Tag Archives: ΕΣΣΔ

Σαμίρ Αμίν (1931-2018)

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν πίστευα τα μάτια μου όταν πήρα το mail που με πληροφορούσε για τον θάνατο του Σαμίρ Αμίν, ενός από τους σημαντικότερους προοδευτικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα και μεγάλου φίλου της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Continue reading Σαμίρ Αμίν (1931-2018)

Απίστευτο και όμως αληθινό: Οι Αμερικανοί φλερτάρουν με τον σοσιαλισμό!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
21
Αυγούστου 2018

Ο Σοσιαλισμός πέθανε, ζήτω ο Σοσιαλισμός!

Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτελούν, για περισσότερο από έναν αιώνα, το κέντρο και το σύμβολο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος. Μετά μάλιστα την κατάρρευση – αυτοκτονία του σοβιετικού «Υπαρκτού Σοσιαλισμού», είναι η μόνη χώρα που εξάγει και επιβάλλει σε όλο τον πλανήτη πρότυπα τρόπου ζωής, οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης, του καταναλωτικού της πολιτισμού, αν τέλος πάντων θεωρηθεί αυτό που ζούμε πολιτισμός, χωρίς ουσιαστικά ανταγωνιστή, χωρίς αντίπαλο δέος. Continue reading Απίστευτο και όμως αληθινό: Οι Αμερικανοί φλερτάρουν με τον σοσιαλισμό!

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Το άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε πριν από την πρόσφατη συνάντηση Κιμ και Τραμπ. Δεν γνωρίζουμε και δεν είμαστε σε θέση να αναλύσουμε το περίπλοκο, παρασκηνιακό παιχνίδι που παίζεται μεταξύ Βορείου και Νοτίου Κορέας, ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας, Ιαπωνίας, ακόμα και του κ. Νετανιάχου, κύριου εμπνευστή της ομιλίας Τραμπ στον ΟΗΕ πέρυσι, με την οποία απείλησε με εξαφάνιση την Β. Κορέα. Είναι βέβαιο ότι την ύπαρξη ενός τέτοιου παιχνιδιού, θα ήταν αδύνατες οι απότομες και μάλλον ανεξήγητες διακυμάνσεις του κλίματος μεταξύ ΗΠΑ και Βορείου Κορέας.
Αυτό για το οποίο είμαστε, αντίθετα, βέβαιοι, είναι ότι πίσω είτε από τις πολεμικές απειλές κατά της Β. Κορέας, είτε από την “ειρήνη” μαζί της, το θέμα των πυρηνικών όπλων της Β. Κορέας είναι σημαντικό μεν, δευτερεύον δε.
Το κύριο ζήτημα εδώ είναι και πάλι η Κίνα και το πως είτε ο πόλεμος, είτε η διευθέτηση με την Βόρειο Κορέα θα επηρεάσει το κύριο “μέτωπο” και το μέτωπο αυτό είναι Δύση κατά Κίνας, είτε ομολογείται, είτε όχι.

Ρωσια, Κινα και Βορειος Κορεα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Με την Κίνα και τη Ρωσία πρέπει να έχουμε καλύτερες σχέσεις από όσο αυτές μπορούν να έχουν μεταξύ τους». Continue reading Πολεμος ή Ειρηνη; Η Δυση και η Κινα

Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Unternehmen Barbarossa στα γερμανικά) έμεινε στην ιστορία η εισβολή των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπαρμπαρόσα (Κοκκινογένης στα ιταλικά) ήταν το προσωνύμιο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Α’, ο οποίος ηγήθηκε των Σταυροφόρων τον 12ο αιώνα. Για τους  Σοβιετικούς, η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα σηματοδότησε την αρχή του Μεγάλου Πατριωτικού Αγώνα,  καθώς οι Σοβιετικοί κινητοποίησαν όλες τις δυνάμεις της χώρας τους, πραγματοποιώντας έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, με όλη την σημασία του όρου.
Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου του 1941 και διήρκεσε έως τις 7 Ιανουαρίου 1942, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εγκλωβίστηκαν από τον ρωσικό χειμώνα. Ήταν πρελούδιο των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ανατολικό Μέτωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.onalert.gr/stories/b-pagkosmios-polemos-h-epixerish-barbarossa/67183 Continue reading Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Αλεξης Τσιπρας και Νικος Κοτζιας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τρόμαξα βλέποντας την ανυπόκριτη χαρά στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού, καθώς συναντούσε τον Παυλόπουλο να του ανακοινώσει τη συμφωνία για το όνομα της πΓΔΜ.

Ο άνθρωπος δεν ξέρει ούτε τι κάνει, ούτε τι θα συμβεί στη χώρα, στην αριστερά και στον ίδιο, εξαιτίας όσων κάνει! Βάζει τώρα το κόμμα του, μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς, σε μετωπική σύγκρουση με τη δύναμη του ελληνικού εθνισμού, την ίδια ακριβώς που τον ανέβασε την εξουσία και δημιουργεί τις προϋποθέσεις, ρίχνει τα σπέρματα για να πάμε σε εμφύλιο, έστω και χαμηλής έντασης, ιδίως με τον τρόπο που επιχειρεί να παρακάμψει τη Βουλή και τον ελληνικό λαό σε ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα.

Τον Τσίπρα τον διακρίνει ο πιο επικίνδυνος συνδυασμός ιδιοτήτων που μπορεί να έχει άνθρωπος: τεράστια φιλοδοξία και φιλαρχία και εξίσου τεράστια σύγχυση.

Τέτοια και άλλα χαρακτηριστικά που έχει ο Τσίπρας, είχε και ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και χωρίς αυτά θα ήταν αδιανόητη η απότομη, χαοτική κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του ΚΚΣΕ.

