Tag Archives: Ευρώ

The Greek Debt Crisis is Finally Over. Or Is It?

By Dimitris Konstantakopoulos
04.07.2018

Greece still exists, albeit decapitated, without leaders, forces, or intellectuals to articulate its truth and its rights. And as it has proved, time and again, in thousands of years of a permanent threatened existence, the Greek people has a unique capacity to produce miracles, when nobody is waiting for them. Continue reading The Greek Debt Crisis is Finally Over. Or Is It?

Ιταλια, Ευρωπη, ΝΑΤΟ και Μεσογειος

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ γενεσιουργος αιτια του κυκλου θανατου στην Μεσογειο

[Το κατωτέρω άρθρο διακεκριμένου Ιταλού στρατηγικού αναλυτή, που αναδημοσιεύτηκε στο όργανο των Γάλλων Ντεγκωλλικών, φωτίζει την  επιμελώς αποκρυπτόμενη από τα συστημικά ΜΜΕ ( με την πρόσοψη του «ανθρωπιστικού προσφυγικού δράματος») πυορροούσα πληγή και  γενεσιουργό αιτία των μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων, που έχουν ήδη προκαλέσει πολυδιάστατη κοινωνική αναταραχή στην Ευρώπη και προοιωνίζονται έξαρση της τρομοκρατίας, εσωτερικές εθνοτικές συρράξεις και κατάλυση των υπολειμμάτων δημοκρατίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι πολιτικο-δημοσιογραφικοί προβολείς, εστιασμένοι στο μεταναστευτικό ρεύμα από τα νότια στα βόρεια της Μεσογείου, αφήνουν το σκότος άλλες μετακινήσεις: εκείνες, από τον βορρά προς τον νότο, στρατιωτικών δυνάμεων και όπλων, που διασχίζουν την Μεσόγειο. ΄Η σωστότερα την «Διευρυμένη Μεσόγειο», περιοχή η οποία, στο πλαίσιο της στρατηγικής ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, εκτείνεται από τον Ατλαντικό στην Μαύρη Θάλασσα και στα νότια, ως τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό. Continue reading Ιταλια, Ευρωπη, ΝΑΤΟ και Μεσογειος

Οι Ιταλοι ετοιμαζονται για παραλληλο νομισμα

Του Κωνσταντίνου Κόλμερ
26 Μαΐου 2018

Η νέα ιταλική κυβέρνηση προτίθεται να κυκλοφορήσει κρατικά γραμμάτια (IOU) βραχείας λήξεως, με τα οποία θα πληρώνει τους πιστωτές της (δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους, παρόχους δημοσίων υπηρεσιών και κατασκευαστές) αντί να τους καταβάλλει ευρώ , τα οποία στερείται.

Το «παράλληλο νόμισμα» θα είναι ισότιμο με το ευρώ αλλά η αξία του στην αγορά θα κυμαίνεται ανάλογα με την προσφορά και ζήτηση του. Με άλλα λόγια, το «παράλληλο νόμισμα» θα είναι ένα…νόμιμο Bitcoin. Οι παραλήπτες του θα μπορούν να πληρώνουν τους φόρους των (ΦΠΑ, εισοδήματος, ακινήτων, κοινωνικές εισφορές) ως και κάθε άλλην οφειλή προς τις δημόσιες επιχειρήσεις στην ονομαστική αξία (1:1).

Η τυχόν περίσσεια «παραλλήλων ευρώ» θα διατίθεται από τους κομιστές ελευθέρως στην αγορά με έκπτωση της ονομαστικής των αξίας (discount on face value). Οι ιδιώτες φορολογούμενοι και οι επιχειρήσεις θα αγοράζουν το «παράλληλο νόμισμα» σε χαμηλότερη τιμή της ονομαστικής και έτσι θα μειώνουν την φορολογική των επιβάρυνση ενώ το δημόσιο θα αποφεύγει τις καθυστερήσεις στις εισπράξεις και θα χρηματοδοτεί τις δημόσιες δαπάνες χωρίς αύξηση του εξωτερικού χρέους.

Το βασικό πλεονέκτημα του «παραλλήλου νομίσματος» συνίσταται στην αύξηση της εσωτερικής ρευστότητος και στην άνετη χρηματοδότηση της δημοσίας δαπάνης για τις επιδιώξεις της οικονομικής αναπτύξεως. Δοθέντος ότι ο εσωτερικός δανεισμός είναι πληθωριστικά ουδέτερος, το «παράλληλο νόμισμα» δεν θα αυξήσει τις τιμές ούτε το κόστος. Θα περιορίσει μόνο την ελκυστικότητα του δημοσίου τομέως από πλευράς απασχολήσεως.

Μειονέκτημα του «παραλλήλου νομίσματος» είναι η επανεμφάνιση του νόμου του Αριστοφάνους στην κωμωδία Βάτραχοι «το Κακό νόμισμα διώχνει το Καλό»(*) , γνωστού ως «νόμος του Γκρέσαμ»(**). Ενδεχομένως οι κάτοχοι να αποθησαυρίζουν τα πραγματικά ευρώ για τις «βροχερές ημέρες» και να χρησιμοποιούν περισσότερο το «παράλληλο νόμισμα».

Το ζήτημα θα κριθεί στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Εάν το ισοζύγιο παρουσιάζει πλεόνασμα, η πληθώρα των ευρώ θα υπερκαλύπτει την έκδοση των «παραλλήλων» και η έκπτωση των θα είναι μικρή. Εάν όμως το ισοζύγιο είναι ελλειμματικό, τότε η έκπτωση θα μεγαλώνει. Απομένει να φανεί εάν η ΕΚΤ θα δέχεται τότε να καλύπτει ο λογαριασμός TARGET 2 το εμπορικό έλλειμμα.

Γενικώς , η ΕΚΤ (και η …προϊσταμένη Γερμανία) δύσκολα θα δεχθούν την απόκλιση της Ιταλίας από την ορθοδοξία του ευρώ αλλά οι Ιταλοί είναι… καθολικοί (!) και η χώρα των είναι τρίτη εις μέγεθος στην Ευρωζώνη. Το παράνομο Γιούρογκρουπ θα βρει τον δάσκαλο του.


(**) …Clopyright υπό του Βρεταννού εμπόρου και κεφαλαιούχου Sir Thomas Gresham (1519-1579).

Πηγή: https://slpress.gr/oikonomia/oi-italoi-etoimazontai-gia-parallhlo-nomisma/

Το Γεωπολιτικο Μνημονιο (Μακεδονια, Αιγαιο, Κυπρος κλπ.)

Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου στις 7.00 το απόγευμα, στο ΤΥΠΕΤ, συζητήσαμε με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο για «To Γεωπολιτικό Μνημόνιο (Μακεδονία, Κύπρος, Αιγαίο κλπ.)» με στόχο τον κοινό προβληματισμό και το άνοιγμα μιας ακόμη συζήτησης στην πόλη μας, μάλιστα σε μια περίοδο που τα ζητήματα αυτά κυριάρχησαν (και θα κυριαρχήσουν και πάλι), στην ειδησιογραφία και την πολιτική σκηνή της χώρας.

Η συζήτηση αποδείχθηκε εξαιρετικά γόνιμη, συμπεριέλαβε μια συνολική ιστορική ανάλυση και ερμηνεία για τα γεωπολιτικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών, με άξονα την Κύπρο, το Αιγαίο και το Μακεδονικό και την πολιτική των «μεγάλων δυνάμεων», αλλά στη συνέχεια, ιδίως κατά τη διάρκεια της συζήτησης, επεκτάθηκε και σε όλα τα ανοιχτά ζητήματα της χώρας των τελευταίων χρόνων. (μνημόνια, έθνος – κράτος, αμερικάνικη πολιτική, ευρωζώνη, αριστερά και κυβέρνηση, εθνισμός κα).

Υπενθυμίζουμε, για την κατανόηση του κλίματος της συζήτησης, ότι αυτή χρονικά πραγματοποιήθηκε μεταξύ του συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας για το Μακεδονικό.

Ελλαδα, Ευρωπη και Αμερικη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Απόσπασμα συνέντευξης στη ρωσική ιστοσελίδα Katehon.org (Φεβρουάριος 2017)

 

Η Ελλάδα είναι σε φοβερή κατάσταση. Από μια άποψη είναι χειρότερη από μια στρατιωτική κατοχή, στην οποία βλέπεις τον εχθρό και όλα είναι σαφή, ξέρεις εναντίον ποίου πρέπει να αγωνιστείς. Είναι πολύ χειρότερα όταν η κυβέρνησή σου κάνει αυτά που θέλουν οι ξένοι να κάνει.

