Tag Archives: Διεύρυνση ΕΕ

Στην υπηρεσια των Αμερικανων και του ΝΑΤΟ

Με την ιδια συνταγη ο Κοτζιας και για τα ελληνοαλβανικα

Νεφέλη Λυγερού

Με μια λιτή ανακοίνωση, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ενημέρωσε προ ημερών πως ολοκληρώθηκε ο τρίτος γύρος συνομιλιών με την Αλβανία για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Η διευθέτηση αυτή αποτελεί μέρος μίας συμφωνίας-πακέτο που έχει ως στόχο να «κλείσει» εκκρεμότητες «100 χρόνων», όπως είπε ο Νίκος Κοτζιάς και η οποία αναμένεται, εκτός απροόπτου, να ανακοινωθεί τον Ιούλιο. Continue reading Στην υπηρεσια των Αμερικανων και του ΝΑΤΟ

Εννοουν ΝΔ και Κιν.Αλλ. αυτα που λενε για τη Μακεδονια ή κοροϊδευουν;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για λόγους που έχω εξηγήσει αναλυτικά αλλού, είμαι αντίθετος με τη συμφωνία των Πρεσπών. Είναι μια κακή, «δημιουργικά ασαφής» συμφωνία, όπως είναι οι συμφωνίες για το κυπριακό και γενικά, όλες οι συμφωνίες που επιβάλλουν οι Ιμπεριαλιστές, όπως θα τους έλεγε ο κ. Κοτζιάς, προτού αλλάξει στρατόπεδο.

Γιατί οι «Ιμπεριαλιστές» (κατά την ορολογία του νεαρού Κοτζιά), δεν θέλουν ποτέ πραγματικά να λύνουν τις διαφορές, θέλουν να αφήνουν πάντα τη φωτιά να σιγοκαίει από κάτω. Κάθε φορά που «λύνουν» ένα πρόβλημα, αφήνουν πίσω κι ένα ντενεκέ γεμάτο βενζίνη, να μπορούν να πετάξουν ένα σπίρτο αν και όταν τους χρειαστεί.  Continue reading Εννοουν ΝΔ και Κιν.Αλλ. αυτα που λενε για τη Μακεδονια ή κοροϊδευουν;

Germany intervening again in Greek affairs!

By Dimitris Konstantakopoulos

The German Government has called upon the political parties of Greece and of FYROM to support the Agreement for the resolution of the dispute on the name of FYROM which was recently signed by Greek FM Kotzias and FYROM’s FM Dimitrov.

This is the latest of numerous German interventions in the Balkans since 1990 and in Greece since 2010, all of them, with no exception, have had absolutely catastrophic consequences for the whole peninsula, but also for Europe as a whole, as well as for the prospects of peace between East and West.

This was not the only outside intervention. The Socialist International, in a rather rare move, also strongly supported the Agreement, in spite of the objections of its Greek section and of the fact that this Agreement is officially not supported by a majority of Greek Deputies! Tsipras and Kotzias did not have any legitimacy to sign it.

The President of the “Movement for Change”, the Greek socialist party, Mrs. Fofi Gennimata, has asked the European Socialists to be very careful regarding issues affecting Greek national issues. Mrs. Gennimata supported the “European prospect” of FYROM, but she underlined that such a prospect requires the cancelling of all forms of irredentism. According to the leaders of the Greek Socialists, this Agreement is bad because it doesn’t solve but rather perpetuates and complicates the problems, without leading to a comprehensive and viable solution of the dispute. The Agreement, according to Mrs. Gennimata, is going to fuel nationalism in both countries and  will undermine the security and stability of the region. She concluded:

«We do understand the interest of European Socialists for an Agreement to be reached, but we don’t accept instructions and we don’t share their belief this Agreement will be effective”

 

A bad agreement

We will further explain in this article why we believe the Agreement signed, but not yet ratified,  is a bad one from the perspective of bringing peace and reconciliation between the Greeks (Macedonian or not) and Macedonian Slavs in the Balkans.

This Agreement will not end the dispute between the two neighboring nations, Greeks and Slavs of Macedonia. It is not the product of a genuine reconciliation between the two sides but rather of outside, backstage intervention by the US against the will of both.

