Tag Archives: ελληνοαμερικανικά

Οι λαμπροί Σύμμαχοι Αθήνας και Λευκωσίας: Οι ΗΠΑ πίσω και από το πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης

Ελληνοαμερικανικές σχέσεις – Ένα ακανθώδες ζήτημα

Του Σάββα Καλεντερίδη
14 Οκτώβριος 2018

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, μετά το 1952, είναι το γεγονός ότι Ελλάδα και Τουρκία είμαστε μέλη της ίδιας συμμαχίας, του ΝΑΤΟ, και όλο αυτό το διάστημα οι ΗΠΑ, άλλοτε φανερά και άλλοτε τηρώντας πολιτική ίσων αποστάσεων, στηρίζει την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας. Continue reading Οι λαμπροί Σύμμαχοι Αθήνας και Λευκωσίας: Οι ΗΠΑ πίσω και από το πογκρόμ των Ελλήνων της Πόλης

Ποιος κυβερνα αυτη τη χωρα; Ο Ιβαν Σαββιδης αποτρεπει Ελληνορωσικο επεισοδιο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Φαίνεται μάλλον περίεργο στις σημερινές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα, υπάρχουν όμως ακόμα ορισμένοι ‘Ελληνες με επιρροή, μυαλό και κυρίως πατριώτες να σώζουν τη χώρα από τις κυβερνήσεις της!

‘Ενας από αυτούς είναι ο Πόντιος επιχειρηματίας και πρόεδρος του ΠΑΟΚ, ο Ιβάν Σαββίδης από το Ροστόφ επί του Ντον. ‘Ενας από τους λίγους ‘Ελληνες που έφερε λεφτά στην Ελλάδα της κρίσης, σώζοντας, μεταξύ άλλων, και την καπνοβιομηχανία ΣΕΚΑΠ στη Θράκη.

Ορισμένοι ομογενείς διατηρούν στο μυαλό τους μια αγάπη για την Ελλάδα, που δεν μοιάζει να χαρακτηρίζει ιδιαίτερα πολλούς “ιθύνοντες” της χώρας. Χρειάστηκε η αποτελεσματική παρέμβαση του κ. Σαββίδη για να αποφευχθεί, την τελευταία στιγμή, μια απολύτως βλαπτική για τα ελληνικά συμφέροντα μείζων ελληνο-ρωσική διπλωματική κρίση, άνευ (ελληνικού) λόγου και αιτίας. Πολύ περισσότερο βλαπτική στη σημερινή κατάσταση προϊούσας οικονομικής καταστροφής, απώλειας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και απομόνωσης της χώρας! Και με μία μεγάλη δύναμη που μπορεί κανείς να συμπαθεί ή να αντιπαθεί, είναι όμως ίσως η μόνη στον κόσμο κάπως φιλική προς την Αθήνα.

Καταλαβαίνουμε βέβαια, όσοι έχουμε στοιχειώδη γνώση της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ότι η Ουάσιγκτων θα ήθελε αν είναι δυνατόν να διακοπούν και οι τηλεφωνικές ακόμα ή ταχυδρομικές επαφές Ελλάδας-Ρωσίας. Αλλά οι έλληνες ιθύνοντες δεν έχουν ούτε κι εδώ καμμιά κόκκινη γραμμή, στο τι είναι δηλαδή διατεθειμένοι να κάνουν για να ικανοποιήσουν πότε την Ουάσιγκτων, πότε το Βερολίνο, πότε το ΔΝΤ και όλον αυτόν τον σύλλογο των “νταβατζήδων” που επέπεσε επί της χώρας; Δεν έχουν μάτια και μυαλό να αντιληφθούν μια τόσο χοντροκομμένη προβοκάτσια; Τι θα γίνει αν αύριο συμβεί κάτι στο Αιγαίο, στην Κύπρο ή σκάσει καμιά βόμβα;

Μια τέτοια κρίση πήγε να ξεσπάσει μόλις χθες, όταν οι ελληνικές αρχές (προφανώς “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενες”) συνέλαβαν στο αεροδρόμιο Θεσσαλονίκης και κράτησαν επί τρίωρο, χωρίς μάλιστα να είναι σε θέση να εξηγήσουν τον λόγο, τον Ρώσο φιλόσοφο, γεωπολιτικό και αρχισυντάκτη της ρωσικής τηλεόρασης Tsargrad TV Αλεξάντρ Ντούγκιν, που, εφοδιασμένος με μια κανονική βίζα Σένγκεν, πήγαινε στον ‘Αθω για να καλύψει την εκεί επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσίας!

