Tag Archives: ΔΝΤ

The Greek Debt Crisis is Finally Over. Or Is It?

By Dimitris Konstantakopoulos
04.07.2018

Greece still exists, albeit decapitated, without leaders, forces, or intellectuals to articulate its truth and its rights. And as it has proved, time and again, in thousands of years of a permanent threatened existence, the Greek people has a unique capacity to produce miracles, when nobody is waiting for them. Continue reading The Greek Debt Crisis is Finally Over. Or Is It?

Ιταλική Βουλή και τύπος καταγγέλλουν τις επιπτώσεις των Μνημονίων στην ελληνική πολιτική προστασία. Μόκο από την ελληνική Βουλή και τα Κόμματα!

Grecia, tagli alla Protezione civile nel pacchetto austerità: così è arrivata fragile al «traguardo» europeo

Continue reading Ιταλική Βουλή και τύπος καταγγέλλουν τις επιπτώσεις των Μνημονίων στην ελληνική πολιτική προστασία. Μόκο από την ελληνική Βουλή και τα Κόμματα!

Πως φτασαμε στην πανωλεθρια του 2015. Η αληθεια για την κατασταση της χωρας

30 Iουνίου 2018

”Ελλάδα Ώρα Μηδέν” Κώστας Ουίλς – Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος από 1.05′.13”

Η Σφαγη των Συνταξιουχων

Οι συνταξιούχοι θα χάσουν έως τρεις συντάξεις το 2019
Ένας στους δύο παίρνει σύνταξη 660 ευρώ

Πηγή : in.gr / 26 Ιαν. 2018

Στα 660 ευρώ καθαρά κινείται η σύνταξη που παίρνουν σήμερα οι μισοί συνταξιούχοι στη χώρα μας, την ίδια ώρα που η γενική διευθύντρια του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ δήλωνε την Τετάρτη από το Νταβός ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα «απείχαν υπερβολικά από τις αντίστοιχες των εταίρων της και αυτό ίσχυε για όλες, μεσαίες, μεγάλες και μικρές».

Επισημαίνεται ότι οι συνταξιούχοι θα χάσουν έως τρεις συντάξεις το 2019 από τη μείωση κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των κύριων καταβαλλόμενων συντάξεων, τη μείωση κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των επικουρικών συντάξεων, την κατάργηση των οικογενειακών επιδομάτων (συζύγου και τέκνων) από όλες τις κύριες και επικουρικές συντάξεις, το «πάγωμα» των αυξήσεων σε όλες τις συντάξεις μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021 και, τέλος, από την κατάργηση του ΕΚΑΣ για 280.000 χαμηλοσυνταξιούχους

Τα στοιχεία του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων είναι αποκαλυπτικά για τη φτωχοποίηση των συνταξιουχων:

  • Οι 8 στους 10 συνταξιούχους έχουν φθάσει πια στο στάδιο της εξαθλίωσης. Δεν μπορούν να πληρώσουν ούτε τα φάρμακά τους, ενώ δεν έχουν χρήματα για να πληρώσουν ούτε τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού και το τηλέφωνο.
  • Περίπου ενάμισι εκατ. συνταξιούχοι (με εισόδημα 4.500 ευρώ τον χρόνο) βουλιάζουν στη φτώχεια, ενώ οι νέες περικοπές στις σημερινές συντάξεις το 2019 θα οδηγήσουν σε συνολική μνημονιακή απώλεια εισοδημάτων για τους συνταξιούχους έως 70%.
  • Συνολικά, λόγω των μνημονιακών περικοπών 50 δισ. ευρώ έως 31/12/2016 και κάθε μήνα από 1/1/2017, αφαιρούνται 848 εκατ. ευρώ μηνιαίως. Οι συνταξιούχοι θα χάσουν συνολικά (και με τις νέες περικοπές το 2019 και μείωση του αφορολογήτου) περίπου 70% των εισοδημάτων τους.
  • Παρατηρείται «εξαφάνιση» των επικουρικών συντάξεων, καθώς οι επτά μειώσεις σε σχέση με την αρχική σύνταξη (πριν από τις μνημονιακές περικοπές) αγγίζουν ή και ξεπερνούν το 78%. Είναι χαρακτηριστική περίπτωση συνταξιούχου που η αρχική επικουρική του σύνταξη ήταν της τάξης των 585,2 ευρώ και η σημερινή επικουρική του είναι 138,8 ευρώ (μείωση 78%).

