Tag Archives: ΕΑΜ

Πως φτασαμε στην πανωλεθρια του 2015. Η αληθεια για την κατασταση της χωρας

30 Iουνίου 2018

”Ελλάδα Ώρα Μηδέν” Κώστας Ουίλς – Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από 1.05′.13”

Δεν ειναι θεμα δυναμης, ειναι θεμα αξιοπρεπειας…

Ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος απαντάει στις ερωτήσεις του Λάζ. Μαύρου για την κατάσταση στην Ελλάδα και την εξωτερική πολιτική Ελλάδας-Κύπρου, Ράδιο Πρώτο, 21.6.2018

Η ηρωϊκη εξεγερση της Δραμας πριν 76 χρονια

του Σπύρου Κουζινόπουλου

Η εξέγερση πριν 76 χρόνια στη Δράμα από μία φούχτα επαναστάτες, απέτρεψε την εγκατάσταση εποίκων και εμπόδισε την αφομοίωση της περιοχής από τους Βούλγαρους κατακτητές. Μία άγνωστη ιστορία ηρωϊσμού και εθνικού μεγαλείου, που όμως για πολιτικούς λόγους, «θάφτηκε» την μεταπολεμική περίοδο.

Μία φούχτα πατριώτες, ξεσηκώνουν τη νύχτα της 28ης προς 29η Σεπτεμβρίου 1941 το λαό της Δράμας σε εξέγερση, κατά της φριχτής βουλγαρικής κατοχής. Για ένα 24ωρο περίπου, οι επαναστάτες καταλύουν την εξουσία των βουλγαρικών κατοχικών δυνάμεων, καταλαμβάνουν αστυνομικούς σταθμούς και κρατικά κτίρια, διώχνουν τους κατακτητές από πολλά χωριά της Δράμας.

Η εξέγερση, που οργανώθηκε από την τοπική οργάνωση του ΚΚΕ και τον αρχηγό της, Παντελή Χαμαλίδη, ήρθε ως συνέπεια της άγριας καταπιεστικής κατοχής που είχαν επιβάλει οι Βούλγαροι εισβολείς, όταν μετά τις 22 Απριλίου 1941 εισέβαλαν στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Η παραχώρηση της περιοχής, ήταν ένα «δώρο» του Χίτλερ στον Βούλγαρο Τσάρο Βόρις, για την βοήθεια που του είχε προσφέρει ο τελευταίος στην κατάληψη από τις σιδερόφραχτες στρατιές του Γ΄ Ράϊχ της Ελλάδας και της Γιουγκοσλαβίας.

Το όργιο καταπίεσης

Οι Βούλγαροι, αμέσως μετά την εισβολή τους στο ελληνικό έδαφος, επιδόθηκαν σε μία πρωτοφανή προσπάθεια εκβουλγαρισμού της περιοχής από τον Στρυμόνα μέχρι τον Έβρο. Απαγόρευσαν τη χρήση της ελληνικής γλώσσας, έκλεισαν τα σχολεία και τις εκκλησίες, κατέβασαν τις ελληνικές πινακίδες από τα καταστήματα, επέβαλαν στους καταστηματάρχες να βάλουν Βούλγαρο συνέταιρο, εξανάγκασαν περισσότερους από 110.000 ΄Έλληνες να εγκαταλείψουν την περιοχή, που την κατέστησαν επαρχία του βουλγαρικού κράτους με το όνομα «Μπελομόριε».

Η αφόρητη αυτή κατάσταση, είχε ως συνέπεια να δυναμώσει το κίνημα αντίστασης στην περιοχή. Η οργάνωση Δράμας του ΚΚΕ με τον Γραμματέα της, Παντελή Χαμαλίδη, δίνει εντολή για συγκέντρωση οπλισμού και αποφασίζει την οργάνωση εξέγερσης, ερμηνεύοντας λαθεμένα απόφαση του Μακεδονικού Γραφείου του ΚΚΕ, που δύο εβδομάδες νωρίτερα, σε μυστική σύσκεψη στελεχών του, στην Ηλιοκώμη Σερρών, είχε δώσει εντολή για τη διενέργεια πράξεων σαμποτάζ κατά των αρχών κατοχής σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα.

Οι επαναστάτες, καταφέρνουν να πυρπολήσουν το εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού της Δράμας, επιτίθενται στο σιδηροδρομικό σταθμό, χτυπούν τους στρατώνες του πεζικού και του πυροβολικού μέσα στην πόλη, ενώ στα γύρω χωριά, εκδιώκουν ή εκτελούν τους διορισμένους βουλγάρους προέδρους κοινοτήτων, πυρπολούν τα αστυνομικά τμήματα, καταλύουν τη βουλγαρική εξουσία.

Η απάντηση των Βουλγάρων κατακτητών έρχεται σκληρή και αδυσώπητη μία  ημέρα μετά. Πάνω από 3.000 Έλληνες εκτελούνται στην πόλη και την περιοχή της Δράμας χωρίς δίκη, εκατοντάδες άλλοι υποβάλλονται σε σκληρά βασανιστήρια και οδηγούνται στις βουλγαρικές φυλακές, 67 χωριά πυρπολούνται και καταστρέφονται ολοσχερώς, ενώ εξαπολύεται ένα απίστευτο κυνηγητό εναντίον κάθε ελληνικού στοιχείου.

Είναι συγκλονιστική η περιγραφή για την ομαδική εκτέλεση 144 κατοίκων  που έγινε στα Κύργια της Δράμας : «Τρεις μέρες έμειναν στο ύπαιθρο οι σκοτωμένοι. Και την τέταρτη επιτράπηκε στις γυναίκες να τους θάψουν. Ο θρήνος τους ακούστηκε σε όλο τον κάμπο. Οι περισσότεροι δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους. Ήταν παραμορφωμένοι από τις σφαίρες και τις χειροβομβίδες μα πιο πολύ από τα πεινασμένα τσομπανόσκυλα κι από τα κοράκια, που είχαν ξεσκίσει τις ματωμένες σάρκες των νεκρών».

Οι θεωρίες συνωμοσίας

Μετά την απελευθέρωση της χώρας, τον Οκτώβριο του 1944, η εξέγερση της Δράμας συκοφαντείται, καθώς διατυπώνεται αστήρικτα ο ισχυρισμός ότι δεν επρόκειτο περί γνήσιας λαϊκής εξέγερσης, αλλά για «προβοκάτσια». Καθώς, όπως διατείνονταν οι συκοφάντες, με επικεφαλής τον διορισμένο από τους κατακτητές Γενικό Επιθεωρητή Νομαρχιων Μακεδονίας, Αθανάσιο Χρυσοχόου και άλλους, τα μέλη του ΚΚΕ στη Δράμα υποκινήθηκαν από τους Βουλγάρους κατακτητές να οργανώσουν το κίνημα, προκειμένου να μπορέσουν οι τελευταίοι να προχωρήσουν στην εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού στην Ανατ. Μακεδονία και Θράκη. Δυστυχώς, παρά τα στοιχεία που υπήρχαν, η άποψη εκείνη επικρατεί μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, επηρεάζοντας ακόμη και στελέχη της Αριστεράς. Με συνέπεια η ηρωϊκή εκείνη εξέγερση να «θαφτεί» για μισό και πλέον αιώνα.