By the way, the US Envoy in Athens is the same man who was serving, before being sent to Greece, in Kiev, Ukraine.

How many Ukrainian-type crises does Berlin need?

We know that most Western media are supporting this Agreement and hail it as a historic one. But most western media also favored destroying Yugoslavia and bombing the Serbs. Let us also not forget how they recently treated Greece, and what they wrote about weapons of mass destruction in Iraq, and how they contributed to the destruction of Libya etc.etc.

Western media have systematically distorted reality and they have contributed in policies which have led to nothing else than to the transformation of the Balkans and of a large part of Middle East and Africa into a land of ruins.

There was not a single western intervention, during the last decades, be it in the Balkans, the former USSR, the Middle East or Africa, which didn’t produce absolutely catastrophic results.

USA and European pressure on Greece and FYROM to sign a bad agreement which both societies do not like and reject will also have the same catastrophic consequences.

Read more at http://www.defenddemocracy.press/germany-intervening-again-in-greek-affairs/

This is also a Coup! The second one in Greece after 2015

US-NATO-EU provoke chaos in Greece and in Balkans

By Dimitris Konstantakopoulos

Maybe it is the best agreement ever signed…Maybe by applying it, Greece and the Former Yugoslav Republic of Macedonia, will enter an era of great friendship and enormous prosperity…

Maybe…The only small detail is that the majority of the deputies of the Greek Parliament do not believe that the Agreement is so good. Not only did the parties of the Opposition declare that they oppose the Agreement and won’t ratify it but even AN.EL., the junior partner of SYRIZA in the government says that it will vote NO when it is introduced in Parliament. The population does not believe it either. 70% of those asked in the polls, including 50% of the SYRIZA voters, answered they are against the Agreement.

The Opposition asked the Government to hold a vote in Parliament on the Agreement before Mr. Tsipras and Mr.Kotzias, the Foreign Minister, sign it. The Government refused the request and also refused the calls for a Referendum coming from many sides and personalities, including Mikis Theodorakis, the legendary symbol of the International Leftist movement.  But no, Tsipras and Kotzias presume to know better what is good for the people than the people themselves.

Given the official opposition of the parties commanding the majority of deputies of the Parliament, the clear opposition of the people and other circumstances which we will try to elucidate, the signing of the Agreement between Mr. Tsipras and the Prime Minister of FYROM, Mr. Zaev, was nothing less than a political, if not a legal -stricto senso- coup d’ etat against the Greek constitutional order and the principles of Popular and National Sovereignty, with the sole aim of opening the way for FYROM to join NATO and the EU -and this irrespective of the opinion one may hold of the Agreement itself. 

As we said, everybody can have an opinion about this Agreement (*). But there is a much larger and probably far more important question than how to solve the dispute between Greece and FYROM. And this question is: Who rules Greece and FYROM? Their citizens and elected Parliaments, or US, Germany, NATO and the EU?

Mr. Kotzias and Mr. Tsipras arguably may have had technically the right to sign this Agreement, but they did not have any legitimacy to do so, as the Greek political parties commanding a majority of deputies in the Greek Parliament have expressed their disagreement with it in the most official way.

A closer look at the Agreement will persuade anyone that instead of solving, it seals and perpetuates the existing differences between Greeks and Macedonian Slavs. The main aim of the Agreement is to open the way for FYROM to join NATO and then, the differences of the two nations will be used to provide the US with a permanent tool to use the one nation against the other. The Agreement was conceived to facilitate US-NATO advanced strategic planning for controlling the Balkans by encircling, containing and threatening Russia.

The Agreement has also the potential of destabilizing and provoking much greater instability, conflicts and chaos in the region, including in Greece itself. In addition to the problems outlined above concerning the Greek side there are also doubts whether Mr. Zaev himself, who came into power in 2016, as a result of a ‘color revolution’ greatly helped by US Secret Services, has also sufficient legitimization to sign this Agreement.