Μάλιστα ο Σάββας Ρομπόλης (ομ. Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου) εκτιμά ότι το 2021 η μέση σύνταξη θα φθάσει στα 480 ευρώ οδηγώντας σε πλήρη φτωχοποίηση τους συνταξιούχους. Όπως αποκαλύπτει ο Σάββας Ρομπόλης σήμερα, ένας στους δύο σε σύνολο 2.650.000 συνταξιούχων παίρνει κάτω από 660 ευρώ καθαρά.

Με τα νέα μέτρα από το 2019, συν την ευελιξία της απασχόλησης, συν τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης που σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΔΝΤ θα υποχωρήσει από τα 18 δισ. στα 12 δισ. ευρώ, ένας στους δύο συνταξιούχους θα παίρνει μία σύνταξη στα 550 ευρώ καθαρά και αν μπει το θέμα του αφορολογήτου σε αυτές τις κατηγορίες εισοδήματος, θα φτάσουμε γύρω στα 480 ευρώ.

Ο Σάββας Ρομπόλης είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για το μέλλον των συντάξεων λέγοντας ότι έως το 2055 θα μειωθούν συνολικά κατά 55% και αυτό για δύο λόγους: ο πρώτος αφορά την κλιμάκωση της μερικής απασχόλησης που κόβει έσοδα από τα Ταμεία και ο δεύτερος η γήρανση του πληθυσμού που θα αυξάνει συνεχώς τον λόγο συνταξιούχων προς εργαζομένους, με αποκορύφωμα τη δεκαετία 2020-2030.

Επίσης υπογραμμίζεται ότι συντάξεις που αναλογούν στο μισό των καταβαλλόμενων εισφορών θα είναι η νέα οδυνηρή πραγματικότητα για εκατομμύρια ασφαλισμένους. Πρόκειται για τη μεγάλη ανατροπή στη σχέση συντάξεων – εισφορών που έφερε η ασφαλιστική μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου, η οποία θα ολοκληρωθεί το 2019 με το μαχαίρι στην προσωπική διαφορά για όλους τους συνταξιούχους.

Μετά τις άγριες περικοπές και τα χαράτσια στις εισφορές που επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, η πλειοψηφία των ασφαλισμένων θα λαμβάνει συντάξεις πολύ χαμηλότερες από τα ποσά που θα έχει καταβάλλει ως εισφορές. Οι ασφαλισμένοι αυτοί δεν πρόκειται να πάρουν πίσω τα λεφτά των εισφορών τους στα ασφαλιστικά ταμεία, καθιστώντας το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης της χώρας αναλογιστικά άδικο και ληστρικό.

Τα στοιχεία επιστημονικής μελέτης για κάθε Ταμείο ξεχωριστά είναι σοκαριστικά: Η μέση αξία των καταβαλλόμενων συντάξεων στον χώρο των τραπεζοϋπαλλήλων πρόκειται θα μειωθεί το 2019 στο 39% της μέσης αξίας των εισφορών που θα έχουν καταβληθεί (από 58% το 2016 και 77% το 2014), στο ΤΑΠ ΟΤΕ οι συντάξεις θα αναλογούν στο 41% των εισφορών που θα έχουν καταβληθεί (από 63% το 2016 και 86% το 2014), στο ΤΑΠ ΔΕΗ η σχέση αυτή θα περιοριστεί στο 45% (από 69% το 2016 και 93% το 2014), στους αυτοπασχολουμένους του ΕΤΑΑ θα μειωθεί στο 57% (από 67% το 2016 και 76% το 2014).

Στους ελεύθερους επαγγελματίες του ΟΑΕΕ η μέση αξία των συντάξεων που θα καταβάλλονται θα ανέρχεται από το 2019 στο 49% των εισφορών που θα έχουν καταβάλει οι ασφαλισμένοι (έναντι 49% το 2016 και 54% το 2014).

