Tag Archives: Ελλάδα

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Πραξικοπημα κατα της Δημοκρατιας, Εγκλημα κατα της Αριστερας η συμφωνια Τσιπρα-Κοτζια

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Επειδή παίρνω διάφορα μηνύματα φίλων και αναγνωστών γύρω από την πρόσφατη αρθρογραφία μου για το «μακεδονικό», νομίζω σκόπιμο να διευκρινίσω ξανά ορισμένα σημεία.

 

Γιατί είναι βαριά προσβολή του πολιτεύματος η υπογραφή της συμφωνίας Κοτζιά – Ντιμιτρώφ

Τυπικά ο Κοτζιάς και ο Τσίπρας είχαν δικαίωμα να υπογράψουν τη συμφωνία.

Ουσιαστικά όμως δεν είχαν. Παραβίασαν τη βασικότερη αρχή του πολιτεύματος, την αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας.

Διότι δεν πας να υπογράψεις μια συμφωνία όταν έχεις δεδηλωμένη και ρητή αντίρρηση τς πλειοψηφίας της Βουλής και όταν το 73% του πληθυσμού δηλώνει στα γκάλοπ αντίθετο, όταν ακόμα και η κυβέρνησή σου δεν είναι σύμφωνη στο σύνολό της.

Αυτό είναι που κάνει πραξικόπημα, αλλά πολιτικό, όχι νομικό, πολύ πραγματικό όμως εναντίον του πνεύματος του Συντάγματος, όχι του γράμματος, αυτό που έκαναν, καθ’ υπόδειξιν ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, οι Κοτζιάς και Τσίπρας.

Που βρήκε τώρα ο Κοτζιάς τα δικά του γκάλοπ που, όπως λέει στις τηλεοράσεις, δείχνουν υποστήριξη στη συμφωνία δεν το ξέρω. Εμένα μου φαίνεται ότι ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών μοιάζουν να ανταγωνίζονται ποιος θα πει περισσότερα ψέματα.

(Ας επαναλάβουμε στο σημείο αυτό ότι ο Τσίπρας, πιθανώς με τη βοήθεια του Κοτζιά και όχι μόνο, έκανε μια κεντρική στρατηγική επιλογή το 2012-13: πλήρη ταύτιση με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, τυφλή υποταγή, όχι κάποιο είδος συμμαχίας στην πραγματικότητα, ελπίζοντας ότι αυτοί, με τη δύναμή τους, θα τον βοηθήσουν. Αυτή η επιλογή οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015, αλλά και στις Πρέσπες και οδηγεί τώρα στην ταχεία αυτοκαταστροφή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που δεν γνωρίζουμε βέβαια είναι τι άλλο θα συμβεί μέχρι τότε)

Αν είσαι λοιπόν δημοκράτης, ή ακόμα κι αν έχεις λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, πάς στη Βουλή, ή συγκαλείς το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών και τους ζητάς να σου δώσουν εξουσιοδότηση και να περιγράψουν τα όρια της καινούριας εθνικής γραμμής που θα αντικαταστήσει την μηδέποτε επισήμως ανακληθείσα του 1992.

Σταλινικοί και οι δυό τους όταν ήταν ακόμα αριστεροί, Κοτζιάς και Τσίπας διατήρησαν την ίδια νοοτροπία κι όταν πέρασαν στο αντίπαλο στρατόπεδο.

 

Τώρα ανοίγει, δεν κλείνει το Μακεδονικό 

Κάποιος μπορεί να έχει οποιαδήποτε γνώμη θέλει για την υπογραφείσα συμφωνία στις Πρέσπες, να τη θεωρεί καλή ή κακή. Κάποιος μπορεί να έχει την α΄ τη β΄ άποψη για το πως πρέπει να λυθεί το μακεδονικό.

Πρέπει να μάθουμε, είναι όρος επιβίωσης, τον σεβασμό στην ύπαρξη διαφορετικών απόψεων, ακόμα κι αν τις θεωρούμε λαθεμένες. Οι υποτιθέμενοι, αυτοαποκαλούμενοι  αριστεροί και δημοκράτες μεταξύ των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ (αυτό το κόμμα έχει την ιδιορρυθμία να λέγεται αριστερό, χωρίς να έχει αριστερούς στους κόλπους του!) επιδεικνύουν τώρα, με τον τρόπο που μεταχειρίζονται τους θεσμούς, αλλά και κατηγορώντας συλλήβδην τους επικριτές τους, ακόμα και τον Μίκη, ως ακροδεξιούς και φασίστες, ότι έχουν ακριβώς την ίδια ακροδεξιά, φασιστική νοοτροπία που προσάπτουν στη Χρυσή Αυγή. Αυτή άλλωστε ωφελείται από την προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ εξυπηρετεί η δική της δράση!!!

Υπάρχει ένα πολύ σοβαρότερο ζήτημα από το ίδιο το μακεδονικό και θα δούμε ποιο είναι αυτό στη συνέχεια. ‘Αλλωστε η διαφορά με τους Σλαβομακεδόνες είχε πρακτικά ξεχαστεί. Δεν ενοχλούσε κανέναν μέχρι πριν λίγους μήνες, ούτε εμπόδιζε στο παραμικρό τις διμερείς σχέσεις. Τον μόνο που ενοχλούσε ήταν την Αμερική και για λόγους ελάχιστα καλούς.

Τώρα ανοίγει το μακεδονικό, τώρα αρχίζει ο νέος γύρος της διαμάχης με τους γείτονες, αλλά τώρα αρχίζει και ένα νέο κεφάλαιο της εσωτερικής, βαθειάς, υπαρξιακής κρίσης του ελληνικού κράτους-Έθνους.

Κάποιος έβαλε τη λέξη «Περιφέρειες» στην ομιλία του Πρωθυπουργού. Ο μοντέρνος τρόπος να διαλύει τα κράτη η Αυτοκρατορία είναι τα κάνει σάντουιτς, ανάμεσα στις περιφέρειες από τα κάτω, και τα υπερεθνικά της όργανα από τα πάνω. Δεν πρόκειται κανείς να πάρει κομμάτι από την Ελλάδα, ούτε φυσικά προτίθενται τα μεγάλα Αφεντικά να αφήσουν την Τουρκία να το κάνει. Γα τον εαυτό τους τη θέλουνε, όχι για να τη δώσουμε στους Τούρκους ή οποιονδήποτε άλλο. Και εκ των έσω θα τη διαλύσουνε το πιθανότερο. Σταματώ εδώ.

Δεν έχω δει πάντως άλλη φορά να υπογράφεται μια συμφωνία και στην ίδια την τελετή υπογραφής ένα από τα συμβαλλόμενα μέλη να την παραβιάζει, πετώντας καμιά δεκαριά φορές στα μούτρα του Τσίπρα τα παράγωγα της λέξης Μακεδονία, και λέγοντάς του ότι αυτός εκπροσωπεί τη Μακεδονία και ο Τσίπρας την Ελλάδα.

 

Ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;

Όπως είπαμε προηγουμένως, υπάρχει ένα ζήτημα που είναι το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα, και που είναι το αιώνιο ερώτημα της νεώτερης Ελλάδας:

Την Ελλάδα την κυβερνάει ο ελληνικός Λαός ή η αμερικανική Πρεσβεία;

Είναι το ίδιο ερώτημα που έθεσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, ο Γεώργιος Παπανδρέου, όταν ο Βασιλεύς, ενεργών ως όργανο της Ουάσιγκτων, του απηγόρευσε να αναλάβει το Υπουργείο ‘Αμυνας και ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν, μετά την κυπριακή τραγωδία του 1974 – που οργάνωσε ο Κίσσινγκερ και εξετέλεσαν οι ΗΠΑ δια των συνεργαζόμενων οργάνων τους σε Αθήνα, Λευκωσία και ‘Αγκυρα – έριξε το σύνθημα «Η Ελλάδα στους ‘Ελληνες», με το οποίο κυριάρχησε επί είκοσι χρόνια στην ελληνική πολιτική ζωή.

Για να ανέβει ο Τσίπρας στην εξουσία μια παραλλαγή του ίδιου συνθήματος χρησιμοποίησε, απέναντι στους Πιστωτές αυτή τη φορά, αλλά η απάντηση που τελικά έδωσε στην κυβέρνηση ήταν οπωσδήποτε σε πλήρη αντίθετη από αυτές που έδωσαν ο Καραμανλής (μη αποδεχόμενος και φεύγοντας), ο Γ. Παπανδρέου (μισοφεύγοντας, μισοανθιστάμενος) και ο Α. Παπανδρέου, δημιουργώντας το ΠΑΣΟΚ τον Σεπτέμβριο 1974.

Στην αρχική συνθηκολόγηση όμως του 2015, οι Τσίπρας και Κοτζιάς προσέθεσαν και μια βαρειά προσβολή στο θεμέλιο του εθνικού αισθήματος των Ελλήνων, υπογράφοντας τη συμφωνία των Πρεσπών.

Ο Κοτζιάς έχει τους δικούς του λόγους που το έκανε. Αλλά ο Τσίπρας δεν είναι ηλίθιος, να πάει κόντρα στο 73% του ελληνικού λαού και τους μισούς ψηφοφόρους του, για να περάσει μια αντίθετη πολιτική, ούτε είναι άνθρωπος αρχών, που θα δώσει τη μάχη για τις ιδέες του, ανεξαρτήτως κόστους και συνεπειών.

Γιατί αν ήταν τέτοιος δεν θα δεχόταν ποτέ να υπογράψει, να φορτώσει στην Αριστερά και να εφαρμόσει το Τρίτο και χειρότερο Μνημόνιο, κόντρα σε όλες τις ιδέες και διακηρύξεις του.

Αν λοιπόν υπέγραψε τη συμφωνία που υπέγραψε είναι γιατί θέλει πάρα πολύ να ικανοποιήσει τις Ηνωμένες και το ΝΑΤΟ, εκτελώντας όσα υπεσχέθη κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Ουάσιγκτων, την υπέρτερη δύναμη στην οποία έχει από καιρό παραδοθεί, την ίδια που τον οδήγησε στην πανωλεθρία του 2015. Και τώρα πάλι θέλει την ίδια να ικανοποιήσει, ίσως με τη μάταιη ελπίδα ότι θα βρει έτσι διέξοδο από το αδιέξοδο που παγιδεύτηκε, από το «δίχτυ που, αν στα βρόχια του πιαστείς, κανείς δεν θα μπορέσει να σε βγάλει».

Μόνο που με αυτά που κάνει, μπερδεύεται ακόμα περισσότερο σε αυτό το δίχτυ που θα γίνει θηλιά και θα πνίξει στο τέλος τον ίδιο και την παράταξή του, αν όχι και την Ελλάδα, αν ο ελληνικός λαός δεν μπορέσει να κάνει το Θαύμα, να βρει τη Δύναμη, το Μυαλό και την Αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να αντισταθεί και να  σωθεί.

Αυτή είναι η τραγική Αλήθεια για τη χώρα μας, για τον Πρωθυπουργό της και για μια Αριστερά την οποία δολοφονεί στην πραγματικότητα και την βιάζει τώρα, για λογαριασμό των Ξένων, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – και όσοι στηρίζουν την πολιτική της δια λόγων, δια πράξεων ή δια της σιωπής τους.

Διαβάστε επίσης

Κανουμε εκκληση προς τον υπουργο Δικαιοσυνης της Ελλαδας να μην επικυρωσει την αποφαση του Αρειου Παγου για εκδοση του Τουργκουτ Καγια

Ανακοίνωση του ΕΔΕΚ – Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών (Κύπρος)

Jun 05, 2018

Κάνουμε έκκληση προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης της Ελλάδας να μην επικυρώσει την απόφαση του Αρείου Πάγου για έκδοση του Τουργκούτ Καγιά δεδομένου ότι μια τέτοια ενέργεια θα έθετε σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του.

Ο Τουργκούτ Καγιά είναι γνωστός για την ακτιβιστική του δράση υπέρ της ελευθερίας του τουρκικού και ειδικά του κουρδικού λαού. Σε καμία περίπτωση η απόφαση αυτή δεν πρέπει να συνδυαστεί με την άνευ όρων απελευθέρωση των Ελλήνων στρατιωτικών οποίοι κρατούνται παράνομα στην Τουρκία.

Λευκωσία, 5 Ιουνίου 2018

Διαβάστε επίσης

Ο Αρειος Παγος στελνει τον Τουργκουτ Καγια στους διωκτες του!

Η απελαση Καγια και οι ελληνοτουρκικες σχεσεις

Τo «τελος του κοσμου»;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τελικά, και προς το παρόν τουλάχιστον, η «φωτιά και το μένος, που δεν ξανάδε ποτέ κανείς», που υποσχέθηκε στη Βόρειο Κορέα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, 75 χρόνια μετά τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, έπληξε προς το παρόν κυρίως την… Αμερική. Όχι όμως με τη μορφή πυρηνικών εκρήξεων, αλλά αλλεπάλληλων, καταστροφικών τυφώνων.

Οι τυφώνες αυτοί δεν έχουν προηγούμενο. ‘Όπως προηγούμενο δεν έχει και η εκτίναξη κατά το έτος 2016 όλων των δεικτών που υποδηλώνουν ταχεία και επικίνδυνη μεταβολή του κλίματος του πλανήτη, ως αποτέλεσμα της υπερθέρμανσής του. Πληθώρα επιστημονικών αναφορών και μελετών το επιβεβαιώνουν τους τελευταίους μήνες.

Σύμφωνα με μια μελέτη που συνέταξαν 500 επιστήμονες σε περισσότερες από 60 χώρες, το 2016 ήταν η χρονιά όλων των ρεκόρ, σε ότι αφορά θερμοκρασίες, εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, άνοδο της στάθμης των ωκεανών, εκτάσεις που έπληξε η ξηρασία κλπ. Μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από την (επικρινόμενη άλλωστε για ελάχιστα αποτελεσματική) συμφωνία του Παρισιού, οι πιθανότητες να εφαρμοσθεί δεν ξεπερνάνε το 10% υποστηρίζει ο κλιματολόγος Μάικλ Οπενχάιμερ (άλλοι είναι πιο απαισιόδοξοι).

Αλλά το θέμα αυτό δεν είναι μόνο ποσοτικό. Πλησιάζουμε, υποστηρίζουν πολλοί επιστήμονες, χωρίς να ξέρουμε πότε ακριβώς θα φτάσουμε, σε σημείο καμπής, όπου οι δείκτες της κλιματικής αλλαγής μπορεί να εκτιναχθούν εκθετικά και η αλλαγή θα γίνει οριστικά ανεπίστρεπτη. Η ισορροπία του γήινου κλίματος είναι θεμελιωδώς ασταθής. Αυτό σημαίνει ότι από ένα σημείο και πέρα μεταβολής, η μεταβολή τείνει να επιταχύνεται από μόνη της, όπως μια σφαίρα που ισορροπεί σε μια κορυφή και αρχίσει να κινείται προς τα κάτω.

