Tag Archives: εθνικισμός

Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η ενίσχυση του τουρκικού εθνικιστικού και σχετικά ανεξάρτητου από τις ΗΠΑ καθεστώτος στην Άγκυρα, η μη μετατροπή δηλαδή της Τουρκίας σε προτεκτοράτο, όπως όλα σχεδόν τα κράτη της ΝΑ Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και το δικό μας, μοιάζει κατ’ αρχήν θετικός παράγων για την Κύπρο. Continue reading Ο Ερντογαν, η Κυπρος και μια κρισιμη παρατηρηση για Μακεδονικο, «Εθνικισμους» και Περιφερειες

Germany intervening again in Greek affairs!

By Dimitris Konstantakopoulos

The German Government has called upon the political parties of Greece and of FYROM to support the Agreement for the resolution of the dispute on the name of FYROM which was recently signed by Greek FM Kotzias and FYROM’s FM Dimitrov.

This is the latest of numerous German interventions in the Balkans since 1990 and in Greece since 2010, all of them, with no exception, have had absolutely catastrophic consequences for the whole peninsula, but also for Europe as a whole, as well as for the prospects of peace between East and West.

This was not the only outside intervention. The Socialist International, in a rather rare move, also strongly supported the Agreement, in spite of the objections of its Greek section and of the fact that this Agreement is officially not supported by a majority of Greek Deputies! Tsipras and Kotzias did not have any legitimacy to sign it.

The President of the “Movement for Change”, the Greek socialist party, Mrs. Fofi Gennimata, has asked the European Socialists to be very careful regarding issues affecting Greek national issues. Mrs. Gennimata supported the “European prospect” of FYROM, but she underlined that such a prospect requires the cancelling of all forms of irredentism. According to the leaders of the Greek Socialists, this Agreement is bad because it doesn’t solve but rather perpetuates and complicates the problems, without leading to a comprehensive and viable solution of the dispute. The Agreement, according to Mrs. Gennimata, is going to fuel nationalism in both countries and  will undermine the security and stability of the region. She concluded:

«We do understand the interest of European Socialists for an Agreement to be reached, but we don’t accept instructions and we don’t share their belief this Agreement will be effective”

 

A bad agreement

We will further explain in this article why we believe the Agreement signed, but not yet ratified,  is a bad one from the perspective of bringing peace and reconciliation between the Greeks (Macedonian or not) and Macedonian Slavs in the Balkans.

This Agreement will not end the dispute between the two neighboring nations, Greeks and Slavs of Macedonia. It is not the product of a genuine reconciliation between the two sides but rather of outside, backstage intervention by the US against the will of both.

By the way, the US Envoy in Athens is the same man who was serving, before being sent to Greece, in Kiev, Ukraine.

How many Ukrainian-type crises does Berlin need?

We know that most Western media are supporting this Agreement and hail it as a historic one. But most western media also favored destroying Yugoslavia and bombing the Serbs. Let us also not forget how they recently treated Greece, and what they wrote about weapons of mass destruction in Iraq, and how they contributed to the destruction of Libya etc.etc.

Western media have systematically distorted reality and they have contributed in policies which have led to nothing else than to the transformation of the Balkans and of a large part of Middle East and Africa into a land of ruins.

There was not a single western intervention, during the last decades, be it in the Balkans, the former USSR, the Middle East or Africa, which didn’t produce absolutely catastrophic results.

USA and European pressure on Greece and FYROM to sign a bad agreement which both societies do not like and reject will also have the same catastrophic consequences.

Read more at http://www.defenddemocracy.press/germany-intervening-again-in-greek-affairs/

On Trump, US-Russian relations, the state of the World | Για τον Τραμπ, τις αμερικανορωσικες σχεσεις, την παγκοσμια κατασταση – Collon, Konstantakopoulos, McGovern

Μια συζήτηση του Βέλγου δημοσιογράφου και συγγραφέα Michel Collon, του δημοσιογράφου Δημ. Κωνσταντακόπουλου και του πρώην ανώτερου αναλυτή της CIA Ray McGovern, στο Ευρωκοινοβούλιο, Δεκέμβριος 2016. Ο Ρέι Μακ Γκόβερν ήταν επί πολλά χρόνια επικεφαλής της ομάδας Εθνικών Εκτιμήσεων της CIA και αυτός που προετοίμαζε τις καθημερινές ενημερώσεις του Προέδρου των ΗΠΑ και ενημέρωνε καθημερινά τα στελέχη της κυβέρνησης και του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας για τις διεθνείς εξελίξεις.

Belgian journalist Michel Collon, Greek journalist and former member of SYRIZA Secretariat Dimitris Konstantakopoulos and ex-senior CIA Analyst Ray McGovern debate Trump, East-West relations and the state of the world. Ray McGovern chaired National Intelligence Estimates and prepared the President’s Daily Brief. In the mid-1980s, he was a senior analyst conducting early morning briefings one-on-one with the vice president, the secretaries of State and Defense, the chairman of the Joint Chiefs and the assistant to the president for national security. The debate took place in the European Parliament, in December 2016.

Το μονο εξυπνο πραγμα που μπορει να κανει ο Τσιπρας στο Μακεδονικο

«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικές
αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τη
λογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα
κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα,
και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα
διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά
εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται,
εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν
υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά
αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε
διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα
κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα».
Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.

Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

 

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει μεθαύριο, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

 

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

 

Λύση ερήμην των κοινωνιών

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

 

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

 

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

 

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

 

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.

Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

 

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

 

Σημειώσεις

  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.

Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.

Δες επίσης

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Aπο την Καλυψω στον Προκρουστη (κι απο τη Νεα Σμυρνη στη Νεα Μακεδονια)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα (ξανα)παλαβώσει ο ελληνικός λαός με τη διαρκή εκπομπή ανοησιών και ανακριβειών από τους πολιτικούς και τις τηλεοράσεις του, αυτή τη φορά για το όνομα της πΓΔΜ.

Ακούω αίφνης από ορισμένους φίλους της «αριστεράς», ότι τα ονόματα δεν έχουν σημασία. Αλήθεια; Τότε γιατί η ελληνική κομμουνιστογενής αριστερά διεξήγαγε έναν δεκαετή άγριο εμφύλιο για τη χρήση των ονομάτων ΚΚΕ, ΚΚΕ Εξωτερικού και ΚΚΕ Εσωτερικού, μετά τη διάσπαση του ΚΚΕ το 1968;

Μεσούσης της δικτατορίας, στελέχη της Αριστεράς που είναι και σήμερα ανώτερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αφιέρωναν όλη τους την ενέργεια στη μάχη για το όνομα, συχνά χρησιμοποιώντας και μεθόδους που δεν θέλω τώρα να αναφέρω.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης από την πλευρά του μας εξηγεί πολλά και διάφορα, με αφορμή το μακεδονικό, στην «Εφημερίδα των Συντακτών», καταλήγοντας με ένα γράμμα του Τάκη Μίχα, κατά τον οποίο… η ισπανική κυριαρχία στη Λατινική Αμερική ήταν πολύ χειρότερη από την Οθωμανική κυριαρχία στην Ελλάδα! Τώρα τι να πω εγώ; Με έχουν απλώς προ πολλού υπερβεί αυτά που ακούω και διαβάζω.

Στην Οξφόρδη, υπάρχει η Καλυψώ Νικολαϊδου που έχει βαλθεί κι αυτή να λύσει τα προβλήματα της Κύπρου και της Μακεδονίας, κάνει κατά καιρούς σεμινάρια στα οποία έχει συμμετάσχει και ο δικός μας ο κ. Κοτζιάς, του οποίου πάντως οι τόσοι πολλοί όψιμοι θαυμαστές δεν ενδιαφέρονται να μάθουν τι ακριβώς έχει υποστηρίξει εις τας Ευρώπας.

Εγώ την Καλυψώ δεν τη ξέρω, ούτε έχω άποψη για τη δουλειά της. Το μόνο που θα της έλεγα είναι ότι «εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε». Αλλιώτικα μοιάζουνε τα προβλήματα όταν περπατάς και φιλοσοφείς εν ασφαλεία, στο κέντρο της πάλαι ποτέ Βρετανικής Αυτοκρατορίας (που ματοκύλησε τον κόσμο, μη το ξεχνάμε, μέχρι και στους Κινέζους έκαναν πόλεμο για να τους υποχρεώσουν να καταναλώνουν όπιο), κάπου μεταξύ Κέιμπριτζ και Οξφόρδης, κι άλλο να ζεις στα κατεστραμμένα από 25 χρόνια νεοαποικιακών επεμβάσεων Βαλκάνια.

Λέει σε ένα άρθρο της η Καλυψώ, γιατί όχι Νέα Μακεδονία. Πειράζει κανέναν η Νέα Υόρκη; Φοβούμεθα ότι μας κάνει πλάκα, μπορεί και στον εαυτό της. Όλο το πρόβλημα με το όνομα είναι ότι μπορεί να γίνει φορέας επεκτατικών βλέψεων και αλυτρωτικών ιδεολογημάτων τα οποία δεν τα φανταζόμαστε εμείς, έχουν διατυπωθεί. Δεν ξέρουμε αντίθετα κανέναν από τη Νέα Υόρκη που να είχε επεκτατικές βλέψεις στην Υόρκη!