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

 

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

 

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

 

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθε στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

 

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:

«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

 

Δείτε ακόμα

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Μια έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και προσωπικοτήτων για το δημοψήφισμα του 2015

To «Γεωπολιτικο Μνημονιο» – και οι κινδυνοι πυρηνικου πολεμου στη Μεση Ανατολη

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές, δεν γνωρίζουμε τα αποτελέσματα των συναντήσεων του κ. Τσίπρα με τον Τραμπ και την υπόλοιπη αμερικανική ηγεσία.

Δεν θα σταθούμε εδώ στους παραλληλισμούς και τους συμβολισμούς, ενός ‘Ελληνα (κατά δήλωσή του) «αριστερού» Πρωθυπουργού, που τάδωσε όλα στον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ, στηρίχτηκε απάνω του για να αντιμετωπίσει την ΕΕ και κατέληξε στην ταπεινωτική συνθηκολόγηση και τον εξευτελισμό του 2015. Η Ιστορία μάλιστα, με εκείνη την απαράμιλλη, βαθύτερη ειρωνεία της, που τόσο εύστοχα περιέγραψαν τον μηχανισμό της οι Αρχαίοι Τραγικοί, οδήγησε τον κ. Τσίπρα στον Λευκό Οίκο, τη στιγμή που εκεί βασιλεύει τώρα ο πιο επικίνδυνος και ολοκληρωτικός Πρόεδρος στην ιστορία της Αμερικής.

Ελπίζουμε να μην υπάρξει κανένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα  από το ταξίδι του κ. Τσίπρα στην Ουάσιγκτων, γιατί, με δεδομένο το ελληνικό πολιτικό σύστημα και την κατάσταση της χώρας αφενός, το τι θέλουν οι Αμερικανοί και τη γενικότερη πολιτική τους αφετέρου, δύσκολα μπορεί να παραχθεί οποιοδήποτε  καλό αποτέλεσμα για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Αντίθετα, μπορούν να παραχθούν πολύ αρνητικά έως καταστρεπτικά αποτελέσματα.

Ελπίζουμε, αλλά δυστυχώς δεν είμαστε καθόλου σίγουροι. Γιατί προφανώς κάτι θέλουν οι Αμερικανοί για να τον φωνάξουνε στην Ουάσιγκτων. Και όχι βέβαια για να του δώσουν δήθεν κάποιο «αντάλλαγμα». Ανταλλάγματα δίνεις μόνον σε όποιον φοβάσαι ότι μπορεί να σου φύγει, όχι σε όποιον πασχίζει, όπως το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης της Ελλάδας σήμερα, να σου δώσει όσα περισσότερα μπορεί από τη χώρα του.

Η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μια περιοχή τεράστιας στρατηγικής σημασίας. Η σημασία αυτή είναι θεωρητικά και ένα «όπλο» για μια πατριωτική πολιτική ηγεσία, αν ποτέ μπορούσε να υπάρξει στη χώρα μας, για να διαπραγματευθεί τη διακοπή της οικονομικής καταστροφής της Ελλάδας από τους εταίρους και συμμάχους της και κάποια μέτρα επανόρθωσης της καταστροφής που της προκάλεσαν και συνεχίζουν να της προκαλούν.

Να υπενθυμίσουμε εδώ, ότι το πρόγραμμα καταστροφής της Ελλάδας αποφασίστηκε από τη Γερμανία, την ΕΕ και το ΔΝΤ, με την έγκριση δηλαδή της Ουάσιγκτων και με πρωταγωνιστικό ρόλο των αμερικανικών τραπεζών και ιδίως της Goldman Sachs στην επιβολή του. Στην τράπεζα αυτή παρέδωσε τώρα ο κ. Τραμπ την οικονομική διακυβέρνηση των ΗΠΑ.

Αυτό κάνει ο Ερντογάν, που υπερασπίζεται, όπως καταλαβαίνει, τα συμφέροντα της χώρας τους. Απειλεί την Ουάσιγκτων με διακοπή της χρήσης του Ιντσιρλίκ. Αυτά κάνει μια ηγεσία που υπερασπίζεται τη χώρα της.

