Tag Archives: Δημοψήφισμα

Εννοουν ΝΔ και Κιν.Αλλ. αυτα που λενε για τη Μακεδονια ή κοροϊδευουν;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για λόγους που έχω εξηγήσει αναλυτικά αλλού, είμαι αντίθετος με τη συμφωνία των Πρεσπών. Είναι μια κακή, «δημιουργικά ασαφής» συμφωνία, όπως είναι οι συμφωνίες για το κυπριακό και γενικά, όλες οι συμφωνίες που επιβάλλουν οι Ιμπεριαλιστές, όπως θα τους έλεγε ο κ. Κοτζιάς, προτού αλλάξει στρατόπεδο.

Γιατί οι «Ιμπεριαλιστές» (κατά την ορολογία του νεαρού Κοτζιά), δεν θέλουν ποτέ πραγματικά να λύνουν τις διαφορές, θέλουν να αφήνουν πάντα τη φωτιά να σιγοκαίει από κάτω. Κάθε φορά που «λύνουν» ένα πρόβλημα, αφήνουν πίσω κι ένα ντενεκέ γεμάτο βενζίνη, να μπορούν να πετάξουν ένα σπίρτο αν και όταν τους χρειαστεί.  Continue reading Εννοουν ΝΔ και Κιν.Αλλ. αυτα που λενε για τη Μακεδονια ή κοροϊδευουν;

Εξευτελιζουν την Αριστερα, Υπονομευουν τη Δημοκρατια

Ο Σπύρος Γκουτζάνης, ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος και ο Γιώργος Φίλης μιλάνε (από το 1:01:50 και μετά) για το Μακεδονικό στο Κόντρα 15/6/2018

Διαβάστε επίσης
Continue reading Εξευτελιζουν την Αριστερα, Υπονομευουν τη Δημοκρατια

ΝΔ και λοιπη αντιπολιτευση μπορουν να εξουδετερωσουν τη συμφωνια. Θα το πραξουν ή μας κοροϊδευουν; (και η μονη διέξοδος Τσιπρα-Κοτζια)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Αν κάτι έχει σιχαθεί κι ο τελευταίος Έλληνας είναι τα διαρκή ψέματα που του αραδιάζουν σχεδόν όλοι οι πολιτικοί του.

Η κυριαρχία της πολιτικής Απάτης στον ελληνικό δημόσιο, κοινοβουλευτικό και πολιτικό βίο έχει παίξει πολύ σπουδαίο ρόλο και για να βρίσκεται τώρα η χώρα στα πρόθυρα μιας, ελπίζουμε όχι αναπόφευκτης, τελικής καταστροφής της.

Η ΝΔ και τα λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην Ποταμιού, όπως και οι Αν.Ελλ. δηλώνουν ότι διαφωνούν με τη συμφωνία που προτίθεται να υπογράψει ο κ. Τσίπρας με τον κ. Ζάεφ και την εν συνεχεία άρση του ελληνικού βέτο ώστε να αρχίσουν οι διαδικασίες ένταξης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Αν όντως διαφωνούν, σε ένα θέμα μάλιστα τόσο σπουδαίο, οφείλουν και να πράξουν ανάλογα, αλλιώς μας κοροϊδεύουν. Θέλουν δηλαδή και την πίτα ολόκληρη (να καρπωθούν πολιτικά την λαϊκή δυσφορία για τη συμφωνία) και τον σκύλο (τους Αμερικανούς) χορτάτο και ικανοποιημένο, αφού θα έχει κάνει τη δουλειά του.

Η πρόταση μομφής δεν μπορεί να σταματήσει την κυβέρνηση από την υπογραφή της συμφωνίας και επομένως από την αλυσίδα των συνεπειών και αποτελεσμάτων αυτής της υπογραφής.

Δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να σταματήσει η αντιπολίτευση τον Πρωθυπουργό ούτε από την υπογραφή της συμφωνίας, ούτε από την άρση του ελληνικού βέτο στην έναρξη διαπραγματεύσεων της πΓΔΜ με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, παρόλο που οι ενέργειες αυτές συνιστούν, όπως δείξαμε σε προηγούμενο άρθρο μας, πολιτικό πραξικόπημα, προσβολή του πνεύματος του Συντάγματος και ουσιαστική καταπάτηση των αρχών της Λαϊκής και Εθνικής Κυριαρχίας.

Υπάρχει όμως πολιτικός τρόπος να περιορισθούν και να ελαχιστοποιηθούν οι συνέπειες της υπογραφής Τσίπρα.

Εφόσον η ΝΔ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι Αν.ΕΛΛ. διαφωνούν με αυτή τη συμφωνία, πρέπει να δεσμευτούν με τον πιο απόλυτο τρόπο από τώρα ότι δεν θα την ψηφίσουν όποτε και αν έλθει προς κύρωση στη Βουλή, ούτε και το πρωτόκολλο ένταξης στο ΝΑΤΟ ή τη συμφωνία ένταξης στην ΕΕ, που θα συμφωνηθούν στη βάση και σε συνέχεια της συμφωνίας Τσίπρα-Ζάεφ.

Οφείλουν επίσης να ενημερώσουν την κυβέρνηση της πΓΔΜ, την Ατλαντική Συμμαχία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τον πιο επίσημο τρόπο, ότι αυτό το σχέδιο Συμφωνίας που προτίθεται να υπογράψει ο κ. Τσίπρας, δεσμεύει το κόμμα του και το Ποτάμι, όπως όντως συμβαίνει, ότι όλα τα υπόλοιπα κόμματα διαφωνούν και έχουν δεσμευτεί να καταψηφίσουν αυτές τις συμφωνίες όταν έλθουν στο ελληνικό κοινοβούλιο προς κύρωση.

Δεν δικαιούνται απλώς, υποχρεούνται να το κάνουν αυτό για να προστατεύσουν την ελληνική συνταγματική τάξη και τις αρχές της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Εθνικής Κυριαρχίας. Αν δεν το κάνουν, απλώς αφήνουν τον ΣΥΡΙΖΑ να βγάλει τα (αμερικανικά) κάστανα από τη φωτιά, επιφυλάσσοντας για τον εαυτό τους στάση χειρότερη από αυτή του Ποντίου Πιλάτου.

Διότι, αν η ΝΔ και τα άλλα κόμματα δεν το κάνουν αυτό, εκδοθούν οι προσκλήσεις, συνεχιστεί κανονικά η διαδικασία που προβλέπει η προς υπογραφή συμφωνία, πως θα έρθει η Βουλή των Ελλήνων, μετά από τρεις, έξη ή διακόσιους τριάντα έξη μήνες να πει «ναι, κάνατε όλα όσα σας ζήτησε η ελληνική κυβέρνηση, υποσχόμενη ότι θα δεχθεί να μπείτε στο ΝΑΤΟ και να σας αναγνωρίσει, σας βάλαμε να κάνετε ακόμα και δημοψήφισμα, επί τη βάσει όλων αυτών, αλλά εμείς τώρα διαπιστώσαμε ότι δεν μας αρέσει η συμφωνία και τα ακυρώνουμε όλα».

Αν δεν διατυπώσουν τώρα, επισήμως, δημοσίως και διεθνώς η ΝΔ και η υπόλοιπη αντιπολίτευση τη διαφωνία τους με τη συμφωνία, στερούν ουσιαστικά, από κοινού με τον ΣΥΡΙΖΑ,  τη Βουλή των Ελλήνων από το αναφαίρετο συνταγματικό της δικαίωμα να κυρώσει ή να μην κυρώσει την Συμφωνία, γίνονται δηλαδή συνένοχοι του πραξικοπήματος Τσίπρα-Κοτζιά.

 

Το δημοψήφισμα

Βεβαίως, όπως έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει, η μόνη σωστή λύση, που διασφαλίζει πλήρως την δημοκρατική τάξη, την κυριαρχία του ελληνικού λαού, την εμφύλια ειρήνη, ακόμη και τις καλές σχέσεις με την πΓΔΜ εν τέλει, είναι η προκήρυξη δημοψηφίσματος επί της προτεινομένης συμφωνίας, παράλληλα με το δημοψήφισμα της πΓΔΜ και προτού εκδοθεί οποιαδήποτε πρόσκληση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Δεν βλέπουμε τι εμποδίζει όλα τα κόμματα να σταματήσουν επιτέλους τις υπεκφυγές και να συμφωνήσουν στην προκήρυξη δημοψηφίσματος.

 

Η μόνη διέξοδος για Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ

Είναι και ο μόνος τρόπος να περιορίσει τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας και ο Κοτζιάς τις καταστροφές που θα υποστούν και οι ίδιοι, εκτός από τη χώρα, εξαιτίας της αντιδημοκρατικής και αδούλευτης πολιτικής τους.