Τα επιστημονικά στοιχεία έρχονται και είναι συντριπτικά. Για παράδειγμα μια ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον Γάλλο κλιματολόγο Jean Jouzel,  προβλέπουν, σύμφωνα με πρόσφατο άρθρο στην επιθεώρηση Nature, ότι, αν δεν σταθεροποιηθούν εντός τριών ετών οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου, ο πλανήτης θα περάσει σε άλλο τύπο κλίματος με «καταστροφικές συνέπειες», όπως αύξηση των θανάτων από τις υψηλές θερμοκρασίες, με μερικές περιοχές της Γαλλίας να ξεπερνάνε τους 50 βαθμούς, εκτεταμένες πυρκαγιές, αύξηση του αριθμού των «κλιματικών προσφύγων» από την Αφρική, τη Μέση Ανατολή, το Πακιστάν, το Ιράν κλπ. (ήδη ο αριθμός των κλιματικών προσφύγων στον κόσμο υπολογίζεται σε 65 εκατομμύρια), μείωση των αγροτικών αποδόσεων κλπ.

Η Μέση Ανατολή για παράδειγμα (στην οποία εντάσσεται γεωγραφικά και η Κύπρος) κινδυνεύει να γίνει μη κατοικήσιμη, ενώ η Βαλκανική θα είναι η περιοχή της Ευρώπης που θα πληγεί πιθανώς περισσότερο από το φαινόμενο. Αλλά και η Νοτιοανατολική Ασία δεν είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα. Σύμφωνα με μελέτη του ΜΙΤ και του Πανεπιστημίου Loyola Marymount, η ζέστη κινδυνεύει να καταστήσει την περιοχή ακατοίκητη έως το 2100.

Αν η Μέση Ανατολή και η Νοτιοανατολική Ασία θα γίνουν ακατοίκητες, άλλες περιοχές θα εξαφανιστούν τελείως. Η Unesco υπολόγισε ότι αν δεν περιορισθούν πολύ γρήγορα οι εκπομπές αερίων θερμοκηπίου θα εξαφανισθούν κάτω από τα νερά έως το 2100 οι 24 κοραλλιογενείς περιοχές που έχουν ανακηρυχθεί κληρονομιά της ανθρωπότητας. Αυτό συνέβη ήδη με το 20% από αυτές.

Ήδη, ο ρυθμός αύξησης της εξαφάνισης ειδών έχει πολλαπλασιαστεί χιλιάδες φορές, φτάνοντας σε ένα ρυθμό που δεν έχει ξαναπαρουσιαστεί στη Γη μετά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων, πριν από 60 εκατομμύρια χρόνια, γεγονός που έχει καταστροφικές επιπτώσεις τόσο στα οικοσυστήματα, όσο και στις ανθρώπινες οικονομίες και κοινωνίες .

Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Science Advances, το λιώσιμο των πάγων της Γροιλανδίας, που ζεσταίνεται με διπλάσιο ρυθμό από τον υπόλοιπο πλανήτη, θα επιταχυνθεί τα επόμενα χρόνια. Ένας από τους συγγραφείς της μελέτης, ο Bernd Kulessa, του βρετανικού πανεπιστημίου του Swansea, υποστηρίζει ότι τυχόν πλήρης εξάλειψη των πάγων θα οδηγούσε σε άνοδο της στάθμης των ωκεανών κατά επτά μέτρα.

Ο πλανήτης έχει ήδη καταναλώσει στους πρώτους επτά μήνες του 2017 όλους τους πόρους που παράγει σε ένα χρόνο. Τώρα καταναλώνει με … πίστωση, όπως λειτουργεί και η οικονομία. Το ίδιο οικονομικό και κοινωνικό σύστημα που δημιουργεί τη φούσκα του οικονομικού χρέους, δημιουργεί και τη φούσκα του οικολογικού! Αν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη κατανάλωναν όσο οι Ευρωπαίοι, θα χρειάζονταν τρεις πλανήτες για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους.

Τα μέτρα που έχουν έως τώρα ληφθεί, όπως η συμφωνία του Παρισιού, είναι τελείως ανεπαρκή για να αντιμετωπίσουν φαινόμενα που απειλούν όχι μόνο τον άνθρωπο, αλλά κάθε είδος ζωής στον πλανήτη.

Μπορεί κανείς όμως να φανταστεί το τι πρόκειται να γίνει όταν ο Πρόεδρος της ισχυρότερης χώρας του κόσμου αποσύρεται από τη συμφωνία και επιτίθεται ευθέως στην Επιστήμη και στα πορίσματά της, δηλαδή στον ίδιο τον Ορθολογισμό. Στην ιστορία των ανθρωπίνων κοινωνιών και των ανθρωπίνων ιδεών, η παραφροσύνη εμφανίζεται πριν από τις μεγάλες καταστροφές. Τις προετοιμάζει και τις προαναγγέλλει.

Ακόμα κι αν γλυτώσουμε από τον πυρηνικό πόλεμο που απειλεί κάθε λίγο και λιγάκι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ακόμα κι αν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να συμμορφωθούν με τη συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή, και πάλι το πρόβλημα θα παραμείνει. Γιατί η ίδια η συμφωνία είναι ανεπαρκής.

Στην πραγματικότητα, όλο και περισσότεροι σοβαροί αναλυτές στον πλανήτη, επισημαίνουν ότι είναι αδύνατο στα πλαίσια του υπάρχοντος οικονομικού και κοινωνικού συστήματος, να αντιμετωπισθούν τα προβλήματά του, αλλά και να εξασφαλισθεί μεσοπρόθεσμα-μακροπρόθεσμα η ίδια η συνέχιση της ζωής (όχι μόνο της ανθρώπινης ζωής).

‘Ένα τέταρτο αιώνα αφότου, όχι μόνο ο «σοβιετικός κομμουνισμός» (ότι κι αν ήταν), αλλά και η ίδια η ιδέα ενός κοινωνικο-οικονομικού συστήματος υπό τον έλεγχο και όχι για τον έλεγχο των ανθρώπων, από τις δυνάμεις που οι ίδιοι δημιούργησαν, φάνηκε να δέχτηκε θανάσιμο πλήγμα, η εφιαλτική προοπτική ενός «Τέλους της Ιστορίας», όπως το προφήτευσε ο ελαφρός, όπως και η εποχή μας, Φουκουγιάμα, γύρω στο 1989-91, φαίνεται να είναι μπροστά μας, αλλά με πολύ διαφορετικό τρόπο. Δεν θα πρόκειται για τον ιστορικό θρίαμβο των «αγορών» και της «δημοκρατίας», για τον οποίο πανηγύριζε ένας ο όχι και πολύ καλά μορφωμένος «ιδεολόγος» του θριαμβεύοντος καπιταλισμού, αλλά κινδυνεύει να είναι το τέλος της ζωής!

Εκτός αν, εγκαίρως, οι ανθρώπινες κοινωνίες αποκτήσουν την εναργή βούληση να το αποτρέψουν.

 

Τα στοιχεία για το παραπάνω άρθρο πάρθηκαν, μεταξύ άλλων, από τα ακόλουθα δημοσιεύματα

http://www.preventionweb.net/publications/view/51342

http://www.defenddemocracy.press/climate-change-threatens-uninhabitable-conditions-for-the-middle-east-and-north-africa/

http://advances.sciencemag.org/content/3/6/e1700584.full

http://news.mit.edu/2017/deadly-heat-waves-could-hit-south-asia-century-0802

http://www.defenddemocracy.press/committing-geocide-climate-change-corporate-capture-susan-george/

http://nymag.com/daily/intelligencer/2017/07/michael-oppenheimer-10-percent-chance-we-meet-paris-targets.html

https://www.sciencesetavenir.fr/nature-environnement/les-etats-unis-sortent-de-l-accord-de-paris-jean-jouzel-et-valerie-masson-delmotte-reagissent_113502

http://blogs.plos.org/ecology/2016/12/23/extreme-weather-events-and-climate-change/

 

Οκτώβριος 2017

The danger of Nuclear War and the Political Paralysis of Europe, the European Left, Russia and China

By Dimitris Konstantakopoulos

Never since the Cuban Missile Crisis has there been such an unstable situation in the global political system, including the system of management of nuclear arms and US power.

To the already exceptionally tense and dangerous atmosphere around North Korea there has now been added a crisis over Iran, which is pushing the European powers and Russia to become aligned against the policies of USA and Israel preparing a new, greater and, very probably, nuclear war against Iran. A very serious political crisis is smoldering in Washington itself, with some people believing it is the most serious in the history of the United States.

In the most official way, in front of the representatives of all the nations of the world, for the first time since the defeat of Nazi Germany in 1945, the President of the United States, Donald Trump, has spelled out the threat of annihilating a nation of 25 million people.

His speech represents the negation of all achievements of human civilization. And this speech did not provoke any serious, proportionate or meaningful reaction in the world.

The absence of such reaction can be attributed to various factors and different calculations. But its consequence is none other than to legitimize that kind of threats today and their  realization tomorrow.

Such a lack of reaction does not deter and discourage, it encourages and facilitates the use of nuclear weapons and it increases the obvious risk of a global catastrophe, something which was proven especially in the 20th century. In the wake of the 1st World War both camps believed the other one was bluffing, and that, in any case, the conflict would not last more than a few months. The conflict lasted four years and destroyed all Europe.

The policy of trying to appease and accommodate Hitler has also been the main policy of Britain, France and USSR, before the 2nd World War. It only encouraged Nazi German aggression and facilitated the War. Germany all but won it, its troops having been stopped only some miles from the Kremlin. It was finally defeated, but only at an unbelievably enormous cost paid by all European nations, and in particular by the Soviets, the Yugoslavs, the Greeks and the British.

 

The deafening silence of Europe, the European Left, Russia and China

It is obvious that the actions and the policy of the US government under President Trump took all major powers by surprise and shocked them.  They did not expect them, did not forestall them and now limit themselves more or less to a role of spectator of actions that literally could involve the survival of humanity.

Europe hopes it will wake one day with the Trump problem having been resolved by itself. From time to time they say to Americans that what they are doing is terrible and dangerous (it is indeed terrible and this is exactly why they are doing it!). In Germany many top specialists on foreign policy published an appeal in Zeit. They believe German “anti-Americanism” is the danger, not the US policy that is fueling it!

The European Left seems interested only in defending pensions, and it is not doing very well even at that. They don’t want to identify themselves with a regime like the North Korean, but they forget that what is going on has nothing to do with the type of the regime. On the contrary, the external, imperialistic pressure on non-Western countries, beginning from the USSR, has always been a strong factor contributing to the rise of authoritarian types of government, as the best suited for a country to oppose a threat of aggression. At the very least it can plausibly justify this authoritarianism.

Western interventions in the Third World have played a great role in the advent of authoritarian regimes. Imposing “democracy” was never the aim of the West in the Arab and Muslim World and the results of 25 years of disastrous wars in the Middle East are here for everybody to see. Even in Russia it was the US administration which pushed and enthusiastically supported the violent dissolution and bombing of the Russian Parliament by President Yeltsin in 1993 (probably the most democratically elected parliament in Russian history), in order to permit the passage of Soviet property to a handful of oligarchs from 1994 onwards. “Democracy” seemed useful only as a means for destroying   the Soviet regime, not as a system of government. Now the West criticizes  the human rights record of Putin’s government as it never did with the much more serious crimes of the Yeltsin era, or it does not do with the regime imposed in Kiev after a coup organized by the US Deputy Secretary of State Victoria Nuland.

In any case, to annihilate North Korea is not a method for imposing democracy in that country.

What about the alternative centers like Russia and China? Moscow still seems to be trying   to gain as much as possible out of the supposedly pro-Russian trends of Trump and has left most of the handling of the Korean crisis to China. China wants at all costs to avoid any clash with Americans. But if it abandons North Korea, President Xi is in reality running the risk of experiencing, in a very different form and through very different ways, his own “Gorbachev moment”.

 

One error brings more!

It is not easy of course, for political forces and people inside the US and around the world which supported Trump, claiming he is a kind of “anti-establishment”, “anti-war”, “anti-oligarchy”, “anti-globalization”, “anti-NATO”, “pro-Russia” candidate, to accept the degree to which they were deceived. Sometimes this love of Trump has verged on the ridiculous . For instance, the quite popular Russian newspaper Moskovsky Komsomolets, commenting on Trump’s election, drew a parallel between his entering the White House and the storming of the Winter Palace in St. Petersburg in October 1917!!! It defies not only reason but every possible form of human imagination for one to confuse a deal maker and casino owner, family friend of Murdoch and Netanyahu, with Lenin, Trotsky, the Bolsheviks and the Russian Revolution!

Sometimes, not always, the intentions behind such an enormous error of judgment were good. People were becoming desperate about “globalization” and US-driven Wars. They therefore tended to believe everything and everybody who seemed to be an opponent. The same thing by the way happened in the inter-war period, leading to the rise of fascism and Nazism and to the 2nd World War.

To dismiss what Mr. Trump is now saying and doing, to dismiss the serious threat to the world his administration represents on the implicit or explicit excuse that he is not serious, he is mad, he is bluffing, is not very convincing, especially coming from people who until recently suggested to us that we should take very seriously what the same Trump was promising, or rather what they thought he was promising before he was elected. Trump is nothing other than what he and his administration are doing.

 

Coherence behind Madness

Of course Trump himself is not consistent. Probably he is not even wholly conscious of what he is doing. But history (or, more probably, the forces trying to control and manipulate it, and who most probably were also able to help Trump from behind the scenes to assume power) needs exactly such a person. If he is really “mad”, as some people claim, then he is the ideal candidate to apply the reckless “madman” strategy. In dealing with Korea and the Middle East, indirectly with China and Russia, Washington and its extremist allies are now trying to bring the nuclear card into the game. If Trump himself is not fully conscious of the terrible repercussions this game will have, he is more, not less, effective to play the role assigned to him.

(I believe the Empire did the same under Reagan. They applied the maximum of threats against the USSR, to provide the arguments for Soviet reformers who had already accepted integration into the West through surrender to the West. The threat to China now comes with an implicit false promise: “Give us North Korea and we will let you develop unimpeded”. If President Xi agrees to play this game, he runs the risk of himself provoking, in a very different form and through very different ways, what he is most afraid of: a Chinese “Gorbachev moment”. One of the reasons the Chinese regime did not collapse like the Soviet one, was that the Chinese Communist Party kept intact and central to its communication policy the image of the West as an enemy).

The Empire hopes that by bringing nuclear arms and madness into the equation, it will oblige the other players, who are rational, to succumb to its demands. That is all that it is about. It is extremely dangerous, it is madness, but, as Polonius said (Hamlet, Act II), there is a method to it. The opposing forces are those lacking in method!

History, or those who are trying to control and manipulate it, needs exactly this kind of character in order to achieve what is to be achieved. Only by bringing the nuclear card into play, only by bringing on a character who can persuade that he is ready to use it, can they have a realistic, as they see it, hope for reversing the colossal, potentially strategic, defeat they have already suffered in the Middle East, with the introduction of Russian troops into Syria, and also to avert the otherwise unavoidable consequences of the economic and technological ascent of China.  Their calculus is that the other world players are “rational” and that they will not risk a global catastrophe. By bringing uncertainty and irrationalism into world politics they hope to win by having their opponents retreat.

