούει, επιχειρεί να τους καθησυχάσει,  “τα κάνουμε αυτά για να πάρουμε την εξουσία, μετά θα δούμε πως θα εφαρμόσουμε τις ιδέες μας”. Δεν φαίνεται να τους καθησυχάζει, αλλά η προοπτική της εξουσίας και ο άμορφος χαρακτήρας του Εθνικού Μετώπου, όπως και σχεδόν όλων πια των σύγχρονων κομμάτων, που έχουν πολύ μικρή σχέση με αυτό που ήτανε στο παρελθόν, κατασίγασε πρακτικά κάθε αντιπολίτευση.

Η Γαλλία είναι η κατ’ εξοχήν χώρα της Επανάστασης. Καταφέρνοντας να “ξεπλύνει” την εικόνα της, όσο ήταν δυνατό, από τα “στίγματα” του παρελθόντος, σηκώνοντας τη σημαία του αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης, του ευρώ και της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, η Κυρία Λεπέν κατάφερε να εκφράσει τη λαϊκή αγανάκτηση, που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να εκφράσει η Αριστερά.

Συνέθεσε έτσι τις δύο θεμελιώδεις ταυτότητες της Γαλλίας, το Έθνος και την Επανάσταση. Και προσέγγισε, με το αναμφισβήτητο ταλέντο της και δια του κ. Φιλιπό, το βαθύ, λαϊκό υποβόσκον ρεύμα σοσιαλιστικής κουλτούρας της Γαλλίας, που έρχεται από πολύ παληά και επιβιώνει στα λαϊκά της στρώματα. Ετοιμάζεται τώρα, από θέση αναμφισβήτητης υπεροχής, για την τελική έφοδο στις Βερσαλλίες.

Αλλά κι αυτά ακόμα ίσως να μην έφταναν.


Το δώρο του τραπεζίτη

Το μεγαλύτερο όπλο της είναι ο αντίπαλός της ο Μακρόν. Ο τραπεζίτης των Ρότσιλντ έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε στην Λεπέν, διεκδικώντας την προεδρία.

Γιατί η Μαρίν Λεπέν μπορεί να κερδίσει μόνο μονομαχώντας με ένα μισητό σύμβολο της τράπεζας των τραπεζών, της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης.

Ισχύει και το αντίστροφο. Μόνο έχοντας ως αντίπαλο την ακροδεξιά Λεπέν μπορεί να κερδίσει ο Μακρόν.

Στα καζίνα του Βισύ και του Τραμπ, στην “οικονομία-καζίνο” και στην “πολιτική-καζίνο”, ισχύει μία αρχή. ‘Οποιος παίκτης κι αν κερδίσει την παρτίδα, ο ιδιοκτήτης του Καζίνο κερδίζει πάντα.

Αν κερδίσει η Λεπέν, το Κεφάλαιο θα επιδιώξει μέσω αυτής να αντικαταστήσει με άλλο ή τουλάχιστον να τροποποιήσει το κυρίαρχο σήμερα “παγκοσμιοποιητικό” μοντέλο κυριαρχίας. Αν δεν γίνει αυτό, η άκρα δεξιά θα ξανασταθεροποιήσει, εξ αντιδιαστολής, την κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης.

Η τράπουλα είναι όμως σημαδεμένη. ‘Εχουνε κλείσει το μάτι στον γκρουπιέρη. Η Λεπέν μπορεί να απευθυνθεί ευκολότερα στη λαϊκή Γαλλία, ενώ ο κ. Μακρόν ξεκινάει από την πολύ πιο περιορισμένη, πολιτικο-ιδεολογικά και κοινωνικά συμπιεσμένη βάση των “bo-bo”, των αστών μποέμ (Bourgeois-Boheme), μικρομεσαίων αστικών στρωμάτων.

Τίποτα δεν πρέπει να μένει στην τύχη. Μια μέρα, ο Φιγιόν επέκρινε τους τραπεζίτες που μαζεύονται στην Ελβετία και παίρνουν αποφάσεις που, όπως είπε, βλάπτουν τις γαλλικές και τις γερμανικές τράπεζες. Την επομένη πήγε στη Γερμανία και υποστήριξε ότι πρέπει να αρθούν οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας και να φτιάξουν περίπου άξονα Γαλλία, Γερμανία και Ρωσία!

Αμέσως μετά, το Κανάρ Ανσαινέ απεκάλυπτε τις ατασθαλίες της γυναίκας του. Δεν ήταν κανένα μεγάλο, φοβερό και τρομερό σκάνδαλο. ‘Εγινε όμως τέτοιο, εξ αιτίας της υπερπροβολής του από μέσα ενημέρωσης, ιδιοκτησίας της φιλο-Μακρόν ολιγαρχίας.

Πλην εκπλήξεως, η υπόθεση αυτή θα οδηγήσει στον αποκλεισμό του Φιγιόν από τον πρώτο γύρο, δηλαδή θα οδηγήσει τον Μακρόν στη μονομαχία του δεύτερου, ευνοώντας τελικά την εκλογή της Λεπέν. Στο δεύτερο γύρο, μια μειοψηφία των ψηφοφόρων του Φιγιόν θα ψηφίσει τον Μακρόν, να μη βγει η Λεπέν. Η πλειοψηφία, θα ψηφίσει με ακόμα μεγαλύτερη λύσσα τη Μαρίν, να εκδικηθεί τους “παγκοσμιοποιητές” και την ολιγαρχία που εκτόπισε τον Φιγιόν, αγνοώντας ότι παίζει πιθανώς το παιχνίδι ενός από τα κόμματά της!

Είναι άλλωστε εδώ και ένα χρόνο που τα μεγάλα μέσα “ενημέρωσης” της Γαλλίας, βοήθησαν όσο δεν παίρνει άλλο την Μαρίν Λεπέν χωρίς να το λένε. Τι έκαναν; Δεν είπαν ότι η Λεπέν είναι καλή, αυτό θα ήταν αφελές. Αλλά συζητάνε τις προεδρικές εκλογές θέτοντας στο κέντρο της συζήτησης το ποιός είναι καλύτερος αντίπαλός της στον δεύτερο γύρο. Πολύ προτού η Μαρίν καταφέρει να περάσει στον δεύτερο γύρο, έχουν προεξοφλήσει τη νίκη της στον πρώτο, ανοίγοντας τον δρόμο για τη νίκη της στο δεύτερο!