Αν πιστεύουν στην πολιτική τους για το θέμα της πΓΔΜ, να πάνε να πείσουν τους ανθρώπους, τους πολίτες, στο πεζοδρόμιο, στις λαϊκές αγορές, στα καφενεία, να πάνε να συζητήσουν μαζί τους, αν μάλιστα λένε ότι είναι και Αριστεροί, γιατί εμάς ο ΣΥΡΙΖΑ μας φαίνεται ένα κόμμα που λέει ότι είναι της αριστεράς, αλλά δεν έχει ούτε έναν αριστερό στις τάξεις του.

Κι ας σταματήσουν να κάνουν τα χατίρια των Αμερικάνων με κόλπα και πραξικοπήματα, καταστρέφοντας το ηθικό, πολιτικό και ιδεολογικό κεφάλαιο μιας παράταξης που οι οπαδοί της έχυσαν ποτάμια το αίμα τους για την Εθνική Ανεξαρτησία και τη Δημοκρατία, που ηγήθηκαν των αγώνων του ελληνικού λαού, για να δουν τους ηγέτες τους να τους προδίδουν διαρκώς από το 1945 έως το 2015.

Ας τιμήσουν επιτέλους την ίδια την παράταξη που, σε μια πολύ ασυνήθιστη, εξαιρετική συγκυρία, τους έκανε την τιμή να τους αναδείξει ή τουλάχιστο να τους αποδεχθεί στην ηγεσία της.  Αν πάντως νομίζουν ότι με αυτά που κάνουν θα μείνουν στην εξουσία είναι βαθειά νυχτωμένοι.

 

ΥΓ. Προς ΝΔ περί διεθνών δεσμεύσεων

Επειδή ακούμε πολλά και διάφορα από στελέχη της ΝΔ, είναι καλό να επισημάνουμε κάτι. Ασφαλώς, οι διεθνείς δεσμεύσεις που αναλαμβάνει η χώρα πρέπει να τηρούνται και δεσμεύουν και τις επόμενες κυβερνήσεις.
Υπό τον όρο όμως ότι είναι σύμφωνες με το Σύνταγμα και άλλα διεθνή νομικά κείμενα αντίστοιχης βαρύτητας, ότι δεν έρχονται σε αντίθεση με την εκφρασμένη βούληση του ελληνικού λαού, ότι έχουν αναληφθεί από τη χώρα με σύννομες διαδικασίες και ότι δεν συντρέχουν λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος και μείζονος εθνικής ανάγκης να παραβιασθούν.

Διαβάστε επίσης

Πραξικoπημα Τσιπρα-Κοτζια καθ’ υποδειξιν και για λογαριασμο των ΗΠΑ

Μίκης Θεοδωράκης: Κοτζιάς-Καμμένος εξυπηρετούν 100% ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και μας οδηγούν σε πόλεμο με την Τουρκία

Ποιος κυβερναει αυτον τον τοπο;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Στη σοβαρότερη απειλή για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας, πολύ σοβαρότερη από την Τουρκία, τείνει να εξελιχθεί ο βαθμός υποτέλειας κυβερνητικών στελεχών, του πολιτικού συστήματος, θυλάκων στο κράτος και σεβαστού τμήματος των συμβατικών και κοινωνικών μέσων στη χώρα. ‘Όχι μόνο προς τους οικονομικούς Νταβατζήδες μας, αλλά και προς τους Γεωπολιτικούς, δηλαδή τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ.

Η αποδόμηση του ελληνικού κράτους-έθνους είναι η πραγματική επιδίωξη του προγράμματος που εφαρμόζεται εντατικά στη χώρα μας από το 2010 και στην πραγματικότητα από πολύ νωρίτερα. Είναι ένα πρόγραμμα που σχεδίασε το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, ενέκριναν οι ΗΠΑ δια του ΔΝΤ και εφήρμοσαν η Γερμανία και η ΕΕ.

Αυτό το σχέδιο περνάει τώρα από την οικονομία στο στάδιο αφαίρεσης από τον ελληνικό λαό της σκληρής κυριαρχίας και των μη οικονομικών μορφών εθνικής ισχύος. Ήδη λεηλατημένη και οικονομικά κατεστραμμένη η Ελλάδα έχει υποστεί εξαιτίας της πανωλεθρίας του 2015 και του τρόπου που την χειρίστηκε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, βαρύτατο ηθικο-ψυχολογικό πλήγμα. Χτυπήθηκε η ίδια η πεποίθηση του έθνους ότι μπορεί να διαθέτει δικό του κράτος, μπορεί να διαφεντεύει τον τόπο του. Εξ ου και είναι σαν ζόμπι οι άνθρωποι στον δρόμο και στο μετρό, εξ ου και δεν αντιδρά σχεδόν κανείς και για τίποτα, και γι’ αυτό τώρα είναι η καλύτερη στιγμή για τους εχθρούς της Ελλάδας να αρχίσουν να της αρπάζουν τα στοιχεία σκληρής κυριαρχίας και ότι απέμεινε από την εθνική της ισχύ.

Η χώρα έχει παραδοθεί στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ με τον πιο απόλυτο δυνατό τρόπο, και μάλιστα στην περίοδο ακριβώς που αυτές οι δύο δυνάμεις είναι στα προκαταρκτικά παγκόσμιας σύρραξης κατά του Ιράν και της Ρωσίας, την ίδια ώρα που η ΕΕ βυθίζεται στη μεγαλύτερη κρίση της ιστορίας της και ο Σόρος προβλέπει νέα μεγάλη οικονομική κρίση.

ΗΠΑ και Ισραήλ θέλουν ασφαλώς να εμπλέξουν και την Ελλάδα σε αυτά τα πολεμικά σχέδια, όπως θα κοιτάξουν να την εμπλέξουν και σε πόλεμο με την Τουρκία, αν το απαιτήσει η εξέλιξη των σχέσεών τους με την Άγκυρα. Θα πολεμήσουμε κατά των Γερμανών, μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματος των Ινδών, όπως έλεγε κι ο Τσώρτσιλ κάποτε. Με ένα σμπάρο, δύο τρυγόνια. Και τη δουλειά τους θα κάνουν στην περιοχή και θα αποτελειώσουν τους Έλληνες.

Είναι προφανές και στον τελευταίο Έλληνα ότι τα πολιτικά κόμματα της χώρας δεν έχουν απολύτως καμία ιδέα πως να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας, ιδίως αυτά που προκαλεί η μετατροπή της σε αποικία χρέους. Τουλάχιστον όμως, θα περίμενε κανείς να είναι πιο προσεκτικά στα υπόλοιπα ζητήματα, μέσα σε ένα τρομακτικό διεθνές περιβάλλον. Να μην κάνουμε και άλλα πειράματα, στην εξωτερική και τη διεθνή πολιτική μας.

 

Η αποδόμηση αρχίζει από το μακεδονικό.

«Λύσσαξε» ο Υπουργός Εξωτερικών, μετά τις συνομιλίες με τους Αμερικανούς ιθύνοντες στην Ουάσιγκτων,  να κλείσει τη συμφωνία για το μακεδονικό, απαραίτητη για να προχωρήσουν τα σχέδια πλήρους ελέγχου των Βαλκανίων και πολέμου κατά της Σερβίας και της Ρωσίας, σχεδόν προαναγγέλλοντάς την και προκαταλαμβάνοντας ουσιαστικά τον Πρωθυπουργό. Ενδεχομένως το έκανε αυτό ο κ. Κοτζιάς γιατί δεν θέλει να αφήσει το παραμικρό περιθώριο στον Τσίπρα ούτε και να σκεφτεί καν να πει  ‘Όχι στα αμερικανικά σχέδια.

‘Όχι ότι θα άρεσε στον κ. Τσίπρα να πει όχι στους Αμερικανούς, αλλά, εκτός από το να γίνεται αρεστός στους Διεθνείς Νταβατζήδες, κάπου-κάπου σκέφτεται ότι θα πάει και σε  εκλογές. Έχει άλλωστε πια αρκετά μεγάλη εμπειρία, χαζός δεν είναι, φανταζόμαστε ότι ξέρει πως έχει κάθε λόγο να φοβάται τους συνεργάτες του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει αυτό ο κ. Κοτζιάς, το έχει ξανακάνει τουλάχιστον άλλες δύο φορές τους τελευταίους μήνες. Τη μία το έκανε το απόγευμα του γιγαντιαίου συλλαλητηρίου στην Πλατεία Συντάγματος για το όνομα της Μακεδονίας, φοβούμενος μήπως ο Τσίπρας αμφιταλαντευθεί βλέποντας τον κόσμο που είχε μαζευτεί και χαλάσει η σούπα. Αρχικά ο φίλος του ο κ. Τόσκας εξέδωσε μια αστεία ανακοίνωση για τον αριθμό των διαδηλωτών και, στη συνέχεια, έβγαλε κι ο ίδιος μια ελαφρώς παραληρηματική ανακοίνωση εναντίον των συγκεντρωθέντων, ώστε να εγκλωβίσει και τον Τσίπρα, που δεν είχε ακόμα αντιδράσει, στη «σκληρή γραμμή», όπως και έγινε τελικά.