Το χειρότερο είναι ότι αυτά συμβαίνουν ενώ το σύνολο της ευρύτερης περιοχής στην οποία ανήκουμε, προς όλες τις κατευθύνσεις, επιδίδεται σε αιματηρές κοπτοραπτικές εθνών και κρατών (από την Ισπανία στην Ουκρανία, από τη Γιουγκοσλαβία μέχρι την Τουρκία και το Ιράκ). Δεν αφήνουμε τα πειράματα αδέρφια, ή μήπως δεν έχουμε άλλα προβλήματα να αντιμετωπίσουμε τώρα;

Η Καλυψώ δεν θέλει να λύσει το πρόβλημα, δηλαδή να πείσει τους Σλαβομακεδόνες για το άδικο των επεκτατικών βλέψεων και αλυτρωτικών σχημάτων, που αυτοί θεωρούν απαραίτητα για την επιβίωση του μικροσκοπικού και απειλούμενου κρατιδίου που τους άφησε παρακαταθήκη η εγκληματική διάλυση της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας. Προσπαθεί να λύσει το πρόβλημα πείθοντας τους Έλληνες ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν από το Νέα Μακεδονία, γιατί μπορεί να είναι όσο ανώδυνη είναι και η Νέα Υόρκη.

Μόνο που κανείς δεν θα εμποδίσει τους Σλαβομακεδόνες να συνεχίσουν να υποστηρίζουν ότι η Νέα Μακεδονία είναι η συνέχεια της παλαιάς από την οποία εξεδιώχθησαν και της οποίας είναι οι νόμιμοι κάτοικοι, η γηγενής εθνότης (όπως η Νέα Σμύρνη φτιάχτηκε για να θυμίζει την ελληνική Σμύρνη).

Βεβαίως και η Καλυψώ τη δουλειά της κάνει. Αφού καταστρέψαμε την πολυεθνική Γιουγκοσλαβία και καταλύσαμε την έκρηξη των εθνικισμών, τώρα παραπονιόμαστε δήθεν με το αποτέλεσμα όταν δεν μας βολεύει, αλλά το υποδαυλίζουμε όταν το θεωρούμε χρήσιμο. Χρησιμοποιήσαμε τους εθνισμούς και τους εθνικισμούς των μεν εναντίον των εθνισμών και των εθνικισμών των δε (Κροάτες, Σλοβένοι, Βοσνιο-Μουσουλμάνοι, Αλβανοί εναντίον Σέρβων) για να καταστρέψουμε και να αποικιοποιήσουμε τη Γιουγκοσλαβία, τώρα που το πετύχαμε θέλουμε να ξεχάσουν όλοι όσους εθνικισμούς, και εθνισμούς ακόμα δεν εξυπηρετούν το Imperium, και τη συνεχιζόμενη πολιτική διάλυσης των εθνών και αρπαγής των κρατών, αλλά να συνεχίσουν να θυμούνται όσους την εξυπηρετούν, ώστε όλη η περιοχή να γεμίσει μικροσκοπικές αποικίες, προτεκτοράτα του ΝΑΤΟ και της Δύσης. Μιλάμε για τον «εθνικισμό» των Σέρβων, των Ελλήνων, των Ρώσων, όχι όμως για τον εθνικισμό των Κροατών, των Αλβανών και των Γερμανών. Όσο για τους Εγγλέζους, τους Αμερικανούς και άλλους, δεν υφίσταται καν η έννοια, όχι η κατηγορία του εθνικισμού. Αυτοί θεωρούν όλο τον πλανήτη ως δική τους χώρα. Επεμβαίνουν παντού για να μας σώσουν, έχουν γκρεμίσει τη μισή Μέση Ανατολή και απειλούν ακόμα και με πυρηνικούς πολέμους. Εδώ, υποτίθεται ότι λύνουν τώρα τις διαφορές Αθηνών και Σκοπίων.

Για να τα κάνει αυτά η Καλυψώ είναι, από τη φύση του έργου που έχει αναλάβει, υποχρεωμένη, ανεξαρτήτως προθέσεων, να αρχίσει να μεταβάλλεται σε Προκρούστη και να μιλάει περί Νέας Υόρκης, Νέας Ζηλανδίας και Νέας Καληδονίας. Γιατί βεβαίως δεν θέλει να θίξει το «αρχικό αίτιο», τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας για σκοπούς μιας αποικιοποίησης της περιοχής που η Δύση θέλει να συνεχίσει τώρα, και με τον τρόπο που επιδιώκει να «λύσει» το μακεδονικό. Όπως και στην Κύπρο, που επίσης ενδιαφέρει την Καλυψώ, όπου, αφού δημιούργησε με τις δικές της επεμβάσεις (Ζυρίχη, πραξικόπημα και εισβολή 1974) το πρόβλημα, γιατί δεν δεχόταν την αυτοδιάθεση των Κυπρίων, τώρα θέλει να το «λύσει» παίρνοντας όλο το νησί και όχι μόνο τον Βορρά του από την κυριαρχία του κυπριακού λαού. Άλλοι μάλιστα, εξ Εσπερίας κινούμενοι και χρηματοδοτούμενοι, προχωράνε περισσότερο από την Καλυψώ και προσπαθούν να κάνουν ψυχανάλυση και ενοχοποίηση των θυμάτων του ιμπεριαλισμού, εισάγουν κατηγορίες «Εγώ» και «άλλος» στη γεωπολιτική κλπ. και βγάζοντας ένα σκασμό λεφτά με όλα αυτά.

Στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και η πΓΔΜ, το τελευταίο πρόβλημα που ενδιαφέρει τους πολίτες των δύο χωρών είναι να λύσουν το πρόβλημα του ονόματος, που δεν δημιουργεί άλλωστε κανένα ζωτικό πρόβλημα για τις διμερείς σχέσεις. Σχεδόν όλες οι βαλκανικές χώρες (της Ελλάδος περιλαμβανομένης και επίσης της Μολδαβίας και της Ουκρανίας) είναι σήμερα προτεκτοράτα (μερική εξαίρεση η Σερβία), οι φτωχότερες και πιο λεηλατημένες από τους Δυτικούς σε όλη την Ευρώπη. Αυτό είναι το πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί τους πολιτικούς της περιοχής, και πως θα συνεργασθούν για να το αντιμετωπίσουν, όχι η άρση των εμποδίων στην επέκταση του ΝΑΤΟ και τον πόλεμο με τη Ρωσία.

Η λύση του προβλήματος του ονόματος ενδιαφέρει μόνον τους αξιωματούχους των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ που θέλουν να ελέγξουν πλήρως όποιους εναπομείναντες θύλακες κρατικής κυριαρχίας στα Βαλκάνια, να στραγγαλίσουν τη Σερβία, να αποβάλλουν κάθε ρωσική επιρροή από τη χερσόνησο και να την κάνουν ολόκληρη βάση περικύκλωσης και πολέμου με τη Μόσχα.

Ο Τραμπ (και πριν από αυτόν ο Ομπάμα) δεν κάνει τίποτα άλλο από αυτό που έκανε ο Χίτλερ, με πολύ διαφορετικά μέσα, προτού επιτεθεί στη σοβιετική Ρωσία το 1941, ακριβώς για να μπορέσει να της επιτεθεί απερίσπαστος. Κατέλαβε δηλαδή την Σερβία και την Ελλάδα, χάνοντας μάλιστα πολύτιμο χρόνο και δυνάμεις σε αυτή την επιχείρηση. Τι είχα Παντελάκη μου, τι είχα Παντελή μου. Η γεωγραφία δεν αλλάζει και συμβάλλει συχνά στην επανάληψη, με άλλη μορφή, και της ιστορίας.

Αυτωνών το πρόβλημα θέλει να λύσει και η Καλυψώ και, δυστυχώς, και ο κ. Κοτζιάς, τη συνέχιση δηλαδή της αποικιοποίησης των Βαλκανίων (που επεκτάθηκε τώρα και στα παλαιά μέλη της ΕΕ όπως η Ελλάδα) και γι’ αυτό κινδυνεύουν να οδηγηθούν στη διατήρηση, έστω συγκαλυμμένη, κάτω από το «Νέα Μακεδονία», των αλυτρωτικών βλέψεων και την παραίτηση των Ελλήνων από τη θεμιτή αξίωσή τους να μην υπάρχουν κρυμμένες στο όνομα αυτές οι βλέψεις.

Ορισμένοι έχουν την άποψη ότι δεν έχει σημασία το όνομα που θα αναγνωρισθεί τελικά η πΓΔΜ και άρα μπορεί να αναγνωρισθεί με το όνομα που επιθυμεί η ίδια. Όποιος έχει αυτή την άποψη είναι τουλάχιστο ειλικρινής και συνεπής προς τον εαυτό του.