Η ομιχλώδης εκείνη εικόνα ανατράπηκε με το βιβλίο «Δράμα 1941: Μία παρεξηγημένη εξέγερση», του Σπύρου Κουζινόπουλου, ο οποίος, μετά από έρευνα που διήρκεσε 35 περίπου χρόνια, μέσα από άγνωστα ντοκουμέντα αλλά και μαρτυρίες μερικών από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων εκείνης της εποχής που τους είχε προλάβει εν ζωή, αποδεικνύει ατράνταχτα ότι επρόκειτο για μία γνήσια ηρωϊκή λαϊκή εξέγερση, την πρώτη που σημειώθηκε στην κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη. Μία πράξη αντίστασης πρόωρη ίσως, που όμως είχε σημαντικά οφέλη  για την Ελλάδα, καθώς ακύρωσε τα όποια επιχειρήματα της Βουλγαρίας περί εθνικών και πληθυσμιακών δικαιωμάτων στην περιοχή και αποθάρρυνε Βούλγαρους  εποίκους από τη Βουλγαρία να εγκατασταθούν στην περιοχή και να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή της σύνθεση.

Τα στοιχεία προέρχονται από το βιβλίο του Σπύρου Κουζινόπουλου «Δράμα 1941: Μία παρεξηγημένη εξέγερση», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτη» και ήταν υποψήφιο για το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο.

Πηγή: http://farosthermaikou.blogspot.com/2017/09/76.html

Διαβάστε επίσης

Το ΕΑΜ για τη Μακεδονια: Η μεγαλυτερη διαδηλωση στην κατεχομενη απο τους Ναζι Ευρωπη

Αυτη ηταν καποτε η Αριστερα…

«ΕΦΥΓΕ» Ο ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΡΟΥΠΑΣ

Του Αριστομένη Συγγελάκη

Την Τετάρτη, 30.5.2018, στις 9.20 το πρωί, στο νοσοκομείο Σπηλιοπούλειο “Η Αγία Ελένη” άφησε την τελευταία του πνοή ο Αντιστασιακός Χαράλαμπος Ρούπας, ο μικρότερος από τους 40 μαυροσκούφηδες[1] της προσωπικής φρουράς του Άρη και ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών. Είχε σοβαρά προβλήματα υγείας και συχνά κατέφευγε στη φροντίδα, που με αγάπη του παρείχε ο θεράπων ιατρός του Άγγελος Παπαδόπουλος και το προσωπικό του νοσοκομείου.

Ο Χαράλαμπος Ρούπας, ο αγαπημένος και σεβαστός σε όλους μας Μπάμπης, γεννήθηκε στο Αίγιο στις 25.1.1924 και ήταν εκ των πλέον έμπιστων του Άρη Βελουχιώτη και κρυπτογράφος των μηνυμάτων του. Έμεινε δίπλα στον Άρη μέχρι το τέλος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής αγωνίστηκε με πάθος και γενναιότητα εναντίον του Άξονα έχοντας ως σύνθημα “θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”. Μετά τον πόλεμο αγωνίστηκε με την ίδια συνέπεια για μία κοινωνία ισότητας και δημοκρατίας, σε έναν ειρηνικό και ανθρώπινο κόσμο.

Φυλακίσθηκε επί 17,5 ολόκληρα χρόνια και γνώρισε ως κρατούμενος (με τις ανάλογες “περιποιήσεις”) τις φυλακές Πάτρας, Κεφαλονιάς, Κέρκυρας, Αβέρωφ, Ιτζεδήν (πρώην Καλαμίου στα Χανιά) κ.α. από το 1945 έως το 1964! Χωρίς ποτέ να καμφθεί, χωρίς να υπογράψει δήλωση μετανοίας, χωρίς να προδώσει τους συναγωνιστές του και τον αγώνα τους.

Τον Ιανουάριο του 1996 ακολούθησε το νεύμα του Μανώλη Γλέζου ως μέλος της Κίνησης “Ενωμένη Εθνική Αντίσταση” και συμμετείχε στην ίδρυση του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Διετέλεσε επί πολλά έτη μέλος της Γραμματείας του Συμβουλίου ασχολούμενος, κυρίως, με το ζήτημα της αποζημίωσης των Ομήρων στα Γερμανικά Στρατόπεδα (μαζί με τον Πέτρο Κουλουφάκο και αργότερα τον Μάκη Μπαλαούρα), που έγινε πράξη στις αρχές της δεκαετίας του 2000 για όσους μπόρεσε το Εθνικό Συμβούλιο να βρει τα απαιτούμενα στοιχεία (δικαιούχοι τελικά ήταν περίπου 12.000 άτομα, που έλαβαν από 3.000 μέχρι 12.000 ευρώ-ποσά ελάχιστα για τη δοκιμασία που υπέστησαν αλλά αποτελεί, τουλάχιστον, μία ηθική αποκατάσταση), μιας και η τότε κυβέρνηση αρνούνταν να συμπράξει στη δίκαιη αυτή υπόθεση. Συμμετείχε επίσης στην έκδοση της Μαύρης Βίβλου της Κατοχής, πολλών φύλλων του Μνήμη & Χρέος και σε άλλες δράσεις του Εθνικού Συμβουλίου. Το αγωνιστικό του ήθος, το θάρρος και η συνέπειά του αποτέλεσαν για όλους εμάς τους νεότερους πηγή έμπνευσης.

Τα τελευταία χρόνια είχε σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία αντιμετώπιζε με θάρρος και υπομονή. Ευτυχώς, προλάβαμε να του δώσουμε ένα συμβολικό έπαινο, έστω, στην εκδήλωση που συνδιοργάνωσε το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών με τη Βουλή των Ελλήνων και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας (με ευθύνη του αν. υπουργού Κ. Ήσυχου), στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (27.4.2015).

Τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στην πολυαγαπημένη του Ασπασία, που του χάρισε την απαράμιλλη αγάπη και αφοσίωσή της όλα τα δύσκολα χρόνια των διώξεων αλλά και τα τελευταία χρόνια των ασθενειών, στη μονάκριβη κόρη του Παναγιώτα και την αγαπημένη του εγγονή του Αναστασία – Δανάη.

Η πολιτική κηδεία του μεγάλου Αντιστασιακού Χαράλαμπου Ρούπα θα γίνει την Παρασκευή 1 Ιουνίου στις 3.00 μμ, στο Α’ Νεκροταφείο. Θα είμαστε όλοι εκεί!

Στο καλό αγαπημένε μας φίλε και εκλεκτέ συναγωνιστή! Θα συνεχίσουμε τον αγώνα, όπως μας δίδαξες, ανυποχώρητα μέχρι τη δικαίωση! Και θα σε έχουμε πάντα μέσα στην καρδιά και το μυαλό μας!