Το έκανε και στην περίπτωση της μίνι κρίσης των Ιμίων. Τότε, ο Πρωθυπουργός, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τούρκο Πρωθυπουργό Γιλντιρίμ υποβάθμισε το θέμα του εμβολισμού του ελληνικού σκάφους, λέγοντας μάλιστα ότι ίσως επρόκειτο περί λάθους. 24 ώρες αργότερα, οι Υπουργοί Εξωτερικών και Άμυνας εμφανίσθηκαν συντονισμένοι στο ίδιο μήκος κύματος,  βάλλοντας κατά της Τουρκίας. Ο Γιλντιρίμ εξέδωσε ανακοίνωση λέγοντας ότι ο Κοτζιάς είναι ανεξέλεγκτος και καλώντας τον Πρωθυπουργό να τον βάλει στη θέση του.

Δεν γνωρίζουμε φυσικά και δεν μπορούμε να κρίνουμε τη συμφωνία προς την οποία τείνει η κυβέρνηση. Έχουμε όμως κάθε λόγο να μην πιστεύουμε τίποτα από όσα λέει και θα είμαστε εξαιρετικά αφελείς αν το κάναμε. Η εμπειρία μας και από την ίδια και από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις είναι ότι εξαπατούν συστηματικά, σε όλα τα σοβαρά θέματα, τον ελληνικό λαό, εδώ και μία δεκαετία. Δεύτερον εξαιτίας της διαπιστωμένης σε όλα τα θέματα λύσσας, δεν μπορεί να ονομασθεί αλλιώς, να εξυπηρετηθούν πάση θυσία τα αμερικανικά συμφέροντα. Τρίτον, εξαιτίας της προφανούς αδυναμίας των κυβερνητικών, ακόμα κι αν θέλουν, να πουν ‘Όχι στους Νταβατζήδες.

Αλλά το ακόμα πιο σημαντικό θέμα δεν είναι τι είδους συμφωνία θα φέρει η κυβέρνηση. Έχουμε επανειλημμένα υποστηρίξει ότι ο ελληνικός λαός είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει για αυτό το θέμα. Ακόμα πιο σημαντικό από το πως θα ονομάζεται η πΓΔΜ ή αν θα λυθεί τώρα το ζήτημα αυτό, είναι να επαναφέρουμε στον ελληνικό λαό την κυριαρχία στη χώρα του, να αποφύγουμε να τον διχάσουμε σε ένα θέμα πολύ επικίνδυνο, γιατί αγγίζει τον πυρήνα της ελληνικής εθνικής συνείδησης και του εθνικού ασυνείδητου, κάτι που απλώς δεν μπορούν να καταλάβουν οι ανεκδιήγητοι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, να αποφύγουμε μια νέα ήττα, να αποφύγουμε να δώσουμε και σε αυτό το θέμα την εντύπωση διεθνώς ενός κράτους που είναι πια απλή μαριονέττα στα χέρια ξένων δυνάμεων.

Όλοι αυτοί οι λόγοι επιβάλλουν την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, εφόσον η κυβέρνηση καταλήξει σε συμφωνία. Κι αν έχει λίγο κουκούτσι μυαλό στο κεφάλι της αυτή η κυβέρνηση, αν θέλει να επιβιώσει και η ίδια, εκτός από το να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς, πρέπει να πάρει με δική της πρωτοβουλία την απόφαση και τη δέσμευση ότι, όποια συμφωνία κάνει με τα Σκόπια, θα τη φέρει, πριν την επικυρώσει, στην κρίση του ελληνικού λαού με δημοψήφισμα. Αν δεν το κάνει, θα συμβούν σημεία και τέρατα στη χώρα.

 

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και τι συνέπειες θα έχουν

Η επίλυση πάση θυσία του μακεδονικού και η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ με διαδικασίες εξπρές, όπως και η ένταξη και της πΓΔΜ και της Αλβανίας στην ΕΕ, θεωρούνται απαραίτητες για να περικυκλωθεί η Σερβία και να μετατραπεί όλη η χερσόνησος (της Ελλάδας περιλαμβανομένης) σε μια ζώνη ασφυκτικά ελεγχόμενων εξαθλιωμένων προτεκτοράτων, γιγαντιαία στρατιωτική βάση για εξόρμηση κατά της Ρωσίας (δευτερευόντως και του Ιράν, γιατί δια των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας διέρχεται ένας δευτερεύων δίαυλος επίθεσης κατά της Τεχεράνης).

Αυτή η αποστολή έχει ανατεθεί, μεταξύ άλλων, στην κυβέρνηση Τσίπρα-Κοτζιά. ‘Όταν φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνει όσα του ζητάνε, ολοκληρώνοντας την προδοσία του 2015, όχι μόνο θα πετάξουν και τον ίδιο και τον αρχηγό του σαν στυμμένες λεμονόκουπες, θα τους επιφυλάξουν και πολύ άσχημη μοίρα, προς ευρύτερο παραδειγματισμό.

Η περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στα Βαλκάνια είναι μια πολιτική που πλήττει καίρια τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, την Ευρώπη, αν είναι κάποτε να γίνει αυτό για το οποίο η Ελλάδα εντάχθηκε και απέβλεψε σε αυτή, και την παγκόσμια ειρήνη. Χωρίς μάλιστα να ωφελεί σε απολύτως τίποτα τους λαούς των χωρών που εντάσσονται, όπως απεδείχθη στη Βουλγαρία και την Ρουμανία, πλέον και στην ίδια την Ελλάδα.

Προφανώς, η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ θα αποτελέσει και ένα ακόμα σοβαρό πλήγμα στο οποιοδήποτε κεφάλαιο συμπάθειας έχει ακόμα, λόγω αδράνειας, ο ελληνισμός στη Ρωσία, κρίσιμο πάντα παράγοντα. Θα ξυπνήσουμε καμιά ώρα οι Έλληνες και δεν θα έχουμε γύρω μας παρά μόνο τους γνωστούς «φίλους» μας, τα αποδεδειγμένα δηλαδή σε όλη την ιστορία μας φίδια.

Και επειδή η λύση θα εκφράζει, το πιθανότερο, τη βούληση του πολεμοχαρούς Ηγεμόνα και όχι την πραγματική, ειλικρινή βούληση των δύο λαών, δεν θα συμβάλλει στην αυθεντική επίλυση της διαφοράς Σλαβομακεδόνων και Ελλήνων, αλλά στη διαιώνισή της, αφού προηγουμένως θα έχει αποτελέσει ένα νέο βαρύ πλήγμα στην ήδη βαριά πληγωμένη αυτοπεποίθηση του ελληνικού λαού, αλλά και στην διεθνή εικόνα μιας χώρας-Καραγκιόζη, που δεν σέβεται τον εαυτό της και κανείς δεν την σέβεται.

ΥΓ. Η ικανότητα να λες ‘Όχι, είναι η πιο βασική ιδιότητα που ορίζει τον ‘Ανθρωπο και κάθε αυτόνομο υποκείμενο. Οι βάρβαροι υποτάσσονται στους ‘Ελληνες, δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν, γιατί δεν μπορούν να πούνε ‘Όχι, έλεγε ένας Αρχαίος ποιητής. Το ‘Όχι είναι στον πυρήνα του ελληνικού εθνικού σχεδίου, από τότε που άρχισε να σχηματίζεται, με την πρώτη Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους.

Αλλά το να πεις ‘Όχι δεν είναι εύκολο πράγμα, όπως απεδείχθη περίτρανα με την πανωλεθρία του 2015. Χρειάζεται σοβαρή προετοιμασία και κατανόηση ενός προβλήματος και των παραμέτρων του, δεν μπορείς να το κάνεις τελευταία στιγμή, χωρίς να έχεις αναζητήσει συμμάχους, με την προχειρότητα και την έλλειψη σοβαρότητας που έχει καταστρέψει την Ελλάδα και που θεωρείται, παρόλα αυτά, περίπου εθνική αρετή, από κοινού με το θράσος, την απάτη, την αγραμματοσύνη και την αμορφωσιά. Και φυσικά προϋποθέτει να έχεις Ψυχή, μια ευρύτερη ηθική και ιδεολογική αναφορά.

Το πιο κρίσιμο σημείο, εκεί που σου παίρνουν το σκαλπ σε μια διαπραγμάτευση αν δεν είσαι αποφασισμένος να πεις εν ανάγκη ‘Όχι, είναι προς το τέλος. Ρώτησα μια μέρα τον μακαρίτη τον Γιάννο Κρανιδιώτη γιατί δέχτηκαν αναγνώριση τουρκικών ζωτικών συμφερόντων  στη συμφωνία της Μαδρίτης. Σκοτείνιασε και μου απάντησε: «Εμείς λέγαμε νόμιμα, η Τουρκία έλεγε ζωτικά, είπε κι η Ολμπράιτ στο τέλος, έ, βάλτε και τα δύο να τελειώνουμε».