Όποιος όμως προτείνει σύνθετη ονομασία, όπως εν προκειμένω η κυβέρνηση και τα βασικά κόμματα της χώρας, αναγνωρίζει ότι υφίσταται κάποιο πρόβλημα με την ονομασία, γι’ αυτό και κάνει διαπραγματεύσεις. Αλλιώς θα αναγνώριζε τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αλλά τότε πρέπει να προτείνει όνομα που να αναιρεί τις επεκτατικές βλέψεις και να ικανοποιεί τις θεμιτές ανησυχίες του ελληνικού λαού. Και το όνομα αυτό πρέπει να αναγραφεί και στο σύνταγμα της γειτονικής χώρας, γιατί αλλιώς απλά δουλευόμαστε όλοι μαζί. Αν θέλουμε στα σοβαρά να λύσουμε το πρόβλημα, αυτό σημαίνει όχι λύση-φερετζέ. Και, φυσικά, σημαίνει λύση αποδεκτή από τους δύο λαούς.

Για να βρεθεί μια σταθερή λύση στη διαφορά Ελλάδας-πΓΔΜ πρέπει να είναι δίκαιη και για να είναι δίκαιη πρέπει να αναγνωρίζει και να μην παραποιεί την ιστορική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι ότι η αρχαία Μακεδονία ταυτίζεται περίπου με την σημερινή ελληνική Μακεδονία. Εδώ και μια χιλιετία τουλάχιστο,, η μεσαιωνική Μακεδονία, όπως έχει επικρατήσει να ονομάζεται διεθνώς, είναι μια πολυεθνική περιοχή που περιλαμβάνει την ελληνική Μακεδονία, τη σημερινή πΓΔΜ και τη βουλγαρική Μακεδονία του Πιρίν. Οι Σλαβομακεδόνες και το κράτος τους (πΓΔΜ) ανήκουν στην ευρύτερη αυτή Μακεδονία, δεν μπορούν όμως να την οικειοποιούνται στο σύνολό της.

Το όνομα Νέα Μακεδονία συντηρεί, δεν καταργεί τις επεκτατικές βλέψεις και τον αλυτρωτισμό. Όνομα εξάλλου που δεν αναφέρεται στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας δεν είναι παρά μια απάτη, προορισμένη να τροφοδοτήσει νέες συγκρούσεις. Και φυσικά, τα παράγωγα της ονομασίας της χώρας (γλώσσα, εθνότητα, υπηκοότητα) οφείλουν να προκύπτουν από τη μία και μοναδική ονομασία της. Αλλοιώς δεν λύνουμε προβλήματα, δημιουργούμε.

Διαβάστε επίσης:
Γιατί το δημοψήφισμα για το όνομα είναι η μόνη δημοκρατική και εθνική λύση

Συζητωντας για την “Αριστερα” και τις πλημμυρες, την Ευρωπη, το Ισλαμ και την παγκοσμιοποιηση, τους επικινδυνους τυχοδιωκτισμους στην εξωτερικη πολιτικη

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 19/11/17 με τον Κώστα Ουίλς

Συμμετέχουν: Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (την πρώτη ώρα),  Βασίλης Βιλιάρδος και Δημήτρης Γιαννόπουλος

Κυπρος και “Αριστερα”

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το καλοκαίρι του 2015, όταν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι του ελληνικού λαού και της ελληνικής αριστεράς, μερικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξαν μια λίστα αλληλογραφίας “Το ‘Όχι διαρκεί πολύ”. Συμμετέχω σε αυτή τη λίστα και τους κοινοποιώ τα άρθρα μου. Προχτές, μια φίλη από τη λίστα μούστειλε μέσω αυτής μια επιστολή λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι με το κυπριακό. Η επιστολή αυτή μου προκάλεσε μια εσωτερική αντίδραση που κατέληξε στο άρθρο που ακολουθεί και το οποίο δεν είχα σχεδιάσει να γράψω, αλλά κάπως σα μια ανάγκη να οδήγησε το χέρι μου. Ελπίζω να μην είναι ολότελα περιττό.  

 

Xαίρομαι πολύ Μαριλένα για την αντίδρασή σου. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκέφτονται και οι υπόλοιποι σύντροφοι της ανοιχτής λίστας και φυσικά με χαρά θα δεχόμουν τυχόν αντιρρήσεις ή κριτικές. Αυτό που έλειψε πάντα σε αυτό που τελείως συμβατικά και αμφίβολα ονομάζουμε πια αριστερά είναι δύο πράγματα: η διατήρηση ζωντανού του ηθικού προτάγματος από το οποίο ξεκίνησε και η σκέψη που είναι αδύνατη χωρίς συζήτηση (η αλήθεια είναι στην αντίθεση, έλεγε ο Ζωρές).

Εγώ πρέπει να σου πω δεν ενδιαφέρομαι για την Κύπρο πρωτίστως από ενδιαφέρον για την Κύπρο, αυτό υπάρχει ασφαλώς, αλλά από ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Τυχόν κατάλυση του κυπριακού, θα είναι η χαριστική βολή για το ελληνικό κράτος που ήδη χαροπαλεύει. Και θα έχει επίσης τεράστιες ευρωπαϊκές και διεθνείς συνέπειες.

Οποιοσδήποτε έχει έστω και στοιχειώδη γνώση της ελληνικής ιστορίας δεν μπορεί να αγνοεί τον κεντρικό ρόλο του κυπριακού σε όλη την διαδρομή μετά το ’50.  Για το κυπριακό ανετράπη η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και επιβλήθηκε η δικτατορία, (και) για το κυπριακό ο Αβέρωφ έκανε το μίνι κίνημα στη σύσκεψη στρατηγών και πολιτικών τον Ιούλιο 1974, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα αναλάβει ο Καραμανλής και όχι ο Κανελλόπουλος, τελευταίος Πρωθυπουργός, την εξουσία.

‘Ένα από τα σενάρια που ετοιμάζουν πιθανώς τώρα ως πλαν Α ή πλαν Β για την Ελλάδα, είναι ένα 1974 από την ανάποδη. ‘Ένα τέλος δηλαδή της ελληνικής κρίσης με μια εθνική καταστροφή (που θα εξελιχθεί σχεδόν αναπόφευκτα και σε πολιτική) και όχι με μια κρίση που θα ξαναθέσει επί τάπητος τις ευθύνες των πολιτικών της Γερμανίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, ή τον ρόλο των διεθνών τραπεζών. Μπορεί να μη συμβεί αυτό και να συνεχίσουμε να αυτοκτονούμε απαθώς και σε συνθήκες σταθερότητας, δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει, αλλά μοιάζει απίθανο. Και για λόγους εσωτερικούς και για λόγους διεθνώς (ύπαρξη δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν την ΕΕ, όχι όμως για τους λόγους που θέλουν μερικοί αριστεροί ή πατριώτες να τη διαλύσουν, αλλά για να απαλλαγούν από ότι απομένει από τα δημοκρατικά και δυνάμει ανεξαρτησιακά χαρακτηριστικά της).

Μια εθνική καταστροφή που θα τη φορτώσουν στην λεγόμενη αριστερά και θα την χρησιμοποιήσουν μετά για να καταστρέψουν ότι απομένει από τη δημοκρατία στη χώρα και την κοινωνική βάση της αριστεράς. Γιατί όπως μια εθνική καταστροφή οδήγησε στην κατάρρευση του εθνικόφρονος αυταρχισμού και της δικτατορίας το 1974, έτσι και μια εθνική καταστροφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί τώρα για να επιβληθεί ένας δήθεν (γιατί εξαρτημένος από ξένους θάναι), εθνικόφρων αυταρχισμός, μια δικτατορία δηλαδή.

Το ίδιο το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα στην Ελλάδα, πρόγραμμα βίαιης φτωχοποίησης ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού και διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, δεν είναι και πολύ συμβατό με τη διατήρηση οποιασδήποτε δημοκρατίας, ενώ και σε όλη την Ευρώπη εντείνονται οι ισχυρότατες αυταρχικές τάσεις, έστω κι αν πήρε μια παράταση με την καθοδηγούμενη και ελεγχόμενη μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ (Μια ολόκληρη φράξια του διεθνούς κατεστημένου έχει αποφασίσει να το “γυρίσει” τώρα από τη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε άλλη μουσική, αλλά με την ίδια πάντα επιδίωξη, τη διασφάλιση της παγκόσμιας κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αφού δημιούργησαν με τους πολέμους τους πρόσφυγες και την τρομοκρατία, τους χρησιμοποιούν τώρα για να κάνουν αλλαγή καθεστώτος στη Δύση. Αυτό είναι το νόημα του Τραμπ και της Λεπέν).