As we already said, Trump is nothing other than what he is doing. In economics he did not deliver all power to the … Soviets, but to Goldman Sachs. In ecology, he launched a war against life. In social matters he wants to curtail benefits to poor Americans. In geopolitics, during his presidency, we have seen the appearance of enormous risks of nuclear conflict in both Korea and the Middle East (if they remain limited there), the testing of new, extremely destabilizing “conventional” and nuclear weapons, a military threat against Venezuela, an extremely aggressive development of NATO forces on the perimeter of Russia and of US forces around China. Mosul, the second most important city of Iraq, was flattened.

All that in just seven months! That can make any person of sound mind ask the question: Are we going to be here at the end of his term?

Trump’s geopolitics are nothing other than a renewed, expanded, more extremist and more clearly nuclear re-edition of the known neocon program, spelled out initially by President George Bush in his famous speech against the Axis of Evil. It is the organization of a proactive drive to full world hegemony, in order both to limit the consequences of the Chinese economic-technological ascent and to reverse the results of the Russian intervention in Syria.  If fulfilled, Trump’s goals will transform Finance and US Empires into a totalitarian system dominating the whole planet – or, they will lead to the termination of life.

Recently, Mr. Lavrov, the Russian Foreign Minister said that Western decline is “objective” in character. This is true, but it is only a part of truth. There is not such determinism in human history and Russian history in particular testifies amply exactly that. In critical historical junctures there are many possible results, as people may react in different ways to a given objective situation.  If you don’t stop Western intervention in Libya, then you will have an intervention in Syria. If you send troops to Syria, you will make the other side think twice before escalating the conflict. This is an example of the “correlation” between “objective” and “subjective” factors. If China for instance, believes that by giving North Korea to the Americans it will avoid a clash with them, it will risk confronting them under more dangerous and difficult conditions, even if we avoid, which already seems extremely difficult, the disastrous global, ecological, civilizational and economic consequences of a Korean conflict and if such a conflict remains contained and “limited”. Manoeuvring  and tactics of course have an important place in policy – but they cannot substitute for strategy and they should not become a substitute for taking the really hard decisions.

It is not that the Empire does not see what Mr. Lavrov sees. It is exactly because it sees the same picture a determined fraction in its leadership wants to do something about it! The “something” is to use its influence on the President to push war into his agenda and create the conditions that will render it unavoidable.

 

 Crisis in the Palace

When in a system no politics is admitted, no open discussion of the perspectives of society is permitted, whether by police or by indirect, totalitarian control of the representatives of a given society (the media and the political class) and by the systematic destruction of even the capacity to formulate political thought, as happens now in modern day Western societies, the problems and contradictions banned from the public sphere do not disappear. Because they have objective roots, they reappear at the very center of the system and are expressed there. A classic example is the Soviet Union, which had banned any expression of public disagreement and any possibility of open foreign influence. They disappeared from society only to reappear at the center of the system, inside its ruling nomenclatura, inside the Politburo and the Secretariat of the Central Committee of the ruling Communist Party.

In Washington itself a political crisis is now smoldering (certain commentators judge it to be the most serious in all the history of the United States), naturally rendering even more serious and intrinsically unstable the situation on the nuclear front. This has been demonstrated beyond the shadow of a doubt through the exchanges of “moron” insults and challenges to competitive IQ tests between President Trump and his Secretary of State Tillerson.

The unprecedented statement  by the Republican head of the Senate Foreign Affairs Committee (one of the three most important people, institutionally, as far as US foreign policy is concerned) that the policies of President Trump could lead to the Third World War, are absolutely characteristic of the atmosphere in Washington. Never in the history of the United States have there been such public conflicts, at such levels and on such subjects.

Even if we confine ourselves to what is on public sight, it becomes clear that two camps are in opposition regarding war against both Iran and Korea:  a war which one has difficulty in imagining how it cannot be nuclear and how it will remain limited. What is certain is that its global repercussions, ecological, civilizational and economic will be unprecedented.

The Pentagon, the State Department and the CIA made quite clear they wish to exhaust all peaceful means of resolving the conflict with North Korea and disagree with the view that Iran has violated its nuclear agreement. Given the power of these three institutions in the USA, one can easily understand that there is a hidden part of the iceberg.  There is a “Party of War”, which is able to exert pressure on Donald Trump, to control him and manipulate him in one way or another. There is no other explanation of all this Washington infighting.

We cannot easily prove the existence of this “War Party”: or describe its exact structure. We have to deduce its existence by what is happening, and what is happening simply cannot be explained in any other way than by admitting its existence and considerable power and influence. Like mathematicians had to introduce imaginary numbers, out of the need to complete their system, not out of any human experience, we could speak here of an “imaginary”, “unseen” so to say would be Emperor, the first of this kind in Human History, representing the most totalitarian and extremist forces in the leadership of the system. He has to remain secret, because his program is simply not presentable.

We have seen the same “Party of War” in action in Iraq, in Libya, in Syria, in Ukraine and on many other occasions. Probably it is responsible for “letting 9/11 happen”, because if it did not happen it would be extremely difficult to proceed with a dozen Middle Eastern wars and interventions. Its preferred method is the sui generis “entryism” into the US (and other countries’) establishment and the circumvention of the normal institutional state mechanisms, something that happened in all the lead-up to the Iraq war. This party existed all through the Cold War and even before, from 1943, when an important part of the US and British establishment began to work out a plan for launching a Third World War against the Soviet Union.

This is the party which is now trying to push its war agenda through its influence on Trump and which probably contributed from behind the scenes to his election. If anybody has a better explanation of what is going on, he has only to provide it.

There are suggestions in the media and suspicions that Mr. Kissinger, Mr. Kushner or Mr. Netanyahu are behind the “Madman” strategy Mr. Trump has opted for. Given the ideas and the past of all three of them, this could be true. We still don’t have any proof of that, as we are not in a position to know what they advise Mr. Trump and the network of those relations. Maybe some people in the US services know better and maybe this is the reason some of them have repeatedly undermine the plan of a war against Iran, denying the false assumptions about his nuclear program, used to justify a war.

Washington is currently abuzz with rumors that the American “deep state” is preparing a kind of “palace coup” against Donald Trump, possibly evoking Article 25 of the United States Constitution, a possibility already mentioned by Steve Bannon, the dismissed far-right “ideologue” and “strategist” of Mr. Trump. The Breitbart website, controlled by Mr. Bannon, published on October 9th an article on “Columbus Day” entitled “The Nuclear Option”. The article is interpretable as an indirect encouragement to the President of the United States to inaugurate a new historical era, as Columbus did with the discovery of America, by making use of the United States’ nuclear arsenal. Note also that Mr. Trump’s advisor on religious matters,  Evangelist Pastor Robert Jeffress , explained, citing  the epistle to Romans, that God has authorized Mr. Trump to use whatever means are required to exterminate the North Korean leader.

According to an article in the magazine Vanity Fair, reported also by other mainstream US media, such as the NBC, the United States Secretary of Defense Mr. Mattis has already held discussions with other collaborators of the President on what they should do if he decides to launch a nuclear attack.

According to the prevailing regulations, there is no legal way to stop the execution of an order to launch a nuclear war. It is given by the President of the United States and only by him, without asking anybody!!!  If he gives it, the US armed forces are obliged to carry it out, without discussion. As was explained recently in reports published in the American media, for such an order not to be executed, more than one American military officer would be obliged to disobey it, with all that would imply for them.

Now some people will probably say that it is not possible for the Pentagon and the CIA to oppose plans that aim to US domination over the world. After all, both institutions exist to pursue exactly that aim.

But in fact there is not any paradox here. It is true that those institutions and the ruling class of the US in general want to use every means to preserve US world domination. But a significant part of them wants of course to dominate the world: they don’t want to destroy the object of their domination, including the United States.

As a significant part of the US establishment and of the US ruling class are becoming conscious of the risks inherent in the “madman”, “chaos” strategy of Trump, it is only normal and fully predictable that they will try to resist it, even by organizing “palace coups”. It is not at all certain that they will manage to stop the President and the forces behind from unleashing with his “fire and fury” a chain of events potentially leading to a global catastrophe.

By their function and their position the US military and the Pentagon are accustomed to making rational analysis of a given situation. They are able to know and to calculate better than anybody else the real dangers inherent in the “madman”, “chaos” strategy pursued by Trump in the world and suggested by Netanyahu in the Middle East. The “rational” kernel of this reckless strategy is that, if America pretends to be mad, then the other players (Russia and China) will succumb to its pressure to avoid a general catastrophe as they are rational.

 

An Example about the Power of the Example

Such a line of “mad” thinking, provides also with a motivation for the Empire to launch a “limited war” against Korea (it could also be against Iran), because that way they will be able to use this terrible example. An example is always the best way to educate people. When Henry Kissinger visited Europe in 1972, trying to deter the participation of Communist Parties in the Italian and French governments and to torpedo any détente with Soviet Union he said to his interlocutors: “Watch closely what happens in Chile” (information the writer had from Jorge McGinty, responsible for the foreign relations of the Chilean Socialist Party). In 1973, the world was able to watch what happened to Chile and Salvador Allende. Some people did not grasp the message fully, such as Aldo Moro, who was abducted and executed four years later by the “Red Brigades”.

We can’t know which of the two imperial camps will prevail. On one hand we have the President of the USA with his enormous powers and a very decisive party of war behind him. On the other we have numerous important forces and institutions. Their problem is they lack a clear strategic alternative to what the extremists are proposing. For example, to accept defeat in the Middle East and co-manage the region with the Russians is not easy to accept. But when a power has already done what the US has done in the Middle East, it is very difficult also to propose another successful alternative for the USA. There will be a cost for all that happened and the US will not avoid it any way. The real choice is behind a huge damage limitation operation and the generalization of disaster and it is really hard for the people who have to take the decisions and fix the strategies.

The fact that no serious reaction to such plans is visible from outside the USA, or from Western societies, facilitates the extremists. For example Roosevelt, Keynes, or European Social Democracy were able to apply their politics, because the existence of the communist Soviet Union and its challenge to Western capitalism it was projecting was providing them with a very strong argument. They had to do something otherwise the Communists would try to seize power.

Vice-versa, if one decides he can go on with a policy without anybody willing to stop him, then he has a serious motivation to proceed.

Unfortunately, for the time being, almost all political players around the world seem absolutely unprepared for what they see unfolding before their eyes, and apparently prefer not to believe it! They hope that God (or the US “deep” or just the normal state) will avert the unprecedented threats in an “automatic”, “objective” way, without them bothering to do anything significant.

 

War, the Left and Multi-polarism

The potential opponents of the Empire, not only do they facilitate in this way the work of its extremist faction, they also lose a historic opportunity. There is no more urgent and more important task now than to save the world from nuclear war. If the European Left, or Russia, or China will express that need in a clear political way, for everybody to hear, then they will achieve enormous international political results.

For the so-called European “Radical Left”, the situation presents it with a unique, golden possibility to take the initiative and to redress the catastrophic situation in which it found itself after the collapse and the capitulation of SYRIZA, in July 2015, by organizing a strong, mass and internationally coordinated demonstration of its opposition to war against Iran, North Korea and also Venezuela, which is equally under threat.

As Rome developed its imperialism, it destroyed its inner democracy, moving from the Republic to the Empire. If the so-called Left in the West does not do something serious and brave to stop this course, it will simply have no future whatsoever. And perhaps nobody else will have either.

And if there is a chance of Europe reversing its course, moving in a social, democratic and ecological direction, it cannot do it if it remains a passive vassal of the United States, their banks and of NATO. The aggregation of European opportunisms can only help a continental catastrophe.

What is true of European Left is also true of Russia and China. They both represent a possibility of counterbalancing an imperial power which is in the process of becoming totalitarian. Russia has a formidable military power, China a formidable economic power.

These are necessary but not sufficient elements to move to a multi-polar system. But to do this you don’t need only force, hard and economic (soft) power, you need also an alternative political and civilizational vision, political (soft) and “smart” (strategic) powers, which Russia and China at the moment lack.  They have adopted many of the dominant characteristics of Western Capitalism and a large part of their upper classes want exactly that, they are dreaming of what long ago became the nightmare of the most enlightened segments of the West!

It is somewhat schizophrenic to read, in Chinese and Russian newspapers, critiques of the very sanctions China and Russia are voting against North Korea. Nothing good will come out of such schizophrenia if prolonged. Multi-polarism cannot be born automatically out of objective conditions and it won’t be a simple result of rising Russian and Chinese power. It has a chance only if it will be able to become a real international political project.

A first step would be for Russia and China to make the bold move and, instead of trying to appease Mr. Trump, USA and Israel, take the initiative to clearly and loudly denounce his threats and form an international front to deter any prospect of nuclear war. This will be a gigantic political step in the direction of establishing a Multi-Polar World.

 

October 16, 2017

 

Στις “Ναυτικες Δυναμεις” (ΗΠΑ, Βρετανια, Ισραηλ) δινουν την Κυπρο Τσιπρας και Κοτζιας

Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

 

Την οργανική ενότητα της επίθεσης κατά, και του προγράμματος καταστροφής/υποδούλωσης του ελληνικού λαού και στην Ελλάδα (με οικονομικά μέσα) και στην Κύπρο (με γεωπολιτικά), επιχειρεί να αναδείξει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Ο συγγραφέας υπογραμμίζει μάλιστα ότι, τόσο το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο (βάση των συνομιλιών της Γενεύης για το Κυπριακό), όσο και η Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας συνετάγησαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου! Κάνει,δε, λόγο για «κυπριακό γεωπολιτικό πείραμα» που έρχεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του «ελληνικού οικονομικού πειράματος».

Το βιβλίο προλογίζουν ο Μίκης Θεοδωράκης (που κάνει και μια δραματική, προσωπική έκκληση στον Τσίπρα να μην κάνει πράξεις που κινδυνεύουν να θεωρηθούν προδοτικές) και ο πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος. Το βιβλίο αρχίζει με μια γνωμάτευση του διαπρεπούς συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο και πραξικοπηματικό χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης που δεν τερματίσθηκε οριστικά, αλλά μόνο προσωρινά (και με «απώλειες» για την κρατική υπόσταση της Κύπρου), και παραμένει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κυπριακό κράτος.

Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του συγγραφέα έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει το Κυπριακό όχι μόνο ως ελληνοτουρκική διένεξη, αλλά και ως «κρυμμένο», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, «αποικιακό πρόβλημα».

Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, η Δυτική Αυτοκρατορία να επιτρέψει την μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, λόγω της παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας του νησιού. Ο διεθνής, δυτικός παράγων θέλει το νησί αποικία, αλλά το θέλει δική του αποικία, δυτικό προτεκτοράτο, και για να το πετύχει αυτό έβαλε την Τουρκία στην κυπριακή εξίσωση το 1955 και την ενεθάρρυνε να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, απαγορεύοντάς της όμως να καταλάβει όλο το νησί.

 

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η τωρινή πολιτική της Αθήνας στο Κυπριακό έρχεται ως φυσιολογικό συμπλήρωμα και αποτέλεσμα της πολιτικής της στο θέμα των δανειακών και των μνημονίων, δηλαδή της απόφασής της να μην προετοιμαστεί και να μην δώσει τον αγώνα αποκατάστασης της ελληνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, όπως υποσχέθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα.