Only by a series of ‘legal’ coups d’ etat and flagrant violations of the most elementary democratic and parliamentarian rules and procedures, which we will expose in detail, Tsipras and Kotzias were able to sign this Agreement. Of course, such massive violations of democratic rules and legitimacy in a member of the EU do not constitute an obstacle for Federica Mogherini, the EU Representative on Foreign and Security Policy, the EU Commissioner on Enlargement Johannes Hahn, Rosemary DiCarlo, the Deputy General Secretary of the UN and Mathew Nimetz, the UN special Envoy, who were present and celebrated the signing of the Agreement by the lake Prespes, an agreement reflecting the will of the Empire, not the will of the two nations involved.

The Agreement is also strongly supported by US President Trump, the German Government, NATO and the EU. All of them wish to include FYROM in NATO as soon as possible in order for this organization to control the whole of the Balkans. FYROM is located at the very center of the peninsula, between Albania and Bulgaria and between Greece and Serbia. To control it means to control the whole peninsula. In FYROM the US has established many years ago enormous military installations and the country has become the center of CIA activities covering all the Balkans. (**)

The only reason Tsipras and Kotzias hastened to sign this Agreement, essentially flouting of the Greek Constitutional Order, with the help of a EU Commission ever eager to attack democratic principles in any member state, is their willingness to satisfy everything that NATO and the US demand of them, something which they also do in all spheres of Foreign and Defense Policy (***).

The signature of this Agreement, against the will of the Parliament and of the people, is the second such grave violation of the very foundations of Democracy in Greece and of the principles of Popular and National Sovereignty, since the flouting of the clear mandate of the 2015 Referendum. In fact this is the continuation of the previous coup of 2015 but without even the shadow of a justification. Back in 2015 Tsipras claimed that he couldn’t do anything else. Now there was no compelling reason to sign this Agreement in such haste other than to satisfy the American desiderata. By thus signing such an agreement, despite its entailing in all likelihood a severe drop in its popularity, this government proved that it is controlled directly by foreign powers in a way no Greek government was ever controlled since the military Dictatorship. The fact that the centers of Western Imperialism were able to control the leadership of the Greek Left, one of the most radical and strong in any European country after WWII is a tremendous triumph of the Empire, and this for many reasons. (****)

The main difference between now and 2015 is that the leading role is now played by the US and NATO. The European Union is relegated to a backstage supporting role, the opposite of what happened in 2015. In 2015 American diplomacy also played an important backstage role in the signing of the Greek capitulation and the Greek Vice-Premier, Mr Dragasakis even went on record to thank the US Administration for its vital contribution to the … surrender of his own government! The supposed “radical left” (SYRIZA) and supposed “radical right” (AN.EL.) were apparently unable to capitulate by themselves and needed outside help even for that!

We said that this new coup d’etat is the continuation of the previous one, because both are included in the project of destroying the Greek nation and Democracy, by turning the Greek state into a western protectorate in all fields, including foreign and defense policies. The Tsipras – Zaev Agreement marks the transition from the economic to the geopolitical colonization of Greece.

Read more at http://www.defenddemocracy.press/20910-2/

Greek protests about Macedonia are complicating US-NATO plans for war with Russia

For the BBC (16.00 London time) a revolt in Greece directly threatening the expansion of NATO was not among top stories. It preferred to speak at length about a train crash in the USA and what is going on in Maldives.

But it is clear that today’s monster meeting in Athens is seriously complicating the NATO and EU’s project of incorporating more countries of the Balkan region into Euro-Atlantic structures, thus expelling any remaining Russian influence and solidifying the control of the peninsula by Washington and its generals.

Hundreds of thousands of people (significantly more than 500.000 according to reliable specialists) gathered in the center of Athens to ask their government not to concede to the use of the word Macedonia or its derivatives by the Former Republic of Macedonia (FYROM) in one of the biggest demonstrations organized in Athens, comparable to the last great anti-austerity meeting of 2012. Such numbers represent something more than 5% of the whole population of the country.

An agreement between Greece and FYROM about the name of the latter is a precondition for admission of FYROM into NATO and EU.