Έτσι η Ελλάδα αναγνώρισε ζωτικά συμφέροντα στην Τουρκία στο Αιγαίο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ψαχνει την ψηφο του, η ζημια ομως θα εχει γινει

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Διερωτάται κανείς τι συμβαίνει με τον Πρωθυπουργό. Θέλει όντως να λύσει το μακεδονικό, τον έχουν πείσει ότι είναι προς το συμφέρον του, ή τον έχουν πάλι μπλέξει και δεν ξέρει πως να ξεφύγει;

Ο κ. Τσίπρας δεν καταλαβαίνει τις διεθνείς συνέπειες μιας τέτοιας πολιτικής, ούτε και τι θα του συμβεί αν εξακολουθήσει, μετά τους Πιστωτές, να κάνει και όλα τα χατήρια και των άλλων, ακόμα πιο επίφοβων Διεθνών Νταβατζήδων (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ισραήλ).

Καταλαβαίνει όμως άραγε, τουλάχιστο, τις εσωτερικές συνέπειες της πολιτικής του; Αμφιβάλλουμε πολύ και γι’ αυτό, διαβάζοντας το τι λέει ο ίδιος και οι λογογράφοι του, αλλά και τι γράφουν οι σύμβουλοί του, όπως ο πολύς κ. Βερναρδάκης (από τη Β’ Πανελλαδική στα Μνημόνια), που χαρίζει, σε ένα άρθρο του στην Εποχή, τους διαδηλωτές στη Δεξιά και την ‘Ακρα Δεξιά! Με τέτοια μυαλά, δεν είναι να απορεί κανείς για τις καταστροφές που συνέβησαν στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ και με αυτές που συσσώρευσε στον ελληνικό λαό. Εν έτει 2018, ακόμα δεν έχουν καταλάβει στου Μαξίμου και στην Κουμουνδούρου για ποιο λόγο έγιναν κυβέρνηση. Θα πέσουν κι ακόμα δεν θα το έχουν καταλάβει!

Καταρχήν, αν μπορούσε η Δεξιά και η Άκρα Δεξιά να κάνουν τέτοιες συγκεντρώσεις, θα κυβερνούσαν ήδη τη χώρα. Τι λένε εξάλλου οι δημοσκοπήσεις; ‘Ότι η μεγάλη πλειοψηφία των συγκεντρωθέντων στην Πλατεία Συντάγματος ψήφισαν ‘Όχι στο δημοψήφισμα του 2015. Αυτό που δεν ξέρουμε βέβαια, και που δεν μπορούν να μας πουν οι δημοσκοπήσεις, είναι τι ψήφισαν οι ίδιοι οι Υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ που προκήρυξε το δημοψήφισμα.

Ψήφισαν ‘Οχι το 2015 για τον ίδιο λόγο που πήγαν και στα συλλαλητήρια το 2018. Γιατί θέλουν τη χώρα τους πίσω. Γιατί νοιώθουν ότι θέλουν να τους πάρουν κι ότι έχει απομείνει από δαύτηνα. Με το να τους αποκαλεί ο Τσίπρας όχλο και το κόμμα του ακροδεξιούς και φασίστες, το μόνο που κάνει είναι να κόβει το κλαδί που πάνω του ακόμα μισοκάθεται, αλλά και να ευνοεί στην πραγματικότητα την άκρα δεξιά με το να της αποδίδει εμμέσως πατριωτικά εύσημα. Εκτός αν θέλει να το κάνει, νομίζοντας ότι θα «κόψει» από τη ΝΔ. Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι.

Τι να πούμε εξάλλου για τον τρόπο που ο κυβερνητικός και κομματικός μηχανισμός αντιμετώπισε τον Μίκη Θεοδωράκη, παγκόσμιας και ιστορικής εμβέλειας σύμβολο των αγώνων της Αριστεράς και του ελληνικού Λαού, μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους  που άσκησαν ειρηνικά και φιλήσυχα το δικαίωμά τους του συναθροίζεσθαι στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, κατηγορώντας τους ότι είναι περίπου ακροδεξιοί και φασίστες γιατί έχουν τις απόψεις που έχουν για το μακεδονικό.

Μιλώντας στο Σύνταγμα, ο «ακροδεξιός» Θεοδωράκης πρότεινε τη μόνη δημοκρατική λύση και τη μόνη που εξασφαλίζει την εμφύλια ειρήνη στη χώρα, ότι έχει απομείνει από την εθνική, κοινωνική, δημοκρατική συνοχή της. Να γίνει δημοψήφισμα. Ας αποφασίσει ο ελληνικός λαός με τον πιο δημοκρατικό τρόπο.

Το ζήτημα της Μακεδονίας δεν είναι ένα ζήτημα τρεχούσης πολιτικής. Θα σφραγίσει τη χώρα πολλαπλώς και το μέλλον της. Ο ελληνικός λαός θα υποστεί τις συνέπειες. Γιατί να μην αποφασίσει ο ίδιος;

Το μακεδονικό εμπίπτει άλλωστε ακριβώς στα θέματα που το Σύνταγμα προβλέπει τη δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφίσματος. Γιατί απορρίπτει αυτή τη λύση μια κυβέρνηση που προκάλεσε η ίδια το δημοψήφισμα του 2015; Αν έχει δίκιο, γιατί δεν δοκιμάζει να πείσει τον ελληνικό λαό για το δίκιο της; Τι φοβάται;

Αν είχε λίγο μυαλό η κυβέρνηση, μόνη της θα το έπραττε. Και για να έχει ένα χαρτί στη διαπραγμάτευση, αν υποθέσουμε ότι διαπραγματεύεται και δεν αναζητεί φόρμουλα να εξυπηρετήσει τους Αμερικανούς. Αλλά και για τη δική της εσωτερική πολιτική προστασία.

Σημειωτέον ότι αυτό θα κάνουν, αν δεν τους εμποδίσουν οι Αμερικανοί, και οι Σλαβομακεδόνες, προς μεγάλη ενόχληση του κ. Κοτζιά. Τους οποίους αποκαλούμε περιφρονητικά Σκοπιανούς, αλλά μάλλον σέβονται περισσότερο από μας την αξιοπρέπειά τους, το κράτος τους και την όποια δημοκρατία τέλος πάντων έχουν.

Δηλαδή είναι ακροδεξιοί και φασίστες όσοι θέλουν μια δημοκρατική λύση στο ζήτημα, ενώ είναι δημοκράτες αυτοί που προτιμάνε να αποφασίσει μια Βουλή που δεν έχει την ελαχιστότατη ηθική και πολιτική νομιμοποίηση να το κάνει και η οποία προφανώς δεν θα εκφράσει στο συγκεκριμένο θέμα την βούληση του Έθνους και των πολιτών, αλλά τη βούληση του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών.

‘Ένα τμήμα της κοινής γνώμης θεωρεί ότι η παραχώρηση του ονόματος Μακεδονία συνιστά εθνική προδοσία και βαριά εθνική ήττα. Μπορεί κάποιος να συμφωνεί ή μπορεί να διαφωνεί με την άποψη αυτή. Αλλά για να προστατεύσουμε τη χώρα από τις παρενέργειες ενός τέτοιου διχασμού, για να μην βιώσουμε την όποια λύση ως μια ακόμα ήττα, ιδίως στις τραγικές συνθήκες που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, οφείλουμε να δώσουμε στον ελληνικό Λαό τη δυνατότητα να αποφασίσει εκείνος τι θέλει.

Δεν υπάρχει άλλωστε σήμερα, κανένα πολιτειακό όργανο με το κύρος και την ηθική και πολιτική νομιμοποίηση για να πάρει μια τέτοια απόφαση. Ποια Βουλή να αποφασίσει; Ήταν το μακεδονικό μεταξύ των θεμάτων επί των οποίων εκλήθησαν να αποφασίσουν, που πήραν υπόψιν τους οι ψηφοφόροι τον Σεπτέμβριο του 2015;

Ποια Βουλή να αποφασίσει; Αυτή που έχει γίνει Γραφείο Πρωτοκόλλου των Δανειστών, που ψήφισε με συνοπτικές διαδικασίες και συνενοχή των περισσότερων κομμάτων το αίσχος των έξη χιλιάδων σελίδων του Τρίτου Μνημονίου, μεταφρασμένων από τα αγγλικά με προγράμματα  αυτόματης μετάφρασης και που κανείς βουλευτής δεν είχε διαβάσει; Η Βουλή που επανέλαβε το ίδιο τον Απρίλιο του 2016 ψηφίζοντας άλλες 1600 σελίδες κακομεταφρασμένου κειμένου;

Σε ολόκληρη την παγκόσμια πολιτική ιστορία, εδώ και δυόμισυ χιλιάδες χρόνια, από τότε που ο Περικλής όρισε τη Δημοκρατία ως το των πλειόνων κράτος, δεν υπάρχει πιο αναίσχυντη, πιο προσβλητική για τη Δημοκρατία πράξη από αυτές που έχουν διαπράξει αυτή και οι προηγούμενες Βουλές των Μνημονίων.