Η ελληνική κυβέρνηση, υπενθυμίζει ο συγγραφέας, προσπάθησε να στηριχτεί στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, για να «μαλακώσει» κάπως την επιθετικότητα του Βερολίνου και των πιστωτών, με αποτέλεσμα το φιάσκο και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου 2015, για την οποία, μας θυμίζει, ευχαρίστησε δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, όπως είχε πράξει και ο Σημίτης στην κρίση των Ιμίων. Όπως παρατηρεί σαρκαστικά ο συγγραφέας, «χρειαζόμαστε βοήθεια ακόμα και για να παραδοθούμε».

Σήμερα, η Αθήνα, έχοντας ήδη παραιτηθεί από την προσπάθεια ανατροπής του νεοαποικιακού καθεστώτος, στηρίζεται πάλι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να «απαλύνει» κάπως τη στάση των «πιστωτών» και ιδίως του Βερολίνου απέναντί της και να αποσπάσει κάποια ρύθμιση για το χρέος, υπενθυμίζει ο συγγραφέας. Για τον λόγο αυτό, τονίζει, Ουάσιγκτον και Λονδίνο θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή προσφέρει μια «χρυσή ευκαιρία», για να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της Αθήνας στην ουσιαστική κατάργηση του κυπριακού κράτους και την απόσπαση εκ νέου του πλήρους ελέγχου του νησιού, κάτι που επιχειρούν αδιαλείπτως από το 1960.

Πολύ περισσότερο όταν, σημειώνει ο συγγραφέας, υπάρχει και η ταυτόχρονη ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στη Λευκωσία, που συχνά και δικαιολογημένα κατηγορείται για όσα κάνει, μόνο που δεν τα κάνει μόνος του. Ο γνωστός ρόλος του Αναστασιάδη τον καθιστά και χρήσιμο «αλεξικέραυνο» για να συγκαλύπτονται οι ευθύνες της Αθήνας και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, χωρίς τη συνεργασία των οποίων θα ήταν απλώς αδύνατο στον Κύπριο Πρόεδρο να κάνει οτιδήποτε.

Η «Αυτοκρατορία», υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, αφού απέσπασε την ελληνική κρατική κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού δημιούργησε έναν μηχανισμό υφαρπαγής της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αφού άρπαξε τις κυπριακές τράπεζες, τα οικονομικά μέσα της κυπριακής Εκκλησίας και κατέφερε βαρύ πλήγμα στο συνεργατικό κίνημα του νησιού, επιχειρεί τώρα να αποσπάσει τον σκληρό πυρήνα των στοιχείων εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και ιδίως το τεράστιο, κολοσσιαίας σημασίας «χαρτί» της παρουσίας των Ελλήνων στην Κύπρο και του κράτους που νόμιμα διαθέτουν σε ένα νησί ανυπέρβλητης, παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας!

Στη γνωμάτευση του, ο εγκυρότερος, εν ζωή σήμερα, Έλληνας συνταγματολόγος, ο καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, τονίζει τον παράνομο χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης και της συμμετοχής σε αυτήν της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, που δεν είναι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, παρά πραξικοπηματική υφαρπαγή της ύψιστης συντακτικής εξουσίας από τον κυπριακό λαό και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, με τη συνδρομή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου. Στο βιβλίο παρατίθεται και η γνώμη του εν ενεργεία εφέτη Νικόλαου Σταυριανίδη που απευθύνει έκκληση στους Κυπρίους συναδέλφους του να εξετάσουν επειγόντως, όσο δηλαδή υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Αναστασιάδη.

Σημειωτέον ότι αυτά είναι τα μόνα δύο δημοσιευμένα νομικά κείμενα για τη Διάσκεψη της Γενεύης, καθώς ούτε η κυβέρνηση της Αθήνας, ούτε αυτή της Λευκωσίας έχουν δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί αποδέχτηκαν αυτή τη Διάσκεψη ως μέθοδο «επίλυσης του Κυπριακού».

Στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία που, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στην Κύπρο, όπως και η σύγκρουση Ερντογάν, Νετανιάχου και Τραμπ, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, που απέτρεψαν, μέχρι στιγμής, τον «αιφνίδιο θάνατο» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν είχε π.χ. πετύχει το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν πέρυσι και είχε πάρει τη θέση του ένα ανδρείκελο τύπου Σίσι, δεν θα υπήρχε πιθανότατα σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία!

Ο γνωστός και πολύ μαχητικός Κύπριος δημοσιογράφος και σχολιαστής Λάζαρος Μαύρος, διαχρονική «συνείδηση» των Ελλήνων της Κύπρου, χαρακτήρισε το βιβλίο του Κωνσταντακόπουλου «ισοδύναμο» προς το «Ξύπνα Καημένε μου Ρωμιέ», τον ύμνο της κυπριακής αντιαποικιακής Επανάστασης του 1955-59.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μοναδικός σκοπός για τον οποίο συγκλήθηκε η διάσκεψη της Γενεύης είναι η προκαταβολική ακύρωση της όποιας δυνατότητας του κυπριακού λαού να αποδοκιμάσει ξανά σε δημοψήφισμα ένα τερατώδες σχέδιο λύσης, όπως αυτό που απέρριψε το 2004, αλλά και να απομειωθούν έτι περαιτέρω τα υφιστάμενα σήμερα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας διεθνώς δια των υπογραφών Αναστασιάδη και Τσίπρα.

Εξετάζοντας λεπτομερώς τη δομή των προτάσεων για την Κύπρο τόσο της Αθήνας, όσο και της Λευκωσίας, ο Κωνσταντακόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετατρέπουν το νησί, από τυπικά ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε Δικτατορία Ξένων, δεύτερο «δυτικό προτεκτοράτο», μετά την Ελλάδα, εντός της Ε.Ε., με βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» στη διοίκησή του, χωρίς δικό του στρατό και υπό κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης».

Αυτό ονομάζει κανονικό και φυσιολογικό κράτος, κατά τρόπο μάλλον εμπνευσμένο από τον Όργουελ, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, πρώην θεωρητικός και προπαγανδιστής του ΚΚΕ, πρώην θεωρητικός του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών.

‘Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα των οπαδών της ελληνικής αριστεράς που έδωσαν τη ζωή τους διαδηλώνοντας για την Κύπρο στη δεκαετία του 1950 ή του Ηλία Ηλιού, του Προέδρου της ΕΔΑ, που χαρακτήρισε ως Ανταλκίδειο Ειρήνη τις συμφωνίες του 1960, συμφωνίες που, όπως υποστηρίζει, ανέστησε εκ νεκρών για να νομιμοποιήσει τη Γενεύη η ελληνική διπλωματία (και τις εγγυήσεις μαζί τους, δήθεν για να τις καταργήσει).

Ο συγγραφέας τονίζει τον ασταθή χαρακτήρα της νέας υπό εκκόλαψη αποικίας, που νομικά θα είναι μια νέα Βοσνία, πρακτικά όμως θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα όπως έγινε με τη Συρία.

Όλο αυτό γίνεται, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, με τη βοήθεια ενός ολόκληρου παραπλανητικού μηχανισμού που ελέγχει σχεδόν όλο το σύστημα «συμβατικής», αλλά συχνά και «εναλλακτικής» ενημέρωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κατά τον συγγραφέα, το «Φτιάχνουμε κανονικό κράτος στην Κύπρο, διώχνουμε τα στρατεύματα και καταργούμε τις εγγυήσεις» είναι η τρίτη μεγάλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού, μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» και το «Σκίζουμε τα Μνημόνια».

Ο συγγραφέας εξετάζει στο βιβλίο του τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, της Κρήτης και της μητροπολιτικής Ελλάδας, για να εξηγήσει γιατί το κυπριακό κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο όχι μόνο τώρα, αλλά ακόμα και προτού δημιουργηθεί. Εντάσσει το Κυπριακό στην προετοιμασία ενός νέου μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (μαζί με το βιαστικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία, αποτυχημένη προσπάθεια να ανατραπεί ο Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος) και το συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη, αντιευρωπαϊκή πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της Ε.Ε. και την εμφάνιση ισχυρών ολοκληρωτικών τάσεων στην Ένωση.

Το βιβλίο κάνει επίσης μια αναδρομή στον ρόλο που έπαιξε το Κυπριακό στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στην επιβολή και στην πτώση της δικτατορίας του 1967 και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μετά το 1974, υπογραμμίζοντας ότι, γεωπολιτική συμπύκνωση του ελληνικού ζητήματος ανεξαρτησίας στο σύνολό του, η Κύπρος και το Κυπριακό, καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Ο συγγραφέας απευθύνει έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει άρδην πολιτική και να κόψει με το μαχαίρι τους παραλογισμούς στο Κυπριακό και την υποτέλεια που τη διακρίνει. Προειδοποιεί ότι, αν δεν γίνει αυτό, ή αν δεν υπάρξει εγκαίρως ικανή αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, σε Ελλάδα και Κύπρο, εάν αύριο η Άγκυρα, με αυτή ή μια διαφορετική ηγεσία, συμφωνήσει και εφαρμοσθεί τελικά η κυοφορούμενη «λύση», τα ίδια μεν τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν, αλλά η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην κατάσταση που είναι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα και η ίδια η χώρα, μια καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού κινδυνεύει να αποβεί ένα «1974 από την ανάποδη», όπως υπογραμμίζει, δηλαδή μια χαριστική βολή για τον ελληνικό λαό στο σύνολό του.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς στις 29/7/2017

Ελλαδα, Ευρωπη και Αμερικη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Απόσπασμα συνέντευξης στη ρωσική ιστοσελίδα Katehon.org (Φεβρουάριος 2017)

 

Η Ελλάδα είναι σε φοβερή κατάσταση. Από μια άποψη είναι χειρότερη από μια στρατιωτική κατοχή, στην οποία βλέπεις τον εχθρό και όλα είναι σαφή, ξέρεις εναντίον ποίου πρέπει να αγωνιστείς. Είναι πολύ χειρότερα όταν η κυβέρνησή σου κάνει αυτά που θέλουν οι ξένοι να κάνει.

Θυμηθείτε για παράδειγμα τον δικό σας Πρόεδρο, τον Μπαρίς Γέλτσιν. Εφήρμοσε την πολιτική που ήθελαν από αυτόν να εφαρμόσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και δεν μπορούσατε καν να διαμαρτυρηθείτε εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ταμείου.

Πιστεύω ότι διεξάγεται σήμερα μια παγκόσμια σύγκρουση για να ελεγχθεί το μυαλό των ανθρώπων. Είναι το ισοδύναμο της μάχης του Στάλινγκραντ το 1943, αλλά δεν αφορά τον έλεγχο μιας στρατηγικής θέσης. Υπάρχει μια αναδυόμενη ολοκληρωτική Αυτοκρατορία που χρησιμοποιεί την παραπλάνηση, τις εικονικές πραγματικότητες, την αντιστροφή του νοήματος των ταυτοτήτων. Θέτουν εν αμφιβόλω την ίδια την ύπαρξη ή τη χρησιμότητα της έννοιας της Αλήθειας.

Αν πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε και στον Διάβολο. Οι τύχες τους είναι αλληλεξαρτώμενες. Τον περασμένο μήνα είχαμε τον μέλλοντα Πρέσβη των ΗΠΑ στην ΕΕ, τον κ. Μάλλοχ, που άφησε τα προβλήματα της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, των σχέσεων ΗΠΑ-Ευρώπης, των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, και γύρισε όλους τους σημαντικούς ελληνικούς τηλεοπτικούς σταθμούς, εξηγώντας μας ότι πρέπει να αποχωρήσουμε για το δικό μας καλό από την Ευρωζώνη.

Κυττάξτε, ακόμα κι όταν ήμουν μικρό παιδί είχα σοβαρές αμφιβολίες για την ύπαρξη του Αγίου Βασίλη. ‘Ηξερα ότι τα δώρα τα αγόραζαν οι γονείς μου γιατί με αγαπούσαν. Τώρα γιατί ένας Αμερικανός χρηματιστής, μέλος της ομάδας Τραμπ, να αγαπάει τους ‘Ελληνες και το ανεξάρτητο κράτος τους στην Ανατολική Μεσόγειο;

‘Οταν ακούω τέτοιες συμβουλές πανικοβάλλομαι. Είδαμε τι έκανε η Γερμανία στη χώρα μας “για να μας σώσει”. Τώρα έχουμε τους Αμερικανούς που θέλουν να μας “σώσουν”. Πριν είχαμε τον Ομπάμα που μας ήθελε εντός Ευρώπης. Τώρα έχουμε τον Τραμπ που μας θέλει εκτός. Δεν νομίζω ότι είναι λογικό ή σοβαρό να μπαινοβγαίνουμε στην Ευρωζώνη και την ΕΕ ανάλογα με το πως ψηφίζουν κάθε φορά οι Αμερικανοί στις Ηνωμένες Πολιτείες!

Πριν από μερικά χρόνια, ο Ντόναλντ Τραμπ είπε “Η Γερμανία πρέπει να πληρώσει για την Ελλάδα. Αλλά αν δεν θέλει να πληρώσει, τότε ας πληρώσει η Ρωσία για την Ελλάδα”.

‘Οπως ξέρουμε, ζούμε σε έναν κόσμο παραπλάνησης. Οι πολιτικοί λένε συνήθως το αντίθετο από αυτό που εννοούν. Πρέπει να αντιστρέψετε τις δηλώσεις τους για να καταλάβετε τι θα κάνουν. ‘Ισως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι εξαίρεση. Αν δεν είναι, εγώ μεταφράζω τη δήλωσή του, χρησιμποιώντας τη “μέθοδο αντιστροφής” ως εξής:

“Θέλω να πάρω την Ελλάδα από τη Γερμανία, χωρίς να την αφήσω να πάει στη Ρωσία”

Γιατί τόσο πολλοί άνθρωποι στην Ευρώπη έχουν πρόβλημα με την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση; ‘Εχουν πρόβλημα γιατί αυτή η ‘Ενωση δεν δρα προς το συμφέρον των ευρωπαϊκών λαών. Δρα προς το συμφέρον των αληθινών ιδιοκτητών της. Ποιοί είναι οι αληθινοί ιδιοκτήτες της; Κρύβονται, αλλά τους ξέρουμε. Είναι οι μεγάλες διεθνείς τράπεζες, οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, η ολιγαρχία, οι ελίτ. Αυτές οι δυνάμεις έκαναν αεροπειρατεία στην ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τη χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι φεύγοντας από την ΕΕ και πηγαίνοντας στο πλαίσιο ανταγωνιζόμενων κρατών-εθνών απελευθερώνεσαι αυτομάτως από αυτές τις ελίτ.

Προσωπικά, θα προτιμούσα τα ευρωπαϊκά έθνη να κυριαρχήσουν επί αυτών των δυνάμεων και να ενωθούν εναντίον τους. ‘Οπως είπε ο Σαρλ Ντε Γκωλ, χρειαζόμαστε μια ενωμένη Ευρώπη “από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια”. Θα μπορούσατε να πείτε από την Ιρλανδία μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Εγώ πιστεύω ότι αυτή την κατεύθυνση πρέπει να ακολουθήσουμε.