The central speaker of the meeting was the Greek composer, Mikis Theodorakis, a world known symbol of resistance, who asked for a referendum to be held if the government wants to conclude an agreement. Theodorakis was firm that FYROM must be prevented from joining NATO or the EU if it insisted on keeping the word Macedonia in the name of the country. Professor Kasimatis, one of the top Greek specialists on Constitutional Law spoke also to the crowd, explaining the link between foreign policy concessions, the colonial terms incorporated in the Agreements with Creditors (EU, IMF, ECB) and the betrayal of the 2015 referendum.

The meeting was greeted also by representatives of the hierarchy of the Greek Orthodox Church. The Archbishop had originally discouraged people from participating in public meetings for Macedonia, before the Salonica meeting, but he was obliged to change his position under the pressure of its success and of the public opinion.

As for the Greek government and, in particular, Nikos Kotzias, the Greek Foreign Minister, they seem completely detached from reality, if their reactions to today’s demonstrations are anything to go by. Or, alternatively, Kotzias is getting with him the whole government, into his line. Anyway, demonstrating a public ignorance worthy of Marie Antoinette, they dismissed the demonstration as not much of a success! The Greek government is under heavy pressure from the US administration, to whom they have probably made commitments they are finding difficult to fulfill without committing political suicide. Tsipras understands that more than Kotzias, but he does not seem to be able to react to the line of his own Foreign Monster.

The fact is that if they stick to their present position, they will clash frontally with Greek public opinion and provoke a very dangerous crisis in the country. It is not just that 70% of the population is against their policy, it is also that this opposition is very firm and considers the government’s policy a national betrayal. The demonstration today was peaceful today but the demonstrators appear willing to do everything to stop the parliament from ratifying any agreement Athens and Skopje sign.

D.K

Greeks are revolting again

By Dimitris Konstantakopoulos *
04/02/2018

In the beginning, nobody paid much attention. Two activists, ex-members of the Movement of Independent Citizens, which was created back in 2011 following an appeal by Mikis Theodorakis, took the initiative to call for a protest meeting in Salonica. The aim was to protest the intention of the Greek government to conclude, under pressure from Washington, an agreement with the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM), better known internationally as  the “Republic of Macedonia”, terminating the dispute with the latter over its name that has been ongoing since the breakup of Yugoslavia.

After the capitulation, the defeat and the humiliation of 2015, Greeks have seemed unable to mobilize about anything. They were licking their wounds. They were looking more or less passively at the continuing destruction of their country and at its neocolonial plundering, by Germany and other EU countries, under the general direction of the IMF and with the green light of the USA. They had neither the courage nor the will to think through their problems. They did not have leaders or ideas or political subjects to lead a new revolt against the colonialist Troika. Many believed Tsipras and SYRIZA’s dire warnings about the cost and the uncertain outcome of any revolt against the creditors. They tried to forget and survive. This assassination of Hope has inflicted an unprecedented national depression on nearly all the people of the country of Apollo, the God of Sun.

So no one expected any more than five or ten thousand people at the Salonica meeting. But something seemed to emerge from the very depth of the national, collective subconscious. It was the same thing that had happened three days before the referendum of July 5th,, 2015 and conditioned its result.

There were not five or ten thousand in Salonica, they were probably around five hundred thousand, nobody knows exactly. It was not a simple demonstration, it was a revolt, even if peaceful, for the time being. And today, everybody waits a much larger crowd in and around the Constitution Square in the center of Athens, named after the 1843 Revolution which obliged the first King of the Country, the Bavarian Otto, imposed on Greece by the Holy Alliance, to accept constitutional rule.

A demonstration about Macedonia but a cry about Greece

It will be a demonstration about Macedonia, against what many Greeks understand as one more usurpation of their history, their national symbols and their cultural heritage. But behind it, one clearly discerns the desperate cry of a historic European nation that has been insulted and offended, destroyed and plundered, by its own supposed Allies and Partners and by the Union it has adhered to. A nation which has contributed as very few to the defeat of Nazism, only to see now “democratic Germany” destroying it, with help from Brussels bureaucracy, the US and Goldman Sachs.

What Greeks will say to their government today will be essentially: Stop conceding the country to foreign powers. Give us back our country.

For ten years Greeks have witnessed their “allies and partners” destroying their country, pretending they are helping it.

