Tag Archives: εκλογές

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η κυβέρνηση της πΓΔΜ έχει δηλώσει ότι θα φέρει, την οποιαδήποτε συμφωνία με την Ελλάδα για το όνομα, στην κρίση των πολιτών με δημοψήφισμα.

Δεν βλέπω το λόγο γιατί πρέπει να δεχθούμε ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα και δίνει το δικαίωμα στους πολίτες της να αποφασίζουν για μείζονα θέματα που αφορούν τη χώρα τους και το μέλλον όλης της βαλκανικής χερσονήσου, αλλά δεν το δίνει στους Έλληνες η σύγχρονη Ελλάδα, που είναι, τρομάρα της, και η πατρίδα της Δημοκρατίας! Και μάλιστα η διοικούμενη από μια κυβέρνηση που αυτοαποκαλείται «της αριστεράς».

Το δημοψήφισμα, σε συνθήκες ελεύθερης έκφρασης όλων των απόψεων και των επιχειρημάτων για το θέμα, ώστε να ενημερωθεί ο λαός πριν αποφασίσει, είναι η μόνη ορθή και δημοκρατική λύση στο ζήτημα της διαφοράς με την πΓΔΜ, για τους εξής λόγους:

1. Οι Έλληνες πολίτες και όχι οι ανεκδιήγητοι και βαθιά εξαρτημένοι από τον ξένο παράγοντα πολιτικοί μας θα λουστούν τις συνέπειες όποιας απόφασης (που μπορεί να είναι πολύ σοβαρές) ληφθεί για το όνομα της πΓΔΜ. ‘Αρα, αυτοί είναι οι μόνοι που πρέπει και δικαιούνται να αποφασίσουν.

Και πολύ καλύτεροι όμως να ήτανε οι πολιτικοί μας, αυτός είναι ο δημοκρατικός τρόπος να παρθεί μια τόσο σοβαρή απόφαση για ένα τέτοιο θέμα.

2. O ίδιος ο συντακτικός μάλιστα νομοθέτης έχει προβλέψει τη διενέργεια δημοψηφίσματος επί κρισίμων εθνικών θεμάτων και σημαντικών κοινωνικών θεμάτων, έστω και αν δεν την κατέστησε υποχρεωτική. Αν σε ένα τέτοιο ζήτημα, οι συνέπειες του οποίου αφορούν το έθνος και για όλο του τον βίο, όχι την παρούσα κυβερνητική θητεία, και όπου η όποια απόφαση είναι μη αντιστρέψιμη, δεν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, τότε για ποιο θέμα προβλέφθηκε και που εφαρμόζεται ο θεσμός του δημοψηφίσματος;

3. Επειδή το θέμα του ονόματος διχάζει βαθιά τον ελληνικό λαό, αλλά και άπτεται εμμέσως της εθνικής συνοχής των Ελλήνων και της Ελλάδας, ο δημοκρατικός τρόπος λήψης της τελικής απόφασης μέσω δημοψηφίσματος, είναι και ο πιο αποτελεσματικός για να διαφυλαχθεί η συνοχή και η ενότητα του ελληνικού λαού σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για την ίδια τη συγκροτημένη, κοινωνική, κρατική και εθνική του ύπαρξη

4. Το δημοψήφισμα συνιστά ένα διαπραγματευτικό όπλο για την διπλωματία της Αθήνας, αν φυσικά θέλει όντως να διαπραγματευθεί και όχι απλώς να βρει ένα τρόπο να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και διάφορους άλλους, όπως πολύ φοβόμαστε ότι συμβαίνει.

5. Με δεδομένο ότι οι ιθύνοντες (και οι κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας) έχουν αποδείξει περίτρανα την περίπου μηδενική διάθεση και ικανότητά τους να πουν τη λέξη ‘Όχι προς τους «Διεθνείς Νταβατζήδες» της χώρας, σε οποιοδήποτε σοβαρό ζήτημα έχει προκύψει εδώ και δέκα χρόνια, η πρόβλεψη για δημοψήφισμα αναγκάζει τους διεθνείς ενδιαφερόμενους για «λύση», ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ και διάφορους άλλους, να λάβουν υπόψιν τους τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα και τις διαθέσεις και γνώμες των Ελλήνων πολιτών.