Αμφότεροι ήταν άριστοι στην τακτική και νούλες στη στρατηγική. Η τακτική τους ικανότητα τούς επέτρεπε τελικά να ξεπερνάνε εμπόδια που θα σταμάταγαν κάποιον άλλο και, σταματώντας τον, θα τον προστάτευαν. Η θεμελιώδης πολιτική εκπαίδευση ήταν σε ανάλογους μηχανισμούς, το ΚΚΣΕ και την ΚΝΕ αντίστοιχα. Έχοντας θητεύσει εκεί μέσα, ήξεραν καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο να προσπερνάνε τα εμπόδια που τους έθεταν, τις «ασφαλιστικές δικλείδες» αυτών των μηχανισμών. Η μεγάλη εξυπνάδα σε αυτόν τον τομέα, σε συνδυασμό με τη βλακεία σε άλλους, τους επέτρεψε να μετατραπούν σε ιδανικούς αυτόχειρες, έξυπνους πυραύλους, ικανούς να διεισδύσουν στο βάθος των δομών που ηγούντο, και υποτάσσοντας την πολιτική του σε εχθρικές δυνάμεις, να τους ανατινάξουν εκ των έσω, με τρόπο που θα ήταν αδύνατο σε οποιονδήποτε εξωτερικό εχθρό.

Αυτό ολοκληρώθηκε με το ΚΚΣΕ, είναι σε εξέλιξη ακόμα με την ελληνική «Αριστερά» και «Κεντροαριστερά». Τα εισαγωγικά μπαίνουν γιατί πλέον δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και προ πολλού το ΠΑΣΟΚ, ως αριστερές ή κεντροαριστερές δυνάμεις.

Και οι δύο τους χαρακτηρίζονταν επίσης από βαθειά άγνοια των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι δομές των οποίων ηγούντο, επομένως των συνεπειών των αποφάσεών τους και των κινδύνων που θα απειλούσαν εν τέλει τους ίδιους.

Και ο δύο τους όπως είπαμε είχαν πάρει την κύρια πολιτική τους εκπαίδευση στους μηχανισμούς Κομμουνιστικών Κομμάτων, όπου τα στελέχη αποφασίζουν για όλα και όπου το παρασκήνιο παίζει τον αποφασιστικό ρόλο, δεν ήταν μαθημένοι και τους ήταν απεχθής η ανοιχτή πολιτική σύγκρουση. Αυτό τους επέτρεπε να αντιμετωπίζουν πολύ εύκολα εσωκομματικούς αντιπάλους, μαζί με τους αντιπάλους όμως ξεφορτωνόντουσαν και σοβαρές αντιρρήσεις και προειδοποιήσεις! Όσο πιο εύκολα αντιμετώπιζαν τους αντιπάλους εντός γηπέδου, τόσο πιο πολύ μεγάλωναν τον εχθρό εκτός γηπέδου.

Και οι δύο γνώρισαν πολύ θεαματική και γρήγορη άνοδο, που ταυτιζόταν με κοινωνική άνοδο. Ο επαρχιώτης Γκορμπατσώφ και η Ραίσα, η γυναίκα του, βρέθηκαν ξαφνικά στο πηδάλιο της υπερδύναμης, προσπερνώντας όλη την «ιεραρχία» μπροστά τους. Σα να μην έφταναν αυτά, έγιναν τάχιστα και οι αγαπημένοι των παγκόσμιων μίντια, φορέων της δυτικής κυρίαρχης ιδεολογίας. Τέτοια απότομη άνοδο γνώρισε και ο Τσίπρας. Μια τέτοια πολύ γρήγορη άνοδο είναι ψυχολογικά πολύ δύσκολο να τη διαχειριστεί κανείς, παθαίνει ίλιγγο, ιδίως όταν στερείται πάρα πολλών αναγκαίων προσόντων.

Μια τόσο γρήγορη πορεία προς την κορυφή, ιδίως όταν δεν συνοδεύεται από μεγάλα λάθη και πάθη, από μεγάλες αποτυχίες και δυσκολίες, από αυτά που εκπαιδεύουν δηλαδή τον άνθρωπο, οδηγεί συνήθως σε καταστροφή.

Για να γίνεις μεγάλος Ηγέτης σε δύσκολους καιρούς, χρειάζεσαι το Ire et Studio, την Οργή και τη Γνώση των Λατίνων, δεν γίνεσαι με εξυπνάδες, ούτε αν σου λείπουν οι γνώσεις, το ηθικό, ψυχολογικό και ηθικό βάθος.

Και οι δύο διέθεταν τεράστιο επικοινωνιακό χάρισμα. Αλλά μην έχοντας πολλές δικές τους ιδέες για να το αξιοποιήσουν, κατέληγαν, για να το κρατήσουν, να προσαρμόζονται στην κυρίαρχη ιδέα των Μέσων, δηλαδή την κυρίαρχη κοινωνική ιδεολογία, που νόμιζαν ότι χρησιμοποιούσαν, ενώ τους χρησιμοποιούσε.

Η κατάσταση αυτή τους κατέστησε αμφότερους εύκολα χειραγωγήσιμους, οδηγώντας τους στη μητέρα όλων των Λαθών. Να νομίσουν ότι μπορεί να γίνουν φίλοι με την Αυτοκρατορία και να αποσπάσουν στήριξη από αυτή.

Το μεγάλο μυστικό όμως της καταστροφικής ικανότητας του Γκορμπατσώφ, του Γιώργου Παπανδρέου και του Αλέξη Τσίπρα είναι άλλο. ‘Όπως κι ο Οιδίποδας, έτσι και αυτού του τύπου οι φαινομενικοί Ηγέτες, δεν ξέρουν, δεν έχουν συνείδηση του τι κάνουν και τι θα τους συμβεί. Αυτό τους επιτρέπει να πηγαίνουν μέχρι το τέλος, αλλά και τους βοηθάει να παραπλανούν, στο μέτρο που η κοινή γνώμη διευκολύνεται να τους πιστέψει.