[1] Ο Χαράλαμπος Ρούπας έγινε μαυροσκούφης όταν με εντολή του Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ ο Άρης πέρασε από το Μαραθιά της Ρούμελης στην Πελοπόννησο (στην τοποθεσία Παναγοπούλα του Αιγίου) και εγκαταστάθηκε στην Αράχωβα Αιγιαλείας. Τότε η οργάνωση του ΕΑΜ έστειλε τον Ρούπα στον Αρχηγό, λόγω του ότι είχε εκπαιδευθεί ως στενογράφος και κρυπτογράφος και, μάλιστα, έγινε ο εξ απορρήτων του Άρη αναλαμβάνοντας χρέη κρυπτογράφου. Ο ίδιος μάλιστα ο Άρης του φόρεσε τον σκούφο και παρέμεινε μέχρι το τέλος κοντά του και μετά τη διάλυση του Ουλαμού του Άρη. Αυτά για την αποκατάσταση της αλήθειας (ευχαριστώ τον Πέτρο Κουλουφάκο για τα πρόσθετα στοιχεία).

Δολοφονωντας την Ελλαδα! (Η λογικη της Αυτοκρατοριας του Χρηματος)

“Επί του πιεστηρίου” (Kontra Chanel) 27/4/2018

 

Το ΕΑΜ για τη Μακεδονια: Η μεγαλυτερη διαδηλωση στην κατεχομενη απο τους Ναζι Ευρωπη

Ντοκουμέντα από την αιματηρή διαδήλωση του ΄43 για τη Μακεδονία. Οι Γερμανοί άνοιξαν πυρ κατά 400 χιλιάδων διαδηλωτών που φώναζαν να μην παραχωρηθούν η Μακεδονία και η Θράκη στη Βουλγαρία.

«Έξι ώρες οι Γερμανοί ούρλιαζαν από λύσσα, γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι ήταν δυνατόν να κινηθεί ένας τεράστιος όγκος 400 χιλιάδων ανθρώπων με τέτοιο συντονισμό και ακρίβεια. Έξι ώρες, μάτωναν οι δρόμοι της Αθήνας, από το αίμα των καλύτερων παιδιών της», αφηγείται ο Μίνως Σταυρίδης, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της διαδήλωσης, στις 22 Ιουλίου 1943, στο ντοκιμαντέρ του Αντώνη Βογιάζου «Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης», το 1985

Εκείνη την ημέρα κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας η μαζικότερη διαδήλωση της κατοχής. Προετοιμάστηκε από το ΕΑΜ και πήραν μέρος πατριώτες και μέλη όλων των αντιστασιακών οργανώσεων. Χιλιάδες πολίτες αψήφησαν τον φόβο και διαδήλωσαν για να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στους Βούλγαρους.

Η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά τεταμένη. Οι Γερμανοί ήταν εκνευρισμένοι. Θεωρούσαν τη στάση των Ιταλών πολύ χαλαρή.

Φυσικά, οι Αθηναίοι φοβούνταν ότι θα χυθεί αίμα αλλά κατέβηκαν στους δρόμους. Άοπλοι. Σύντομα βρέθηκαν απέναντι στα τανκς και τους αδίστακτους Γερμανούς.

«Για μια στιγμή, η Παναγιώτα Σταθοπούλου, μέλος της ΕΠΟΝ, όρμηξε σε ένα τανκ στην προσπάθεια της να το σταματήσει», αφηγείται ο αντιστασιακός Γιώργος Σταματόπουλος «Η δικιά μας η ομάδα, σαν φτάσαμε εκεί, κοντά στην Ακαδημία, στο Οφθαλμιατρείο, βλέπω ξαφνικά να ξεμπουκάρουν νομίζω από την Ομήρου γερμανικά τανκς τα οποία άρχισαν να χτυπάνε στο ψαχνό. Ήταν εκείνη η στιγμή ακριβώς που έπεσε η Επονίτισα, η Σταθοπούλου. Τη σκηνή δεν την είδα, είδα όμως μια άλλη σκηνή. Είδα μια κοπέλα να σκαρφαλώνει στο τανκ. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή, την είδα να βουτάει ένα ξύλο, ένα παπούτσι -δεν ξέρω κι εγώ τι ήταν- και να χτυπάει τον Γερμανό πολυβολητή και να πέφτει μετά κάτω νεκρή. Ήταν η 19χρονη Επονίτισα Κούλα Λίλη, φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας».

Σύμφωνα με τα αντιστασιακά έντυπα, στη διαδήλωση της 22ας Ιουλίου υπήρξαν περίπου 30 νεκροί, 200 τραυματίες και 500 συλληφθέντες.

Ύστερα από όλες αυτές τις λαϊκές κινητοποιήσεις, η χιτλερική ηγεσία αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχέδιο της για παράδοση όλης της Μακεδονίας στις βουλγαρικές δυνάμεις. Ωστόσο, το κίνημα των μεγάλων διαδηλώσεων του λαού της Αθήνας σε απώλειες, γινόταν όλο και μεγαλύτερο.

Στη φωτογραφία ντοκουμέντο διακρίνονται οι πρώτοι νεκροί πάνω στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου.

Ήταν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και ήδη η διαδήλωση μετρούσε τα πρώτα της θύματα. Όπως εξομολογήθηκε η Μαρία Καρρά, στέλεχος της μαθητικής ΕΠΟΝ και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της 22ας Ιουλίου ’43: “Εκείνο που ήταν πολύ χαρακτηριστικό, ήταν ότι ήμασταν όλοι άοπλοι. Πηγαίναμε να πολεμήσουμε και να διεκδικήσουμε από έναν κατακτητή σιδερόφραχτο, καλοντυμένο, καλοταϊσμένο και φανατικό. Εμείς πηγαίναμε άοπλοι, κουρελιασμένοι, ξεπαπούτσωτοι πολλές φορές, αλλά…πηγαίναμε!

…κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει.

Ο Ηλίας Βενέζης, στο διήγημά του 22 Ιουλίου 1943, περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη διαδήλωση, τη γερμανική βία και τη θυσία των νέων που στάθηκαν απέναντι από το άρμα μάχης με μόνο όπλο το θάρρος τους:

«…Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει. Κι η σπίθα ανάβει…να κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει. Ο λαός γονατίζει. Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία. {…} ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά. «Όχι πια άλλο! Όχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!» Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε.

Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Πριν προφτάξει να ρίξει τη φωτιά του, η διαδήλωση πυκνή τώρα, ολοένα πιο πυκνή, ξεχύνεται σε άλλο δρόμο, στρίβει, ελίσσεται σαν ζωντανό πλάσμα που αμύνεται και παλεύει με σιγουριά και με πίστη.

Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. «Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!».

«Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!». …

Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του. Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της.

Τραγουδούσαν τον Ύμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν.

Τα περιστατικά ήρθαν έπειτα γρήγορα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα φάνηκε στην άκρη του δρόμου απ’ την αντίθετη μεριά που κατέβαινε η διαδήλωση και χύθηκε πάνου στο πλήθος. Το πολυβόλο άρχισε να κροτά. Αλλά το κύμα που κατέβαινε με ορμή δεν ήταν μπορετό να σταματηθεί. Συνέχισε την πορεία. Το πολυβόλο έριχνε τώρα πάνου στα κορμιά. Βρήκε πρώτα κατάστηθα το νεανικό σώμα που είχε ανεμισμένα μαλλιά στο κεφάλι και που κρατούσε στα χέρια του την ανεμισμένη σημαία.