Ο εκπρόσωπος της υποτίθεται «αριστερής», πρώην αντιμνημονιακής και νυν μνημονιακής κυβέρνησης, υποστήριξε ότι δεν πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, άνευ επιχειρημάτων τινών. Τη στιγμή που η δική του κυβέρνηση μάλιστα προσέφυγε σε δημοψήφισμα το 2015, έστω και αν δεν εφήρμοσε το αποτέλεσμα.

Κατά ποία λογική, το δημοψήφισμα του 2015 ήταν δημοκρατική και ορθή μέθοδος και δεν είναι το δημοσψήφισμα το 2018;

Η χώρα έχει «υπεύθυνη κυβέρνηση», δήλωσε από την πλευρά του ο Υπουργός Εξωτερικών, εξηγώντας γιατί απορρίπτει την ιδέα ενός δημοψηφίσματος για το όνομα της πΓΔΜ.

Πρωτότυπη, για κάποιον υποτίθεται προερχόμενο από την αριστερά και τώρα Υπουργό μιας υποτίθεται αριστερής κυβέρνησης, η άποψη Κοτζιά σημαίνει ότι ο λαός δεν είναι «υπεύθυνος», γι’ αυτό προφανώς και δεν πρέπει να πάρει αυτός, αλλά η «υπεύθυνη κυβέρνηση» τις αποφάσεις.

Μας θύμισε ο κ. Κοτζιάς αυτό που είπε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ κάποτε, προς τους ηγέτες της Ανατολικής Γερμανίας. ‘Ετσι που πάτε, δεν έχετε παρά να αλλάξετε και το λαό.

Αλλά έναντι ποίου είναι υπεύθυνη η παρούσα κυβέρνηση και η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου της χώρας;

Αν κρίνουμε από αυτά που κάνουν, όχι από αυτά που λένε (και που, όπως διαπίστωσαν από την προσωπική τους τραγική εμπειρία όλοι οι νοήμονες Έλληνες, είναι περίπου στο 100% ψέματα), οι πολιτικοί μας εφαρμόζουν στη μεν οικονομική πολιτική ότι αποφασίζουν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, στα δε γεωπολιτικά η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν θέλουν να δώσουν στο λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος, μπας και δεν αποφασίσει όπως οι ίδιοι έχουν συμφωνήσει με τους ξένους.

Μακάρι να αλλάξει αυτό το τροπάρι στο μέλλον, είμαστε οι πρώτοι που θα χειροκροτήσουμε όταν και αν συμβεί, προς το παρόν όμως, ούτε εμείς, ούτε οποιοσδήποτε Έλληνας με ένα δράμι μυαλό στο κεφάλι του, δεν έχει τον παραμικρό λόγο να πιστέψει ότι δεν συμβαίνει ή θα συμβεί και στο ζήτημα της ονομασίας της πΓΔΜ.

Αν το να κάνεις όλα όσα θέλουν από σένα η Αμερική, η Γερμανία και διάφοροι άλλοι, θεωρείται «υπεύθυνη κυβέρνηση», τότε, όντως, η Αθήνα έχει μια τερατωδώς υπεύθυνη κυβέρνηση.

Όσο για τη Βουλή, που θα πάρει, όπως μας λένε, την τελική απόφαση για το όνομα της πΔΓΜ, είναι κι αυτή τερατωδώς υπεύθυνη.

Η Βουλή δεν ήταν που ψήφισε το καλοκαίρι του 2015, έξη χιλιάδες σελίδες νομικού κειμένου μεταφρασμένου πρόχειρα από τα αγγλικά; ‘Ένα κείμενο που άλλαζε όλη την ελληνική ποινική δικονομία, όπως απαιτούσαν οι Πιστωτές, και που προέβλεπε την «μεταβίβαση» σχεδόν όλης της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων; Η παρούσα Βουλή δεν ήταν που ψήφισε, την άνοιξη του 2016, προτού τις διαβάσει, 1500 σελίδες νομικού κειμένου, επίσης πρόχειρα μεταφρασμένου και ουδέποτε διαβασμένου από τα αγγλικά;

Είναι Βουλή αυτή; Τηρούν οι βουλευτές το γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας; Εκπροσωπούν τη θέληση και τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, εν ονόματι του οποίου νομοθετούν;

Δυστυχώς η απάντηση είναι γνωστή σε όλους τους Έλληνες πολίτες.

