Tag Archives: Ευρώπη

Εννοουν ΝΔ και Κιν.Αλλ. αυτα που λενε για τη Μακεδονια ή κοροϊδευουν;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για λόγους που έχω εξηγήσει αναλυτικά αλλού, είμαι αντίθετος με τη συμφωνία των Πρεσπών. Είναι μια κακή, «δημιουργικά ασαφής» συμφωνία, όπως είναι οι συμφωνίες για το κυπριακό και γενικά, όλες οι συμφωνίες που επιβάλλουν οι Ιμπεριαλιστές, όπως θα τους έλεγε ο κ. Κοτζιάς, προτού αλλάξει στρατόπεδο.

Γιατί οι «Ιμπεριαλιστές» (κατά την ορολογία του νεαρού Κοτζιά), δεν θέλουν ποτέ πραγματικά να λύνουν τις διαφορές, θέλουν να αφήνουν πάντα τη φωτιά να σιγοκαίει από κάτω. Κάθε φορά που «λύνουν» ένα πρόβλημα, αφήνουν πίσω κι ένα ντενεκέ γεμάτο βενζίνη, να μπορούν να πετάξουν ένα σπίρτο αν και όταν τους χρειαστεί.  Continue reading Εννοουν ΝΔ και Κιν.Αλλ. αυτα που λενε για τη Μακεδονια ή κοροϊδευουν;

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

Υποθεση Σκριπαλ: Προσπαθεια δημιουργιας κλιματος για επιθεση στη Συρια;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στην «αντεπίθεση» πέρασαν οι Ρώσοι, διατυπώνοντας αυτοί τώρα κατηγορίες εναντίον των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, σχετικά με την επίθεση εναντίον του Σκρίπαλ και της κόρης του, που προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες διπλωματικές κρίσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ακόμα και σε σύγκριση με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου.

Από την πλευρά τους, δύο σημαίνοντες πολιτικοί του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και ο πρώην αντιπρόεδρος της Κομισιόν Γκύντερ Φερχόιγκεν αμφισβήτησαν με δηλώσεις τους την όλη βασιμότητα των Βρετανικών κατηγοριών κατά της Ρωσίας και την σκοπιμότητα της δραματικής επιδείνωσης των σχέσεων Ανατολής-Δύσης, με αφορμή την υπόθεση αυτή. Ανάλογες απόψεις υιοθέτησαν στη Γερμανία τόσο η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), από τα δεξιά, όσο και το Κόμμα της Αριστεράς (Linke), ο εκπρόσωπος του οποίου έκανε μάλιστα ειδική τιμητική ονομαστική αναφορά στα ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους την Ελλάδα και την Κύπρο, που διαχώρισαν τη θέση τους, δεν απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες και αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν την Ουάσιγκτων και το Λονδίνο στην επικίνδυνη αντιρωσική υστερία.

Οι δηλώσεις Γκάμπριελ και Φερχόιγκεν πρέπει να αντιμετωπισθούν ως απλή «κορυφή του παγόβουνου» της ογκούμενης, έστω και αν δεν εκδηλώνεται ανοιχτά, δυσφορίας του γερμανικού κατεστημένου για το που οδηγείται η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, πιστεύουν έγκυροι παρατηρητές.

Βαρύνουσα σημασία έχει εξάλλου και η αποστασιοποίηση του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, που είναι η αξιωματική αντιπολίτευση στη χώρα και προηγείται μάλιστα στις δημοσκοπήσεις, από τις κατηγορίες της κυβέρνησης Μέι εναντίον της Μόσχας. Όπως ήταν αναμενόμενο ο κ. Κόρμπιν δέχτηκε σωρεία απειλών και επιθέσεων εναντίον του, τις πιο έντονες από το στρατόπεδο των οπαδών του Τόνυ Μπλαιρ στο ίδιο του το κόμμα. (Να σημειωθεί ότι στις 5 Απριλίου αναμένεται να παρουσιασθεί στο κοινό βιβλίο για τον ρόλο του Μπλαιρ στον πόλεμο του Ιράκ, σύμφωνα με το οποίο ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός διέταξε να κλείσει όπως-όπως η ανάκριση για την αυτοκτονία Κέλλυ. Ο Δρ. Κέλλυ, ο επιφανέστερος εμπειρογνώμων της Βρετανίας στα θέματα χημικών όπλων, αμφισβήτησε όσα έλεγε ο Μπλαιρ για τα χημικά όπλα του Ιράκ. Πέντε μέρες αργότερα βγήκε από το σπίτι του να κάνει μια βόλτα και αυτοκτόνησε).

‘Eχουμε έντονες υποψίες ότι οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ενδέχεται να έστησαν όλη την υπόθεση, υπογράμμισε από την πλευρά του, μιλώντας στο ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι ΕνΤεΒε ο Ρώσος Πρέσβης στη Βρετανία, ενώ το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών διατύπωσε δημόσια 18 ερωτήματα προς το Λονδίνο αναφορικά με τον χειρισμό της υπόθεσης Σκριπάλ.

Στο μεταξύ, διπλωματικές πηγές στην Ουάσιγκτων και στη Μόσχα εκφράζουν μεγάλη έκπληξη για την σύμπτωση οι βρετανικές ειδικές δυνάμεις (SAS) να πραγματοποιούν στις 20.2 μεγάλη άσκηση χημικού πολέμου, λίγες μέρες πριν γίνει η επίθεση κατά του  Σκριπάλ.

Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες, μην τολμώντας να έλθουν σε ανοιχτή σύγκρουση με ένα παντοδύναμο κατά τα φαινόμενα τώρα «Κόμμα του Πολέμου», σοβαρές δυνάμεις στη Δύση προειδοποιούν ότι οι κατηγορίες κατά της Ρωσίας δεν είναι λογικές και τεκμηριωμένες. Για ποιο λόγο οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, γράφεται όλο και πιο συχνά, θα επιχειρούσαν να δολοφονήσουν δύο ανθρώπους που άφησαν οι ίδιες να φύγουν από τη Ρωσία ελεύθερα και, κυρίως, γιατί θα έκαναν κάτι τέτοιο με χρήση ενός δηλητηρίου που θα ήταν το αποτύπωμά τους; Για ποιο λόγο η Ρωσία να θέλει να ρίξει η ίδια τις υποψίες στον εαυτό της;

Διαβάστε επίσης:

Ρωσια προς ΗΠΑ: Μην χτυπατε τη Συρια! Ψυχρος και Θερμος Πολεμος

Μεση Ανατολη, Ευρωπη και ο κοσμος μετα τις εκλογες στις ΗΠΑ

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής μιλά στην Ειρήνη Γιανναρά και την εκπομπή “Ιδεοδρόμιο”, στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ, για τις Αμερικανικές Εκλογές της 8ης Νοεμβρίου.

LETTER FROM ATHENS

By Dimitris Konstantakopoulos

The businessman in front of me is closely connected with the leadership of “New Democracy”. He was telling me yesterday, as we were eating in Kolonaki square:

«Ι hope Tsipras will win and he will apply all what he signed. This is the only way to humiliate him, to get rid of him by destroying him”

This is not only the way to destroy Tsipras, I added in my mind, but also the Greek, if not the European Left. If there will be some kind of Left in the future, in Greece or in Europe, it will be a very different thing than what we have now.

Tsipras will most probably win clearly over Meimarakis today (except for a huge surprise, which does not seem probable). He was able to shift the question from “Yes or No” to the Memorandum to the question “Do you prefer the old parties that ruined you or you will give a second chance to me?”

Of course he was greatly facilitated to do that by the behavior of the oppositionists inside SYRIZA. For a long time they were doing nothing to prevent the final capitulation. The first reactions were so smooth that they carried implicitly the message that “after all, it is not so important. What matters most is the unity of the Party”. The way of constituting “Popular Unity”, its political discourse and its sectarian position on the necessity of drachma did the rest. It contributed to make the message of Tsipras (“there is no alternative”), all the more credible. Some people will vote still for PU, but they will not do it because they believe to it, but out of a principled position, to defend their own dignity and to protest against the loss of national independence.

Many Greeks, realizing they are already defeated on the memorandum question, they still think that Tsipras maybe will help them somehow attenuate the consequences of the Third Memorandum he has signed. They cannot wait anything  from New Democracy, so they will vote for Tsipras. They are rightly scared about what waits their families, themselves and the country. They prefer still to keep some hope that Tsipras may protect them. It is an illusion, but the minds are slow to grasp reality. Especially, when the reality they have to grasp seems absolutely tragic, without possible way out, neither in the individual, or on the national level. When you can’t do anything about reality, sometimes it seems better to keep illusions.

My friend Vaggelis tells me “It is inconceivable. We cannot reelect a guy who cheated us in such a way. I think something will happen, a surprise of the last moment. When I heard Tsipras, with such self- confidence on Friday, all these lies he spoke in Syntagma Square, trying to imitate the style of Andreas Papandreou, I realized that he is the most dangerous man in Greece. I decided to vote for Lafazanis”. (Vaggelis he is a very decisive man. Some days ago he told me that he feels ashamed because he does not know what to do in the elections and he is changing his mind every day)
 
I looked with bewilderment on my TV screen last Friday Pablo Igllesias, Gregor Gysi and Pierre Laurent at the podium at Syntagma square, hailing Tsipras and supporting him. I was wandering what exactly they are supporting. The capitulation, the turning of Greece into a protectorate (also with the help of the Spanish, French, German governments), the social slaughter of Greeks provided in the most detailed manner by the third Memorandum or the extremely pro-US and pro-Israel foreign policy and plans of the Tsipras government? What really?

I don’t know if they believe they are supporting Greek left or Greek people. What I know is that they help indirectly but greatly Golden Dawn and Marine Le Pen, by proving once more that the Left is incapable or unwilling people who turn to it to protect their most elementary political, social and national rights and also their dignity.

I was still angry with that when a glimpse of hope was reborn after reading the message of support to my country and to its symbol Manolis Glezos from Oscar Lafontaine, still the voice of consciousness of European Left. To have any future, the Left should become again the Left, not try to accommodate the most reactionary forces European history has produced. And this is not true only of Greece, it is true of every single European country.

Athens, September 20th ,2015
konstantakopoulosd@yahoo.gr

ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ, ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ (ΕΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ/ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.gr
‘Ένα μόνο δεν πολυκαταλαβαίνω. Πως τα καταφέρνει ο Τσίπρας και κοιμάται τα βράδυα, όταν όλοι σχεδόν οι νοήμονες ‘Ελληνες έχουν κάποιας μορφής ψυχοσωματικά συμπτώματα.

Ο Θάνατος φτερουγίζει πάνω από την Ελλάδα. Ο θάνατος της ελπίδας. Η συνείδηση ότι σε κοροϊδεύουν και σε βιάζουν ασύστολα και μετά σου ζητάνε, χωρίς να τρέχει τίποτα, να επιβραβεύσεις και να συμμετάσχεις στον βιασμό. Ο ευνουχισμός, η αδυναμία των ανθρώπων να αντιδράσουν, να κάνουν κάτι, μετά την απότομη συνθηκολόγηση και καταστροφή των δύο πολιτικών υποκειμένων που βάσισε το έθνος τις ελπίδες του. Δεν σκότωσαν τους ‘Ελληνες, σκότωσαν όμως την ελπίδα τους. Τουλάχιστο προς το παρόν.

Ο θάνατος είναι άλλωστε η θρησκεία της νέας «Αυτοκρατορίας του Χρήματος», που αναδύεται πίσω από την παγκοσμιοποίηση, αντανακλώντας το πέρασμα από τον νεοφιλελεύθερο στον «καπιταλισμό της καταστροφής». Μια διαφορετική μορφή καπιταλισμού, που δεν χρησιμοποιεί απλώς τις «δημιουργικές καταστροφές» για να προωθήσει την «ανάπτυξη και πρόοδο», αλλά κάνει μόνιμη επιδίωξη την καταστροφή. Κάθε νέο οικονομικο-κοινωνικό σύστημα φέρνει μαζί την «ιδεολογία» και τη «θρησκεία» του.

Με τον όρο «Αυτοκρατορία του Χρήματος» ορίζουμε εκείνη τη μερίδα του παγκόσμιου χρηματιστικού κεφαλαίου, που διαθέτει τα μέσα να αποπειραθεί και την επιδίωξη να επιβάλλει μια πλανητική δικτατορία, σε συμμαχία με το αμερικανικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Συγκροτείται σήμερα ιδεολογικο-πολιτικά γύρω από τους «νεοφιλελεύθερους» και των «νεοσυντηρητικούς», ο κορμός της είναι οι δέκα μεγάλες παγκόσμιες τράπεζες, κύριο μέσο της ο ασφυκτικός έλεγχος των media, των ευρωπαϊκών θεσμών και των πολιτικών ελίτ. Είδος «λενινιστών των αγορών» (και των στρατιωτικών επεμβάσεων), μιμητές της στρατηγικής Αλκιβιάδη στην Αρχαία Αθήνα, χρησιμοποιούν συστηματικά Σοκ, Πραξικοπήματα και Χάος για να περάσουν την ατζέντα τους.

Η «Αυτοκρατορία» βγαίνει θριαμβευτής μέχρι στιγμής της ελληνικής-ευρωπαϊκής κρίσης του καλοκαιριού.
Οι Μεγάλοι Χαμένοι

Ο ελληνικός λαός. Είδε να «αποκεφαλίζουν» το ‘Όχι του και να χρησιμοποιούν την κεφαλή εναντίον του. Στην ήδη κατεστραμμένη Ελλάδα επιβλήθηκε πολύ χειρότερο μνημόνιο. Εγκαταστάθηκε καθεστώς βαριάς πολιτικής ανωμαλίας και άμεσης εξωτερικής επιτροπείας.