Τώρα τι βλέπουμε; Από τη μια το κόμμα της παγκοσμιοποίησης, πούβαλε την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση κάτω από την κυριαρχία των Αγορών (και του ΝΑΤΟ). Από την άλλη τα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα, που ασκούν συχνά μια πολύ σωστή κριτική της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, αλλά δεν έχουν καμιά σοβαρή πρόταση ή σχέδιο για το μέλλον της Ευρώπης. Δεν θα προτιμούσα μια χαώδη αποσύνθεση της ΕΕ. Τα ευρωπαϊκά έθνη πρέπει να συνεργαστούν για να δημιουργήσουν μια δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική, ανεξάρτητη ήπειρο.

Ούτε μπορείς να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα τέτοιου μεγέθους, μόνο μιλώντας για αυτό που είναι καλό για μια και μόνη χώρα. Πρέπει νάχεις μια συνολική προοπτική.

Για να βρούμε μια λύση στα πολύ περίπλοκα ευρωπαϊκά προβλήματα, χρειαζόμαστε μια ολοκληρωμένη στρατηγική και αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να αρχίσουμε ξαναπαίρνοντας τις χώρες μας από το χρηματιστικό κεφάλαιο και τους Αμερικανούς, όχι μόνο στην Ελλάδα. Γιατί αυτοί ελέγχουν τις πολιτικές ελίτ σε όλη την Ευρώπη. Το δεύτερο που πρέπει να κάνουμε είναι να ξαναπάρουμε την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από αυτούς που την απήγαγαν.

Αλλά ο σκοπός δεν μπορεί να είναι να καταστρέψουμε τα πάντα επειδή δεν μας αρέσουν. Χρειαζόμαστε ένα θετικό πρόγραμμα και το πρόγραμμα των Ευρωσκεπτικιστών δεν είναι αρκετό. Δεν μας προτείνουν κάτι, λένε ότι η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση είναι μια κακή δομή και εγώ συμφωνώ 100% μαζί τους. Θάλεγα ότι είναι μια ολοκληρωτική δομή. Το πραγματικό ζήτημα όμως είναι πως να την αντικαταστήσεις με μια καλύτερη, όχι με μια χειρότερη ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων.

ΓΙΑΤΙ Η ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΎ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

Από τα όσα ήδη προέκυψαν από δηλώσεις και ενέργειες του Νίκου Αναστασιάδη, του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί και του εκπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ για το κυπριακό προκύπτει, χωρίς δυνατή αμφιβολία, ότι

α) η ίδια η σύγκληση, αυτή καθ’ εαυτή, της Διάσκεψης της Γενεύης,

β) η συμμετοχή σε αυτήν του κ. Αναστασιάδη και εκπροσώπων της Ελληνικής Δημοκρατίας,

γ) πολύ περισσότερο η υπογραφή οποιασδήποτε συμφωνίας στη Γενεύη,

συνιστούν και αποβλέπουν σε βαριά προσβολή της κυπριακής συνταγματικής τάξης (και ειδικά του άρθρου 183 σε συνδυασμό με το 184 του κυπριακού συντάγματος), των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, συγκεντρώνοντας τα χαρακτηριστικά και πραξικοπήματος (stricto sensu) και ανεπίτρεπτης ξένης παρέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία.

(Από νομικής πλευράς, το πλησιέστερο διεθνές ιστορικό παράδειγμα προς ότι επιχειρείται να συμβεί στη Γενεύη, είναι οι αποφάσεις, με συντριπτική πλειοψηφία, της εκλεγμένης γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στις 10 Ιουλίου 1940, στο Βισύ της Γαλλίας, για τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο ο αρχηγός του γαλλικού κράτους στρατάρχης Πετέν. Κύρια διαφορά, ο Αναστασιάδης στην Κύπρο ούτε καν συγκάλεσε τη Βουλή, ή πήρε κάποια εξουσιοδότηση για όσα πράττει ή προτίθεται να πράξει, ενώ αρνήθηκε ακόμα και αίτημα της αντιπολίτευσης για κοινοβουλευτική συζήτηση).

Οι πράξεις αυτές συνιστούν απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους και πραξικοπηματικής μεταβολής του συνταγματικού καθεστώτος στην Κύπρο η οποία κινδυνεύει να πλήξει, αν δεν σταματήσει άμεσα, ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, σε Ελλάδα και σε Κύπρο, και να τον θέσει σε μεγάλο και βέβαιο κίνδυνο για την ασφάλειά του, όπως άλλωστε συνέβη ουκ ολίγες φορές στην πρόσφατη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνιστούν επίσης σοβαρή απειλή για την ειρήνη στην Κύπρο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Όπως προκύπτει με σαφήνεια από τις δηλώσεις και πράξεις των πρωταγωνιστών της Διάσκεψης της Γενεύης αυτή έχει τρεις επιδιώξεις

  • να πλήξει βαριά, έως και εξαφανίσεως, την κυριαρχία του κυπριακού κράτους, όπως αυτό έχει γίνει δεκτό στην ΕΕ, ως κράτος πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, και να το πράξει αυτό από τώρα, προτού δοθεί στους πολίτες οποιαδήποτε δυνατότητα να αποφανθούν για το αν εγκρίνουν οτιδήποτε από αυτά
  • να ανατρέψει το διεθνές νομικό καθεστώς που συνιστούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τα οποία ζητείται η αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς να συνδέεται αυτή η υποχρέωση ούτε με οποιαδήποτε λύση, ούτε καν με το αν θα υπάρξει λύση του κυπριακού προβλήματος, ούτε με οποιαδήποτε “μεταβατική περίοδο”. Με αυτό τον τρόπο νομιμοποιείται η παρουσία των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο. ‘Οπως άλλωστε προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς από τις δηλώσεις Αναστασιάδη στην εφημερίδα “Πολίτης”, προτίθεται να επιδιώξει την έκδοση νέου ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που θα εγκρίνει, πριν από οποιοδήποτε δημοψήφισμα, τις αποφάσεις της Γενεύης και θα μπορεί, ως πλέον πρόσφατο, να ερμηνευθεί ως υπέρτερης αξίας των υπαρχόντων ψηφισμάτων, που απαιτούν την άνευ όρων αποχώρηση των δυνάμεων αυτών. (Ο λόγος που ο κ. Αναστασιάδης δηλώνει υπέρ της παρουσίας της ΕΕ και των μονίμων μελών του ΣΑ στη Γενεύη, δεν είναι, όπως στο παρελθόν, η συνδρομή τους στην προάσπιση του κυπριακού κράτους, αλλά η νομιμοποίηση της κατάλυσής του). Σύμφωνα με δηλώσεις των κ.κ. Αναστασιάδη και Κοτζιά, θα προβλέπεται η παρουσία τουρκικών δυνάμεων για απροσδιόριστη “μεταβατική περίοδο”, αφού δηλαδή θα έχει διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του και θα συνδέεται η εκπλήρωση της αυτοτελούς υποχρέωσης της Τουρκίας να αποσύρει τα στρατεύματα που εισέβαλαν με τη λύση του κυπριακού και με αλλαγές στα θεμέλια της συνταγματικής τάξης της κυπριακής πολιτείας. Επιπλέον, οι συμφωνίες αυτές, σύμφωνα με επανειλημμένες δηλώσεις του ίδιου του Αναστασιάδη, θα προβλέπουν την απαγόρευση στο κυπριακό κράτος να ασκεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και να διαθέτει μέσα να το ασκήσει (Εθνοφρουρά). Η τυχόν συμπερίληψη τέτοιων συμφωνιών σε ψηφίσματα του ΟΗΕ κινδυνεύει να ερμηνευθεί ως οικειοθελής παραίτηση του κυπριακού κράτους από το σχετικό θεμελιώδες δικαίωμα που του παρέχει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και από μία των πλέον βασικών ιδιοτήτων όλων των κρατών παγκοσμίως, το δικαίωμα να αμύνονται και να έχουν δικά τους μέσα προς τούτο
  • να δημιουργήσει τις νομικές, πολιτικές και διεθνείς συνθήκες αδυναμίας άσκησης της ελεύθερης βούλησης των Κυπρίων πολιτών, πολύ προτού διεξαχθεί, αν διεξαχθεί, οποιοδήποτε δημοψήφισμα

 

Σαν να μην έφταναν αυτά, δύο μέρες προ της διασκέψεως, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ διετύπωσε έμμεσες πλην σαφείς και ανήκουστες απειλές εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού λαού, που δεν είναι δυνατόν να έχουν διατυπωθεί ως αποτέλεσμα δικής του ή πρωτοβουλίας του ΓΓ του ΟΗΕ.

Γι’ αυτό και όλα τα συντεταγμένα όργανα της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και κάθε πολίτης που έχει τη δυνατότητα να το πράξει, έχουν όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, για να μη θεωρηθούν συνεργοί του επιχειρούμενου σοβαρού εγκλήματος ει;ς βάρος του κυπριακού (και εμμέσως του συνόλου του ελληνικού λαού), αλλά και συνυπεύθυνοι των βαρύτατων συνεπειών που θα έχουν τέτοιες ενέργειες, να δράσουν άμεσα για τη διακοπή της απόπειρας κατάλυσης της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, που δεν είναι άλλωστε η πρώτη στην ιστορία του.