 

Κοτζιάς όπως Σεβαρντνάντζε

Άλλη τελείως είναι η κατάσταση με τον Υπουργό Εξωτερικών. Αυτός και ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει. Aυτός μου θυμίζει κάπως τον Υπουργό Εξωτερικών του Γκορμπατσώφ, τον ‘Εντβαρντ Σεβαρντνάντζε.

Ως Γραμματέας του Κόμματος και πρωτύτερα υπεύθυνος της Κα Γκε Μπε στη Γεωργία, ο Σεβαρντνάντζε ήταν πολύ σκληρός με τους «αιρετικούς» και πολύ ευλαβής προς τη Μόσχα.

Για μας, είχε πει το 1983, τους Γεωργιανούς, ο ήλιος δεν ανατέλλει μόνο από την Ανατολή, ανατέλλει και από το Βορρά! Βρήκε έτσι έναν τρόπο να δείξει ότι είναι πιστός περισσότερο από όσο θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος.

Κάποια στιγμή διαισθάνθηκε που φύσαγε ο άνεμος και ήταν ταχύτατος στη μεταμόρφωση. Δεν ξέρουμε βέβαια αν όντως ενημέρωνε τους Αμερικανούς γα τις θέσεις που θα υποστήριζε στις διαπραγματεύσεις προτού γίνουν, όπως κατηγορήθηκε, ούτε αν είχε υλικά οφέλη από όλα αυτά, αλλά είναι βέβαιο ότι χωρίς τη δράση τη δική του και του Αλεξάντρ Γιάκοβλεφ, θα ήταν πολύ δυσκολότερη η κατάρρευση-αυτοκτονία της ΕΣΣΔ.

 

Αποφασισμένος Μαχητής

Βλέποντας τον Κοτζιά στη συνέντευξή του στο Κόντρα, την προηγουμένη της συνάντησης Τσίπρα-Παυλόπουλου, τα αισθήματα μου ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που ήταν όταν έβλεπα τον Τσίπρα. (Ειρήσθω εν παρόδω, νομίζω ότι ο Κοτζιάς άσκησε καθοριστική επιρροή στον Τσίπρα, και στο που τελικά οδηγήθηκε, από πολύ νωρίς. Είναι βασικός συντελεστής της καταστροφής Τσίπρα δια της έντεχνης έμπνευσης βαθειά και άσκεφτα φιλοδυτικού προσανατολισμού  από τον νεαρό ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ.)

Ο Υπουργός ήταν πλήρης ηρεμίας και αυτοπεποίθησης ενώ επεδείκνυε τη μη επιθετικότητά του εναντίον όσων τον κατηγορούν και τον επικρίνουν.

Δεν θα γίνω κακεντρεχής, σαν αυτό το φίλο που μου είπε: “Κι εγώ, αν είχα πίσω μου τη δύναμη και την υποστήριξη του Πάιατ, του Μπόλτον και του Νετανιάχου, θα ξεχείλιζα από αυτοπεποίθηση».

Ούτε θα μπω στον πειρασμό να υπενθυμίσω ότι δεν είναι δα και πολύ δύσκολο να διακριθείς σε ένα δημόσιο πολιτικό διάλογο που έχει οργανωθεί ως ποδοσφαιρικός αγώνας ομάδων αποτελούμενων από ιδιοτελείς ανάπηρους, μονόφθαλμοι εναντίον κουτσών. Γιατί αυτό είναι σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ και η αντιπολίτευση που έχει. Και η κουτσή Μαρία γνωρίζει ότι η χώρα δεν διαθέτει ούτε ένα πολιτικό οργανισμό ελάχιστα άξιο όχι να τη σώσει, να μην την καταστρέφει τουλάχιστο.

Ο Υπουργός ήταν ήρεμος γιατί ήξερε μέσα του ότι η Αποστολή Εξετελέσθη. Μπορεί να απέτυχε να λύσει το κυπριακό, ας όψεται η Τουρκία που επιμένει να διατηρείται ως κράτος και ως έθνος, τα κατάφερε όμως να λύσει το άλλο μεγάλο καθήκον που είχαν θέσει ενώπιόν του και ενώπιον του κ. Τσίπρα η Ουάσιγκτων και το ΝΑΤΟ, το Μακεδονικό δηλαδή. Ποιος ξέρει και τι ακόμα σπουδαίος ρόλος να περιμένει τώρα την ακόρεστη φιλοδοξία του Εγώ του, ιδίως αν η Ελλάδα μπει σε νέα, πιο καταστροφικά κεφάλαια του βίου της, που ακόμα δεν ξέρουμε αν και πόσο θα διαρκέσει.

Με τις επιτυχίες Κοτζιάς στο μακεδονικό, θα προχωρήσει επιτέλους η επέκταση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Βαλκάνια, ο στραγγαλισμός της Σερβίας, η εκτόπιση της Ρωσίας. ‘Όλα ισάριθμες καταστροφές για τους Έλληνες, τους υπόλοιπους Βαλκάνιους, την Ευρώπη και την Ειρήνη.

Εκτός αν κανείς πιστεύει αυτό που είπε ο κ. Κοτζιάς στην τηλεόραση, ότι έτσι θα πάμε μπροστά, δεν θα έχουμε μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλη την Βαλκανική χερσόνησο ανάπτυξη!