Παραμένουν ορισμένα θετικά. Πρώτο η παρακαταθήκη του 62% ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, απόδειξη, ανεξάρτητα συνέχειας, ότι ο ελληνικός λαός ζει και αντιστέκεται μέσα στη βαριά ευρωπαϊκή και παγκόσμια νύχτα.

Το ελληνικό διεθνοποιήθηκε. Από δω και πέρα οι Πιστωτές θα πληρώνουν τίμημα για τα πλήγματα που επιφέρουν.

‘Ότι και να γίνει στις τυπικά νόμιμες, ουσιαστικά πραξικοπηματικές εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, όλοι ξέρουν ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, η ΕΕ και το ΔΝΤ επέβαλλαν, υπό τη γενική εποπτεία της Ουάσιγκτων, δικτατορία στην Ελλάδα.

Η Γερμανία υπέστη τη βαρύτερη διεθνή πολιτική ήττα της μετά το 1945. ‘Εχασε κάθε δυνατότητα να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη για πολλά χρόνια. Για πολλούς Ευρωπαίους, η Γερμανία αντιπροσωπεύει σήμερα κακή δύναμη, που επιχειρεί με άλλα μέσα αυτά που προσπάθησε στο παρελθόν. Το Βερολίνο πληρώνει τεράστιο πολιτικό κόστος για να κάνει στην Ευρώπη τη δουλειά του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Η Goldman Sachs έχει αναλάβει την οικονομική υπερ-Πρωθυπουργία της Ευρώπης (ΕΚΤ) και οι Γερμανοί πληρώνουν τον (πολιτικό) λογαριασμό!

Σοβαρό πλήγμα δέχτηκε η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης γενικά και ειδικά η ιδέα μιας ευημερούσας, δημοκρατικής, κοινωνικής και ανεξάρτητης Ευρώπης.

Είναι σοβαρή ήττα και για τη Γαλλία. Επιβεβαιώνει ότι αυτό το κράτος έχει «απαχθεί», έγινε εργαλείο της Ουάσιγκτων, του Χρήματος και των πιο ακραίων νεοσυντηρητικών, σκιά της χώρας που κυβέρνησε ο Ντε Γκωλ. ‘Όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν έχει νόημα να συζητάμε πια αν κερδίζει τις εκλογές η αριστερά ή η δεξιά. Πρέπει να ρωτάμε αν τις κέρδισαν οι Ρότσιλντ ή οι Ροκφέλερ.

Η ευρωπαϊκή Αριστερά, φάνηκε ανίκανη ή απρόθυμη να ηγηθεί της ειρηνικής εξέγερσης ενός ευρωπαϊκού λαού για τη σωτηρία του. Η ηγεσία ενός κόμματός της πρόδωσε. Φάνηκε καθαρά ότι δεν διαθέτει στρατηγική, πέραν ενός καταλόγου ευχών για δημοκρατία, κοινωνική και οικολογική Ευρώπη. Δεν διαθέτει σχέδιο να τις πραγματοποιήσει, ούτε επαρκή βούληση να συγκρουστεί μέχρι τέλους με τον χρηματοπιστωτικό ολοκληρωτισμό, όταν χρειάζεται.

Οι εξελίξεις συνιστούν έμμεση, πλην σαφή ήττα της Ρωσίας (και επίσης, σε κάποιο βαθμό της Κίνας και των υπολοίπων BRIICS). Η εξασθένιση έως κατάργηση της ελληνικής κρατικής κυριαρχίας (και της πολλαπλώς συνδεόμενης Κύπρου), συνιστά μείζονα μεταβολή των γεωπολιτικών ισορροπιών στη Μεσόγειο. Συμβάλλει αποφασιστικά στη δημιουργία μεσογειακής περιοχής-κρίκου, στην αλυσίδα ζώνης περικύκλωσης και αναχαίτισης της Ρωσίας, αν όχι πολέμου εναντίον της.

Οι μεγάλοι κερδισμένοι

Το Χρήμα, που κερδίζει σε κάθε σταθμό της κρίσης και τη χρησιμοποιεί για αλλαγή καθεστώτος στην Ευρώπη. ‘Όχι μόνο δεν κατέβαλε κόστος για την κρίση που προκάλεσε αλλά καταστρέφει πάντα την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας την καταστροφή και το μη βιώσιμο χρέος για τις πολιτικές του επιδιώξεις. Να στερήσει κάθε περιεχομένου την αστική δημοκρατία (ότι και να ψηφίσεις το ίδιο βγαίνει), να κατεδαφίσει ολοκληρωτικά το κοινωνικό κράτος, να καταστρέψει ολοκληρωτικά τα ευρωπαϊκά έθνη ως πολιτικο-πολιτιστικές ταυτότητες, προς όφελος της επικράτησης άμορφου «Homo Economicus».

Οι ΗΠΑ κατάφεραν να «αποσυναρμολογήσουν» την βόμβα ΣΥΡΙΖΑ, με την επιρροή τους στην ηγεσία του, βόμβα που απειλούσε να αμφισβητήσει σοβαρά την ευρωπαϊκή νεοφιλελεύθερη τάξη, αλλά και την αντιρωσική ενότητα της ΕΕ.

Απέτρεψαν στροφή της Αθήνας προς τη Μόσχα και μετέτρεψαν την ηγεσία μιας πολιτικής δύναμης πολύ κριτικής απέναντι σε ΗΠΑ-Ισραήλ, στον καλύτερο φίλο τους!

Χρησιμοποίησαν την τελικά προδομένη ελληνική εξέγερση για να επιφέρουν σκληρό πλήγμα στις γερμανικές ηγεμονικές φιλοδοξίες και τις στοιχειώδεις προϋποθέσεις ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας.

Επέβαλαν τη συμφωνία σε μια απρόθυμη Γερμανία και μια τρομοκρατημένη Ελλάδα, χρησιμοποιώντας την επιρροή τους σε Παρίσι, Ρώμη, Κομισιόν και ΔΝΤ. Στην πιο κρίσιμη στιγμή της ευρωπαϊκής κρίσης, η Ουάσιγκτων απέδειξε ότι κάνει κουμάντο στην Ευρώπη. Την οποία εξεδίωξε αθόρυβα, στο γεωπολιτικό επίπεδο, από Αν. Μεσόγειο και Βαλκάνια.

Η Αμερική εθεωρείτο ένοχη για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, αλλά και την προσπάθεια διάσπασης της ΕΕ το 2002-03. Εμφανίζεται τώρα ως καλή δύναμη στα μάτια των μισών Ευρωπαίων, ιδίως των θυμάτων της Μέρκελ.

Η ευρωπαϊκή άκρα, «ριζοσπαστική» Δεξιά
Μετά την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται ως ο πιο αξιόπιστος υποδοχέας της δυσφορίας και αγανάκτησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών, ιδίως στις βορειότερες και πλουσιότερες χώρες.
Βεβαίως, οι «αγανακτισμένοι» που κατευθύνονται προς τα εκεί, κινδυνεύουν να υποστούν ακόμα πιο μεγάλες απογοητεύσεις και ήττες από αυτές που υπέστησαν με τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν το ξέρουν όμως! Δεν πρέπει εξάλλου να ξεχνάμε ότι η ελληνική χρεωκοπία και πανωλεθρία δεν βαρύνει αποκλειστικά την ηγεσία της ελληνικής (ήδη πρώην) αριστεράς. Βαρύνει επίσης και τη «ριζοσπαστική», δήθεν «εθνικόφρονα» δεξιά, που με την παραλλαγή Αν.Ελλ. συμμετείχε στην κυβέρνηση.
Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά μπορεί να παίξει κρίσιμο ρόλο και στο plan B της Αυτοκρατορίας. Αν αποτύχει η προσπάθεια επιβολής της νέας ευρωπαϊκής τάξης με «φιλελεύθερο» περιτύλιγμα, ή αν πάμε σε μια διαλυτική κρίση της ΕΕ, τότε η άκρα, «ριζοσπαστική» δεξιά μπορεί να θέσει την κοινωνική αγανάκτηση που εκφράζει, στην υπηρεσία αυταρχικών λύσεων. Αυτές θα είναι τελικά εξυπηρετικές των συμφερόντων του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και των ΗΠΑ, με τον κλασικό μηχανισμό που λειτούργησε στον μεσοπόλεμο. Κάθε έθνος της Ευρώπης πρέπει να υπερασπίσει τον εαυτό του αν θέλει να υπάρχει. Κανένα δεν θα μπορέσει να το κάνει μόνο του, στηριζόμενο στον δικό του «εθνικισμό».

Το Ισραήλ, κατάφερε να διευρύνει αποφασιστικά την έμμεση επιρροή του στην πολιτική της Ελλάδας, χώρας παραδοσιακά πολύ φιλικά διακείμενης στην παλαιστινιακή υπόθεση και τον αραβικό κόσμο. Υπουργός ‘Αμυνας της κυβέρνησης Τσίπρα και στενότατος «φίλος» του Ισραήλ, ο Καμμένος υπέγραψε την πιο προχωρημένη συμφωνία στρατιωτικής συνεργασίας με το Τελ Αβίβ που υπέγραψε άλλη χώρα στον κόσμο πλην των ΗΠΑ. Μόνο με τους Αμερικανούς υπήρξε τέτοιος «εναγκαλισμός» της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας και ευρύτερα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, με ξένη δύναμη.
Στρατηγικά, σε περίπτωση διάλυσης της ΕΕ, ένα plan B Αμερικανών-Ισραηλινών, είναι η δημιουργία υπό την αιγίδα τους ολοκληρωμένης Μεσογειακής ‘Ενωσης με αντιρωσικό προσανατολισμό.

Συμπέρασμα

‘Ένα πρώτο, κρίσιμης σημασίας και παγκόσμιας αξίας συμπέρασμα είναι ότι δεν είναι δυνατό να αντιμετωπισθεί η «Αυτοκρατορία», είτε οικονομικά, είτε γεωπολιτικά, με ημίμετρα.

Αλλά στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στη Ρωσία, στην Κίνα και παντού, και στην «ριζοσπαστική αριστερά» και στην «ριζοσπαστική δεξιά», παραμένουν ισχυρές οι δυνάμεις που επιδιώκουν βασικά κατευνασμό και συμβιβασμό με την «Αυτοκρατορία», όπως υφίσταται και μια κοινωνική βάση μάλλον παθητική, σε μεγάλη σύγχυση λόγω και της μαζικής πλύσης εγκεφάλου από τα Μέσα, που ελπίζει ότι θα διατηρήσει τα κεκτημένα της χωρίς να μπει στον κόπο και να αναλάβει τα ρίσκα «ρήξης», «σύγκρουσης», «πολέμου». ‘Όταν αφυπνίζονται αυτές οι δυνάμεις είναι συνήθως αργά.

Αυτό, μαζί και η καθαρή στρατηγική που έχει, εν αντιθέσει με τους αντιπάλους της, που δεν διαθέτουν ούτε στρατηγική, ούτε πειστικό όραμα, επιτρέπουν μέχρι τώρα στην Αυτοκρατορία τους θριάμβους της. Και όχι η υλική της δύναμη ή η ανύπαρκτη ακτινοβολία του «σχεδίου» της για τον κόσμο, σχεδίου τόσο αποτρόπαιου που πρέπει να το κρύβει διαρκώς, όπως και τον εαυτό της.

Μόνο η δημιουργία εθνικών και διεθνούς υποκειμένου, αποφασισμένων να συγκρουσθούν με την Αυτοκρατορία, που να διαθέτουν σοβαρό πρόγραμμα υπεράσπισης των πιο στοιχειωδών κατακτήσεων της ανθρωπότητας και της ειρήνης στον κόσμο και πειστικές εναλλακτικές λύσεις, υπό σοβαρή ηγεσία, και με όρους πολύ ενεργού κινητοποίησης και συμμετοχής των λαών, μπορεί να την αντιμετωπίσει.

ΓΚΛΑΖΙΕΦ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ-ΕΥΡΩΠΗ, ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Μια συζήτηση του συμβούλου του Προέδρου Πούτιν Σεργκέι Γκλάζιεφ και αρχιτέκτονα της «ευρασιατικής ολοκλήρωσης» με τον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, για τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη, για την Ουκρανία και τον κίνδυνο παγκόσμιας σύρραξης, για την διεθνή οικονομική κατάσταση και την ανάδυση του νέου «ανατολικού υποδείγματος» γύρω από την Κίνα.

Ο σύμβουλος του Ρώσου Προέδρου Πούτιν για θέματα ευρασιατικής ολοκλήρωσης ακαδημαϊκός Σεργκέι Γκλάζιεφ υποστηρίζει, στη συζήτηση που είχαμε μαζί του, ότι η Ελλάδα δεν έχει πολύ μέλλον σε μια Ευρωπαϊκή ‘Ενωση της οποίας ο χαρακτήρας μεταβάλλεται τώρα πολύ έντονα σε απολυταρχική κατεύθυνση και λειτουργεί προς όφελος των μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων και εις βάρος των εθνικών οικονομιών χωρών όπως η Ελλάδα. Προσθέτει μάλιστα ότι η ελληνική οικονομία θα είχε πολύ περισσότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στο ευρασιατικό πλαίσιο ολοκλήρωσης.