Θυμηθείτε για παράδειγμα τον δικό σας Πρόεδρο, τον Μπαρίς Γέλτσιν. Εφήρμοσε την πολιτική που ήθελαν από αυτόν να εφαρμόσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και δεν μπορούσατε καν να διαμαρτυρηθείτε εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ταμείου.

Πιστεύω ότι διεξάγεται σήμερα μια παγκόσμια σύγκρουση για να ελεγχθεί το μυαλό των ανθρώπων. Είναι το ισοδύναμο της μάχης του Στάλινγκραντ το 1943, αλλά δεν αφορά τον έλεγχο μιας στρατηγικής θέσης. Υπάρχει μια αναδυόμενη ολοκληρωτική Αυτοκρατορία που χρησιμοποιεί την παραπλάνηση, τις εικονικές πραγματικότητες, την αντιστροφή του νοήματος των ταυτοτήτων. Θέτουν εν αμφιβόλω την ίδια την ύπαρξη ή τη χρησιμότητα της έννοιας της Αλήθειας.

Αν πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε και στον Διάβολο. Οι τύχες τους είναι αλληλεξαρτώμενες. Τον περασμένο μήνα είχαμε τον μέλλοντα Πρέσβη των ΗΠΑ στην ΕΕ, τον κ. Μάλλοχ, που άφησε τα προβλήματα της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, των σχέσεων ΗΠΑ-Ευρώπης, των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, και γύρισε όλους τους σημαντικούς ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, εξηγώντας μας ότι πρέπει να αποχωρήσουμε για το δικό μας καλό από την Ευρωζώνη.

Κυττάξτε, ακόμα κι όταν ήμουν μικρό παιδί είχα σοβαρές αμφιβολίες για την ύπαρξη του Αγίου Βασίλη. ‘Ηξερα ότι τα δώρα τα αγόραζαν οι γονείς μου γιατί με αγαπούσαν. Τώρα γιατί ένας Αμερικανός χρηματιστής, μέλος της ομάδας Τραμπ, να αγαπάει τους ‘Ελληνες και το ανεξάρτητο κράτος τους στην Ανατολική Μεσόγειο;

‘Οταν ακούω τέτοιες συμβουλές πανικοβάλλομαι. Είδαμε τι έκανε η Γερμανία στη χώρα μας “για να μας σώσει”. Τώρα έχουμε τους Αμερικανούς που θέλουν να μας “σώσουν”. Πριν είχαμε τον Ομπάμα που μας ήθελε εντός Ευρώπης. Τώρα έχουμε τον Τραμπ που μας θέλει εκτός. Δεν νομίζω ότι είναι λογικό ή σοβαρό να μπαινοβγαίνουμε στην Ευρωζώνη και την ΕΕ ανάλογα με το πως ψηφίζουν κάθε φορά οι Αμερικανοί στις Ηνωμένες Πολιτείες!

Πριν από μερικά χρόνια, ο Ντόναλντ Τραμπ είπε “Η Γερμανία πρέπει να πληρώσει για την Ελλάδα. Αλλά αν δεν θέλει να πληρώσει, τότε ας πληρώσει η Ρωσία για την Ελλάδα”.

‘Οπως ξέρουμε, ζούμε σε έναν κόσμο παραπλάνησης. Οι πολιτικοί λένε συνήθως το αντίθετο από αυτό που εννοούν. Πρέπει να αντιστρέψετε τις δηλώσεις τους για να καταλάβετε τι θα κάνουν. ‘Ισως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι εξαίρεση. Αν δεν είναι, εγώ μεταφράζω τη δήλωσή του, χρησιμποιώντας τη “μέθοδο αντιστροφής” ως εξής:

“Θέλω να πάρω την Ελλάδα από τη Γερμανία, χωρίς να την αφήσω να πάει στη Ρωσία”

Γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη έχουν πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση; ‘Εχουν πρόβλημα γιατί αυτή η ‘Ενωση δεν δρα προς το συμφέρον των ευρωπαϊκών λαών. Δρα προς το συμφέρον των αληθινών ιδιοκτητών της. Ποιοί είναι οι αληθινοί ιδιοκτήτες της; Κρύβονται, αλλά τους ξέρουμε. Είναι οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες, οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, η ολιγαρχία, οι ελίτ. Αυτές οι δυνάμεις έκαναν αεροπειρατεία στην ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τη χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι φεύγοντας από την ΕΕ και πηγαίνοντας στο πλαίσιο ανταγωνιζόμενων κρατών-εθνών απελευθερώνεσαι αυτομάτως από αυτές τις ελίτ.

Προσωπικά, θα προτιμούσα τα ευρωπαϊκά έθνη να κυριαρχήσουν επί αυτών των δυνάμεων και να ενωθούν εναντίον τους. ‘Οπως είπε ο Σαρλ Ντε Γκωλ, χρειαζόμαστε μια ενωμένη Ευρώπη “από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια”. Θα μπορούσατε να πείτε από την Ιρλανδία μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Εγώ πιστεύω ότι αυτή την κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουμε.

Τώρα τι βλέπουμε; Από τη μια το κόμμα της παγκοσμιοποίησης, πούβαλε την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση κάτω από την κυριαρχία των Αγορών (και του ΝΑΤΟ). Από την άλλη τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα, που ασκούν συχνά μια πολύ σωστή κριτική της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, αλλά δεν έχουν καμιά σοβαρή πρόταση ή σχέδιο για το μέλλον της Ευρώπης. Δεν θα προτιμούσα μια χαώδη αποσύνθεση της ΕΕ. Τα ευρωπαϊκά έθνη πρέπει να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν μια δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική, ανεξάρτητη ήπειρο.

Ούτε μπορείς να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα τέτοιου μεγέθους, μόνο μιλώντας για αυτό που είναι καλό για μια και μόνη χώρα. Πρέπει νάχεις μια συνολική προοπτική.

Για να βρούμε μια λύση στα πολύ περίπλοκα ευρωπαϊκά προβλήματα, χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη στρατηγική και αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να αρχίσουμε ξαναπαίρνοντας τις χώρες μας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και τους Αμερικανούς, όχι μόνο στην Ελλάδα. Γιατί αυτοί ελέγχουν τις πολιτικές ελίτ σε όλη την Ευρώπη. Το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να ξαναπάρουμε την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από αυτούς που την απήγαγαν.

Αλλά ο σκοπός δεν μπορεί να είναι να καταστρέψουμε τα πάντα επειδή δεν μας αρέσουν. Χρειαζόμαστε ένα θετικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα των Ευρωσκεπτικιστών δεν είναι αρκετό. Δεν μας προτείνουν κάτι, λένε ότι η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση είναι μια κακή δομή και εγώ συμφωνώ 100% μαζί τους. Θάλεγα ότι είναι μια ολοκληρωτική δομή. Το πραγματικό ζήτημα όμως είναι πως να την αντικαταστήσεις με μια καλύτερη, όχι με μια χειρότερη ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων.

Οχι σε ψευτικους “λεωνιδες”! (ηχητικο)

Δ.Κωνσταντακόπουλος: Τα 3 σχέδια Γεωπολιτικής, η «προβοκάτσια» με το ευρώ και η Ελλάδα

Συνέντευξη στο Ράδιο 9.84 (Ηράκλειο Κρήτης) και στον Γιώργο Σαχίνη (21/3/2017)

Άκρως αποκαλυπτική ήταν η συνέντευξη στον 9.84 του πολιτικού αναλυτή , γεωπολιτικού και αρθρογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, με αφορμή την πρόσφατη του ανάλυση με τίτλο «Με τους Γερμανούς, με τον Τραμπ ή με τους Ρώσους» ; Με κανέναν ήταν η απάντηση του και το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα πρέπει όπως είπε να αντιληφθεί, ότι χώρα ως υποκείμενο μπορεί να αναζητά συμμαχίες, χώρα αντικείμενο, απλά βολεύει τους σχεδιασμούς και την γεωπολιτική των δυνάμεων ισχύος, που αδιαφορούν πλήρως για τη συνέχεια του λαού μας.

Κατά τον ίδιο σε αυτή τη φάση ακόμη και η συζήτηση για έξοδο από το ευρώ, είναι μέρος μία «προβοκάτσιας» που υφίσταται από το 2010 με την επιβολή μνημονίων στη Ελλάδα .

Πηγή: http://www.neakriti.gr

Με τους Γερμανους, με τον Τραμπ ή με τους Ρωσους;

Οι βάρβαροι υποτάσσονται στους Έλληνες
“δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν”
(γιατί δεν μπορούν να πουν Όχι)

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Μια σύντομη απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε με τον τίτλο είναι με κανέναν. Με τους Έλληνες και με την Ελλάδα.