Ας μην προσθέσουμε στη συντελεσθείσα οικονομική, πολιτική και κοινωνική καταστροφή, από την οποία ένας Θεός ξέρει πως θα βγούμε, και μια μείζονα γεωπολιτική καταστροφή, όπως αυτές που απεργάζονται στην Κύπρο, με την πΓΔΜ, στο Αιγαίο κλπ., ιδίως μετά την επίσκεψη Τσίπρα στην Αμερική.

ΥΓ. Ελπίζουμε ότι είναι ασφαλή τα ηλεκτρονικά συστήματα καταμέτρησης των ψήφων που χρησιμοποιούνται στην Ελλάδα. Δεν μας αρέσει καθόλου ότι μια ιδιωτική εταιρεία, που είναι ιδιοκτησία ξένων εξ όσων γνωρίζουμε, η Singular Logic, ελέγχει πλήρως και κατ’ αποκλειστικότητα την έκδοση ηλεκτρονικά των αποτελεσμάτων. Έχουμε διαβάσει τα όσα έχει γράψει στο παρελθόν ο κ. Βαξεβάνης, αλλά και όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας για ηλεκτρονικές νοθείες αλλού, όπως στις ΗΠΑ. Νομίζουμε ότι λόγοι δημοκρατίας και εθνικοί επιβάλλουν να αφήσουμε για άλλους τομείς τις εφαρμογές των ηλεκτρονικών και να επιστρέψουμε άμεσα στην παραδοσιακή καταμέτρηση των ψήφων.

11 Ιανουαρίου 2017

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Οι εκλογές αυτές δεν έγιναν για να απομακρυνθούν οι διαφωνούντες με την υποταγή στους Δανειστές από τονΣΥΡΙΖΑ (όπως σχεδόν άφησε να εννοηθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και νόμιζε και η ηγεσία της ΛΑΕ, η τελευταία γιατί έχει ως συναισθηματικό-διανοητικό της ορίζοντα και αποφασιστικό κριτήριο τον κλειστό «κόσμο» του «Κόμματος», της «Αριστεράς», αλλά και είναι υπερβαλλόντως προσανατολισμένη στην αναπαραγωγή του μηχανισμού που διαθέτει).

Αυτό ήταν ασφαλώς μία από τις επιδιώξεις, αλλά δευτερεύουσα. Οι εκλογές έγιναν κυρίως για να νομιμοποιηθεί πολιτικά το πραξικόπημα που συνιστούσε και συνιστά η ανατροπή της συντριπτικής λαϊκής ετυμηγορίας της 5ης Ιουλίου, δηλαδή η απόρριψητου καθεστώτος μνημονιακής καταστροφής και υποδούλωσης.

Μας το επιβεβαίωσε άλλωστε, αλλά μόνο μετά τις εκλογές, σε ένα άρθρο του ο εξάδελφος του Πρωθυπουργού, ο Γιώργος Τσίπρας, ερμηνεύοντας το εκλογικό αποτέλεσμα ως νομιμοποίηση του μνημονίου. (Είναι πολύ θλιβερό να βλέπει κανείς αξιόλογους κατά τα άλλα νέους ανθρώπους να υιοθετούν τον κυνισμό ως άξονα της συμπεριφοράς τους τόσο νωρίς στη ζωή τους!)

Με τις εκλογές επιτεύχθηκε, αλλά μόνο εν μέρει αυτός ο στόχος. ‘Αλλωστε, όλα σχεδόν τα κόμματα έχασαν σε ψήφους (ο ΣΥΡΙΖΑ περίπου το 15% της εκλογικής του δύναμης του Ιανουαρίου 2015).