Δεν μπορείς να κάνεις δικτατορία με πρόγραμμα να κόβεις κάθε μήνα τις συντάξεις! Κάτι άλλο πρέπει να βρεις. Χρειάζεσαι μια άλλη ιδεολογία, άλλα συνθήματα, άλλες ανάγκες να επικαλεστείς. Στην Ελλάδα, μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο, μια σύγκρουση με την Τουρκία μπορούν να τα προσφέρουν αυτά, όταν έρθει η ώρα και δεν ξέρω πόσο μακριά είμαστε από αυτήν την ώρα. Οι πρώην “φίλοι” μας του ΣΥΡΙΖΑ ζούν όσο ποτέ άλλοτε στον κόσμο τους, νομίζουν ότι θα ζουν αιωνίως το όνειρό τους στην εξουσία, και οι άλλοι του Μητσοτάκη ότι θάρθουν να κανιβαλίζουν με την ησυχία τους τον ελληνικό λαό.

Αλλά μπορεί να μη γίνει έτσι. ‘Οσο απρόσμενο και αναπάντεχο, κατ’ αρχήν για τους ίδιους, ήταν το όνειρο αυτής της ομάδας πούγινε εξουσία, το ίδιο απρόσμενος φαίνεται σήμερα και ο εφιάλτης στον οποίο κι αυτοί κι όλοι μας κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε κάποια στιγμή.

Είναι εξάλλου με την κοινωνική βάση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς που θέλουν (και τους είναι απαραίτητο) να ξεμπερδεύουν οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό, με διαφορετικούς τρόπους και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανεκδιήγητες ηγεσίες της. Ο λαός είναι το έθνος στην Ελλάδα.

Αυτή τη βάση, που είναι η ραχοκοκαλιά όλων των εθνικών και των κοινωνικών αγώνων του ελληνικού λαού, τη βρίσκει κανείς στην Κατοχή πίσω από το ΕΑΜ, στη δεκαετία του ’50 πίσω από τον Πλαστήρα και από τις διαδηλώσεις υπέρ της ‘Ενωσης, το ’60 πίσω από τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ’70 πίσω από το ΠΑΣΟΚ και η οποία, ορφανή και προδομένη από τις πολιτικές της ηγεσίες δεν είχε πουθενά αλλού στο τέλος να πάει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναπροδοθεί ακόμα μια φορά. Αυτή τη βάση θέλουν να τσακίσουν, προτού προχωρήσουν στον τελικό στόχο αυτού του εφιαλτικού, καφκικού πειραματικού προγράμματος νέο-ολοκληρωτισμού, που είναι μια Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες.

Και το πέτυχαν, για πρώτη φορά στην ιστορία και ηθικά, χρησιμοποιώντας και χειραγωγώντας την ίδια την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ δεν είχε πάθει τέτοιο στραπάτσο ο κόσμος της ελληνικής αριστεράς-κεντροαριστεράς, ούτε καν όταν είχε σφαγεί στα βουνά και σταλεί για επανεκπαίδευση στο ελληνικό Νταχάου της Μακρονήσου. Γιατί με το άφθονο άιμα του που έχυσε έσωσε τότε την αξιοπρέπειά του. Κέρδισε, με τη μουσική του Μίκη και τους στοίχους των ποιητών του, έναν πόλεμο που έχασε στο πεδίο της μάχης.

Σε όλες τις περιπτώσεις που ανέφερα, το εθνικό συνδυάστηκε με το κοινωνικό. Ακόμα κι ο “αντιεθνικιστικός” ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να πλασαριστεί όχι με τις δικές του ιδέες, αλλά κάνοντας copy paste τις ιδέες άλλων και εμφανιζόμενος ως εργαλείο ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας από τους Δανειστές. Στην ελληνική περίπτωση ισχύει αυτό που έγραψε ο Γληνός στη διακήρυξη του ΕΑΜ, το εθνικό συμπίπτει με το λαϊκό και το λαϊκό συμπίπτει με το εθνικό. Είναι αδύνατο να υποστηρίξει κανείς τα κοινωνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, ιδίως των φτωχότερων τάξεων, χωρίς να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. ‘Όπως και αντιστρόφως, δεν μπορεί κανείς να υπερασπιστεί το “έθνος” συμμετέχοντας στην οικονομική και κοινωνική γενοκτονία των Ελλήνων, που οργάνωσαν τα Μνημόνια και οι Δανειακές Συμβάσεις. Το έθνος είναι οι ζωντανοί του άνθρωποι, δεν είναι αφηρημένη ιδέα.

Μου γράφεις ότι “πολλοί στην αριστερά δεν κατανοούν το (κυπριακό) πρόβλημα”. Το βρίσκω πολύ φυσικό. Δεν κάνουν λάθος ή μάλλον το “λάθος” εδώ είναι αντανάκλαση της μετατόπισής τους, της προσχώρησής τους στη διεθνή τάξη πραγμάτων. Τουλάχιστον για τους περισσότερους, γιατί ασφαλώς υπάρχουν και καλόπιστοι άνθρωποι.

Ο “διεθνισμός” τους είναι κάλπικος. Δεν θα μπορούσαν ποτέ όχι να κάνουν, ούτε να φανταστούν ότι κάνουν αυτό που έκανε ο Γερμανός στρατιώτης που παράτησε τη μονάδα του, πέρασε νύχτα το ποτάμι και ειδοποίησε τους Σοβιετικούς, που κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου, ότι θα τους επιτεθούν το πρωί. (Μάλιστα ο Ζούκωφ είναι τόσο αναίσθητος, που τον αναφέρει αυτόν τον άνθρωπο ως “αυτόμολο” στα απομνημονεύματά του και δεν γράφει ότι τον εκτέλεσαν. Με τέτοιες νοοτροπίες, δεν είναι να απορεί κανείς με την ευκολία της τελικής σοβιετικής κατάρρευσης).

(‘Ακουσα τις προάλλες τον Στεφάνου, ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ, να λέει στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου ότι ασφαλώς και το νέο κυπριακό κράτος που φτιάχνουνε δεν πρέπει να έχει στρατό, όπως όλα τα άλλα φυσιολογικά κράτη του κόσμου. ‘Ενας από τους λόγους που επικαλέστηκε, είναι ότι ένας τέτοιος στρατός θα έπρεπε να στρατολογήσει και Τούρκους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας! Μάλιστα, αυτό το εθνικιστικό, αν όχι ρατσιστικό επιχείρημα χρησιμοποίησε τούτος ο εκπρόσωπος της “αντιεθνικιστικής”, “διεθνιστικής” “αριστεράς” – δεν ξέρω σε τι από όλα να βάλω τα εισαγωγικά. Γιατί ο κ. Στεφάνου δεν θέλει προφανώς να συμφιλιώσει τους ‘Ελληνες με τους Τούρκους, αλλά τον εαυτό του και το κόμμα του με αυτό που το ΑΚΕΛ αποκαλεί “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”)

Ιδίως στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι μπορούμε να τάχουμε όλα χωρίς να δαπανούμε τίποτα και γι’ αυτό μας τα παίρνουν τώρα όλα χωρίς μεγάλες δυσκολίες. ‘Ετσι και παριστάναμε, πολλοί, τους “αριστερούς”, τους “διεθνιστές”, τους “σοσιαλιστές”, δεν ξέρω και τι άλλο, απλώς ευτελίζοντας τις έννοιες. ‘Ετσι τόσοι άνθρωποι, όχι μόνο ο Τσίπρας, σε αυτόν τουλάχιστον θα καταλογίσει και πολύ βαριά μάλιστα τις ευθύνες όταν έρθει η ώρα η ιστορία, ‘εσκιζαν τα μνημόνια για να τα ξαναγράφουν τώρα επί τα χείρω.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά φοβάμαι ότι ο “διεθνισμός” αρκετών τουλάχιστον “αριστερών αντιεθνικιστών” δεν είναι κι αυτός παρά χρήσιμη κομπίνα. Δεν αφήνουν το “κράτος-έθνος” για να πάνε σε κάποιον σοσιαλιστικό κόσμο,  δεν έχουν άλλωστε καμία σχέση εδώ και καιρό με οποιονδήποτε σοσιαλισμό (αλλοιώς που θα βρίσκονταν όλα αυτά τα μισοπτώματα, οι χαμένοι που στηρίζουν από διάφορες θέσεις, ενίοτε και χωρίς να έχουν καν τη δικαιολογία της ανάγκης επιβίωσης, αλλά έχοντας πιθανώς το κίνητρο της κοινωνικής ανέλιξης και του πλουτισμού, εν μέσω των ερειπίων της χώρας μας, τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το έργο της, το Τρίτο Μνημόνιο, που φαίνεται το θεωρούν την πιο μοντέρνα ενσάρκωση του σοσιαλισμού τους. ‘Εχω μπόλικη φαντασία και συχνά μου την προσάπτουν οι “ρεαλιστές”, μόνο που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ στελέχη της Β’ Πανελλαδικής που γνώρισα στο Πανεπιστήμιο ή άλλους αριστεριστές, της πούρας επανάστασης, να υπηρετούν τις πολιτικές που υπηρετούνε σήμερα. Και μάλιστα πλήρως αναξιοπρεπείς και ανέντιμοι. Γιατί άνθρωποι σαν τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, τον Παπακωνσταντίνου και πολλούς άλλους, μέχρι και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη πρόσφατα, δεν  κορόιδεψαν και δεν εξαπάτησαν κανέναν. Δεν είπαν ότι αυτοί είναι η αριστερά, είπαν ότι άλλαξαν παράταξη).