Ευτυχώς κινητοποιήθηκε ο Σαββίδης, εξήγησε στην Αθήνα τι πάει να γίνει, για να αφήσουν ελεύθερο τον άνθρωπο ζητώντας του και συγγνώμη και αποτρέποντας μια πολύ σοβαρή κρίση στις ελληνορωσικές σχέσεις, παραμονές της επίσκεψης του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ελλάδα!

Τώρα, ελληνικές κυβερνητικές πηγές “διαρρέουν” αριστερά δεξιά διάφορα ακατανόητα για να εξηγήσουν τι έκαναν και να καλυφθούν. Στην αρχή δεν βρήκαν τίποτα πιο καλό να πούνε και έλεγαν ότι επρόκειτο για λάθος πρόσωπο, μπέρδεψαν το Alexandr με το Alexander! Υποτίθεται ότι η Ουγγαρία εξέδωσε το 2014 μια “κόκκινη κάρτα” για τον κ. Ντούγκιν χαρακτηρίζοντας ανεπιθύμητη την παρουσία του. Τα κράτη της ΕΕ έχουν τη διακριτική ευχέρεια να εφαρμόσουν ή όχι τέτοιες “κόκκινες κάρτες”. Γιατί όμως η Ιταλία δεν εφήρμοσε την απαγόρευση πέρυσι, όταν ο Ρώσος φιλόσοφος πήγε εκεί και την εφήρμοσε η Αθήνα;

Μετά, οι ελληνικές κυβερνητικές πηγές, θέλοντας να αποφύγουν την προφανή ερμηνεία, ότι πιθανότατα ενήργησαν δηλαδή κατόπιν υποδείξεως της Ουάσιγκτων, συνέχισαν αναφερόμενες στον “πόλεμο” που έχει ξεσπάσει μεταξύ Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως και Μόσχας και διάφορα εκκλησιαστικά ζητήματα. Δεν είμαστε σε θέση νάχουμε άποψη για τις λεπτομέρειες αυτού του “πολέμου”, αλλά δεν ενδιαφέρει κιόλας. ‘Οτι και αν θέλει κάποιος να προσάψει στους Ρώσους σε σχέση με το ‘Αγιο ‘Ορος και τα εκκλησιαστικά θέματα, οποιοδήποτε κράτος που σέβεται τον εαυτό του δεν συλλαμβάνει χωρίς πολύ σοβαρούς λόγους δημοσιογράφους που έρχονται να καλύψουν την επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσίας.

Και έστω, να φορτώσουμε στους Αγιορείτες μοναχούς και στις διαμάχες των Πατριαρχών το επεισόδιο με τον Ντούγκιν αν έτσι θέλουν. Ποιός όμως για παράδειγμα από τους συμβούλους του Πρωθυπουργού αποφάσισε, παραμονές της επίσκεψης Πούτιν, να τον στείλει να εγκαινιάσει πανηγυρικά έναν αγωγό που πλήττει ευθέως και τα ελληνικά και τα ρωσικά γεωπολιτικά συμφέροντα, χωρίς να αποδίδει ουδέν ώφελος στην Ελλάδα και τον οποίο ο ίδιος ο κ. Τσίπρας έχει κατακεραυνώσει στο παρελθόν!

Δεν ξέρουμε τι νομίζει αυτή η κυβέρνηση, αλλά πέφτει, δεν ανεβαίνει στα μάτια όχι μόνο των Ρώσων, αλλά και των Αμερικανών.

“Ποιoς κυβερναει αυτη τη χωρα;” (περι “Μακεδονιας”, Τουρκιας, Μνημονιων και Σαντερς)

 

“Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα,
ραγιάδες έχεις, μάννα γή, σκυφτούς για το χαράτσι,
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα,
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι,
Και Μαμμωνάδες βάρβαροι, και χαύνοι λεβαντίνοι•
Λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
Κι οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!”
Κωστής Παλαμάς

 

 

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πολύ ενδιαφέρουσα η συζήτηση για το “μακεδονικό”. Το θέμα έχει μεγάλη σημασία, όχι εξαιτίας αυτής καθ’ εαυτής της ονομασίας, αλλά γιατί αφορά την άσκηση πολιτικής από την Αθήνα, αν υπερασπίζεται την κυριαρχία και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Σχετίζεται επίσης με την, επί εθνικής βάσεως θεμελιωμένη, κρατική συνοχή του ελληνικού λαού, είτε ζει στα Δωδεκάνησα, είτε στην ‘Ηπειρο.