Δεν μπορούμε φυσικά να αποκλείσουμε τη δράση της Θεάς Τύχης, δεν έχουμε τις τυπικές αποδείξεις ότι αυτά είναι Σχέδιο. Αν όμως έτσι δρα αυτή η Θεά, τότε, παρά το όνομά της, τη διακρίνει τεράστια συστηματικότητα στις μεθόδους και τους σκοπούς της. Αν είναι έτσι, έχει πολύ περισσότερη λογική από τους τραπεζίτες.


Χάντιγκτον κατά Φουκουγιάμα

Ίσως η Λεπέν είναι μια νεώτερη εκδοχή της Ζαν ντ’ Αρκ. Αν δεν είναι, η αξία των διατριβών της κατά της παγκοσμιοποίησης είναι όση ακριβώς και του απερχόμενου Προέδρου, Ολλάντ-Ροβεσπιέρου. Η μάσκα που πρέπει να φορέσει το Χρήμα, αν όχι στην ολότητά του, το πιο ριζοσπαστικό από τα κόμματά του, αυτό που, βλέποντας ότι η παγκοσμιοποίηση τρώει τα ψωμιά της, έφτιαξε και το φάρμακο για την αρρώστια που το ίδιο προκάλεσε. Όπως ένας βιομήχανος παράγει καινούρια προϊόντα όταν μειώνονται οι αγοραστές των παληών.

Η Γαλλία είναι το “πολιτικό εργαστήρι” όλης της Ευρώπης, κατά την έκφραση του Καρόλου Μαρξ. Το τι γίνεται εκεί έχει θεμελιώδη σημασία για να καταλάβουμε που και πως πάει ολόκληρη η ήπειρος.

Είναι τώρα αρκετά πιθανό ότι οι Γάλλοι, νομίζοντας ότι επιλέγουν μεταξύ ‘Εθνους και Παγκοσμιοποίησης, επιλέγουν μεταξύ δύο μορφών κυριαρχίας του Χρήματος, πιθανότατα και δύο κομμάτων στις αληθινές Βερσαλίες του κόσμου μας, όχι αυτές που πάνε οι τουρίστες και οι Πρωθυπουργοί.

Το ένα εμπνέεται από τις ιδέες του Φουκουγιάμα, το ξεθωριασμένο όνειρο της “ευτυχούς Παγκοσμιοποίησης”, της υπερεθνικής “πολτοποίησης” των εθνών, στο μίξερ του νεοφιλελευθερισμού και του πολιτισμού του Ipad.

Το άλλο μοιάζει να εμπνέεται από τις ιδέες του Χάντιγκτον, της Σύγκρουσης των Πολιτισμών, της διακυβέρνησης του κόσμου, όχι δια της “συγχώνευσης”, αλλά δια της οργάνωσης των συγκρούσεων των εθνών, της χρήσης του ενός εναντίον του άλλου, της ρωμαϊκής αρχής Divide et Impera, της βίαιης κατεδάφισης των Εθνών, του διαρκούς Πολέμου, του Χάους.

Η διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο είναι και διαφορά εκτίμησης του συσχετισμού δυνάμεων και της κατάστασης.


Η κρίση της “παγκοσμιοποίησης”

Με την ψήφο τους, τον Μάιο 2005, εναντίον της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης, οι Γάλλοι γκρέμισαν από τον ιδεολογικό του θρόνο, απονομιμοποίησαν τον “ευρωφιλελευθερισμό”.

Με την κατάρρευσή της το 2008, η Λήμαν Μπράδερς απέδειξε το αδιέξοδο του νεοφιλελευθερισμού, εγκαινιάζοντας την τρίτη τόσο βαθειά Κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, μετά από αυτές που τον συγκλόνισαν το 1860 και το 1939. Παραμένουμε πάντα στο περιβάλλον της κρίσης του 2008.

Η κρίση του 1860 οδήγησε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Η κρίση του 1929 οδήγησε στην αναδιοργάνωση της Αμερικής από τον Ρούζβελτ, στον Χίτλερ, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την Κινεζική και τις επαναστάσεις των αποικιών. Μιλάμε λοιπόν για τέτοιας κλίμακας φαινόμενα.

Η ευρωπαϊκή αριστερά απέτυχε παταγωδώς να απαντήσει στην πρόκληση του 2005 και του 2008. Δεν διαθέτει ικανοποιητικό σχέδιο για την αναδιοργάνωση της Ευρώπης, ούτε την αποφασιστικότητα να το εφαρμόσει. Είναι συντηρητική και όχι ριζοσπαστική. Κάνει μόνιμα λάθη στον τρόπο που εμπλέκεται με την εθνική ταυτότητα, ενώ παραμένει ασφυκτικά προσηλωμένη στο εθνικό πλαίσιο, χωρίς ευρωπαϊκό υποκείμενο.

Η αμερικανική κοινωνία προσπάθησε δια του Σάντερς να απαντήσει στο 2008, δεν τα κατάφερε όμως ακόμα. Το πιθανότερο είναι ότι ο ιδιοκτήτης Καζίνο (κι αυτός!) κ. Τραμπ δεν είναι βούτε Λένιν, ούτε Ροβεσπιέρος, όπως μερικοί ακόμα πιστεύουν!

Η φύση όμως απεχθάνεται το κενό. Είναι το ίδιο το παγκόσμιο κατεστημένο ή μάλλον μια μερίδα του, που έφτιαξε στην προηγούμενη φάση την παγκοσμιοποίηση, ως κυρίαρχη μορφή κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου, που αναζητεί πιθανώς εξαιρετικά περίπλοκους τρόπους να καλύψει αυτό το “κενό”, στο περιβάλλον ακριβώς της τρίτης πολύ βαθειάς κρίσης του καπιταλισμού.