Τις απόψεις αυτές εκφράζει ο κ. Γκλάζιεφ στα πλαίσια μιας συζήτησης-ποταμού για την κατάσταση στην Ευρώπη και ιδιαίτερα την Ουκρανία, τη «στρατηγική του χάους», που υποστηρίζει ότι έχει υιοθετήσει διεθνώς η Ουάσιγκτων, και για το φαινόμενο μετατόπισης του κέντρου οικονομικής ισχύος από την Δύση στην Ανατολή και από το «υπερφιλελεύθερο» μοντέλο του αμερικανικού καπιταλισμού στο μοντέλο «εναρμόνισης των συμφερόντων», «μείγματος σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών μεθόδων», που αναδύεται, όπως υποστηρίζει, στην Ασία.

Οι μεταβάσεις αυτές συνεπάγονται όμως πολύ μεγάλους κινδύνους, υποστηρίζει ο Ρώσος ακαδημαϊκός, ακόμα και τον κίνδυνο μιας παγκόσμιας σύρραξης. ‘Οσο για την οικονομική κατάσταση της Δύσης, η εκτίμηση του κ. Γκλάζιεφ είναι ότι θα βαίνει επιδεινούμενη.

Ο κ. Γκλάζιεφ, που μας δέχτηκε και μίλησε μαζί μας στο γραφείο του στη Μόσχα, συνιστά σπάνια, ίσως τη μοναδική περίπτωση Ρώσου ιθύνοντα που βρίσκεται ταυτόχρονα στον μηχανισμό εξουσίας του Κρεμλίνου, είναι ένας σημαντικός διανοούμενος, μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, τιμημένος για τη δουλειά του στους μακρούς οικονομικούς κύκλους Κοντράτιεφ, αλλά και ενεργός πολιτικός και δημοφιλής διαμορφωτής σήμερα της ρωσικής κοινής γνώμης.

Πρώην Υπουργός επί Γέλτσιν, με την πολιτική του οποίου διαφώνησε και παραιτήθηκε, ο κ. Γκλάζιεφ θα μπορούσε ίσως να «ταξινομηθεί» πολιτικά ως «σοσιαλιστής», με όρους δυτικοευρωπαϊκής κουλτούρας (που βέβαια δεν είναι πάντα σωστό να μεταφέρονται αυτόματα στην πολιτική πραγματικότητα της Αν. Ευρώπης). Ο κ. Γκλάζιεφ είναι κύριος εκφραστής της πιο «κρατικιστικής» τάσης στο εσωτερικό του συστήματος εξουσίας του Κρεμλίνου, αλλά και στην ρωσική κοινή γνώμη.

Ηνωμένες Πολιτείες και Ευρωπαϊκή ‘Ενωση τον έχουν περιλάβει στις πρώτες θέσεις της λίστας προσωπικοτήτων από τη Ρωσία που τους έχουν απαγορεύσει την είσοδο στη Δύση. Η συζήτηση μαζί του, που ακολουθεί, πραγματοποιήθηκε στις παραμονές της αποκορύφωσης της ελληνικής κρίσης, με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος και την συνομολόγηση της συμφωνίας με τους Πιστωτές. Διατηρεί όμως, πιστεύουμε, ακέραιο το ενδιαφέρον της για τους αναγνώστες.

Δ.Κ. Δεν μου μοιάζετε με τέρας, είστε ακαδημαϊκός, οικονομολόγος, διανοούμενος, μερικοί θάλεγαν και σοσιαλιστής. Γιατί νομίζετε ότι σας έβαλαν στις πρώτες θέσεις των ανεπιθύμητων προσώπων στη Δύση;

Σ.Γ. Αυτή είναι μια ερώτηση για τον Λευκό Οίκο που αποφασίζει τις κυρώσεις. Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον. Μία μέρα πριν με περιλάβει η ΕΕ στις κυρώσεις, ήμουνα στο Βερολίνο προσπαθώντας να εξηγήσω στους Γερμανούς συναδέλφους μας, μαζί με ορισμένους Ουκρανούς, που ήδη υπέφεραν από την πολιτική καταπίεση του νεοναζιστικού καθεστώτος, τι συμβαίνει στην Ουκρανία. Και μου είπαν από το γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών και από το κοινοβούλιο, ότι οι Ευρωπαίοι δεν είναι τόσο ηλίθιοι όσο οι Αμερικανοί και δεν θα επιβάλλουν κυρώσεις εναντίον διανοουμένων και γνωστών ανθρώπων σαν εμένα και να μην ανησυχώ. Την επόμενη μέρα η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία μου επέβαλε κυρώσεις.
ΔΚ. Γιατί το έκαναν;

ΣΓ. Εξαιτίας της θέσης μου εναντίον αυτού του νέου τύπου ιμπεριαλισμού. Τώρα βλέπουμε ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στο ΝΑΤΟ είναι μια νέα αυτοκρατορία, την ονομάζω γραφειοκρατική σε ότι αφορά την Ευρώπη και, όπως κάθε άλλη αυτοκρατορία, προσπαθεί να μεγαλώσει.
Η γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης ελέγχεται από τους Αμερικανούς. Προσπαθούν να διατηρήσουν την γεωπολιτική κυριαρχία ΗΠΑ και ΕΕ και να επιβάλλουν την επιρροή τους σε όλη την πρώην Σοβιετική ‘Ενωση προκειμένου να ανταγωνισθούν την ανερχόμενη κινεζική ηγεμονία. Χρησιμοποιούν τις μεθόδους της αγγλοσαξωνικής γεωπολιτικής του 19ου αιώνα. Ο πόλεμος στην Ευρώπη ήταν ευεργετικός για τις ΗΠΑ, που κέρδισαν την παγκόσμια ηγεσία ως αποτέλεσμα του Πρώτου και του Δεύτερου και του Τρίτου («Ψυχρού») Παγκοσμίου Πολέμου.

Το αμερικανικό κατεστημένο προσπαθεί να βελτιώσει τη γεωπολιτική του θέση με την παληά μέθοδο της οργάνωσης του πολέμου στην Ευρώπη. Χρησιμοποιεί την Ουκρανία ως πλατφόρμα οργάνωσης της σύγκρουσης ΕΕ-Ρωσίας, για το νέο “Drang nach Osten”, για να χρησιμοποιήσω την παληά γερμανική έκφραση (σ.σ. η έκφραση αυτή σημαίνει «πορεία προς ανατολάς» και συμπύκνωσε την ουσία του γερμανικού εθνικισμού και ιμπεριαλισμού τον 19ο και 20ό αιώνα, όπως και την διεθνή πολιτική του ναζισμού, αντανακλώντας την φιλοδοξία των Ναζί να γίνουν η διεθνής «πρωτοπορεία» και «ηγεσία» του δυτικού καπιταλισμού στην πρoσπάθεια να καταστραφεί το «εργατικό κράτος» και το “σοσιαλιστικό πείραμα” των Μπολσεβίκων στη Ρωσία. Με τα λόγια του ίδιου του Χίτλερ, στις 7.2.1945, «είναι ανατολικά, μόνο και πάντα ανατολικά, όπου οι φλέβες της ράτσας μας πρέπει να επεκταθούν»).

Αυτός είναι ο συνηθισμένος αγγλοσαξωνικός τρόπος, να οργανώνουν τον πόλεμο ώστε να υπονομεύουν τις ανεξάρτητες χώρες και στις δύο πλευρές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ δεν χρειάζονται μόνο τον έλεγχο της Ευρώπης, που τον έχουν τώρα, αλλά επίσης της Ρωσίας και της Κεντρικής Ασίας, ώστε να ενισχύσουν την γεωπολιτική και γεωοικονομική τους θέση απέναντι στην Κίνα και να αποτρέψουν την αύξηση της κινεζικής οικονομίας, υπονομεύοντας την ευκαιρία της Κίνας να δημιουργήσει ένα νέο κέντρο παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης. Είμαι όμως σίγουρος ότι θα αποτύχουν στην πολιτική τους.

ΔΚ. Μερικοί μιλάνε για τη μετάβαση από μια Αμερικανική σε μια Αυτοκρατορία του Χρήματος. Τι νομίζετε;

ΣΓ. Λίγο πολύ είναι το ίδιο. Μιλάμε για την αμερικανική αυτοκρατορία, ως ένα πολιτικό θεσμό, που είναι τμήμα ενός περισσότερο περίπλοκου διεθνούς συστήματος. Η αμερικανική αυτοκρατορία είναι μόνο η ομπρέλλα της επέκτασης της παγκόσμιας χρηματιστικής ολιγαρχίας και αυτή είναι ο κύριος παίκτης παγκοσμίως.
ΔΚ. Και στη γεωπολιτική;

ΣΓ. Ναι. Ο πυρήνας της αμερικανικής αυτοκρατορίας είναι η Federal Reserve (αμερικανική κεντρική τράπεζα), που τυπώνει το παγκόσμιο χρήμα. Η παρούσα οικονομική τάξη στον κόσμο, που ονομάζουμε φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, έχει σχεδιαστεί για να μεγιστοποιεί τις δυνατότητες επέκτασης της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Οι κύριοι θεσμοί της είναι οι πολυεθνικές επιχειρήσεις, που τις λέμε πολυεθνικές, αλλά στην πραγματικότητα οι περισσότερες είναι αμερικάνικες και συνδέονται στενά με τον μηχανισμό εκτύπωσης του παγκόσμιου χρήματος. H Federal Reserve, μαζί με τις αμερικανικές πολυεθνικές, αποτελούν την παρούσα οικονομική τάξη. Η πολιτική ομπρέλλα αυτής της οικονομικής τάξης είναι ο αμερικανικός μιλιταρισμός. Χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική δύναμη οι ΗΠΑ προσπαθούν να προστατεύσουν τους οικονομικούς τους θεσμούς, την επέκτασή τους.

Ταυτόχρονα χρειάζονται τη σταθερότητα στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Για να το κάνουν αυτό και για να οργανώνουν τον παγκόσμιο έλεγχο των αμερικανικών πολυεθνικών, πρέπει να παράγουν όλο και περισσότερο χρήμα. Αυτό το σύστημα θεσμών φτάνει τώρα στο τέλος του γιατί δεν μπορούν να το αυξήσουν περισσότερο και γιατί δεν μπορούν καν να μείνουν στο επίπεδο που βρίσκονται. Χρειάζονται να τυπώνουν όλο και περισσότερο χρήμα, το χρηματικό κόστος του συστήματος έγινε εξαιρετικά υψηλό, το χρέος της αμερικανικής κυβέρνησης αυξάνεται εκθετικά. Αυτό μαθηματικά σημαίνει ότι το σύστημα καταρρέει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το αμερικανικό σύστημα παγκόσμιας κυριαρχίας θα καταρρεύσει, γιατί δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί.

ΔΚ. Και η βρετανική αυτοκρατορία κατέρρευσε. ‘Αρχισε να παρακμάζει με τον πόλεμο των Μπόερς στις αρχές του 20ού αιώνα και παρέδωσε τη σκυτάλη το 1946-47 στους Αμερικανούς. Στο μεταξύ όμως χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι…

Σ.Γ. Ναι, ίσως πάρει πολύ χρόνο. Το πέρασμα από ένα σύστημα αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε ένα άλλο παίρνει χρόνο και συχνά βλέπουμε παγκοσμίους πολέμους να μεσολαβούν. Γιατί η παρούσα ηγεμονία θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για την κυριαρχία της στον κόσμο και πριν μια νέα οικονομική τάξη εγκατασταθεί. Η μεταβατική περίοδος θα περάσει από πολύ μεγάλες πολιτικές εντάσεις. Στην ιστορία αυτές οι εντάσεις πήραν τη μορφή παγκοσμίων πολέμων. ‘Ετσι είναι δυστυχώς.

ΔΚ Πιστεύετε ότι μια τέτοια σύρραξη θα ήταν δυνατή σήμερα, παρά την ύπαρξη των πυρηνικών όπλων;

ΣΓ Ασφαλώς η κατάσταση αλλάζει κάθε φορά. Ο πόλεμος της Ισπανίας με την Αγγλία ήταν διαφορετικός από τους ναπολεόντειους πολέμους. Και αυτοί ήταν πολύ διαφορετικοί από τους πολέμους που είδαμε τον προηγούμενο αιώνα. Σήμερα, είναι ασφαλώς αδύνατο να φανταστεί κανείς την επανάληψη του πολέμου που έγινε πριν από 70 χρόνια.
Ο τωρινός πόλεμος είναι πολύ πιο περίτεχνος, ιδίως γιατί η ηγετική δύναμη δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα όπλα μαζικής καταστροφής χωρίς κίνδυνο για την ίδια. ‘Εχουμε λοιπόν ένα νέο είδος πολέμου σε όρους μεθόδων και τεχνολογιών. Είναι ένας νέος τύπος πολέμου, όπως γίνεται ήδη όλο και πιο σαφές, ένας «υβριδικός πόλεμος», που περιλαμβάνει επικοινωνιακό πόλεμο, χρηματιστικό πόλεμο, οικονομικό πόλεμο και μόνο τελικά βλέπουμε τις στρατιωτικές μάχες, που έρχονται να αποτελειώσουν τον αντίπαλο, όταν έχει ήδη ηττηθεί.