They took and they are taking everything, the banks, the airports, the ports, the railways, the communications and the energy infrastructure. They confiscate even homes of ordinary people. Parents cannot bequeath their homes to their children because of confiscatory taxation, necessary for paying a “highly unsustainable debt” (according to the IMF). They have cut pensions 24 times. They have imposed on a member of the EU neocolonial terms not imposed to any Third World country. Greek mothers used to be the most overprotective of their sons, in all Europe: they wanted their children to live next door all their lives if possible. (Probably, because of what they had suffered under Ottoman occupation, when the Turks were rounding up male children of Christians). Now their dream is to see their children migrating to Australia, Africa or the Emirates to find a job. Greek hospitals are crumbling under German-EU draconian cuts to their expenses, but at the same time Greek doctors, for the education of whom Greeks have paid, are stuffing German or British hospitals.  72% of young people in Greece say to the polls they want to leave the country, if they will find a job somewhere.

As a result of a program that is supposed to help Greece, the country lost 27% of its GDP, something comparable to what happened to US during the Great Depression, or to the Weimar Republic before the rise of Hitler. It is a bigger percentage than the material losses of Germany or France during the First World War. This is not a program of neoliberal “reforms”, it is a program designed to destroy a European nation and its democracy and to transform its state into an instrument of International Finance, with the long term prospect of creating a “Greece (and Cyprus) without Greeks”.

No one can understand reality by taking for real what he believes its actors want or do not want to do. Attention must be paid to what is happening, to what the actors are doing, not what they are pretending to do or any the intentions that can be attributed to them.

Under the cruel light of the available statistics, not beginning from any prefabricated theory or ideological or political or national preference, the program they imposed on Greece is clearly a program of destruction of a nation. If it was a mistake, they would long ago have found a way to correct it. Since they have not, it is because the “Greek experiment” is an important experiment in the advent of a new European totalitarian order. European governments and EU bureaucrats may or may not be conscious of that. But somebody has enough influence on them to impose it.

If somebody has some other serious explanation or theory about what has happened or is happening to Greece, explaining better than the above description what is going on, let him advance it. By the way, I believe the Empire of Finance was right in choosing Greece as its main target for a variety of reasons. I find very symmetrical and quite justified to organize such a crime against the country in the language of which humans, for the first time in history, wrote the word freedom (Eleftheria), in the 8th century B.C. in Homer’ s Iliad).

German newspapers were right in their comments about modern and also ancient Greece in 2009-10. Greeks have always been anarchists. Not only did they write the word Freedom in their language, they have dared to discover Logos, a word which means analogy, reason, motivation, cause, purpose, logic, all at once, and to oppose it to the divine order. In Athens they decided to write off the Debts of the poor people and then, based on that experience, they dared to spell, first in History, the word Democracy.

This is one of the reasons I strongly believe the choice of Greece as the first target of the Financial Totalitarianism was correct. Symbols are always important. They help shape thinking and emotions.

In 2015, the Troika was able to deal a devastating moral and psychological blow to the Greek people by transforming its supposed Left into its instrument. The blow was even more important as partisans of the Greek Left had shed oceans of blood to defend their country, its democracy and the social rights of its people. That was why it was a blow to the sense of dignity of the Greek nation. No nation, especially no nation living in this geographical location, in the intersection of the Slavic, the Middle Eastern and the Western European worlds, no nation bearing the tradition of such a History, can exist without its dignity.

This is why the capacity of the Greek people to project any kind of social resistance was near to zero, after 2015.

But this unequal duel between the Empire and the Greek “national DNA” was not over in 2015. Neither side was satisfied. The empire was not satisfied by simply transforming Greece into a “debt colony”. It wanted more, it wanted the geopolitical and cultural “capital” of the country (and of Cyprus), which is also the main remaining arms of the Greek people, if it will wish one day to reclaim the control of its state. It wants to get from the Greeks their legitimate rights to exercise sovereingty over its country, and in particular in the Aegean, in Cyprus, in Crete, in Northern Greece. Because Greece and Cyprus control the access of Russia to the Warm Seas, they are located between the Middle East and Western Europe.