Στην τάξη του Νταβός θέλουν να προσχωρήσουν οι φίλοι μας και σε αυτήνα έχουνε προσχωρήσει και με τον αντιεθνικισμό τους. Θα γουστάρανε πολύ νάναι Αμερικάνοι, ‘Αγγλοι, Γάλλοι ή Ελβετοί, αυτούς βλέπουν ως προοδευμένους, με αυτούς θέλουν να ταυτιστούνε ψυχολογικά, θέλουν να εκφράζουν συμπάθεια για τους πρόσφυγες, αλλά δεν τους είδα να κινητοποιούνται τόσα χρόνια εναντίον των πολέμων της πολιτισμένης Δύσης, Ευρώπης και Αμερικής, που γκρέμισαν κυριολεκτικά τα μισά αραβικά κράτη και πιο πέρα.

Οι άνθρωποι αυτοί μισούν τον εθνικισμό των Ελλήνων και των Σέρβων, όχι όμως των Αλβανών, των Βόσνιων ή των Κροατών, δυσκολεύονται πολύ να χωνέψουν τον Πούτιν, ίσως σε μερικούς να θυμίζει και το παρελθόν τους, αλλά δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να κάνουν τον τυφλό και τον κουφό απέναντι στο παλαβό σχέδιο του Νετανιάχου να οργανώσει ίσως και πυρηνικό πόλεμο κατά του Ιράν – δεν έγραψαν τίποτα και δεν έκαναν και καμιά διαδήλωση.

Τους αρέσει να διαστρέφουν την ελληνική ιστορία, χαρακτηρίζοντας αίφνης συνωστισμό τη σφαγή των Ελλήνων στη Σμύρνη. ‘Όταν τους εγκαλούν τους πιάνει όμως το παράπονο και λένε να μην πληγώνουμε τα παιδιά της Τρίτης Λυκείου. Πονάνε για τις ψυχούλες τους, αλλά οργανώνουν ταυτόχρονα πολύ επικερδή σεμινάρια σε νηπιαγωγούς για το πως πρέπει να διδάσκουν στα νήπια (αν είναι δυνατόν!) το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Κάθε δεύτερο άρθρο τους άλλωστε φροντίζουν και νάχει μια αναφορά στο απόλυτο κακό του αντισημητισμού.

‘Όχι βέβαια ότι τους απασχολούν στα αλήθεια οι Εβραίοι. Δεν έχουν τη στόφα των ανθρώπων που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να τους σώσουν στην Κατοχή. Με την ψυχολογία πούχουν μερικοί τουλάχιστο από δαύτους, δεν θα με εξέπληττε αν βρίσκονταν τότε με όσους τους κατέδιδαν στους ναζί. Απλώς, ξέρουν ότι αυτή η πλευρά είναι τώρα η δυνατή και φροντίζουν με κάθε τρόπο να την καλοπιάνουν και να την κολακεύουν. (Το μόνο απογοητευτικό είναι ότι ένας λαός με την πνευματική συνεισφορά των Εβραίων στο νεώτερο πολιτισμό και με τέτοια οδυνηρά αποκτημένη πείρα ενδιαφέρεται για τέτοιους φίλους!)

Αν έχει κάτι αποδειχθεί σε ότι αφορά και την πλειοψηφία των “εκσυγχρονιστών” και των “αριστερών διανοούμενων” στην εποχή μας, συγκοινωνούντα δοχεία είναι άλλωστε, το πολύ δυνατό τους σημείο, μου φαίνεται ότι είναι η μύτη τους, το ένστικτό τους, νοιώθουνε που είναι η δύναμη και τα φράγκα και κατευθύνονται προς τα κει με τη φυσικότητα μιας γάτας πού κάθεται πάνω από τους σωλήνες του καλοριφέρ, χωρίς να την έχει ενημερώσει κανένας για το σχέδιο της κεντρικής θέρμανσης. Νταβατζής νάναι κι ότι νάναι (εκτός από Ρώσος, αυτό έχει απαγορευτεί).

Μιλάνε για ταξική πάλη, η αλήθεια όμως είναι ότι μισούν τη συνήθως αγροτική κοινωνική τους καταγωγή, όπως και την εθνική τους καταγωγή και το αγωνιστικό παρελθόν της αριστεράς (Δεν υπάρχει πιο θλιβερό κείμενο στην ελληνική αριστερή φιλολογία από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στον Αλέξη Παπαχελά. Ευτυχώς που χάσαμε του λέει, προτού εξαπολύσει ένα υβρεολόγιο εναντίον των νεκρών συντρόφων του, ακόμα κι ανθρώπων πούχαν πολύ περισσότερο θάρρος από τον ίδιο, όπως τον Βαφειάδη, που συγκρούστηκε με τον Ζαχαριάδη αρνούμενος να κάνει “τακτικό στρατό” το αντάρτικο, δηλαδή να το στείλει στη σφαγή του Γράμμου και του Βίτσι. ‘Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που έκανε όλη του τη ζωή τον ηγέτη της αριστεράς, αν όντως καταλήξει σε τέτοια συμπεράσματα στο τέλος της ζωής του, τουλάχιστον πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια να τα λέει με κάποιον σεβασμό, με κάποια περίσκεψη, να αρχίζει εξηγώντας μας κατ΄αρχήν πως ο ίδιος εξαπατήθηκε, προτού γίνει υβριστικός και περιφρονητικός κριτής των άλλων, απευθυνόμενος μάλιστα στους εκπροσώπους της αστικής Ελλάδας, των οποίων στην πραγματικότητα σε όλη του τη ζωή την εύνοια αναζητούσε).

Μερικοί αντικατέστησαν την τυφλή πίστη στη Σοβιετική ‘Ενωση με την εξίσου τυφλή στην Ευρωπαϊκή και την ιδέα ενός σοσιαλιστικού μέλλοντος με τη θεσμολαγνεία τους. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, δεν του φτάνει μόνο η ψυχή σου, άμα του τη δώσεις νοιώθει ζωτική ανάγκη να σε ξευτελίσει κι από πάνω, να μη μπορεί να ξυπνήσει και να του ξεφύγει, ότι κι αν γίνει.

Στο κυπριακό, όπως τίθεται σήμερα, έχουμε την προσπάθεια επιβολής ενός σχεδίου λύσης που καταργεί όλον τον δυτικό και αστικό πολιτικό πολιτισμό, τις πιο βασικές αρχές της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, το δικαίωμα της πλειοψηφίας να κυβερνά, δηλαδή τη δημοκρατία (το των πλειόνων κράτος, την αποκαλεί ο Περικλής στον Επιτάφιο), το δικαίωμα των κρατών σε αυτοάμυνα, όλη την κληρονομιά δηλαδή της Γαλλικής Επανάστασης (και της Ελληνικής) και των εθνικοαπελευθερωτικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σχέδιο Ανάν και οι παραλλαγές του κατεδαφίζουν και όλα τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά που έχει ακόμα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έστω και στους τύπους. Κι έρχονται τώρα αυτοί, που μας έχουν πρήξει με την Ευρώπη και τη λατρεία των θεσμών και υποστηρίζουν στην Κύπρο την κατάργηση όλης αυτής της κληρονομιάς! Μόνο τον Ναζίμ Χικμέτ δεν έβγαλαν ‘Ελληνα εθνικιστή, αφού κι αυτός έλεγε την Κύπρο ελληνικό νησί κι αυτό μόνο και μόνο γιατί έτυχε νάναι Τούρκος.

‘Οσοι απ’ αυτούς πέρασαν από το ΚΚΕ ή παρεμφερείς οργανώσεις, έμαθαν το ρητό που νομίζω οι εχθροί των Ιησουϊτών τους το απέδωσαν, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ξεχνώντας βέβαια ότι όλα τα μέσα δεν είναι κατάλληλα για όλους τους σκοπούς. Φεύγοντας από το ΚΚΕ εφήρμοσαν αυτό το δόγμα, όχι πια για να βοηθήσουν το “Κόμμα”, αλλά για να κάνουνε λεφτά ή να ανελιχθούν κοινωνικά.

Ο “αντιεθνικισμός” των εξ αυτών “διανοουμένων” φοβούμαι ότι δεν είναι παρά το κοινωνικό τους διαβατήριο για να ανέβουν, να αλλάξουν τάξη και συχνά να πλουτίσουν, όπως το να δηλώνεις αριστερός μετά το 1974 ήταν μια θαυμάσια επένδυση. Αφήνοντας βέβαια την υπεράσπιση των θεμιτών και πιο στοιχειωδών εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού στην “άκρα δεξιά”, προσφέρουν και σε αυτή και στο παραδοσιακό οικοδόμημα της “ελληνικής εθνικοφροσύνης” και στον “ελληνικό εθνικισμό”, που δήθεν καταπολεμούν, τεράστιες υπηρεσίες.

