Tag Archives: Εξωτερική Πολιτική

Ελλάδα, Κύπρος και Ρωσία

O Δημήτρης Κωνσταντακόπουλους στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου.

Ακούστε από το  26:51

Ελληνορωσικα και Μακεδονικο

Ρωσοι πρακτορες και παραμυθια της Χαλιμας

Του Γιώργου Παπαδόπουλου Τετράδη
16 Ιουλίου 2018

Όποιος παρακολουθήσει κατά βήμα τις κυβερνητικές ανακοινώσεις και τις κυπατζήδικες διαρροές στον Τύπο και στα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος για τα αίτια της απέλασης των 2 Ρώσων διπλωματών θα καταλήξει αβίαστα στο συμπέρασμα ότι είτε η ρώσικη κυβέρνηση αποτελείται από ηλίθιους είτε όσοι κάνουν τις διαρροές θεωρούν τους Έλληνες ηλίθιους. Continue reading Ελληνορωσικα και Μακεδονικο

Κυπρος, Ιμια και η Επικινδυνη Συγχυση στην Εξωτερικη Πολιτικη

Είναι προφανές ότι οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας, στοχεύουν κυρίως σε συνδιαχείριση των ενεργειακών πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Για τον επί χρόνια πολιτικό αναλυτή διεθνών θεμάτων στο ΑΠΕ, Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο, είναι προφανές ότι οι τελευταίες προκλήσεις της Τουρκίας, στοχεύουν κυρίως σε συνδιαχείριση  των ενεργειακών πόρων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, αλλά και τρίτοι ισχυροί παίκτες διεθνώς, επιχειρούν με αφορμή αυτά τα γεγονότα να οδηγήσουν σε μία λύση το Κυπριακό, όπου ουσιαστικά θα έχουμε την κατάλυση της κρατικής οντότητας στη Κύπρο.

Ο δημοσιογράφος αναλυτής , Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, μιλώντας στον 98.4, υποστήριξε ότι Ελλάδα και Κύπρος στέλνουν αμφίβολα μηνύματα στον Ερντογάν, όταν από την μία και ορθά καταγγέλλουμε την τουρκική επιθετικότητα και την παρανομία επί της Κυπριακής ΑΟΖ κι από την άλλη δηλώνουμε έτοιμη για λύση σε διάσκεψη τύπου Γενεύης, όπου θα οδηγούμε σε κατάλυση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τρόπο μάλιστα που θα αποφεύγει και το όποιο δημοψήφισμα σε μια ενδεχόμενη λύση. Κατά τον ίδιο τα ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια στη περιοχή, θα έπρεπε να οδηγούν Ελλάδα και Κύπρο σε πιο ευέλικτη πολιτική συμμαχιών και κινήσεων διεθνώς, ενώ αντίθετα εμείς δείχνουμε να έχουμε αφεθεί σε εκείνες τις δυνάμεις που επιδιώκουν την μετατροπή της Κύπρου σε ένα προτεκτοράτο – νέου τύπου υβρίδιο.

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018

ΚΥΡΙΕ ΤΣΙΠΡΑ, ΑΚΥΡΩΣΤΕ ΤΩΡΑ ΤΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΗ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚH ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου»
Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία

 

Με τον Νίκο Φίλη διαφωνώ σε πολλά πράγματα. Οφείλω όμως να του αναγνωρίσω ότι η παρέμβασή του, με την υποστήριξη και λίγων ακόμα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, για το θέμα της πώλησης πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία έθεσε στον δημόσιο διάλογο ένα πολύ σημαντικό θέμα, όχι μόνο από πλευράς ανθρωπίνων δικαιωμάτων και Ηθικής, αλλά και από μία άποψη εθνικής ασφάλειας και μείζονος εθνικού συμφέροντος, που ο ίδιος δεν ανέπτυξε.

Θα υποστηρίξω σε αυτό το άρθρο επίσης ότι, εκτός των άλλων, η πώληση πυρομαχικών στη Σαουδική Αραβία εντάσσεται σε μια αλλυσίδα ενεργειών που θέτουν σε σοβαρό κίνδυνο την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας.

Δεν ασχολούμεθα στο άρθρο αυτό (που γράφτηκε προ της συζητήσεως στη Βουλή) με το σύννομο ή όχι της πώλησης και τις διαδικασίες της, που δεν τα γνωρίζουμε σε βαθμό ικανοποιητικό για να μορφώσουμε γνώμη.

Ειλικρινά απορώ με την επίθεση που δέχθηκε ο Φίλης από τον αυτοπροσδιοριζόμενο ως «αριστερό» Πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση. (Στην Ελλάδα ισχύει από πολλού χρόνου το «είσαι ότι δηλώσεις» του Τσαρούχη). Διερωτώμεθα αν ο κ. Βούτσης έχει διαβάσει έστω ένα (1) άρθρο για τα μεσανατολικά πράγματα. Ακόμη και την Αυγή να διάβαζε, θα είχε μια ιδέα του τι συμβαίνει με τη Σαουδική Αραβία και θα καταλάβαινε ότι, σε μερικές περιπτώσεις, κρείττον το σιγάν.

Σε ένα κανονικό κράτος, η πολιτική τάξη θα πρέπει να έχει μια αμυδρή έστω ιδέα του τι συμβαίνει διεθνώς, στην Υεμένη και στη Μέση Ανατολή γενικά, αλλά έχουμε σοβαρές αμφιβολίες για το τι ξέρουν και τι ενδιαφέρει τους ‘Ελληνες πολιτικούς.

 

Τι συμβαίνει στην Υεμένη

Αυτός που σίγουρα δεν ξέρει τίποτα είναι η ελληνική κοινή γνώμη. ‘Εχουν φροντίσει για αυτό τα ΜΜΕ. Λοιπόν και επίσης επειδή αυτά έχουν μια σημασία δυνητικά πολύ πιο άμεση από όσο φανταζόμαστε, και για μας τους ‘Ελληνες, υπενθυμίζουμε ότι στην Υεμένη έχει επέμβει στρατιωτικά η μεσαιωνική, ισλαμική φεουδαρχία της Σαουδικής Αραβίας για να επιβάλλει το καθεστώς της αρεσκείας της.

Μέχρις εδώ όλα απαράδεκτα, αλλά θα πείτε τίποτα το ασυνήθιστο για τα τωρινά δεδομένα της Μέσης Ανατολής, όπου οι εισβολές και η καταπάτηση όλων των αρχών του δικαίου έχουν γίνει ψωμοτύρι, αρχής γενομένης από την εισβολή των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Αυστραλίας και της Πολωνίας στο Ιράκ, το 2003. Ας κάνουν η Ελλάδα και η Κύπρος συμφωνίες με τον σατράπη της Αιγύπτου, ας αναπτύσσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ του κ. Νετανιάχου, αλλά έχουν κάποια όρια. Δεν είναι απαραίτητο να ταυτίζεται και να περηφανεύεται η Ελλάδα για τις σχέσεις της με δικτατορικά καθεστώτα που καταπατούν βάναυσα κάθε ανθρώπινο δικαίωμα ή με άλλα που εποικίζουν τα κατεχόμενα εδάφη, όταν, επί δεκαετίες, η διπλωματία της Ελλάδας και της Κύπρου, στην περίπτωση της τελευταίας και η ύπαρξή της η ίδια, θεμελιώνονται όχι τόσο στη δύναμή μας, αλλά στη δύναμη του δικαίου και στην απαίτηση να εφαρμοστεί. Θα τις βρούμε κάποτε μπροστά μας όλες τις ιδιοτελείς «στρατηγικές εξυπνάδες» των πολιτικών μας, και στο Αιγαίο, και στην Κύπρο και στη Θράκη.