Ιδού αναλυτικά οι λόγοι που τεκμηριώνουν τους παραπάνω ισχυρισμούς

  1. Ο Αναστασιάδης,αν και δηλώνει το αντίθετο, δέχτηκε ήδη εν τοις πράγμασι, τη συμμετοχή του στη διάσκεψη της Γενεύης ως ηγέτης των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις σχετικές προσκλήσεις του ΟΗΕ αναφέρονται μάλιστα οι Ακιντζί και Αναστασιάδης ως άτομα, με τον κ. Ακιντζί να προηγείται λόγω αλφαβητικής σειράς. Ο ΓΓ του ΟΗΕ αποδέχθηκε επ’ αυτού την άποψη του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ακιντζί, όπως διατυπώνεται σε έγγραφο προς αυτόν. Ο ειδικός απεσταλμένος του ‘Αιντε, με δηλώσεις του, αποποιήθηκε τις σχετικές ευθύνες, αποδίδοντάς τες στους Ακιντζί και Αναστασιάδη. Υπό τέτοιους όρους η διάσκεψη συνιστά, ανεπίτρεπτη επαναφορά της Κύπρου, από νομικής απόψεως, στο καθεστώς που επικρατούσε προ των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, σε καθεστώς δηλαδή ισοδύναμο προς αυτό της “εκλιπούσης Κυπριακής Δημοκρατίας”, όπως αναφέρεται στα τουρκικά διπλωματικά έγγραφα. Σε ότι αφορά τουλάχιστο τις αποφάσεις για το κυπριακό της Διάσκεψης της Γενεύης η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη καταλυθεί. Το νόμιμο κυπριακό κράτος δεν εκπροσωπείται ως τέτοιο σε διεθνή διάσκεψη που καλείται να αποφασίσει το μέλλον της Κύπρου και του λαού της.
  1. Επειδή η διάσκεψη αυτή έχει ακριβώς τη σύνθεση και την επιδίωξη της διάσκεψης των εγγυητριών δυνάμεων, που προβλέπονται από τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η σύγκλησή της μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα αναβίωσης των συμφωνιών αυτών και, επομένως, και των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων που προέβλεψαν αυτές, και τα οποία επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο το 1974.
  1. Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου συνιστούν ανεπίτρεπτη επιβολή της αποικιακής δύναμης επί του κυπριακού λαού, προκειμένου να ακρωτηριάσει το δικαίωμά του στη αυτοδιάθεση και τα δικαιώματα του υπό σύσταση τότε ανεξαρτήτου κράτους του. Οι συμφωνίες αυτές συνήφθησαν υπό καθεστώς ανεπίτρεπτων εκβιασμών και πιέσεων, παρά την αντίθετη γνώμη των παρόντων στο Λονδίνο εκπροσώπων της οργάνωσης που διεξήγαγε τον κυπριακό εθνικοαπελευθερωτικό-αντιαποικιακό αγώνα και ουδέποτε ετέθησαν υπό την κρίση του κυπριακού λαού. Είναι παράνομες σύμφωνα με σχετική απόφαση του ΟΗΕ, που αφορά αποφάσεις που επεβλήθησαν από αποικιακή δύναμη επί λαού αποικίας. Ακριβέστερα, είναι παράνομες ως προς τις υποχρεώσεις που δημιουργούν στο θύμα των πιέσεων και εκβιασμών, δηλαδή την πρώην αποικία, αλλά νόμιμες ως προς τα δικαιώματα που προβλέπουν για αυτήν, όπως τη σύσταση ανεξαρτήτου κράτους, που απορρέει άλλωστε και από πολύ πιο θεμελιώδεις και αναγνωρισμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, όπως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Ο κυπριακός λαός μόνο δύο φορές στην ιστορία του εξέφρασε άμεσα τη βούλησή του επί του καθεστώτος της νήσου, στα δημοψηφίσματα του 1951 και του 2004, με τα οποία απέρριψε το νομικό καθεστώς που προβλέπουν οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου και το οποίο είναι παρά η συνέχιση του συστήματος των “μιλιέτ” με το οποίο κυβερνάτο η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τις “τρεις εγγυήτριες” (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία) στη θέση του Οθωμανού Σουλτάνου. Ο ΟΗΕ, με ειδική απόφασή του, έχει χαρακτηρίσει παράνομες τέτοιου είδους συμφωνίες που επεβλήθησαν στους λαούς αποικιών από την αποικιακή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση το ειδικό καθεστώς ακρωτηριασμού της κυριαρχίας του κυπριακού λαού και κράτους, που μπορεί να ερμηνευθεί ότι προβλέπουν αυτές οι συμφωνίες, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερο του καθεστώτος κράτους πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, που προσδιορίζει η πράξη προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και οι θεμελιώδεις διατάξεις των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της ‘Ενωσης και να χρησιμοποιηθεί για τον ακρωτηριασμό βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του κυπριακού λαού.
  1. ‘Εως τώρα διεξήγοντο στην Κύπρο διαπραγματεύσεις μεταξύ Ακιντζί και Αναστασιάδη για τη λύση του κυπριακού ζητήματος. Η μεταξύ τους συμφωνία, αν επήρχετο, θα έπρεπε να τεθεί στην κρίση του κυπριακού λαού και να εξασφαλισθούν οι συνθήκες να εκφράσει τη βούλησή του ο λαός υπό συνθήκες απουσίας πιέσεων, εκβιασμών και απειλών. Πουθενά δεν προβλεπόταν και δεν υπήρχε ή δεν προέκυψε λόγος να προβλεφθεί διάσκεψη, όπως αυτή της Γενεύης, όπως δεν έγινε τέτοια διάσκεψη και κατά την προηγούμενη απόπειρα λύσης του κυπριακού, το 2004. Η σύγκλιση κατά τους νόμους αναρμόδιας διεθνούς διάσκεψης για την Κύπρο, συνιστά ανεπίτρεπτη προσπάθεια να δημιουργηθούν τέτοια νομικά, πολιτικά και διεθνή αποτελέσματα , που να καθιστούν άνευ αντικειμένου το δημοψήφισμα, πλήττοντας βάναυσα την παγκόσμια αναγνωρισμένη αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, αλλά και της Εθνικής Κυριαρχίας, αφού τρίτες χώρες, εν προκειμένω η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία καλούνται ουσιαστικά να αποφασίσουν θέματα που αφορούν τον κυπριακό λαό και μόνον αυτόν και επί των οποίων δεν του έχει δοθεί η δυνατότητα αν αποφανθεί.
  1. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της διαδικασίας, πλην μερικώς του κ. Ακιντζί, δεν έδωσαν καμμιά ικανοποιητική εξήγηση ούτε από που προέκυψε η ιδέα της διάσκεψης, ούτε για τους λόγους σύγκλισής της, ούτε για την ακριβή ημερήσια διάταξη και αποστολή της. Αν η Διάσκεψη της Γενεύης ήταν μια νόμιμη διαδικασία που αποσκοπούσε στη λύση ενός προβλήματος, δεν θα είχαν κανένα λόγο να μην το πράξουν. Απαντώντας στην εφημερίδα “Πολίτης”, ο Αναστασιάδης είπε ότι συμφώνησε στη διάσκεψη γιατί δεν ήθελε να έχει την ευθύνη απόρριψης της ιδέας, δηλαδή γιατί δεν μπορεί να λέει ‘Οχι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν εξήγησε γιατί γίνεται αυτή η διάσκεψη και γιατί προτίθεται να συμμετάσχει. Ο κ. ‘Ειντε, ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το κυπριακό, είπε ότι επρόκειτο περί πρωτοβουλίας των δύο ηγετών, επιβεβαιώνοντας όμως ότι θα απουσιάζει από τη διάσκεψη για την Κύπρο το κυπριακό κράτος! Μόνο ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων εξήγησε με κάποια σαφήνεια τις επιδιώξεις της διάσκεψης, με τις δηλώσεις του προς τον τουρκοκυπριακό τύπο στις 27 Δεκεμβρίου (αξίζει να σημειωθεί ότι όσα έχει δηλώσει κατά το παρελθόν ο κ. Ακιντζί, έχουν κατά κανόνα αποδειχθεί ορθά και ακριβή). Σύμφωνα με όσα είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στη Διάσκεψη, ούτε θα υπογράψει καμιά συμφωνία στη Γενεύη. Τις συμφωνίες θα τις υπογράψει η “συσταθησομένη νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος”. Δηλαδή είπε ότι στη Γενεύη πρόκειται να καταλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και να δημιουργηθεί νέο, η “νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος” κατά προφανή παράβαση των πιο θεμελιωδών προβλέψεων του κυπριακού συντάγματος, του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου.
  1. Ο Αναστασιάδης στην ίδια συνέντευξη στον Πολίτη άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι προτίθεται να πάει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να προκαλέσει την έκδοση ψηφίσματος που να υιοθετεί τις συμφωνίες της Γενεύης, πολύ προτού υποβληθούν στην κρίση του κυπριακού λαού. Δηλαδή προτίθεται να τις νομιμοποιήσει διεθνώς με δική του πρωτοβουλία.
  1. ‘Ολες οι ενέργειες του Αναστασιάδη και αυτές που ο ίδιος δηλώνει ότι προτίθεται να αναλάβει, συνιστούν προφανή κατάχρηση των συνταγματικών εξουσιών του και μπορούν να θεμελιώσουν βάσιμες υποψίες ότι δεν ενεργεί (έστω εσφαλμένα) προς ώφελος των πιο βασικών συμφερόντων του λαού του και της πιο μεγάλης υποχρέωσης ενός αρχηγού κράτους, που είναι η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του πολιτεύματός του. Εγείρεται εκ των πραγμάτων το εύλογο ερώτημα κατά πόσον, διεθνείς δυνάμεις που έχουν ενεργήσει επανειλημμένα και αποδεδειγμένα στο παρελθόν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και του κυπριακού κράτους, όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποί τους έχουν αναγνωρίσει, απολογούμενοι, έχουν και πάλι ενεργοποιηθεί και ασκούν καθοριστική επιρροή στον Κύπριο Πρόεδρο, που δημοσιεύματα ελληνικών, κυπριακών και διεθνών ΜΜΕ, φέρουν επίσης ως αντικείμενο άμεσου διεθνούς εκβιασμού.
  1. Επιπροσθέτως προς όλα τα προηγούμενα, ο εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ κ. ‘Αϊντα προέβη σε ανήκουστες δηλώσεις την 10η Ιανουαρίου, υπενθυμίζοντας σε όλους το προηγούμενο του πολέμου στη Συρία και απειλώντας εμμέσως πλην σαφώς με πόλεμο την Κύπρο. Τέτοιου είδους δηλώσεις απάδουν προς την ιδιότητα διεθνούς διπλωμάτη και δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν ο κ. ‘Αιντα ενεργεί όντως ως απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα και όχι ως εκπρόσωπος ισχυρών δυνάμεων που επιδιώκουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
  1. Η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράσταση και συνδρομή στον κυπριακό λαό για πολλούς λόγους, περιλαμβανομένης και της προστασίας των πιο βασικών συμφερόντων ασφαλείας των πολιτών της Ελλάδας. Αλλά η “συμπαράσταση” δεν μπορεί βέβαια να επεκτείνεται σε πράξεις του Κυπρίου Προέδρου που θέτουν σε κίνδυνο το κράτος του και την ασφάλεια του ελληνικού λαού στο σύνολό του. Η ελληνική πολιτεία δεν επιτρέπεται να υποκαθιστά ή να επιβάλλει στην κυπριακή το τι θα πράξει (όπως επεχείρησαν να πράξουν οι εξ Ελλάδος οπαδοί του σχεδίου Ανάν το 2002-04). Ούτε όμως και η κυπριακή πολιτεία δικαιούται να αποφασίζει για λογαριασμό της Ελλάδας. Η υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας και η συμμετοχή της σε οποιαδήποτε ενέργεια που αφορά το Κυπριακό είναι αρμοδιότητα της ίδιας και το ιστορικό βάρος της υπογραφής της το φέρουν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους που δεν μπορούν να το μεταβιβάσουν σε κανέναν, ούτε και στον Πρόεδρο της Κύπρου, αλλά οφείλουν αντίθετα να φροντίσουν ανεπηρέαστοι να συνάδει με τις πιο βασικές αρχές του δικαίου και με τα πιο ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2017

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Επιχείρηση “Κατάλυση τώρα, χωρίς δημοψήφισμα”. Θα συμπράξει η Αθήνα;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πραξικόπημα με σκοπό την άμεση κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, πολύ προτού φτάσουμε σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα και παρακάμπτοντας τη βούληση των πολιτών της, είναι ήδη σε εξέλιξη στην Κύπρο, αλλά και σε Αθήνα, ΕΕ και ΟΗΕ. Πρωταγωνιστής του (και εδώ είναι η μεγάλη πρωτοτυπία αυτού του πραξικοπήματος), όπως και στο bail-in των κυπριακών τραπεζών που προηγήθηκε για να το ετοιμάσει, είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό την άμεση καθοδήγηση της Βικτόρια Νούλαντ. Η Βικτόρια Νούλαντ είναι ο “εγκέφαλος” της νεοσυντηρητικής φράξιας στην απερχόμενη κυβέρνηση των ΗΠΑ και έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανατροπή του Προέδρου Γιανουκόβιτς στο Κίεβο, που οδήγησε στον εμφύλιο της Ουκρανίας και στη σοβαρότερη κρίση στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης εδώ και πολλές δεκαετίες. Θέλει να κλείσει το κυπριακό τώρα, πριν αναλάβει ο Τραμπ και πριν ξανατεθεί το ελληνικό ζήτημα.

Πρόκειται για μια μεταμοντέρνα εκδοχή αλλά και την ουσιαστική συνέχεια και ολοκλήρωση του πραξικοπήματος και της εισβολής του 1974, με πολύ διαφορετικά μέσα, αλλά με ακριβώς τους ίδιους αρχιτέκτονες και με την ίδια επιδίωξη: την κατάργηση του διεθνώς αναγνωρισμένου, δημοκρατικού, ανεξάρτητου και κυρίαρχου κυπριακού κράτους.

Θέλουν να αφαιρέσουν από τους ‘Ελληνες της Κύπρου (82% του πληθυσμού της νήσου, την οποία κατοικούν από χιλιάδων ετών) το νόμιμο δικαίωμα και το εργαλείο (το κράτος) για να διαφεντεύουν τον τόπο τους, που έχει τεράστια στρατηγική αξία για να τον αφήσουν στους κατοίκους του.

Αν ο σχεδιασμός Αναστασιάδη-Νούλαντ εφαρμοστεί μέχρι το τέλος και πετύχει, η διατάραξη των σχέσεων κρατικής κυριαρχίας που διατήρησε την ειρήνη στην Κύπρο, μετά το 1974, δεν θα θέσει σε κίνδυνο μόνο τους ‘Ελληνες στο νησί, αλλά και την ειρήνη στη Μεγαλόνησο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Θα οδηγήσει επίσης στην ένταξη της Τουρκίας από το παράθυρο (με δικαιώματα, χωρίς υποχρεώσεις) στην ΕΕ, συνιστώντας σοβαρό πλήγμα σε ότι απέμεινε από τον δυνάμει ανεξάρτητο χαρακτήρα της ΕΕ και αναιρώντας τον βασικότερο λόγο που ο Καραμανλής επεδίωξε την ένταξη της Ελλάδας. Θα διευκολύνει πιθανώς μια επόμενη κρίση της ΕΕ (δημιουργώντας δυνάμει Βοσνία στο εσωτερικό της) και δεν αποκλείεται να συμβάλει σε αιματηρή “τελική λύση” του ίδιου του “ελληνικού προβλήματος”.

Τι κάνει και γιατί ο Αναστασιάδης

Αντιμέτωπος ο κ. Αναστασιάδης και βασικά οι … από πίσω του, με το πολύ πραγματικό ενδεχόμενο να απορριφθεί το εξωφρενικό σχέδιο “λύσης” που ετοιμάζουν σε οποιοδήποτε δημοψήφισμα, αποφάσισαν να ξεπεράσουν τον “σκόπελο” της λαικής κυριαρχίας με την υιοθέτηση βασικών ρυθμίσεών του σχεδίου ήδη από τώρα με τη μορφή “προσωρινής συμφωνίας” και την περιβολή τους με διεθνές κύρος μέσω αποφάσεων της ΕΕ και της “πολυμερούς διάσκεψης”, που δεν έχει καμία σχέση με τη διεθνή διάσκεψη που ζητούσε από δεκαετιών η Κύπρος, αλλά αποτελεί ρέπλικα των διασκέψεων της Ζυρίχης και του Λονδίνου. Θυμίζουμε ότι εκείνες οι διασκέψεις και οι συμφωνίες που εκεί συνήφθησαν οδήγησαν στα γεγονότα του 1963 στην Κύπρο, του 1967 στην Ελλάδα και του 1974 πάλι στην Κύπρο (Ανταλκίδειο Ειρήνη είχε αποκαλέσει στη Βουλή των Ελλήνων ο Ηλίας Ηλιού τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, τότε που, ακόμα, γραμμένες με ποταμούς αίματος και με αφόρητο πόνο, οι λέξεις αριστερά και αξιοπρέπεια ήταν σχεδόν ταυτόσημες, δεν είχαν γίνει η μία το αντίθετο της άλλης).

‘Οταν ο κ. Αναστασιάδης προσέλθει, όπως ετοιμάζεται να κάνει τώρα, στην ΕΕ να την “ενημερώσει” για το δικό του σχέδιο για την ασφάλεια και τις εγγυήσεις, που δεν ξέρει κανείς τι ακριβώς προβλέπει, εκτός από τον ίδιο και τη Νούλαντ, ίσως και δυο-τρεις ακόμα, εκτός των άλλων δημιουργεί τετελεσμένα για τους πολίτες που δεν έχουν ερωτηθεί.

Τι θα πει στους Ευρωπαίους, πριν τα πει στους Κυπρίους; Πιθανότατα θα αποδεχθεί ότι οι Τούρκοι στρατιωτικοί δεν μπορούν να φύγουν αύριο το πρωί (όπως συμφώνησε ακόμα και ο κ. Κοτζιάς σε συνέντευξή του στην Καθημερινή προ διμήνου και ενώ είναι προφανές ότι αν πάρουν οι Τούρκοι αυτό που θέλουν χωρίς να φύγουν, απλούστατα δεν θα φύγουν ποτέ και δεν υπάρχει κανείς για να τους διώξει!). Πιθανότατα θα αποδεχθεί διεθνώς ότι η Κύπρος θα είναι ένα παράξενο κράτος χωρίς δικό του στρατό, αλλά με διεθνείς αστυνομίες χριστιανικών και μουσουλμανικών χωρών (άλλη μια φαεινή ιδέα της Αθήνας, ή όσων την συμβουλεύουν και αυτήνα), να τηρούν την τάξη (!) και ότι θα διέπεται από ένα παράξενο και παγκοσμίως μοναδικό είδος διεθνών εγγυήσεων.

Με δύο λόγια, ο Αναστασιάδης πάει στο συμβούλιο της ΕΕ και στο ΕΛΚ για να παραιτηθεί, ήδη από τώρα, των πιο βασικών και των πιο εύλογων και νόμιμων διεκδικήσεων όλων των κυβερνήσεων της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974, δηλαδή της πλήρους, χωρίς όρους, άμεσης αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής, ως προϋπόθεση της όποιας λύσης και της κατάργησης των αποικιοκρατικών εγγυήσεων των συμφωνιών του ’60.

Αν αύριο οι Κύπριοι πολίτες ανακαλύψουν, όπως είναι πολύ πιθανό, ότι δεν συμφωνούν με τις ρυθμίσεις που έχει προτείνει, τι θα κάνουν; Θα πάνε εκ των υστέρων να λένε στους Ευρωπαίους ότι διαφωνούν με όσα τους είπε ο ίδιος ο Κύπριος Πρόεδρος και τα συμφώνησε με την Ευρώπη, την Ελλάδα και την Τουρκία;

Ο ξένος παράγων δεν ελπίζει να μεταπείσει τους Κυπρίους για να δεχθούν το σχέδιο που απέρριψαν το 2004 σε ακόμα χειρότερη εκδοχή μάλιστα (αν μπορούμε δηλαδή να το πούμε αυτό, γιατί και τότε και τώρα μιλάμε για τον θάνατο του κράτους). Το μεγάλο όπλο των ξένων στην Κύπρο είναι κυρίως ένα: ο αδίστακτος Πρόεδρός της. Αυτό χρησιμοποιούν ώστε να εξαντλήσουν όλες τις νομιμοφανείς δυνατότητες να παρακάμψουν το δημοψήφισμα, να δεσμεύσουν όσο μπορούν περισσότερο Κύπρο, Ελλάδα και ΕΕ σε μια φόρμουλα διάλυσης του κυπριακού κράτους και να την εφαρμόσουν ήδη από τώρα, όσο και όπου είναι δυνατό.

