Tag Archives: Δικαιοσύνη

Σοβαρές καταγγελίες για συμμετοχή και της Δικαιοσύνης στη διαφθορά και διαπλοκή στην Κύπρο

12.01.2019

Η Κυβέρνηση παρακολουθεί με ενδιαφέρον και ανησυχία τις καταγγελίες του Νίκου Κληρίδη, αδελφού του Γενικού Εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη, περί διαπλοκής στο δικαστικό Σώμα. Continue reading Σοβαρές καταγγελίες για συμμετοχή και της Δικαιοσύνης στη διαφθορά και διαπλοκή στην Κύπρο

Δικαίωση κατόπιν εορτής;

Του Δημήτρη Ψαρρά
07.12.2018

Στην αίθουσα Συνεδριάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας εκδικάστηκε την Τετάρτη το απόγευμα η αγωγή κακοδικίας που είχαν υποβάλει οι εκπρόσωποι του περιοδικού Athens Review of Books, Μαρία και Μανώλης Βασιλάκης. Continue reading Δικαίωση κατόπιν εορτής;

Η Καθαρίστρια και οι Δικαστές (Β’)

Συνέντευξη της 53χρονης καθαρίστριας

“Ντρέπομαι, αλλά έτρεμε η ψυχή μου για τα παιδιά μου. Δεν ήθελα να μεγαλώσουν σε ίδρυμα όπως εγώ. Σε χαμόσπιτο έμενα. Τρέχαν νερά από πάνω. Ερχόταν η Πρόνοια και έβλεπε τα παιδιά σε τι κατάσταση ήταν. Δεν ήθελα να βρεθώ σε κατάσταση να μου πάρουν τα παιδιά, να βρεθούν στο ορφανοτροφείο όπως ήμουν κι εγώ. Και έτσι, έκανα αυτό το έγκλημα: Το Ε’ το έκανα ΣΤ’ για μία τάξη…”

Continue reading Η Καθαρίστρια και οι Δικαστές (Β’)

Η Καθαρίστρια και οι Δικαστές

Ελλάδα 2018: Εξάντληση ανελέητης σκληρότητας για φτωχούς ανθρώπους, πλήρης ατιμωρησία για τους ισχυρούς

 

Βόλος: Διχάζει η καταδίκη καθαρίστριας για πλαστό απολυτήριο δημοτικού – Ο διορισμός στο δημόσιο την στέλνει στη φυλακή!

06.11.2018

Σε δέκα χρόνια κάθειρξης καταδικάστηκε χθες (05-11-2018) από το Πενταμελές Εφετείο Λάρισας, μία Βολιώτισσα καθαρίστρια, η οποία ήταν για χρόνια διορισμένη στο Ελληνικό Δημόσιο κάνοντας χρήση πλαστού απολυτηρίου Δημοτικού Σχολείου. Continue reading Η Καθαρίστρια και οι Δικαστές

Η απελαση Καγια και οι ελληνοτουρκικες σχεσεις

hm;Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

Διάβασα στην Εφημερίδα των Συντακτών (βλ. τον σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου) μια διαμαρτυρία για την απόφαση του Αρείου Πάγου να εκδοθεί στην Τουρκία ένας Τούρκος ιστορικός και δημοσιογράφος, βασανισθείς στο παρελθόν από το τουρκικό καθεστώς.

Μάλιστα, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι ο άνθρωπος αυτός, παρά την αντίθεσή του στο τουρκικό καθεστώς για άλλους λόγους, στη δήλωσή του, καταδικάζει απερίφραστα το «φασιστικό», όπως το χαρακτηρίζει, πραξικόπημα που οργάνωσαν το 2016 ως γνωστόν, κατά του Ερντογάν, οι εξτρεμιστές αμερικανο-ισραηλινοί νεοσυντηρητικοί.

Νομικός δεν είμαι, ούτε γνωρίζω τίποτε περισσότερο για το σκεπτικό του δικαστηρίου, αλλά αν η απόφαση των δικαστών να μην εκδοθούν οι οκτώ στρατιωτικοί είναι σωστή, τότε κάτι δεν πάει καλά. Αν δεν μπορεί να γίνει δίκαιη δίκη στην Τουρκία για τους οκτώ στρατιωτικούς που η ‘Αγκυρα κατηγορεί για συμμετοχή στο φιλοαμερικανικό πραξικόπημα, μπορεί άραγε να γίνει για έναν ήδη βασανισθέντα εκεί για τις πολιτικές ιδέες του και τη δράση του;