Ο ρόλος που παίζουν είναι να προσφέρουν μια ιδεολογική επάλειψη και μια θεωρία της κακιάς ώρας στην άρχουσα ελίτ, δηλαδή στο απέραντο εργολαβιστάν, λαμογιστάν και ρουσφετιστάν, που κυριαρχεί στη χώρα, για να δικαιολογήσει το ότι δεν υπερασπίζεται τα πιο στοιχειώδη εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού και το κράτος του. Φυσικά, υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν λάθος, που καλόπιστα υποστηρίζουν τις “αντιεθνικιστικές ιδέες”. Φοβούμαι όμως ότι είναι η μειοψηφία και μάλλον μικρή. Στην περίπτωσή μας έχουμε ένα θρίαμβο του “ιστορικού υλισμού” στην πιο χυδαία μορφή του, που γνωρίζουμε τώρα το αποκορύφωμά της με τον ΣΥΡΙΖΑ: Οι Ιδέες καθορίζονται από και ακολουθούν την Τσέπη μας και το Εγώ μας.

Τα ίδια γίνανε κι αλλού, όπως π.χ. μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών της Ευρώπης κατά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν γινόντουσαν, θα ζούσαμε ήδη σε κάποια μορφή σοσιαλισμού. Αν και, εδώ που τα λέμε, με την ηθικο-ψυχολογική αποσύνθεση που γνωρίζουμε τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση της Τρόικας, τα καταφέραμε πάλι στην Ελλάδα να πιάσουμε “κορυφές”.

Αν ο Χρόνης Μίσσιος ήξερε τι θα γίνει μετά από αυτόν, δεν θα έβαζε ίσως τίτλο στο βιβλίο του “Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”. Μάλλον θάγραφε “Καλά που εγώ θα πεθάνω νωρίς”.

Η νεα παγκοσμια πολιτικη των ΗΠΑ (και μερικες καθ’ ημας συνεπειες)

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Είναι πιθανό η παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ να τροποποιηθεί σε πολύ σημαντικό βαθμό μετά την εκλογή Τραμπ στην προεδρία και αυτό να αφορά άμεσα και πολύ σοβαρά και την Ελλάδα και Κύπρο. Στην πραγματικότητα, πρέπει να θεωρείται πολύ πιθανό η εκλογή Τραμπ να αντανακλά όχι τόσο κάποια “επανάσταση κατά του κατεστημένου”, όπως πολλοί θέλουν να πιστεύουν, όσο την απόφαση σημαντικής τάσης αυτού του κατεστημένου να αλλάξει τον τρόπο, τις μεθόδους και την ιδεολογία της παγκόσμιας κυριαρχίας του. Μεταβαίνοντας από την κλονιζόμενη “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε μια παγκόσμια κυριαρχία με την εκμετάλλευση εθνικισμών, αυταρχισμούς, νέους πολέμους στη Μέση Ανατολή και αλλού και προσπάθεια διάσπασης των δυνάμει αντιπάλων της Αμερικής, ιδίως Ρωσίας και Κίνας.

 

Σε ότι αφορά την ΕΕ, οι επικρατούσες τώρα διεθνείς τάσεις αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες διάσπασής της, ιδίως αν εκλεγεί η Μαρίν Λεπέν στις γαλλικές προεδρικές εκλογές.

 

Τραμπ, Ερντογάν και Νετανιάχου

 

Ας ανοίξουμε μια παρένθεση στο σημείο αυτό να δούμε τι γίνεται στη γειτονιά μας. Δίπλα μας, ο Ταγίπ Ερντογάν, που διακρίνεται για τις πολύ απότομες στροφές 180 μοιρών στην πολιτική του, μοιάζει τώρα να πλησιάζει τόσο τον κ. Τραμπ, όσο και τον κ. Νετανιάχου. Ο τελευταίος λέγεται ότι υποστήριξε παρασκηνιακά την εκλογή του νέου Αμερικανού Προέδρου. Στο ίδιο το Ισραήλ, ο κ. Μπάρακ τον εγκαλεί τώρα πολύ έντονα για “εθνικισμό”.

 

Ο νέος σύμβουλος ασφαλείας του κ. Τραμπ, ο Φλυν, που βίντεο τον εμφανίζει ενθουσιασμένο με το πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία, χαρακτήρισε πυλώνα σταθερότητας την ‘Αγκυρα. Ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος των ΗΠΑ τηλεφώνησε στον Ερντογάν να του πει πόσο τον θαυμάζει η κόρη του. (Για το φλερτ Ερντογάν-Τραμπ, βλ. π.χ. http://www.economist.com/news/europe/21710966-recep-tayyip-erdogans-enthusiasm-may-not-last-long-turkeys-islamist-president-embracing)

 

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι όλα αυτά συνδέονται με την πρόσφατη νέα εκδήλωση επιθετικότητας της ‘Αγκυρας κατά του ‘Ασαντ, που προκάλεσε την έντονη αντίδραση του Βλαντιμίρ Πούτιν και κατέδειξε πόσο εύθραυστη παραμένει η τελευταία ρωσο-τουρκική προσέγγιση.

 

Διεθνές σύστημα και αναθεώρηση της Λωζάννης

 

Θα ήταν πάντως χρήσιμο, οι αρμόδιοι των Αθηνών να εξετάσουν κατά πόσον οι νέες διεθνείς τάσεις σχετίζονται με την αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης, δεδομένου ότι δεν υπάρχει έστω και μία ελληνοτουρκική κρίση ή σύγκρουση τον τελευταίο αιώνα, το σενάριο της οποίας να γράφτηκε στην Αθήνα ή την ‘Αγκυρα.

 

‘Ενας γενικός πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας πρέπει να θεωρείται πάντα απίθανος για πολλούς λόγους, μεταξύ των οποίων η προφανής αδυναμία και των δύο χωρών να τον “βγάλουν πέρα”, αλλά και γιατί οι συνέπειες για τα ΝΑΤΟϊκά συμφέροντα κρίνονται εξαιρετικά επιζήμιες, στρατηγικού χαρακτήρα για τη Δύση στο σύνολό της.

 

Μια πιο περιορισμένη κρίση όμως δεν μπορεί ποτέ να αποκλεισθεί, μόνον όμως αν η ‘Αγκυρα ενθαρρυνθεί να την προκαλέσει από ισχυρούς διεθνείς παίκτες. Με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Τουρκία στο εσωτερικό της, με την κατάσταση του στρατού και της οικονομίας της, με τη Συρία και με το Ιράκ, είναι απίθανο, για δικούς της λόγους και χωρίς διεθνή ενθάρρυνση, να πράξει οτιδήποτε μείζον στο Αιγαίο, την Κύπρο και τη Θράκη, πέραν ασκήσεων “ψυχολογικού πολέμου” κατά της Ελλάδας και Κύπρου. Μόνο αν την “σπρώξουν” ισχυροί διεθνείς παίκτες μπορεί να κάνει κάτι – όπως πάντα στο παρελθόν, ακόμη κι όταν βρισκόταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση.

 

Απολύτως εφικτή, μια ικανοποιητική εθνική αποτροπή απέναντι στην Τουρκία, προϋποθέτει δυνατότητα ορθής διάγνωσης της κατάστασης, προσοχής για ενδεχόμενες προβοκάτσιες, αλλά και ένα βαθμό αβεβαιότητας στην άλλη μεριά και στα διεθνή κέντρα, για την έκταση της ελληνικής απάντησης, που δεν μπορεί να θεωρείται  εκ των προτέρων περιορισμένη. Χρειάζεται όμως και η έγκαιρη διάγνωση ενδεχόμενων διεθνών “παικτών” που θα μπορούσαν να ενθαρρύνουν από το παρασκήνιο, για δικούς τους λόγους, μια ελληνοτουρκική κρίση, χωρίς να αναλάβουν αυτοί τις ευθύνες της (αντιθέτως, μπορεί να παρουσιαστούν μετά ως ειρηνόφιλοι μεσολαβητές).

 

Το ραντεβού της Ευρώπης με τη γεωπολιτική

 

Η πιθανότητα ελληνοτουρκικής κρίσης δεν εξαρτάται μόνο ή κυρίως από τις “τοπικές” εξελίξεις. Συναρτάται επίσης και με την εξέλιξη του “ελληνικού ζητήματος” και της ΕΕ. Μια κατάληξη του “ελληνικού” σε ελληνοτουρκική κρίση και όχι σε μια σύγκρουση αίφνης περί το χρέος και τα μνημόνια, θα εξυπηρετούσε πολύ κόσμο. Αν επίσης, σημαντικές δυνάμεις στον πυρήνα της “Αυτοκρατορίας” αποφασίσουν να ρίξουν το βάρος τους σε μια στρατηγική κομματιάσματος της ΕΕ, τότε ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν και τη γεωπολιτική και την τρομοκρατία, για να πετύχουν τις επιδιώξεις τους.