Τι χρειάζεται το Ισλάμ στην εξίσωση;

Μερικές μέρες πριν τις περιφερειακές εκλογές της Γαλλίας, το 2015, ο ISIS έκανε επίσης ένα μεγάλο δώρο στη Λεπέν, με τις επιθέσεις στο Μπατακλάν.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον νέο ολοκληρωτισμό, διακηρύσσει η Λεπέν. Μη νομίζετε όμως ότι έχει κατά νουν τις τράπεζες, όπως καμιά φορά αφήνει να εννοηθεί στους ψηφοφόρους της. Τους τζιχαντιστές εννοεί και το λέει, όπως και ο κ. Τραμπ, που, αφού κατηγόρησε την Κλίντον ότι την έχει στο τσεπάκι της η Goldman Sachs, διόρισε την τράπεζα στην κυβέρνηση, να διοικεί απευθείας την Αμερική και έβγαλε ένα φιρμάνι απαγορεύοντας στους Μουσουλμάνους από συγκεκριμένες χώρες να επισκέπτονται την Αμερική. Μόνο που οι χώρες αυτές δεν είναι αυτές από τις οποίες ξέρουμε ότι προέρχονται οι τρομοκράτες, αλλά αυτές που είναι στον κατάλογο των χωρών προς καταστροφή, που κατήρτισαν, στην αρχή αυτής της ιστορίας, οι νεοσυντηρητικοί.

Ακούγοντας κανείς αυτά που τώρα λέγονται για το Ισλάμ, νομίζει ότι ξαναζεί την ‘Αλωση της Πόλης, την πολιορκία της Βιέννης, τη μάχη του Πουατιέ. Θα πιστέψουμε στο τέλος ότι δεν ήταν η Δύση που δεν κατέκτησε απλώς, ισοπέδωσε με τους πυραύλους,  τα βομβαρδιστικά και τους μισθοφόρους της, καμιά δεκαριά αραβομουσουλμανικές χώρες. Φαίνεται ότι οι ‘Αραβες βομβαρδίζουν την Ευρώπη και στέλνουν τους νέους Σταυροφόρους, με μορφή προσφύγων που θαλασσοπνίγονται, προφανώς γιατί τους αρέσουν τα επικίνδυνα αθλήματα, όχι γιατί καταστρέφονται και βομβαρδίζονται τα σπίτια τους.

Είναι πάλι αριστούργημα. Οι παγκοσμιοποιητές προτείνουν, ως λύση στο πρόβλημα που δημιούργησαν οι δυτικές στρατιωτικές πολιτικές και το ΔΝΤ στον υπόλοιπο πλανήτη, να φιλοξενήσουμε τώρα στις χώρες μας, όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του.

Κάνοντάς το, οι Σόρος και Φουκουγιάμα, ανοίγουν τον δρόμο στους Τραμπ, Λεπέν και Χάντινγκτον, τους προσφέρουν έτοιμο τον Εχθρό που χρειάζεται να κατασκευάσουν, για πολύ γενικότερης σημασίας λόγους, και εσωτερικούς και διεθνείς, από την ύπαρξη ενός ISIS, τη δημιουργία του οποίου διευκόλυναν παντοιοτρόπως οι υπηρεσίες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους!

Μιλώντας πριν τρία χρόνια στους ομοϊδεάτες του της “ριζοσπαστικής δεξιάς” στο Βατικανό, ο Στηβ Μπάνον, “στρατηγός” και “υπερπρωθυπουργός” του Τραμπ, εξήγησε με αφοπλιστική σαφήνεια την αληθινή ατζέντα του. Να ενώσει Χριστιανούς και Εβραίους εναντίον του “ριζοσπαστικού Ισλάμ” (*)


Η ψεύτικη “φιλία” με τους Ρώσους

Είπε κι άλλα ενδιαφέροντα. Παλιό στέλεχος της Goldman Sachs, εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του υγιούς κατά του διεφθαρμένου καπιταλισμού στον οποίο, αξίζει να προσεχθεί, περιέλαβε τη Ρωσία και την Κίνα. Τις περιέλαβε δηλαδή στους εχθρούς, αν και δεν είναι η πρώτη του προτεραιότητα, την ίδια στιγμή που ο Πρόεδρός του εμφανίζεται ερωτευμένος με τον Πούτιν! Προσωρινώς μάλιστα, ο Μπάννον, αν και συνάδελφος του Γιαννόπουλου, δεν μοιάζει αντίθετος με την ιδέα μιας συμμαχίας με τους Ρώσους στη βάση των “συντηρητικών αξιών”.

Ο κ. Μπάνον απέδειξε ότι θεωρεί εχθρό τη Ρωσία, στην ίδια ομιλία, εμφανίζοντας τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, κατεξοχήν νίκη των Σοβιετικών, που θυσίασαν πάνω από είκοσι εκατομμύρια ανθρώπους για να μπουν τελικά στο Βερολίνο, ως θρίαμβο του … καπιταλισμού, που βοήθησε τη Σοβιετική ‘Ενωση να σωθεί! Στην περιγραφή του υπήρχαν μόνο Πολωνοί, Ιταλοί και ‘Αγγλοι να πολεμάνε τους Ναζί και φυσικά απουσίαζαν τα δύο έθνη που, σχεδόν μόνα, έλαμψαν παραδειγματικά στην αντίσταση κατά του Φασισμού, οι ‘Ελληνες, που χάρισαν στην ανθρωπότητα την πρώτη νίκη της επί του ‘Αξονα, και οι Σέρβοι.

Διαστρέφοντας το παρελθόν, αποκάλυψε το μέλλον που θέλει. Γιατί η Μέση Ανατολή δεν έχει μόνο σημασία για αυτό που είναι η ίδια, ή τα πετρέλαιά της. Είναι το προνομιακό πεδίο άσκησης αυτοκρατορικής ισχύος, με αποδέκτη όλη την ανθρωπότητα, προπάντων χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία, και η ίδια η Ευρώπη.


Το μέλλον της Ευρώπης

Δεν έχει άδικο η Λεπέν σε πολλές κριτικές της για την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το ευρώ. Στο δια ταύτα υπάρχει το πρόβλημα. Στο τι θα αντικαταστήσει δηλαδή την υπάρχουσα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων.

Είναι άραγε λύση η διάλυση της Ευρώπης στα εξ ων συνετέθη; Θα είναι ισχυρότερα ή ασθενέστερα τα έθνη-κράτη της, αν υποθέσουμε ότι υπάρχουν και δεν είναι πλέον απλώς υπολείμματα εθνών απέναντι στην κολοσσιαία ισχύ του Χρήματος (και την Αμερική);

Όπως λέει ένας σημαντικός Ρώσος διανοούμενος, βαθύς μελετητής των κύκλων Κοντράτιεφ στην οικονομική ιστορία και σύμβουλος του Βλαντιμίρ Πούτιν, ο Σεργκέι Γκλάζιεφ, οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι ήταν ευρωπαϊκοί εμφύλιοι.