Μπορεί κανείς φυσικά να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις ιδέες του υπό έκδοση, αλλά δεν είναι επ’ αυτού που οφείλουν να κρίνουν οι δικαστικές και πολιτικές αρχές της χώρας. Το δικαίωμα του ασύλου δεν είναι δικαίωμα των χωρών και των κυβερνήσεων να προστατεύουν τους φίλους τους, αλλά δικαίωμα των καταδιωκόμενων, αναγνωριζόμενο μάλιστα από αρχαιοτάτων χρόνων. Και ο υπό έκδοση μοιάζει όχι απλώς να πληροί τις προϋποθέσεις ασύλου, μάλλον αντιπροσωπεύει τον ορισμό των προϋποθέσεων. Δεν έχουμε υπόψι μας το σκεπτικό της απόφασης, αν κρίνουμε όμως από τα δημοσιεύματα μοιάζει να δικαιούται τη μη έκδοση δέκα φορές παραπάνω από τους οκτώ.

Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε αν η κυβέρνηση ή ποιος από την κυβέρνηση ευνοούσε την έκδοση μιας τέτοιας απόφασης ή όχι.

Μια παρενέργεια όμως αυτής της εξέλιξης είναι ότι  ο Υπουργός Δικαιοσύνης, τελικά αρμόδιος να πάρει την απόφαση,  άγεται  να αποφασίσει τώρα αν θα «προδώσει» τη συνείδησή του, επικυρώνοντας την απόφαση έκδοσης ή θα αναλάβει ο ίδιος την ευθύνη, για λογαριασμό της κυβέρνησης. Εάν μεν τον εκδώσει, κινδυνεύει να θεωρηθεί μια πράξη ντροπής για την Ελλάδα και επίσης μια ακόμα καταπάτηση των αρχών που μια ζωή πρέσβευε η κυβερνώσα παράταξη. Αλλά και θα πείσει την Τουρκία ότι η Ελλάδα κινείται υπό το κράτος του φόβου που της προκαλεί, δηλαδή ότι μπορεί να απειλεί και να παίρνει αυτό που θέλει από τη χώρα μας, εκτός αν δεν θέλουν οι Αμερικανοί να το δώσουμε!

Τώρα δεν θα κάνουμε εικοτολογία για το τι σκέφτηκαν οι δικαστές και αποφάσισαν με αυτό τον τρόπο. Εκπροσώπους έχουν και κάθε τόσο βγάζουν ανακοινώσεις, θα μπορούσα ίσως να γράψουν και κανένα άρθρο να μας διαφωτίσουν.

Αντιθέτως, είναι βέβαιο ότι μια χώρα που δίνει την εντύπωση ότι παίζει με το δικό της δικαιϊκό σύστημα, δηλαδή με ένα κύριο, θεμελιώδες  στοιχείο της κυριαρχίας της, δεν εκτίθεται σε λιγότερες αλλά σε πολύ περισσότερες απειλές.

Δημιουργεί σπουδαίο κίνητρο σε οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο τρίτο να την απειλήσει.

Αλλά και ενισχύει πιθανώς εσφαλμένες, κακόπιστες ερμηνείες τρίτων για το τι κάνει και για ποιο λόγο το κάνει. ‘Όπως αίφνης ότι οι εκάστοτε αποφάσεις λαμβάνονται ανάλογα με το ποια διεθνής δύναμη ενδιαφέρεται να ληφθούν.

Υπάρχει μια συντηρητική εφημερίδα, που με έχει τρελλάνει, καθώς ταλαντεύεται ανάμεσα σε μια αρκετά σοβαρή εκδοχή δημοσιογραφίας και μια συστηματική και απολύτως γελοία αντικομμουνιστική προπαγάνδα της δεκαετίας του 1950. ‘Εγραψε επανειλημμένα για τους κινδύνους από τη μη έκδοση των Τούρκων στρατιωτικών. Δεν έγραψε όμως για τους κινδύνους από την έκδοσή τους. Κατηγορεί τον Σημίτη για την πολιτική του, αλλά φαίνεται να ξεχνάει πολύ εύκολα ότι αυτή η πολιτική οδήγησε (κατ’ επιταγήν βεβαίως των ΗΠΑ και του Ισραήλ) στην απαγωγή και την έκδοση του Κούρδου ηγέτη Οτσαλάν στους διώκτες του και στην συκοφάντηση της Ελλάδας, ως «χώρας χαφιέ», σε όλη την υφήλιο και ιδίως στην περιοχή μας, χωρίς μάλιστα κανένα όφελος για τη χώρα μας. Και δώσαμε τον Οτσαλάν και συνέχισαν οι Τούρκοι να μας κατηγορούν ότι τον κρύβαμε!