Ο “σχεδιασμός” προβλέπει “προσωρινή συμφωνία” Ελληνοκυπρίων (δηλαδή Αναστασιάδη-Νούλαντ) και Τουρκοκυπρίων (δηλαδή Ερντογάν), που θα επιχειρηθεί να περιβληθεί διεθνές κύρος μέσω αποφάσεων της ΕΕ και της διάσκεψης των εγγυητριών δυνάμεων (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία που θα συγκαλέσει ο ΟΗΕ). Οι βασικές πρόνοιες αυτής της “προσωρινής συμφωνίας” θα υιοθετηθούν με νομοθετικές πρωτοβουλίες από τώρα και η Κυπριακή Δημοκρατία ως κρατική οντότητα θα αρχίσει να εξαφανίζεται πολύ προτού γίνει (αν τελικά γίνει) το δημοψήφισμα.

Στο δημοψήφισμα, αν γίνει, οι Κύπριοι πολίτες θα μπορούν να ψηφίσουν ότι θέλουν. Αλλά στις πραγματικές τοπικές και διεθνείς συνθήκες η πιθανότητα να ανατρέψουν εκ των υστέρων με την ψήφο τους τετελεσμένα και το νομικό επιχείρημα που θα προσφέρει στην Τουρκία και τον διεθνή παράγοντα η υπογραφή του Αναστασιάδη είναι μηδαμινή. Πέραν του ότι θα εκβιασθούν πολιτικά τότε για να μην απορρίψουν μια συμφωνία που έχουν εγκρίνει με κάποια φόρμουλα και κάποιο τρόπο ο ΟΗΕ, η ΕΕ και η Ελλάδα! Στην καλύτερη περίπτωση θα έχουν απωλέσει την αναμφισβήτητη σήμερα νομιμότητα των αξιώσεών τους, στη χειρότερη το κράτος τους, προϋπόθεση για την επιβίωσή τους.

Δεν ζούμε στο 1967 ή στο 1974. ‘Ετσι και η “τεχνολογία” που τώρα χρησιμοποιείται στην Κύπρο, είναι παραλλαγή της σύγχρονης μεθόδου “νομιμοφανών πραξικοπημάτων” που χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα κατά κόρον στη Λατινική Αμερική, ιδίως στη Βραζιλία, εκεί για την ανατροπή αριστερών κυβερνήσεων. Αυτά όμως τα πραξικοπήματα αφορούσαν την πολιτική των κρατών, όχι την υπόστασή τους. Στην Κύπρο, η διασάλευση των θεμελιωδών σχέσεων κρατικής κυριαρχίας στις οποίες στηρίχτηκε η ειρήνη μετά το 1974, θα οδηγήσει σχεδόν αναπόφευκτα σε αιματηρές συγκρούσεις κι αυτές δεν θα αφήσουν χωρίς σοβαρότατες συνέπειες την ίδια την Ελλάδα, όπως μαρτυρά όλη η ελληνική ιστορία μετά το 1950.

Αν οι Κύπριοι χάσουν τώρα το κράτος τους, έστω και με κάποια αμφίβολης νομιμότητας φόρμουλα, δεν θα το ξαναβρούν ούτε και στη Δευτέρα Παρουσία. Του ενός δεινός στην Κύπρο, μύρια θα ακολουθήσουν και στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Θα καταλήξουμε να συζητάμε στα καφενεία της Οικουμένης, ‘Ελληνες της Κύπρου και ‘Ελληνες της Ελλάδας, όσοι απομείνουμε, πως έγινε και χάθηκε όχι ο μισός, όπως το 1922, αλλά ολόκληρος ο ελληνισμός.
Συνταγματική Εκτροπή – Πρόεδρος εκτός νομιμότητας

Ο Κύπριος πρόεδρος κινείται ήδη εκτός της κυπριακής συνταγματικής νομιμότητας (και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου) και εκτός των αρμοδιοτήτων και δικαιοδοσιών του. ‘Εχει ουσιαστικά οικειοποιηθεί εξουσίες … συντακτικής συνέλευσης, αν όχι του ίδιου του σώματος των Κυπρίων πολιτών που αποφάσισαν τουλάχιστον τι δεν θέλουν, με συντριπτική πλειοψηφία και με άμεση εκδήλωση της βούλησής τους στο δημοψήφισμα του 2004.

‘Όλα όσα πράττει ο κ. Αναστασιάδης έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με την ισχυρότερη συντακτική πράξη στην κυπριακή ιστορία, την άμεση εντολή του δημοψηφίσματος του 2004.

Αλλά και το δημοψήφισμα να μην είχε προηγηθεί, ακόμα και σε συνταγματικές μοναρχίες είναι αδιανόητο για τον μονάρχη να διαπραγματεύεται την υπόσταση και να συνομολογεί την κατάργηση του κράτους του, καταχρώμενος μιας διαδικασίας που ξεκίνησε ως “διακοινοτική διαπραγμάτευση” και καταλήγει τώρα σε διαπραγμάτευση όρων παράδοσης του κράτους από Πρόεδρο μη έχοντα προς τούτο εντολή από κανέναν άλλο, πλην του “διεθνούς παράγοντος”, για λογαριασμό του οποίου πάντα ενεργούσε και πάντα ενεργεί, περιλαμβανομένης της καταλήστευσης των καταθέσεων στις κυπριακές τράπεζες.

Δεν συζητάνε στις “διακοινοτικές”, υπό τον όρο έστω εκ των υστέρων επικύρωσης από τους πολίτες, για τα δικαιώματα που οφείλει να απολαμβάνει η τουρκοκυπριακή μειονότητα του πληθυσμού και πως θα πρέπει να οργανωθούν οι σχέσεις των δύο κοινοτήτων. Μια τέτοια συζήτηση, αν ήταν ειλικρινής, και αν αποσκοπούσε σε οποιαδήποτε πραγματική συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, δεν θα μπορούσε να γίνει εν κρυπτώ και εν παραβύστω από κρατικούς αξιωματούχους, εντεταλμένους της ‘Αγκυρας, δυτικούς διπλωμάτες και διάφορους παράγοντες του παρασκηνίου. Αν συζητάμε για πραγματική λύση του κυπριακού και όχι πως θα ξαναπνίξουμε στο αίμα το νησί, τότε οι ίδιες οι δύο κοινότητες θάπρεπε να συζητήσουν ανοιχτά για το πως θέλουν να ζήσουν σε πολύ διαφορετικές από σήμερα συνθήκες.

Στην πραγματικότητα δεν επιχειρείται καμία συμφιλίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Δεν μπορεί να επιτευχθεί συμφιλίωση όταν οι Ελληνοκύπριοι μιλάνε για κυπριακό κράτος και οι Τουρκοκύπριοι για δύο κράτη. Αυτό που φτιάχνεται στην Κύπρο είναι το σκηνικό της επόμενης σύγκρουσης.

Ξεχνάμε πολύ εύκολα την ιστορία μας και θα την πατήσουμε πολύ άσχημα. Το 1963, ο Βρετανός αξιωματικός Μπράμπαντ συνόδευσε τον Αμερικανό Υφυπουργό Τζωρτζ Μπωλ για να του δείξει από το ελικόπτερο το εντυπωσιακό έργο που είχε κάνει για την ειρήνευση Ελλήνων και Τούρκων. ‘Οταν κατέβηκαν από το ελικόπτερο ο Μπωλ του είπε. “’Εκανες έξοχη δουλειά. Μόνο που το πήρες λάθος. Δεν θέλουμε να ειρηνεύσουν αυτοί”. (τα διηγήθηκε ο ίδιος στο βιβλίο του).

Η διακοινοτική διαπραγμάτευση έχει προ πολλού εξελιχθεί σε συζήτηση για το πως θα διαλυθεί το κυπριακό κράτος και σε τι καθεστώς θα ζει όχι η τουρκοκυπριακή μειονότητα, αλλά η ελληνοκυπριακή πλειονότητα.

Ποιός μπορεί να ονομάσει κράτος ένα μόρφωμα που δεν θα έχει δικό του στρατό και αστυνομία, αλλά ξένοι στρατοί και αστυνομίες θα τηρούν την τάξη; Τι είδους δημοκρατία θα είναι αυτή όπου η πλειοψηφία δεν θα έχει σε κανένα θέμα δικαίωμα να παίρνει αποφάσεις και αυτές θα παραπέμπονται (σε περίπτωση διαφωνίας της μειοψηφίας) σε ξένους ή σε κλήρωση;

Πρέπει εξάλλου να έχει έρθει κάποιος από τον ‘Αρη για να πιστέψει ότι θα ανεχτούν οι ‘Ελληνες του νησιού υποχρεωτικά Τούρκο εκ περιτροπής Πρόεδρο που δεν θα τον έχουν επιλέξει οι ίδιοι, αλλά θα τους τον φέρει καπέλο η συμφωνία του Αναστασιάδη.

Πολύ φοβάμαι ότι, προτού σφαχτούνε με τους Τούρκους, οι ‘Ελληνες θα κινδυνεύσουν να σφαχτούν μεταξύ τους. Αυτό που αρχίζει τώρα είναι το φιλμ 1960-74, μόνο που η ταινία γυρνάει από το τέλος προς την αρχή.

Ο κ. Αναστασιάδης διαπραγματεύεται και ετοιμάζεται τώρα να προσυπογράψει και να προσδώσει αυξημένο “νομότυπο” και διεθνές κύρος, σε ρυθμίσεις που όχι μόνο δεν έχουν συμφωνήσει, αλλά ούτε καν τις ξέρουν οι άμοιροι υπήκοοί του στις λεπτομέρειές τους, ούτε καν τα πολιτικά κόμματα στην Κύπρο.
‘Ηδη όμως, και επί τη βάσει των όσων έχουν δημοσιοποιηθεί, αν το σχέδιό του ολοκληρωθεί, θα θέσει σε βέβαιο κίνδυνο όχι μόνο τους ‘Ελληνες της Κύπρου, αλλά και την ειρήνη στη Μεγαλόνησο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Υπάρχουν τρόποι αντίδρασης;

Αυτά που γίνονται στην Κύπρο είναι η γεωπολιτική “παραλλαγή του δόγματος του σοκ”.
‘Ολοι περιμένουν την επανάληψη του 2004. Ψυχολογικά ετοιμάζονται να ξαναδώσουν τη μάχη του 2004 και να την ξανακερδίσουν. Ο αντίπαλος όμως δεν είναι κουτός να κάνει τα ίδια. Θα έρθει από κει που δεν τον περιμένουν, τα χτυπήματα θα είναι γρήγορα, μέσα στις γιορτές, το έργο θα τελειώσει προτού καλά καλά καταλάβουν τι γίνεται και πως πρέπει να αντιδράσουν.

Είναι δουλειά της κυπριακής αντιπολίτευσης να αποφασίσει πως θα δράσει, αν όμως δεν κινηθεί έγκαιρα και σωστά είναι προφανές ότι σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε Κύπρος, ούτε αντιπολίτευση.

Αν δεν καταγγείλει τώρα τη βαριά συνταγματική εκτροπή που συντελείται, χρησιμοποιώντας όλα τα νόμιμα μέσα για να σταματήσει τον Πρόεδρο δεν θα έχει αύριο τη δυνατότητα να το κάνει.

Και πρέπει να το κάνει και διεθνώς. Στις συνθήκες που αντιμετωπίζει τώρα ο κυπριακός λαός, συνθήκες άμεσης και ύψιστης απειλής όχι από έξω, αλλά από μέσα, ο ΟΗΕ, τα μόνιμα μέλη του ΣΑ, η ελληνική και βρετανική κυβέρνηση και αντιπολίτευση, η ΕΕ και οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να ενημερωθούν από κάποιον επίσημα από τους εκπροσώπους της διαπιστωμένης άλλωστε βούλησης του κυπριακού λαού ότι αυτά που γίνονται εν ονόματί του δεν γίνονται και με τη συγκατάθεσή του, παραβιάζουν βασικές αρχές του δικαίου και συνιστούν συνταγματική εκτροπή. Η σιωπή επί του προκειμένου θα εκληφθεί ως συγκατάθεση.

Φυσικά θα κατηγορηθεί η αντιπολίτευση αν τα κάνει αυτά. Αλλά σημασία τώρα δεν έχουν τόσο οι καλοί τρόποι και η εικόνα, όσο η ουσία, η σωτηρία της Κύπρου και των ανθρώπων της. Αύριο θα είναι πολύ αργά.

Η κυπριακή αντιπολίτευση κρατάει πιθανώς στα χέρια της, αλλά δεν θα την κρατάει για πολύ, όχι μόνο την μοίρα της Κύπρου, αλλά και του ελληνισμού στο σύνολό του. Αν δεν κινηθεί τώρα, θα παρακολουθεί αύριο και μαζί της όλοι μας την καταστροφή.

Τουρκια, ενα προαναγγελθεν πραξικοπημα

Το παρόν άρθρο είχε πρωτοδημοσιευτεί στις 31 Μαρτίου του 2016 υπό τον τίτλο “Έντονη αστάθεια στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας και οι συζητήσεις για πραξικόπημα (Ανάλυση)”

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

‘Εντονη αστάθεια, με διαρκώς οξύτερες εκδηλώσεις, χαρακτηρίζει τώρα τόσο το εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και τις σχέσεις της ‘Αγκυρας με τους δυτικούς εταίρους της.

Είναι χαρακτηριστική η τελείως ασυνήθιστη επίθεση που εξαπέλυσε προς την ‘Αγκυρα ο βασιληάς της Ιορδανίας. Ταυτόχρονα, μια σειρά δημοσιεύματα μεγάλων δυτικών μέσων ενημέρωσης επικρίνουν, όλο και ποιο σφοδρά, αλλά και χρησιμοποιώντας πολύ ασυνήθιστα επιχειρήματα την τουρκική κυβέρνηση. Ανεξαρτήτως της βασιμότητας των επικρίσεων, γνωρίζουμε – και από την “ελληνική εμπειρία”, αλλά και από ότι έχει συμβεί με άλλες χώρες – ότι σπανίως είναι τυχαία η επικέντρωση επιθετικών και κριτικών δημοσιευμάτων για μια χώρα. Συνήθως προηγούνται αυτού που θα συμβεί.

Το αποκορύφωμα ήρθε με δημοσιεύματα για ενδεχόμενο πραξικόπημα στην Τουρκία που ανάγκασαν το Γενικό Επιτελείο της γείτονος να προχωρήσει σε πολύ σπάνια ενέργεια, εκδίδοντας ανακοίνωση που διαψεύδει τις σχετικές πληροφορίες!