Η διαίρεση της Ευρώπης ήταν πάντα το κατεξοχήν όπλο των μη Ευρωπαίων που ήθελαν να κυριαρχήσουν στην ήπειρο εκμεταλλευόμενοι τις αντιθέσεις της. Τόκαναν οι Βρετανοί για να νικήσουν τη Γαλλία. Τόκαναν οι Αμερικανοί για να υποτάξουν την ήπειρο. ‘Ενωσαν μετά το δυτικό κομμάτι της, μόνο και μόνο για να παγιώσουν τη διαίρεση σε ανατολική και δυτική Ευρώπη, για να μη γίνει πραγματικότητα το όραμα του ντε Γκωλ, για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια. (‘Ηταν τόσο μεγάλη η ελπίδα που δημιούργησε, ώστε λέγεται τον πήρε με το αυτοκίνητό του και τον πήγε στη Θεσαλλονίκη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αναζητούσε στην Ευρώπη τη βοήθεια που χρειαζόταν απελπιστικά να ξεσφίξει λίγο την ασφυκτική αγγλοαμερικανική θηλιά, γύρω από τον λαιμό της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Νόμιζε ότι δεν θα παρακολουθούσαν τι έλεγε μέσα στο αυτοκίνητό του. Έκανε λάθος).

Εδώ συνίσταται η μεγάλη ευθύνη των δυνάμεων που επιμένουν να αποκαλούνται αριστερές, κοινωνικές, οικολογικές, ειρηνιστικές; Έχουν μια ιδέα για την Ευρώπη και τον κόσμο, έχουν μια στρατηγική, έχουν την αποφασιστικότητα να αντιμετωπίσουν μια τόσο μεγάλη πρόκληση όπως αυτή που, αντικειμενικά, τίθεται ενώπιον της ανθρωπότητας; ‘Εχουν την απαραίτητη ανεξαρτησία και το απαραίτητο θάρρος απέναντι στη Δύναμη του Χρήματος; ‘Η είναι το φως ενός άστρου που έσβησε, εγκαινιάζοντας μια  μεγάλη Νύχτα, στην ιστορία του ανθρώπινου γένους, ενός κόσμου που, μέσα στη λάμψη των τεχνολογικών του επιτευγμάτων, παραμένει πιο προϊστορικός και πιο βάρβαρος από ποτέ;

Θα μπορέσουν άλλα εναλλακτικά κέντρα, εκτός Δύσης, συντηρητικά συνήθως στην ψυχολογία τους, υποχρεωμένα όμως να αντισταθούν, να ανταποκριθούν στην Ανάγκη, που τους πιέζει, όπως και στο παρελθόν, να αντιπαραθέσουν ιδέες επίκαιρες για όλη την ανθρωπότητα;

Πάντως, ούτε ο Τραμπ, ούτε η Λεπέν δεν μπορούν να συγκριθούν με τον προπολεμικό ολοκληρωτισμό. Κι εκεί είναι ίσως μια παγίδα και για όσους ελπίζουν ίσως σε κάτι τέτοιο. Φτιάχνοντας εικονικά υποκείμενα, κινδυνεύουν και οι ίδιοι να ξεγελαστούν στο τέλος, νομίζοντας ότι φτιάχνουν πραγματικά.

Όπως έγραψε ο Γκίντερ Γκρας, οι στρατιώτες του Χίτλερ που κατέλαβαν την Ακρόπολη, είχαν τα ποιήματα του Χέντερλιν στις αποσκευές τους. Δεν είχαν, όπως ο Σόιμπλε, αντιγράψει, σαν κακομαθημένοι μαθητές, τις συνταγές της Goldman Sachs και του ΔΝΤ στα τετράδιά τους, ούτε είχαν αναθέσει στον ‘Οτμαρ ‘Ισσινγκ να φτιάξει τους κανόνες του Ευρώ.

Κι όταν ρώτησαν σε μια συνέντευξη τον Τσόμσκι, αν ο Τραμπ μπορεί να συγκριθεί με τον Χίτλερ, τους απάντησε ότι υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Ο Χίτλερ και οι σύντροφοί του πίστευσαν πραγματικά στις ιδέες τους, δεν έκαναν ότι τις πιστεύουν.


Δημοσιεύθηκε στις “Ιδέες και Απόψεις” του ΑΠΕ-ΜΠΕ

(*) http://www.defenddemocracy.press/this-is-how-steve-bannon-sees-the-entire-world/

Η νεα παγκοσμια πολιτικη των ΗΠΑ (και μερικες καθ’ ημας συνεπειες)


του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


Είναι πιθανό η παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ να τροποποιηθεί σε πολύ σημαντικό βαθμό μετά την εκλογή Τραμπ στην προεδρία και αυτό να αφορά άμεσα και πολύ σοβαρά και την Ελλάδα και Κύπρο. Στην πραγματικότητα, πρέπει να θεωρείται πολύ πιθανό η εκλογή Τραμπ να αντανακλά όχι τόσο κάποια “επανάσταση κατά του κατεστημένου”, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, όσο την απόφαση σημαντικής τάσης αυτού του κατεστημένου να αλλάξει τον τρόπο, τις μεθόδους και την ιδεολογία της παγκόσμιας κυριαρχίας του. Μεταβαίνοντας από την κλονιζόμενη “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε μια παγκόσμια κυριαρχία με την εκμετάλλευση εθνικισμών, αυταρχισμούς, νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή και αλλού και προσπάθεια διάσπασης των δυνάμει αντιπάλων της Αμερικής, ιδίως Ρωσίας και Κίνας.


Σε ότι αφορά την ΕΕ, οι επικρατούσες τώρα διεθνείς τάσεις αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες διάσπασής της, ιδίως αν εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές.