Την ίδια στιγμή το τανκ που έτρεχε με δαιμονισμένο θόρυβο και είχε φτάσει, έπεσε πάνου στο λαβωμένο σώμα που σπάραζε, πέρασε από πάνω του τις βαριές αλυσίδες του, μπήκε μέσ’ στο πλήθος, το σκόρπισε για μια στιγμή και τράβηξε πέρα. Ολα έγιναν σαν αστραπή. Το αλαλιασμένο πλήθος μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος ξεχύθηκε πάλι απ’ τις παρόδους όπου είχε καταφύγει, κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα που έτρεχε απ’ τις σπαραγμένες σάρκες του…»

Παρακολουθήστε το συγκλονιστικό απόσπασμα του ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ – «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ», από το 1985, με μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν από κοντά την διαδήλωση στις 22 Ιουλίου 1943 και έγιναν κομμάτι της ιστορίας….

Μπουταρης: H ηδονη του να ταπεινωνεις το εθνος σου!

Οι μισες αληθειες του κ. Μπουταρη…

Του Βλάση Αγτζίδη

Με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, ο Γιάννης Μπουτάρης, δήμαρχος της πόλης έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία.

Το κείμενο του Μπουτάρη είναι εξαιρετικό από λογοτεχνικής πλευράς, αλλά του λείπει η ισορροπία. Βασίζεται σε μανιχαϊστικά σχήματα και νέου τύπου Σιωπές..

Για παράδειγμα, γράφοντας «Μόνη η κοινότητα, καθημαγμένη και ρακένδυτη πάλευε να ανασυστήσει την ύπαρξή της και να θρηνήσει τους νεκρούς της. Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους. Έκαναν πως δεν ήξεραν τί συνέβη, ποιος το έκανε, ποιος βοήθησε, ποιος προστάτευσε όταν άλλοι, πολλοί γκρέμιζαν, έκαιγαν, έκλεβαν, καταλάμβαναν τον χώρο και τα υπάρχοντα των πολλών απόντων και των λιγοστών παρόντων….«, αποσιωπά  βάναυσα κάποιες πλευρές της έμπρακτης αλληλεγγύης που εκφράστηκε, ενοποιεί σε ένα ψεύτικο, αυθαίρετα κατασκευασμένο σχήμα μια πολύμορφη κοινωνία με πολύ μεγάλες εσωτερικές αντιθέσεις και την αντιπαραθέτει επίσης σε μια άλλη κοινότητα με αντίστοιχες εσωτερικές διαφοροποιήσεις.

Ο κ. Μπουτάρης ξεχνά ότι η μετακατοχική Σιωπή -για την οποία ενοχοποιούνται συνολικά οι Έλληνες- ήταν καθολική στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, όπου οι δωσίλογοι της Κατοχής και οι κεφαλοκυνηγοί της Λευκής Τρομοκρατίας είχαν γίνει η νέα εξουσία. Και ότι έπρεπε να έρθει το 1981 για να υπάρξει η πρώτη μνεία για την Αντιναζιστική Αντίσταση, μιας από τις σημαντικότερες αντιστάσεις στην κατεχόμενη Ευρώπη….

Γενικά σε όλη την ανάλυσή του για το Ολοκαύτωμα, ο κ. Μπουτάρης φαίνεται να ξεχνά ότι την ίδια στιγμή υπήρχε γερμανική κατοχή και ότι ο ελληνικός λαός ήταν καθημαγμένος από τη σκληρή καταστολή. Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Θεσσαλονίκη, ο λιμός και ο θάνατος τσάκιζε τους παλιούς πρόσφυγες του ’22 που δεν είχαν καμιά αναφορά στην μακεδονική ύπαιθρο, ενώ η πόλη είχε γεμίσει και πάλι με νέους πρόσφυγες από τις βουλγαρικές θηριωδίες που διαπράττονταν στην Ανατολική Μακεδονία…. Από νωρίς (Οκτώβρης του 41) είχαν ξεκινήσει τα πρώτα Ολοκαυτώματα στα μακεδονικά χωριά (3 χωριά Κρουσίων, Κερδύλια, Μεσόβουνο) και η αντίσταση άρχισε να φουντώνει. Παράλληλα βεβαίως αναπτύχθηκε και ο δωσιλογισμός, η απεχθής συνεργασία με τους κατακτητές.

Στην εισήγησή του ο Μπουτάρης χρησιμοποιεί ένα σχήμα όπου όλοι οι Έλληνες είναι από τη μια πλευρά [«Η πόλη, η κοινωνία, η χώρα ολόκληρη, αδιαφόρησαν. Κρύφτηκαν πίσω από το δάχτυλό τους»] και από την άλλη οι Εβραίοι…

Δείχνει να ξεχνά ότι δεν υπάρχουν αραγή εθνικά σύνολα. Κι ότι ειδικά στις συνθήκες της Κατοχής οι Έλληνες δεν υπήρξαν ένα ενιαίο εθνικά μπλοκ με κοινές στάσεις, κοινές ευθύνες, κοινά συμφέροντα. Τι σχέση έχει ο αντάρτης του ΕΛΑΣ με τον Πούλο ή τον Κισά Μπατζάκ; ΚΑΜΙΑ… Ακριβώς για αυτό και είναι άστοχη η τοποθέτηση του Μπουτάρη που δομεί την εισήγησή του πάνω σε ένα διπολικό από εθνικής πλευράς σχήμα. Η θεσαλονικιώτικη κοινωνία -που ο Μπουτάρης την ενοχοποιεί συνολικά- εκείνη την περίοδο δεν ήταν ενιαία. Ούτε κοινωνικά, ούτε ιδεολογικά. Από τη μια μεριά ήταν οι Ναζί, οι δωσίλογοι και η ηγεσία των εβραϊκών κοινοτήτων και από την άλλη πλευρά ο εξαθλιωμένος λαός που πέθαινε στους δρόμους από την πείνα, και οι αντιστασιακές οργανώσεις….  Όλους αυτούς ο Μπουτάρης τους ενοποιεί σε δυο κατηγορίες (προσθαφαιρώντας βέβαια, ώστε να εξυπηρετηθεί το αυθαίρετο σχήμα του). Έτσι, βάζει στο ίδιο καζάνι τους δολοφόνους Δάγκουλα, Πούλο και Κισά Μπατζάκ μαζί με τα άτυχα θύματά τους.

Υπάρχουν και άλλα σημεία βέβαια τα οποία χρήζουν κριτικής, ειδικά αυτά που αναφέρονται στην Πλατεία Ελευθερίας…. Γιατί στο σχήμα του Μπουτάρη απενοχοποιούνται πλήρως οι εθνικιστές Νεότουρκοι, που πραγματοποίησαν τη μεγάλη πρόβα τζενεράλε του Ολοκαυτώματος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με τις Γενοκτονίες των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων). Ξεχνά ότι η νεοτουρκική οθωμανική Θεσσαλονίκη υπήρξε η μήτρα του ακραίου τουρκικού εθνικισμού που γέννησε την ιδέα για το πως μια κυνική εξουσία μπορεί να διαχειριστεί τις ανεπιθύμητες γι αυτήν κοινότητες. Δείχνει να αγνοεί εντελώς ότι ο δρόμος για το Ολοκαύτωμα που προκάλεσαν οι Ναζί είχε ήδη ανοίξει πολύ πιο πριν στην Πλατεία Ελευθερίας, καλυμμένος από την απατεωνιά των Νεότουρκων εθνικιστών και τις πρόσκαιρες αυταπάτες που καλλιέργησαν στους λαούς της Αυτοκρατορίας.