Αλλά μήπως είναι μόνο αυτό; Η Ελλάδα ξόδεψε τεράστια ποσά, που συνέβαλαν ουσιαστικά στην καταστροφή της, για να αμυνθεί από την Τουρκία, που την απειλεί επισήμως με πόλεμο σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων της, ασκείται ετησίως στην κατάληψη ενός ή περισσοτέρων νησιών και κατέχει μεγάλο μέρος της κυπριακής επικράτειας από όπου εκδίωξε 250.000 ‘Ελληνες. Απειλεί εμμέσως πλην σαφώς με εξαφάνιση το κυπριακό κράτος, μη αναγνωρίζοντάς το. Να υπενθυμίσουμε, σε όσους θέλουν πολύ να το ξεχάσουν, ότι η Ελλάδα έχει, εκτός από ζωτικό συμφέρον και ηθική υποχρέωση, νομική υποχρέωση προστασίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κάποιος μπορεί να πει ότι η τουρκική απειλή είναι θεωρητική, δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ. Αλλά και μόνο η ύπαρξή της περιορίζει εκ των πραγμάτων τους βαθμούς στρατηγικής ελευθερίας του ελληνικού κράτους. Γι’ αυτό την υπέθαλψαν επί δεκαετίες Ουάσιγκτων, Λονδίνο και άλλοι.

Ισχύει και το αντίστροφο. Το Αιγαίο, όπου γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους πολιτισμούς της ανθρωπότητας, στο Ιωνικό Δωδεκάπολο (και τη Θράκη), είναι από τα σημαντικότερα “στρατηγικά οικόπεδα” παγκοσμίως, προέκταση των Στενών. Είναι “στρατηγικό φιλέτο”, που μια χώρα στην κατάσταση της Ελλάδας, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να βελτιώσει τη θέση της σε άλλα “μέτωπα”, στη θεωρητική περίπτωση που αποκτούσε ανεξάρτητη και σοβαρή ηγεσία.

Τι ακριβώς γίνεται τώρα εκεί; Η Αθήνα αποδέχτηκε την εξαίρεση Καστελόριζου από τις ρυθμίσεις για τη ΝΑΤΟική δύναμη, παρά το γεγονός ότι συνιστά ελληνικό έδαφος, άρα και εκεί μπορούν να αποβιβαστούν πρόσφυγες ή μετανάστες, δεν χρειάζεται να πάνε στη Μυτιλήνη. Κύριος Οίδε τι άλλο περιέχουν οι “ρυθμίσεις”.

Στα νησιά του Αιγαίου, για την άμυνα των οποίων η Ελλάδα καταστράφηκε σχεδόν οικονομικά, τώρα ασκούν μέρος της κυριαρχίας διάφορες πολυεθνικές ΜΚΟ, ενώ, όπως συζητείται και ίσως αποφασισθεί, έως τη δημοσίευση του άρθρου, θα προστεθούν Τούρκοι παρατηρητές.   Γιατί δεν εγκαθίστανται ‘Ελληνες και Ευρωπαίοι παρατηρητές στα τουρκικά παράλια; Γιατί δεν το ζητάει η κυβέρνηση της Αθήνας; (η προηγούμενη, “εθνικόφρων” και όχι “αριστερή” εκείνη, έδωσε σε Τούρκους τις μαρίνες των νησιών).

Πίσω από όλα αυτά κρύβεται όμως σοβαρότερο ερώτημα. Μπορεί οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση, ακόμα και η καλύτερη, όχι οι διαρκώς χειρότερες που έχουμε, να ασκήσει πολιτική προς ώφελος του ελληνικού λαού σε οποιονδήποτε τομέα, εντός του πλαισίου των αποικιακών συμφωνιών και Μνημονίων; Η απάντηση είναι χίλιες φορές ‘Οχι. Μόνο καταστροφές θα προετοιμάζει τέτοια κυβέρνηση (χωρίς ασφαλώς να σημαίνει αυτό ότι η διακοπή της μνημονιακής υποδούλωσης μπορεί να γίνει έτσι και ως έτυχε, χωρίς σχέδιο και σοβαρότητα και από το απόλυτα ανεπαρκές,και αν ακόμα το ήθελε, υπάρχον προσωπικό).

Καλές οι τηλεοπτικές συζητήσεις περί “μακεδονικού”, το ερώτημα όμως είναι πολύ σοβαρότερο. Το διατύπωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν έμαθε τη δολοφονία Λαμπράκη: “Ποιός κυβερνάει αυτή τη χώρα;”. Ποιός επηρεάζει καθοριστικά τη σύνθεση της εκάστοτε “ελληνικής κυβέρνησης” από το 2009 και μετά, αν όχι πολύ νωρίτερα; Αποφασίζονται στην Ελλάδα αυτά, από τους εδώ πολιτικούς;