Τραμπ, Ερντογάν και Νετανιάχου


Ας ανοίξουμε μια παρένθεση στο σημείο αυτό να δούμε τι γίνεται στη γειτονιά μας. Δίπλα μας, ο Ταγίπ Ερντογάν, που διακρίνεται για τις πολύ απότομες στροφές 180 μοιρών στην πολιτική του, μοιάζει τώρα να πλησιάζει τόσο τον κ. Τραμπ, όσο και τον κ. Νετανιάχου. Ο τελευταίος λέγεται ότι υποστήριξε παρασκηνιακά την εκλογή του νέου Αμερικανού Προέδρου. Στο ίδιο το Ισραήλ, ο κ. Μπάρακ τον εγκαλεί τώρα πολύ έντονα για “εθνικισμό”.


Ο νέος σύμβουλος ασφαλείας του κ. Τραμπ, ο Φλυν, που βίντεο τον εμφανίζει ενθουσιασμένο με το πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία, χαρακτήρισε πυλώνα σταθερότητας την ‘Αγκυρα. Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος των ΗΠΑ τηλεφώνησε στον Ερντογάν να του πει πόσο τον θαυμάζει η κόρη του. (Για το φλερτ Ερντογάν-Τραμπ, βλ. π.χ. http://www.economist.com/news/europe/21710966-recep-tayyip-erdogans-enthusiasm-may-not-last-long-turkeys-islamist-president-embracing)


Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι όλα αυτά συνδέονται με την πρόσφατη νέα εκδήλωση επιθετικότητας της ‘Αγκυρας κατά του ‘Ασαντ, που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Βλαντιμίρ Πούτιν και κατέδειξε πόσο εύθραυστη παραμένει η τελευταία ρωσο-τουρκική προσέγγιση.


Διεθνές σύστημα και αναθεώρηση της Λωζάννης


Θα ήταν πάντως χρήσιμο, οι αρμόδιοι των Αθηνών να εξετάσουν κατά πόσον οι νέες διεθνείς τάσεις σχετίζονται με την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης, δεδομένου ότι δεν υπάρχει έστω και μία ελληνοτουρκική κρίση ή σύγκρουση τον τελευταίο αιώνα, το σενάριο της οποίας να γράφτηκε στην Αθήνα ή την ‘Αγκυρα.


‘Ενας γενικός πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας πρέπει να θεωρείται πάντα απίθανος για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων η προφανής αδυναμία και των δύο χωρών να τον “βγάλουν πέρα”, αλλά και γιατί οι συνέπειες για τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα κρίνονται εξαιρετικά επιζήμιες, στρατηγικού χαρακτήρα για τη Δύση στο σύνολό της.


Μια πιο περιορισμένη κρίση όμως δεν μπορεί ποτέ να αποκλεισθεί, μόνον όμως αν η ‘Αγκυρα ενθαρρυνθεί να την προκαλέσει από ισχυρούς διεθνείς παίκτες. Με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία στο εσωτερικό της, με την κατάσταση του στρατού και της οικονομίας της, με τη Συρία και με το Ιράκ, είναι απίθανο, για δικούς της λόγους και χωρίς διεθνή ενθάρρυνση, να πράξει οτιδήποτε μείζον στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη, πέραν ασκήσεων “ψυχολογικού πολέμου” κατά της Ελλάδας και Κύπρου. Μόνο αν την “σπρώξουν” ισχυροί διεθνείς παίκτες μπορεί να κάνει κάτι – όπως πάντα στο παρελθόν, ακόμη κι όταν βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση.


Απολύτως εφικτή, μια ικανοποιητική εθνική αποτροπή απέναντι στην Τουρκία, προϋποθέτει δυνατότητα ορθής διάγνωσης της κατάστασης, προσοχής για ενδεχόμενες προβοκάτσιες, αλλά και ένα βαθμό αβεβαιότητας στην άλλη μεριά και στα διεθνή κέντρα, για την έκταση της ελληνικής απάντησης, που δεν μπορεί να θεωρείται  εκ των προτέρων περιορισμένη. Χρειάζεται όμως και η έγκαιρη διάγνωση ενδεχόμενων διεθνών “παικτών” που θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν από το παρασκήνιο, για δικούς τους λόγους, μια ελληνοτουρκική κρίση, χωρίς να αναλάβουν αυτοί τις ευθύνες της (αντιθέτως, μπορεί να παρουσιαστούν μετά ως ειρηνόφιλοι μεσολαβητές).


Το ραντεβού της Ευρώπης με τη γεωπολιτική


Η πιθανότητα ελληνοτουρκικής κρίσης δεν εξαρτάται μόνο ή κυρίως από τις “τοπικές” εξελίξεις. Συναρτάται επίσης και με την εξέλιξη του “ελληνικού ζητήματος” και της ΕΕ. Μια κατάληξη του “ελληνικού” σε ελληνοτουρκική κρίση και όχι σε μια σύγκρουση αίφνης περί το χρέος και τα μνημόνια, θα εξυπηρετούσε πολύ κόσμο. Αν επίσης, σημαντικές δυνάμεις στον πυρήνα της “Αυτοκρατορίας” αποφασίσουν να ρίξουν το βάρος τους σε μια στρατηγική κομματιάσματος της ΕΕ, τότε ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν και τη γεωπολιτική και την τρομοκρατία, για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους.


“Εμφύλιος” στον “αυτοκρατορικό πυρήνα”


Επιστρέφοντας τώρα στο κυρίως θέμα αυτού του άρθρου, θα πρέπει να περιμένουμε πιθανώς μεγάλες αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ, κυρίως γιατί η εκλογή Τραμπ μοιάζει να εγγράφεται σε βαθιά στροφή των δυνάμεων που κυριαρχούν στον πλανήτη προς άλλα μοντέλα κυριαρχίας. Αντιλαμβανόμενα τα πραγματικά κέντρα παγκόσμιας ισχύος (που δεν είναι στην εποχή μας τόσο τα κράτη), αφενός ότι η “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” έχει φάει τα ψωμιά της, αφετέρου ότι “η Ρωσία ξύπνησε”, πιθανώς στρέφονται τώρα σε άλλες μορφές κυριαρχίας, μέσω κυρίως του εθνικισμού, του αυταρχισμού και των σεναρίων “σύγκρουσης πολιτισμών”. Ταυτόχρονα, επιδιώκουν να διασπάσουν τον άξονα Πεκίνου-Μόσχας και να απομονώσουν την Κίνα.