(Να δούμε τι θα μας προκύψει στο τέλος από τη συστηματική και συνεχιζόμενη διαδικασία αποβλάκωσης του πληθυσμού, στον οποίο πολιτικοί, σχολιαστές και τηλεοράσεις λένε σε όλα τα ζητήματα το ισοδύναμο του «Ο Γάιδαρος πετάει»

Βέβαια, ο προσεκτικός ακροατής του κ. Υπουργού, εύκολα θα διακρίνει ότι σε κάθε του δήλωση, να βρίσκει τον τρόπο να δίνει τις διαβεβαιώσεις του στους «αποπάνω».

Έτσι και σε αυτή τη συνέντευξη, μας είπε ότι αν δεν δράσουμε αποφασιστικά στα Βαλκάνια, θα μας εκτοπίσουν άλλοι, φιλικές δυνάμεις, όπως η Ιταλία, και … άλλες, όπως η Ρωσία και η Τουρκία. Η Ρωσία είναι εχθρός δηλαδή, κάτι που λέει ομόθυμα όλη η Δύση τώρα, μια θέση όμως που πολύ λίγοι ‘Ελληνες έχουν υιοθετήσει επί … μισή χιλιετία!

 

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα

Έχουν αποδώσει στους Ιησουίτες την πατρότητα του ρητού «Ο σκοπός αγιάζει τα Μέσα», αν και μάλλον εφεύρεση των αντιπάλων τους ήταν για να τους κατηγορήσουν.

Από τα μικράτα του τον κ. Υπουργό τον χαρακτηρίζει η προσήλωση στον σκοπό, χωρίς περιττούς ενδοιασμούς, χωρίς τους δισταγμούς που τόσο συχνά μπερδεύουν τη δράση των αληθινών διανοούμενων και των γνήσιων αριστερών αγωνιστών.

Σε αντίθεση με τους «Κούτβηδες», τους διαπαιδαγωγημένους να κάνουν ότι τους ζητάνε, ότι κι αν είναι αυτό, χωρίς να το συζητάνε, έστω κι αν χρειάζεται να στείλουν τον Άρη στον Θάνατο, τον Καραγιώργη στα βασανιστήρια, τον ΔΣΕ, ως «τακτικό στρατό», στη σφαγή στον Γράμμο και στο Βίτσι ή να υπογράψουν Μνημόνια στις λιγότερο δραματικές, όχι και λιγότερο καταστροφικές μέρες μας.

Αυτούς δηλαδή που, εντασσόμενοι στους πολιτικούς οργανισμούς, άφησαν στο βεστιάριο της εισόδου, όπως τους ζητήθηκε, την προσωπικότητά τους.

«Σούζα στους από πάνω, κλωτσιά στους από κάτω. Τα στελέχη αποφασίζουν για όλα», είναι το δόγμα τους.

Την αποφασιστικότητά του ο κ. Κοτζιάς την έδειξε και τη νύχτα της 13ης προς τη 14η Ιουλίου 2015. Φαίνεται δεν πήγαινε ακόμα το χέρι του Τσίπρα να βάλει την υπογραφή του, δίσταζε, καταλάβαινε ότι αυτοκτονεί στην πραγματικότητα, τουλάχιστον ηθικά, πήγαινε όμως μια χαρά το χέρι του κ. Κοτζιά και του κ. Δραγασάκη να τη βάλουνε φαρδιά πλατιά κάτω από το πρώτο έγγραφο της συνθηκολόγησης που έφυγε από την Κυβερνητική Επιτροπή προς τη Βουλή των Ελλήνων. Αυτοί δεν είχαν δισταγμούς. Και ήθελαν πάση θυσία να μείνουν στο πλοίο.

Αποπειράθηκα μια σύγκριση ανάμεσα στη πολιτική καριέρα των Υπουργών Εξωτερικών του Γκορμπατσώφ και του Τσίπρα. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στον Σεβαρνάντζε και τον Κοτζιά.

Ο πρώτος ήταν ένας κυνικός Σοβιετικός γραφειοκράτης, που πέρασε μια ζωή ήρεμης απόλαυσης, που την διέκοπτε μόνο η σκληρή φροντίδα του απαράτσικ για να διατηρήσει την εξουσία του, υπηρετώντας το σύστημά του. Ο Κοτζιάς, αντίθετα, αγωνίστηκε για την «Επανάσταση», με τον γραφειοκρατικό τρόπο που ασφαλώς αντιλαμβανόταν αυτή την ιδέα, αλλά αγωνίστηκε και βασανίστηκε, αναμένοντας ασφαλώς και αυτός τις ανταμοιβές του.

Όχι μόνο οι ανταμοιβές δεν ήρθαν, όχι μόνο η «Επανάσταση» δεν ήρθε, τον πρόδωσε διπλά, πρώτα αυτοκτονώντας η ίδια και μετά “υποχρεώνοντάς” τον να «προδώσει» τους Θεούς της νιότης του για να συνεχίσει με ασφάλεια την άνοδό του. Αυτό θα μπορούσε να του έχει δημιουργήσει και σοβαρό κίνητρο, που δεν ομολογεί καν στον εαυτό του, να την εκδικηθεί.

 

Διανοούμενοι και Εξουσία

 

Στα παλιά τα χρόνια, προ σοβιετικής κατάρρευσης, δεν υπήρχε ελάχιστα σοβαρός αριστερός διανοούμενος που να σέβεται τον εαυτό του και να μην έχει τις αμφιβολίες του για την Ανατολή.

Ακόμα κι ο ίδιος ο Φλωράκης μοιραζόταν τους προβληματισμούς του για το πολωνικό και την Αλληλεγγύη στις ιδιωτικές συνομιλίες με τους φίλους του. Δεν ήταν η περίπτωση του κ. Κοτζιά, που θέλει πάντως να μας θυμίζει, κάθε φορά σχεδόν που μιλάει, ότι είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου.