Το είδαμε αυτό στη Γιουγκοσλαβία, στα Βαλκάνια, το είδαμε στο Ιράκ, στη Βόρειο Αφρική και το βλέπουμε τώρα στην Ουκρανία. Στην Ουκρανία η στρατιωτική ισχύς χρησιμοποιείται κυρίως για εσωτερικούς λόγους, για να προστατέψει το φιλο-αμερικανικό καθεστώς από τον πληθυσμό του. Η στρατιωτική ισχύς χρησιμοποιείται μόνο σε κρίσιμες καταστάσεις. Η αμερικανική στρατηγική είναι η δημιουργία χάους. Δεν χρειάζονται άμεσο έλεγχο σε όλη την επικράτεια.

Δ.Κ. Θα μπορούσε κανείς να δει σε μια τέτοια γεωπολιτική στρατηγική το αντίστοιχο, την αντανάκλαση μιας μετάβασης από τον παραγωγικό καπιταλισμό στον χρηματοπιστωτικό και από το νεοφιλελεύθερο σε ένα υπόδειγμα καπιταλισμού της καταστροφής;

ΣΓ Νομίζω ότι η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση κινείται προς το χάος και αυτό είναι το επόμενο στάδιό της. Η ιδέα αυτής της στρατηγικής (του χάους) είναι η διατήρηση του ελέγχου επί του κόσμου. Για να γίνει αυτό δεν χρειάζεται η απευθείας κατοχή όλων των χωρών που ελέγχονται από την αμερικανική χρηματοπιστωτική ολιγαρχία. Αυτό που χρειάζεται είναι να καταστρέψουν τα «νησιά» ανεξαρτησίας που υπάρχουν ακόμα.

Μοιάζει με καρκίνο. Για αυτό πρέπει να τερματιστεί η Αμερικανική αυτοκρατορία, όπως τερματίστηκαν οι αποικιακές αυτοκρατορίες του 19ου αιώνα. Οι ευρωπαϊκές αποικιακές αυτοκρατορίες επίσης κατέρρευσαν μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και κατέρρευσαν όχι μόνο εξαιτίας του πολιτικού ρόλου των ΗΠΑ και της ΕΣΔΔ, αλλά γιατί δεν μπορούσαν να επιβιώσουν.

ΔΚ Κύριε Γκλάζιεφ, περιγράψατε προηγουμένως την πρώην ΕΣΣΔ ως πεδίο μάχης για έναν πόλεμο κατά της Κίνας. Η ίδια η Ρωσία δεν είναι από μόνη της πρόβλημα για την παγκοσμιοποίηση, λόγω της ισχύος και των όπλων της;

ΣΓ. Κυττάξτε περιγράφω την κατάσταση ως ανταγωνισμό μεταξύ παληάς ηγεμονίας των ΗΠΑ, των Αμερικανών ολιγαρχών εναντίον της κινεζικής οικονομίας, κι αν θέλετε όχι μόνο της κινεζικής αλλά επίσης του νέου, «ανατολικού» κέντρου ανάπτυξης. Το οποίο βασίζεται σε αρκετά διαφορετικούς θεσμούς από το αμερικανικό κέντρο. Για παράδειγμα η κύρια ιδέα της κινεζικής οικονομικής ρύθμισης, όπως και της ρύθμισης στην Ινδία, την Ιαπωνία, την Κορέα είναι η εναρμόνιση των συμφερόντων. Στον αμερικανικό τύπο καπιταλισμού το χρήμα είναι η μόνη επιδίωξη. Ο αμερικανικός ολιγαρχικός καπιταλισμός είναι σχεδιασμένος για την χρηματοπιστωτική ολιγαρχία, θέλουν να αυξάνουν διαρκώς τα κέρδη τους αυξάνοντας το χρήμα και ιδιωτικοποιώντας όλο τον κόσμο προς όφελος της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας. Στο ασιατικό σύστημα η ρύθμιση είναι αρκετά διαφορετική. Η δημιουργία του χρήματος χρησιμοποιείται για να ενισχύσει την οικονομική ανάπτυξη και η κύρια ιδέα, ο κύριος μηχανισμός που καθοδηγεί την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας, της Ινδίας, της Κορέας, της Ιαπωνίας, του Βιετνάμ, της Μαλαισίας, είναι η εναρμόνιση των συμφερόντων διαφορετικών οικονομικών παραγόντων. Επιχειρούν να εναρμονίσουν τα συμφέροντα διαφορετικών οικονομικών παραγόντων με τέτοιο τρόπο ώστε να βελτιστοποιήσουν τις ευκαιρίες οικονομικής μεγέθυνσης. Πρόκειται για ένα μείγμα καπιταλισμού και σοσιαλισμού. ‘Οπου έχουμε τον στρατηγικό σχεδιασμό, μαζί με τον μηχανισμό της αγοράς.

ΔΚ Κάπως ταυτίζετε τον στρατηγικό σχεδιασμό με τον σοσιαλισμό

ΣΓ Το λέω γιατί ο στρατηγικός σχεδιασμός αναπτύχθηκε πρώτη φορά στα πλαίσια του σοσιαλιστικού πειράματος στη Σοβιετική ‘Ενωση. Οι Κινέζοι μιλάνε και τώρα για τη χώρα τους ως σοσιαλιστική χώρα.

ΔΚ Τώρα κανείς δεν είναι σίγουρος με την Κίνα. Είναι καπιταλιστικός κομμουνισμός ή κομμουνιστικός καπιταλισμός;

Υφίσταται μια σύγκλιση αυτών των δύο συστημάτων, που δημιουργεί στην πραγματικότητα ένα νέο σύστημα. Κι αυτό το σύστημα δείχνει τώρα πόσο αποτελεσματικό είναι σε όρους οικονομικής ανάπτυξης, τεχνολογικής προόδου κλπ. Μπορούμε να δούμε πολλούς από τους θεσμούς που αναπτύχθηκαν πρώτα στη Σοβιετική ‘Ενωση να χρησιμοποιούνται τώρα στην Κίνα και άλλες χώρες στο νέο κέντρο οικονομικής μεγέθυνσης, φυσικά με κάπως διαφορετικό τρόπο. Βλέπουμε μια σαφή ιστορική διαδικασία που διατηρείται σε ένα βαθμό, παρά την κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης και του σοσιαλιστικού συστήματος. Διατηρείται η έννοια του κεντρικού στρατηγικού σχεδιασμού, περιλαμβανομένης της προτεραιότητας των κοινών και των εθνικών συμφερόντων επί των ιδιωτικών συμφερόντων. Αντανακλάται αυτό στο κινεζικό και το ινδικό σύνταγμα και, ντε φάκτο, ισχύει το ίδιο στην Κορέα και την Ιαπωνία. Αυτό είναι αρκετά διαφορετικό από το αμερικανικό σύστημα και είναι πολύ περισσότερο αποτελεσματικό.

‘Οσο για τη Ρωσία, περιέγραψα την κατάσταση σε όρους αμερικανικής επίθεσης, επιχειρώντας να εξηγήσω γιατί η Αμερική είναι τόσο επιθετική αυτή τη στιγμή, γιατί προσπάθησαν να οργανώσουν τον πόλεμο στην Ευρώπη, να αυξήσουν την επιρροή και τον έλεγχό τους στην Ευρώπη και, ταυτόχρονα, να ανατρέψουν το ρωσικό πολιτικό καθεστώς και να επιβάλλουν το δικό τους, ανάλογο με αυτό που είχαμε στη δεκαετία του 1990. Η Ρωσία έχει όμως τα δικά της συμφέροντα και τη δική της πολιτική και δυνατότητες. Αυτή η πολιτική είναι πρώτα από όλα η διαδικασία ευρασιατικής ολοκλήρωσης, με κύριο πρωτεργάτη τον Πρόεδρο Πούτιν. Που καταβάλλει πολύ μεγάλες προσπάθειες για να εμπλέξει στην όλη διαδικασία, όχι μόνο τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, αλλά και την ΕΕ. Εγώ προσωπικά εκτιμώ ότι και η δική σας χώρα θα είχε πολύ περισσότερα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα αν εντασσόταν σε αυτό τον χώρο απότι τώρα που είναι στην ΕΕ.

ΔΚ Γιατί το λέτε;

ΣΓ Δεν βλέπω να μπορεί να υπάρξει ουσιαστική λύση στο οικονομικό και το κοινωνικό πρόβλημα που αντιμετωπίζετε στην Ελλάδα στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης. Εγώ καταλαβαίνω ότι η ΕΕ είναι μια γραφειοκρατική αυτοκρατορία, που δεν ενδιαφέρεται για τους λαούς και τα έθνη της Ευρώπης. Πρόβλημα δεν έχει μόνο η Ελλάδα, έχει επίσης η Ιταλία, η Ισπανία, οι χώρες της Βαλτικής. Οι ευρωπαϊκές χώρες δεν είναι ανεξάρτητες. Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατική αυτοκρατορία δεν ελέγχεται από τα κράτη-μέλη, από τα έθνη- κράτη της Ευρώπης. Σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από τρίτες δυνάμεις.

Φερ’ ειπείν, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δημιουργεί τα προβλήματα με τη Ρωσία. Η πολιτική τους στην Ουκρανία και την Βαλτική, εξ όσων μπορώ να αντιληφθώ, γίνεται υπό αμερικανική κυριαρχία και επίβλεψη. ‘Όχι προς όφελος των εθνικών κρατών που συγκροτούν την ΕΕ. Από την όλη πολιτική της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας ωφελούνται οι μεγάλες επιχειρήσεις, το μεγάλο κεφάλαιο και όσοι κινούν τα νήματα. Επιβάλλεται μια οικονομική πολιτική που οδηγεί σε εξαθλίωση και εξόντωση των λαών.
Η ελληνική κατάσταση δεν είναι μόνο ελληνική, τα ίδια υφίσταται και η πλειονότητα των ευρωπαϊκών κρατών. Υποτίθεται ότι ο σκοπός είναι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αυτοί που κερδίζουν είναι όμως οι μεγάλες επιχειρήσεις, που δεν είναι μόνο ευρωπαϊκές, είναι παγκόσμιες και κυρίως αμερικανικές. Οι εθνικές οικονομίες, όπως η ελληνική, είναι οι μεγάλοι χαμένοι. Οι μεγάλες επιχειρήσεις δημιουργούν τις συνθήκες που προκαλούν την απομύζηση και εξαθλίωση των Ευρωπαίων, με αποτέλεσμα μικρές χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία, οι βαλτικές χώρες, η Ουγγαρία, να μην μπορούν να ανταγωνιστούν στο πλαίσιο αυτών των αγορών. Γιατί δεν έχουν μεγάλη συγκέντρωση κεφαλαίου και τη δυνατότητα να παίξουν επί ίσοις όροις.
Τα τελευταία πέντε χρόνια βλέπουμε την ΕΚΤ να έχει αυξήσει να έχει αυξήσει πέντε φορές την κεφαλαιακή βάση. Που είναι όλα αυτά τα λεφτά; Γιατί δεν διοχετεύονται να υποστηρίξουν την οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες της ΕΕ; Αυτά με κάνουν να πιστεύουν ότι η λύση στο ελληνικό πρόβλημα και στη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση δεν μπορεί να βρεθεί στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών θεσμών.
Εξακολουθώ να πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση θα έπρεπε να είναι φιλελεύθερη, δυστυχώς όμως δεν ισχύει αυτό. Γίνεται απολυταρχική, αυταρχική, τελεί υπό τον έλεγχο των αγορών, ρυθμίζεται από τις αγορές. Δεν μπορεί να υπάρξει μια φιλελεύθερη συνένωση και ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εάν όμως σκεφτούμε τις πολιτικές μεθόδους τις οποίες μπορούμε να μετέλθουμε και τον έλεγχο, ο οποίος θα έπρεπε να είναι όχι των οικονομιών, θα έπρεπε να είναι του κοινωνικού κεφαλαίου, να είναι ο έλεγχος των Ευρωπαϊκών εθνών, όσο λοιπόν αυτό το πράγμα δεν γίνεται τόσο πιο πολύ πηγαίνουμε σε μια απολυταρχική κατάσταση. Έχω κάνει ανάλυση της καταστάσεως αυτής, κυρίως ως προς τις χώρες της Βαλτικής και την Ουκρανία, που εδώ υπάρχει μια πραγματική αναγέννηση του φασισμού θα έλεγα. Η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και ο ιμπεριαλισμός της είναι πίσω και από αυτήν την κρίση. Οι Ευρωπαίοι γραφειοκράτες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μιλούν απ’ευθείας με τις χώρες αυτές οι οποίες προσπαθούν να επιπλεύσουν, με την ίδια την κυβέρνηση της Ουκρανίας, η οποία προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της. Επομένως από την μία πλευρά κάνουν διαπραγματεύσεις για να λύσουν το νομικό πρόβλημα των σχέσεων με την ΕΕ και από την άλλη πλευρά υποστήριξαν ένα πραξικόπημα στην Ουκρανία. Χρησιμοποιούν σχεδόν τα ίδια συνθήματα αν θέλετε και τις ίδιες ιδέες που χρησιμοποιήθηκαν από τον Χίτλερ. Επομένως, αυτή η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατική αυτοκρατορία δεν έχει ως γνώμονα τα συμφέροντα των λαών. Ποια είναι τα συμφέροντα πίσω από την κατάληψη της Ουκρανίας και ποια σχέση οικοδομεί αυτή κατάληψη μεταξύ Ευρωπαϊκής Ενώσεως και Ουκρανίας; Ο λαός της Ουκρανίας και η κυβέρνηση της Ουκρανίας δεν συμφώνησαν με αυτή τη κίνηση από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης και για τον λόγο αυτό η Ουκρανική κυβέρνηση επέλεξε να μην υπογράψει την έναρξη σχέσεων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Ουκρανίας. Οι Αμερικανοί αντέδρασαν οργανώνοντας το πραξικόπημα στο Κίεβο, προκειμένου να αποτραπεί η ολοκλήρωση της Ουκρανίας και η ενσωμάτωση της, η συνένωση της με την Ρωσία, σε οικονομικό τουλάχιστον επίπεδο.