Όχι γιατί δεν έχει σημασία “με ποιόν”, και κυρίως “με ποιούς όρους και σκοπούς” θα πάμε (ή κι αν προτιμήσουμε τον “επιτήδειο ουδέτερο”). Αλλά οι περισσότεροι που θέτουν τέτοια ερωτήματα δεν θέλουν να αγωνιστούν, ψάχνουν “Nταβατζή” κατά “Μπαϊρακτάρειο” ορολογία.

Συμμαχία σημαίνει συν+μάχη. Αν δεν είσαι υποκείμενο, αν δεν μπορείς να πεις Όχι, αν δεν σκοπεύεις να δώσεις μάχη, οι “συμμαχίες” δεν είναι τρόπος να χρησιμοποιήσεις διεθνείς αντιθέσεις, αλλά να χρησιμοποιηθείς από αυτές.

Δεν πας, σε πάνε.

 

Τρεις τάσεις, τρία σχέδια

Τρία σχέδια μας γυροφέρνουν

– το “σχέδιο ΕΕ”, όπου επενδύσαμε δεκαετίες, αλλά τρεκλίζει, εξελισσόμενο σε ολοκληρωτικό, προκαλώντας αντιδράσεις

– το σχέδιο της “αντιπαγκοσμιοποιητικής” φράξιας στον εμφύλιο της σύγχρονης Ρώμης. Θέλουν να αλλάξουν τροπάρι, αντικαθιστώντας τον Φουκουγιάμα με τον Χάντιγκτον, την  υπερεθνική “πολτοποίηση” με το “διαίρει και βασίλευε”, τον πόλεμο και το Χάος. Να πάρουν την Ελλάδα από τη Γερμανία, χωρίς να πάει στη Ρωσία, πιθανώς εντασσόμενη σε γαλλο-ισραηλινή “Μεσογειακή Ένωση”. Δεν αποκλείεται ο Ρότσιλντ γι’ αυτό να θέλησε να γνωρίσει προσωπικά το παλληκάρι.

– Το υπό διαμόρφωση σχέδιο των ανερχόμενων εναλλακτικών, Ρωσίας, Κίνας κλπ. Ο σύμβουλος του Πούτιν,  αρχιτέκτων της μετασοβιετικής ολοκλήρωσης, Γκλάζιεφ είπε δημοσίως το 2015 (κάναμε ότι δεν ακούσαμε) ότι η Ελλάδα θα έχει πολύ σοβαρά οικονομικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στην Ευρασιατική από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όταν η Αθήνα ρώτησε τη Μόσχα αν μπορεί να τυπώσει νόμισμα, ο Πούτιν είπε “ναι”.

Το μόνο που δεν υπάρχει είναι ελληνικό σχέδιο. Εκεί συμπυκνώνεται σήμερα η ελληνική τραγωδία.

 

Αντικείμενο, όχι Υποκείμενο η Ελλάδα

Για να ‘σαι υποκείμενο, να μάχεσαι, πρέπει να ‘χεις δικό σου μυαλό, βούληση, σχέδιο. Να ξέρεις ποιός είναι ο εχθρός και το πρόβλημα. Να ‘σαι αποφασισμένος να αγωνιστείς, για να βρεις και τον τρόπο. Να πιστεύεις στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Να είσαι έτοιμος για  κόστος. Χωρίς δαπάνη δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει. Ο κόσμος δεν μας χρωστάει, όπως πολλοί μικρο-μεσοαστοί, ιδίως η γενιά Τσίπρα πιστεύει.

Εμείς δεν ξέρουμε κάποιον στο πολιτικό προσωπικό και την άρχουσα τάξη που να νοιώθει και να σκέφτεται έτσι, να θέλει να εκπροσωπήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων έξω και όχι του έξω μέσα. Ο καλύτερος τομογράφος, φοβόμαστε, αν τους ψάξει, δεν θα εντοπίσει ίχνη σπονδυλικής στήλης, ηθικής, ψυχικής, πνευματικής. Όποιες επιλογές κι αν κάνουν, όπως και να τις παρουσιάσουν, λάθος θα αποδειχτούν.

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία. Μπορούν για παράδειγμα να μαζευτούν όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα, να πάρουν τις οικονομικές στατιστικές, που περιγράφουν μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην ιστορία του καπιταλισμού, να φωνάξουν όλους τους “Νταβατζήδες” μαζί και να τους πούνε: Μπάστα. Αυτό θα είχαν κάνει προ πολλού αν είχαν ίχνος πατριωτισμού.

Μόνο σε δύο θέματα συμφωνούν όλοι οι οικονομολόγοι παγκοσμίως. Πρώτον, στον καταστροφικό χαρακτήρα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης. Το αντίθετο υποστηρίζουν μόνο ο Σόιμπλε, η ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση. (Το ΔΝΤ το υποστήριξε όταν έπρεπε, τώρα λέει όση αλήθεια συμφέρει τους πάτρωνές του και προτείνει να πληρώσουν εξ ημισείας τα θύματα και οι Ευρωπαίοι το “λάθος”).

Το δεύτερο που συμφωνούν οι πάντες και το ΔΝΤ είναι ότι το χρέος είναι εξωφρενικά μη βιώσιμο. Για να το πληρώσει η Ελλάδα πρέπει να καταστραφεί και λεηλατηθεί. Πάλι διαφωνούν μόνον ο Σόιμπλε, η ΕΕ, η ελληνική κυβέρνηση και αντιπολίτευση.

 

Και ένα σενάριο προβοκάτσιας με το ευρώ

Τώρα υπάρχουν ενδείξεις ότι στήνεται και ο μηχανισμός, που θα μπορούσε, υπό ορισμένους όρους, να οδηγήσει σε μια μεγαλειώδη προβοκάτσια με το ευρώ. Αποσπούν, για δικούς τους λόγους, την προσοχή μας από το κύριο όπλο που μας καταστρέφει (χρέος, δανειακές, δυσφήμηση της Ελλάδας) στο σοβαρό, αλλά δευτερεύον πρόβλημα του νομίσματος.

Αν πρόκειται, για να σωθούμε, να μπούμε στον δρόμο του αγώνα για την ανάκτηση της χαμένης ελληνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, τότε είναι πιθανό, αλλά όχι βέβαιο, ότι θα χρειαστεί, για τις ανάγκες ενός τέτοιου αγώνα, να εκδώσουμε ένα μέσο πληρωμής ή και να αντικαταστήσουμε το ευρώ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, με τις δυνάμεις που έχουμε, με την προετοιμασία που έχουμε κάνει και με τις διεθνείς δυνάμεις που επιδιώκουν να μας αναγκάσουν ή να μας παρασύρουν να μπούμε σε αυτό το δρόμο, κινδυνεύουμε να μην πάμε από το καθεστώς καταστρεφόμενης αποικίας χρέους, που σήμερα βρισκόμαστε, σε αυτό του ανεξαρτήτου κράτους, αλλά να χάσουμε και ορισμένους από τους εναπομένοντες παράγοντες ισχύος.

Για παράδειγμα, η ΕΕ μας δημιουργεί πολλά και σοβαρότατα προβλήματα, αλλά, φεύγοντας δεν θα εκτοξευθούμε στο διάστημα, όπου δεν θα υφίσταται η οικονομική, αλλά και η γεωπολιτική πίεση της Αυτοκρατορίας του Χρήματος.

Φεύγοντας, δεν θα “χάσουμε” μόνο τα προβλήματα που μας δημιουργεί η ΕΕ. Θα “χάσουμε” επίσης και ορισμένα πολύ μεγάλης σημασίας θεσμικά, νομικά και πολιτικά όπλα που σήμερα διαθέτουμε, ακόμα και για τη διακοπή των προγραμμάτων καταστροφής και υποδούλωσης, και τα οποία δεν χρησιμοποίησε καμία ελληνική κυβέρνηση, το αντίθετο, τα εξουδετέρωσαν οι ίδιες.

Ακόμα και η υποτιθέμενη αντιμνημονιακή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., απροετοίμαστη, απρόθυμη να κάνει αυτό που υποσχέθηκε στους Έλληνες και για το οποίο την ψήφισαν, διαβρωμένη και αυτή από το αποτέλεσμα δάνειας σκέψης και ύποπτων διεθνών συμβουλών, έσπευσε τον Φεβρουάριο 2015, ούτε μήνα από τη στιγμή που εξελέγη, να στείλει στο Eurogroup την επιστολή που της ζήτησαν οι Ευρωπαίοι και της συνέστησαν να στείλει οι Αμερικανοί, αναγνωρίζοντας το Χρέος και τις Δανειακές Συμβάσεις.

Η διαπραγμάτευση είχε τελειώσει προτού αρχίσει.