Τον αληθινό διανοούμενο δεν τον κάνουν όμως οι γνώσεις του, ακόμα λιγότερο οι τίτλοι του. Τον κάνει η στάση του απέναντι στον κόσμο. Το ηθικό του υπόστρωμα. Οι Αρχαίοι ‘Ελληνες φιλόσοφοι δεν ήταν πιο έξυπνοι και δεν είχαν περισσότερες γνώσεις από τους άλλους πολιτισμούς της εποχής τους ή που προηγήθηκαν. Πιο θαρραλέοι ήταν.

Ο Σόρος είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο κοφτερά μυαλά του καιρού μας. Θα πεθάνει όμως με την πίκρα ότι κανένας δεν τον αναγνωρίζει ως διανοούμενο αν και θάπρεπε κανονικά να θεωρηθεί από τους καλύτερους μαθητές του Καρλ Πόπερ. Και δεν θα τον αναγνωρίσει γιατί η Ιστορία και οι Άνθρωποι έχουν εν τέλει τα δικά τους μέτρα, όσα λεφτά ή δύναμη κι αν διαθέτει κάποιος. Δεν γίνεται να είσαι και διανοούμενος και κερδοσκόπος.

Όσο για τον μεγάλο Ηγέτη, οι Λατίνοι πίστευαν ότι, για να ‘ναι τέτοιος, πρέπει να ‘χει το Ire et Studio, την Οργή και τη Γνώση.

Δείξε μου τους φίλους σου, τους Υπουργούς σου, τους συμβούλους σου, τους λογογράφους σου, να σου πω ποιος είσαι.

Αν έχει ένα γραμμάριο μυαλό στο κεφάλι του ο Πρωθυπουργός θα βάλει τη συμφωνία που, καλώς ή κακώς συνήψε, σε δημοψήφισμα, υπό την κρίση του ελληνικού λαού.

Είναι η μόνη προστασία και για τον ίδιο, και για την παράταξη της οποίας ηγείται, και για τη χώρα την ίδια.

Αλλά δεν θα το κάνει φοβούμαι. Μοιραίος και άβουλος, ακολουθεί τον δρόμο του, υπογράφοντας σε κάθε στροφή νέες επιταγές στις ήδη πολλές που του μαζεύει η Ιστορία, προτού μας αποκαλύψει τι ακριβώς τέλος του ετοιμάζει.

ΥΓ. Το τελευταίο διάστημα, καθώς η χώρα συνεχίζει την αποσύνθεσή της, έρχονται όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια τα απόβλητα της ιστορίας της, που νομίζαμε για πάντα ξεχασμένα. Παρόλο που δεν έχουμε γλυτώσει από τους Εθνομηδενιστές και τις ιδέες τους, όπως την κυρία Ρεπούση, η βαθειά κρίση της εξαπατώντας αυτοκαλούμενης Αριστεράς επέτρεψε σε κάθε λάτρη της χούντας και σε κάθε γελοίο αντικομμουνιστή να μας επιστρέφει σε άλλες εποχές, προσπαθώντας να πάρει εκδίκηση για τις ήττες του παρελθόντος. Αν χρειάστηκε, για τις ανάγκες αυτού του άρθρου, να αναλύσουμε την ενίοτε βρωμερή κουζίνα του κομμουνιστικού κινήματος, αυτή άλλωστε που είναι υπεύθυνη για την ήττα του, αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι σκελετοί στα ντουλάπια της άλλης πλευράς είναι λιγότεροι, με κορυφαία την διαρκή προδοσία των Ελλήνων της Κύπρου. Φιλοαμερικανός άλλωστε και πατριώτης δύσκολα γίνεται, όπως έχει αποδείξει η πάντα ανελέητη Θεά της ελληνικής Ιστορίας. «Δεν μιλάω, γιατί όλοι οι Έλληνες θα γινόντουσαν Κομμουνιστές», είπε κάποτε ο Ταξίαρχος Ιωαννίδης.

Διαβάστε επίσης

 

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

Ρηξη Ρωσιας-Ισραηλ. Νεα επικινδυνη κλιμακωση στη Συρια

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε στις 19 Απριλίου. Σήμερα Τετάρτη, οι σχέσεις Ισραήλ και Ρωσίας πήραν εξαιρετικά επικίνδυνη τροπή, καθώς οι Ισραηλινοί απαιτούν να μην δώσει η Ρωσία αντιαεροπορικούς πυραύλους S300 στη Συρία, ώστε να μπορούν να τη βομβαρδίζουν ανενόχλητοι. Ακολούθησε ιστορικά πρωτοφανής προειδοποίηση αξιωματούχων της Μόσχας προς το εβραϊκό κράτος ότι θα αντιμετωπίσει “καταστροφικές” συνέπειες, στην οποία απάντησε ο ακροδεξιός Υπουργός ‘Αμυνας του Ισραήλ Λίμπερμαν διατυπώνοντας ευθείες απειλές κατά της Ρωσίας. Στο σημείο που έφτασαν ήδη τα πράγματα θεωρούμε περιττό να προσθέσουμε περισσότερα σχόλια, εκτός του να διατυπώσουμε την ευχή ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί δεν βλέπουμε πολλούς άλλους υποψήφιους να το κάνουν.
Στο τέλος του άρθρου μπορείτε να διαβάσετε τα τελευταία σημερινά


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο «μονοπολικός» κόσμος δεν μοιάζει να μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ούτε όμως ο «πολυπολικός» διακρίνεται στον ορίζοντα.

Μια εικόνα πρωτοφανούς αστάθειας σε όλα τα μέτωπα του κόσμου μας, ετοιμάζει κάθε τόσο και εγκυμονεί πολέμους, αλλά, μετά, σαν να «μαζεύεται» προσωρινά, με τα σύννεφα να ξαναμαζεύονται στη συνέχεια σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, τις σχέσεις Δύσης – Ρωσίας, αλλά και πιο πίσω τις κρίσεις γύρω από την Κορέα και τους απειλούμενους εμπορικούς πολέμους.