Οι μέθοδοι αυτές, οι ιδέες, η δύναμη αυτής της επεκτατικής Ευρωπαϊκής γραφειοκρατικής, ιμπεριαλιστικής δύναμης, δεν είναι δημοκρατικά και πραγματικά είναι απολύτως απολυταρχικά. Και σε επίπεδο ιδεολογίας και σε επίπεδο χρήσεως πολιτικών μέσων για την επίτευξη των στόχων αυτών. Τουλάχιστον στο πλαίσιο της ανατολικής Ευρώπης.

Επιστρέφοντας στην Ελληνική κατάσταση, θεωρώ ότι θα είχατε τεράστια ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα στα πλαίσια της ευρασιατικής ολοκλήρωσης, λόγω της δομής της οικονομίας σας, του τουρισμού, των αγροτικών παραγόντων που σχεδόν μόνο εσείς παράγετε σε αυτόν τον χώρο, της ναυτιλίας μας που θα μας ήταν τόσο πολύτιμη, της επιχειρηματικότητάς σας. Θα μπορούσατε να γίνετε μια γέφυρα μεταξύ Δύσης και Ευρασίας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που θα ήθελα να τονίσω, ποιες είναι δηλαδή οι διαφορές μεταξύ της Ευρωπαϊκής ολοκληρώσεως την οποία βλέπουμε τώρα, ιδίως σε αμφότερες τις κρίσεις που λαμβάνουν χώρα, στο εσωτερικό της ΕΕ αλλά και με τις γειτονικές χώρες όπως η Ουκρανία.

Η Ευρασιατική ένωση δημιουργήθηκε, όπως γνωρίζετε, μετά από συζητήσεις και διαπραγματεύσεις με το Καζαχστάν, με την Αρμενία, με το Κιργιζστάν και υπάρχει προσπάθεια μιας οικονομικής ενώσεως. Η διαφορά μεταξύ της Ευρασιατικής οικονομικής ενώσεως και της Ευρωπαϊκής οικονομικής ενώσεως είναι ουσιώδης, κεφαλαιώδης. Προσπαθούν οι χώρες της Ευρασίας να δημιουργήσουν μια οικονομική ένωση προς όφελος των λαών, εν αντιθέσει προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν έχουν συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις και όλες τις εξουσίες, που έχει κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση και τις έχει συγκεντρώσει στις Βρυξέλλες. Όλες οι αποφάσεις οι οποίες έχουν ληφθεί στο πλαίσιο αυτό, λαμβάνονται από τους λαούς για τους λαούς και επι τη βάση της συναινέσεως. Επομένως η διαφορά είναι ότι η Ευρασιατική Ένωση δίνει μία εναλλακτική θεσμική διάρθρωση, η οποία μπορεί να δώσει λύση σε προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζουν όλες αυτές οι χώρες, με αμοιβαίο σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας και αμοιβαίο σεβασμό των συμφερόντων.

Μια από τις αρχές της ευρασιατικής ολοκλήρωσης είναι ο καθαρά εθελοντικός μηχανισμός της. Αυτό είναι κύριο σημείο. Αυτή η ολοκλήρωση δεν πρέπει να είναι εκβιασμένη. Γι’ αυτό η ρωσική πολιτική προς τους γείτονές μας είναι πολύ ήπια. Ο Ρώσος Πρόεδρος ποτέ δεν προσπάθησε να εκβιάσει τις χώρες να συμμετάσχουν στην ολοκλήρωση. Πιστεύει ότι η ολοκλήρωση στον παρόντα κόσμο πρέπει να είναι μόνο εθελοντική και σέβεται την αρχή της συναίνεσης στη λήψη των αποφάσεων. Κι αυτό δουλεύει γιατί το κοινό συμφέρον είναι πολύ σημαντικότερο από κάποια σημεία διαφωνιών. Η υπερεθνική Ευρασιατική Επιτροπή πήρε πάνω από 2000 αποφάσεις, όλες βασισμένες σε ομόφωνη ψήφο. Αυτός είναι ο νέος τύπος ολοκλήρωσης, πολύ περισσότερο προσαρμοσμένες στις μοντέρνες τάσεις. Βλέπουμε ότι δεν λειτουργεί η γραφειοκρατική ολοκλήρωση όπως στην ΕΕ. ‘Όπως δεν δουλεύει και η φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, με τη δικτατορία των ΗΠΑ, οικονομική και στρατιωτική. Χρειάζεται να κινηθούμε προς μια άλλη οικονομική, χρηματοπιστωτική, ακόμα και πολιτική τάξη, που θα σέβεται τη διαφορετικότητα των συμμετεχόντων και θα συνδυάζει τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα διαφορετικών χωρών σε εθελοντική βάση, με κάθε μία από αυτές να βλέπουν το συμφέρον τους από τη συμμετοχή τους στη διαδικασία ολοκλήρωσης. Αλλοιώτικα, αν εξαναγκάζεις θα καταβάλλεις στο τέλος τίμημα. ‘Όπως καταβάλλει τώρα τίμημα η ΕΕ και στο παρελθόν κατέβαλε η ΕΣΣΔ.

Πριν από 20 χρόνια αυτό ίσως μπορούσε να το κάνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι πια σήμερα. Έχει αλλάξει ο χαρακτήρας της τα τελευταία 20 χρόνια. Θα μπορούσε να εξευρεθεί ίσως μία λύση εάν τα τοπικά προβλήματα, τα κοινωνικά προβλήματα μπορούσαν να τεθούν μπροστά και πάνω από τα οικονομικά προβλήματα. Θα πρέπει να βρεθεί ένας τελείως διαφορετικός θεσμικός τρόπος που να δώσει μια λύση και να επιτευχθεί η πολυπόθητη ολοκλήρωση. Η πρώτη ιδέα την οποία πρότεινε ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προς τους Ευρωπαίους ομολόγους του ήταν να δημιουργηθεί μια οικονομική ζώνη προτιμισιακού καθεστώτος μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της Ευρασιατικής Ενώσεως προκειμένου να βρεθούν λύσεις για τα προβλήματα των ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών οι οποίες θα προσχωρούσαν σε αυτού του είδους την ολοκλήρωση. Όμως η Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία δεν το επέτρεψε γιατί δεν λειτουργεί προς όφελος των Ευρωπαϊκών χωρών άλλα λειτουργεί προς όφελος των Αμερικάνων- αφεντικών της.
Τα τελευταία πέντε χρόνια οι ηγέτες μας πρότειναν στους Ευρωπαίους γραφειοκράτες να χρησιμοποιήσουν αυτή την ευκαιρία προκειμένου να δημιουργήσουν μια αμοιβαία θετική ολοκλήρωση συμπεριλαμβανομένης μιας ζώνης εμπορίου με ελεύθερη διακίνηση εργασίας, και πιο σημαντικό, αμοιβαίες επενδύσεις, δηλαδή θεσμούς οι οποίοι θα προωθούσαν αμοιβαίες επενδύσεις, αλλά δυστυχώς ουδεμία απάντηση υπήρξε. Η μόνη απάντηση είναι οικονομικές κυρώσεις, επιβολή οικονομικών κυρώσεων στην Ρωσία και ένας οικονομικός και πραγματικός πόλεμος στην νοτιοανατολική Ευρώπη. Αυτά τα κίνητρα, αυτά τα οποία υιοθετούν οι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες δεν μας δίνουν την δυνατότητα να είμαστε αισιόδοξοι ως προς το μέλλον. Τουλάχιστον αυτή η ομάδα Ευρωπαίων πολιτικών και Ευρωπαίων γραφειοκρατών φαίνεται να είναι προετοιμασμένη να ανοίξει πόλεμο στην Ευρώπη ο οποίος βεβαίως προκαλείται από τους Αμερικάνους διαχειριστές, οι οποίοι χρησιμοποιούν την Ουκρανία ως όργανο, ως εργαλείο, ως μέσο, για να δημιουργήσουν προβλήματα στην Ευρώπη και να σταματήσει η «προέλαση» της Ρωσίας προς την Ευρώπη. Θεωρώ ότι η Ελληνική κρίση θα πρέπει να αναλυθεί υπό αυτό το πρίσμα. Να δούμε δηλαδή ποια είναι η Ευρωπαϊκή κατάσταση, ποια είναι η σχέση μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής και τι ακριβώς ρόλο παίζει η Ουκρανία.

ΔΚ. Θα ήθελα να σας κάνω μια ερώτηση σχετικά με το πως βλέπετε τώρα τη διαμόρφωση των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ρωσίας. Μπορείτε να φανταστείτε έναν ρόλο της Ρωσίας στην σημερινή κρίση στην Ελλάδα; Δεν χρειάζεται να σας πω ότι υπάρχουν πολλοί στην Αθήνα που θεωρούν ότι αν προχωρήσουμε σε μεγαλύτερη προσέγγιση προς την Ρωσία θα αντιμετωπίσουμε σοβαρές απειλές και για την ασφάλεια μας. Τι πιστεύετε εσείς;
ΣΓ Θα ήθελα να σας πω την δική μου προσωπική γνώμη. ‘Οσα θα σα πω δηλαδή δεν πρέπει να εκληφθούν ως επίσημη θέση της Ρωσικής κυβέρνησης. Έχουμε πολύ καλές επαφές μεταξύ των ηγετών μας, τον τελευταίο καιρό, υπήρξαν διαπραγματεύσεις που έγιναν και οι ηγέτες μας θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να ξεπεραστούν τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζετε σήμερα. Όμως το δύσκολο σημείο είναι ότι, όταν είναι κανείς εντός της Ε.Ε., δεν έχει αρκετή ισχύ, αρκετή δύναμή και αρκετή ανεξαρτησία, προκειμένου να λάβει αποφάσεις ως προς το οικονομικό καθεστώς και το εμπόριο και αυτό ισχύει και για την Ελλάδα. Σύμφωνα με ειδικούς του ΔΝΤ, 300 δις ευρώ ή και περισσότερα διατέθηκαν για την στήριξη του Ελληνικού οικονομικού συστήματος. Δεδομένου ότι το εθνικό εισόδημα είναι πολύ χαμηλότερο και δεδομένου του Ευρωπαϊκού οικονομικού συστήματος που δεν δίνει νομισματικές δυνατότητες στην Ελλάδα, πιστεύω προσωπικά ότι η μόνη λύση είναι να ξεφορτωθεί η Ελλάδα την Ευρωζώνη και να αναζητήσει νέες ευκαιρίες σε συνεργασία με την Ρωσία. Εάν συγκρίνουμε την Ελληνική με την Ρωσική οικονομία, θα δούμε ότι τα συγκριτικά πλεονεκτήματα των δύο χωρών, συνηγορούν υπέρ μιας συνεργασίας. Η Ελληνική οικονομία εντός της Ευρωπαϊκής ένωσης υφίσταται όλες τις δυσκολίες του ανταγωνισμού μιας ευρείας συνεργασίας. Δεν υπάρχει καμία πρόσβαση στις οικονομικές δυνατότητες που παρέχει η ΕΚΤ για χώρες όπως η Ελλάδα και αν μιλήσουμε για την Ρωσία και για την Ελλάδα και για τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα τότε θα πρέπει να πούμε ότι η ελληνική γεωργία, ο τουρισμός, το εμπόριο, αυτοί είναι τομείς που συνδέονται με την ρωσική οικονομία. Είναι δηλαδή περισσότερο συμπληρωματικές οι δύο αυτές οικονομίες απ’ ότι είναι η Ελληνική οικονομία σε σχέση με τις άλλες Ευρωπαϊκές οικονομίες ή τις οικονομίες της ανατολικής Ευρώπης. Αν τώρα επίσης δούμε τον ρόλο που είχε η Ελλάδα στον ρωσικό πολιτισμό, στην ρωσική παράδοση είναι σημαντικός αλλά δυστυχώς η Ρωσία μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να βοηθήσει αρκετά γιατί η Ελλάδα στην ουσία δεν είναι ανεξάρτητο κράτος.
ΔΚ Πώς θα χαρακτηρίζατε σήμερα την στρατηγική σχέση και το επίπεδο κατανόησης μεταξύ Ρωσίας και Κίνας; Πιστεύετε ότι την επόμενη πενταετία μπορεί να υπάρξει ένα εναλλακτικό διεθνές μέσο πληρωμών, ένα εναλλακτικό αποθεματικό νόμισμα; Πως βλέπετε την εξέλιξη συνολικά της διεθνούς κατάστασης;
ΣΓ Εάν κοιτάξουμε την τρέχουσα κατάσταση, σε σχέση και με τη Συρία και σε σχέση και με τη συγκέντρωση κεφαλαίου είναι εμφανές ότι το κέντρο οικονομικής ανάπτυξης μετατοπίζεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες στη Κίνα. Και αυτό συμβαίνει όχι μόνο επειδή οι Κινέζοι αναπτύσσουν την οικονομία τους με ταχύς ρυθμούς. Νομίζω ότι έχουμε ένα αποδοτικό μείγμα θεσμών και τεχνολογιών που έχουνε αναπτύξει. Έχουνε πάρει δηλαδή μηχανισμούς της αγοράς και τους έχουνε συνδέσει με θεσμούς σε κοινωνικό επίπεδο. Αυτός ο συνδυασμός λοιπόν σημαίνει ότι οι οικονομικοί μηχανισμοί είναι υπέρ του εθνικού συμφέροντος και η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγχει τους μηχανισμούς της αγοράς έτσι ώστε να δημιουργεί περισσότερες ευκαιρίες οικονομικής ανάπτυξης. Στην Κίνα αναπτύσσεται η επιχειρηματικότητα σε συνδυασμό με τους μηχανισμούς αυτούς τους οικονομικούς με στόχο την φτηνή ενέργεια, την στήριξη του κράτους σε διάφορους τομείς. Αυτή είναι μία σημαντική διαφορά γιατί αν κοιτάξει κανείς τις Ηνωμένες Πολιτείες, εκεί βασικός στόχος είναι η συσσώρευση κεφαλαίου. Το ιδιωτικό κεφάλαιο δεν ενδιαφέρεται για τον ευρύτερο πληθυσμό, ο οποίος υποφέρει όλο και περισσότερο. Έχουμε λοιπόν μια επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το σύστημα το Αμερικανικό δεν προτείνει μια διέξοδο, διότι η οικονομική ολιγαρχία που ελέγχει την οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών δεν ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη. Γι’ αυτούς τους λόγους βλέπουμε αφ’ενός ότι αυξήθηκε πέντε φορές ο όγκος του χρήματος που κυκλοφορεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από την κρίση και μετά. Τα εισοδήματα των κερδοσκόπων αυξάνουν ενώ του απλού λαού μειώνονται όλο και περισσότερο. Στο κινεζικό σύστημα τώρα έχουμε ένα αποτελεσματικό συνδυασμό κρατικού ελέγχου και μηχανισμών της αγοράς. Αν κοιτάξει κανείς το κινεζικό ή το κορεατικό σύστημα βλέπει κανείς ότι ιδιώτες επιχειρηματίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις ενεργούν σύμφωνα με τον κρατικό σχεδιασμό. Αυτού του είδους ο κοινωνικός καπιταλισμός είναι σχεδιασμένος με τρόπο ώστε να επωφελείται ολόκληρος ο πληθυσμός λόγω της ρύθμισης της οικονομίας που φροντίζει για την εναρμόνιση της οικονομικής ανάπτυξης με την κοινωνική ανάπτυξη. Η αποτελεσματικότητα αυτού του είδους σοσιαλισμού και χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο, δείχνει ότι μπορεί να είναι πολύ πιο θετικό σύστημα από αυτό που ακολουθείται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, διότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κυριαρχούν στον κόσμο και βλέπουμε ωστόσο ότι κάποιες αρχές οι οποίες κυριαρχούν στην Κίνα έχουν κυριαρχήσει και σε άλλες χώρες όπως στην Ινδία όπου το εθνικό όφελος είναι υπεράνω κάθε άλλου συμφέροντος. Κι αυτό προβλέπεται από το σύνταγμα. Γίνεται χρήση της εμπειρίας της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας ως ένα βαθμό.