Αυτή τη Βουλή θα βάλουμε τώρα να ψηφίσει για το μέλλον της Ελλάδας και της Μακεδονίας;

Το έχω ξαναγράψει. Προσωπικά είμαι υπέρ της σύνθετης ονομασίας με τέτοιο προσδιορισμό που να ξεκαθαρίζει ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι τμήμα και όχι το σύνολο της Μακεδονίας και, επειδή δεν είμαι ελληνικό πολιτικό κόμμα, διατηρώ την άποψή μου ανεξαρτήτως του τι θέλει κάθε φορά η κοινή γνώμη ή που φυσάει ο άνεμος του προσωπικού μου συμφέροντος.

Οι Σλαβομακεδόνες έχουν ένα μερίδιο του γεωγραφικού χώρου που ονομάζεται διεθνώς Μακεδονία κατά τους τελευταίους αιώνες, αλλά ένα μερίδιο και όχι όλη τη Μακεδονία, που περιλαμβάνει την ελληνική Μακεδονία, την πΓΔΜ, τη βουλγαρική και ένα ελάχιστο κομμάτι στην Αλβανία. Δεν μπορεί η Ελλάδα να μην το αναγνωρίζει αυτό, ούτε έχει λόγο να τους πνίξει ή να τους σπρώξει στην αγκαλιά της Βουλγαρίας, ούτε μπορεί να υπερασπίσει διεθνώς τη θέση «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα». Το όνομα πρέπει να αντανακλά αυτή την πραγματικότητα του μέρους και όχι του όλου, πρέπει να είναι για όλες τις χρήσεις και πρέπει να περάσει στο σύνταγμα. Ο συμβιβασμός πρέπει να είναι ειλικρινής και επιθυμητός και από τους δύο λαούς για να επέλθει γνήσια συμφιλίωση και να μην διαιωνισθεί η διαμάχη. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.

Θα μου πείτε τότε γιατί είσαι αντίθετος με αυτά που κάνει η κυβέρνηση; Πρώτον γιατί δεν της έχω την παραμικρή εμπιστοσύνη τι θα κάνει. Δεύτερο, γιατί τίποτα δεν πείθει ότι έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες σήμερα μιας τέτοιας, ειλικρινούς συμφιλίωσης μεταξύ Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι Αμερικανοί έβαλαν με το ζόρι τις μαριονέτες τους σε Αθήνα και Σκόπια να τα βρούνε με το ζόρι.

Αλλά ο βασικότερος λόγος είναι ότι πρέπει την όποια απόφαση μπορεί και πρέπει να την πάρει ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Πρέπει να αρχίσει να ξαναγυρίζει στον ελληνικό λαό η κυριαρχία στη χώρα του, αλλιώς δεν τον βλέπω να επιβιώσει.

Η λύσσα της κυβέρνησης να κάνει τα αμερικανικά χατίρια θα είναι η αρχή νέων, ακόμα πιο μεγάλων και τραγικών δεινών για τον ελληνισμό

 

Διαβάστε επίσης

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Ο επικινδυνος «φερετζες» της Διεθνους Συμφωνιας με τα Σκοπια

«Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος,
πλην να παραδώσεις την πολιτική
στους συμμάχους σου»
Αλέξ. Κοτζιάς, Πολιορκία, 1953

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο Πρωθυπουργός, μετά από μία περίοδο ασαφειών, υιοθέτησε για τα Σκόπια τη θέση, ότι ενδεχόμενη συμφωνία Ελλάδας και πΓΔΜ οφείλει, εάν επέλθει, να περάσει και σε αντίστοιχη συνταγματική πρόβλεψη. Γιατί απλούστατα, αν δεν γίνει αυτό, δουλευόμαστε. Δεν μπορεί να συμφωνήσουμε σε ένα όνομα και το Σύνταγμα να γράφει άλλο. Αλλιώς πάμε να λύσουμε ένα πρόβλημα και θα δημιουργήσουμε ένα καινούριο.

Σωστή μεν, ανεπαρκής δε η θέση Τσίπρα. Η όποια συμφωνία πρέπει να εγκριθεί με δημοψήφισμα από τον ελληνικό λαό (όπως και από τους Σλαβομακεδόνες). Γιατί μόνο ο ελληνικός λαός και όχι η Βουλή, διαθέτει την ηθική και δημοκρατική νομιμοποίηση και την ανεξαρτησία από ξένες επιρροές ώστε να αποφασίσει το μέλλον της χώρας του. Αυτή είναι η μόνη μέθοδος που διασώζει και τη δημοκρατική τάξη και συνοχή και την εθνική συνοχή. Το πρότεινε και ο Μίκης Θεοδωράκης μιλώντας στο Σύνταγμα και απορούμε γιατί, αντί να το αποδεχθεί η κυβέρνηση, εξαπέλυσε μια αήθη, όσο και ανόητη επίθεση εναντίον του.

Ναι μεν ο κ. Τσίπρας έχει μέχρι στιγμής επιμείνει στη θέση περί αλλαγής του συντάγματος, προ της απροθυμίας των Σκοπίων να το αλλάξουν και προκειμένου να ικανοποιηθεί η αμερικανική προτεραιότητα να μπει άμεσα η πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ώστε να προχωρήσει ο έλεγχος των Βαλκανίων και η περικύκλωση της Ρωσίας, ενόψει πιθανού πολέμου εναντίον της, κύκλοι του ελληνικού ΥΠΕΞ διακινούν αριστερά και δεξιά το σενάριο ότι θα υπογράψει η Αθήνα μια «διεθνή συμφωνία» με την πΓΔΜ, που θα προβλέπει την αλλαγή του συντάγματός τους, αλλά στο μέλλον.

Έχει δικαίωμα να υπογράψει τέτοια συμφωνία ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων; Απολύτως κανένα όπως και κανείς άλλος Πρωθυπουργός οποιασδήποτε χώρας. Θα μπορούσε π.χ. να πάει ο κ. Τσίπρας και να δεσμευθεί διεθνώς ότι θα αλλάξει το σύνταγμα της Ελλάδας, προεξοφλώντας την ψήφο των βουλευτών που έχουν τη συντακτική αρμοδιότητα; Ασφαλώς και όχι, δεν χρειάζεται να είσαι νομικός για να το καταλάβεις αυτό.

Στην καλύτερη περίπτωση, η «Διεθνής Συμφωνία» θα είναι μια απλή υπόσχεση άνευ αξίας. Στη χειρότερη, μια παράνομη συμφωνία που δεν θα έχει καμία συνέπεια, ούτε «διεθνή νομική», όπως «διαρρέει» το ΥΠΕΞ, ούτε εσωτερική. Θα καταπέσει στην πρώτη ευκαιρία, όπως έγινε π.χ. με τη συμφωνία για την ΑΟΖ που υπέγραψαν τα Τίρανα. Δεν είναι δυνατόν να θεμελιωθεί σοβαρή λύση της διαφοράς πάνω σε μια τόσο καραμπινάτη νομικο-πολιτική παρανομία.

Η Ελλάδα θα εμπλακεί σε μια άνευ λόγου διαμάχη, στο εσωτερικό πλέον του ΝΑΤΟ, με τα Σκόπια, που θα προσφέρει στην Ουάσιγκτων και την ‘Αγκυρα ακόμα ένα μοχλό πίεσης να καθορίζουν, κατά το δοκούν, τις σχέσεις της Ελλάδας με τους γείτονές της. Οι σχέσεις μας με την ίδια την πΓΔΜ θα δηλητηριαστούν, ενώ μέχρι τώρα, και παρά την ύπαρξη της διαφοράς για το όνομα, ήταν αρκετά καλές. Τελικά όχι μόνο θα ηττηθούμε, αλλά θα προσθέσουμε στην εθνική ήττα και τη γελοιοποίηση.

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Οι δημιουργικές ασάφειες κάνουν τις συγκρούσεις και τους πολέμους (όρα Κύπρο). Αν είναι να τα κάνουμε όλα αυτά καλύτερα να πάμε μόνοι μας να τους δώσουμε το όνομα που θέλουν.

Είναι αποκαλυπτικό ότι όπως και στο Κυπριακό, έτσι και στο μακεδονικό, οι εξωφρενικές νομικές ιδέες που παράγονται συστηματικά από τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες, στην προσπάθεια να εξυπηρετήσουν τους ξένους, δεν υποστηρίζονται δημοσίως από κανέναν νομικό, ούτε και εγκρίνονται από τις κρατικές νομικές υπηρεσίες, όπως π.χ. τη Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών.

Και δεν γίνεται αυτό, γιατί κανείς νομικός που σέβεται τον εαυτό του δεν θέλει να υποστηρίξει δημοσίως τέτοιες απόψεις και δύσκολα θα βρεθούν κρατικά όργανα που να βάλουν υπευθύνως υπογραφή και να πιστοποιήσουν το σύννομο τερατουργημάτων όπως π.χ. το σχέδιο Ανάν, ή τα Μνημόνια και οι Δανειακές.