Δεν θέλω να πω με αυτό ότι πρέπει να μείνουμε στη Σκύλλα των Μνημονίων. Εννοώ ότι πρέπει να φύγουμε το ταχύτερο από κει, όχι όμως για να πάμε στη Χάρυβδη, ούτε εκλαμβάνοντας ως Λεωνίδα κάποιον πρόθυμο να υποδυθεί τον ρόλο από τους πάμπολλους Εφιάλτες που κυκλοφορούν γύρω μας.

Γι’ αυτό είναι κεντρικής σημασίας σφάλμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μας παγιδεύσει, ακόμα κι αν είναι αλήθεια, που δεν είναι αναγκαστικά, αλλά που δεν θα έπρεπε ποτέ να λέει ελληνικό στόμα, αυτό που θέλει να λέμε ο Σόιμπλε για να νομιμοποιήσει την πολιτική του, ότι ευρώ (και  ΕΕ) σημαίνει μνημόνιο, μνημόνιο σημαίνει ευρώ (και ΕΕ).

Αν είσαι ‘Ελληνας στην ψυχή και το μυαλό, λες το αντίθετο: “τα προγράμματα είναι αντίθετα με τις συνθήκες και τις αρχές της ΕΕ, είναι προϊόν επιβολής, πίεσης, εκβιασμού, διεθνούς συνωμοσίας και πάντως απολύτως και αποδεδειγμένα εσφαλμένα. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο”. Η αλήθεια σώζει. Αλλά μέχρι τώρα δεν βρήκαμε κανέναν να τη πει για λογαριασμό του ελληνικού λαού.

 

Ελλάδα, Τουρκία, Γεωπολιτική και Οικονομία

Υπάρχει και κάτι ακόμα, που είναι τρομερά επικίνδυνο. Μπορεί κάποιοι να θελήσουν να σπρώξουν την Ελλάδα σε σύγκρουση με την Τουρκία.

Δεν σημαίνει ότι θα το κάνουν, ότι θα το θελήσουν, ότι θα το επιτρέψουν οι συνθήκες. Ασφαλώς όμως θα το σκεφθούν, ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, ήδη το έχουν σκεφθεί και έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να το προετοιμάζουν, να δημιουργούν τις προϋποθέσεις, να στήνουν τους μηχανισμούς. Υπάρχουν πολλές περί αυτού ενδείξεις.

Ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να καταστήσει πολιτικά δυνατή και μια προβοκάτσια με το ευρώ, που είναι σήμερα δύσκολη, αλλά και θα οδηγούσε σε άμεση στάση πληρωμών, το πιθανότερο, αλλάζοντας άρδην, σε μερικές μόνο ώρες, το όλο πολιτικό κλίμα στη χώρα, αλλά και την όλη διεθνή συζήτηση για το “ελληνικό πρόβλημα” από συζήτηση για το χρέος και τα μνημόνια, σε συζήτηση περί ελληνοτουρκικών.

Θα απήλασε οριστικά τους υπεύθυνους της ελληνικής οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, από οποιαδήποτε αναζήτηση των ευθυνών τους, θα νομιμοποιούσε επομένως ότι έγινε εξ αιτίας τους, περιλαμβανομένου του εξωφρενικά μη βιώσιμου χρέους και θα καθιστούσε πολύ δυσχερέστερη τη διεκδίκηση μη πληρωμής του.

Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για να λυθούν τα σοβαρά ζητήματα της Δύσης, με την Τουρκία υπό τη σημερινή μορφή της, και με τον κ. Ερντογάν.

Είναι σκόπιμο να υπενθυμίσουμε εδώ τη θεμελιώδη ιστορική εμπειρία μας, που είναι ότι όλες ανεξαιρέτως οι μεγάλες ελληνοτουρκικές κρίσεις και συγκρούσεις, του τελευταίου αιώνα, σχεδιάστηκαν εκτός Ελλάδος και Τουρκίας, αλλά εκτελέστηκαν από Έλληνες και Τούρκους.

Το 1919-21 μας έσπρωξαν μέχρι τον Σαγγάριο, για να μην πάρει ο Κεμάλ τη Μοσούλη. Το 1955 οι Βρετανοί σχεδίασαν το πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης για το κυπριακό. Το 1974, ο κ. Κίσσινγκερ, που διατηρεί και σήμερα βαρύνουσα επιρροή στην Ουάσιγκτων και διεθνώς, άναψε το πράσινο φως στον Ιωαννίδη για το πραξικόπημα και στον Ετσεβίτ να εισβάλει στην Κύπρο, αφού προηγουμένως οι Αμερικανοί επέβαλαν στην Ελλάδα τη δικτατορία της 21ης Απριλίου για να “λυθεί” το κυπριακό.

Οι κρίσεις και του 1987 και του 1996, είναι study cases για το πως μπορεί να σχεδιαστεί, όχι, επαναλαμβάνουμε, στην Ελλάδα και την Τουρκία, μια κρίση μεταξύ των δύο κρατών, προκειμένου να έχουμε μείζονα πολιτικά αποτελέσματα, όπως και είχαμε. Το Νταβός στην πρώτη περίπτωση, στη Μαδρίτη, την ελληνοτουρκική προσέγγιση, την απαγωγή και παράδοση Οτσαλάν, την ακύρωση της αγοράς ρωσικών αντιαεροπορικών από την Κύπρο και το Σχέδιο Ανάν.

Γι’ αυτό πρέπει, τα υπεύθυνα πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη να επιδεικνύουν κάποια σωφροσύνη. Βεβαίως πρέπει να υπερασπιστούμε την Παναγιά του συγκροτήματος των Οινουσών, γιατί κάθε σπιθαμή ελληνικής γης πρέπει να την υπερασπιζόμαστε. Ο γράφων είναι οπαδός σε όλες τις περιπτώσεις της προάσπισης της εθνικής, κρατικής, λαϊκής κυριαρχίας. Γι’ αυτό και νομίζει ότι πρέπει να είμαστε κατηγορηματικοί όχι μόνο σε ότι αφορά την Παναγιά του συγκροτήματος Οινουσών, αλλά και σε ότι αφορά την κυριαρχία του κράτους που υφίσταται στη νήσο Κύπρο.

Κακώς νεκραναστήσαμε και κρατάμε σε ισχύ τις άκυρες συμφωνίες του 1960, για την Κύπρο, με τη διάσκεψη των εγγυητριών δυνάμεων στη Γενεύη.

Κακώς προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία με ένα μη βιώσιμο προτεκτοράτο, διαλύοντας την υπάρχουσα Κυπριακή Εθνοφρουρά και θέτοντας τη νήσο Κύπρο, υπό την κυριαρχία Διεθνούς Αστυνομίας (!!!), προσπαθώντας μάλιστα να καταργήσουμε και τις εγγυήσεις.

Η κατάργηση των εγγυήσεων θα είχε ασφαλώς νόημα αν εκεί επρόκειτο να υπάρξει κυρίαρχο κράτος, αλλά με προτεκτοράτο που προτείνουμε να αντικαταστήσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο που πετυχαίνουμε με την κατάργηση των εγγυήσεων είναι να καταργήσουμε τη νομική δυνατότητα της Ελλάδας να υπερασπιστεί τους Ελληνοκυπρίους, όπως έπραξε στο παρελθόν, επί κυβερνήσεων Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, από το ενδεχόμενο να τους απειλήσουν ή να τους σφάξουν, όπως έγινε στο παρελθόν.

Νομίζουμε ότι είναι παράλογο να χρησιμοποιούνται από την ίδια κυβέρνηση, τόσο διαφορετικά κριτήρια στη νήσο Παναγιά και στην νήσο Κύπρο, που, σημειωτέον, το λέω μήπως έχουν ζαλιστεί και οι υπεύθυνοι με τόσα που συμβαίνουν, και το έχουν ξεχάσει μέσα σε τόση παραζάλη, φυσικό είναι, αλλά συμβαίνει να έχει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες κατοίκους και ένα κράτος.

Επίσης θέλουμε να υπενθυμίσουμε αυτό που και άλλοτε έχουμε γράψει, ότι δεν υπάρχει λόγος η απάντηση να είναι συμμετρική,  ούτε δεδομένη, γιατί όπως είπε, στην ιστορική συνέντευξή του προς το Time, όταν εξελέγη Πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου, μια μικρή χώρα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη και προβλέψιμη.

Αν τώρα, στις σημερινές πολύ επικίνδυνες, χαώδεις διεθνείς συνθήκες, επαναλάβουμε οι Έλληνες ή οι Τούρκοι, αυτό που κάναμε στο παρελθόν, τότε θα έχουμε ανακαλύψει τον πιο σύντομο και πιο αποτελεσματικό τρόπο να καταστραφούν οριστικά και οι δύο χώρες μας.