 

“Εμφύλιος” στον “αυτοκρατορικό πυρήνα”

 

Επιστρέφοντας τώρα στο κυρίως θέμα αυτού του άρθρου, θα πρέπει να περιμένουμε πιθανώς μεγάλες αλλαγές στην παγκόσμια πολιτική των ΗΠΑ, κυρίως γιατί η εκλογή Τραμπ μοιάζει να εγγράφεται σε βαθιά στροφή των δυνάμεων που κυριαρχούν στον πλανήτη προς άλλα μοντέλα κυριαρχίας. Αντιλαμβανόμενα τα πραγματικά κέντρα παγκόσμιας ισχύος (που δεν είναι στην εποχή μας τόσο τα κράτη), αφενός ότι η “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” έχει φάει τα ψωμιά της, αφετέρου ότι “η Ρωσία ξύπνησε”, πιθανώς στρέφονται τώρα σε άλλες μορφές κυριαρχίας, μέσω κυρίως του εθνικισμού, του αυταρχισμού και των σεναρίων “σύγκρουσης πολιτισμών”. Ταυτόχρονα, επιδιώκουν να διασπάσουν τον άξονα Πεκίνου-Μόσχας και να απομονώσουν την Κίνα.

 

Αυτά έχουν οδηγήσει σε ένα είδος “εμφύλιου” στον ίδιο τον πυρήνα της αναδυόμενης, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, παγκόσμιας αυτοκρατορίας (του χρήματος περισσότερο και των ΗΠΑ λιγότερο, αν και σε βασική συμμαχία πάντα μεταξύ τους). Οι δυνάμεις μέσα στην ολιγαρχία που επιδιώκουν την αλλαγή υποδείγματος στον τρόπο διακυβέρνησης χρησιμοποιούν βασικά τώρα τις εξεγερσιακές τάσεις στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών, προς ώφελός τους. Μπορούν να το κάνουν γιατί η άμορφη και κυρίως αρνητική στο περιεχόμενο, “ριζοσπαστικοποίηση”, που τώρα εκδηλώνεται σε όλο σχεδόν τον δυτικό κόσμο, πόρρω απέχει από το να διαθέτει ηγεσίες, ιδέες και πολιτικά υποκείμενα, ικανά να πάρουν αυτά την πρωτοβουλία, οδηγώντας προς έναν καλύτερο και όχι προς ένα πολύ χειρότερο κόσμο.

 

Σε αυτά τα αυτοκρατορικά διλήμματα συμπυκνώνεται ίσως και το βαθύτερο νόημα της σύγκρουσης Ομπάμα-Νετανιάχου, που κυριάρχησε όλη την προηγούμενη οκταετία, Κλίντον-Τραμπ στις εκλογές, αλλά και Σόρος-Ρότσιλντ, αν ευσταθούν σχετικά δημοσιεύματα διεθνώς.

 

Χάντιγκτον κατά Φουκουγιάμα

 

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, εμφανίσθηκαν στο παγκόσμιο “βαθύ κατεστημένο” εναλλακτικές σχολές σκέψης (αλλά και διαγνώσεις του συσχετισμού δυνάμεων) ως πως το που πρέπει να βαδίσει η “Αυτοκρατορία”.

 

Το ένα “μοντέλο” εκφράστηκε σχηματικά από ανθρώπους όπως ο Φουκουγιάμα και ο Σόρος, υιοθετώντας ως φιλοσοφικό υπόβαθρο περίπου τις ιδέες του Πόπερ. Το άλλο εκφράστηκε από τον Χάντινγκτον, τον Νετανιάχου και την ιδέα της “σύγκρουσης των πολιτισμών” και του “πολέμου κατά του Ισλάμ” (πρώτα και στο βάθος κατά των “κίτρινων”). Κάπου στο ενδιάμεσο ο Μπρζεζίνσκι, που τάχθηκε εναντίον μεν των πολέμων στη Μέση Ανατολή και της αντι-ισλαμικής εκστρατείας, αλλά επέμεινε στην αντι-ρωσική μανία του.

 

Η επιδίωξη και των δύο ρευμάτων είναι κοινή, η επιβολή της κυριαρχίας του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και της “Δύσης” σε όλο τον πλανήτη, ένας “νέος Αμερικανικός Αιώνας”. Οι μέθοδοι όμως και οι “ιδεολογίες” διαφέρουν.

 

Επειδή αυτός ο “εμφύλιος” είναι πάντα σε εξέλιξη (όπως φάνηκε και κατά την επίσκεψη Ομπάμα στο Βερολίνο), μεταφέρεται τώρα και στο ίδιο το περιβάλλον Τραμπ, όπου διαφορετικές δυνάμεις επιχειρούν να αποκτήσουν, δια του Προέδρου, επιρροή στην υπό διαμόρφωση πολιτική. Είναι ακόμα νωρίς για να πούμε ποιά ακριβώς θα είναι η πολιτική του νέου Προέδρου, που δεν έχει άλλωστε διορίσει Υπουργό Εξωτερικών. Αυτό που μοιάζει όμως ήδη βέβαιο είναι ότι κ. Τραμπ θα απογοητεύσει πολύ γρήγορα και πολύ εντυπωσιακά πολλούς που διεθνώς (και στην Ελλάδα) έσπευσαν (εν τη απελπισία τους, οι εξ αυτών ειλικρινείς) να τον υποστηρίξουν, νομίζοντας ότι εκφράζει κάποιου είδους “επανάσταση” κατά του κατεστημένου.

 

‘Ηδη άλλωστε, και αφού κέρδισε δημαγωγώντας εναντίον των τραπεζών και των μεγάλων εταιρειών, ο κ. Τραμπ διόρισε μια σειρά δισεκατομμυριούχους σε αυτό που η Ουάσιγκτον Ποστ αποκάλεσε την “πλουσιότερη κυβέρνηση στην ιστορία των ΗΠΑ”. ‘Ολα τα καίρια πόστα στην οικονομία περιήλθαν στην  Γκόλντμαν Ζαχς και τους Ρότσιλντ, ενώ ο υπεύθυνος για το περιβάλλον είναι ορκισμένος εχθρός κάθε προσπάθειας για την σωτηρία του από τις πολυεθνικές. Επιδεικτικά πολεμοχαρής, ο νέος Υπουργός ‘Αμυνας στρατηγός Ματίς, έγινε γνωστός κυρίως γιατί ενδιαφερόταν πολύ περισσότερο να καταπολεμήσει το Ιράν σε στενή συνεργασία με το Ισραήλ, παρά το Ισλαμικό Κράτος (που άλλωστε, σύμφωνα με τον μακαρίτη πλέον Φιντέλ Κάστρο, δημιούργησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ).

 

ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα

 

Πολλοί ήλπισαν ότι τουλάχιστο ο κ. Τραμπ θα αποκλιμάκωνε την εξαιρετικά επικίνδυνη αμερικανο-ρωσική ένταση, πραγματοποιώντας την πιο συγκεκριμένη και καταρχήν πιο ελπιδοφόρα από τις εξαγγελίες του.

 

Λέμε καταρχήν, διότι βεβαίως είναι θετική για όλη την ανθρωπότητα η απομάκρυνση ενός ενδεχομένου τελικής πυρηνικής καταστροφής, έστω και κατά λάθος, του ανθρώπινου είδους. Εντούτοις, για μικρές χώρες, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι καλές σχέσεις ΗΠΑ-Ρωσία είναι καλύτερες από τον ανταγωνισμό τους.

 

Απομένει εξάλλου να δούμε τι εννοεί ο κ. Τραμπ. Πολλοί στις ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί, μετά τη ρωσική επέμβαση στη Συρία, ότι η αμερικανική πολιτική είναι “αντιπαραγωγική” και επιθυμούν να τη μεταβάλουν προς ώφελος ενός είδους “συμμαχίας” με τη Μόσχα εναντίον του Ισλάμ πρώτα, που θα άνοιγε αύριο τον δρόμο σε μια συμμαχία κατά της Κίνας, ή, τουλάχιστον, προς αποστασιοποίηση Μόσχας και Πεκίνου.

 

Αλλά είναι έτοιμη η Ουάσιγκτων να κάνει τις παραχωρήσεις προς τη Ρωσία που μια τέτοια “συμμαχία” θα απαιτούσε; Η Μόσχα θα ήταν πρόθυμη να την ακολουθήσει σε έναν τέτοιο δρόμο;

 

Ο Χένρι Κίσσινγκερ πολύ θα ήθελε ίσως να επαναλάβει το μεγάλο του κατόρθωμα, τη συμμαχία με την Κίνα εναντίον της ΕΣΣΔ, που τόσο συνέβαλλε στην κατάρρευση της τελευταίας. Από την ανάποδη τώρα, ως συμμαχία με την Ρωσία εναντίον της οικονομικά ανερχόμενης Κίνας. Ο Ηράκλειτος πάντως έλεγε ότι “δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δυο φορές”.

 

Αθήνα, 4 Οκτωβρίου 2016

 

Δημοσιεύτηκε από το ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑ

Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι αυτόν τον καιρό πολύ ασταθής και πολύ νευρικός. Είναι επικίνδυνος όσο και ένα πληγωμένο ζώο. ‘Εχει μεγάλη ανάγκη να δείξει ότι υπερασπίζεται σθεναρά το έθνος του, για να διατηρηθεί στην εξουσία και είναι εύκολα χειραγωγήσιμος από διεθνείς δυνάμεις. Μεταξύ των εξωφρενικών που ακούμε αυτές τις μέρες είναι ότι θέλει να παρενοχλήσει αεροπορικά την επίσκεψη Πούτιν στο ‘Αγιο ‘Ορος!