Και με αυτό τον τρόπο μειώνεται το χρέος στην οικονομία. Για παράδειγμα τα χρέη στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ υψηλά. Ένα δεύτερο σημείο που μπορεί να οδηγήσει σε χάος, κυρίως στην Ευρώπη, είναι η αύξηση της κυριαρχίας των ΗΠΑ στην Ευρώπη, διότι οι Αμερικανοί πολιτικοί έχουνε περισσότερα μέσα να ελέγχουν την Ευρωπαϊκή δημοκρατία και τους Ευρωπαίους ηγέτες. Οι Αμερικανοί χρειάζονται την Ευρώπη για να αυξήσουν τον έλεγχο τους επι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ταυτόχρονα για να υπονομεύσουν την Ρωσική εθνική κυριαρχία. Να ελέγξουν τόσο την Ρωσία όσο και την κεντρική Ασία. Η Αμερική λοιπόν αποκτά ολοένα και πιο ισχυρό ρόλο στην Ευρώπη. Το Ευρωπαϊκό κεφάλαιο, η Ευρωπαϊκή διαρροή εγκεφάλων, όλα αυτά είναι συνδεδεμένα και τώρα οι Αμερικανοί πολιτικοί θυμούνται γεωπολιτικές θεωρίες οι οποίες ήταν πολύ δημοφιλείς πριν εκατό και διακόσια χρόνια. Εκείνη την εποχή στην Ουάσιγκτον υπήρχαν πολιτικοί που έλεγαν τα ίδια πράγματα που ακούμε σήμερα από τους πολιτικούς και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Για αυτό πιστεύω ότι αυτό θα πρέπει να το προσέξουμε, διότι είμαστε στον 21ο αιώνα και όχι στον 18ο και ποιος επωφελείται από αυτήν την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών; Το μεγαλύτερο όφελος από το χάος στη δυτική Ευρώπη είναι για τους Κινέζους, που τους παρέχει την ευκαιρία να βελτιώσουν την κατάστασή τους, να αυξήσουν τον ρόλο τους και μέσα από κάθε πόλεμο πάντα αναδύεται ένας νέος ηγέτης. Όσο λοιπόν περισσότερο υπάρχει αυτή η σύγκρουση μεταξύ των δυο, τόσο περισσότερο ισχυροποιείται η Κίνα.
ΔΚ Συμφωνείτε με τον τρόπο αντίστασης της Ρωσίας στις κυρώσεις, τον οικονομικό πόλεμο που δέχεται; Θα είσαστε γενικότερα υπέρμαχος μιας ισχυρότερης αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση;

ΣΓ Αυτό που χρειαζόμαστε πριν από όλα είναι
ο μηχανισμός προστασίας των χρηματοπιστωτικών αγορών μας από επιθέσεις από το εξωτερικό, ιδίως δυτικούς χρηματοπιστωτικούς κεδροσκόπους. Για τον λόγο αυτό χρειαζόμαστε συναλλαγματική ρύθμιση. Πρέπει να αλλάξουμε το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα προς την εσωτερική δημιουργία χρήματος. Γιατί τώρα, περίπου η μισή ρωσική νομισματική βάση δημιουργείται από ξένους επενδυτές και ξένες πιστώσεις. Δηλαδή η μείζων πηγή νομισματικής δημιουργίας στη Ρωσία είναι οι ξένοι επενδυτές και οι ξένες πιστώσεις. Επομένως η μεγαλύτερη πηγή νομισματικής δημιουργίας στη Ρωσία είναι το ξένο χρήμα. Πρέπει να πάμε σε εσωτερικές πηγές δημιουργίας χρήματος.

ΔΚ Χρειάζονται προστατευτικά μέτρα;

ΔΚ. Σε όρους συναλλαγματικής ρύθμισης πρέπει να προστατεύσουμε τη χρηματοπιστωτική αγορά μας εναντίον κερδοσκοπικών επιθέσεων. Πρέπει να προστατεύσουμε το χρηματοπιστωτικό μας
σύστημα από φυγή κεφαλαίων

ΔΚ Θα μπορούσε αυτό να σημαίνει και κάποιο επίπεδο ελέγχου κεφαλαίων (capital controls);

ΣΓ. ‘Ισως κάποια φορολογία στην εξαγωγή κεφαλαίου

ΔΚ Είστε οπαδός ισχυρότερου κρατικού ρόλου στην οικονομία…

ΣΚ ‘Όχι μόνο εγώ. Αυτό είναι το νέο παράδειγμα που αναδεικνύεται ως νέο θεσμικό σύστημα για την παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Η συνύπαρξη κυβέρνησης και ιδιωτικής επιχείρησης πρέπει να σχεδιαστεί με τον τρόπο εναρμονισμού των συμφερόντων, που σας περιέγραψα προηγουμένως. Ασφαλώς ο ρόλος του κράτους πρέπει να είναι πολύ πιο ενεργός, γιατί το κράτος πρέπει να δημιουργήσει ευκαιρίες για οικονομική μεγέθυνση, μακροχρόνιες πιστώσεις, σταθερό περιβάλλον, επιδότηση της έρευνας και ανάπτυξης, ενίσχυση της καινοτομίας. Ταυτόχρονα, πρέπει να δώσει χώρο στις δυνάμεις της αγοράς, στην επιχειρηματική δραστηριότητα. Mιλάμε για την εναρμόνιση των συμφερόντων που νομίζω ότι είναι το κύριο πλεονέκτημα του νέου θεσμικού συστήματος που ανεδείχθη στην Κίνα και είναι κοινό για όλες τις αστιατικές χώρες.

ΔΚ Θυμίζει κάπως την δική σας ΝΕΠ αυτό που λέτε; (σ.σ. οικονομική πολιτική συνδυασμού κεντρικού σχεδίου και μεθόδων αγοράς που εφήρμοσαν οι Ρώσοι Μπολσεβίκοι μεταξύ 1922 και 1928)

ΣΓ Εν μέρει ναι, αλλά με σύγχρονους θεσμούς.

ΔΚ Υπάρχει κι ένα άλλο θέμα όταν μιλάμε για κεντρικό σχεδιασμό. Στη Σοβιετική ‘Ενωση για παράδειγμα ήταν έντονα γραφειοκρατικός. Οι άνθρωποι δεν συμμετείχαν

ΣΓ  Για αυτή τη διαφορά μιλάω. Ο κύριος ρόλος του κράτους πρέπει να είναι η εναρμόνιση των συμφερόντων διαφόρων οικονομικών και κοινωνικών παραγόντων. Στην ΕΣΣΔ δεν υπήρχε εναρμόνιση, επρόκειτο για δικτατορία της κεντρικής γραφειοκρατίας του σχεδίου που έκανε ότι νόμιζε. Το ανθρώπινο μυαλό όμως δεν είναι ένας Θεός να βλέπει τα πάντα. Για αυτό τον λόγο η γραφειοκρατία δεν μπορεί να αποφασίζει για όλη τη χώρα.

ΔΚ ‘Εχετε μελετήσει τους οικονομικούς κύκλους. Πιστεύετε ότι φτάνουμε σε ένα σημείο που αυτοί οι κύκλοι οδηγούν σε μετατόπιση του κέντρου οικονομικής ισχύος;

ΣΓ Ναι, είμαι ειδικός στους μακροχρόνιους κύκλους Κοντράτιεφ. Αλλά αυτό που λέτε δεν γίνεται μόνο εξαιτίας των Κοντράτιεφ. Οι κύκλοι Κοντράτιεφ βασίζονται στην τεχνολογική δομή. Τώρα έχουμε τις αλλαγές στην τεχνολογική δομή και βλέπουμε ότι ο τεχνολογικός τύπος συνεχίζεται βασισμένος στις νανοτεχνολογίες, τις τεχνολογίες πληροφορίας και τη γενετική μηχανική, που αυξάνονται έως 35% ετησίως. Δημιουργούν μια έντονη επέκταση ενώ μεγάλο τμήμα του κεφαλαίου είναι παγωμένο σε απαρχαιωμένες τεχνολογικές δομές και δημιουργεί χρηματοπιστωτικές φούσκες και μεγάλη αβεβαιότητα. Είναι σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις να προσπαθούν να βοηθήσουν την ανάπτυξη της αγοράς για να αναπτύξουν νέες τεχνολογίες μέσω του ανταγωνισμού των εξοπλισμών και της άυξησης των στρατιωτικών δαπανών. Στο πλαίσιο της «φιλελεύθερης δημοκρατικής δημοκρατίας» αυτό είναι το μόνο μέσο των κυβερνήσεων να επέμβουν.

ΔΚ ‘Ένα είδος «στρατιωτικού κεϋνσιανισμού»;

ΣΓ Ναι. Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλος τρόπος στο δυτικό παράδειγμα για κρατική παρέμβαση παρά μόνο ο πόλεμος. Ταυτόχρονα όμως βλέπουμε την κίνηση προς ένα κρίσιμο σημείο σε έναν άλλο κύκλο, που είναι πιο σημαντικός στην περίπτωσή μας, ο λεγόμενος κύκλος της κεφαλαιοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι οι θεσμοί που οργανώνουν την αναπαραγωγή του κεφαλαίου δεν εργάζονται τώρα για να προωθήσουν την οικονομική μεγέθυνση και αυτό σημαίνει ότι περαιτέρω παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη είναι δυνατή μόνο αν εμφανισθεί νέο θεσμικό παράδειγμα. Βλέπουμε αυτό το παράδειγμα στην Ασία, με χρήση και σοσιαλιστικών και καπιταλιστικών θεσμών.
Η μετακίνηση από το ένα κέντρο οικονομικής μεγέθυνσης στον άλλο σημαίνει αλλαγή στο θεσμικό σύστημα που οργανώνει την οικονομική ανάπτυξη. Αυτή η μεταβολή γίνεται συνήθως μια φορά τον αιώνα. Η προηγούμενη ήταν η μετάβαση από τις αποικιακές αυτοκρατορίες στο σύγχρονο σύστημα πολυεθνικών επιχψειρήσεων, μέσω δύο παγκοσμίων πολέμων και του Ψυχρού Πολέμου.
Γι’ αυτό έχουμε τώρα τον συνδυασμό της αλλαγής του τεχνολογικού κύκλου Κοντράτιεφ και των θεσμικών αλλαγών και αυτό δημιουργεί διπλή ένταση στο παγκόσμιο σύστημα και είναι πολύ επικίνδυνο.