 

Αλήθεια και ανεξαρτησία

Αλήθεια σημαίνει α-λήθη, να θυμάσαι τα σημαντικά και ουσιώδη. Μετά τον α’ Παγκόσμιο Πόλεμο στηριχτήκαμε στην “προστασία” των Αγγλογάλλων, αδιαφορήσαμε για τα ανοίγματα Λένιν, στείλαμε στρατό εναντίον του, εκστρατεύσαμε για λογαριασμό τους κατά του Κεμάλ. Κερδίσαμε την Μικρασιατική Καταστροφή για να δούμε τους Αγγλογάλλους να κόβουν τα χέρια των Ελλήνων, που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Αγγλοαμερικανοί έσπρωξαν τον “αστικό κόσμο” να πάει μέχρι τέλος τον Εμφύλιο, σκοτώσανε μέχρι και τον Αμερικανό Πολκ, να μην πάει στον Μάρκο ειρηνευτικό μήνυμα του Τσαλδάρη. Ακόμα και σήμερα, Έλληνες δικαστές αρνούνται την αναψηλάφηση αυτής της οφθαλμοφανώς άδικης δίκης!

Το ΚΚΕ δεν τα κατάφερε καλύτερα. Παραλογιζότανε, τη μια αυτοαφοπλιζόμενο, την δεύτερη κάνοντας εμφύλιο, την τρίτη σταματώντας τον δια μετατροπής του αντάρτικου σε τακτικό στρατό και σφαγής του στο Γράμμο και το Βίτσι!

Γιατί δεν είχε δικό του μυαλό, σκεφτόταν με το μυαλό του Πατερούλη, όπου είχε τρυπώσει η Αγγλία. “Οι Άγγλοι ήθελαν τόσο πολύ την Ελλάδα, που μας έδιναν τα πάντα για να την πάρουν”, μας είπε σε συνέντευξη στα “Νέα” (Ιούνιος 1990) ο Βαλεντίν Μπερεζκόφ, ένας από τους δύο διερμηνείς του Στάλιν και του Μόλοτωφ κατά τις συνομιλίες με τους Τσώρτσιλ και ‘Ηντεν, τον Οκτώβριο 1944.

Μετά πήγαμε στην Κορέα (!!!) να πολεμήσουμε. Τους δώσαμε τη Σούδα, την καλύτερη βάση πού ‘χουν από τη Βιρτζίνια μέχρι την Ινδία (και το Ακρωτήρι στην Κύπρο). Πήραμε σε αντάλλαγμα το πογκρόμ των Ελλήνων στην Πόλη, τη δικτατορία, τις αγχόνες και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το σχέδιο Ανάν.

Στα Μνημόνια μας έβαλε η κυβέρνηση του ΓΑΠ, από τις πιο φιλοαμερικανικές της ελληνικής ιστορίας, μικροσκοπικά ελεγχόμενη από βαθύ “παγκόσμιο χρήμα” και ΗΠΑ. Στους Αμερικανούς και το βαθύ Χρήμα στηρίχτηκε η ηγετική ομάδα ΣΥΡΙΖΑ, με τα γνωστά αποτελέσματα.

 

Σχέδιο και Συμμαχίες

Όταν βάλουμε πραγματικά ως επιδίωξη τη διακοπή πληρωμής του χρέους, την καταγγελία των δανειακών και την αποτίναξη του νεοαποικιακού καθεστώτος, όταν αρχίσουμε να συζητάμε σοβαρά σχέδια αναγέννησης της χώρας και του κράτους από το μηδέν, όταν εξορμήσουμε στην Ευρώπη και διεθνώς για την Ελλάδα, τότε θα βρούμε και τις τακτικές, θα μας προκύψουν και οι συμμαχίες και τα κριτήριά τους (Φυσικά αν αυτά γίνουν έξυπνα, όχι χτίζοντας “ξύλινα τείχη”, ούτε νομίζοντας ότι φτάνει να φτηνήνουν οι πανσιόν για τους τουρίστες, για να λύσουμε το πρόβλημα της κρατικής μας υπόστασης). ‘Ετσι, θα μπορούσε να υπάρξει ίσως και μια ρωγμή συμβιβασμού, μια εκεχειρία, με διακοπή υφεσιακών, παραγόντων ανεργία μέτρων και λεηλασίας.

Αλλιώς, θα καταστραφούμε έτσι κι αλλιώς, οποιονδήποτε “Νταβατζή” κι αν διαλέξουμε, αφήνοντας στα παιδιά και τα εγγόνια μας μια “Ελλάδα χωρίς Έλληνες”

 

ΥΓ. Το άρθρο αυτό γράφτηκε στα τέλη Φεβρουαρίου, γιατί μας το ζήτησε επειγόντως ένας εκδότης. Εκείνος, άγνωστο γιατί, έβαλε το πιεστικό ερώτημα “με ποιόν να πάμε;”, στο οποίο προσπαθήσαμε να απαντήσουμε με το άρθρο. Μας ευχαρίστησε και φάνηκε πολύ ευχαριστημένος, για να μη πούμε ενθουσιασμένος. Βέβαια μετά, πλημμύρισε από μια πληθώρα ύλης και ατυχώς, δεν μπόρεσε να το δημοσιεύσει, παρόλο που ήθελε πολύ. Τέτοια συμβαίνουν, δεν πειράζει, δεν χάθηκε ο κόσμος, κάθε εμπόδιο για καλό. Μας δόθηκε και η ευκαιρία να προσθέσουμε και το τμήμα για τα ελληνοτουρκικά, αλλά και να επεξεργαστούμε καλύτερα το σενάριο της προβοκάτσιας με το ευρώ.

Γιατi δεν πρεπει τωρα να φυγουμε απο το ευρω!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

«Εκεί που φυτρώνει ο κίνδυνος, εκεί φυτρώνει κι αυτό που θα μας σώσει» (Φρίντριχ Χαίντερλιν)

«Η ελληνική φυλή ήταν πάντα και είναι ακόμα η φυλή που έχει το επικίνδυνο μέγα προνόμιο να κάνει θάματα. Όπως όλες οι δυνατές, μεγάλης αντοχής φυλές, κι η ελληνική μπορεί να φτάσει στον πάτο του γκρεμού, κι ακριβώς εκεί, στην πιο κρίσιμη στιγμή, όπου οι αδύνατες ράτσες γκρεμίζουνται, αυτή δημιουργεί το θάμα. Επιστρατεύει όλες τις αρετές και πετιέται μονομιάς, χωρίς διάμεσους σταθμούς, στην κορυφή της λύτρωσης. Το απότομο τούτο απρόβλεπτο από το λογικό, ανατίναγμα, προς τ’ απάνω ονομάζεται θάμα. Όλη μας η Ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα βίαιο επικίντυνο δρασκέλισμα από τον χαμό στη σωτηρία» (Νίκος Καζαντζάκης, Ταξίδι στον Μωριά)

 

Αποφάσισα τώρα, που μπάζει από παντού το ευρωπαϊκό καράβι, να κάνω το αντίθετο από τα ποντίκια. Πριν πέσω, ή με πετάξουν στο νερό, όπου δεν με περιμένει ο παράδεισος του «εθνικού νομίσματος», αλλά μάλλον οι καρχαρίες, να εκμεταλλευθώ τον ελάχιστο χρόνο που απομένει και ό,τι υλικά βρω, να φτιάξω μια σχεδία πριν βρεθώ στο πέλαγος.

‘Έβαλα τον τίτλο για να προκαλέσω σκέψη, όχι γιατί πιστεύω, ποτέ δεν πίστευα, ότι πρέπει να μείνουμε καλά και σώνει στο ευρώ. Πάντα το θεωρούσα πολύ κακό νόμισμα για Ελλάδα και Ευρώπη. Μας διώχνουν άλλωστε. Άσε που μπορεί να διαλυθεί μόνο του!

Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε ρήξη και σύγκρουση με τις κυρίαρχες ευρωπαϊκές πολιτικές για να γλυτώσουμε. Αυτό που δεν χρειαζόμαστε είναι τους αυτοσχεδιασμούς και τυχοδιωκτισμούς που υποστήκαμε και εξαιτίας των οποίων ο ελληνικός λαός είναι τώρα στο χώμα, χωρίς ούτε τη δύναμη να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο

Ήμουν από τους πρώτους που άρχισαν τη συζήτηση περί νομίσματος στις αρχές της κρίσης, με μια συνέντευξη του Σαμίρ Αμίν στον Επενδυτή που τάχθηκε από τότε υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Όσοι τάχθηκαν υπέρ τέτοιας εξόδου συνέβαλαν να σπάσει ένα μεγάλο ταμπού. Η υπόλοιπη κουβέντα όμως δεν ήταν παρά μια υπεκφυγή.

Για τους μεν η «Ευρώπη», για τους δε η «έξοδος από την Ευρώπη», δεν χρησίμευσε παρά σε συγκάλυψη της πιο απόλυτης προγραμματικής αμηχανίας, ως προς το πώς η χώρα μπορεί να αντιμετωπίσει τις πολλές, σύνθετες προκλήσεις της, είτε μένοντας, είτε φεύγοντας.