‘Ένα από τα «θύματα» του τελευταίου παροξυσμού γύρω από τη Συρία ήταν η πολύ σημαντική για αμφότερες τις πλευρές σχέση της Ρωσίας και του Ισραήλ, που πέρασε μια από τις σοβαρότερες κρίσεις της μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και δεν έχει ακόμα καταλήξει.

Το σήμα που εξέπεμπε η Μόσχα εδώ και καιρό προς το Ισραήλ, και επανελήφθη εμμέσως πλην σαφώς στην τελευταία διάσκεψη του Μονάχου για την Ασφάλεια (το «Νταβός» της γεωπολιτικής) θα μπορούσε να συνοψιστεί στο «μην ανησυχείτε για την ασφάλειά σας, θα σας προστατεύσουμε εμείς αν απειληθείτε, εν ανάγκη και συνεργαζόμενοι με τις ΗΠΑ, αλλά μην αναλαμβάνετε δράση εναντίον του Ιράν στη Συρία».

Υπήρχε βέβαια μια αντίφαση στις κατά τα άλλα εξαιρετικές ρωσο-ισραηλινές σχέσεις και το ότι τα ισχυρότατα φιλοισραηλινά λόμπυ ήταν πίσω από όλα τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών, συμπεριλαμβανομένων και των υποθέσεων Ουκρανία, Λιβύη, Ιράν κλπ. Το Ισραήλ φρόντιζε βέβαια ταυτόχρονα να κρατάει αποστάσεις από την δυτική πολιτική στην πρώην ΕΣΣΔ, όπως π.χ. αρνούμενο να καταδικάσει τη Ρωσία για την Κριμαία. Αλλά οι καταρτίσαντες το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα πολέμων στη Μέση Ανατολή Αμερικανοί Νεοσυντηρητικοί, ήταν όλοι στενότατοι φίλοι της παρούσης ηγεσίας του Ισραήλ.

Και οι δύο πλευρές όμως, και οι Ρώσοι και οι Ισραηλινοί, τα παρέβλεπαν όλα αυτά, εκτιμώντας ως πολύ σημαντική την μεταξύ τους σχέση, για να την αφήσουν να διαταραχθεί.

Η Ρωσία άλλωστε έχει ακολουθήσει παραδοσιακά μια μάλλον συντηρητική πολιτική απέναντι και στη Δύση στο σύνολό της, ΗΠΑ, Γερμανία και ΕΕ,  Ισραήλ, κάτι που συνέβη και με την ΕΣΣΔ, παρά την υποτιθέμενη επαναστατική ρητορεία και ιδεολογία της, κατά το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής της.

Οι συντριπτικά περισσότερες συγκρούσεις δεν προκλήθηκαν με πρωτοβουλία της Μόσχας, αλλά μόνο όταν η άλλη πλευρά ξεπέρασε τις «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας.

Και στην περίπτωση της πρόσφατης κρίσης, η ρωσική ηγεσία εκτίμησε ότι επρόκειτο για άμεση πολεμική απειλή κατά της χώρας, η οποία άλλωστε διατυπώθηκε με αρκετή σαφήνεια δια των τουίτ του Αμερικανού Προέδρου. Η πίεση επί της Μόσχας ήταν τόσο μεγάλη, που όλα τα άλλα ζητήματα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν τη Δευτέρα 10 Απριλίου, όταν η ισραηλινή αεροπορία έπληξε τη βάση Τ4 στο εσωτερικό της Συρίας, σκοτώνοντας και αριθμό Ιρανών στρατιωτικών. Είχε προηγηθεί μια επίθεση στη Συρία τον Φεβρουάριο, κατά τη διάρκεια μάλιστα της οποίας κατερρίφθη, για πρώτη φορά μετά από 35 χρόνια, ένα ισραηλινό F16.

To αποτέλεσμα ήταν η έκδοση μιας επικριτικής ανακοίνωσης του ρωσικού Επιτελείου για τη δράση της ισραηλινής αεροπορίας αλλά και, σύμφωνα με την ισραηλινή ιστοσελίδα Debka, μια τηλεφωνική λογομαχία Νετανιάχου και Πούτιν.

Όλος ο ισραηλινός τύπος έγραψε για την επιδείνωση του κλίματος των ρωσο-ισραηλινών σχέσεων, αλλά η Debka προχώρησε παραπέρα, υπογραμμίζοντας ότι ο κ. Λαβρέντιεφ, Ρώσος ειδικός απεσταλμένος στην Συρία ταξίδεψε στην Τεχεράνη, συνάντησε τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του Ιράν και αποφάσισαν τον συντονισμό των ιρανικών απαντήσεων στο Ισραήλ (που οι Ισραηλινοί θεωρούν, πάντα κατά την ιστοσελίδα, ότι θα περιλάβει και χτύπημα σε δυνάμεις του «βαθειά» στο Ισραήλ και όχι μόνο τα συνήθη πυρά από τον Λίβανο στο Βόρειο Ισραήλ).

Κάτι τέτοιο θα σήμαινε την ανατροπή ενός βασικού δεδομένου όλων των πολέμων μετά την «Καταιγίδα στον Κόλπο» εναντίον αραβικών καθεστώτων. Μέχρι τώρα, αυτοί οι πόλεμοι ενίσχυαν εξ αντιδιαστολής το Ισραήλ, δια της καταστροφής από τους Δυτικούς των αραβικών κρατών που ήταν οι κύριοι δυνητικοί αντίπαλοί του. Τώρα, και για πρώτη φορά, θα κινδύνευε όχι μόνο να χάσει την εγγύηση της Ρωσίας, αλλά και να πληρώσει εκείνο τα αποτελέσματα της επέμβασης.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε κατά πόσον αυτό επηρέασε την έκβαση της κρίσης, γιατί ήταν κυρίως ο Υπουργός Άμυνας και ο αμερικανικός στρατός που εμπόδισαν την κλιμάκωση, αλλά οπωσδήποτε είναι ένα πολύ σημαντικό, νέο δεδομένο της μεσανατολικής κατάστασης, που έχει μεγάλη σημασία που ακριβώς θα καταλήξει, καθώς και οι δύο πλευρές αφενός αισθάνονται ότι έχουν εισέλθει σε τροχιά ρήξης, αφετέρου εξακολουθούν να μην την επιθυμούν.