Μένει κανείς κατάπληκτος από την εφευρετικότητα των Ελλήνων πολιτικών όταν θέλουν να εξυπηρετήσουν ξένους, όσο κατάπληκτος μένει και από την απροθυμία τους να αντιμετωπίσουν στοιχειώδη, όχι μεγάλα διεθνή προβλήματα, όπως είναι οι χωματερές ή τα ρέματα στην Ελλάδα. Ο λόγος βέβαια και της εφευρετικότητας και της ανικανότητας είναι ο ίδιος στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία διάθεση να συγκρουστούν και κάθε διάθεση να εξυπηρετήσουν συμφέροντα, είτε είναι εγχώρια, είτε ξένα συμφέροντα.

Ελπίζει κανείς ότι όλα αυτά θα μείνουν σχέδια επί χάρτου. Ίσως μας σώσει ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός, και ο σεβασμός, μεγαλύτερος του ελληνικού, που επιδεικνύει η πΓΔΜ στη δική της συνταγματική τάξη και νομιμότητα. Όπως μας έσωσε μέχρι στιγμής, από την εθνική καταστροφή που συνεπάγονται μετά βεβαιότητας τα συζητούμενα για το κυπριακό, η ακαμψία του Ερντογάν. Ίσως συμβάλλει τελικά και το αίσθημα πολιτικής αυτοσυντήρησης του ΣΥΡΙΖΑ, αν και είμαστε λιγότερο βέβαιοι γι’ αυτό, δεδομένου ότι αυτό το κόμμα ήρθε στην εξουσία χωρίς μια δουλεμένη άποψη για τη χώρα και τον κόσμο, καιροσκοπικά προσαρμοζόμενο σε βαθειά ρεύματα που είχαν προκύψει από βαθιές κοινωνικές και εθνικές ανάγκες.

Πρέπει κανείς να έχει πολύ περιορισμένη ενσυναίσθηση και επαφή με τον ελληνικό λαό για να νομίζει, όπως έγραψε ο πρώην «πανελλαδικάριος» και νυν μνημονιακός (!), εξ απορρήτων του κ. Τσίπρα, Υπουργός στην Εποχή, ότι η λαοθάλασσα της πλατείας Συντάγματος ήταν μια εκδήλωση της δεξιάς ή της ακροδεξιάς (η πλειοψηφία των διαδηλωτών σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις είχε ψηφίσει ‘Όχι στο δημοψήφισμα του 2015).

Και η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και τα συλλαλητήρια είναι το ίδιο ρεύμα, το ρεύμα των Ελλήνων που αγωνίζονται, με όποιο μέσο βρουν πρόσφορο στην καθημαγμένη χώρα τους, να σταματήσουν την περαιτέρω καταστροφή της, αν μπορέσουν να την ξαναπάρουν πίσω. Και ενίοτε, τραβάνε τα μαλλιά τους με αυτά που τους προκύπτουν.

Πρέπει εξάλλου να μην καταλαβαίνει κανείς ούτε καν από που έρχεται και που πάει για να κάνει μια χυδαία, συμπλεγματική και βλακώδη εν τέλει επίθεση (όχι κριτική, που έχει κάθε δικαίωμα) κατά του Μίκη Θεοδωράκη, παγκόσμιου συμβόλου της Ελλάδας και της Αριστεράς και της Ελλάδας και να τον «χαρίζει», με αχαρακτήριστη ευκολία, στη Δεξιά και την Ακροδεξιά!

Και να τα λέει αυτά όταν ο ίδιος ήρθε στην εξουσία για να «σκίσει» τα Μνημόνια, καταλήγοντας να προδώσει την εντολή του ελληνικού λαού, όπως έκαναν πριν από αυτόν, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, συμμετέχοντας εντέλει σε μια επιχείρηση υποδούλωσης, λεηλασίας και καταστροφής.

Διαβάστε επίσης:

Γιατι θα παω στο συλλαλητηριο

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Πολυ μεγαλοι κινδυνοι για Ελλαδα και Κυπρο

Γιατί πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για το μακεδονικό και ένα σχόλιο για τις κυπριακές εκλογές και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα μηδέν” (10/2/2018)

 

Οι Ελληνες θελουν δημοψηφισμα, οι πολιτικοι τους οχι

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πάνω από το 60% των Ελλήνων θέλουν να γίνει δημοψήφισμα για το θέμα του ονόματος της πΓΔΜ, σύμφωνα με τελευταίο γκάλοπ της Metron Analysis.

Η κυβέρνηση, ως έχει δικαίωμα, διαπραγματεύεται με την πΓΔΜ μια συμφωνία για το θέμα της αναγνώρισης της γειτονικής χώρας που αφορά το όνομά της και τα άλλα στοιχεία αλυτρωτισμού. Το θέμα αυτό συνιστά κρίσιμο εθνικό θέμα, εμπίπτει δηλαδή στα θέματα που μπορούν να τεθούν στην κρίση των πολιτών κατά το Σύνταγμα, ενώ διχάζει έντονα τον ελληνικό λαό.

Γι’ αυτό και, εφόσον καταλήξει σε συμφωνία, η δημοκρατική τάξη αλλά και λόγοι μείζονος εθνικού συμφέροντος, απαιτούν η κυβέρνηση να την υποβάλλει στην κρίση του ελληνικού λαού, προς έγκριση ή προς απόρριψη. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να προστατευθεί η εθνική και δημοκρατική συνοχή των Ελλήνων, η ουσία του δημοκρατικού πολιτεύματος και τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

‘Όπως άλλωστε έχουμε επισημάνει και αλλού, μια λύση, για να είναι λύση και όχι εισαγωγή σε ένα νέο γύρο αντιπαραθέσεων, οφείλει να γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία των δύο λαών και όχι να είναι ένα καπέλο που θα φορέσουν τρίτοι, εν προκειμένω οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, στις δύο χώρες δια των πολιτικών τους και κόντρα στη θέληση των πολιτών.

Οι λαοί δεν συμφιλιώνονται στα ελβετικά θέρετρα όπου μαζεύονται οι Ύαινες του κόσμου μας να στραγγαλίσουν μικρές χώρες. ‘Όπως έγινε στο Νταβός τον Φεβρουάριο 2010, όπου φόρεσαν στον Γιώργο Παπανδρέου το ΔΝΤ και τον έβαλαν στον δρόμο της καταστροφής της χώρας του.

 

Μεταμοντέρνος σταλινισμός

Ωστόσο η κυβέρνηση επιμένει, άνευ επιχειρημάτων, στην κατηγορηματική άρνησή της να προκηρύξει δημοψήφισμα, παρόλο που ήταν η ίδια, μόλις προ δυόμισυ ετών, που προσέφυγε σε αυτό το μέσο. Σε ένα ντελίριο μάλιστα αντιδημοκρατικής νοοτροπίας, αποδοκίμασε και τα συλλαλητήρια, καταφεύγοντας στο σύνηθες ελληνικό σπορ να λούσει τους οργανωτές  με ένα σωρό επίθετα, αντί να χρησιμοποιεί επιχειρήματα για να πείσει τους ανθρώπους.

Μήπως να καταργηθεί αδέρφια, στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση, και το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόβλεψη για δημοψήφισμα;

Τα λέει μάλιστα αυτά ένα κόμμα που, πριν έρθει στην εξουσία, διαμαρτυρόταν για την ουσιαστική απαγόρευση των συγκεντρώσεων από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, δια της μαζικής, αναίτιας χρήσης δακρυγόνων. Τα λέει μια κυβέρνηση που ήρθε στην εξουσία με πρόγραμμα να ικανοποιήσει τα συνθήματα των διαδηλωτών, για να μη κάνει μετά τίποτα από όσα υποσχόταν. Μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι αντιπροσωπεύει τις αξίες και τις ιδέες της αριστεράς, της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Οι κυβερνητικοί πιστεύουν κατά τα φαινόμενα ότι όλα είναι παιχνίδια μηχανισμών. Δεν έχει σημασία να πείσουν τους πολίτες συζητώντας μαζί τους, αλλά να πιάνουν τον προκαθήμενο της Εκκλησίας (την οποία έβριζε προ ημερών πατόκορφα το Υπουργείο Εξωτερικών!), νομίζοντας ότι το πλήρωμά της είναι πρόβατα, ιδιοκτησία του Αρχιεπισκόπου.

‘Όπως αυτή η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε τη δύναμη του εθνικού και κοινωνικού αισθήματος που την έφερε στην εξουσία, έτσι δεν συνειδητοποιεί πάλι τη δύναμή του, τώρα, που εκδηλώνεται εναντίον της πολιτικής της. Φοβούμενοι μάλιστα ότι η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης θα έχει πολύ μεγάλη επιτυχία, άρχισαν από τώρα να λένε δεξιά, αριστερά, ότι για να είναι επιτυχής, θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο, όσο είχε δηλαδή αντίστοιχη το 1992. Μας κάνουν προφανώς πλάκα, μάλλον κάνουν στον εαυτό τους. Οι ίδιοι μπορούν σήμερα να κάνουν τις προεκλογικές συγκεντρώσεις που έκαναν το 1992;

Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα. Προδίδουν την ολοκληρωτική αδυναμία της κυβέρνησης να αφουγκραστεί, και στο θέμα αυτό, τα βαθύτερα αισθήματα της κοινωνίας.