Αυτά έχουν οδηγήσει σε ένα είδος “εμφύλιου” στον ίδιο τον πυρήνα της αναδυόμενης, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, παγκόσμιας αυτοκρατορίας (του χρήματος περισσότερο και των ΗΠΑ λιγότερο, αν και σε βασική συμμαχία πάντα μεταξύ τους). Οι δυνάμεις μέσα στην ολιγαρχία που επιδιώκουν την αλλαγή υποδείγματος στον τρόπο διακυβέρνησης χρησιμοποιούν βασικά τώρα τις εξεγερσιακές τάσεις στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, προς ώφελός τους. Μπορούν να το κάνουν γιατί η άμορφη και κυρίως αρνητική στο περιεχόμενο, “ριζοσπαστικοποίηση”, που τώρα εκδηλώνεται σε όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο, πόρρω απέχει από το να διαθέτει ηγεσίες, ιδέες και πολιτικά υποκείμενα, ικανά να πάρουν αυτά την πρωτοβουλία, οδηγώντας προς έναν καλύτερο και όχι προς ένα πολύ χειρότερο κόσμο.


Σε αυτά τα αυτοκρατορικά διλήμματα συμπυκνώνεται ίσως και το βαθύτερο νόημα της σύγκρουσης Ομπάμα-Νετανιάχου, που κυριάρχησε όλη την προηγούμενη οκταετία, Κλίντον-Τραμπ στις εκλογές, αλλά και Σόρος-Ρότσιλντ, αν ευσταθούν σχετικά δημοσιεύματα διεθνώς.


Χάντιγκτον κατά Φουκουγιάμα


Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, εμφανίσθηκαν στο παγκόσμιο “βαθύ κατεστημένο” εναλλακτικές σχολές σκέψης (αλλά και διαγνώσεις του συσχετισμού δυνάμεων) ως πως το που πρέπει να βαδίσει η “Αυτοκρατορία”.


Το ένα “μοντέλο” εκφράστηκε σχηματικά από ανθρώπους όπως ο Φουκουγιάμα και ο Σόρος, υιοθετώντας ως φιλοσοφικό υπόβαθρο περίπου τις ιδέες του Πόπερ. Το άλλο εκφράστηκε από τον Χάντινγκτον, τον Νετανιάχου και την ιδέα της “σύγκρουσης των πολιτισμών” και του “πολέμου κατά του Ισλάμ” (πρώτα και στο βάθος κατά των “κίτρινων”). Κάπου στο ενδιάμεσο ο Μπρζεζίνσκι, που τάχθηκε εναντίον μεν των πολέμων στη Μέση Ανατολή και της αντι-ισλαμικής εκστρατείας, αλλά επέμεινε στην αντι-ρωσική μανία του.


Η επιδίωξη και των δύο ρευμάτων είναι κοινή, η επιβολή της κυριαρχίας του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και της “Δύσης” σε όλο τον πλανήτη, ένας “νέος Αμερικανικός Αιώνας”. Οι μέθοδοι όμως και οι “ιδεολογίες” διαφέρουν.


Επειδή αυτός ο “εμφύλιος” είναι πάντα σε εξέλιξη (όπως φάνηκε και κατά την επίσκεψη Ομπάμα στο Βερολίνο), μεταφέρεται τώρα και στο ίδιο το περιβάλλον Τραμπ, όπου διαφορετικές δυνάμεις επιχειρούν να αποκτήσουν, δια του Προέδρου, επιρροή στην υπό διαμόρφωση πολιτική. Είναι ακόμα νωρίς για να πούμε ποιά ακριβώς θα είναι η πολιτική του νέου Προέδρου, που δεν έχει άλλωστε διορίσει Υπουργό Εξωτερικών. Αυτό που μοιάζει όμως ήδη βέβαιο είναι ότι κ. Τραμπ θα απογοητεύσει πολύ γρήγορα και πολύ εντυπωσιακά πολλούς που διεθνώς (και στην Ελλάδα) έσπευσαν (εν τη απελπισία τους, οι εξ αυτών ειλικρινείς) να τον υποστηρίξουν, νομίζοντας ότι εκφράζει κάποιου είδους “επανάσταση” κατά του κατεστημένου.


‘Ηδη άλλωστε, και αφού κέρδισε δημαγωγώντας εναντίον των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών, ο κ. Τραμπ διόρισε μια σειρά δισεκατομμυριούχους σε αυτό που η Ουάσιγκτον Ποστ αποκάλεσε την “πλουσιότερη κυβέρνηση στην ιστορία των ΗΠΑ”. ‘Ολα τα καίρια πόστα στην οικονομία περιήλθαν στην  Γκόλντμαν Ζαχς και τους Ρότσιλντ, ενώ ο υπεύθυνος για το περιβάλλον είναι ορκισμένος εχθρός κάθε προσπάθειας για την σωτηρία του από τις πολυεθνικές. Επιδεικτικά πολεμοχαρής, ο νέος Υπουργός ‘Αμυνας στρατηγός Ματίς, έγινε γνωστός κυρίως γιατί ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο να καταπολεμήσει το Ιράν σε στενή συνεργασία με το Ισραήλ, παρά το Ισλαμικό Κράτος (που άλλωστε, σύμφωνα με τον μακαρίτη πλέον Φιντέλ Κάστρο, δημιούργησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ).


ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα


Πολλοί ήλπισαν ότι τουλάχιστο ο κ. Τραμπ θα αποκλιμάκωνε την εξαιρετικά επικίνδυνη αμερικανο-ρωσική ένταση, πραγματοποιώντας την πιο συγκεκριμένη και καταρχήν πιο ελπιδοφόρα από τις εξαγγελίες του.


Λέμε καταρχήν, διότι βεβαίως είναι θετική για όλη την ανθρωπότητα η απομάκρυνση ενός ενδεχομένου τελικής πυρηνικής καταστροφής, έστω και κατά λάθος, του ανθρώπινου είδους. Εντούτοις, για μικρές χώρες, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι καλές σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσία είναι καλύτερες από τον ανταγωνισμό τους.


Απομένει εξάλλου να δούμε τι εννοεί ο κ. Τραμπ. Πολλοί στις ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί, μετά τη ρωσική επέμβαση στη Συρία, ότι η αμερικανική πολιτική είναι “αντιπαραγωγική” και επιθυμούν να τη μεταβάλουν προς ώφελος ενός είδους “συμμαχίας” με τη Μόσχα εναντίον του Ισλάμ πρώτα, που θα άνοιγε αύριο τον δρόμο σε μια συμμαχία κατά της Κίνας, ή, τουλάχιστον, προς αποστασιοποίηση Μόσχας και Πεκίνου.