Ένα πρώτο κρίσιμο τεστ είναι το κατά πόσον η Μόσχα θα παραδώσει στη Δαμασκό σύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα, όπως φαίνεται να επιθυμούν και να πιέζουν, σύμφωνα με καλά πληροφορημένους παρατηρητές στη Μόσχα, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.

Far-Rightist Lieberman gets crazy (or pretends to get). He claims the right to bomb Syria and threatens Russia!

Διαβάστε επίσης: Θριαμβος Πουτιν-Ασαντ, μεγαλη ηττα ΗΠΑ-Ισραηλ, παραμενων κινδυνος πυρηνικου ολεθρου

On Trump, US-Russian relations, the state of the World | Για τον Τραμπ, τις αμερικανορωσικες σχεσεις, την παγκοσμια κατασταση – Collon, Konstantakopoulos, McGovern

Μια συζήτηση του Βέλγου δημοσιογράφου και συγγραφέα Michel Collon, του δημοσιογράφου Δημ. Κωνσταντακόπουλου και του πρώην ανώτερου αναλυτή της CIA Ray McGovern, στο Ευρωκοινοβούλιο, Δεκέμβριος 2016. Ο Ρέι Μακ Γκόβερν ήταν επί πολλά χρόνια επικεφαλής της ομάδας Εθνικών Εκτιμήσεων της CIA και αυτός που προετοίμαζε τις καθημερινές ενημερώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ και ενημέρωνε καθημερινά τα στελέχη της κυβέρνησης και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τις διεθνείς εξελίξεις.

Belgian journalist Michel Collon, Greek journalist and former member of SYRIZA Secretariat Dimitris Konstantakopoulos and ex-senior CIA Analyst Ray McGovern debate Trump, East-West relations and the state of the world. Ray McGovern chaired National Intelligence Estimates and prepared the President’s Daily Brief. In the mid-1980s, he was a senior analyst conducting early morning briefings one-on-one with the vice president, the secretaries of State and Defense, the chairman of the Joint Chiefs and the assistant to the president for national security. The debate took place in the European Parliament, in December 2016.

Ρωσια προς ΗΠΑ: Μην χτυπατε τη Συρια! Ψυχρος και Θερμος Πολεμος

(Μόσχα), του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κάθε μέρα που περνάει, επιδεινώνεται το κλίμα μεταξύ Ρωσίας και Δυτικών σε όλα τα μέτωπα, ενώ αυξάνεται ακόμα και η πιθανότητα άμεσης εμπλοκής ρωσικών και αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων, τουλάχιστο στη Μέση Ανατολή.

Προχθές, ο επικεφαλής του Κέντρου Επιχειρήσεων του ρωσικού Γενικού Επιτελείου στρατηγός Ρουντσκόι, έκανε λόγο στην τηλεόραση «Ρωσία 24», για ενδείξεις προετοιμασίας των αμερικανικών δυνάμεων στη Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα για πιθανό πλήγμα με πυραύλους Κρουζ. Πριν λίγες μέρες, ο αρχηγός των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στρατηγός Γκεράσιμωφ απείλησε τους Αμερικανούς ότι δεν θα διστάσει να πλήξει δυνάμεις τους, που θα βομβαρδίσουν ενδεχομένως τη Δαμασκό ή άλλα σημεία της συριακής επικράτειας, όπου βρίσκεται ρωσικό στρατιωτικό ή άλλο προσωπικό. Είχε προηγηθεί δήλωση της αμερικανίδας Πρέσβειρας στον ΟΗΕ Νίκι Χάλευ, που δεν απέκλεισε την ανάληψη «μονομερούς» στρατιωτικής δράσης στη Συρία.

«Η Μόσχα εκτιμά ότι οι Αμερικανοί σχεδιάζουν κάποια επίθεση στη Μέση Ανατολή, που να θεωρηθεί ήττα των Ρώσων, να αποδοθεί στον Πούτιν και να χρησιμοποιηθεί σε σχέδιο «αλλαγής καθεστώτος» στην ίδια τη Ρωσία», μας λέει άριστα ενημερωμένος παρατηρητής στη ρωσική πρωτεύουσα, προσθέτοντας ότι αυτός ήταν ο λόγος που ο Ρώσος Πρόεδρος εκφώνησε την ομιλία της 1ης Μαρτίου με την οποία αποκάλυψε την ύπαρξη των νέων πυρηνικών όπλων που ανέπτυξε ή αναπτύσσει η χώρα του και δεν άφησε καμιά αμφιβολία για το ότι θα διατάξει χρήση πυρηνικών όπλων αν η Ρωσία δεχτεί επίθεση, ανεξαρτήτως πιθανών συνεπειών.