‘Ηδη στις 10 Μαρτίου, δύο πρώην πρέσβεις των ΗΠΑ στην Τουρκία κάλεσαν τον Ερντογάν να «μεταρρυθμισεί ή να παραιτηθεί», που είναι και ο τίτλος του άρθρου τους που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Washington Post. Ένας από τους συγγραφείς, ο κ Edelman, ανήκει στον πυρήνα του νεοσυντηρητισμού. Πιστεύεται ότι έχει συμβάλει σε μεγάλο βαθμό, από το παρασκήνιο, στην ανάδειξη του Ερντογάν, όταν σημαντικοί άνθρωποι στις ΗΠΑ έψαχναν για ενα πιο “χειρίσιμο” και πιο “φιλικό” πρόσωπο να αντικαταστήσει, ως επικεφαλής των ισλαμιστών, τον ανατραπέντα με “βελούδινο πραξικόπημα” Πρωθυπουργό Ερμπακάν, που εκρίνετο ως υπερβολικά “ριζοσπάστης” και υπερβολικά “αυθεντικός” . Όσο για τον δεύτερο συγγραφέα του άρθρου στην Washington Post, τον κ Abravomitz, αυτος απέφυγε την ταύτιση διατηρώντας αποστάσεις ασφαλείας από τους νεοσυντηρητικούς, αν και η “ψυχή” του δεν φαίνεται να είναι πολύ μακριά από τις θέσεις τους.

Οι δύο συγγραφείς δεν περιορίζονται στην – αρκετά συνηθισμένη πλέον στο διεθνή Τύπο – κριτική της πολιτικής του Ερντογάν. Απευθύνονται εμμέσως πλην σαφώς, σε ό, τι απομένει από τα κεμαλικά ρεύματα στο εσωτερικό του στρατού. Όπως γράφουν στο άρθρο τους “η προανήγγελθεισα προσπάθεια του κόμματος AKP να καταστήσει τις ένοπλες δυνάμεις υπευθυνες για την αντιδημοκρατική συμπεριφορά του, ήταν μια παρωδία δίκης στην οποία κατασκευαζόμενες αποδείξεις εξυπηρέτησαν στο να εμπλέξουν πολιτικούς αντιπάλους».

Μερικές ώρες πριν από τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ένα μάλλον εκπληκτικό άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του American Enterprise Institute, που απηχεί τις απόψεις των “ιεράκων των ιεράκων” στις ΗΠΑ και διακρίνεται για την έντονα φιλοισραηλινή τοποθέτησή του. Γράφτηκε από έναν γνωστό νεοσυντηρητικό ακτιβιστή με ισχυρούς δεσμούς (τουλάχιστον κατά το παρελθόν, αλλά ίσως και σήμερα) με τους Τούρκους κεμαλιστές, τον Michael Rubin. Το άρθρο είχε τίτλο «Θα μπορούσε να υπάρξει ένα πραξικόπημα στην Τουρκία;” Σε αυτό, σχεδόν συνιστόται ανοιχτά στον τουρκικό στρατό να ανατρέψει τον Πρόεδρο Ερντογάν. Ο συγγραφέας διαβεβαιώνει τους στρατιωτικούς ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ ή την Ευρώπη, αν το κάνουν. Επίσης, «περιγράφει», για τον Ερντογάν και τους πιο κοντινούς ανθρώπους του, μια μοίρα όχι πολύ διαφορετική από τη μοίρα του ανατραπέντος Αιγύπτιου Προέδρου Morsi.

Μερικές μέρες μετά τη δημοσίευσή του, το άρθρο βρήκε το δρόμο του στο μεγάληγς κυκλοφορίας Newsweek.

Και τα δύο άρθρα είναι αξιοσημείωτα για το περιεχόμενό τους, για τα πρόσωπα που τα υπογράφουν και για το που δημοσιευτηκαν.

 

Nεοσυντηρητικόκράτος εν κράτει

 Το ΑΕΙ ήταν μία από τις κύριες δεξαμενές σκέψης στις Ηνωμένες Πολιτείες που προετοίμασε “ιδεολογικά” την εισβολή στο Ιράκ και τον πόλεμο κατά του «άξονα του κακού» που ξεκίνησε η κυβέρνηση Μπους. Για να το κάνει, είχε λάβει, εκεινη την περίοδο, ως πρόσχημα τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Χρησιμοποίησε την πολιτική ατμόσφαιρα, που επικράτησε στις ΗΠΑ μετά τις επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους, προκειμένου να μετατοπίσει ριζικά το σύνολο του άξονα της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή. Μια τέτοια στροφή δεν θα μπορούσε, φυσικά, παρά να παράγει περισσότερο χάος και περισσότερο τρόμο, όπως όλοι μπορούμε να δούμε τώρα στις τηλεοπτικές οθόνες μας.

Οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι εξαιρετικά χρήσιμες για τους ανθρώπους που επιθυμούν να αλλάξουν ριζικά τις ασκούμενες πολιτικές, ακριβώς επειδή προκαλούν τρόμο, διαταράσσοντας την ορθολογικό (ή συνήθη, καλύτερα να πούμε) τρόπο σκέψης (;) των ανθρώπων.

Ο κ Rubin ειναι ένας πολύ ενεργός νεοσυντηρητικός ακτιβιστής. Μεταξύ των άλλων δραστηριοτήτων του εργάστηκε στο περιβόητο Γραφείο Ειδικών Σχεδίων, που δημιουργήθηκε από τον Υπουργό Ράμσφελντ στο Πεντάγωνο, για να προετοιμάσει την εισβολή στο Ιράκ και να διαχειριστεί την κατάσταση μετά. Το Γραφείο αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα των (τυπικά νόμιμων) μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν από τους νεοσυντηρητικούς για να κάνουν “αεροπειρατεία” στους κανονικούς, θεσμοποιημένους κρατικούς μηχανισμούς συλλογής πληροφοριών και λήψης αποφάσεων του αμερικανικού κράτους και να τους παρακάμψουν. Η ίδια μέθοδος, σημειωτέον, χρησιμοποιήθηκε, σύμφωνα με αναλυτές, και σε πολλά άλλα μέρη, όπως στοΠαρίσι, μετά την εκλογή του Προέδρου Σαρκοζί, οδηγώντας στις επεμβάσεις στη Λιβύη και τηΣυρία. Ακόμη και υπό τον Ομπάμα, οι νεοσυντηρητικοί εξακολουθούν να έχουν μια μεγάλη επιρροή στο κατεστημένο των ΗΠΑ, αλλά και την ίδια την κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα οι νεοσυντηρητικοί δημιουργησαν ενα ανεπίσημο «κράτος μέσα στο κράτος», ή, αν προτιμάτε, “κράτος παρά το κράτος”. Σύμφωνα με ένα άρθρο του Greg Miller, δημοσιογράφου στους Los Angeles Times (9.3.2004), ο διευθυντής της ίδιας της CIA, ο Τζορτζ Τεννετ, αποκάλυψε κατά τη διάρκεια μαρτυρίας ενώπιον της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, ότι «μια ειδική μονάδα πληροφοριών στο Πεντάγωνο παρείχε ιδιωτικές ενημερώσεις προ της έναρξης του πολέμου σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου για φερόμενους δεσμούς μεταξύ του Ιράκ και της Αλ Κάιντα, χωρίς την γνώση του διευθυντή της CIA “. Ο Μίλερ γράφει ότι αυτή η «αποκάλυψη δείχνει ότι ένα αμφιλεγόμενο γραφείο του Πενταγώνου διαδραμάτίσε μεγαλύτερο ρόλο από ό, τι ήταν στο παρελθόν κατανοητό, στη διαμόρφωση των απόψεων της κυβέρνησης για φερόμενες σχέσεις του Ιράκ με το τρομοκρατικό δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, και ότι παρέκαμψε τα συνηθισμένο κανάλια για να στηρίξηει μια υπόθεση που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμπεράσματα των αναλυτών της CIA “. (1)

 

Αναστάτωση στην Τουρκία

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένους διπλωμάτες, οι οποίοι έχουν υπηρετήσει πολλά χρόνια στην Ουάσινγκτον και στην Τουρκία, ο κ Rubin διατηρούσε στενές φιλικές σχέσεις με τους τούρκικους κεμαλικούς κύκλους στο παρελθόν, αλλά οι σχέσεις κλονίστηκαν όταν τους κατηγόρησε οτι “προδίδουν το Ισραήλ”. Πιθανώς παραμένει και τώρα σε επαφή με κάποιους από αυτούς.

Η δημοσίευση του άρθρου στην ιστοσελίδα του ΑΕΙ αποτελεί αντικειμενικά,

πρώτον ανοιχτή απειλή για τον Ερντογάν,

δεύτερον άμεση ενθάρρυνση πρός όσους Τούρκους στρατιωτικούς θα ήθελαν ενδεχομένως να απαλλαγούν από τον Πρόεδρό τους και, επίσης, να τον εκδικηθούν για ό, τι έκανε εναντια στους Κεμαλιστές.

Είναι πολύ σημαντικό ως μήνυμα και δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι ο Rubin και οι δύο πρέσβεις εξέπεμψαν το “μήνυμά” τουςαπό κοινού με Τούρκους φίλους τους. Αλλά φυσικά υπάρχει κάποια απόσταση μεταξύ της αποστολής σημάτων και την διενέργεια πραξικοπημάτων. Μόνο ο χρόνος θα δείξει πόσο μεγάλη είναι.

Υπάρχουν πάντως σημαντικά εμπόδια για την τυχόν υλοποίηση τέτοιων σχεδίων αν υπάρχουν. Πρώτον, ο πόλεμος κατά του κουρδικού ΡΚΚ έχει οδηγήσει σε μια τακτική συμμαχία μεταξύ Κεμαλικών και Ερντογάν. Δεύτερον, η τουρκική κοινωνία δεν είναι πλέον αυτή που ήταν. Ο λόγος που ο Πρόεδρος δεν πηρε την πλειοψηφία που ήθελε πέρυσι είναι ακριβώς η επιτυχία της πολιτικής του! Με την επίθεση στον Στρατό και την σοβαρη αποδυνάμωση της παραδοσιακής δύναμής του, στην Τουρκία, ο κ. Ερντογάν βοήθησε να ανδρωθούν κοινωνικές δυνάμεις που γυρισαν σε ορισμένες περιπτώσεις εναντίον του, αλλά που δύσκολα θα υποστηριζαν ένα νέο στρατιωτικό πραξικόπημα, αν κάποιοι στο στρατό έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να το οργανώσουν. Τρίτον, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος για τις επιπτώσεις που ένα τετοιο πραξικόπημα θα είχε πραγματικά, τόσο στην Τουρκία όσο και σε περιφερειακό/διεθνές επίπεδο. Παρόλα αυτά, κανείς που γνωρίζει την τουρκική ιστορία, δεν θα πρέπει να αποκλείει τελείως το σενάριο ενός πραξικοπήματος.

 

Ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση

Όπως και οι γέφυρές της στην Κωνσταντινούπολη, η Τουρκία είναι μια χώρα μεταξύ της Ευρώπης και της Ασίας. Οι ηγέτες της προσπαθούν, ο καθένας με τον τρόπο του, να ισορροπήσουν μεταξύ των δύο αυτών κόσμων και των δύο τουρκικων ταυτοτήτων. Και οι ισλαμιστές και οι κεμαλιστές συχνά συγκλονίζονται από αυτές τις αντιφάσεις. Ονειρεύονται να είναι ο καλύτερος φίλος της Δύσης στην Ανατολή, αλλά θέλουν επίσης να είναι οι ηγέτες και οι εκπρόσωποι της αραβικής και μουσουλμανικής Ανατολής προς τη Δύση. Είναι δύσκολο να επιτευχθεί αυτό, ιδίως στο πλαίσιο των συνεχών πολέμων εναντίον του «άξονα του κακού» και της «Σύγκρουσης των Πολιτισμών».

Πρόσφατα, ο Ερντογάν είδε την κατάρρευση της πολιτικής του τόσο γενικά στην Μέση Ανατολή οσο και απέναντι στους Κούρδους. Σαν να μην ήταν αυτο αρκετό, πήρε την αυτοκτονική απόφαση να ρίξει το ρωσικό τζετ, σχεδόν καταστρέφοντας το δικό του “στρατηγικό βάθος”, για να χρησιμοποιήσουμε κι εμείς τον όρο που τόσο πολύ αρέσει στον κ. Νταβούτογλου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση το στρατηγικό βάθος του ήταν η σχεδόν στρατηγική σχέση με τη Ρωσία και οι προσωπικοί του δεσμοί με τον Πούτιν.

Παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό, αν δηλαδή ο Ερτογάν έδρασε μόνος του ή αν και από που και για ποιό λόγο έλαβε ακό κάπου “πράσινο φως”.

Πιο απομονωμένος από ποτέ, στράφηκε μετά την κατάρριψη προς το Ισραήλ. Αλλά μια προσέγγιση με τον Νετανιάχου θέτει επίσης προβλήματα για τον Ερντογάν. ‘Ενα είναι ιδεολογικό. Το δεύτερο είναι ότι οι Ισραηλινοί ζητάνε και αυτοί σημαντικό αντάλλαγμα για την “προσέγγιση” και το αντάλλαγμα είναι η διακοπή των σχέσεων με τους Παλαιστίνιους της Γάζας, ίσως και άλλα. Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν ότι μια τέτοια συμφωνία συνεπάγεται παροχή “τακτικής” βοήθειας προς τον Ερντογάν, σε αντάλλαγμα στρατηγικών παραχωρήσεων.

Ο Ερντογάν επέλεξε ήδη την τακτική από την στρατηγική και την ιδεολογία, συντασσόμενος με τη Δύση κατά του Καντάφι και του ‘Ασσαντ. Το αποτέλεσμα, για πολλούς, ήταν η καταστροφή της μεσανατολικής πολιτικής του.

Όσο για τους νεοσυντηρητικους θα ήταν ανόητος κανείς να πιστεύει ότι έχουν εγκαταλείψει το παιχνίδι επειδή το σχέδιο Α που είχαν για τη Συρία (ανατροπή Άσαντ, διαμελισμός της χώρας και εξολόθρευση Χεζμπολά) δεν πέτυχε μετά τη ρωσική επέμβαση. Θα συνεχίσουν αναπτύσσοντας εναλλακτιές προς την ίδια στρατηγική κατεύθυνση και ασφαλώς προσπαθώντας να αποσταθεροποιήσουν ολόκληρη την περιοχή. Έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με τους αντιπάλους τους. Σε κάποιους μπορεί να μην αρέσουν οι στόχοι τους, αλλά διαθέτουν μια σαφή στρατηγική και επιμένουν σε αυτή. Πίσω από το χάος που παράγουν, υπάρχει μια Σιδερένια, αν και φοβερή Τάξη, η δική τους Τάξη, και πρέπει να τους αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός. Οι αντίπαλοί τους δεν έχουν πάντα ένα ολοκληρωμένο όραμα, αντιτίθενται διαμαρτύρονται μάλλον, παρά έχουν ένα συγκεκριμένο αντισχέδιο.

 

Σημείωση

  • Μερικοί πιστεύουν ότι οι ίδιες δυνάμεις και οι ίδιες μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν επίσης για να υποκινήσουν πολέμους στη Γεωργία και την Ουκρανία. Για εκείνους που τους αρέσουν οι “θεωρίες συνωμοσίας”, η μέθοδος που χρησιμοποιείται για να προκαλέσει και να κατευθύνει αυτές τις κρίσεις έχει μια δομική ομοιότητα με τις μεθόδους που χρησιμοποίησε το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο για να ενορχηστρώσει την «ευρωπαϊκή απάντηση» στην οικονομική κρίση του 2008-9, συγκεντρώνοντας όλη την πίεση της κρίσης στην Ελλάδα.