The Empire deems necessary to control Greece (and Cyrpus) in the strictest possible way, because since 1200 their control is absolutely essential to launch the Crusades against the East, the Islamic or the Russian one.

On the other side, the national feeling and pride of the Greek nation was not dead, in spite of the terrible 2015 defeat. This is pushing now to a new revolt, but, unfortunately, it is a revolt without any leadership, any clear political and social aims or ideas. The Empire was able to “decapitate” the Greek nation, as it has largely achieved with nearly all European nations and to control all its politics and potential representatives.

Greeks will cry today for Macedonia because, as they understand it, somebody wants to take from them their symbols and their cultural heritage, to usurp their History. They will also demonstrate today because they believe all the main political parties of their country are sold to foreign powers and these foreign powers are destroying their country. And they will do it because they have not, for the time being, any tool to challenge, for a second time, the economic and political Imperialism of Germany and the EU.

But behind their slogans about Macedonia, they will cry essentially “give us back our country”. And nobody can now really predict where all this will lead. As the ancient Greek philosopher Heraclitus, the father of Dialectics, put it, two and a half thousand years before Ilia Priygozin and his Chaos theories, “Time is a child playing dice. To the child belongs the Kingdom”

The dispute over Macedonia

Since the dissolution of Yugoslavia, Greece has refused to recognize any “Republic of Macedonia” on the grounds that such a name may reflect territorial claims on Greece. Most geographers and historians worldwide define Macedonia as a wider multinational region, following the administrative delineation of the Ottoman Empire, where Macedonia once belonged. More than half of Macedonia, as defined above, belongs today to Greece, about a third is FYROM, most of the remaining is the Bulgarian Pirin Macedonia and a tiny part, about 1%, belongs to Albania.  Because of Greek opposition to the recognition of this new state, produced out of the destruction of Yugoslavia, as “Republic of Macedonia”, it was admitted in the UN as Former Yugoslav Republic of Macedonia, until Athens and Skopje agree to a name commonly accepted by both sides.

But Greeks do not define Macedonia in such a way. They identify it with ancient Macedonia which is now Greek Macedonia. And this is an important part of the Greek national ideology.  This is one reason they cannot easily accept a Republic of Macedonia suddenly appearing in their northern frontiers. When Greeks say Macedonia is Greek, which may seem offending to foreigners, they mean Greek Macedonia is Greek. The nature of today’s Greek nationalism is essentially defensive.

The bloody destruction of Yugoslavia, by Western forces using nationalisms (in the name of combating them!) has created a legitimate fear among Greeks that their country may come next, in the context of the “new world order”. Some of President Clinton declarations about Balkans could also be interpreted as an indirect threat.

Those fears are also fuelled by FYROM’s official ideology, which presents all of Macedonia as one country with one legitimate, so to say, nation, the Macedonians. It represents a late mutation of the Komintern slogan of a “United and Independent Macedonia”, “United and Independent Thrace”, which crated a lot of huge problems, at its time, to the Greek communist movement. By the way the use of the word Macedonians to describe the dominant nationality in FYROM (our personal opinion is that the name Macedonian Slavs would be more clear), creates also serious problems, because it is implying that Greek, or Bulgarian, or Albanian Macedonians are not genuine Macedonians. But Macedonia in the wider sense was always a multinational region and it was for that reason French have named their famous salad Macedonian. They did it because it is made of many nationalities, exactly as Macedonia was inhabited by many nationalities.

The first leader of FYROM, Kiro Gligorov, was a serious guy, member of the Yugoslav League of Communists. But later, forces controlled directly by US, the CIA and various “globalisation” think tanks have gradually taken complete control of the state and its political elite. It is widely believed that CIA has played a huge role in bringing the new government in Skopje, in order to use it to “close” this question hindering NATO expansion and undermine any relation between FYROM and Russia.

These forces have begun to construct a completely fake national ideology and history, pretending Macedonian Slavs are heirs of Alexander the Great and his Kingdom. The whole thing is ridiculous, as the first Slavs have come to the Balkans one thousand years after the death of Alexander.