Αλλά στην Υεμένη δεν είναι μόνο ο πόλεμος. Είναι και η πείνα, μια από τις φοβερότερες των τελευταίων δεκαετιών. Είναι και η πρώτη μαζική επιδημία χολέρας που προκλήθηκε οπουδήποτε στον κόσμο εδώ και δεκαετίες. Απειλείται άμεσα η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Γιατί συμβαίνουν αυτά; Γιατί η Σαουδική Αραβία έχει επιβάλλει αποκλεισμό στην Υεμένη, εμποδίζοντας τη μεταφορά τροφίμων και φαρμάκων.

Δεν είναι καν πόλεμος αυτός, είναι μια κανονική επιχείρηση καταστροφής μιας χώρας και γενοκτονίας του πληθυσμού της.

 

«Κάποιος άλλος θα το κάνει» – ο κυνισμός ως δόγμα πολιτικής

Με τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο για να είμαστε δίκαιοι, τα άλλα κόμματα της χώρας δεν πάνε πίσω) φοβάται κανείς μπας και η κριτική είναι άτοπη. Οι άνθρωποι είναι τόσο ανόητοι, που λένε δημοσίως πράγματα που, ακόμα και αν τα σκεφθεί κανείς, δεν τα λέει!!!

Ο απερίγραπτος Ζαχαριάδης, άλλος φωστήρ του κυβερνώντος κόμματος, αγνώστου προελεύσεως και κατασκευής κι αυτός, όπως λέγαμε στον στρατό, διερωτάται: «Αν δεν πουλούσαμε τα βλήματα, θα γινόταν ειρήνη στην Υεμένη;»

Αν αυτό είναι σωστό, τι κακό κάνουν οι έμποροι ναρκωτικών; «Αν δεν πουλούσαμε εμείς την ηρωίνη, κάποιος θα την πουλούσε», θα μπορούσαν να ισχυρισθούν.

Νεόπλουτοι στην πολιτική ζωή, τυπικοί εκπρόσωποι της πιο άθλιας νοοτροπίας που μπορεί κανείς να βρει μεταξύ των συχνά υποδυόμενων τα αριστερά, μικρο- και μεσο-αστικών στρωμάτων της χώρας, μερικά τουλάχιστον από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν καταλαβαίνουν την αποσυνθετική σημασία που έχει για τη χώρα ολόκληρη η παράδοση μαθημάτων έμπρακτου πολιτικού κυνισμού από την ηγεσία της. Αν ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Ζαχαριάδης ή ο κ. Βούτσης επιτρέπουν στον εαυτό τους να κάνουν ή να λένε ότι περνάει από το κεφάλι τους, χωρίς να δεσμεύονται από κανέναν κανόνα ηθικής και καμιά αρχή, και το δείχνουν μάλιστα, τότε γιατί εγώ να μην κλέψω, γιατί να πληρώσω φόρο, γιατί να μην πετάξω τα σκουπίδια μου εκεί που δεν πρέπει, γιατί να φροντίσω το δημόσιο συμφέρον; Για να με πούνε και μαλάκα; ‘Όπως ουσιαστικά έχουνε πει όλους τους έντιμους, πατριώτες, συνεπείς και εργατικούς ‘Ελληνες, που εννοούν αυτά που λένε, και που δεν τα αλλάζουν με το πρώτο αεράκι, ακόμα και στα πιο σημαντικά θέματα, αυτούς που κυρίως πληρώσανε το κάγκελο της οικονομικής κρίσης και αρκετοί καταστράφηκαν. Πως, με τέτοιους πολιτικούς, η χώρα μας έχει μία πιθανότητα τουλάχιστο στο εκατομμύριο να βγει από τον ζόφο που ζει;

 

Σαουδική Αραβία, Ιράν και η απειλή πολύ μεγάλης ανάφλεξης

Ούτε η Ελλάδα θα σωθεί πουλώντας βλήματα στη Σαουδική Αραβία, ούτε η Σαουδική Αραβία χρειάζεται την Ελλάδα για να βρει βλήματα. Δυστυχώς, όμως, τα παλληκάρια του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν το μυαλό που απαιτείται για να θέσουν στον εαυτό τους το ερώτημα: «Ποιος ωφελείται από το «έγκλημα»; Ποιος και γιατί θέλει να εμπλέξει την Ελλάδα τώρα σε μια τέτοια υπόθεση;»

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι βρισκόμαστε μπροστά στο άνοιγμα ενός νέου, πολύ πιο επικίνδυνου κεφαλαίου στη Μέση Ανατολή. Οι δυσκολίες που συναντά δεν έχουν αποτρέψει τον κ. Νετανιάχου από τη διακηρυγμένη επιθυμία του να χτυπήσει το Ιράν, που τον έφερε σε σύγκρουση με τον Ομπάμα. Η Μοσάντ και οι αρχηγοί των Επιτελείων πλην ίσως της Αεροπορίας ήταν αντίθετοι μέχρι τώρα, αλλά φαίνεται ότι ο κ. Νετανιάχου  τους άλλαξε με άλλους που συμφωνούν μαζί του ότι πρέπει να ξεκαθαρίσει η κατάσταση με το Ιράν. Αλλά και οι πιο εξτρεμιστικές δυνάμεις στο (διχασμένο) κατεστημένο των ΗΠΑ δεν θέλουν να αποδεχτούν μια στρατηγική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή, πολύ χειρότερη από αυτή του Βιετνάμ. Γιατί τώρα, όχι μόνο ο ‘Ασαντ και οι Αγιατολά είναι στη θέση τους, όχι μόνο οι Αμερικανοί είναι σε σοβαρή αδυναμία να διαλέξουν ποιο σύμμαχό τους να προδώσουν (τους Κούρδους ή την Τουρκία), αλλά κυρίως γιατί είναι ένας βασικός παγκόσμιος εχθρός τους, η Ρωσία του Πούτιν, που έχει αποκτήσει το πάνω χέρι στη Μέση Ανατολή, μετά τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία το 2015.

Ο φιλόδοξος και εξτρεμιστής πρίγκηπας Σάλμαν που πήρε με πραξικόπημα την εξουσία στη Σαουδική Αραβία, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ, έχει κύριο πρόγραμμά του να εξαπολύσει πόλεμο κατά του Ιράν. Και ζητάει τώρα από τον Νετανιάχου να επιτεθεί κι αυτός στον Λίβανο εναντίον της Χεζμπολά, για να μην είναι μόνος του.

Η προετοιμασία νέου, πολύ μεγάλου και ενδεχομένως πυρηνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή εξηγεί το (βιαστικό και γι’ αυτό αποτυχημένο) πραξικόπημα στην Τουρκία πέρυσι, τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία (για να ξεμπερδέψουν με τον ηγέτη του βρετανικού αντιπολεμικού κινήματος Κόρμπιν, που εξελέγη Πρόεδρος του Εργατικού Κόμματος της χώρας και έχει τώρα ξεπεράσει τη Μέι στις δημοσκοπήσεις),  αλλά και την πρεμούρα να λυθεί το κυπριακό, δηλαδή να καταλυθεί το κυπριακό κράτος και να περάσει υπό τον απόλυτο έλεγχο, όχι φυσικά της Τουρκίας, αλλά των ΗΠΑ, της Βρετανίας και του Ισραήλ (θα δούμε αν και τι μερίδιο θα αντιστοιχεί και στην Τουρκία, αποκλείεται όμως σε κάθε περίπτωση να της επιτρέψουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο του νησιού).