Αλλά είναι έτοιμη η Ουάσιγκτων να κάνει τις παραχωρήσεις προς τη Ρωσία που μια τέτοια “συμμαχία” θα απαιτούσε; Η Μόσχα θα ήταν πρόθυμη να την ακολουθήσει σε έναν τέτοιο δρόμο;


Ο Χένρι Κίσσινγκερ πολύ θα ήθελε ίσως να επαναλάβει το μεγάλο του κατόρθωμα, τη συμμαχία με την Κίνα εναντίον της ΕΣΣΔ, που τόσο συνέβαλλε στην κατάρρευση της τελευταίας. Από την ανάποδη τώρα, ως συμμαχία με την Ρωσία εναντίον της οικονομικά ανερχόμενης Κίνας. Ο Ηράκλειτος πάντως έλεγε ότι “δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές”.


Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 2016


Δημοσιεύτηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ


Η ρωσική επέμβαση στη Συρία τροποποίησε δραματικά τα διεθνή δεδομένα εις βάρος των δυτικού και ιδίως νεοσυντηρητικού σχεδιασμού στη Μέση Ανατολή. Διέσωσε το καθεστώς ‘Ασαντ, σταθεροποίησε την ρωσική επιρροή, απέδειξε τις ρωσικές στρατιωτικές δυνατότητες, δημιούργησε βάσεις δημιουργίας σιϊτικού “άξονα” από τον Λίβανο στο Πακιστάν! Περιόρισε ακόμα την όποια “αξία” του Ισλαμικού Κράτους είτε ως συμμάχου (κατά ‘Ασαντ) είτε ως “χρήσιμου εχθρού-ηλίθιου”). Απέτρεψε ίσως μια δυτική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, που θα ήταν το πιθανότερο αποτέλεσμα των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι. Πήγαν “περίπατο” οι επιδιώξεις εξουδετέρωσης ‘Ασαντ-Χεζμπολά για να προχωρήσει ο πόλεμος με το Ιράν και η εκδίωξη της Μόσχας από τη Μέση Ανατολή.
Η ρωσική επέμβαση σήμανε συναγερμό σε Ουάσιγκτων και νεοσυντηρητικούς. ‘Οταν δεν μπορείς να αποτρέψεις μια εξέλιξη, την αποδέχεσαι και κυττάς, όπως ένας παλαιστής ζίου ζίτσου π.χ., να χρησιμοποιήσεις την επίθεση του αντιπάλου προς δικό σου ώφελος, ενεργοποιώντας τα περίφημα σχέδια Β, Γ κλπ. Η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία δεν ακύρωσε τα αποτελέσματα της ρωσικής επέμβασης. Η Ρωσία παρέμεινε στην περιοχή, ενισχύοντας σημαντικά τις δυνάμεις της. ‘Ομως επέφερε σκληρό πλήγμα στις ρωσο-τουρκικές, σχεδόν “στρατηγικού” χαρακτήρα σχέσεις. Μετά την Ουκρανία, δεύτερο αντιρωσικό, “νεοψυχροπολεμικό” μέτωπο ανοίγει στον νότο της Ρωσίας. Οι Κούρδοι αποκτούν καθοριστικό ρόλο στην περιοχή και οι νεοσυντηρητικοί ελπίζουν να γίνουν “προνομιακό εργαλείο” τους (κάτι για το οποίο τη μικρότερη ευθύνη φέρουν οι Κούρδοι, ο πιο μαρτυρικός λαός, μαζί με τους Παλαιστίνιους της περιοχής. Βεβαίως, τελικά θα κριθούν από τον ρόλο που θα δεχτούν να παίξουν). Αυτό γίνεται πιο αναγκαίο γιατί το Ισλαμικό Κράτος αρχίζει να εξαντλεί τη χρησιμότητά του.
Οικονομικο-στρατηγικά ο Ερντογάν αποδυναμώθηκε σοβαρά. “Σάντουιτς” μεταξύ Ρώσων και Κούρδων, δεν βλέπει άλλη λύση από το να ολοκληρώσει τη συμφιλίωση με τον Νετανιάχου, που προτίθεται να του προσφέρει μεγάλο σχέδιο αγωγών μέσω Τουρκίας και ίσως άλλα “δώρα”, που αφορούν Ελλάδα και Κύπρο, με αντάλλαγμα την εγκατάλειψη των τελευταίων υπολειμμάτων τουρκικής φιλοπαλαιστινιακής πολιτικής και ανεξαρτησίας. Ο Τούρκος Πρόεδρος μοιάζει σε δρόμο χωρίς επιστροφή – στο τέλος, όπως πάει, θα τον αντικαταστήσουν με κάποιον πιο πειθήνιο.
Πρόκεται για τεράστια επιτυχία των νεοσυντηρητικών. Δεν ανέτρεψαν πλήρως τα αρχικά κέρδη της Μόσχας από την επέμβασή της, αλλά απέσπασαν “αντισταθμιστικά ωφέλη”. Και επειδή δεν ξεχνάνε ποτέ τα πολεμοχαρή σχέδιά τους εναντίον του Ιράν, έβαλαν τώρα τη Σαουδική Αραβία και τα εμιράτα να βάλουν μπουρλότο στο “μέτωπο” Σουννιτών και Σιϊτών και να τορπιλίσουν τη διαπραγμάτευση για μια πολιτική λύση στη Συρία. Οι Σαουδάραβες ηγέτες αγνοούν, και αυτοί, πως είναι “αναλώσιμοι”.
Πως τα κατάφεραν αυτό οι νεοσυντηρητικοί; Γιατί η τουρκική ηγεσία έπεσε με τέτοια ευκολία στην “παγίδα”, αν έπεσε; Επαρκεί η “κρίση μεγαλείου” για να ερμηνεύσει τις πράξεις της;
Η εκδοχή της “συνωμοσίας”
Εύκολες απαντήσεις και ερμηνείες δεν υπάρχουν, ούτε μπορούν να υπάρξουν. Αλλά έχει μεγάλο ενδιαφέρον η συνέντευξη που έδωσε στις 4.1 ο πρόεδρος του τουρκικού “Πατριωτικού Κόμματος” Ντογκού Περιντσέκ, ένα μάλλον αμφιλεγόμενο πρόσωπο της τουρκικής πολιτικής, προερχόμενο από ένα μαοϊκής προέλευσης μικρό αριστερό κόμμα, που διακρίνεται για το συνδυασμό μαχητικών αριστερών και έντονα εθνικιστικών ιδεών. Κατηγορήθηκε στο παρελθόν ως συνδεόμενος με τουρκικές υπηρεσίες, ενώ ορισμένοι αναλυτές θεώρησαν ότι συνεργάζεται με τους Βρετανούς.
‘Ολα αυτά μπορεί να ισχύουν ή να μην ισχύουν, γεγονός είναι ότι ο κ. Περιντσέκ διατηρεί προνομιακές σχέσεις με το Ιράν, τη Συρία και ρωσικούς “ευρασιατικούς” κύκλους. Αντιπροσωπεία του κόμματος μετέβη πρόσφατα στην Τεχεράνη όπου συναντήθηκε με αξιωματούχους, περιλαμβανομένου του πρώην Προέδρου Αχμαντινετζάντ. Ο Περιντσέκ επισκέφθηκε τη Δαμασκό συναντηθείς με τον ‘Ασαντ. Οι σχέσεις του αυτές και όσες διατηρεί με τους εναπομένοντες – σε βαθιά “παρανομία” – κεμαλικούς θύλακες στον τουρκικό στρατό και τις υπηρεσίες καθιστούν ακόμα πιο ενδιαφέροντα τα όσα είπε στη συνέντευξη, επικαλούμενος πηγές στην κορυφή της ρωσικής και τουρκικής εξουσίας.