That way they try to refuse to the Greeks the use of their national cultural heritage, a part of which is Alexander’s saga, a heritage which is a strong ideological component of the Greek nation-state, the state chosen as the No1 target of the Empire of Finance in Europe. Indirectly, all that could lead into undermining the cohesion of Greece itself. This is happening also in many other regions of Europe, where nation-states are pressed from above (Globalisation and EU) and from below (“Europe of Regions”). We cannot consider the destruction of the nation-states progressive in any way, because it practically means the destruction of the sole level where there is still some degree of democratic control and social protection. The debate about a European federation is in reality misleading, as long as in reality we are not speaking of any kind of federation but of uniting European under the power of the Finance and of NATO.

This kind of ridiculous ideological “ethnomechanics”, applied in FYROM has another consequence also, it is entrapping Slav Macedonians into defending a completely fake and ridiculous national ideology, thus making them more than ever dependent upon the empire.

It is true that FYROM is too tiny to threaten Greece, but not if it would act as a strategic ally of Turkey or any other power threatening Greece.

But the main wars now are not military, they are economic, political and ideological. The empire needs to destroy historical nations and their states, because they represent objectively a source of potential challenge to itself.

Many British or American intellectuals do not grasp well the fundamental importance of the notion of the nation, an importance which Lenin understood very well and this was one of the secrets of the success of the October and subsequent Communist revolutions. Maybe they don’t grasp it because they come from nations which they believe or believed that all the world belongs to them. They don’t think in terms of Nations, they think in terms of Empires.

By adopting the ideology of Globalization, that is of the World Dictatorship of the Finance, important sections of the Left legitimize imperialism and they inherit all its contradictions regarding nations and nationalisms. Because you cannot dismiss Nations and Nationalisms in general, criticize Serbs, Greeks or Russians for “nationalism”, and then use Croatian, Albanian or Ukrainian nationalisms. You cannot accuse Serbs as nationalists and then use other nationalism to destroy a multinational structure like Yugoslavia.

Greek political parties were caught between their desire to satisfy Western powers, on whom they remain dependent and their own public. As a result, the official position of the country has oscillated from “no Macedonia, no derivatives” (1992) to “composite name with geographical connotation for all uses” (2008). But no Greek nowadays believes his parties are going to defend any position if subjected to western pressure. This is one of the reasons they felt they had to demonstrate.

In 2008 they were believing their government was defending Greek national interests. Only 5.000 people participated in a demonstration similar to those taking place today about Macedonia.

US and NATO come into the equation

This dispute has been ongoing for 25 years now, without creating any particular problem for bilateral relations between the two countries. Nobody really cared very much about solving this problem, except one player, the United States of America. A peace loving power, USA is not confining itself to its peace building activities in the Middle East, the Korean peninsula or Latin America. It is also very interested in promoting prosperity in South Eastern Europe!

FYROM is situated in the center of Balkans, between Greece and Serbia, Bulgaria and Albania. Who controls FYROM, controls the Balkans. Who controls the Balkans can wage war against Russia. It is as simple as that.

Hitler was of the same opinion. This is why he devoted precious time and he lost his best elite paratroopers divisions in 1941 to smash the formidable resistance of the Greeks to the Fascist Axis before attacking Soviet Russia, probably losing the war because of the prior expenditure of effort in his Serbian and Greek campaigns. Germans do not seem to have forgiven Serbs and Greeks for that.

This is the main, strategic reason US administration asked from the SYRIZA-An.Ell. government in Athens to conclude an agreement over the name quickly so that FYROM can become a member of NATO (and in the future of the EU). Berlin and Brussels are also pressing Athens in the same direction.

The Athens government has some very dangerous traits. It does not understand Greek national feelings, it doesn’t have much understanding of foreign, military and international policy or, for that matter, of Greek History. They only want to satisfy the US, Germany, NATO, Israel etc., without even understanding the consequences for themselves and the country. Tsipras is a kind of Gorbachev in Athens, who makes any concession possible, without really realizing what he is doing. Of course this is not valid for all his government. Some of its members, like the Foreign Affairs Minister, Mr. Kotzias, realize too well what they are doing.