Είναι σκόπιμο η Ελλάδα, ποιο εθνικό της συμφέρον άραγε εξυπηρετεί, η απόλυτη ταύτιση, από τη σημερινή κυβέρνηση, της πολιτικής της χώρας με τις πιο εξτρεμιστικές, καθαρά ολοκληρωτικές και επικίνδυνες δυνάμεις του (διχασμένου) παγκόσμιου κατεστημένου;

Έχει μέλλον οποιοδήποτε έθνος αν αυτές οι δυνάμεις επικρατήσουν στην ανθρωπότητα; Αλλά και πως είναι βέβαιοι οι αυτουργοί αυτής της πολιτικής ότι θα νικήσει το στρατόπεδο που υποστηρίζουν;

Να αποτολμήσω εγώ μια πρόβλεψη για το τι θα γίνει στο τέλος με τις πολιτικές που εφαρμόζουμε; Αν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί τα βρούνε με την Τουρκία, θα πουλήσουν σε πέντε λεπτά Ελλάδα και Κύπρο, και θα στείλουν αμέσως στην Ελβετία τον Τσίπρα και τον Αναστασιάδη να τερματίσουν, χωρίς κανένα δημοψήφισμα, τον βίο του κυπριακού κράτους.

Αν οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί δεν τα βρούνε με την Τουρκία και πάνε σε σύγκρουση μαζί της θα μας βάλουν να χτυπηθούμε εμείς μαζί της, για να ανοίξουν και δυτικό μέτωπο στον Ερντογάν, όπως μας έβαλαν οι Αγγλογάλλοι να φτάσουμε στον Σαγγάριο το 1922 και μετά έκοβαν τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους έξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

‘Οσο για το τι θα συμβεί στη χώρα, αν εμπλακεί στην ιστορία της Μέσης Ανατολής, προτιμώ να μην το σκέφτομαι.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς αντι-ιμπεριαλιστής, αντι-αμερικανός ή δημοκράτης, λίγο μυαλό στο κεφάλι χρειάζεται νάχει, για να καταλάβει ότι όταν μαζεύονται τα βαρύτερα σύννεφα πάνω από την περιοχή μας, από το 1945, καλό θάναι να αποφύγει πάση θυσία τις εμπλοκές σε μια τέτοια περιοχή.

Σε όλο τον κόσμο εκφράζονται, ακόμα και από τις πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις και καταστάσεις σοβαρές αμφιβολίες για το μέλλον και της αμερικανικής γεωπολιτικής ηγεμονίας και της δυτικής οικονομικής ηγεμονίας.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, έχουμε ένα πολιτικό προσωπικό που μοιάζει να έχει οπισθοχωρήσει στη νοοτροπία τριτοκλασάτου οπαδού του «ελεύθερου κόσμου» της δεκαετίας του 1950, για να μη χρησιμοποιήσουμε πιο βαριές εκφράσεις. Η ασυναρτησία, ο καιροσκοπισμός και η αμορφωσιά παντρεύτηκαν την υποτέλεια και εγκυμονούν καταστροφές.

 

Γιατί έβαλαν την Ελλάδα να κάνει την βρωμοδουλειά;

Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα που η κύρια εξωτερική απειλή ασφάλειας προήλθε μετά το 1949, από τους ίδιους τους … «συμμάχους» της, την Τουρκία δηλαδή, με την ενθάρρυνση των ΗΠΑ και της Βρετανίας (πογκρόμ Ελλήνων στην Πόλη, δικτατορία του 1967, εισβολή στην Κύπρο υπό τη γενική διεύθυνση του κ. Κίσσινγκερ και σήμερα ασκούντως βαρύνουσα επιρροή στην πολιτική Τραμπ), ακόμα και συντηρητικοί, φιλοαμερικανοί, φιλοΝΑΤΟικοί πολιτικοί αναζήτησαν δυνάμεις στήριξης σε όλα τα σημεία του ορίζοντα, για να αντισταθούν στη δυτική πίεση. Το έκανε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο Βάσσος Λυσσαρίδης, ο Σπύρος Κυπριανού, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης και, φυσικά, ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Μετά το 1996, η ελληνική πολιτική ηγεσία εκλήθη να «προσαρμόσει» την εξωτερική της πολιτική προς τα κελεύσματα της Αυτοκρατορίας, δηλαδή να καταστρέψει ει δυνατόν μόνη της τις σχέσεις με τη Ρωσία, τους ‘Αραβες, τους Κούρδους, το Ιράν, τους Σέρβους, τους Αρμένιους κλπ., όλα δηλαδή τα «αντιστηρίγματα» της χώρας, και το έκανε με μερική εξαίρεση την κυβέρνηση Καραμανλή του νεώτερου στην Ελλάδα και Παπαδόπουλου στην Κύπρο.

Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό. Έπρεπε αυτές οι σχέσεις να διαρραγούν οριστικά, να εκτεθεί η Ελλάδα, να μην μπορεί ποτέ να ξαναφτιάξει σχέσεις εμπιστοσύνης.

Έστειλε τον σύμβουλό του Ρόντο ο Γ.Α.Π. στο Βελιγράδι να κάνει τη δουλειά, την έκανε και μετά γύρισε στην Αθήνα και εξήγησε, χαρτί και καλαμάρι στον Μίχα της Ελευθεροτυπίας πως εργάσθηκε για να αποτύχει το ρωσικό σχέδιο για τη Σερβία, να μην έχουν ποτέ πια Σέρβοι και Ρώσοι εμπιστοσύνη στους ‘Ελληνες. Φροντίσανε να δώσει η κυβέρνηση Σημίτη τον Οτσαλάν στην Τουρκία, να εκτεθεί η Ελλάδα στους Κούρδους και παγκοσμίως. Μας βάλανε εμάς να δώσουμε (ακυρώθηκε τελικά λόγω της δημοσιότητας) όπλα στο Αζερμπαϊτζάν, λες και δεν μπορούσε να τα βρει από αλλού, για να χαλάσουνε τις σχέσεις μας με την Αρμενία.

Τώρα, αφού πήραν την κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού μετέτρεψαν το χρέος από όπλο της Ελλάδας σε όπλο των δανειστών, αφού λεηλάτησαν τις τράπεζες και τη δημόσια περιουσία Ελλάδας και Κύπρου, οδηγούν τον ελληνισμό στην κατάργηση της συγκροτημένης κρατικής του ύπαρξης, με την απόσπαση των βαριών χαρτιών που ακόμα διαθέτει:

–        Του κυπριακού κράτους

–        Του ελέγχου του Αιγαίου, της Κρήτης, της Βόρειας Ελλάδας

–        Της τεράστιας, έστω κι αν παραμένει παντελώς αναξιοποίητη, παγκόσμιας πολιτιστικής ακτινοβολίας της Ελλάδας

Στο τέλος θα μπορούσαν ίσως και να μας πετάξουν από την ΕΕ, όχι για τους λόγους που θα ήθελαν αυτοί που προσβλέπουν στην αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, αλλά για τους ακριβώς αντίθετους.

Ελπίζουμε ότι, και η παρέμβαση Φίλη, και άλλες αντιδράσεις, όπως αίφνης τον Μίκη Θεοδωράκη, θα οδηγήσουν τον Πρωθυπουργό, σε άμεση ακύρωση της πώλησης όπλων στη Σαουδική Αραβία και ότι η αντιπολίτευση θα στηρίξει αυτή την απόφαση, κάνοντας, για μια φορά έστω, εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τη μικροκομματική ανοησία να κυριαρχεί επί του λαϊκού και εθνικού συμφέροντος.

Η ιστορία αυτή θα μπορούσε ίσως να μας βγει και σε καλό, αν ο κ. Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας συνειδητοποιούσαν τους κινδύνους που ελλοχεύουν στο πιο χαοτικό περιβάλλον που έχει ζήσει η ανθρωπότητα, περιλαμβανομένης της Μεσογείου και της ΕΕ, τουλάχιστον μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Ελπίζω επίσης ότι οι παρεμβάσεις αυτές θα βοηθήσουν τον κ. Τσίπρα να κατανοήσει, μαζί και το κόμμα του (όπως και την αντιπολίτευση), προ πολλού μεταμορφωθέν σε άβουλο – και, ας μου επιτραπεί, όχι ιδιαιτέρως αξιοπρεπή – εκτελεστή των πρωθυπουργικών εντολών, έστω και κατόπιν εορτής, ότι χρειάζεται εξωτερική και αμυντική πολιτική, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, αλλά δική μας, ιθαγενής πολιτική.