Το ποσοστό της αποχής και του λευκού φτάνει σχεδόν το 50%, ποσοστό ρεκόρ για τη μεταπολεμική Ελλάδα (μεγαλύτερο και από αυτό των εκλογών του 1946, όταν η πολύ ισχυρή τότε Αριστερά είχε καλέσει σε αποχή). Το μεγαλύτερο τμήμα της αύξησής της, εν σχέσει με τον Ιανουάριο, οφείλεται στην αποστροφή των Ελλήνων πολιτών προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος και τη διαρκή εξαπάτησή τους από αυτό, με αποκορύφωμα την ανατροπή της εντολής της 5ης Ιουλίου.

Σε αυτό το ποσοστό πρέπει οπωσδήποτε να προστεθεί και το ποσοστό Λεβέντη, επίσης ψήφος αποστροφής και απόρριψης του πολιτικού κόσμου. Η Βουλή που προέκυψε είναι για πολλούς λόγους ελάχιστα αντιπροσωπευτική της αυθεντικής λαϊκής βούλησης.

Νομιμοποίηση Μνημονίων και η παραβίαση του Συντάγματος

Από μια νομική άποψη αυτό συνιστά βέβαια βαριά ανωμαλία. Οι ‘Ελληνες ζήτησαν από την ηγεσία τους να βρει τον τρόπο να διακόψει αυτό το πρόγραμμα. Φυσικά θα μπορούσαν να αλλάξουν γνώμη. Αλλά η δημοκρατική και συνταγματική τάξη επιβάλλει ένα νέο δημοψήφισμα για να γίνει αυτό. Και όχι τις πρόωρες εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, με ερώτημα περίπου να διαλέξουμε τον εκτελεστή μας.

Μπορεί κάποιοι να τα θεωρήσουν αυτά νομικισμούς. Δεν είναι όμως. Αφορούν την ίδια την ουσία του πολιτεύματος. Θα μπορούσαν π.χ. αύριο, τα μέλη μιας Βουλής να αλλάξουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974 που κατήργησε τη βασιλεία; Τον Ιούλιο δεν αποφανθήκαμε εξάλλου για ένα δευτερεύον θέμα. Αποφανθήκαμε για το πιο βασικό θέμα του έθνους μας.

‘Οσοι παραβλέπουν, και μάλιστα σε τέτοιο ζήτημα, τη βαριά παραβίαση των αρχών του πολιτεύματος, αποδέχονται ουσιαστικά ότι το ελληνικό κράτος κάνει δημοψηφίσματα για πλάκα! Δηλαδή ότι είναι της πλάκας, γιατί άλλοι κυβερνάνε αυτή τη χώρα! Πόσο μάλλον που όλες οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν μετά το 2010, συνιστούν βαριά παραβίαση του συντάγματός μας.

Δεν υπάρχει μόνο νομική, υπάρχει στοιχείο βαριάς πολιτικής ανωμαλίας στην κατάσταση, παρά τον θρίαμβο Τσίπρα. Αυτό θα γίνει ακόμα πιο έκδηλο στη πορεία εξέλιξης του προγράμματος, γιατί το πρόγραμμα αυτό θα έχει καταστροφικές κοινωνικές συνέπειες. Ανεξαρτήτως άλλωστε δημοψηφισμάτων και εκλογών, για να είναι μια εξουσία νόμιμη πρέπει να μπορεί να προστατεύει τους υπηκόους της, δίδασκε ο Χομπς.
Ευχόμαστε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί να το κάνει, αλλά δεν μπορεί να το κάνει, εφόσον μένει πιστή στη συμφωνία που υπέγραψε και, δια του εξ απορρήτων του κ. Τσίπρα, του Νίκου Παππά, έσπευσε να διαβεβαιώσει αμέσως μετά την εκλογική νίκη ότι θα μείνει πιστή.

‘Οτι και να λέει ο Γιώργος Τσίπρας οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν αποδεχθεί στην πλειοψηφία τους το μνημόνιο, πολύ περισσότερο την προσωπική και οικογενειακή καταστροφή τους. Είτε λοιπόν θα αυτοκτονούμε σιγά-σιγά, όχι μόνο υλικά, αλλά και ηθικάως έθνος, είτε θα επαναστατήσουμε σε κάποιο χρονικό σημείο. Αλλά μια τέτοια «εξέγερση» υπό τις παρούσες συνθήκες δεν θα έχει πολιτικό υποκείμενο να την εκφράσει. Το βασικό αποτέλεσμα της έκβασης της θερινής κρίσης ήταν η καταστροφή του εθνικού πολιτικού υποκειμένου του ‘Οχι, που ήταν ο συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ..