Δεν είναι σοβαρό να συγκρίνουμε θεωρητικά μια οικονομία εντός και εκτός ευρώ. Γιατί κάνουμε αφαίρεση της πραγματικότητας: δεν έχουμε σχεδόν, έθνος-κράτος εν λειτουργία σήμερα που θα βγάλει νόμισμα, έχουμε υποστεί τεράστια καταστροφή, έχουμε επικίνδυνους γείτονες, θα αντιμετωπίσουμε οικονομικό πόλεμο, το χρέος είναι μη βιώσιμο και υπογράψαμε την υποδούλωσή μας. Δεν υπάρχει, κι αυτό είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα, το κυριότερο, το πιο βασικό, πολιτική ηγεσία των Ελλήνων ανεξάρτητη από ξένους, με την ικανότητα και την απόφαση να εκφράσει τη συλλογική βούληση των Ελλήνων. Έχουν αποκεφαλίσει τον ελληνικό λαό, το έθνος μας.

Αντί να γράφουμε διατριβές για την ανάγκη εξόδου, καλύτερα να τα μελετήσουμε όλα αυτά, ώστε, αν χρειαστεί ή θελήσουμε, να μπορούμε να φύγουμε από το ευρώ χωρίς να καταστραφούμε ή να υποταγούμε ακόμα πιο πολύ στην αποικιακή μας κατάσταση, στα ίδια ή λίγο παραλλαγμένα αφεντικά. Αν το κάνουμε, και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση θα χουμε και να διαπραγματευτούμε θα μπορούμε.

Το να λες «φεύγω από το ευρώ και σώζομαι», είναι σα να έχει πάθει κάποιος έμφραγμα και να του λες να κόψει το τσιγάρο και τα γλυκά. Αν το είχε κάνει, μπορεί και να μην το πάθαινε. Αυτήν τη στιγμή το έμφραγμα είναι το μη βιώσιμο χρέος, οι νομικές συνέπειες όλων των δανειακών συμβάσεων, που εγκαθίδρυσαν μια «οικονομία δουλείας» στην Ελλάδα και την έκαναν προτεκτοράτο, η πολυετής διεθνής πολιτική επίθεση εναντίον της, η αποσύνθεση του παραγωγικού ιστού, της κοινωνίας και του κράτους.

Πρέπει να αντιτάξουμε σε αυτό το «έμφραγμα» μια ολοκληρωμένη στρατηγική σωτηρίας. Από αυτήν και όχι ανάποδα, πρέπει να καθορίσουμε τη στάση μας απέναντι στο νόμισμα. Δεν ωφελεί άλλωστε καθόλου την ελληνική υπόθεση μια διεθνής συζήτηση για το ευρώ, που θα εξελιχθεί σήμερα, σε μια κουβέντα γιατί η αναξιοπαθής Ελλάδα δεν είναι ικανή να μείνει εκεί μέσα. Η συζήτηση που ωφελεί τώρα την Ελλάδα, είναι ποιος έχει φτιάξει το χρέος, ποιες είναι οι συνέπειες των μνημονίων, τι είδους Ευρώπη θέλουμε, αν είναι δυνατό να αφήνουμε τους τραπεζίτες του Σίτι και της Γουόλ Στριτ να υπαγορεύουν στην Ευρώπη πότε θα ενώνεται και πότε θα χωρίζει και τι είδους Ευρώπη θα φτιάχνουν.

Αυτή είναι η συζήτηση που συμφέρει εμάς, και όλη τη Νότια Ευρώπη, αλλά που μπορεί επίσης να ενδιαφέρει και πολλούς στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε όλη την Ευρώπη. Αυτή τη συζήτηση δεν καταφέραμε να ανοίξουμε σοβαρά τόσα χρόνια.

Δεν πας να αμυνθείς σε κατωφέρεια, ούτε ξεκινάς τον πόλεμο αυτοδεσμευόμενος να στέκεσαι συνέχεια στο ίδιο σημείο! Μου έχει μάλιστα κάνει μεγάλη εντύπωση ότι διάφοροι Έλληνες αντίπαλοι ή και μη του ευρώ, που συμμετέχουν και πρωταγωνιστούν σε διάφορες διεθνείς συναντήσεις και κινήσεις, δεν φροντίζουν καν αυτές οι συναντήσεις να βγάζουν τουλάχιστον ψηφίσματα και αποφάσεις υπέρ της Ελλάδας, της διαγραφής του χρέους της, της καταγγελίας των αποικιακών συμβάσεων. Δεν τους έχει περάσει από το μυαλό ότι μπορεί οι Γερμανοί ή οι Γάλλοι φίλοι τους να θέλουν να βγουν για εντελώς αντίθετους λόγους από αυτούς που μπορεί να θέλουμε εμείς;

Πρέπει να γίνουμε, γιατί δεν είμαστε ακόμα, έτοιμοι να φύγουμε από το ευρώ, ώστε να μη μας εκβιάζουν, δεν υπάρχει όμως κανείς λόγος να φύγουμε τώρα με δική μας πρωτοβουλία. Εκτός μιας περιπτώσεως, αν ο Σόιμπλε προσφέρει εξαιρετικά γενναιόδωρους όρους για να φύγουμε, που δεν μοιάζει πολύ πιθανό. Αμφιβάλλω μάλιστα κι αν έχουμε κανέναν που να μπορεί να εκτιμήσει καν μια τέτοια πρόταση. Πάντως τέτοιος δεν υπάρχει σήμερα στο επιτελείο της κυβέρνησης, των κύριων πολιτικών δυνάμεων και του κράτους, το τραγικό δε είναι ότι κανείς εκεί δεν φαίνεται ούτε να μπορεί, ούτε να θέλει να σκεφτεί με το δικό του και όχι με δάνειο μυαλό

Οφείλουμε να θυμόμαστε ότι η ελληνική κρίση δεν οφείλεται μόνο στο ευρώ. Οφείλεται επίσης στην κατάρρευση του ελληνικού μοντέλου «κλεπτοκρατικού καπιταλισμού», στην παγκόσμια οικονομική κρίση, σε κρυφή «γεωπολιτική ατζέντα». Συνέκλιναν όλα να μας κάνουν πρώτο στόχο νέας μορφής πολέμου, με οικονομικά, πολιτικά, ψυχολογικά και γεωπολιτικά μέσα. Γίναμε το πεδίο εφαρμογής παγκόσμιας σημασίας πειράματος καταργήσεως των εθνών και των κρατών, εφαρμογής, με τη θέληση του θύματος, νέων μορφών ολοκληρωτισμού.

Δεν αρκεί μια επιλογή νομισματικής πολιτικής για να απαντήσεις σε τέτοιες προκλήσεις. Θέλει ολοκληρωμένη στρατηγική απάντηση σε όλα μαζί και όχι μόνο σε ένα από τα προβλήματα. Αν καταλάβουμε εξάλλου τι γίνεται και το εξηγήσουμε και διεθνώς, θα βρούμε πολύ περισσότερους συμμάχους από όσους νομίζουμε, γιατί η Ελλάδα παράγει τώρα την ιστορία της Ευρώπης και του κόσμου, όπως είπε κάποτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Η λογική υπαγορεύει να αφήσουμε στους άλλους την ευθύνη αποβολής της Ελλάδας από το ευρώ, αφού εξαντλήσουμε όλα τα πολλά θεσμικά και πολιτικά όπλα που μας δίνει η ιδιότητα μέλους της Ε.Ε. για να διεκδικήσουμε το δίκιο μας. Ουδείς είναι προετοιμασμένος, όπως π.χ. για τη δυνατότητα να μπλοκάρεις τη λειτουργία της Ε.Ε. που εξακολουθεί να έχει αναρίθμητα βέτο, όπως έκανε ο Ντε Γκολ, έχοντας προηγουμένως δημιουργήσει πολιτική δυνατότητα για να το κάνει αυτό.