«Δεν υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος, πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου», βάζει τον ήρωά του να λέει ο Αλέξανδρος Κοτζιάς στην «Πολιορκία», συμπυκνώνοντας, σε μια φράση, το νόημα της ελληνικής τραγωδίας, όχι μόνο της δεκαετίας του ’40, όπου τοποθετείται το μυθιστόρημά του, αλλά ολάκερης της νεώτερης ιστορίας μας, μετά το 1821.

Παγκοσμια «ισορροπια» πυρηνικου τρομου

Συνέντευξη στο Radio 98,4 του Ηρακλείου

 

Το μικρό κάδρο των εξελίξεων στη Τουρκία που συνιστούν πολιτικά ήττα για τον Ερντογάν  και που για την Ελλάδα και την Κύπρο η δική του αδιαλλαξία σώζει για την ώρα την υπόσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας, απλά κουμπώνει πάνω στο μεγαλύτερο κάδρο των ισορροπιών τρόμου και μάλιστα ενός πυρηνικού πολέμου, που η ηγεσία του Τράμπ μοχλεύει διαρκώς με διάφορες κινήσεις, λέει ο γεωπολιτικός αναλυτής, Ειδικός Συνεργάτης για Θέματα Σχέσεων Ανατολής-Δύσης και Ελέγχου των Εξοπλισμών στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και διευθυντής του Γραφείου του ΑΠΕ στη Μόσχα, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος.

Ο ίδιος εξήγησε γιατί Ρωσία και ΗΠΑ έφτασαν ένα κλικ πριν την πυρηνική εμπλοκή και γιατί σήμερα η πολιτική Τράμπ με ανάδραση μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε πυρηνικό όλεθρο , αν δεν υπάρξει ένα νέο σημείο ισορροπίας των δυνάμεων ισχύος.

Αυτο ειναι το εφιαλτικο σεναριο καταστροφης της Κυπριακης Δημοκρατιας

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 18/2/2017

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δύο θηλιές σφίγγονται τώρα, όλο και πιο σφιχτά, γύρω από τους Έλληνες και στα δύο κράτη τους, την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι δύο κρίσεις, συνδέονται βαθιά μεταξύ τους, έστω, κι ακριβώς επειδή αυτό δεν γίνεται συνήθως αντιληπτό.

Σε ότι αφορά την Κύπρο, με την οποία θα ασχοληθούμε σε αυτό το άρθρο, η άρνηση του Σουλτάνου να υπογράψει την κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, και μόνο αυτή, έχει οδηγήσει σε προσωρινή αναστολή εκτελέσεως των Κυπρίων και του κράτους τους.

Παρά τις δυσκολίες όμως που προκάλεσε το ενσκήψαν θέμα του δημοψηφίσματος του 1950, ούτε ο κ. Αναστασιάδης, ούτε ο κ. Ακιντζί κήρυξαν λήξασα τη διαδικασία εξεύρεσης “λύσης του κυπριακού”, δια της μεθόδου κατάργησης του κυπριακού κράτους ή τη διάσκεψη της Γενεύης.

Και δεν θα μπορούσαν άλλωστε. Δεν αποφασίζουν αυτοί.

Ούτε και οι πραγματικές διαπραγματεύσεις διεξάγονται στη Λευκωσία ή στη Γενεύη.

Στην  Άγκυρα διεξάγονται, όπου σπεύδουν τώρα, ο ένας μετά τον άλλο, οι εντεταλμένοι εκπρόσωποι του “διεθνούς παράγοντα”, η Τερέζα Μέι, η Μέρκελ, ο Γκουτιέρες, αντιπροσωπεία των Ισραηλινών, ο διευθυντής της CIA και τώρα ο αρχηγός του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ.

Κοντεύει να γίνει πρώτος τουριστικός προορισμός για δυτικούς επισήμους η τουρκική πρωτεύουσα μέσα στον χειμώνα. Και νάχε και κάνα αξιοθέατο τουλάχιστον!

Τι θέλουν όλοι αυτοί από τον Ερντογάν;

Να τους δώσει τους τίτλους του οικοπέδου “Κύπρος”, καθαρούς, χωρίς προσημείωση και υποθήκες. Να δεχτεί δηλαδή την κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, που προβλέπονται από τις συνθήκες του 1960 και που παρείχαν το δικαίωμα, αλλά και υποχρέωναν Ελλάδα, Βρετανία και Τουρκία, να εγγυώνται τη συνταγματική τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αυτή είναι μια περίπλοκη διαπραγμάτευση που έχει κυρίως να κάνει με το θέμα των Κούρδων, το μέλλον της Μέσης Ανατολής και το αν θα παραμείνει η Άγκυρα στη “λυκοφιλία” με τη Ρωσία, ή αν θα τα ξαναφτιάξει με τους Αμερικανούς.

Πρώτα η συμφωνία για την Κύπρο, μετά η ανατροπή του Ερντογάν

Αν ο κ. Ερντογάν συμφωνήσει να παραιτηθεί των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, φύγαμε για Γενεύη και αυτή τη φορά θα είναι οριστικό.

Αν δεν συμφωνήσει, θα πρέπει να περιμένουν την ούτως ή άλλως σχεδιαζόμενη ανατροπή του. Αλλά η προτιμητέα για τον “διεθνή Βελζεβούλ” (sorry διεθνή παράγοντα θέλαμε να πούμε) σειρά είναι πρώτα ο Ερντογάν να δώσει τους τίτλους του οικοπέδου καθαρούς και μετά να ανατραπεί, ενώ θα νομίζει ότι τη γλύτωσε.

Η μεγάλη διαφορά σχετικά με το 2004, ήταν ότι τότε είχαν αρκετή εμπιστοσύνη στην Τουρκία, ώστε να της αφήσουν κάποια δικαιώματα (όπως και στην Ελλάδα). Τώρα, έχουν πιθανώς προγράψει μεσοπρόθεσμα οποιαδήποτε Τουρκία με στοιχειώδη βαθμό ανεξαρτησίας, γι’ αυτό και επιμένουν στην κατάργηση των εγγυήσεων (όσοι επιμένουν, γιατί πιθανώς και ο διεθνής παράγων έχει τις εμφύλιες έριδές του, όρα και εμφύλιο Τραμπ-Ομπάμα).

Διαλύοντας ένα κράτος

Σε ότι αφορά τώρα την ίδια την Κύπρο, ξέρουμε τι προβλέπει το σχέδιο και επ’ αυτού δεν υπάρχει διαφωνία Ερντογάν, “διεθνούς Βελζεβούλ” (συγγνώμη και πάλι, διεθνούς παράγοντα ήθελα να πω), κυπριακής και ελληνικής κυβέρνησης.

Προβλέπει:

  • Αντικατάσταση του υπάρχοντος κράτους με ένα συνεταιρισμό 50-50% πλειοψηφίας και μειοψηφίας ο οποίος θα χρειάζεται ξένους να παίρνουν αποφάσεις για να λειτουργήσει, χωρίς δικό του στρατό, χωρίς δικαίωμα να συμμαχήσει με την Ελλάδα και με Διεθνή Αστυνομική Δύναμη να το εποπτεύει
  • Αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων μετά τη λύση, δηλαδή αφού διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και η Εθνοφρουρά της!

Όλα αυτά:

  • θα υπογραφούν στη Γενεύη,
  • θα επικυρωθούν από την ΕΕ και
  •  θα παρουσιασθούν προς επικύρωση στο ΣΑ του ΟΗΕ, συμπαρασύροντας με νέα ψηφίσματα την ισχύ των υπαρχόντων που ζητούν ταχεία αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων, χωρίς να την εξαρτούν από εφαρμογή λύσης ή από το είδος της λύσης.