Αν μου ζητούσε κάποιος να στοιχηματίσω τα (όλο και λιγότερα!) λεφτά μου, θα πόνταρα στο “’Οχι”. Αν η απάντηση είναι σωστή, ανακύπτει το ερώτημα “που αποφασίζονται;”. Εδώ δεν μπορεί κανείς να είναι απολύτως κατηγορηματικός. Το πρώτο επίπεδο είναι ασφαλώς το Βερολίνου-Βρυξελλών.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι τα πάντα εποπτεύει, επιτρέπει ή αποτρέπει, στην Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, η “υπερατλαντική αρχή” και διάφοροι διεθνείς φίλοι της (την κυβέρνηση των ΗΠΑ ευχαρίστησε για τη συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο, μην ξεχνάμε, ο εκ νέου “καταδυθείς” κ. Δραγασάκης). (1)

Γιατί, όπως εξήγησε με αφοπλιστική σκαιότητα ο Χόλμπρουκ στους Ευρωπαίους, μετά τα ‘Ιμια, “η Ευρώπη δεν έχει τηλέφωνο και διεύθυνση”. Και εκεί όμως είναι λίγο μπερδεμένα τα πράγματα. Γιατί λέμε Αμερική, αλλά οι σημερινές ΗΠΑ είναι σε μεγάλο βαθμό πεδίο σύγκρουσης αντιμαχόμενων δυνάμεων. Η Ελλάδα, σε τόσο δεινή θέση, θάπρεπε να τα μελετάει αυτά ενδελεχώς, αλλά μόνο τον παπαγάλο ξέρουμε να μιμούμαστε, με copy paste “σκεφτόμαστε”.

Είναι μεγάλη ντροπή για την ελληνική κυβέρνηση και κοινωνία, την ελληνική δημοσιογραφία, την ελληνοαμερικανική ηγεσία, το ελάχιστο ενδιαφέρον για τον Μπέρνι Σάντερς, που υπερασπίστηκε την Ελλάδα με τρόπο που δεν τόκανε κανείς ‘Ελληνας πολιτικός! Και θάχει πολύ μεγάλες αρνητικές συνέπειες για τη χώρα.

Η κατάσταση είναι πολύ δυσμενής. Κυρίως όμως εμείς είμαστε που θέλουμε να παραμένουμε δούλοι.

 

(1) Τον Σεπτέμβριο 2011, κανένας δεν ενδιαφερόταν για τον μελλοντικό πρωθυπουργό κ. Παπαδήμο, ούτε ήξερε ότι θα γίνει Πρωθυπουργός, όταν κάποιοι έψαχναν να βρουν και να διαβάσουν τις εκθέσεις που έγραφε στο λύκειο.

 

Αθήνα, 18 Μαρτίου 2016

www.konstantakopoulos.gr

 

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, στις 19.3.2016

 

Σημείωση: Το άρθρο αυτό είχε ήδη δημοσιευθεί όταν μεταδόθηκε από τις ειδήσεις η πληροφορία ότι η τελική συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας αφορά και την ύπαρξη Ελλήνων παρατηρητών στα τουρκικά παράλια και όχι μόνο Τούρκων στα νησιά. Αυτό, εφόσον αληθεύει, είναι οπωσδήποτε κάτι. Απομένει βέβαια να δούμε όλο το περιεχόμενο της συμφωνίας που αμφιβάλλουμε και ότι θα τηρηθεί και ότι θα λύσει το πρόβλημα, αλλά είναι πρόωρο να διατυπώσει κανείς ολοκληρωμένες κρίσεις πριν τη διαβάσει στις λεπτομέρειές της.
Η παρουσία διαφόρων ξένων δυνάμεων σχεδόν σε όλη τη μεθοριακή γραμμή της Ελλάδας δεν είναι πάντως χωρίς σημασία, έστω και αν μειώσει τις προσφυγικές ροές προς τη χώρα (στη Μακεδονία θα κάνει το αντίθετο, θα εμποδίσει τις ροές από τη χώρα). Αλλά παραμένουμε πολύ δύσπιστοι στο τι θα κάνει τελικά.
Προσερχόμενος στις Βρυξέλλες ο κ. Αναστασιάδης δήλωσε ότι δεν ανοίγει άλλο κεφάλαιο των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων ένταξης χωρίς εκπλήρωση των τουρκικών υποχρεώσεων. Επέστρεψε από τις Βρυξέλλες θριαμβολογώντας παρόλο που αποφασίστηκε το άνοιγμα του κεφαλαίου 33. Θριαμβολογεί γιατί δεν τον υποχρέωσαν να άρει το βέτο που είχε βάλει η Λευκωσία σε άλλα κεφάλαια. Στο μεταξύ, η Κομισιόν πιέζει για το άνοιγμα του αεροδρομίου Τύμπου στα κατεχόμενα.
‘Ετσι που πάμε, οι κυβερνήσεις Αθήνας και Λευκωσίας θα ευχαριστούν τους ξένους γιατί αφήνουν μερικώς να υπάρχουν το ελλαδικό και το κυπριακό κράτος!