Επίσης, ξεχνά απολύτως την μεγάλη προσπάθεια της αριστερής αντίστασης για να τους υποδείξει τη διέξοδο σωτηρίας, την οποία η συντριπτική πλειονότητα αρνήθηκε νοιώθοντας μεγαλύτερη ασφάλεια στο φυλετικό γκέτο.  Γενικώς υπάρχει μια τάση -ειδικά στη Θεσσαλονίκη- να παρακάμπτεται η μεγάλη εικόνα εκείνης της εποχής και να λησμονιέται εντελώς η προσπάθεια σωτηρίας των Εβραίων που έκανε το ΕΑΜ…. Με πραγματική αυτοθυσία οι οργανώσεις του ΕΑΜ και οι αντάρτες του ΕΛΑΣ μετέφεραν στα ελεύθερα βουνά όσους Εβραίους θέλησαν να διαφύγουν.  Και αυτό το έπραξε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ χωρίς να περνά από το μυαλό η έκταση ενός τέτοιου εφιαλτικού σχεδίου μιας βιομηχανοποιημένης εξόντωσης μιας εθνοθρησκευτικής ομάδας. Ίσως, βέβαια, θα έπρεπε να ήταν υποψιασμένοι, εφόσον μόλις 25 χρόνια πριν είχε γίνει η πρόβα τζενεράλε του Ολοκαυτώματος επί των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Οθωμ. Αυτοκρατορίας. .

Ξεχνά ο Μπουτάρης ότι κείνη την εποχή η κοινωνία της Θεσσαλονίκης ήταν εντελώς ανόμοια. Ελάχιστα πράγματα συνέδεαν κοινωνικά, ιδεολογικά, εθνολογικά τους διάφορους πληθυσμούς που η ιστορική συγκυρία τους πέταξε πολύ πρόσφατα στην πόλη αυτή.  Μόνο η Αριστερά προσπάθησε προπολεμικά να δημιουργήσει γέφυρες επικοινωνίας. Με αποτέλεσμα για πρώτη φορά το Μάη του ’36 οι εργάτες, πρόσφυγες, ντόπιοι και εβραίοι, να αγωνιστούν από κοινού…..

Ο λόγος του κ. Μπουτάρη είναι απλοϊκός και βασίζεται στην πρόκληση συγκίνησης. Είναι εύκολος λόγος γιατί δεν υπάρχει καμιά δυσκολία στο να εκφραστεί οποιοδήποτε ασπρόμαυρο σχήμα. Η δυσκολία -όπως και η εντιμότητα- έγκειται στην ανάλυση των πραγματικών δεδομένων και στην αντικειμενική παρουσίασή τους.

 

* Δημοσιεύτηκε στο προσωπικό ιστολόγιο του Βλάση Αγτζίδη https://kars1918.wordpress.com

Το μονο εξυπνο πραγμα που μπορει να κανει ο Τσιπρας στο Μακεδονικο

«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικές
αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τη
λογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα
κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα,
και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα
διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά
εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται,
εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν
υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά
αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε
διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα
κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα».
Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.

Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

 

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει μεθαύριο, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

 

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

 

Λύση ερήμην των κοινωνιών

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

 

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

 

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

 

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

 

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.

Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

 

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

 

Σημειώσεις

  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.

Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.

Δες επίσης

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Κυπρος και “Αριστερα”

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το καλοκαίρι του 2015, όταν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι του ελληνικού λαού και της ελληνικής αριστεράς, μερικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξαν μια λίστα αλληλογραφίας “Το ‘Όχι διαρκεί πολύ”. Συμμετέχω σε αυτή τη λίστα και τους κοινοποιώ τα άρθρα μου. Προχτές, μια φίλη από τη λίστα μούστειλε μέσω αυτής μια επιστολή λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι με το κυπριακό. Η επιστολή αυτή μου προκάλεσε μια εσωτερική αντίδραση που κατέληξε στο άρθρο που ακολουθεί και το οποίο δεν είχα σχεδιάσει να γράψω, αλλά κάπως σα μια ανάγκη να οδήγησε το χέρι μου. Ελπίζω να μην είναι ολότελα περιττό.  

 

Xαίρομαι πολύ Μαριλένα για την αντίδρασή σου. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκέφτονται και οι υπόλοιποι σύντροφοι της ανοιχτής λίστας και φυσικά με χαρά θα δεχόμουν τυχόν αντιρρήσεις ή κριτικές. Αυτό που έλειψε πάντα σε αυτό που τελείως συμβατικά και αμφίβολα ονομάζουμε πια αριστερά είναι δύο πράγματα: η διατήρηση ζωντανού του ηθικού προτάγματος από το οποίο ξεκίνησε και η σκέψη που είναι αδύνατη χωρίς συζήτηση (η αλήθεια είναι στην αντίθεση, έλεγε ο Ζωρές).

Εγώ πρέπει να σου πω δεν ενδιαφέρομαι για την Κύπρο πρωτίστως από ενδιαφέρον για την Κύπρο, αυτό υπάρχει ασφαλώς, αλλά από ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Τυχόν κατάλυση του κυπριακού, θα είναι η χαριστική βολή για το ελληνικό κράτος που ήδη χαροπαλεύει. Και θα έχει επίσης τεράστιες ευρωπαϊκές και διεθνείς συνέπειες.

Οποιοσδήποτε έχει έστω και στοιχειώδη γνώση της ελληνικής ιστορίας δεν μπορεί να αγνοεί τον κεντρικό ρόλο του κυπριακού σε όλη την διαδρομή μετά το ’50.  Για το κυπριακό ανετράπη η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και επιβλήθηκε η δικτατορία, (και) για το κυπριακό ο Αβέρωφ έκανε το μίνι κίνημα στη σύσκεψη στρατηγών και πολιτικών τον Ιούλιο 1974, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα αναλάβει ο Καραμανλής και όχι ο Κανελλόπουλος, τελευταίος Πρωθυπουργός, την εξουσία.

‘Ένα από τα σενάρια που ετοιμάζουν πιθανώς τώρα ως πλαν Α ή πλαν Β για την Ελλάδα, είναι ένα 1974 από την ανάποδη. ‘Ένα τέλος δηλαδή της ελληνικής κρίσης με μια εθνική καταστροφή (που θα εξελιχθεί σχεδόν αναπόφευκτα και σε πολιτική) και όχι με μια κρίση που θα ξαναθέσει επί τάπητος τις ευθύνες των πολιτικών της Γερμανίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, ή τον ρόλο των διεθνών τραπεζών. Μπορεί να μη συμβεί αυτό και να συνεχίσουμε να αυτοκτονούμε απαθώς και σε συνθήκες σταθερότητας, δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει, αλλά μοιάζει απίθανο. Και για λόγους εσωτερικούς και για λόγους διεθνώς (ύπαρξη δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν την ΕΕ, όχι όμως για τους λόγους που θέλουν μερικοί αριστεροί ή πατριώτες να τη διαλύσουν, αλλά για να απαλλαγούν από ότι απομένει από τα δημοκρατικά και δυνάμει ανεξαρτησιακά χαρακτηριστικά της).