Plan A of the Empire is clear: Solve the dispute between Greece and FYROM, dealing one more blow to the strength of the Greek national feeling, a historically un-parallel anti-imperialist force in the Balkans, along with Serb national feeling. Include FYROM in NATO, encircle and discipline Serbia, forcing it to accept the loss of Kosovo, extirpate the last remains of Russian influence in the Balkans and conclude the transformation of the region from the Mediterranean and the Adriatic to the frontier of the Donetsk and Lugansk Republics into a zone of strictly controlled protectorates, ready to go to war against the Russia.

By the way, Balkans is also an alternative possible route of attack against Iran, through Greece, Bulgaria, Black Sea and Transcaucasia.

A secondary aim is the inclusion of this region, or large parts of it in the EU, which will help finish any last potential of a united, independent, democratic Europe, leaving two main alternatives for the EU: to complete its transformation into a totalitarian imperial structure, under the control of international Finance and NATO, or to provoke its destruction in a catastrophic way.

But what if the Plan A fails? Empires have always fall back plans. Besides, it is more than obvious that this one is divided between its “Bolshevics” (Huntington, Netanyahu, Trump, Le Pen…) and its “Menshevics” (Fukuyama, Obama, Merkel, Macron, Soros…). The failures of the latter and the general dissatisfaction they provoke, lay the grounds for the others to try making their reckless Chaos strategies dominant western strategies.

One particular characteristic of the “Bolshevic” imperial faction is that it is using the methods of Entryism to put Neocons in all important positions of the western establishment. Another one is that they don’t present clearly their own program as such, they try to use the forces of dissent unleashed by the crisis of the mainstream western strategy, in order to radicalise it.They are producing fake revolts, color revolutions of different kinds, or they prove able to manipulate genuine ones. SYRIZA in Greece, Trump in the USA, Kurds in the Middle East are some of the examples one could cite. Last year, the Masters were debating in Davos about “post-Truth” and “post-Democracy”. The introduction of such terms is reflecting the extent of use of deception methods in contemporary politics.

We cannot explore analytically here what can be at stake in the Balkans if the plan A fails. This is why we limit ourselves to some ideas circulating around, from time to time, like dismemberment of FYROM between Albania and Bulgaria, or trying to create “fake” and pro-imperialist in the last analysis nationalisms in Serbia and Greece, or the open destruction of democratic rule in Greece. In the long run, in case of a crisis of the EU leading to its destruction, one of the ideas and scenarios circulating is to incorporate all Southern Europe and Northern Africa into a kind of Meditarranean Union under the aegis of France and Israel.

The only Plan which we cruelly lack is a Plan of cooperation of the Balkan nations and, beyond them, of Moldova and even Ukraine probably, if it gets rid from its present day dictatorship. All this region is now in ruins, as a result of Western military, political and economic inteventions, the object of a clear neo-colonialist policy. Such a Plan for South Eastern Europe could also be part of a Plan for a new, democratic, united, social and independent Europe, which we also cruelly lack.

Published at http://www.defenddemocracy.press/greek-protests-about-macedonia-are-complicating-us-nato-plans-for-war-with-russia/

Ομιλια στη Λαμια: Απο την οικονομικη καταστροφη στο γεωπολιτικο μνημονιο

Εισήγηση σε συζήτηση που οργάνωσε Ο Παραδοσιακός Σύλλογος Φίλων Διατήρησης Ελληνικής Παράδοσης-Εθίμων και οι Εκδόσεις Ινφογνώμων στη Λαμία, στις 28.1.2018

Ολα στους Αμερικανους. Απο τα Μνημονια στην Κυπρο, τη Μακεδονια, το Αιγαιο και την Ακροπολη!

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” (27/1/2018)

Το μονο εξυπνο πραγμα που μπορει να κανει ο Τσιπρας στο Μακεδονικο

«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικές
αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τη
λογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα
κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα,
και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα
διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά
εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται,
εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν
υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά
αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε
διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα
κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα».
Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.

Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

 

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει μεθαύριο, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

 

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

 

Λύση ερήμην των κοινωνιών

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

 

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

 

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

 

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

 

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.

Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

 

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

 

Σημειώσεις

  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.

Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.

Δες επίσης

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