Η επιβίωση υπαγορεύει ότι, μια χώρα σε αυτό το σημείο που βρίσκεται η Ελλάδα, τα παίζει όλα για όλα για να σώσει το τομάρι της. Εξηγεί σε εταίρους και συμμάχους ότι δεν γίνεται να έχουν το ελεύθερο να κάνουν ό,τι θέλουν στον χώρο της, στρατιωτικά και στρατηγικά, και ταυτόχρονα να την καταστρέφουν. Υπαγορεύει επίσης πολύ σοβαρή προσπάθεια στους τομείς παραγωγής, δικτύου καταναλωτικών-παραγωγικών συνεταιρισμών, ετοιμασίας εισαγωγής μεθόδων «πολεμικής οικονομίας», αναζήτηση συμμαχιών σε όλα ανεξαιρέτως τα σημεία του ορίζοντα, πολύ σοβαρή νομική προετοιμασία και, ασφαλώς, όλα όσα συνεπάγεται η προετοιμασία και ετοιμότητα εισαγωγής εθνικού μέσου πληρωμών. Αν υπάρχει άλλωστε μια πιθανότητα ενός κάποιου υποφερτού συμβιβασμού, αυτή μόνο με τέτοιες απειλές και τη βεβαιότητα ότι θα πραγματοποιηθούν, μπορεί να υπάρξει. Είναι αυτό που οι Γάλλοι λένε «αποτροπή του αδύνατου απέναντι στον ισχυρό». (Πρέπει βέβαια κι ο Δαυίδ να είναι πιο έξυπνος και όχι πιο χαζός από τον Γολιάθ!)

Για να συζητήσουμε καν θέμα εθνικού νομίσματος, οφείλουμε να έχουμε πάρει πολλές αποφάσεις και να κάνουμε σοβαρές ετοιμασίες. Στο παρελθόν Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας μας κράτησαν στο πρόγραμμα υποθέτοντας ότι κάπως θα μας φροντίσει η Ευρώπη. Αγνοούσαν ότι χρησιμοποιούσαν την Ευρώπη δυνάμεις που ήθελαν την καταστροφή μας (αν δεν το πιστεύετε, πείτε τι επιδιώκουν). Δεν αποκλείω ότι, αν μαζευτεί διεθνής υποστήριξη στο σενάριο «εξόδου από το ευρώ» («πολύ επιθυμητό» για Heritage Foundation και Σόιμπλε) θα δούμε αύριο νέο εθνοσωτήρα, που θα ξεκινήσει αγώνα κατά της «γερμανικής Ευρώπης», χωρίς να μας πει πού πάμε, να οργανώσουμε πάλι μόνοι μας την καταστροφή μας (τα μνημόνια δεν μπορούσαν να υπάρξουν αν δεν τα υπέγραφαν Έλληνες πρωθυπουργοί). Εμείς θα τον πιστέψουμε, γιατί ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Την πατήσαμε με την ψευτο-αριστερά, δεν χρειάζονται τώρα ψευτο-εθνικισμοί.

Η χώρα δεν πρέπει ούτε να μείνει, ούτε να φύγει από το ευρώ. Χρειάζεται να ξαναγίνει κράτος, με δική της, ιθαγενή βούληση. Χρειάζεται σοβαρό plan Α και σοβαρό plan Β (γιατί χωρίς το δεύτερο, δεν υπάρχει πρώτο). Αλλιώς, θα φύγει στο τέλος, όχι με όρους επιβίωσης, αλλά Σόιμπλε, Goldman Sachs και αμερικανικών κύκλων που θέλουν να διαλύσουν την Ε.Ε. (ίσως χρησιμοποιώντας και μας), για τους ακριβώς αντίθετους από τους λόγους που δεν μας αρέσει εμάς η Ε.Ε.

Ακόμα πιο σημαντικό από το θέμα του ποιο νόμισμα θα χρησιμοποιείται (αλλά και για να μπορούμε άλλωστε να έχουμε αν θέλουμε δικό μας νόμισμα), είναι το να παύσουμε να είμαστε αποικία χρέους, όπως ήταν ο εύστοχος τίτλος ενός βιβλίου του κ. Κοτζιά, προτού γίνει και ο ίδιος υπουργός της αποικίας. ‘Έστω κι αν είδε πολύ καλά τον ρόλο της Γερμανίας, δεν είδε σχεδόν καθόλου τον ρόλο του ΔΝΤ, του μεγάλου κυρίως μη ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των ΗΠΑ πίσω τους. Αν είμαστε μόνο αποικία του Βερολίνου και όχι του παγκόσμιου Χρήματος και αρκετών άλλων, το θέμα μας θα ήταν πολύ ευκολότερο. Ο σκοπός δεν πρέπει να είναι να βγούμε από την ευρωζώνη, για να βουλιάξουμε ακόμα περισσότερο στην τωρινή αποικιακή κατάσταση. Και δεν καταλαβαίνω γιατί, προτού βγούμε, να μην το κάνουμε «μπάχαλο» εκεί μέσα.

Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων επαναλαμβάνω. Ο γράφων δεν τάσσεται υπέρ της παραμονής στο ευρώ υπό όποιους όρους. Είναι απολύτως αναγκαία για την κοινωνική-εθνική επιβίωση των Ελλήνων, η διακοπή της εξυπηρέτησης του χρέους, η καταγγελία των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, ο αυστηρός επανέλεγχος των μεταφορών ιδιοκτησίας, η άμεση οργάνωση ευρωπαϊκής και παγκόσμιας άμυνας της Ελλάδας, επικοινωνιακής-πολιτικής αντεπίθεσης. Χρειαζόμαστε όμως μεγάλη προετοιμασία και σοβαρότητα, αφοσίωση, λαό σε εγρήγορση, πολλαπλές στρατηγικές. Πρέπει να τα αποκτήσουμε όλα αυτά, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται, για να μην μας πάρουν οριστικά το κράτος μας, μας καταστρέψουν και μας διασκορπίσουν στα πέρατα της Οικουμένης, όπως έκανε ο Αυτοκράτωρ Τίτος στους Εβραίους.

Σας φαίνονται ουτοπία όλα αυτά; ‘Ίσως, δεν έχετε άδικο. Μόνο που η εναλλακτική είναι να πεθάνετε, να πεθάνουμε όλοι μας δηλαδή, άλλος νωρίτερα, άλλος αργότερα, και μάλιστα χωρίς καμιά αξιοπρέπεια. Μετά από επτά χρόνια, το ξέρετε καλά, ό,τι κι αν λέτε για παρηγοριά στον εαυτό σας και τους άλλους, όσο σφιχτά κι αν φυλάτε, όπου τα φυλάτε, τα όποια, λίγα ή πολλά υπάρχοντά σας, ότι αυτό ακριβώς θα συμβεί και σε μας και στη χώρα μας. Μη σας μπερδεύει ότι είσαστε σε διαφορετικό όροφο ο καθένας του βυθιζόμενου σκάφους. Ακόμα και στο εξωτερικό να πάτε, κι εκεί ακόμα, μην έχετε αμφιβολία, θα σας πριονίζει πολύ καιρό το κεφάλι και θα στοιχειώνει το υπόλοιπο της ζωής σας, η κραυγή ενός ενδεχόμενου τέλους.

Μήπως είναι καλύτερα να ψάξουμε τώρα όλοι μαζί έναν τρόπο να αλλάξουμε, έστω και την υστάτη, αυτό το παιχνίδι;

 

Σημείωση: Το άρθρο, με κάποιες επιμέρους προσθέσεις και διευκρινίσεις που προσθέσαμε, αλλά που δεν αλλάζουν τη βασική δομή του επιχειρήματός του, γράφτηκε στα τέλη Ιανουαρίου και δημοσιεύτηκε την 1η Φεβρουαρίου στο περιοδικό Zero.
Δηλαδή πριν από την έμμεση πλην σαφή πρόσκληση της κυβέρνησης Τραμπ προς την Ελλάδα να φύγει από το ευρώ και πριν γίνει γνωστή η συνάντηση στο Παρίσι των κ.κ. Τσίπρα και Ρότσιλντ

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΤΡΟΙΑΣ (οι κοκκινες γραμμες και η διαλεκτικη των καταστροφων)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τι θα συμβεί στην “πρώτη φορά αριστερά” αν δώσει και την Κύπρο σε αυτούς που τη θέλουνε, όπως έχει ήδη αρχίσει να το κάνει και με μόνη τη συμμετοχή της στο έγκλημα της Γενεύης;

 

Θα σας πω τι θα της κάνουνε, αλλά επιτρέψτε μου πρώτα να διηγηθώ μια ιστοριούλα. ‘Ενα βράδυ, πριν από πολλά χρόνια, κάλυπτα δημοσιογραφικά την επίσκεψη του τότε ΥΠΕΞ Κάρολου Παπούλια στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Το βράδυ μας κάλεσε να φάμε στην Πρεσβεία, έρρεε η βότκα, είμαι και κάπως αθυρόστομος, τον ρώτησα:

 

“Υπουργέ μου, αν ο (ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας) Μιλόσεβιτς πάει και δώσει στους Αμερικάνους το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς (Σερβοβόσνιων ηγετών εκείνη την εποχή), για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το δικό του κεφάλι στους ώμους του;”

 

Ο Παπούλιας με κύτταξε και στραβομουτσούνιασε. Υποστήριζε τότε την πολιτική του Μιλόσεβιτς, που πίεζε τους Σερβοβόσνιους να πούνε το μεγάλο “Ναι” στο Ντέιτον. Αυτοί όντως το είπανε. Ούτε δεκαετία αργότερα, ο Μιλόσεβιτς πέθανε σε ένα μπουντρούμι στη Χάγη, ενώ ο δικηγόρος του πάσχιζε να βρει τους Ρώσους να τους δώσει ένα υπόμνημα ότι ο πελάτης του φοβάται ότι θέλουν να τον σκοτώσουν. Τον αθώωσε το περασμένο καλοκαίρι για τη Βοσνία το Διεθνές Δικαστήριο, αλλά δεν βρέθηκε ούτε μια μεγάλη εφημερίδα να γράψει την είδηση.