Μια εθνική καταστροφή που θα τη φορτώσουν στην λεγόμενη αριστερά και θα την χρησιμοποιήσουν μετά για να καταστρέψουν ότι απομένει από τη δημοκρατία στη χώρα και την κοινωνική βάση της αριστεράς. Γιατί όπως μια εθνική καταστροφή οδήγησε στην κατάρρευση του εθνικόφρονος αυταρχισμού και της δικτατορίας το 1974, έτσι και μια εθνική καταστροφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί τώρα για να επιβληθεί ένας δήθεν (γιατί εξαρτημένος από ξένους θάναι), εθνικόφρων αυταρχισμός, μια δικτατορία δηλαδή.

Το ίδιο το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα στην Ελλάδα, πρόγραμμα βίαιης φτωχοποίησης ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού και διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, δεν είναι και πολύ συμβατό με τη διατήρηση οποιασδήποτε δημοκρατίας, ενώ και σε όλη την Ευρώπη εντείνονται οι ισχυρότατες αυταρχικές τάσεις, έστω κι αν πήρε μια παράταση με την καθοδηγούμενη και ελεγχόμενη μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ (Μια ολόκληρη φράξια του διεθνούς κατεστημένου έχει αποφασίσει να το “γυρίσει” τώρα από τη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε άλλη μουσική, αλλά με την ίδια πάντα επιδίωξη, τη διασφάλιση της παγκόσμιας κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αφού δημιούργησαν με τους πολέμους τους πρόσφυγες και την τρομοκρατία, τους χρησιμοποιούν τώρα για να κάνουν αλλαγή καθεστώτος στη Δύση. Αυτό είναι το νόημα του Τραμπ και της Λεπέν).

Δεν μπορείς να κάνεις δικτατορία με πρόγραμμα να κόβεις κάθε μήνα τις συντάξεις! Κάτι άλλο πρέπει να βρεις. Χρειάζεσαι μια άλλη ιδεολογία, άλλα συνθήματα, άλλες ανάγκες να επικαλεστείς. Στην Ελλάδα, μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο, μια σύγκρουση με την Τουρκία μπορούν να τα προσφέρουν αυτά, όταν έρθει η ώρα και δεν ξέρω πόσο μακριά είμαστε από αυτήν την ώρα. Οι πρώην “φίλοι” μας του ΣΥΡΙΖΑ ζούν όσο ποτέ άλλοτε στον κόσμο τους, νομίζουν ότι θα ζουν αιωνίως το όνειρό τους στην εξουσία, και οι άλλοι του Μητσοτάκη ότι θάρθουν να κανιβαλίζουν με την ησυχία τους τον ελληνικό λαό.

Αλλά μπορεί να μη γίνει έτσι. ‘Οσο απρόσμενο και αναπάντεχο, κατ’ αρχήν για τους ίδιους, ήταν το όνειρο αυτής της ομάδας πούγινε εξουσία, το ίδιο απρόσμενος φαίνεται σήμερα και ο εφιάλτης στον οποίο κι αυτοί κι όλοι μας κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε κάποια στιγμή.

Είναι εξάλλου με την κοινωνική βάση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς που θέλουν (και τους είναι απαραίτητο) να ξεμπερδεύουν οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό, με διαφορετικούς τρόπους και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανεκδιήγητες ηγεσίες της. Ο λαός είναι το έθνος στην Ελλάδα.

Αυτή τη βάση, που είναι η ραχοκοκαλιά όλων των εθνικών και των κοινωνικών αγώνων του ελληνικού λαού, τη βρίσκει κανείς στην Κατοχή πίσω από το ΕΑΜ, στη δεκαετία του ’50 πίσω από τον Πλαστήρα και από τις διαδηλώσεις υπέρ της ‘Ενωσης, το ’60 πίσω από τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ’70 πίσω από το ΠΑΣΟΚ και η οποία, ορφανή και προδομένη από τις πολιτικές της ηγεσίες δεν είχε πουθενά αλλού στο τέλος να πάει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναπροδοθεί ακόμα μια φορά. Αυτή τη βάση θέλουν να τσακίσουν, προτού προχωρήσουν στον τελικό στόχο αυτού του εφιαλτικού, καφκικού πειραματικού προγράμματος νέο-ολοκληρωτισμού, που είναι μια Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες.

Και το πέτυχαν, για πρώτη φορά στην ιστορία και ηθικά, χρησιμοποιώντας και χειραγωγώντας την ίδια την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ δεν είχε πάθει τέτοιο στραπάτσο ο κόσμος της ελληνικής αριστεράς-κεντροαριστεράς, ούτε καν όταν είχε σφαγεί στα βουνά και σταλεί για επανεκπαίδευση στο ελληνικό Νταχάου της Μακρονήσου. Γιατί με το άφθονο άιμα του που έχυσε έσωσε τότε την αξιοπρέπειά του. Κέρδισε, με τη μουσική του Μίκη και τους στοίχους των ποιητών του, έναν πόλεμο που έχασε στο πεδίο της μάχης.

Σε όλες τις περιπτώσεις που ανέφερα, το εθνικό συνδυάστηκε με το κοινωνικό. Ακόμα κι ο “αντιεθνικιστικός” ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να πλασαριστεί όχι με τις δικές του ιδέες, αλλά κάνοντας copy paste τις ιδέες άλλων και εμφανιζόμενος ως εργαλείο ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας από τους Δανειστές. Στην ελληνική περίπτωση ισχύει αυτό που έγραψε ο Γληνός στη διακήρυξη του ΕΑΜ, το εθνικό συμπίπτει με το λαϊκό και το λαϊκό συμπίπτει με το εθνικό. Είναι αδύνατο να υποστηρίξει κανείς τα κοινωνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, ιδίως των φτωχότερων τάξεων, χωρίς να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. ‘Όπως και αντιστρόφως, δεν μπορεί κανείς να υπερασπιστεί το “έθνος” συμμετέχοντας στην οικονομική και κοινωνική γενοκτονία των Ελλήνων, που οργάνωσαν τα Μνημόνια και οι Δανειακές Συμβάσεις. Το έθνος είναι οι ζωντανοί του άνθρωποι, δεν είναι αφηρημένη ιδέα.

Μου γράφεις ότι “πολλοί στην αριστερά δεν κατανοούν το (κυπριακό) πρόβλημα”. Το βρίσκω πολύ φυσικό. Δεν κάνουν λάθος ή μάλλον το “λάθος” εδώ είναι αντανάκλαση της μετατόπισής τους, της προσχώρησής τους στη διεθνή τάξη πραγμάτων. Τουλάχιστον για τους περισσότερους, γιατί ασφαλώς υπάρχουν και καλόπιστοι άνθρωποι.

Ο “διεθνισμός” τους είναι κάλπικος. Δεν θα μπορούσαν ποτέ όχι να κάνουν, ούτε να φανταστούν ότι κάνουν αυτό που έκανε ο Γερμανός στρατιώτης που παράτησε τη μονάδα του, πέρασε νύχτα το ποτάμι και ειδοποίησε τους Σοβιετικούς, που κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου, ότι θα τους επιτεθούν το πρωί. (Μάλιστα ο Ζούκωφ είναι τόσο αναίσθητος, που τον αναφέρει αυτόν τον άνθρωπο ως “αυτόμολο” στα απομνημονεύματά του και δεν γράφει ότι τον εκτέλεσαν. Με τέτοιες νοοτροπίες, δεν είναι να απορεί κανείς με την ευκολία της τελικής σοβιετικής κατάρρευσης).