Η Ελλάδα βρίσκεται σε ακόμα χειρότερη κατάσταση από την Τουρκία. Διαλυμένη οικονομικά και κοινωνικά, με κράτος-μπάχαλο, με ασυνάρτητη ηγεσία, τόσο σε επίπεδο κυβέρνησης όσο και αντιπολίτευσης. Στην μνημονιακή καταστροφή και την δια του μνημονίου κατάλυση της λαϊκής, κρατικής και εθνικής της κυριαρχίας, ήρθε τώρα να προστεθεί το προσφυγικό-μεταναστευτικό, ενώ έρχονται μεγάλες και άμεσες γεωπολιτικές απειλές (και κίνδυνοι τρομοκρατίας, αληθινής ή φτιαχτής). Η κοινωνική, κρατική και εθνική υπόσταση του ελληνισμού, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, αντιμετωπίζει απειλή που μπορεί να αποδειχθεί θανάσιμη. Σε όλα αυτά το τελευταίο βέβαια που χρειάζεται είναι και μια κρίση με την Τουρκία.

Το διεθνές περιβάλλον είναι πιο επικίνδυνο και ασταθές από ποτέ άλλοτε. Η ΕΕ που υπήρξε ο “πολικός αστέρας” της Ελλάδας μετά το 1974 απειλείται με διάλυση, προς ώφελος όχι αναγκαστικά μιας καλύτερης, αλλά ίσως και μιας πολύ χειρότερης ευρωπαϊκής τάξης. Αλλά και διατηρούμενη η ΕΕ, έχει ήδη μετατραπεί, με τη συγκατάθεση των ελληνικών “κυβερνήσεων” (!), σε μοχλό καταστροφής και υποδούλωσης της χώρας. Κάποιοι λένε να φύγουμε από κει μέσα, γιατί όμως να φύγουμε πριν χρηισμοποιήσουμε (σε λίγο βέβαια δεν θα υπάρχουν πια), τα πολιτικά και θεσμικά εργαλεία που μας προσφέρει; Πιθανώς πρέπει να φύγουμε, αλλά είναι απλοποίηση να νομίζουμε ότι έτσι θα λυθούν μαγικά τα προβλήματα ενός έθνους-κράτους που τρεκλίζει και απειλείται στην υπόστασή του.

Υπάρχουν βέβαια και σοβαρές πηγές ελπίδας, όπως η επανεμφάνιση της Ρωσίας ως γεωπολιτικού αντιβάρου, η τρομερή σύγκρουση στους κόλπους του αμερικανικού και εν μέρει και του ισραηλινού κατεστημένου, μεταξύ των “εξτρεμιστών” και των πιο “φυσιολογικών” ιμπεριαλιστών, η εμφάνιση ισχυρών λαϊκών σοσιαλιστικών ρευμάτων στις τελευταίες χώρες που θα περίμενε κανείς να τα δει, τις Ηνωμένες Πολιτείες (Σάντερς) και την Βρετανία (Κόρμπιν).

Αλλά ακόμα κι αυτές τις ελπιδοφόρες εξελίξεις πρέπει να υπάρχεις ως υποκείμενο για να τις εκμεταλλευθείς. Η προσχώρηση ΠΑΣΟΚ και δεξιάς στη μνημονιακή τάξη πραγμάτων και η συνθηκολόγηση και μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τώρα αποκεφαλίσει την ελληνική κοινωνία, την στέρησαν από πολιτικά υποκείμενα.

Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που θα ήθελαν να βάλουν “μπουρλότο”. Νεοσυντηρητικοί που θέλουν να ανατρέψουν τη συνεννόηση Ομπάμα-Πούτιν στη Μέση Ανατολή ή να σπρώξουν στη διάλυση της ΕΕ και να καθορίσουν τη “μεταφιλελεύθερη” πολιτικο-οικονομική τάξη στην Ευρώπη, χρησιμοποιώντας τις προσφυγικές κρίσεις, την τρομοκρατία, γιατί όχι και την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Υπάρχουν επίσης οι ΝΑΤΟϊκοί κύκλοι που απεργάζονται τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο κατά της Ρωσίας (και χρειάζονται το ελληνικό στρατηγικό φιλέτο, το Αιγαίο, για τα σχέδιά τους).

Ενδοτικοί και εθναμύντορες

Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο κατηγορίες “πολιτικών” και “αναλυτών”.

Οι μεν πιστεύουν ότι πρέπει να κάνουμε αύριο το πρωί πόλεμο με την Τουρκία. Οι δε ότι πρέπει να τα δώσουμε όλα στην Τουρκία για να μη γίνει πόλεμος! (1)

Φαίνονται τελείως διαφορετικές αυτές οι δύο “σχολές”. Μόνο φαινομενικά όμως. ‘Εχουν τρία κοινά χαρακτηριστικά. Πρώτον σκέπτονται ελάχιστα, αν δηλαδή σκέπτονται. Δεύτερον, βοηθούντος και του πρώτου χαρακτηριστικού, είναι σχετικά πανεύκολο να χειραγωγηθούν απ’ έξω. Τρίτον, υποτάσσουν τη στρατηγική σε μικρο-τακτικές πολιτικάντικες σκοπιμότητες. Βλάπτουν και οι δύο εξίσου τη Δανιμαρκία.

Συχνά άλλωστε πρόκειται για αντικειμενικό καταμερισμό εργασίας. Αυξάνουμε δραματικά την ένταση στα ‘Ιμια, για να είναι πιο μεγαλοπρεπές το ξεβράκωμα μετά. Φέρνουν οι μεν πανηγυρικά τον Οτσαλάν στην Ελλάδα και μετά το ελληνικό κράτος, με οδηγίες του πρέσβη των ΗΠΑ, τον παραδίδει στην Τουρκία. Δεν ξέρω πολλές χώρες που μπορούν να συμβούν αυτά τα πράγματα.

Τώρα η παρούσα κυβέρνηση κάνει κοινά Υπουργικά Συμβούλια με την Τουρκία (ενώ δεν κάνει με την Κύπρο), γιατί αυτό επιβάλλει η Ουάσιγκτων. Ανοίγει κεφάλαια της ευρωτουρκικής διαπραγμάτευσης, ως μη όφειλε, αφού η ‘Αγκυρα κατέχει στρατιωτικά έδαφος της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και απειλεί στρατιωτικά την Ελλάδα! Αλλά ταυτόχρονα, ακούμε και διάφορα παράξενα για το πως πρέπει να απαντήσει η Αθήνα στην ‘Αγκυρα.

Αν η Ελλάδα θέλει να σταματήσει την τουρκική επιθετική δραστηριότητα έχει ένα ισχυρό χαρτί στο χέρι της. Να εξηγήσει στην τουρκική ηγεσία (και στον στρατό και την όλη πολιτική ελίτ της γείτονος) ότι μια ελληνοτουρκική ένταση θα βοηθήσει μόνο τρίτους. Αυτό είναι το καρότο. Το μπαστούνι είναι να απειλήσει και στη συνέχεια να το κάνει, αν η απειλή δεν φέρει αποτέλεσμα, ότι θα χρησιμοποιήσει όλες τις δυνατότητες που έχει για να αντικρούσει την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο. Αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα χρησιμοποιήσει σε βάθος και το κουρδικό χαρτί. Δεν χρειάζεται να καταρρίψει κανένα αεροσκάφος.

Τώρα θα μου πείτε μπορεί να τα κάνει αυτά κανένας στην Αθήνα; Επ’ αυτού δεν έχω απάντηση

Σημείωση
(1) Ο Κώστας Σημίτης το διατύπωσε με το περίφημο δίλημμα που έθεσε μετά την κρίση των Ιμίων: “Πόλεμος ή Ειρήνη;”. Το καταπληκτικό μάλιστα είναι ότι τον κατακεραύνωσε τότε, από τις στήλες της εφημερίδας “Νέα”, ο πιο … διεθνιστής που θα μπορούσε να υπάρξει, ο αείμνηστος Μιχάλης Ράπτης (Pablo), διάδοχος του Τρότσκι στην ηγεσία της Δ’ Διεθνούς, που έφαγε όλη του τη ζωή στα “μέτωπα” της “παγκόσμιας επανάστασης”, από την Αλγερία στη Παλαιστίνη και από τη Γαλλία της αντίστασης στη Χιλή του Αλλιέντε! Δεν είναι τρόπος αυτός να τίθεται το ζήτημα, του απάντησε ο Πάμπλο, τονίζοντας, από τότε, στο τελευταίο κείμενο που έγραψε πριν φύγει, ότι χρειάζεται “ενιαίο εθνικό μέτωπο” για την υπεράσπιση της χώρας.

Δημοσιεύτηκε στο ”ΠΑΡΟΝ” της 17/4/16