Μετά τα δύο συγκυβερνώντα κόμματα ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ (συγνώμη και πάλι, άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω, τάχασα κι εγώ) θα περάσουν ότι μπορούν από αυτά με νομοσχέδια και ίσως θα γίνει και κάποιο δημοψήφισμα, αν είναι σίγουροι ότι θα το κερδίσουν και όταν δεν θα έχει και πολύ νόημα πια. Θάχει βάλει η Κυπριακή Δημοκρατία δια του Προέδρου της και η Ελλάδα δια του Πρωθυπουργού ή του Υπουργού Εξωτερικών όλη τη λύση στη διεθνή νομιμότητα της ΕΕ και του ΟΗΕ και μετά θα τα ανατρέψουν όλα αυτά με δημοψήφισμα οι πολίτες; Σοβαρά το πιστεύουν αυτό ή λένε ότι το πιστεύουν οι Κύπριοι πολιτικοί;

Γι’ αυτό και δεν ευθύνονται μόνο για το έγκλημα όσοι στη Λευκωσία και την Αθήνα το διαπράττουν, αλλά και όσοι δεν αντιδρούν όπως συνάδει σε εξελισσόμενη απόπειρα κατάλυσης του κράτους, αφήνοντας αδιαμαρτύρητα να συνεχίζεται η αξιοθρήνητη κωμωδία των διαπραγματεύσεων και μην καταγγέλλοντας, δημόσια και διεθνώς, την ίδια τη νομιμότητα της νεκραναστημένης διάσκεψης των “εγγυητριών δυνάμεων”. Ούτε καν την παραίτηση του Προέδρου που τα κάνει δεν έχουν ζητήσει. ‘Όλα αυτά είναι μια άθλια κωμωδία μέχρι στιγμής, αλλά μπορούν πολύ εύκολα να μετατραπούν σε τραγωδία ανά πάσα στιγμή.

Βαρέθηκα προσωπικά να διαβάζω επικρίσεις των Κυπρίων εναντίον των Τούρκων. Τους κατηγορούμε γιατί θέλουν διζωνική-δικοινοτική, που εμείς προτείναμε. Τελευταία, διάβασα κι ένα άρθρο που κατηγορεί τους Ρώσους για τη διζωνική-δικοινοτική! Κατηγορούμε τον Ακιντζί γιατί δεν αντιστέκεται στην τουρκική κατοχή και στον Ερντογάν. Πού και σε ποιον να στηριχτεί για να αντισταθεί, ακόμα κι αν τόθελε;

Στους Ελληνοκύπριους, που δέχονται τα πάντα και δεν κάνουν τίποτα εναντίον της κατοχής;

Νομίζω ότι μόνο ευγνωμοσύνη πρέπει να χρωστάμε στον Ντενκτάς, στην Τουρκία και στον Ακιντζί, γιατί υπερασπιζόμενοι τις βλέψεις τους στην Κυπριακή Δημοκρατία καταλήγουν πρακτικώς να υπερασπίζονται εμμέσως και την ίδια, την οποία δεν υπερασπίζεται ούτε η πολιτική ηγεσία των Ελληνοκυπρίων, ούτε η ελληνική κυβέρνηση.

Φταίει άραγε η Τουρκία ή οι Τουρκοκύπριοι, γιατί η πολιτική ηγεσία των Ελληνοκυπρίων δεν σέβεται την σαφέστατη ετυμηγορία του κυπριακού λαού στο δημοψήφισμα του 2004 που έδωσε άμεση, καθαρή και δημοκρατική εντολή: “Μη μας διαλύετε το κράτος!”

 

Από τη νομική στην υλική πραγματικότητα

Αυτά σε ότι αφορά τη νομική πτυχή της υπόθεσης. Στην πραγματικότητα, είναι μια συνταγή καταστροφής. Ο τουρκικός στρατός δεν θα φύγει ποτέ, ενώ η εγγενής αστάθεια, η ενσωματωμένη αδικία και η αδυναμία διακυβέρνησης θα οδηγήσουν, αργά ή γρήγορα, σε αιματηρές ταραχές. Θα ξεσπάσουν είτε από μόνες τους, είτε οποτεδήποτε το κρίνει σκόπιμο ο “διεθνής παράγων” ή όποιος μέσα στον διεθνή παράγοντα.

Θα διευκολυνθεί έτσι κατά τρόπο δραστικό μακροχρόνια και η φυγή του γηγενούς πληθυσμού από το νησί, γιατί δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να κατακτήσεις ένα μέρος, από το να διώξεις τους κατοίκους του. (Για να είναι μάλιστα σίγουροι ότι θα γίνει έτσι, έχουν βάλει και κάτι εξωφρενικούς όρους για επιστροφή περιουσιών ανάλογα με το συναισθηματικό δεσμό του κατόχου της περιουσίας, που θα γενικεύσουν τους καυγάδες από την κορυφή σε όλη τη βάση της κοινωνικής πυραμίδας και κάθε άτομο στο νησί ξεχωριστά).

Όσο για την Ελλάδα, θα έχει ήδη χάσει, με την κατάργηση των εγγυήσεων, και όποιο νόμιμο δικαίωμα και υποχρέωση να παρέμβει στην Κύπρο, αν τυχόν οι τηλεοράσεις αρχίσουν και δείχνουν σφαγές Ελληνοκυπρίων και πιέζει η κοινή γνώμη. Τρέμοντας ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα γίνει και με άλλο, καινούριο τρόπο η Αθήνα προτεκτοράτο του διεθνούς παράγοντα, που έχει ήδη γίνει με οικονομικά μέσα.

Σημείωση: Άκουσα την Ελένη Θεοχάρους να απευθύνει μια συγκινητική έκκληση στην Ελλάδα να μην ξεχάσει την Κύπρο, όταν θα έχει υπογράψει την κατάργηση των εγγυήσεων. Φυσικά και πρέπει να μην την ξεχάσει. Καλύτερα όμως να κάνουμε ότι μπορούμε για να σταματήσουμε αυτές τις επικίνδυνες διαδικασίες εδώ και τώρα, αντί να σκεφτόμαστε τρόπους για να αποφύγουμε τις αναπόφευκτες συνέπειες μιας καταστροφής, όταν αυτή θα έχει ήδη συντελεσθεί.

Όπως οι Κύπριοι θέλουν την Ελλάδα και όλο τον κόσμο να μην τους ξεχνάει, θα πρέπει και αυτοί να μην τους ξεχνάνε (δεν αφορά την ίδια την Κυρία Θεοχάρους, που θυμάται την Ελλάδα, αυτή η παρατήρηση). Γιατί βεβαίως, πως μπορεί κάποιος να περιμένει την Ελλάδα να βοηθήσει την Κύπρο, όταν η ίδια η πολιτική ηγεσία της Κύπρου πάει και υπογράφει τα εξωφρενικά που υπογράφει, θέτοντας μάλιστα σε κίνδυνο όχι μόνο τον κυπριακό λαό και το κράτος του, αλλά το σύνολο του ελληνικού λαού και το ελληνικό κράτος;

Το “κράτος” που κατασκευάζουν ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Άντρος Κυπριανού δεν θα έχει καν δικαίωμα επίκλησης των υφισταμένων σήμερα εγγυήσεων, ούτε δυνατότητα σύναψης συμμαχίας η Ελλάδα με την Κύπρο. Πως θα το βοηθήσει η Ελλάδα; Γενικώς μιλώντας, η αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι μονόδρομος.