Η καταστροφη του εθνους κρατους: Απο την οικονομια στη δημογραφια και στη γεωπολιτικη

Η Ελλάδα και με το προσφυγικό μετατρέπεται επισήμως σε χώρο από χώρα , με κίνδυνο ακόμη και εθνικών ακρωτηριασμών που όμως θα είναι απλά η κατάληξη μίας διαδικασίας, όπου ήδη οι κρίσιμες αποφάσεις για την πατρίδα μας από το πρώτο κιόλας μνημόνιο λαμβάνονται εκτός Ελλάδας. 

Αυτό είπε μεταξύ άλλων ο αναλυτής και δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος μιλώντας στο Ράδιο  9.84.

Ο ίδιος εκτιμά ότι η οικονομική επιτροπεία στη χώρα ήταν ένα πολύ ευρύτερο σχέδιο, που περιλαμβάνει και γεωπολιτικές ανακατατάξεις και αλλαγή του συστήματος εξουσίας σε όλη την Ε.Ε. με την Ελλάδα να αποτελεί το εργαστήριο δοκιμής όλων όσων θα αποτελούν σε λίγα χρόνια τη νέα κανονικότητα στην Ευρώπη.

Ο ίδιος μίλησε για τον ρόλο των ΗΠΑ σε ζητήματα όπως με τα Σκόπια και την Κύπρο, αλλά και για το πώς η Τουρκία μετέχει στο πολιτικό παζάρι με την εργαλειοποίηση του Προσφυγικού.

Ελλαδα, ΗΠΑ και προσφυγες (οι Αμερικανοι παντα εδω!)

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μου αρέσει πολύ ένας σχολιαστής που τα βάζει με τους Γερμανούς κάθε πρωί και τον ακούω κάθε φορά που μπορώ. Και δεν συμφωνώ βέβαια με τον Λαζόπουλο στη μορφή που τόβαλε, αλλά βέβαια κυττώντας τον κ. Σόιμπλε στην τηλεόραση, μου είναι σαφές πως πρόκειται για σαδιστική προσωπικότητα.

Τούτου δοθέντος, και συμφωνώντας απολύτως με τις κριτικές στην καταστροφική για τη χώρα μας γερμανική πολιτική, δεν μπορώ να μεταβληθώ σε τυφλό και να μην βλέπω τι κάνουν και τι θέλουν να κάνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην περιοχή μας. Για να μην πάω πίσω, στον εμφύλιο, τη δικτατορία και τη διχοτόμηση της Κύπρου, με δική τους έμπνευση και σχεδιασμό, δυσκολεύομαι να ξεχάσω τον ρόλο που έπαιξαν στην προσπάθεια κατάλυσης του κυπριακού κράτους το 2004 ή την αναγνώριση της ¨”Μακεδονίας” με αυτό το όνομα. Ούτε βέβαια την τεράστια επιρροή τους στο ΔΝΤ, που συμμετέχει πλήρως και από κοινού με τη Γερμανία και την ΕΕ στον πόλεμο κατά της Ελλάδας και είναι μάλιστα ο τεχνικός οργανωτής του.

Καλώς έκανε η κυβέρνηση και τάβαλε με τη Βιέννη. Αλλά ακόμα πιο βασικός πρωτεργάτης στο προσφυγικό είναι η ‘Αγκυρα – εκεί δεν βλέπω να εξαντλεί η κυβέρνηση τις δυνατότητες της χώρας.

Αλλά δεν είναι μόνο η ‘Αγκυρα. Είναι και η Ουάσιγκτων, χωρίς κάποιο πράσινο φως από κέντρα της οποίας αποκλείεται ο Ερντογάν να πλημμύριζε την Ευρώπη με πρόσφυγες. Η Ουάσιγκτων έχει άλλωστε τεράστια, πολύ μεγαλύτερη επιρροή από την Αυστρία στα Σκόπια και σε όλα τα Βαλκάνια.