Κατά τον κ. Περιντσέκ, Ερντογάν και Πούτιν επικοινώνησαν λίγες μέρες πριν την κατάρριψη. Ο Τούρκος Πρόεδρος ζήτησε να μάθει την ρωσική στάση σε ενδεχόμενη τουρκική επιχείρηση κατά του “Κουρδικού διαδρόμου” στη Συρία. Ο Πούτιν δήλωσε ότι η Μόσχα θα καταδικάσει “στις κάμερες” την παραβίαση της συριακής εδαφικής ακεραιότητας, αλλά δεν θα κάνει τίποτα να την εμποδίσει. Η συμφωνία επικυρώθηκε στη συνάντηση των δύο ανδρών στην Αντάλεια μέσα Νοεμβρίου, όπου ο Ερντογάν, πάντα κατά τον κ. Περιντσέκ, έδειξε στον Πούτιν επί χάρτου την περιοχή που θα κατελάμβανε. Ο Πούτιν λέγεται ότι του απάντησε “οι Αμερικανοί θέλουν να δώσουν αυτές τις περιοχές στους Κούρδους”.

Η τουρκική στρατιωτική επέμβαση θα “έσπαγε” τον λεγόμενο “κουρδικό διάδρομο”, στη Βόρειο Συρία που υποστηρίζουν ΗΠΑ και Ισραήλ. Η “Επιχείρηση Jurablus” θα εκκαθάριζε τις δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους σε μια περιοχή 98 χλμ. εύρους και 62 χλμ. Βάθους, εμποδίζοντας ταυτόχρονα τις κουρδικές δυνάμεις να περάσουν δυτικά του Ευφράτη. Αλλά και θα άνοιγε τον δρόμο σε μια τεκτονικής σημασίας για τα μεσανατολικά δεδομένα και καταστροφική για τα δυτικά συμφέροντα και τους νεοσυντηρητικούς σχεδιασμούς, έστω και άτυπη αρχή “συνεννόησης” ‘Αγκυρας και Μόσχας στον “αντιτρομοκρατικό αγώνα” και το ευρύτερο μεσανατολικό ζήτημα.

Η επιχείρηση, κατά τον κ. Περιντσέκ, ήταν έτοιμη και το τουρκικό Γενικό Επιτελείο περίμενε την εντολή να προχωρήσει την ημέρα ακριβώς που καταρρίφθηκε το αεροσκάφος. Την ίδια μέρα βρισκόταν στην ‘Αγκυρα ο αρχηγός της αμερικανικής αεροπορίας και αναπληρωτής ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, ενώ ήταν προγραμματισμένη επίσκεψη του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ.

Ακριβώς γιατί είχε προηγηθεί αυτή η λεπτομερής “συνεννόηση”, ο Ρώσος Πρόεδρος χρησιμοποίησε, σύμφωνα με τον Τούρκο πολιτικό, την έκφραση “μαχαιριά στην πλάτη”, για να χαρακτηρίσει την κατάρριψη του αεροσκάφους.

Θέσαμε υπόψιν πεπειραμένων, καλά πληροφορημένων διπλωματικών παρατηρητών σε Βρυξέλλες, Λονδίνο και Μόσχα αυτή την εκδοχή. Χωρίς να είναι σε θέση να την επιβεβαιώσουν, μας είπαν ότι δεν την αποκλείουν. Την μεταφέρουμε λοιπόν στους αναγνώστες, με κάθε επιφύλαξη ασφαλώς, ως ένα ενδεχόμενο σενάριο για το τι πραγματικά συνέβη στα τέλη Νοεμβρίου. Φυσικά, ακόμα κι αν μια τέτοια “θεωρία” είναι σωστή, πολλά ακόμα μένουν να ερμηνευθούν. Παραπλάνησε συνειδητά η ‘Αγκυρα τη Μόσχα ή υποχώρησε στην τεράστια πίεση που δέχτηκε από την Ουάσιγκτων ανατρέποντας τα σχέδιά της; Με ποιό τρόπο πείσθηκε ο Ερντογάν να συμμετάσχει σε μια τέτοια “προβοκάτσια” ολκής, από την οποία ο ίδιος κυρίως βγήκε χαμένος; (Αν και η Ιστορία προσφέρει άφθονα παραδείγματα ηγετών που έπεσαν στην “παγίδα” υπό συγκεκριμένες συνθήκες, από τον Μακάριο έως τον Ιωαννίδη, από τον Σαντάμ έως τον Μιλόσεβιτς, για να μην αναφέρουμε τη βεβαιότητα του Γκορμπατσώφ και του … Τσίπρα ότι θα τους βοηθήσουν οι ΗΠΑ!)

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Παρόν της Κυριακής”, 10.1.2015