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΡΙΟ ΝΑ ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΟΥΜΕ ΟΧΙ

Οι αυριανές εκλογές, που αποφάσισε ο Τσίπρας, με την ενθάρρυνση των Πιστωτών και της Ουάσιγκτων, εντάσσονται στη σειρά πραξικοπημάτων που άρχισε με την παραβίαση της εντολής που έδωσε ο ελληνικός λαός την 5η Ιουλίου. Αποσκοπούν να «θάψουν» το ‘Όχι στη συνέχιση της μνημονιακής υποδούλωσης και καταστροφής που απαίτησε ο ελληνικός λαός από την πολιτική ηγεσία του, να επισφραγίσουν την ήττα του και να δώσουν μια επίφαση νομιμότητας σε όσα συνέβησαν και όσα, απολύτως τρομερά, θα συμβούν στη χώρα και στην Κύπρο, το αμέσως επόμενο διάστημα.

Για πολλοστή φορά στη νεώτερη ελληνική ιστορία ο ελληνικός λαός ηττήθηκε μέσω χειραγώγησης από τους ξένους και προδοσίας της ηγεσίας του, όπως συνέβη με την Εθνική Αντίσταση (1941-45), με τον αγώνα της Κύπρου (1955-59), με τους δημοκρατικούς αγώνες του ελληνικού λαού που οδήγησαν στον εκλογικό θρίαμβο του Γεώργιου Παπανδρέου το 1964. Οδηγώντας αντίστοιχα στον εμφύλιο, στις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, στη δικτατορία της 21ης Απριλίου και στην εισβολή και κατοχή της μισής Κύπρου.

Είτε κερδίσει, είτε όχι τις αυριανές εκλογές ο Τσίπρας, Πιστωτές και Αμερικανοί θα επιβάλουν στις μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις να ενωθούν, να εξοντώσουν μέχρι τέλους την ελληνική κοινωνία και να επιβάλλουν πλήρως την καθαρά, άμεσα σχεδόν αποικιακή της διακυβέρνηση. ‘Όπως το 1946, όταν κάλεσαν τον Σοφούλη στην Αμερική και του είπαν να αφήσουν τα αστικά κόμματα τις «τζιριτζάζουλες», να σχηματίσουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας και να πάνε όλοι μαζί στον εμφύλιο, μην αφήνοντας ούτε κομμουνιστικό ρουθούνι στην Ελλάδα. Ακολούθησε ένας από τους πιο άγριους και αιματηρούς πολέμους στην ευρωπαϊκή ιστορία.

Πρόκειται για μόνιμο «μηχανισμό» που αντανακλά δομικά χαρακτηριστικά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού, την εξάρτησή του, την ιστορία και τη γεωπολιτική του. Αυτόν συμπυκνώνει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός με την ιστορική του φράση:

«Λαέ μου, καλέ και ηγαπημένε, πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε». (Προς Επτανησίους)

Η βαριά πολιτική και εθνική ήττα του ελληνικού λαού το καλοκαίρι που μας πέρασε είχε αναπόφευκτα ορισμένες σοβαρές συνέπειες και κυρίως την αρχόμενη διάσπαση του κοινωνικού μετώπου του ‘Όχι. ‘Ένα κομμάτι του, αποτελούμενο κυρίως από δυνάμεις που έχουν πληγεί αλλά έχουν επιβιώσει (π.χ. τον όγκο του δημόσιου τομέα της οικονομίας), συμφώνησαν ουσιαστικά με το επιχείρημα Τσίπρα ότι «δεν μπορούσε να γίνει τίποτα άλλο». Πολύ περισσότερο που ο Πρωθυπουργός, στην προσπάθειά του να διασωθεί πολιτικά και να γαντζωθεί στην εξουσία, μεταβλήθηκε ο ίδιος σε πολιτικό τρομοκράτη, υποστηρίζοντας ότι η χώρα θα κατέρρεε, θα έμενε ακυβέρνητη, θα πήγαινε σε εμφύλιο πόλεμο κλπ. ‘Όταν ο «αρχιστράτηγος» λέει τέτοια πράγματα, είναι πολύ φυσικό οι στρατιώτες να πετάξουν τα όπλα και να γυρίσουν στα σπίτια τους. Πολύ περισσότερο επίσης που οι διαφωνούντες με τις αποφάσεις του δεν κατάφεραν να πείσουν για το δικό τους εναλλακτικό σχέδιο.

Αυτό είναι και το στρατήγημα Τσίπρα και των διεθνών δυνάμεων πίσω του. Παρακολουθώντας τη συντηρητική μετατόπιση που ο ίδιος προκάλεσε με την πολιτική του να παραμείνει στον αφρό. Βεβαίως τα θαύματα διαρκούν τρεις μέρες. Ο Ολλανδός Υπερπρωθυπουργός Φαρβέι είναι ήδη εδώ και δεν χάνει ούτε λεπτό. Το φθινόπωρο, τώρα που τα χτυπήματα είναι απανωτά και το έθνος έχει στερηθεί εργαλεία να αντιδράσει θα επιταχυνθεί ο κοινωνικός ακρωτηριασμός της Ελλάδας και θα επιχειρηθεί πάλι η κατάργηση του κυπριακού κράτους, κατ’ εντολή Αμερικανών και Βρετανών. (Το προανήγγειλε ουσιαστικά ο ίδιος ο κ. Τσίπρας στη συνέντευξη που έδωσε προ ημερών στην εκπομπή του Μάκη Κουρή στο Κόντρα «Επί του Πιεστηρίου»). Δεν ξέρουμε πως θα αντιδράσουν οι αυριανοί ψηφοφόροι, ακόμα και τα στελέχη του κ. Τσίπρα στην επερχόμενη καταιγίδα.

Οι πολιτικές συνέπειες της αποχής και του λευκού

Το δεύτερο τμήμα του κοινωνικού μετώπου του ‘Όχι είναι τα στρώματα που έχουν ήδη καταστραφεί. Εδώ επικρατεί σε μεγάλο τμήμα ο «αναχωρητισμός», η αποστροφή προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος, η άρνηση συμμετοχής στις εκλογές, η στροφή προς τη ΧΑ (που τάσσεται εναντίον των μνημονίων και υπέρ του έθνους, αλλά βέβαια αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πόσο καλό θα κάνει στην Ελλάδα να την «υπερασπιστείς» με αγκυλωτούς σταυρούς ή με πρότυπο την επιβληθείσα από τις ΗΠΑ και καταλήξασα στην κατοχή της Κύπρου δικτατορία),
ή προς ψηφοδέλτια που εκπέμπουν το μήνυμα «αφού όλοι είναι καραγκιόζηδες, ψήφισε έναν γνήσιο καραγκιόζη να τους εκδικηθείς!».

Από μια άποψη ηθική και ψυχολογική συμμερίζομαι απόλυτα τη στάση των ανθρώπων που θεωρούν βιασμό της ακεραιότητας και της αξιοπρέπειάς τους να πάνε να ψηφίσουν υπό τις παρούσες συνθήκες. ‘Όμως, η πολιτική συνέπεια μιας τέτοιας πράξης θα είναι να ενισχύσει εμμέσως τις δυνάμεις ακριβώς εκείνες που απεργάζονται την καταστροφή και την υποδούλωση του ελληνικού λαού, τις δυνάμεις στην υπηρεσία των ξένων. Οι «μνημονιακοί» θα πάνε να ψηφίσουν! Το που οδηγεί πολιτικά μια τέτοια στάση μπορούμε να το καταλάβουμε καλύτερα αν φανταστούμε μια Βουλή που θα είχε μόνο μνημονιακούς γιατί όλοι οι άλλοι θα απείχαν.

Υπάρχει και ένα άλλο πιο πολιτικό επιχείρημα που ακούω από οπαδούς της αποχής. Μου λένε ότι κανένα από τα υπάρχοντα «αντιμνημονιακά» κόμματα δεν τους εκφράζει, ότι φέρουν και αυτά βαριές ευθύνες για την κατάληξη του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., ότι δεν θα είναι στο μέλλον αποτελεσματικοί φορείς του αιτήματος του «όχι», μπορεί μάλιστα να κάνουν και ζημιά.