Είναι γεγονός ότι η πολύ μεγάλη παραμένουσα πολιτική ισχύς του κ. Πούτιν στο εσωτερικό της Ρωσίας στηρίζεται σε δύο πυλώνες. Ο ένας είναι η ιστορικά διαπιστωμένη δύναμη του ρωσικού εθνισμού, η αίσθηση ότι ο Ρώσος Πρόεδρος υπερασπίζεται τη χώρα του, σε αντίθεση με αυτό που έκαναν ο Γκορμπατσώφ και ο Γέλτσιν, με αποτέλεσμα τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας και της Μέσης Ανατολής και την επέκταση του ΝΑΤΟ, ακόμα και μέσα στην πρώην σοβιετική επικράτεια, παρά τις διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί στη Μόσχα για να επιτρέψει τη γερμανική ενοποίηση.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι η ανάμνηση της τραγωδίας που έζησαν οι χώρες της πρ. ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του 1990, όταν γνώρισαν πιθανώς τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή της βιομηχανικής εποχής, εφαρμόζοντας τις μεταρρυθμίσεις του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας και διαφόρων θεωρητικών της θεραπείας σοκ, όπως ο Τζέφρευ Σαχς.

Ο ρωσικός πληθυσμός παρότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολύ σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, ιδίως στις επαρχίες, και δεν του αρέσει καθόλου η έκταση της διαφθοράς που συνεχίζει να τρώει τα σωθικά της χώρας, προτιμά εν τέλει τη σταθερότητα από νέα νεοφιλελεύθερα, φιλοδυτικά πειράματα. Ιδίως ότι θυμούνται την φοβερή καταστροφή της δεκαετίας του 1990, που συνόδευσε τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Σημειωτέον ότι ο κ. Πούτιν, σε μια αποστροφή της ομιλίας του της 1ης Μαρτίου, υπογράμμισε ότι και κάθε επίθεση εναντίον συμμάχων της Ρωσίας θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα αντιμετωπισθεί ανάλογα. Δεν προσδιόρισε ποιες χώρες είναι οι «σύμμαχοι» της Μόσχας για τις οποίες ισχύει αυτή η εγγύηση, οπωσδήποτε όμως αυτή η δήλωση εισήγαγε εκ των πραγμάτων έναν περαιτέρω μεγάλο βαθμό στρατηγικής αβεβαιότητας στη Μέση Ανατολή, αλλά και στο σύνολο των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων.

Οι εξελίξεις στη Συρία συμπίπτουν με δραματική επιδείνωση του διεθνούς πολιτικού κλίματος, που δεν έχει πολλά προηγούμενα ούτε και την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, με τη Ρωσία κατηγορούμενη διεθνώς περίπου για τα πάντα. Είναι τέτοιο το διεθνές κλίμα, που στο Λονδίνο τουίτ απέδωσαν στη Μόσχα ακόμα και την κακοκαιρία που έπληξε τη βρετανική πρωτεύουσα. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία συνωμοσίας, ο Πούτιν εξαπέλυσε και μετεωρολογικό πόλεμο κατά της Βρετανίας!!!

Αν οποιοσδήποτε σχεδιάζει όντως πόλεμο, αυτό είναι το κατάλληλο πολιτικό κλίμα. Μια άλλη διαφορά με την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, είναι η απουσία, κατά τα φαινόμενα, αξιόπιστων διαύλων επικοινωνίας, κάποιου μίνιμουμ κανόνων αλληλεπίδρασης και επίσης μιας οποιασδήποτε συναντίληψης μεταξύ των πυρηνικών υπερδυνάμεων.

Όπως μας λέει βετεράνος Αμερικανός σοβιετολόγος, το σημερινό πολιτικό προσωπικό της Δύσης έχει διαμορφώσει την άποψή του για τον κόσμο κατά την ειδική εποχή της σοβιετικής κατάρρευσης και δεν μπορεί να αποδεχθεί ψυχολογικά την επιστροφή της Ρωσίας με αξιώσεις ισοτιμίας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. «όμως, κινδυνεύει να γίνει καταστροφή αν βλέπουν στη Ρωσία ένα Ιράκ, μια Λιβύη ή μια Γιουγκοσλαβία», προσθέτει.

«Δεν μας επέτρεψαν να δούμε το θύμα της επίθεσης, δεν μας έδωσαν δείγμα της ουσίας που χρησιμοποιήθηκε, δεν δέχτηκαν πρότασή μας για κοινή έρευνα», λέει στο ΑΜΠΕ Ρώσος κυβερνητικός παράγων, αναφερόμενος στην υπόθεση του Ρωσο-Βρετανού διπλού πράκτορα που έγινε στόχος επίθεσης με νευροπαραλυτικό αέριο στη Βρετανία. Ενώ ο Λεονίντ Σλούσκι, επικεφαλής της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Δούμας, μας λέει «Η προσωπική μου γνώμη, και το τονίζω, είναι αυστηρά προσωπική, είναι ότι η επίθεση αυτή έγινε για να αμαυρωθεί η διεθνής εικόνα της Ρωσίας”.

Όσα συμβαίνουν τώρα διεθνώς, το μόνο που κάνουν στη Ρωσία είναι να εμπεδώνουν στην πολιτική και κρατική ελίτ της χώρας τη βαθειά πεποίθηση ότι δέχεται επίθεση από τη Δύση.

Είναι ακριβώς η αντίθετη από την πολιτική που ακολούθησε ο Πρόεδρος Μπους πατήρ και η οποία επέτρεψε στον καιρό της την ομαλή «αυτοκτονία» της Σοβιετικής Ένωσης.

Όλα αυτά ελάχιστα βέβαια επηρεάζουν τις σημερινές προεδρικές εκλογές στη χώρα, για τις οποίες ο ίδιος ο Πούτιν είναι το αναμφισβήτητο φαβορί, για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω. Το πραγματικό διακύβευμα στη Ρωσία δεν είναι αν θα εκλεγεί ο Πούτιν, αλλά ποιος θα τον διαδεχθεί όταν έρθει η ώρα. Επ’ αυτού όμως, το ρεπορτάζ είναι από πολύ δύσκολο έως αδύνατο.

19 Μαρτίου 2018