Ακόμα χειρότερα, η μεταμόρφωσή του εκ των πραγμάτων σε όργανο των Πιστωτών. Αν γίνει κοινωνική έκρηξη, είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγκαστεί να την καταστείλει, ολοκληρώνοντας την πορεία εκφυλισμού της ελληνικής αριστεράς.

‘Ηττα της ΛΑ.Ε.

Υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήματα που θα έπρεπε να θίξουμε, αλλά έχουμε ήδη κάνει κατάχρηση του χώρου.
Σε αυτά περιλαμβάνεται η βαρύτατη ήττα της ΛΑΕ, η ηγεσία της οποίας όχι μόνο δεν κατάφερε να εκφράσει το ‘Οχι, αλλά και συνέβαλε πολύ ουσιαστικά στην νίκη Τσίπρα. Ο Πρωθυπουργός έθεσε δύο ερωτήματα στους ψηφοφόρους:

– Προτιμάτε εμένα που θα παλέψω να κάνω και κάτι στα πλαίσια του Μνημονίου ή προτιμάτε τον Μεϊμαράκη που σας λέει από τώρα ότι δεν θα κάνει τίποτα και τη ΝΔ που ευθύνεται βαριά για
την κρίση στη χώρα;

– Πιστεύετε ότι μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από αυτό που έκανα; Αν το πιστεύετε κυττάξτε τη ΛΑΕ. Αυτοί αντιπροσωπεύουν την εναλλακτική. Εμπιστεύεστε τον Λαφαζάνη να οδηγήσει τη χώρα σε σύγκρουση με τους Πιστωτές και θέλετε να τη βγάλει από την ευρωζώνη; Νομίζετε ότι θα το καταφέρει καλύτερα και τον προτιμάτε από μένα ως Πρωθυπουργό; ‘Οχι βέβαια. ‘Αρα συμφωνείτε μαζί μου ότι έκανα ότι ήταν δυνατό τον Ιούλιο.

Καταφέρνοντας να καταστήσει αυτά τα δύο ερωτήματα κυρίαρχα είχε ήδη κερδίσει τις εκλογές. Από την πλευρά τους, ΝΔ και ΛΑΕ έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να τον βοηθήσουν εξ αντιδιαστολής.

Είναι συζητήσιμο αν μπορεί να παραχθεί μια τόσο επιτυχής πολιτική και επικοινωνιακή στρατηγική στο εσωτερικό της χώρας. Η χειραγώγηση από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και τα ΜΜΕ είναι επίσης δεδομένη.
‘Οσο για τους φίλους που υποπτεύονται νοθεία, όχι στο επίπεδο των γενικών τάσεων, αλλά με «μικροχειρουργικές» μεν, αλλά με σπουδαίες πολιτικές συνέπειες, επεμβάσεις, δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα.

Δουλειά των αντιμνημονιακών κομμάτων, όπωςη ΛΑΕ αίφνης, είναι να ελέγχουν πλήρως τον μηχανισμό ηλεκτρονικής συγκέντρωσης και καταμέτρησης των αποτελεσμάτων. ‘Οσο καταλαβαίνω δεν το κάνουν.

Υπάρχουν και πολλά άλλα και πολύ σοβαρά θέματα, ορισμένα παγκόσμιας σημασίας (όπως οι τεράστιες πλέον δυνατότητες χειραγώγησης πολιτικών ηγεσιών και ολόκληρων κοινωνιών και δημιουργίας εικονικών πραγματικοτήτων), που θέτουν οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, δεν μπορούμε όμως να τα αναλύσουμε εδώ.

‘Ενα είναι βέβαιο. Μόνο κινητοποιούμενη ενεργά και μόνο παράγοντας σοβαρό και αξιόπιστο πολιτικό, κοινωνικό, διανοητικό μέσο απελευθέρωσης και αναγέννησής της, η Ελλάδα και ο λαός της θα μπορέσουν να επιβιώσουν ως κάπως συγκροτημένη κοινωνία, κράτος και έθνος.

Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Χριστιανική” στις 24.9.2015