Το να συγκατατίθεται κανείς σε περαιτέρω τέτοιες παραχωρήσεις του ελληνικού στρατηγικού χώρου και στην μονιμοποίησή τους, συνεπάγεται αφοπλισμό του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού από τις τελευταίες στρατηγικές εφεδρείες του, σε μια στιγμή που απειλείται η ίδια η ύπαρξη των Ελλήνων. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι τα Μνημόνια και οι Δανειακές δεν ήταν παρά η πρώτη πράξη ενός προγράμματος καταστροφής του ελληνικού λαού, της ελληνικής δημοκρατίας, του ελληνικού κράτους και έθνους.

 

Κίνδυνος πυρηνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή

Οι κίνδυνοι όμως είναι ακόμα πιο μεγάλοι σήμερα, λόγω της κατάστασης που επικρατεί στη Μέση Ανατολή, όπου πιθανώς βρισκόμαστε στις παραμονές ενός νέου, πολύ μεγάλου πολέμου, πιθανώς και με χρήση πυρηνικών όπλων. ‘Όλα δείχνουν – σχεδόν άλλωστε το λένε και οι ίδιοι – ότι ισχυροί κύκλοι στην ηγεσία του Ισραήλ και των ΗΠΑ, είναι αποφασισμένοι να πάνε εκεί, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουν με μια διαιώνιση της ιρανικής και ρωσικής κυριαρχίας στη στρατηγικά σημαντικότερη περιοχή του κόσμου.

Αν η σημερινή κατάσταση στη Μέση Ανατολή παγιωθεί, θα συνιστά τη σημαντικότερη στρατηγική ήττα των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλη την ιστορία τους. ‘Οσο για τις κυρίαρχες δυνάμεις σήμερα στο Ισραήλ εκτιμούν ότι αυτό αποτελεί επίσης θανάσιμο κίνδυνο για τα σχέδιά τους, αν όχι για το κράτος τους.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε στρατηγική ανάλυση, ακόμα και ένα μικρό παιδί καταλαβαίνει ότι η μεγαλύτερη σήμερα προτεραιότητα για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας και της Κύπρου είναι να μείνει όσο πιο μακριά μπορεί από αυτό που έρχεται.

Οι μόνοι που δεν το καταλαβαίνουν είναι οι ‘Ελληνες (κατά δήλωσή τους) πολιτικοί. Πριν από κάποιο καιρό ρώτησα έναν από αυτούς «Καλά, κι αν χάσει η Αμερική και το Ισραήλ κι εμείς τους τάχουμε δώσει όλα;». Δεν μπορώ να περιγράψω την έκφραση απόλυτης απορίας που πήρε το πρόσωπό του. Δεν μπορούσε καν να φανταστεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν τούχε καν περάσει από το μυαλό ότι υπήρχε και μια πιθανότητα να χάσει ο διαχρονικός, μετά το 1947, «Προστάτης» μας.

Να σημειωθεί επίσης ότι εξίσου ανησυχητική είναι και η κατάσταση στα Βαλκάνια, καθώς το ΝΑΤΟ μεταφέρει τώρα ισχυρότατες δυνάμεις περιμετρικά της Ρωσίας, λές και πρόκειται να αρχίσει ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Η προοπτική σύγκρουσης στη Βαλκανική είναι πιο απομακρυσμένη απότι στην Μέση Ανατολή, όχι όμως και ανύπαρκτη.

Επειδή το ΝΑΤΟ πρέπει να ολοκληρώσει τον έλεγχο και των Βαλκανίων, ώστε να μπορεί να απειλεί αποτελεσματικά με πόλεμο τη Ρωσία, πρέπει να αναμένονται ασφυκτικές πιέσεις στο αμέσως επόμενο διάστημα στην Ελλάδα, να κλείσει όπως-όπως το θέμα του ονόματος, ώστε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ η πΓΔΜ.