 

Το ίδιο θα γίνει λοιπόν με την “πρώτη φορά αριστερά”, τουλάχιστον πολιτικά (το τι θα συμβεί με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές και τους συνεργούς αυτής της ιστορίας ατομικά είναι άλλη ιστορία, εκφεύγει αυτού του άρθρου, ανήκει στη σφαίρα της ψυχανάλυσης και της εγκληματολογίας. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την απόφαση των Θεών, δεν νομίζω πάντως ότι θα είναι τελείως αυθαίρετη σε ένα τέτοιο ζήτημα).

 

Το λάθος του Μιλόσεβιτς ήταν ότι, και στο Ντέιτον και αργότερα, κατέστρεψε τους λόγους που είχε ο λαός του να τον υποστηρίζει. Αν και η ιστορία θα του αναγνωρίσει ένα σοβαρό ελαφρυντικό – η διεθνής κατάσταση ήταν πολύ απελπιστική και δεν είχε κανέναν σύμμαχο. Ο Πούτιν πήρε την Κριμαία για τον ίδιο ακριβώς λόγο, για να μην καταστρέψει τους λόγους που τον υποστηρίζουνε οι Ρώσοι. Κι επειδή δεν μπορείς να κάνεις μόνο άμυνα, όπως οι πατριώτες Κύπριοι – οι μη πατριώτες προσπαθούνε να βάλουνε γκολ στη δική τους εστία – τράβηξε και μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, επιφυλάσσοντας στους Αμερικανούς τη σοβαρότερη ήττα τους μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Τα κατάφερε και με τον Ερντογάν και τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα.

 

Κι εκεί ακριβώς που τα τραβούσαν θυμήθηκαν την Κύπρο, που τόσο πολύ μπορεί να χρησιμεύσει και σε μια ολόκληρη βεντάλια επιδιώξεων, που αφορούν την Ελλάδα, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Επιτέλους, δεν το παίρνουμε αυτό το νησί, που μας ξεγλύστρισε μέσα από τα χέρια και το 1955-59, και το 1964, και το 1974 και το 2004; Δεν βάζουμε το σχέδιο τάδε πούχουμε τόσο προσεκτικά ετοιμάσει μαζί με άλλα εκατό, από το 2004 και μετά; (Στην Ελλάδα νομίζουν ότι η υπερδύναμη λειτουργεί όπως το ΙΚΑ). Πότε θα ξαναβρούμε είπαμε τέτοιο Πρόεδρο να κυβερνά την Κύπρο και την Ελλάδα στην κατάσταση που είναι; Το είπανε στο ‘Αγιο Πνεύμα, επικοινώνησε με τον Αναστασιάδη την 1η Δεκεμβρίου και εγένετο Γενεύη!

 

Δηλαδή τι έγινε; Από κει πούχαμε διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για να βρούνε μια λύση και να την υποβάλουμε σε δημοψήφισμα, να αποφασίσουν οι πολίτες, νάσου και αλλάζουμε αιώνα, πάμε στον 19ο αιώνα, μαζεύονται να αποφασίσουν για την Κύπρο τρεις ξένες χώρες, η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία, χωρίς καν να συμμετέχει το κυπριακό κράτος! Αντ’ αυτού φωνάζουνε, δίκην ιθαγενών φυλάρχων, τον απερίγραπτο Αναστασιάδη και τον ομολογουμένως αξιοπρεπή κ. Ακιντζί.

 

Το χειρότερο είναι ότι διάφοροι κει πέρα στην υπερδύναμη, σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς της σύγχισης και της παραπλάνησης, μπορεί να σκέφτονται άλλα πράγματα και για την Ελλάδα και για την Εγγύς Ανατολή. Πόσο θα πάει ακόμα η ελληνική κατάσταση όπως πάει σήμερα – μήπως σκάσει το 2017 η Ελλάδα, ή μήπως τη σκάσουνε; Θα υπάρχει ΕΕ σε ένα χρόνο από τώρα; Μήπως πρέπει να σκεφτούμε πως να περικυκλώσουμε το ρωσικό στρατό στη Συρία;

 

Ταυτόχρονα με τον Αναστασιάδη, και πολλοί άλλοι ειδοποιήθηκαν από το ‘Αγιο Πνεύμα σε Ελλάδα, Κύπρο και Βρυξέλλες να μπουν σε “κόκκινο συναγερμό”. ‘Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Δεν τους ξέρουμε, ούτε τους υποπτευόμαστε, γιατί δεν πρέπει να τους ξέρουμε, ούτε να τους υποπτευόμαστε.

 

Αν τώρα τους βοηθήσει η της Ελλάδος “Αριστερά” να πάρουνε και την Κύπρο, θα έχει εξαντλήσει μάλλον τη χρησιμότητά της. Και για να είναι σίγουροι ότι δεν θα συνέλθει ποτέ πια, όχι η κομματική ηγεσία της, αυτή ουδόλως τους απασχολεί, αλλά η μεγάλη πλειοψηφική παράταξη που υπήρξε από την Κατοχή μέχρι το δημοψήφισμα, με διάφορες ανεπρόκοπες ηγεσίες, ο πυρήνας του ανθιστάμενου ελληνικού λαού, θα τη βάλουνε να διαχειριστεί και να φορτωθεί εκείνη πιθανώς, πριν εγκαταλείψει οριστικά τον μάταιο τούτο κόσμο, τις ευθύνες και μερικών ακόμα από τις καταστροφές πούρχονται. Προτού την πετάξουνε, και τη χώρα μαζί της, στα σκυλιά.

 

Για παράδειγμα, κάτι που έχουνε ίσως σχεδιάσει για αρχή, είναι η αποπομπή από το ευρώ. Με τους δικούς τους όρους όμως, όχι με τους όρους που ονειρεύονται διάφοροι συμπαθείς μεν, αλλά μη επαρκούς γενικής εποπτείας δε, όπως έγραφε ως “πολύ επιθυμητό ενδεχόμενο” το περασμένο καλοκαίρι, το Heritage Foundation σε μια έκθεσή του. Αυτό το Ινστιτούτο ακούω ότι κάνει και τη διαχείριση της ομάδας μετάβασης στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ.

 

Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα κάνουνε, αυτό δεν είναι αναγκαστικά το χειρότερο δυνατό ενδεχόμενο. Αυτό που ξέρω είναι ότι, σε αντίθεση με το 1974, θάναι πολύ δύσκολο για την Ελλάδα να γλυτώσει ως χώρα από μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο.

 

Αυτό που ξέρω επίσης είναι ότι ο Σατανάς έχει αναλάβει από καιρό ρόλο Σεφ στην ελληνική (και κυπριακή) κουζίνα. Είμαστε εντός προγράμματος καταστροφής του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού και έθνους, χωρίς νάχουμε βρει τρόπο να το αντιμετωπίσουμε, άρα όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς. Αν κάποιος, εφτά χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο, δεν το πιστεύει αυτό, τότε να μου πει τι ακριβώς πιστεύει.

 

Τον Μάρτη του 1974, ο Ιωαννίδης είπε στον Ωνάσση: “Στην εξωτερική πολιτική πάμε πολύ καλά. Και στο βορειοηπειρωτικό και στην Κύπρο. Μούπανε να βγάλω από τη μέση τον παπά κι αυτοί θα μας δώσουνε το νησί”. Τρελλάθηκε προφανώς ο Ωνάσσης και τον ρώτησε “Και καλά, γιατί σου λένε να το κάνεις εσύ και δεν το κάνουνε οι ίδιοι;”

 

Ο Ιωαννίδης τόκανε, επεχείρησε δηλαδή να σκοτώσει τον Μακάριο και να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως καλή ώρα πασχίζουνε τώρα στη Γενεύη να πετύχουν, και πέθανε στο τέλος κι αυτός στη φυλακή. Παρόλο που είχε όντως το ελαφρυντικό ότι τον είχαν ξεγελάσει, ότι δεν κινήθηκε με ιδιοτελές κίνητρο. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν στη δική μας εποχή τέτοια ελαφρυντικά.

 

www.konstantakopoulos.gr