Συμμερίζομαι πολλές από τις κριτικές που ασκούνται στα «αντιμνημονιακά» δημοκρατικά ψηφοδέλτια. Τις προσωπικές μου απόψεις για το πώς θα έπρεπε να συγκροτηθεί ένα «Μέτωπο Αντίστασης» τις έχω διατυπώσει πολλές φορές και προφορικά, προς όσους έχουν ικανή επιρροή, και γραπτά (http://www.konstantakopoulos.gr/2015/09/03/1831/). Εξακολουθώ να πιστεύω ότι μόνο σε ανάλογες γραμμές και, κυρίως, μόνο με τελείως διαφορετική από τη νοοτροπία που επικρατεί, θα γίνει δυνατή στο μέλλον η θανάσιμα απαραίτητη συγκρότηση ενός Μετώπου Αντίστασης.

Η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας και της ανεξαρτησίας μας

Αλλά στις αυριανές εκλογές δεν ψηφίζουμε κόμμα που να μας ικανοποιεί, ούτε οι εκλογές αυτές μπορούν να σταματήσουν τώρα τα Μνημόνια. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε αύριο, είναι να περιορίσουμε τη ζημιά που γίνεται. Να περικόψουμε δηλαδή, όσο είναι δυνατό, τα ποσοστά των κομμάτων που προπαγανδίζουν την υποταγή σους ξένους, έτοιμα να σπρώξουν στην ανέχεια, την αρρώστια και τον θάνατο πολλούς συμπολίτες μας και μαζί τη χώρα στο τέλος της.

Αν θέτει ζήτημα ηθικής και αξιοπρέπειας η ίδια η συμμετοχή στις εκλογές, ακόμα πιο σοβαρό θέμα ηθικής και αξιοπρέπειας θέτει η έκταση τουλάχιστον της υποστήριξης προς τις δυνάμεις της εθνικής υποδούλωσης. Ψηφίζοντας τα (ανεπαρκή έστω) δημοκρατικά αντιμνημονιακά ψηφοδέλτια, όποιο θεωρούμε πλησιέστερο προς αυτό που χρειαζόμαστε, μην απέχοντας, ψηφίζουμε επίσης για την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας και για την ατομική και εθνική μας αξιοπρέπεια.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ ΡΕΖΙΛΙΚΙΑ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μόνο ως εξωφρενική, παράλογη και εξευτελιστική μπορεί να χαρακτηριστεί η απόφαση να συνέλθει στην Αθήνα η επιτροπή συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας, δηλαδή τα δύο υπουργικά συμβούλια σε κοινή συνεδρίαση. Πολύ περισσότερο που η σύγκλιση αυτή συμπίπτει με την κλιμάκωση της έμπρακτης παραβίασης της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας στη θάλασσα νοτίως του νησιού, κατά τρόπο πρωτοφανή μετά την εισβολή του 1974. Ουσιαστικά, η Αθήνα από τη μία αυτοεξευτελίζεται και από την άλλη δίνει, με τον τρόπο αυτό, «πράσινο φως» στην ‘Αγκυρα να συνεχίσει και να κλιμακώσει τις προκλήσεις της.

‘Εχουμε φτάσει στο σημείο να χρειάζεται τώρα να υπενθυμίσουμε – μην το ξεχάσουμε κι εμείς οι ίδιοι, όπως πάει η χώρα, οι πολιτικοί και τα «Μέσα» της – ότι η Τουρκία έχει καταλάβει και διατηρεί υπό κατοχή τη μισή Κύπρο, το 80% του πληθυσμού της οποίας είναι ‘Ελληνες, με μια στρατιωτική επιχείρηση που είχε (αναλογικά με τον πληθυσμό) περισσότερα θύματα από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. ‘Εδιωξε από τα σπίτια τους 250.000 ‘Ελληνες, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και την απειλεί μονίμως με κατάλυση. Απειλεί λόγω και έργω την Ελλάδα και την Κύπρο με πόλεμο, ιδίως αν η Αθήνα εφαρμόσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από τη διεθνή σύμβαση για το δίκαιο της θάλασσας (επέκταση χωρικών υδάτων). Παρατάσσει μια τεράστια στρατιωτική μηχανή από τον ‘Εβρο μέχρι την Κύπρο, περιλαμβανομένου και του μεγαλύτερου αποβατικού στόλου στον κόσμο που ελλιμενίζεται απέναντι από τα ελληνικά νησιά και γυμνάζεται ετησίως στην κατάληψή τους, υποχρεώνοντας επί τέσσερις δεκαετίες την Ελλάδα σε εξοπλιστικό ανταγωνισμό που την κατέστρεψε. ‘Εχει εδαφικές διεκδικήσεις σε όλο το ανατολικό Αιγαίο.

Πως είναι δυνατόν λοιπόν η Ελλάδα να κάνει με μια χώρα, που έτσι συμπεριφέρεται, κοινά υπουργικά συμβούλια, ωσάν όχι μόνο να μην τρέχει τίποτα, αλλά να είμαστε οι καλύτεροι δυνατοί φίλοι; Ποιος θα σεβαστεί μια χώρα που συμπεριφέρεται όπως η Ελλάδα; Πως είναι δυνατόν να κάνει η Αθήνα τέτοιες συναντήσεις – πολύ περισσότερο – τη στιγμή που η Τουρκία εμπράκτως αμφισβητεί την κυριαρχία της Κύπρου και μάλιστα νοτίως του νησιού, κάτι που δεν έχει ξανακάνει μετά το 1974; Είναι τόσο τραγελαφικά όλα αυτά που σχεδόν δεν επιτρέπουν τον σχολιασμό. Το μόνο συμπέρασμα που πολύ λογικά θα βγάλει η ‘Αγκυρα είναι ότι η Αθήνα είτε δεν ενδιαφέρεται για το τι κάνει η ‘Αγκυρα στην Κύπρο, είτε τρέμει την αντίδραση της Τουρκίας. Ταυτόχρονα, διάφοροι που εργάζονται συστηματικά και υπογείως εδώ και δεκαετίες για την «απομάκρυνση» Κύπρου και Ελλάδας, για λογαριασμό ξένων δυνάμεων, θα χρησιμοποιήσουν και αυτό το γεγονός για να ενσταλλάξουν στο κυπριακό συλλογικό ασυνείδητο την άποψη ότι αλλού θα βρει «σωτηρία» το νησί, ενώ θα ενισχύουν στο ελλαδικό την εξοικείωση με την αδιαφορία για την Κύπρο.

«Διπλωματία εισαγωγής και υπαγόρευσης»

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η Αθήνα οργανώνει τέτοια «κοινά υπουργικά συμβούλια» μόνο με την Τουρκία και το Ισραήλ. Δεν έχει ποτέ οργανώσει με τη Κυπριακή Δημοκρατία, όπως θα ήταν πολύ λογικότερο, ούτε με κάποιον από τους Ευρωπαίους «εταίρους» ή τη Ρωσία αίφνης. Στην πραγματικότητα, η ελληνική διπλωματία δεν σκέφτηκε μόνη της τέτοια υπουργικά συμβούλια. Η ιδέα είναι εισαγωγής, όπως και πολλές άλλες. Η ιδέα σύγκλισης κοινών υπουργικών συμβουλίων με την Τουρκία (όπως και το Ισραήλ) αντανακλούν την πρόθεση του «διεθνούς παράγοντα», δηλαδή του άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, να «ολοκληρώσει» την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου υπό την αιγίδα του. Ανοιχτό και αντικείμενο σκληρής διαπραγμάτευσης μεταξύ ‘Αγκυρας, Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ παραμένει το ερώτημα του ρόλου και ακριβούς μεριδίου της Τουρκίας, το αν δηλαδή Ελλάδα και Κύπρος θα υπαχθούν σε μια αμερικανο-τουρκική (όπως ήταν έως πρόσφατα το σχέδιο) ή σε μια αμιγώς αμερικανο-ισραηλινή ζώνη επιρροής. Και στις δύο περιπτώσεις, το βέβαιο είναι ότι προβλέπεται να μην ενταχθούν ως ανεξάρτητα, στοιχειωδώς κυρίαρχα κράτη.