Ιδιαίτερα ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για ενδεχόμενη μεταφορά αμερικανικών πυρηνικών όπλων στον ‘Αραξο ή και στην Κρήτη. Τα πυρηνικά όπλα δεν είναι κονφετί και η πιθανότητα περιφερειακού πυρηνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή είναι σήμερα μεγαλύτερη απότι εδώ και πολλές δεκαετίες. Τέτοιες εγκαταστάσεις συνιστούν ασφαλώς στόχο. Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς τι θα συμβεί στην Ελλάδα ή στην Κύπρο, αν αρπάξουν μία έστω πυρηνική βόμβα. Αλλά και αν γίνουν ακόμα στόχος με συμβατικά μέσα ή με τρομοκρατία (πραγματική ή φτιαχτή).

Στόχο αποτελεί και το Καστέλλι και η Καλαμάτα, πόσο μάλλον αν γίνουν βάση επιδρομών των θανατηφόρων τηλεκατευθυνόμεων αεροσκαφών (drones) – στο παρελθόν η κυβέρνηση Σαμαρά δεν είχε δεχτεί αντίστοιχο αίτημα των Αμερικανών. ‘Οσο μεγαλώνει η ελληνική εμπλοκή στην πολεμική προσπάθεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον των Αράβων και των Ιρανών, τόσο αυξάνονται και οι κάθε μορφής κίνδυνοι για τη χώρα.

Το μόνο «επιχείρημα» που ενίοτε επικαλούνται οι προπαγανδιστές της υποτέλειας είναι ότι η ύπαρξη τέτοιων «διευκολύνσεων» καθιστά εμμέσως πιο «ασφαλή» τον ελληνικό χώρο από την Τουρκία. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ εν τοις πράγμασι μετά το 1952, που μπήκαμε στο ΝΑΤΟ. Επιπλέον, πολύ φοβόμαστε ότι, αν η Τουρκία παραμένει αναμφίβολα σοβαρή απειλή για τον ελληνισμό, δεν είναι αυτή τη στιγμή η περισσότερο επικίνδυνη. Εκτός του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού υπάρχει εξάλλου και η ακόμα πιο επικίνδυνη γενική επίθεση του παγκόσμιου ολοκληρωτισμού εναντίον όλων των εθνών κρατών και η χρήση του ενός εναντίον του άλλου, όπως συμβαίνει σήμερα έντονα και με τα τρία κράτη της περιοχής (Ελλάδα, Κύπρος, Τουρκία).

Κατά την εκτίμηση του γράφοντος, όλες υπαρκτές, οι απειλές σήμερα κατά του ελληνικού λαού πρέπει να ταξινομηθούν, από άποψη επικινδυνότητας, ως εξής

α) το ελληνικό πολιτικό σύστημα και η άρχουσα τάξη της χώρας

β) οι «εταίροι και σύμμαχοι» της Ελλάδας.

γ) η Τουρκία

Ολες οι ελληνοτουρκικές κρίσεις και συρράξεις του τελευταίου αιώνα δεν αποφασίστηκαν στην Αθήνα ή στην Αγκυρα, εκτελέστηκαν από την Αθήνα ή την ‘Αγκυρα.

Οι δυτικοί έστειλαν τους Ελληνες στον Σαγγάριο να μην πάρει ο Κεμάλ τη Μοσούλη, με τα αποτελέσματα που ξέρουμε. Και τους Τούρκους έβαλαν στο κυπριακό οι ‘Αγγλοι και ο Κίσσινγκερ με τα αποτελέσματα που ξέρουμε.

Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός υφίσταται ασφαλώς και θα υφίσταται για το ορατό, προβλέψιμο μέλλον. Η Αθήνα δεν πρέπει να παύσει να είναι έτοιμη για όλα και να υπερασπίζεται την κυριαρχία της. Αλλά πρέπει επίσης να προσέξει και να μην τη χρησιμοποιήσουν διεθνείς προβοκάτορες για να λύσουν τα δικά τους προβλήματα με την Τουρκία, γιατί το μόνο αποτέλεσμα στις σημερινές συνθήκες θα είναι η καταστροφή και της Ελλάδας και της Τουρκίας.