Kαι παρ’ημίν άλλωστε. Με εξαίρεση την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, οι Αμερικανοί δεν είχαν ποτέ μετά το 1974 την επιρροή που έχουν σήμερα στην Ελλάδα, με τον ένα ή τον άλλο, και κυρίως με τον άλλο τρόπο (όπως και διάφοροι άλλοι διεθνείς φίλοι τους).Τους ευχαρίστησε μάλιστα δημόσια τον Ιούλιο ο αντιπρόεδρος της υποτιθέμενης αριστερής κυβέρνησης (έχουμε ήδη χάσει τη χώρα, για το μυαλό μας αγωνιζόμαστε πια!) Γιάννης Δραγασάκης. ‘Όχι μόνο πήγαμε σε ταπεινωτική “συνθηκολόγηση χωρίς μάχη”, αλλά και αισθανθήκαμε την υποχρέωση να ευχαριστήσουμε τον “θείο από την Αμερική” γιατί συνθηολογήσαμε, όπως καλή ώρα ο Κώστας Σημίτης, με την ανάδειξη του οποίου στην εξουσία άρχισε η καταστροφή της Ελλάδας.

Αυτή η συνθηκολόγηση άνοιξε το δρόμο και στις πολύ σοβαρότερες, γεωπολιτικές απειλές στην κυριαρχία του ελληνικού κράτους και στην ύπαρξη του κυπριακού που άρχισαν τώρα να έρχονται.

‘Ισως βέβαια είναι ουτοπικό να περιμένουμε από την κυβέρνηση να βρει το “θάρρος” που αναγκάστηκε να επιδείξει προς τη Βιέννη και προς Τούρκους και Αμερικανούς

http://www.konstantakopoulos.gr/

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, 27.2.2105

Αλεξης Τσιπρας και Μιχαηλ Γκορμπατσωφ

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
(www.konstantakopoulos.gr)

Ο φίλος περιπτεράς δεν πολυμιλάει τελευταία. Ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ (“τι να κάνω, τους περίμενα καλύτερους από τους άλλους”). Μετά μουγγάθηκε. Τον πίεσα να μου πει τη γνώμη του για την κατάσταση κι αυτός μου απάντησε:

“Νάρθεις το πρωί να δεις τι γίνεται. Αξιοπρεπείς ανθρώπους νάρχονται να μου ζητάνε δύο εισιτήρια των 0,60 και να ρωτάνε αν μπορούν να με πληρώσουν όταν θα πάρουν τη σύνταξη”. (Στην Αγία Παρασκευή συμβαίνουν αυτά).

Αυτά δεν επηρεάζουν βέβαια πολύ άλλους, που διαφωνούν με την ασκούμενη πολιτική, αλλά παραμένουν “κολλημένοι” στις κομματικo-κρατικές καρέκλες, με τα σχετικά ωφέλη τους. Πάντα υπάρχουν ευκαιρίες για τους ξύπνιους και τους καπάτσους. Εξυπνάδα όμως χωρίς ηθική δύναμη διαστροφή ορίζουν. Παληός αριστερός, ο Γιάννης μου λέει: “Διαφωνώ κάθετα με αυτά που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ”. “Γιατί μένεις;” τον ρωτάω, κι αυτός τα χάνει. “Δεν ξέρω, ίσως από συνήθεια”.

Μερικοί έχουν και το θράσος να μιλάνε για “ηθικό πλεονέκτημα”. Η μεγαλύτερη ζημιά, τι ζημιά, ιστορική καταστροφή που έκανε η ηγεσία αυτής της “κυβερνώσας αριστεράς” είναι που ξευτέλισε την ιδέα της αριστεράς, κηλιδώνοντας με τη συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου την τιμή μιας παράταξης πούδωσε χιλιάδες νεκρούς για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας. Κατέφερε ταυτόχρονα συντριπτικό πλήγμα στην αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση της παράταξης και, κατ’ επέκταση, του ελληνικού λαού, του έθνους στο σύνολό του. Φτάνοντας τώρα στον ακραίο εκφυλισμό να έχουμε στην Ελλάδα “αριστερή” κυβέρνηση που θέλει να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που, πρώτον, δεν βγαίνει με τίποτα, δεύτερον, είναι στον αντίποδα των αρχών και της ιδεολογίας της αριστεράς, τρίτον, ανοίγει τον δρόμο σε επιθέσεις στον σκληρό πυρήνα της ελλαδικής και κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, που μπορούν να οδηγήσουν σε τρομακτικές, περαιτέρω καταστροφές του ελληνισμού.

Ιστορικές ρίζες της αριστεράς-κεντροαριστεράς

Δεν είναι ζημιά μόνο παραταξιακή ή κοινωνική αυτό. Είναι μεγάλη εθνική ζημιά. Υπάρχει ένα βαθύ λαϊκό ρεύμα στην Ελλάδα, αυτό που έκανε την Επανάσταση, υπό την ηγεσία των Φιλικών και του Κολοκοτρώνη. Αυτό, όχι μια βαθιά εξαρτημένη και εθελόδουλη αστική τάξη, υπήρξε ιστορικά, και ιδίως όταν η πατρίδα κινδύνευσε, η φυσική και ηθική “ραχοκοκαλιά” του ‘Εθνους. Προπάντων, αν και όχι μόνο, οι αγροτικοί πληθυσμοί.