(‘Ακουσα τις προάλλες τον Στεφάνου, ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ, να λέει στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου ότι ασφαλώς και το νέο κυπριακό κράτος που φτιάχνουνε δεν πρέπει να έχει στρατό, όπως όλα τα άλλα φυσιολογικά κράτη του κόσμου. ‘Ενας από τους λόγους που επικαλέστηκε, είναι ότι ένας τέτοιος στρατός θα έπρεπε να στρατολογήσει και Τούρκους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας! Μάλιστα, αυτό το εθνικιστικό, αν όχι ρατσιστικό επιχείρημα χρησιμοποίησε τούτος ο εκπρόσωπος της “αντιεθνικιστικής”, “διεθνιστικής” “αριστεράς” – δεν ξέρω σε τι από όλα να βάλω τα εισαγωγικά. Γιατί ο κ. Στεφάνου δεν θέλει προφανώς να συμφιλιώσει τους ‘Ελληνες με τους Τούρκους, αλλά τον εαυτό του και το κόμμα του με αυτό που το ΑΚΕΛ αποκαλεί “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”)

Ιδίως στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι μπορούμε να τάχουμε όλα χωρίς να δαπανούμε τίποτα και γι’ αυτό μας τα παίρνουν τώρα όλα χωρίς μεγάλες δυσκολίες. ‘Ετσι και παριστάναμε, πολλοί, τους “αριστερούς”, τους “διεθνιστές”, τους “σοσιαλιστές”, δεν ξέρω και τι άλλο, απλώς ευτελίζοντας τις έννοιες. ‘Ετσι τόσοι άνθρωποι, όχι μόνο ο Τσίπρας, σε αυτόν τουλάχιστον θα καταλογίσει και πολύ βαριά μάλιστα τις ευθύνες όταν έρθει η ώρα η ιστορία, ‘εσκιζαν τα μνημόνια για να τα ξαναγράφουν τώρα επί τα χείρω.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά φοβάμαι ότι ο “διεθνισμός” αρκετών τουλάχιστον “αριστερών αντιεθνικιστών” δεν είναι κι αυτός παρά χρήσιμη κομπίνα. Δεν αφήνουν το “κράτος-έθνος” για να πάνε σε κάποιον σοσιαλιστικό κόσμο,  δεν έχουν άλλωστε καμία σχέση εδώ και καιρό με οποιονδήποτε σοσιαλισμό (αλλοιώς που θα βρίσκονταν όλα αυτά τα μισοπτώματα, οι χαμένοι που στηρίζουν από διάφορες θέσεις, ενίοτε και χωρίς να έχουν καν τη δικαιολογία της ανάγκης επιβίωσης, αλλά έχοντας πιθανώς το κίνητρο της κοινωνικής ανέλιξης και του πλουτισμού, εν μέσω των ερειπίων της χώρας μας, τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το έργο της, το Τρίτο Μνημόνιο, που φαίνεται το θεωρούν την πιο μοντέρνα ενσάρκωση του σοσιαλισμού τους. ‘Εχω μπόλικη φαντασία και συχνά μου την προσάπτουν οι “ρεαλιστές”, μόνο που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ στελέχη της Β’ Πανελλαδικής που γνώρισα στο Πανεπιστήμιο ή άλλους αριστεριστές, της πούρας επανάστασης, να υπηρετούν τις πολιτικές που υπηρετούνε σήμερα. Και μάλιστα πλήρως αναξιοπρεπείς και ανέντιμοι. Γιατί άνθρωποι σαν τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, τον Παπακωνσταντίνου και πολλούς άλλους, μέχρι και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη πρόσφατα, δεν  κορόιδεψαν και δεν εξαπάτησαν κανέναν. Δεν είπαν ότι αυτοί είναι η αριστερά, είπαν ότι άλλαξαν παράταξη).

Στην τάξη του Νταβός θέλουν να προσχωρήσουν οι φίλοι μας και σε αυτήνα έχουνε προσχωρήσει και με τον αντιεθνικισμό τους. Θα γουστάρανε πολύ νάναι Αμερικάνοι, ‘Αγγλοι, Γάλλοι ή Ελβετοί, αυτούς βλέπουν ως προοδευμένους, με αυτούς θέλουν να ταυτιστούνε ψυχολογικά, θέλουν να εκφράζουν συμπάθεια για τους πρόσφυγες, αλλά δεν τους είδα να κινητοποιούνται τόσα χρόνια εναντίον των πολέμων της πολιτισμένης Δύσης, Ευρώπης και Αμερικής, που γκρέμισαν κυριολεκτικά τα μισά αραβικά κράτη και πιο πέρα.

Οι άνθρωποι αυτοί μισούν τον εθνικισμό των Ελλήνων και των Σέρβων, όχι όμως των Αλβανών, των Βόσνιων ή των Κροατών, δυσκολεύονται πολύ να χωνέψουν τον Πούτιν, ίσως σε μερικούς να θυμίζει και το παρελθόν τους, αλλά δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να κάνουν τον τυφλό και τον κουφό απέναντι στο παλαβό σχέδιο του Νετανιάχου να οργανώσει ίσως και πυρηνικό πόλεμο κατά του Ιράν – δεν έγραψαν τίποτα και δεν έκαναν και καμιά διαδήλωση.

Τους αρέσει να διαστρέφουν την ελληνική ιστορία, χαρακτηρίζοντας αίφνης συνωστισμό τη σφαγή των Ελλήνων στη Σμύρνη. ‘Όταν τους εγκαλούν τους πιάνει όμως το παράπονο και λένε να μην πληγώνουμε τα παιδιά της Τρίτης Λυκείου. Πονάνε για τις ψυχούλες τους, αλλά οργανώνουν ταυτόχρονα πολύ επικερδή σεμινάρια σε νηπιαγωγούς για το πως πρέπει να διδάσκουν στα νήπια (αν είναι δυνατόν!) το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Κάθε δεύτερο άρθρο τους άλλωστε φροντίζουν και νάχει μια αναφορά στο απόλυτο κακό του αντισημητισμού.

‘Όχι βέβαια ότι τους απασχολούν στα αλήθεια οι Εβραίοι. Δεν έχουν τη στόφα των ανθρώπων που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να τους σώσουν στην Κατοχή. Με την ψυχολογία πούχουν μερικοί τουλάχιστο από δαύτους, δεν θα με εξέπληττε αν βρίσκονταν τότε με όσους τους κατέδιδαν στους ναζί. Απλώς, ξέρουν ότι αυτή η πλευρά είναι τώρα η δυνατή και φροντίζουν με κάθε τρόπο να την καλοπιάνουν και να την κολακεύουν. (Το μόνο απογοητευτικό είναι ότι ένας λαός με την πνευματική συνεισφορά των Εβραίων στο νεώτερο πολιτισμό και με τέτοια οδυνηρά αποκτημένη πείρα ενδιαφέρεται για τέτοιους φίλους!)