ΔΚ Υπάρχει κι ένας επιπλόν παράγων, τα οικολογικά όρια στην ανάπτυξη. Μήπως η εμφάνιση του καπιταλισμού της καταστροφής είναι κάπως η απάντηση του συστήματος σε αυτό το πρόβλημα; Μήπως πλησιάζουμε στο σημείο που πρέπει να διακοπεί η ανάπτυξη, τουλάχιστον με την ποσοτική μορφή που την ξέρουμε και να αλλάξουμε πολιτιστικό υπόδειγμα;

ΣΓ… Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι ξανά στην κυκλική θεωρία, γιατί η νέα οικονομική τάξη έχει ένα παράδειγμα βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης. Η φιλελεύθερη παγκοσμιοππίηση δεν έχει τίποτα τέτοιο, αρνείται κάθε εναρμόνιση και κάθε οικολογικό όριο.

ΔΚ Ναι, αλλά γιατί και οι Κινέζοι δεν θα θελήσουν τρία αυτοκίνητα ανά οικογένεια όπως οι Αμερικανοί, το δυτικό καταναλωτικό υπόδειγμα;

ΣΓ… Αυτό είναι τμήμα του νέου παραδείγματος που ανέφερα, με κεντρική ιδέα την εναρμόνιση των συμφερόντων και την προτεραιότητα στο δημόσιο, εθνική και παγκόσμιο συμφέρον. Στην κινεζική περίπτωση βλέπουμε πολλούς μηχανισμούς ελέγχου της καταναλωτικής συμπεριφοράς, που δεν περιλαμβάνουν μόνο φορολογικά, αλλά μερικές φορές και αρκετά παράξενα εργαλεία, όπως την κυκλοφορία εκ περιτροπής των αυτοκινήτων.

ΔΚ Αυτό το κάνουμε και στο κέντρο της Αθήνας. Μερικές φορές πάντως διερωτώμαι γιατί η κινεζική δομή απεδείχθη τόσο ισχυρότερη από τη σοβιετική, γιατί δεν αποσυντέθηκαν τόσο πολύ στην επαφή με την αγορά και τον καπιταλισμό, γιατί μπόρεσαν να διατηρήσουν, παρά τις μεγάλες παραχωρήσεις που έκαναν στον καπιταλισμό, ένα σημαντικό βαθμό εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Είναι το κινεζικό εθνικό σχέδιο, στον πυρήνα του σχεδιασμού τους, είναι η παράδοση του Κουμφούκιου και μερικών χιλιάδων χρόνων λιγότερο ή περισσότερο κρατικής συνέχειας, έστω και αν διεκόπη κάπου-κάπου ή μεταμορφώθηκε η εξουσία τους; Τι κάνει τόσο ισχυρή τη δομή τους;

ΣΓ. Μην ψάχνετε για περίτεχνες ερμηνείες. Οι Κινέζοι διακηρύσσουν πολύ ανοιχτά την ιδεολογία τους. Διακηρύσσουν ότι είναι ένα σοσιαλιστικό κράτος με ιδιαίτερα κινεζικά χαρακτηριστικά, που σημαίνει το συνδυασμό σοσιαλισμού και αγοράς. Ο κύριος σκοπός τους τώρα είναι η βελτίωση της ευμάρειας της κινεζικής κοινωνίας. Και αυτό κάνουν καθημερινά, δεν είναι μόνο στη λόγια…

ΔΚ Σε ένα πρόσφατο άρθρο του ο Σόρος προέβλεψε έναν παγκόσμιο πόλεμο με την Κίνα, αν το Πεκίνο αποφασίσει να στραφεί στην εσωτερική ζήτηση…

ΣΓ Γίνονται ορισμένες παρεξηγήσεις. Οι Κινέζοι δεν κλείνουν την αγορά και την οικονομία τους, το αντίθετο. Τώρα διακήρυξαν τον λεγόμενο «νέο δρόμο του Μεταξιού». Προσπαθούν να βελτιώσουν τις υποδομές ολόκληρης της ευρασιατικής περιοχής, για να δημιουργήσουν περισσότερες δυνατότητες ανάπτυξης της κινεζικής οικονομίας. Η οικονομία τους δεν κλείνει. Ο ρόλος της εσωτερικής αγοράς τους διευρύνεται γιατί οι άνθρωποι γίνονται πλουσιότεροι. Δείτε π.χ. τις ΗΠΑ. Είναι πολύ πιο κλειστή οικονομία από τη Ρωσία. Η Ελλάδα π.χ. είναι πολύ πιο ανοιχτή από τις ΗΠΑ. Κι αν συγκρίνετε την παρούσα κινεζική οικονομική δομή με την αμερικανική, δεν θα έλεγα ότι η κινεζική είναι πολύ πιο κλειστή οικονομία από την αμερικανική.
Το αστείο είανι ότι όχι μόνο οι Κινέζοι δεν προσπαθούν να απομονωθούν από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, αλλά είναι οι Αμερικανοί που προσπαθούν να τους απομονώσουν, όπως επίσης και τους Ρώσους, ίσως και τους Βραζιλιάνους. Προσπαθούν τώρα να φτιάξουν μια ζώνη ελευθέρου εμπορίου στον Ειρηνικό χωρίς την Κίνα και μια διατλαντική ζώνη ελεύθερου εμπορίου χωρίς την Ρωσία. Που σημαίνει ότι οι Αμερικανοί προσπαθούν να απομονώσουν τον δυτικό κόσμο και από την Κίνα και από τη Ρωσία, ίσως ακόμα και τη Βραζιλία.
Φοβούνται να ανταγωνιστούν και αυτό είναι μια σαφής ένδειξη ότι ο κύριος κίνδυνος πολέμου προέρχεται από τις ΗΠΑ, που επιχειρούν να απομονωθούν από τους άλλους.

ΔΚ Περιμένετε μεγάλη χρηματοπιστωτική και οικονομική κρίση στα επόμενα χρόνια;  

ΣΓ  H κρίση θα γίνει όλο και πιο βαθιά στον δυτικό κόσμο. Χωρίς αμφιβολία. Τα σημάδια μοιάζουν πολύ με όσα συνέβησαν στα τέλη της βρετανικής αποικιακής αυτοκρατορίας. Αμέσως μετά τον πόλεμο και ακόμα και πιο πριν, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Κραχ, οι Βρετανοί προσπαθούσαν να κλείσουν την αποικιακή αυτοκρατορία τους απέναντι στις ΗΠΑ. Προσπαθούσαν να ενισχύσουν τους φραγμούς. Αυτό ήταν ένα από τα κίνητρα των Αμερικανών να επέμβουν στον παγκσόμιο πόλεμο, για να διαλύσουν τις αποικιακές αυτοκρατορίες. Τώρα οι Αμερικανοί μπήκαν στη θέση των Βρετανών.

konstantakopoulos.gr
Δημοσιεύτηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 31.8.2015

DEFENDONS LE NON DU PEUPLE GREC! DEFENDONS LA PATRIE ET LA DEMOCRATIE!

Le 5 Juillet, le peuple grec a rejeté, à une majorité écrasante, l’ultimatum des créanciers, lesquels se comportent comme d’impitoyables colonialistes et destructeurs de notre pays. Le peuple a demandé la fin des mémorandums de la destruction et du pillage du pays, de la colonisation de la Grèce, qui a commencé en mai 2010.

Ce Non, qui a surpris toute l’humanité, a été donné dans les circonstances les plus difficiles, des circonstances de terreur propagée par la quasi-totalité des médias, de menaces et de chantage de la part des puissances internationales les plus fortes et de guerre économique naissante, et qui ont conduit à la fermeture des banques. Ce Non est comparable aux grands Non de notre histoire comme ceux de 1821, 1940, 1941-1944 et beaucoup d’autres avec lesquels le peuple grec a gardé la dignité, la culture et les conditions morales les plus fondamentales de son existence en tant que nation structurée.

Selon les principes les plus fondamentaux de notre constitution, ce Non prime sur toutes les décisions du gouvernement et du Parlement. Toutes les institutions gouvernementales grecques et européennes se doivent de les respecter, d’autant plus qu’absolument rien n’a changé depuis les conditions qui prévalaient le 5 Juillet (si quelque chose s’est passé, c’est que les conditions imposées au peuple grec par les créanciers se sont détériorées).
Le résultat d’un référendum ne change qu’avec un autre référendum. Le respect de ces règles, le respect de l’expression directe de la volonté du peuple grec et de l’essence de notre gouvernement ne sont pas seulement une question juridique, politique et économique grave. C’est la condition la plus importante au maintien de la démocratie en Grèce et en Europe. C’est le seul moyen de maintenir la paix dans la société grecque.

C’est également le seul moyen d’assurer notre survie morale et matérielle, et pour la Grèce de survive en tant qu’identité sociale, politique et culturelle. Au cours des cinq dernières années, il a été prouvé, de la façon la plus absolue et la plus tragique, que ces programmes, imposés par la Troïka (l’UE, la BCE et le FMI) au peuple grec (avec le consentement des gouvernements grecs qui ont massivement violé la Constitution, la volonté des électeurs, le droit européen et international), n’ont abouti à rien d’autre qu’à la plus grande catastrophe économique et sociale qui ait eu lieu en Europe depuis 1945. Ces programmes assassinent notre pays !

La poursuite de ce programme dans un pays qui a déjà subi une destruction sans précédent va provoquer sa désintégration complète et son démantèlement à tous les niveaux. Même ceux qui ont voté à l’Assemblée les mesures inhumaines imposées par le dernier « accord », manifestement illégal et anticonstitutionnel, n’ont pu citer un seul avantage convaincant. Leur seul argument est que « nous n’avons pas d’autre solution, nous devons nous incliner, nous rendre ». En fait, on nous demande de nous suicider en tant que pays et en tant que peuple.

Le peuple grec, tous les citoyens grecs et l’opinion publique mondiale ont suivi, consternés, l’évolution des événements après le référendum. Aujourd’hui encore, l’esprit humain a du mal à comprendre comment un gouvernement qui a demandé et a obtenu du peuple grec le mandat écrasant de résister s’est mis, pratiquement dès la clôture du scrutin, à agir comme si c’est le Oui qui l’avait emporté. Οn a du mal à comprendre que cinq jours plus tard, et sans avoir rien changé aux conditions qui prévalaient le 5 Juillet, il se soit accordé sur des procédures avilissantes, un « accord » humiliant et dévastateur pour la Grèce. Cet « accord », il n’a pas osé le soumettre au Parlement pour le faire approuver, comme le prévoit la Constitution, mais il a fait voter un projet de loi baptisé « accord », comme le faisait le gouvernement d’alors en mai 2010 qui le nommait « mémorandum ». L’humiliation de la Grèce et le mépris de la Constitution ont été symboliquement achevés avec la publication, dans le Journal officiel, de la loi sur les mesures adoptées par le Parlement, au-dessus de laquelle figure le nom du Président de la République mais pas sa signature, loi non adoptée par le Parlement, contenant le texte de l ‘« Accord en anglais et en grec », loi publiée semblant provenir d’ordres donnés par un pouvoir supérieur.

S’efforçant de justifier l’injustifiable et d’expliquer cette métamorphose ovidéenne, le Gouvernement est maintenant devenu le principal propagandiste de tous les arguments du Oui. Il a lui-même installé la peur et la panique dans la tête des citoyens grecs. Il a mis le prestige que lui a donné sa position anti-mémorandum du passé récent, mais aussi le prestige d’une gauche qui a autrefois lutté héroïquement au service de puissances qui veulent briser le moral du peuple grec, qui veulent le convaincre que l’État est complètement impuissant, qu’il ne peut rien faire d’autre que de livrer sans résistance la souveraineté nationale et populaire aux créanciers en espérant leur pitié. Mais de pitié, comme l’ont appris les Grecs puisqu’elle leur a coûté le démantèlement du pays au cours des cinq dernières années, il n’y en a même pas.

Ce que dit aujourd’hui le Gouvernement, les politiciens et les partis en faillite qui portent la responsabilité historique de la destruction et de l’asservissement de la Grèce le disaient avant le référendum. Les Grecs l’ont ignoré, donnant au Gouvernement le Non qu’il demandait, mais on ne sait pas s’il le voulait. Or, le fait que le « chef-même » des anti-mémorandums répète de tels arguments sème la peur, le doute et la confusion auprès de la majorité des citoyens Grecs. Aux résultats immédiats, matériels et objectifs de la capitulation, s’ajoute la décomposition morale de la nation, l’effondrement de son moral, de sa confiance et de son estime de soi !

Bien entendu, le Premier ministre dit, tout comme ses prédécesseurs : « Il n’y a pas d’alternative, nous ne pouvons rien faire ». Ce n’est pas vrai. Un tel argument serait crédible uniquement si, dans la bataille pour la défense de la souveraineté de son pays, de la démocratie, des droits humains, il avait utilisé toutes les armes dont disposait la Grèce, armes qui n’ont pas été utilisées et ont été soigneusement dissimulées. Il y a toujours une alternative lorsque l’on a un peuple déterminé derrière soi ! Et quoi qu’il en soit, le premier à avoir la responsabilité et le pouvoir d’organiser la défense de notre État et du peuple face à une attaque et à la guerre ‒ et les Grecs et leur État subissent bien une attaque et une guerre depuis cinq ans ‒ est le premier ministre lui-même et son Gouvernement. Ils doivent encourager et non semer la panique. Qui doivent mettre au service de l’État menacé de disparition et du peuple tous les moyens disponibles. Et certainement pas ordonner la retraite du peuple et de l’État dans la peur au moment où l’ennemi attaque !