Στις άγριες συνθήκες της Κατοχής αυτό το ρεύμα εκφράζεται με το ΕΑΜ, τη μεγαλύτερη, συγκριτικά με το μέγεθος της χώρας, αντιστασιακή δύναμη στην Ευρώπη του Χίτλερ, γιατί δεν είχε που αλλού να πάει. Θα προδοθεί από την ηγεσία του και θα χτυπηθεί ανελέητα μετά την Κατοχή, για να σηκώσει κεφάλι δύο χρόνια μόνο μετά τη λήξη του εμφύλιου, αναζητώντας ηγέτη στον Πλαστήρα, θυσιάζοντας τα παλληκάρια του για την ‘Ενωση της Κύπρου, υποστηρίζοντας τελικά τον Γεώργιο (που το είχε καταδιώξει απηνώς το ’44) και αργότερα τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αυτό το ρεύμα, απαραίτητο όσο ποτέ άλλοτε για τη σωτηρία και την αναγέννηση της χώρας, υπό άλλη ασφαλώς πολιτική και ηγεσία, ήταν που αναζήτησε, υπό πολύ ειδικές, εξαιρετικές ιστορικές συνθήκες έκφραση στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, για να δεχθεί συντριπτικό πολιτικο-ηθικό πλήγμα με την ταπεινωτική συνθηκολόγηση, αλλά και την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου. Μετά τις απανωτές προδοσίες ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ποτέ δεν αντηχούσε τόσο επίκαιρη η έκφραση του Σολωμού (“προς Επτανησίους”): “Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε”.

Ντροπιασμένος Ιούλης

Ας δεχτούμε μια στιγμή ότι όντως δεν μπορούσε να κάνει αυτό που, υποσχόμενη, αυτή η ομάδα, έγινε μεγάλο κόμμα και πήρε την κυβέρνηση, αυτό που ο ελληνικός λαός, κόντρα σε Θεούς και σε Δαίμονες, της είπε να κάνει στις 5 Ιουλίου 2015.

Αν και βέβαια δεν μπορούσε γιατί δεν έκανε και τίποτα να ετοιμαστεί – παιδική χαρά απεδείχθη, ιδιοτελής μάλιστα και χειραγωγήσιμη. Ακόμα κι έτσι, αν δεν ήθελε να παλέψει, θάταν αξιοπρεπέστερο να φύγει. Να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους Μέρκελ, Σόιμπλε, Ντράγκι, Λαγκάρντ, όχι να βάλει ένα αριστερό κόμμα να εφαρμόσει την πιο ακροδεξιά, υπερ-νεοφιλελεύθερη πολιτική, ένα πρόγραμμα υποδούλωσης, καταστροφής, λεηλασίας. Δεν θάταν λύση ασφαλώς, θα κατηγορούνταν δικαιολογημένα για λιποψυχία, θάταν όμως αξιοπρεπέστερη τέτοια στάση.

Βλέπω στην τηλεόραση τα διαμαρτυρόμενα πλήθη και σκέφτομαι μέσα μου. Α, ρε Αλέξη, που πήγες και που σε πήγαν! Αυτό ονειρεύτηκες; Να ενώσεις όλες τις τάξεις εναντίον σου; Να σε μισούν οι μισοί τουλάχιστον ‘Ελληνες; Παιδί δεν διάβασες τι κάνει στους ανθρώπους η Κίρκη της “εξουσίας για την εξουσία”; Η τύχη του Γιωργάκη, του Βενιζέλου, του Σαμαρά, δεν σε δίδαξε τίποτα; Τόσο μεγάλη ήταν η δίψα σου για εξουσία; Δεν είχες ούτε έναν, στους τυχάρπαστους γύρω σου, να σου πει ότι μπορείς να κάνεις κόλπα με τους ανθρώπους, αλλά όχι με την Ιστορία; Βλέπω τα σκληρά χαρακτηριστικά του προσώπου σου, καθώς διαβάζεις την ομιλία στο Υπουργικό Συμβούλιο και διερωτώμαι ποιό μυαλό οδηγεί το χέρι των “λογογράφων” σου. Η σημερινή θέση του Τσίπρα είναι τραγική. Ακόμα κι αν “νικήσει”, θα έχει χάσει. Οι επιμέρους “νίκες” οδηγούν σε ακόμα χειρότερο Βατερλώ.