‘Ετσι φτάσαμε στην εξής τραγελαφική κατάσταση. Ο ξένος παράγων έβαλε στον μηχανισμό της ελληνικής διπλωματίας το software της ελληνοτουρκικής προσέγγισης (εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων, αφού γίνεται με την Τουρκία σε πλήρη διεκδικητική-επιθετική διάταξη). Ταυτόχρονα, τούχωσε και το software της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης με υποτιθέμενη, δικαιολογητική βάση τη συμμαχία με το Τελ Αβίβ εναντίον της ‘Αγκυρας. ‘Όχι μόνο τα δύο «προγράμματα» είναι ξένα, εισαγωγής, αλλά και ανταγωνιστικά μεταξύ τους! Φυσικά, όπως και πολλά άλλα, αυτό ήταν το έργο του βασικού καταστροφέα της Ελλάδας και της Κύπρου στη δεκαετία του 2000, δηλαδή του «αμερικανού» Γιώργου Παπανδρέου, υπό την εποπτεία του ‘Αλεξ Ρόντος (όπως κάποτε του Τομ Καραμεσίνη ή του Αβρακώτου). Αρχιτέκτων και της ελληνοτουρκικής και της ελληνοισραηλινής φιλίας, όπως και της μνημονιακής υποδούλωσης, ο Ρόντος κατάφερε να έχει τις καλύτερες των σχέσεων τόσο με το «αμερικανικό» ΠΑΣΟΚ, όσο και με μια πτέρυγα της «εθνικής» ελληνικής και κυπριακής δεξιάς!

Τόσο η σύγκλιση της ελληνοτουρκικής επιτροπής σε μια τέτοια συγκυρία, όσο και η απουσία ευρύτερων αντιδράσεων, αντανακλά ένα είδος σχεδόν «εγκεφαλικού θανάτου» της χώρας (και της πολλαπλά αλληλεξαρτώμενης Κύπρου), την απουσία στοιχειωδών ρεφλέξ, την όλο και μεγαλύτερη αδυναμία και απροθυμία του πολιτικο-κρατικού προσωπικού της Ελλάδας να επιτελέσει τις πιο στοιχειώδεις λειτουργίες υπεράσπισης του ελληνικού έθνους-κράτους και των πιο ζωτικών συμφερόντων του ελληνικού λαού σε όλους τους τομείς, περιλαμβανομένου του τομέα των διεθνών οικονομικών, όσο και των «κλασικών» εξωτερικών σχέσεων. Στον πέμπτο χρόνο του Μνημονίου το ελληνικό «κράτος-έθνος» σταδιακά παραλύει και «πεθαίνει», τουλάχιστο ως προς τις κάπως ανεξάρτητες λειτουργίες του – εξακολουθεί να υπάρχει μόνον ως τοπικός αποικιακός σταθμός της τρόικας και του μνημονίου. Στον τομέα της οικονομίας εφαρμόζει τις εντολές της τρόικας, στον τομέα της γεωπολιτικής των πιο «παραδοσιακών» Νταβατζήδων («ναυτικές δυνάμεις»).

Γεωπολιτική και Μνημόνιο

‘Όλα αυτά γίνονται σε περιβάλλον ακραίας σύγχυσης, είδος προϊούσης εθνικής άνοιας, τα συμπτώματα της οποίας είναι προφανή από καιρό και χωρίς άλλωστε την οποία δεν θα ήταν ποτέ δυνατή η εμφάνιση προτάσεων όπως το σχέδιο Ανάν για την «επίλυση του κυπριακού» με κατάλυση του κυπριακού κράτους (πολιτική που συνέχισε ο Χριστόφιας και τώρα ο Αναστασιάδης) ή της Δανειακής και του Μνημονίου, που προέβλεψαν την κατάλυση του ελληνικού κράτους. Είναι χαρακτηριστικοί π.χ. οι διθύραμβοι μεγιστοποίησης των ελάχιστων ωφελών που μπορεί κανείς να αναμένει από τις τριμερείς ή τετραμερείς με τον Σίσι της Αιγύπτου, που εμφανίζεται στους «ιθαγενείς», εν Ελλάδι και εν Κύπρω, ως μία τεράστια επιτυχία, αλλά που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει πολύ συγκεκριμένα τα οφέλη από αυτή.

Οι τουρκικές προκλήσεις επέτρεψαν στο μεταξύ στο Ισραήλ να εμφανιστεί ως «προστάτης» της Κύπρου, στην πραγματικότητα όμως μόνο του «οικοπέδου 12», όπου δρα η αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Νομπλ και η ισραηλινών Ντελέκ. Σήμερα όμως, ακόμα πιο σημαντική απειλή από οποιαδήποτε μπορεί να προέλθει από την Τουρκία (και συμπληρωματική αυτής στην πραγματικότητα) είναι η μετατροπή, δια των δανειακών και μνημονίων, σε αποικίες χρέους Ελλάδας και Κύπρου. Εκεί το Ισραήλ θα μπορούσε, με την επιρροή που διαθέτει στην ΕΕ, στα παγκόσμια μήντια και στον διεθνή χρηματοπιστωτικό τομέα να βοηθήσει πολύ την Αθήνα και τη Λευκωσία. Προς το παρόν όμως δεν έχουμε δει τίποτα τέτοιο. Από τότε που η Κύπρος σύσφιγξε τις σχέσεις της με το Τελ Αβίβ, διακήρυξε τη νέα πολιτική με τις ΑΟΖ και τα πετρέλαια και μισοκατέστρεψε τις σχέσεις της με τη Μόσχα, γνωρίζει τη μια καταστροφή μετά την άλλη. Το ότι αυτό θεωρείται επιτυχής πολιτική είναι ένα ακόμα σύμπτωμα της καθολικής «εθνικής άνοιας» του ελληνισμού.

Θα ήταν λοιπόν ευχής έργο, οι πολλοί, κάθε είδους οπαδοί της ελληνο-ισραηλινής συμμαχίας σε Κύπρο και Ελλάδα να στρέψουν εκεί την προσοχή τους. Να ζητήσουν από τον κ. Νετανιάχου και τις δυνάμεις που επηρεάζει παγκοσμίως να βοηθήσουν στην κατάργηση των αποικιακών δεσμών των δύο χωρών.

Για να ολοκληρώσουμε, και οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά υποδεικνύουν με τη σειρά τους πόσο κρίσιμα ζητήματα θέτει οποιαδήποτε προσπάθεια αποτίναξης των νεοαποικιακών μνημονιακών δεσμών. Μόνο μια δύναμη «τύπου ΕΑΜ» από την άποψη των δεσμών της με τον λαό, με πολύ επεξεργασμένη αίσθηση του διεθνούς περιβάλλοντος και στρατηγική, με βαθειά και ξεκάθαρη αντίληψη για τον ρόλο του έθνους στην εποχή και την περιοχή μας, με δίκτυο διεθνών συμμαχιών, αλλά και με αληθινή αίσθηση του ιστορικού καθήκοντος και των υποχρεώσεών της απέναντι στον λαό που την ανάδειξε θα μπορούσε να πάει σε διακοπή της μνημονιακής πορείας. ‘Οποιος δοκιμάσει να συμβιβαστεί με το Μνημόνιο ή δεν προετοιμαστεί όπως πρέπει για τη σύγκρουση μαζί του, κινδυνεύει να χαθεί σε χρόνο ρεκόρ, εν μέσω νέων φοβερών ερειπίων.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Επίκαιρα, 27.11.2014