Αν έχει κάτι αποδειχθεί σε ότι αφορά και την πλειοψηφία των “εκσυγχρονιστών” και των “αριστερών διανοούμενων” στην εποχή μας, συγκοινωνούντα δοχεία είναι άλλωστε, το πολύ δυνατό τους σημείο, μου φαίνεται ότι είναι η μύτη τους, το ένστικτό τους, νοιώθουνε που είναι η δύναμη και τα φράγκα και κατευθύνονται προς τα κει με τη φυσικότητα μιας γάτας πού κάθεται πάνω από τους σωλήνες του καλοριφέρ, χωρίς να την έχει ενημερώσει κανένας για το σχέδιο της κεντρικής θέρμανσης. Νταβατζής νάναι κι ότι νάναι (εκτός από Ρώσος, αυτό έχει απαγορευτεί).

Μιλάνε για ταξική πάλη, η αλήθεια όμως είναι ότι μισούν τη συνήθως αγροτική κοινωνική τους καταγωγή, όπως και την εθνική τους καταγωγή και το αγωνιστικό παρελθόν της αριστεράς (Δεν υπάρχει πιο θλιβερό κείμενο στην ελληνική αριστερή φιλολογία από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στον Αλέξη Παπαχελά. Ευτυχώς που χάσαμε του λέει, προτού εξαπολύσει ένα υβρεολόγιο εναντίον των νεκρών συντρόφων του, ακόμα κι ανθρώπων πούχαν πολύ περισσότερο θάρρος από τον ίδιο, όπως τον Βαφειάδη, που συγκρούστηκε με τον Ζαχαριάδη αρνούμενος να κάνει “τακτικό στρατό” το αντάρτικο, δηλαδή να το στείλει στη σφαγή του Γράμμου και του Βίτσι. ‘Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που έκανε όλη του τη ζωή τον ηγέτη της αριστεράς, αν όντως καταλήξει σε τέτοια συμπεράσματα στο τέλος της ζωής του, τουλάχιστον πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια να τα λέει με κάποιον σεβασμό, με κάποια περίσκεψη, να αρχίζει εξηγώντας μας κατ΄αρχήν πως ο ίδιος εξαπατήθηκε, προτού γίνει υβριστικός και περιφρονητικός κριτής των άλλων, απευθυνόμενος μάλιστα στους εκπροσώπους της αστικής Ελλάδας, των οποίων στην πραγματικότητα σε όλη του τη ζωή την εύνοια αναζητούσε).

Μερικοί αντικατέστησαν την τυφλή πίστη στη Σοβιετική ‘Ενωση με την εξίσου τυφλή στην Ευρωπαϊκή και την ιδέα ενός σοσιαλιστικού μέλλοντος με τη θεσμολαγνεία τους. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, δεν του φτάνει μόνο η ψυχή σου, άμα του τη δώσεις νοιώθει ζωτική ανάγκη να σε ξευτελίσει κι από πάνω, να μη μπορεί να ξυπνήσει και να του ξεφύγει, ότι κι αν γίνει.

Στο κυπριακό, όπως τίθεται σήμερα, έχουμε την προσπάθεια επιβολής ενός σχεδίου λύσης που καταργεί όλον τον δυτικό και αστικό πολιτικό πολιτισμό, τις πιο βασικές αρχές της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, το δικαίωμα της πλειοψηφίας να κυβερνά, δηλαδή τη δημοκρατία (το των πλειόνων κράτος, την αποκαλεί ο Περικλής στον Επιτάφιο), το δικαίωμα των κρατών σε αυτοάμυνα, όλη την κληρονομιά δηλαδή της Γαλλικής Επανάστασης (και της Ελληνικής) και των εθνικοαπελευθερωτικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σχέδιο Ανάν και οι παραλλαγές του κατεδαφίζουν και όλα τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά που έχει ακόμα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έστω και στους τύπους. Κι έρχονται τώρα αυτοί, που μας έχουν πρήξει με την Ευρώπη και τη λατρεία των θεσμών και υποστηρίζουν στην Κύπρο την κατάργηση όλης αυτής της κληρονομιάς! Μόνο τον Ναζίμ Χικμέτ δεν έβγαλαν ‘Ελληνα εθνικιστή, αφού κι αυτός έλεγε την Κύπρο ελληνικό νησί κι αυτό μόνο και μόνο γιατί έτυχε νάναι Τούρκος.

‘Οσοι απ’ αυτούς πέρασαν από το ΚΚΕ ή παρεμφερείς οργανώσεις, έμαθαν το ρητό που νομίζω οι εχθροί των Ιησουϊτών τους το απέδωσαν, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ξεχνώντας βέβαια ότι όλα τα μέσα δεν είναι κατάλληλα για όλους τους σκοπούς. Φεύγοντας από το ΚΚΕ εφήρμοσαν αυτό το δόγμα, όχι πια για να βοηθήσουν το “Κόμμα”, αλλά για να κάνουνε λεφτά ή να ανελιχθούν κοινωνικά.

Ο “αντιεθνικισμός” των εξ αυτών “διανοουμένων” φοβούμαι ότι δεν είναι παρά το κοινωνικό τους διαβατήριο για να ανέβουν, να αλλάξουν τάξη και συχνά να πλουτίσουν, όπως το να δηλώνεις αριστερός μετά το 1974 ήταν μια θαυμάσια επένδυση. Αφήνοντας βέβαια την υπεράσπιση των θεμιτών και πιο στοιχειωδών εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού στην “άκρα δεξιά”, προσφέρουν και σε αυτή και στο παραδοσιακό οικοδόμημα της “ελληνικής εθνικοφροσύνης” και στον “ελληνικό εθνικισμό”, που δήθεν καταπολεμούν, τεράστιες υπηρεσίες.

Ο ρόλος που παίζουν είναι να προσφέρουν μια ιδεολογική επάλειψη και μια θεωρία της κακιάς ώρας στην άρχουσα ελίτ, δηλαδή στο απέραντο εργολαβιστάν, λαμογιστάν και ρουσφετιστάν, που κυριαρχεί στη χώρα, για να δικαιολογήσει το ότι δεν υπερασπίζεται τα πιο στοιχειώδη εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού και το κράτος του. Φυσικά, υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν λάθος, που καλόπιστα υποστηρίζουν τις “αντιεθνικιστικές ιδέες”. Φοβούμαι όμως ότι είναι η μειοψηφία και μάλλον μικρή. Στην περίπτωσή μας έχουμε ένα θρίαμβο του “ιστορικού υλισμού” στην πιο χυδαία μορφή του, που γνωρίζουμε τώρα το αποκορύφωμά της με τον ΣΥΡΙΖΑ: Οι Ιδέες καθορίζονται από και ακολουθούν την Τσέπη μας και το Εγώ μας.

Τα ίδια γίνανε κι αλλού, όπως π.χ. μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών της Ευρώπης κατά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν γινόντουσαν, θα ζούσαμε ήδη σε κάποια μορφή σοσιαλισμού. Αν και, εδώ που τα λέμε, με την ηθικο-ψυχολογική αποσύνθεση που γνωρίζουμε τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση της Τρόικας, τα καταφέραμε πάλι στην Ελλάδα να πιάσουμε “κορυφές”.

Αν ο Χρόνης Μίσσιος ήξερε τι θα γίνει μετά από αυτόν, δεν θα έβαζε ίσως τίτλο στο βιβλίο του “Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”. Μάλλον θάγραφε “Καλά που εγώ θα πεθάνω νωρίς”.