Η ανάμνηση της περεστρόικα

Τον βλέπω με τη Μέρκελ και μούρχεται ζωντανή, σα νάταν χτες, η εικόνα κοτζάμ Γκορμπατσώφ, να ζητιανεύει κάποια ψίχουλα βοήθειας τους Δυτικούς στο G6 στο Λονδίνο, τον Ιούνιο του 1991. Περίμενε κι αυτός “οικονομική βοήθεια” που τούχαν υποσχεθεί, όπως ο Τσίπρας την “ελάφρυνση χρέους” (διαγραφές και ρήτρες ανάπτυξης ξεχάστηκαν προ πολλού). Θα περιμένει πολύ, ίσως μέχρι Δευτέρα Παρουσία.

Τους τάχε δώσει όλα ο Γκορμπατσώφ, τους έκανε απίστευτες παραχωρήσεις, έδωσε στους Γερμανούς την ελευθερία και τη χώρα τους ακέραιη, εφάρμοσε τις “μεταρρυθμίσεις” που τούλεγαν να κάνει. Σύμβουλός του οικονομικός, αρχιτέκτονας της θεραπείας-σοκ, ο Τζέφρευ Σαχς, που συμβούλευε και τους ‘Ελληνες “διαπραγματευτές”, τρομάρα τους, του 2015! Τώρα ο σοβιετικός ηγέτης έβλεπε τη χώρα του να διαλύεται και να καταρρέει και γυρνούσε τον κόσμο ζητιανεύοντας μπας και συγκρατήσει τη διάλυση. Οι “φίλοι” του, Μπους, Θάτσερ, Κολ, κύτταζαν με παγερή αδιαφορία και ενδόμυχο ενθουσιασμό την κατάρρευση και προπαθούσαν να του αρπάξουν ότι μπορούσαν περισσότερο, πριν την τελική πτώση. Μερικοί, όπως ο αμερικανός ΥΠΕΞ Μπέικερ, σκέφτονταν μήπως μπορούσαν να αγοράσουν τα … σοβιετικά πυρηνικά όπλα ή τη Σιβηρία, την ώρα ακριβώς που ο Γκορμπατσώφ εγκατέλειπε το Κρεμλίνο και η ΕΣΣΔ έπαυε να υπάρχει!

Παρακολούθησα στενά τη διαδρομή του ως ανταποκριτής τότε, στη Μόσχα. ‘Οπως κι ο Τσίπρας, διαχειρίστηκε μια τεράστια, παγκόσμια ελπίδα με τον πιο καταστροφικό τρόπο. Τον παγίδευσε κι αυτόν, άριστο τακτικιστή και άθλιο στρατηγιστή, η ίδια η αρχική του επιτυχία και το επικοινωνιακό του χάρισμα. Σε όποια αίθουσα έμπαινε το σώμα του στρεφόταν αυτόματα στις κάμερες και μια μέρα έβαλε το αεροπλάνο του να κόβει βόλτες πάνω από τον Ατλαντικό για να φτάσει στην Αμερική την ώρα των βραδινών ειδήσεων! Δεν κατάλαβε ότι, ανεπαίσθητα, αντί να χρησιμοποιεί αυτός τις κάμερες, τον πήγαιναν αυτές εκεί που ήθελαν.

Η βασική “δομική” ομοιότητα των δύο πολιτικών είναι ότι διέπραξαν το πιο καταστροφικό λάθος που μπορεί να κάνει άνθρωπος και μάλιστα αντιμέτωπος με τόσο κρίσιμα προβλήματα – να μη χρησιμοποιεί το δικό του μυαλό, εμπιστευόμενος τις ιδέες τρίτων, τις στρατηγικές συνέπειες της εφαρμογής των οποίων δεν συνειδητοποιεί. Αμερικανοί έφτιαξαν τον κορμό της “νέας πολιτικής σκέψης” και της πολιτικής της “διαφάνειας” (γκλάσνοστ) που υιοθέτησε ως δικές του ο εκπρόσωπος του “μεταρρυθμιστικού” ρεύματος στο ΚΚΣΕ. Αμερικανοί επίσης επεξεργάστηκαν τη διαπραγματευτική, επικοινωνιακή, διεθνή στρατηγική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα ήταν, και στις δύο περιπτώσεις, αναπόφευκτο.

Η κατάληξη θα είναι η ίδια, η διάλυση της Ελλάδας τώρα, όπως η διάλυση της ΕΣΣΔ τότε. Εκτός αν ένα “θαύμα” μεταμορφώσει ξαφνικά τον Αλέξη Τσίπρα σε εθνικό ηγέτη. ‘Η, αν, η κοινωνική εξέγερση που αναπτύσσεται, αποκτήσει τα οργανωτικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, το πρόγραμμα, τις ιδέες και την ηγεσία που χρειάζεται.

 

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, 13-2-2015