Pourquoi, d’ailleurs, durant deux ans et demi, depuis l’élection de 2012 jusqu’aux élections de 2015, le Premier ministre et les partis politiques au pouvoir ne se sont-ils pas préparés à l’éventualité fort probable d’un conflit avec les créanciers ? Pourquoi ne l’ont-ils pas fait même lorsqu’il est devenu clair que rien ne ressortirait des négociations ? Pourquoi ont-ils dépensé les réserves de l’Etat pour faire tenir pendant cinq mois une parodie de « négociations » ? Pourquoi ont-ils trompé et rassuré le peuple grec avant et après les élections, au lieu de l’y préparer ? Pourquoi n’ont-ils pas cherché une aide financière à l’échelle internationale, extérieure à l’UE, et la rejetaient-ils dans cesse dans leurs déclarations ? En qui vouaient-ils une telle confiance ? Pour quelle raison exactement remercient-ils maintenant les États-Unis ? Voilà quelques questions parmi d’autres que leur pose inexorablement le Peuple et l’Histoire.

Nous appelons le peuple grec, en ces heures tragiques de notre histoire, à ne pas baisser les bas, à ne pas perdre son courage et son discernement. À ne pas permettre qu’on lui brise de nouveau sa confiance et son estime de soi, sa confiance dans sa force historiquement maintes fois éprouvée. À ne pas plier.
Nos pères et nos mères, nos grands-pères et nos grands-mères ont vécu l’occupation allemande. Ils ont vécu la faim en 1941. Ils ont pourtant survécu, ils ont résisté et vaincu l’occupant. Il en sera de même maintenant.

Nous exhortons les citoyens Grecs à s’organiser et à lutter sans perdre un instant pour aider les plus faibles à affronter la faim, la maladie, la misère, pour soutenir la dignité des personnes. À aider tout d’abord ceux qui sont privés d’électricité chez eux, qui n’ont pas de toit, qui n’ont pas les médicaments dont ils ont besoin !

Nous exhortons les citoyens Grecs à ne pas laisser détruire par le troisième et le pire des mémorandums, les fonctions les plus fondamentales de la société et de l’Etat.
Nous les appelons à résister là où ils peuvent et comme ils peuvent aux nouvelles mesures imposées contre la population. Ce pays est le nôtre. Nous n’allons pas l’abandonner.

Nous appelons le peuple grec à tirer les leçons douloureuses mais nécessaires de son expérience et à bâtir un front de résistance sérieux et fiable, à ne pas faire aveuglément confiance aux sauveurs improvisés, aux aventuriers et aux opportunistes. Il n’est pas de plus grand devoir national et populaire, aujourd’hui, que de mettre un terme au plan de prêts en cas de catastrophe totale et l’asservissement du pays. Il est préférable que cette interruption soit convenue de concert avec les autres pays de l’Union européenne. Si cela ne peut se faire ainsi, elle doit se faire unilatéralement. Nous n’avons pas d’autre moyen de nous en sortir, ni le luxe de nouvelles illusions ! Il n’y a pas d’autre moyen pour sauver la Grèce de la catastrophe complète, pour la sauver avec des forces capables de maintenir son tissu social et le trésor le plus précieux que nous ayons, le capital vivant que sont les jeunes qu’elle est en train de perdre sur le chemin de l’émigration.

Pour ce faire, le peuple grec doit se mobiliser unanimement, sans égoïsmes ni clanismes politiques, sans slogans faciles ni opportunismes. Nous devons chercher des soutiens et des alliances aux quatre coins de la planète, sans distinctions. Nous avons besoin de courage, d’abnégation et de sérieux. Nous avons été détruits par les slogans faciles, le clanisme politique, les grosses voix vides de contenu, les aventuriers, l’exploitation opportuniste de la tragédie de notre peuple. Nous avons besoin d’une gestion scientifiquement adéquate des alternatives, d’une discussion ouverte et sérieuse dans la société grecque et avec les Grecs de l’étranger sur les solutions dont nous disposons et pour aller de l’avant en tant que nation.

David peut vaincre Goliath. Mais il doit être plus sérieux, discipliné et intelligent que Goliath. Aujourd’hui, le peuple grec paie très cher, le prix fort, comme tant d’autres fois dans l’histoire, parce que les prétendues forces anti-mémorandum et les deux partis au pouvoir, précisément parce qu’ils ont promis l’arrêt de la politique des mémorandums, n’ont pas accompli leur devoir, ne se sont pas préparés et n’ont pas préparé la population, sont souvent mus par l’esprit d’opportunisme et de leur parti politique, se sont fiés à l’assurance et aux conseils d’étrangers qui, tout au long de notre histoire, ont montré qu’ils ne sont pas nos amis.

Notre pays n’a pas été menacé lorsque le peuple, uni comme un seul homme, s’est battu pour son indépendance et sa prospérité. Il a toujours été menacé et a souvent été détruit lorsque les puissances étrangères qui voulaient l’assujetir ont pris le dessus.
server malgré cela quelques dépôts et à s’assurer un certain confort matériel et de sécurité, à prendre conscience qu’on joue avec leur peur de ce que pourrait signifier un conflit, sans leur dire ce qui arrivera si le pays continue dans cette voie. Il est certain que toute position de défense, toute résistance, tout combat est un conflit avec les forces très puissantes de destruction et d’esclavage. Il est certain que tout conflit comporte des dangers pour les combattants. Mais dans l’histoire, il y a des moments où le conflit est nécessaire pour sauver la patrie, le peuple, la culture et les générations futures. Pour sauver la valeur et la dignité de l’homme. Dans tout combat pur, les combattants bouchent leurs oreilles aux sons agréables et aux sons terrifiants des sirènes du conquérant.

L’une des armes les plus inhumaines désormais utilisées par toutes sortes de conquérants est la « faillite ordonnée », communément appelée « aide de solidarité ». C’est l’une des armes les plus inhumaines car elle écrase totalement un peuple et les générations à venir. Cette arme, utilisée contre le peuple grec depuis 2010, conduit à la disparition complète de la Grèce en tant qu’État-nation, en tant que société, en tant qu’identité historique et culturelle en même temps que les générations à venir. C’est cette faillite qui nous est imposée aujourd’hui, c’est celle que nous avons et c’est celle qu’a convenu notre chef politique actuel avec nos créanciers de poursuivre et de perpétuer. Le peuple grec ne doit pas permettre cela.

Si les créanciers gagnent, ils prendront tout, même à ceux qui ont encore quelque chose. La seule chose que Mme Merkel n’a pas tenté d’appliquer dans notre pays, c’est l’institution de l’esclavage. Bien sûr, il en est ainsi peut-être parce qu’elle a réussi à en imposer les « équivalents ». Ceux qui ont gardé une partie de leurs économies et leur sueur, ceux parmi les Grecs qui ont des entreprises, petites, moyennes ou grandes, doivent prendre conscience qu’elles vont leur échapper des mains, que l’objectif des créanciers est de les faire passer, ainsi que l’ensemble du marché dans les mains des sociétés multinationales et du capital financier spéculatif.

L’application de cet accord imposé et qui plus est mis en œuvre par un gouvernement parlant au nom de la gauche, recommande la prédominance totale du néolibéralisme, dans sa forme la plus extrême. Elle recommande l’abolition complète des droits sociaux et du travail, la dégradation de la classe moyenne déjà mise à mal, la destruction des agriculteurs et des chômeurs.

La protection de l’État social et des droits du travail et sociaux, la redistribution sociale et économique ne sont pas un luxe. C’est la condition absolue, la condition la plus vitale pour le salut de la patrie. La nation, la patrie ne sont pas des concepts abstraits, ils s’identifient avec le peuple grec dynamique, véritable, qui travaille dur et qui lutte. Une nation et une patrie ne peuvent non plus exister sans leur peuple et sans dignité. La Grèce ne peut, bien sûr, être identifiée à une oligarchie, étroitement liée à des intérêts étrangers.

L’abandon de la souveraineté de l’État aux représentants de la zone euro et au FMI est le lieu de rencontre de l’« élite » locale avec le capital financier international. C’est le plan de cession de la propriété publique mais aussi privée des Grecs, de leur système bancaire, de leur domicile principal dont la protection est déjà levée, et même de la terre des agriculteurs aux créanciers. C’est le plan d’appauvrissement complet, de la misère et de l’asservissement du peuple grec.

Nous sommes convaincus que la fierté et le patriotisme des Grecs vaincront la profonde déception et le découragement que nous sommes tous maintenant si naturellement en droit de ressentir. Les créanciers sont en effet si impitoyables qu’ils ne nous laissent aucune marge, si nous voulons survivre en tant qu’individus et en tant que peuple.

Nous lançons un appel à tous les peuples du monde et nous les invitons à prendre conscience que notre combat est aussi le leur. À comprendre le genre de puissances avec lesquelles nous avons affaire et qui ont choisi la Grèce comme animal de laboratoire.

Nous appelons tout particulièrement les Européens qui ont soutenu les Grecs pendant la période sombre de la dictature militaire et leur demandons maintenant d’empêcher le coup d’État organisé par leurs gouvernements, en collaboration avec le FMI et la BCE, sous la direction du capital financier international qui veulent imposer aujourd’hui en Grèce la dictature des créanciers, et l’imposer demain dans toute l’Europe !

Les puissances qui ont conçu et transformé un pays de l’Union européenne en une sorte d’Irak ou de Libye à coup de « bombardements économiques », si elles restent en place, finiront par détruire non seulement la Grèce, mais aussi l’ensemble de l’humanité. Face au nouveau totalitarisme des « marchés », un totalitarisme semblable, si ce n’est plus dangereux que celui des années 1930 et 1940, nous n’avons pas d’autre choix que de nous unir et nous battre. Nous devons le faire maintenant. Demain ce sera peut-être trop tard pour toute l’Europe, pour toute l’humanité.
La Grèce vaincra, la Démocratie vaincra, l’Europe démocratique vaincra !

Athènes, le 29 Juillet, 2015
*Venios Angelopoulos, Mathématicien, Professeur Emeritus de l’ Ecole Polythechnique d’Athènes, Membre du Comité Central de SYRIZA
*George Vihas, cardiologue, membre du Conseil Administratif de l’ Union Médicale d’Athènes, et un des fondateurs du Cabinet Médical Social Héllénique
*Kleanthis Grivas, psychiatre
*Catherine Thanopoulou, enseignante spéciale, membre du Comité Central de SYRIZA
*Kostas Karaϊskos, éditeur du journal , «Antifonitis» de Thrace
*George Kassimatis, Professeur Emeritus du Droit Constitutionnel de l’Université d’ Athènes, membre fondateur et Président honoraire de l’Union Internationale du Droit Constitutionnel, et ex conseiller juridique du PM Andréas G. Papandréou
*Pretre Andréas Kefaloyiannis, de Anoyia en Crète
*Jean Kimbouropoulos, Journaliste
*Stathis Kouvelakis, Professeur, King’s College, Londres, membre du Comité Central de SYRIZA
*Nikos Koutsou, Député d’ Ammohostos et l’un des deux députés, qui étaient contre les Memorandums en Chypre jusqu’ à la fin
*Marios Kritikos, Vice Président du Conseil Général de ΑDΕDΥ
*Dimitris Konstantakopoulos, journaliste et auteur, coordinateur de «L’Initiative de Delphe », membre du comité de rédaction revue internationale pour l’autogestion «Utopie Critique »
*Lefteris Konstandinidis, cadre du PAK, ancien député du PASOK
*Spyros Lavdiotis, économiste, auteur, ancien directeur de la Banque Centrale du Canada
*Yiannis Mavros, membre du Comité National pour l’exigence des dettes allemandes vis-à-vis de la Grèce
*George Moustakis, metteur en scène
*Dimitris Bellandis, avocat, Docteur du Droit Constitutionnel, membre du Comité Central du SYRIZA
*Maria Negreponti-Delivanis, économiste, auteure, ancienne Rectrice à l’Université Macédonienne de Thessaloniki, ancienne conseillère de l’OTAN de l’OCDE, de l’Université Européenne (Fiesole), docteur honoris causa de 5 Universités, membre honorifique de l’Académie Roumaine des Sciences, chevalière de la Légion d’Honneur, Vice –Présidente du CEDIMES, Présidente de la Fondation Delivani, etc.
*Panayiotis Pandelidis, économiste-chercheur
*Dimitris Patelis, Professeur associé de Philosophie, Ecole Polytechnique de Crète
*James Petras, Professeur de Sociologie à l’Université de Binghamton University, à New York, ancien conseiller du PM Andréa G.Papandréou, directeur de la Fondation des Etudes Méditerranéennes , collaborateur d’un grand nombre de chefs de mouvements de l’Amérique Latine
*Hélène Portaliou, Professeur de l’Architecture, Ecole Polytechnique Nationale Metsovion, membre du Comité Central du SYRIZA
*Stathis Stavropoulos, dessinateur
*Themos Stoforopoulos, ancien ambassadeur
*Michel Stylianou, journaliste, directeur de l’émission grecque, de la Radio Publique Française, pendant la dictature grecque
*Yiannis Shizas, auteur
*Fotis Terzakis, auteur
*Vangelis Tsekouras, avocat
*Mikis Theodorakis,compositeur
*Maria Fragiadaki, membre du Comité Central du SYRIZA, ancien membre du Conseil Administratif de l’Union des Ouvriers de la Grèce
*Stathis Hambimbis, physicien
e-mail de communication avec ceux qui ont signé defend.democracy.in.Greece@gmail.com