Δηλαδή αν αύριο η Τουρκία ή η Αμερική μας απειλήσει για να αποσπάσει κάτι ακόμα, θα το δώσουμε για να αποφύγουμε τους κινδύνους; Σε ότι αφορά την Αμερική βέβαια, καθαρά ρητορικό είναι το ερώτημα. Δεν χρειάζεται να απειλήσει κανέναν ο Τζέφρει Πάιατ. Σούζα κάθονται όλοι όπως φαίνεται όλοι μπροστά του, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, εκδίδουν μάλιστα και ανακοινώσεις η μία εναντίον της άλλης ποια από τις δύο διερμηνεύει καλύτερα τη Βούλησή Του. Κι αν τους ζητήσει κάτι, το πιθανότερο είναι να σκεφτούν ότι είναι ανόητοι που δεν πέρασε πρώτα από το δικό τους μυαλό να του το έχουν ήδη δώσει με δική τους πρωτοβουλία.

Τέτοια σχόλια πάντως είναι ενδεικτικά του ότι δεν έχουμε στη χώρα μια στοιχειωδώς σοβαρή αστική τάξη και αστικό πολιτισμό κάποιας μορφής τέλος πάντων. Πως να έχουμε άλλωστε όταν η χώρα δημιουργήθηκε ως βρετανικό κυρίως προτεκτοράτο και συνέχισε ως αμερικανικό, μετά το 1974;

Οι θεσμοί, τα κόμματα, οι πολιτικές δυνάμεις αντανακλούν, σχεδόν στο σύνολό τους, αυτή την κατάσταση βαθύτατης εξάρτησης της χώρας, που την απειλεί πια με οριστικό αφανισμό, αν δεν αντιδράσουμε.

Ο Αρειος Παγος στελνει τον Τουργκουτ Καγια στους διωκτες του!

Γκαντεμης ο υπουργος Δικαιοσυνης Σταυρος Κοντονης

Σε μεγάλους μπελάδες μπαίνει ο σιορ Σταύρος.

Πρώτο διότι ο Τουργκούτ Καζιά δεν είναι αυτό που θα λέγαμε ένας συμβατικός κομμουνιστής. Όπως, ας πούμε, είναι ο Κουτσούμπας ή ακόμη – ποιητική αδεία – ο Κατρούγκαλος. Ο άνθρωπος δεν ανήκει στο καλούμενο ΤΚΡ, το ΚΚ Τουρκίας αλλά στο ΤΚΡ/ ΜL, εν ολίγοις σ’ ένα μυστήριο παράξενο κι εξωτικό για το σιορ Σταύρο κόμμα- στο..  μουλούδικο ΚΚ της Τουρκίας.

Δεύτερο διότι το ΤΚΡ/ ΜL έχει ήδη χαρακτηριστεί από το ερντογανικό καθεστώς ως τρομοκρατική οργάνωση (σε αντίθεση με το ΤΚΡ, που το μόνο ζόρι που τραβάει με το καθεστώς είναι πως του απαγόρευσαν την “αυτόνομη” κάθοδο στις επερχόμενες εκλογές).  Άιντε τώρα να αγνοήσει ο σιορ Σταύρος απόφαση του Αρείου Πάγου για μέλος “τρομοκρατικής” οργάνωσης.

Τρίτο, πολύ σοβαρότερο, ο υπουργός παίρνει τοις μετρητοίς τις εκτιμήσεις του ΥΠΕΞ συναδέλφου του Νίκου Κοτζιά ότι η Τουρκία είναι μια νευρική δύναμη που σημαίνει πως ο Ερντογάν έχει πολλά νεύρα τα οποία νεύρα, γίνανε τον τελευταίο καιρό τσαντάλια, μετά την εξοργιστική για τον τελευταίο εξέλιξη στην υπόθεση των οκτώ.

Τούτων δοθέντων εκτιμώ ότι ο σιορ Σταύρος θα κάνει τη πάπια, δηλαδή τίποτε που που να αποτρέπει την παράδοση του δύστυχου Τουργκούτ Καζιά στην “ανεξάρτητη τουρκική δικαιοσύνη” η οποία, κατά δήλωση του ίδιου του Ερντογάν, είναι πολύ πιο ισχυρή από τον ίδιο τον.. Ερντογάν !

Ένας “μη κανονικός” κομμουνιστής, με το στίγμα του τρομοκράτη και φιλοκούρδου και αντίπαλος του νευρικού Ερντογάν δεν μπορεί παρά να εκδοθεί. Εκτός κι αν, αν παρέμβουμε όλοι εμείς, ανοιχτά , δημόσια -και κυρίως- μαζικά. Ενδεχόμενο, όχι και τόσο ρεαλιστικό κρίνοντας από τα ως τώρα εγχώρια κινηματικά φαινόμενα. Είθε να διαψευστώ σε όλα.Είθε ο Τουργκούτ Καζιά να γλυτώσει από την κρεατομηχανή του τουρκικού κράτους.

Σπύρος Κ.