 

Έλλειμμα Δημοκρατικής Κουλτούρας

Προκαλεί όμως πολύ μεγάλη εντύπωση η αλλεργία και πολλών άλλων, πέραν της κυβέρνησης, στην ιδέα της διεξαγωγής δημοψηφίσματος, στην ιδέα δηλαδή ότι μπορεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός να αποφασίσει για την τύχη του, για την ιστορία και για το μέλλον της χώρας του. Θεωρούν την άποψή τους αυτονόητη και επομένως περιττεύει να τεθεί στην κρίση του λαού.

Ακόμα κι όταν αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι θα αναθέσουμε τη λήψη τόσο κρίσιμων αποφάσεων σε ένα πολιτικό σύστημα που όλη η πολιτεία του κατατείνει στο ότι, τουλάχιστο σε κρίσιμα θέματα, τελεί συχνά υπό τον έλεγχο ξένων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων!

Οι αντίπαλοι της ιδέας του δημοψηφίσματος θεωρούν πιο έξυπνους και πατριώτες από τον μέσο Έλληνα, τον κ. Τσίπρα, τον κ. Μητσοτάκη, την κ. Γεννηματά, πιο ικανούς από τον ελληνικό λαό να πάρουν τέτοιες αποφάσεις; Κι αν ναι, γιατί;

Η πρόβλεψη για δημοψήφισμα, πέραν του ότι είναι ο ορθός, βαθιά δημοκρατικός και εθνικός τρόπος να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα, συνεπάγεται και δύο πράγματα ακόμα. Πρώτον «υπευθυνοποιεί» εξ ανάγκης την κυβέρνηση (και τους πολίτες), γιατί, ακόμα κι αν καταφέρει να βρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που χρειάζεται για μια συμφωνία, οφείλει να πείσει και τους ‘Ελληνες για την ορθότητά της. Δεύτερο ενισχύει τη διαπραγματευτική της δύναμη, αν θέλει όντως να διαπραγματευθεί.

Αυτή η αλλεργία προς τα δημοψηφίσματα είναι ενδεικτική της βαθειάς απουσίας δημοκρατικής κουλτούρας στη χώρα μας. Δηλαδή κακά οργανωμένη χώρα είναι η Ελβετία, όπου ο λαός αποφασίζει κάθε δύο και τρεις, για περισσότερο ή λιγότερο σημαντικά ζητήματα;

 

Τα δημοψηφίσματα στην ελληνική ιστορία

Με το δημοψήφισμα του 1950 στην Κύπρο υπέρ της αυτοδιάθεσης του κυπριακού λαού και της Ένωσης με την Ελλάδα, ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων, μια από τις σημαντικότερες αντιαποικιακές, αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις του Εικοστού Αιώνα, ως αποτέλεσμα της οποίας υπάρχει σήμερα (τουλάχιστον ακόμα) κυπριακό κράτος.

Και τότε βεβαίως δυσανασχετούσαν οι πολιτικοί των Αθηνών γιατί, έλεγαν, η Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες, έναν αγγλικό και έναν αμερικανικό, και θα πάθαινε ασφυξία χωρίς αυτούς. Έπαθε στο τέλος όντως ασφυξία, αλλά την έπαθε από τα ίδια τα δηλητήρια που την τροφοδοτούσαν οι «αναπνευστήρες» της. Έπαθε ασφυξία  όχι γιατί αντιστάθηκε, αλλά γιατί έκανε επανειλημμένως τα θελήματα των Αγγλοαμερικανών, και στη Διάσκεψη του Λονδίνου (1955), και στη Ζυρίχη και το Λονδίνο (1960) και το καλοκαίρι του 1974. Όπως χατήρια των Αμερικανών πάει τώρα να κάνει ο Τσίπρας στα Βαλκάνια και παντού αλλού.

Με το δημοψήφισμα του 1974 ήταν που ο ελληνικός λαός αποφάσισε να απαλλαγεί από τον ξενόφερτο θεσμό της Βασιλείας, που τόσο τον καταταλαιπώρησε με τις διαρκείς επεμβάσεις του επί δύο αιώνες υπέρ Ξένων Δυνάμεων, ακρωτηριάζοντας ευθύς εξ αρχής την ελληνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία.

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα γινόταν αν επεβίωνε αυτός ο θεσμός, ή αν καταργούνταν με κάποια συντακτική πράξη, που δεν θα επικυρωνόταν από τον λαό;

Χάρη στο δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο διεσώθη η Κυπριακή Δημοκρατία, κι έτσι δεν χρειάζεται τώρα ο κ. Μουζάλας να ψάχνει σκηνές και για Ελληνοκύπριους πρόσφυγες.

Εμείς ίσως κάνουμε λάθος. Κάνουν άραγε και οι απέναντι; Γιατί λυσσάει ο Σόιμπλε και όλο το ευρωπαϊκό σκυλολόι, κάθε φορά που τα δημοψηφίσματα, αλλά και οι απλές εκλογές ακόμα, έρχονται να παρενοχλήσουν τα σχέδιά τους;

 

Το δημοψήφισμα του 2015

Εκεί που ο παραλογισμός και η ασυναρτησία φτάνουν στο απόγειο, είναι στην επίκληση του προηγούμενου του 2015, ως επιχειρήματος εναντίον των δημοψηφισμάτων. Είδατε τι έγινε, λένε, η κυβέρνηση δεν σεβάστηκε το αποτέλεσμα! Δηλαδή να μην κάνουμε δημοψηφίσματα, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο να μην εφαρμόσουν το αποτέλεσμα οι κυβερνώντες!

Πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Επειδή θεωρούμε τους πολιτικούς μας ανάξιους να διαχειριστούν το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, καταργούμε τον θεσμό του δημοψηφίσματος, και αφήνουμε τους ίδιους, ανάξιους πολιτικούς, να παίρνουν τις τελικές αποφάσεις μόνοι τους, χωρίς «ενόχληση» από τη λαϊκή ψήφο.

Το λάθος δεν είναι ότι έγινε το δημοψήφισμα του 2015. Το λάθος είναι ότι δεν έγινε το 2010, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου έβαλε τη χώρα στα Μνημόνια και τις Δανειακές, πραγματοποιώντας κατ’ ουσίαν ένα πραξικόπημα εις βάρος της συνταγματικής τάξης, της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και του δημοκρατικού πολιτεύματος, ως αποτέλεσμα του οποίου, σύμφωνα με τις στατιστικές, όχι με την άποψη του γράφοντος, η Ελλάδα υπέστη τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού.

Δεν μπορώ να ξέρω τι θα γινόταν αν είχε προβλεφθεί τέτοιο δημοψήφισμα το 2010. Το βέβαιο είναι ότι, ότι κι αν γινόταν, η χώρα δεν θα γνώριζε την τεράστια καταστροφή που γνώρισε ως αποτέλεσμα και της βαθειά αντιδημοκρατικής ψυχολογίας των πολιτικών που τη θεωρούν ιδιοκτησία τους, αλλά τη μεταχειρίζονται στην πραγματικότητα πολύ χειρότερα από την ιδιοκτησία τους.

Ειρήσθω εν παρόδω, η κυβέρνηση Παπανδρέου εξηρτάτο ασφυκτικά από τους Αμερικανούς, τους ίδιους δηλαδή που ανέσυραν το μακεδονικό από την αφάνεια και θέλουν με το ζόρι να το λύσουν εδώ και τώρα.

Ξαναγυρνώντας στο σήμερα, να υπενθυμίσουμε ότι δεν κόβουνε τις συντάξεις ή ξεπουλάνε όλη τη χώρα, από άκρη σε άκρη, γιατί έγινε το δημοψήφισμα του 2015, αλλά γιατί οι κυβερνώντες δεν σεβάστηκαν το αποτέλεσμά του και γιατί δεν είχαν κάνει και την παραμικρή σοβαρή προετοιμασία για να το εφαρμόσουν.

Το δημοψήφισμα του 2015 το προκήρυξαν άλλωστε γιατί τότε, όπως και τώρα, αφενός έχουν οργανική αδυναμία να αφουγκραστούν τον κόσμο, αφετέρου γιατί δεν φαίνεται να διαθέτουν κάποια στρατηγική σκέψη.

Δηλαδή τι θα γινόταν αν δεν είχε προκηρυχθεί το δημοψήφισμα, ή, πολύ περισσότερο, αν είχαμε ψηφίσει ναι; Θα εφαρμοζόταν η ίδια πολιτική, αλλά θα έλεγαν όλοι ότι αυτή την πολιτική τη θέλουν οι Έλληνες. Είτε γιατί ψηφίζουν τα κόμματα που την υποστηρίζουν, είτε, στην περίπτωση που γινόταν δημοψήφισμα και έβγαινε το Ναι, γιατί οι ίδιοι θα την είχαμε επιδοκιμάσει άμεσα.

Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν είχαμε ψηφίσει Ναι στο δημοψήφισμα; Θα μας έκοβαν τη σύνταξη, θα πουλούσαν όλα τα δημόσια νοσοκομεία (όπως λέγεται ότι ετοιμάζονται να κάνουν, μου λένε οι κακές γλώσσες, ελπίζω να μην είναι αλήθεια) και θα τους λέγαμε Ευχαριστώ Αφέντη.

Ο βαθύτερος λόγος που τόσοι μισούν το δημοψήφισμα του 2015, είναι άλλος στην πραγματικότητα. Τους ανάγκασε να πάρουν θέση. Τους ανάγκασε να αντιμετωπίσουν τις ευθύνες τους. Ο μόνος που πέρασε αξιοπρεπώς τη δοκιμασία ήταν ο τότε Πρόεδρος της ΝΔ που παραιτήθηκε αναγνωρίζοντας την αποδοκιμασία. Οι άλλοι, βοηθούντος και του ΣΥΡΙΖΑ, τα βάζουνε τώρα με το δημοψήφισμα. Αν μπορούσαν (αν μπορέσουν), θα απαγόρευαν εντελώς τα δημοψηφίσματα, αν δεν καταργούσαν στο τέλος και τις εκλογές, που έχουν άλλωστε ήδη εν πολλοίς καταφέρει να αχρηστεύσουν, ως εργαλείο έκφρασης πολιτικής βούλησης.

Τα αποτελέσματα δημοψηφισμάτων δεν αλλάζουν νομίμως παρά με νέα δημοψηφίσματα. ‘Ότι και να ψηφίζει έκτοτε ο ελληνικός λαός στις εκλογές, η ψήφος της 5ης Ιουλίου 2015 συνιστά μια ιστορική παρακαταθήκη του ελληνικού έθνους, την απόδειξη ότι οι πολιτικές που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είναι αντίθετες με τη θέληση του ελληνικού λαού, με τη δημοκρατία και με την ευρωπαϊκή έννομη τάξη, ένα σπουδαίο πολιτικό και νομικό όπλο.

Η ύπαρξη βέβαια τέτοιων όπλων έχει σημασία όταν μια κοινωνία έχει και τα πολιτικά και κοινωνικά εργαλεία που χρειάζεται για να παλέψουν να υλοποιήσουν τη βούλησή της.

Αυτό είναι το πραγματικό μάθημα του 2015 για τη χώρα που ο εθνικός της ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, συμπύκνωσε την τραγωδία της με την ιστορική φράση του στην προς Επτανησίους επιστολή του:

«Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

 

Δείτε ακόμα

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Μια έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη και προσωπικοτήτων για το δημοψήφισμα του 2015

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΑΝ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Οι εκλογές αυτές δεν έγιναν για να απομακρυνθούν οι διαφωνούντες με την υποταγή στους Δανειστές από τονΣΥΡΙΖΑ (όπως σχεδόν άφησε να εννοηθεί η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και νόμιζε και η ηγεσία της ΛΑΕ, η τελευταία γιατί έχει ως συναισθηματικό-διανοητικό της ορίζοντα και αποφασιστικό κριτήριο τον κλειστό «κόσμο» του «Κόμματος», της «Αριστεράς», αλλά και είναι υπερβαλλόντως προσανατολισμένη στην αναπαραγωγή του μηχανισμού που διαθέτει).

Αυτό ήταν ασφαλώς μία από τις επιδιώξεις, αλλά δευτερεύουσα. Οι εκλογές έγιναν κυρίως για να νομιμοποιηθεί πολιτικά το πραξικόπημα που συνιστούσε και συνιστά η ανατροπή της συντριπτικής λαϊκής ετυμηγορίας της 5ης Ιουλίου, δηλαδή η απόρριψητου καθεστώτος μνημονιακής καταστροφής και υποδούλωσης.

Μας το επιβεβαίωσε άλλωστε, αλλά μόνο μετά τις εκλογές, σε ένα άρθρο του ο εξάδελφος του Πρωθυπουργού, ο Γιώργος Τσίπρας, ερμηνεύοντας το εκλογικό αποτέλεσμα ως νομιμοποίηση του μνημονίου. (Είναι πολύ θλιβερό να βλέπει κανείς αξιόλογους κατά τα άλλα νέους ανθρώπους να υιοθετούν τον κυνισμό ως άξονα της συμπεριφοράς τους τόσο νωρίς στη ζωή τους!)

Με τις εκλογές επιτεύχθηκε, αλλά μόνο εν μέρει αυτός ο στόχος. ‘Αλλωστε, όλα σχεδόν τα κόμματα έχασαν σε ψήφους (ο ΣΥΡΙΖΑ περίπου το 15% της εκλογικής του δύναμης του Ιανουαρίου 2015).

Το ποσοστό της αποχής και του λευκού φτάνει σχεδόν το 50%, ποσοστό ρεκόρ για τη μεταπολεμική Ελλάδα (μεγαλύτερο και από αυτό των εκλογών του 1946, όταν η πολύ ισχυρή τότε Αριστερά είχε καλέσει σε αποχή). Το μεγαλύτερο τμήμα της αύξησής της, εν σχέσει με τον Ιανουάριο, οφείλεται στην αποστροφή των Ελλήνων πολιτών προς το σύνολο του πολιτικού συστήματος και τη διαρκή εξαπάτησή τους από αυτό, με αποκορύφωμα την ανατροπή της εντολής της 5ης Ιουλίου.

Σε αυτό το ποσοστό πρέπει οπωσδήποτε να προστεθεί και το ποσοστό Λεβέντη, επίσης ψήφος αποστροφής και απόρριψης του πολιτικού κόσμου. Η Βουλή που προέκυψε είναι για πολλούς λόγους ελάχιστα αντιπροσωπευτική της αυθεντικής λαϊκής βούλησης.

Νομιμοποίηση Μνημονίων και η παραβίαση του Συντάγματος

Από μια νομική άποψη αυτό συνιστά βέβαια βαριά ανωμαλία. Οι ‘Ελληνες ζήτησαν από την ηγεσία τους να βρει τον τρόπο να διακόψει αυτό το πρόγραμμα. Φυσικά θα μπορούσαν να αλλάξουν γνώμη. Αλλά η δημοκρατική και συνταγματική τάξη επιβάλλει ένα νέο δημοψήφισμα για να γίνει αυτό. Και όχι τις πρόωρες εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, με ερώτημα περίπου να διαλέξουμε τον εκτελεστή μας.

Μπορεί κάποιοι να τα θεωρήσουν αυτά νομικισμούς. Δεν είναι όμως. Αφορούν την ίδια την ουσία του πολιτεύματος. Θα μπορούσαν π.χ. αύριο, τα μέλη μιας Βουλής να αλλάξουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 1974 που κατήργησε τη βασιλεία; Τον Ιούλιο δεν αποφανθήκαμε εξάλλου για ένα δευτερεύον θέμα. Αποφανθήκαμε για το πιο βασικό θέμα του έθνους μας.

‘Οσοι παραβλέπουν, και μάλιστα σε τέτοιο ζήτημα, τη βαριά παραβίαση των αρχών του πολιτεύματος, αποδέχονται ουσιαστικά ότι το ελληνικό κράτος κάνει δημοψηφίσματα για πλάκα! Δηλαδή ότι είναι της πλάκας, γιατί άλλοι κυβερνάνε αυτή τη χώρα! Πόσο μάλλον που όλες οι συμφωνίες που υπογράφτηκαν μετά το 2010, συνιστούν βαριά παραβίαση του συντάγματός μας.

Δεν υπάρχει μόνο νομική, υπάρχει στοιχείο βαριάς πολιτικής ανωμαλίας στην κατάσταση, παρά τον θρίαμβο Τσίπρα. Αυτό θα γίνει ακόμα πιο έκδηλο στη πορεία εξέλιξης του προγράμματος, γιατί το πρόγραμμα αυτό θα έχει καταστροφικές κοινωνικές συνέπειες. Ανεξαρτήτως άλλωστε δημοψηφισμάτων και εκλογών, για να είναι μια εξουσία νόμιμη πρέπει να μπορεί να προστατεύει τους υπηκόους της, δίδασκε ο Χομπς.
Ευχόμαστε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να μπορεί να το κάνει, αλλά δεν μπορεί να το κάνει, εφόσον μένει πιστή στη συμφωνία που υπέγραψε και, δια του εξ απορρήτων του κ. Τσίπρα, του Νίκου Παππά, έσπευσε να διαβεβαιώσει αμέσως μετά την εκλογική νίκη ότι θα μείνει πιστή.

‘Οτι και να λέει ο Γιώργος Τσίπρας οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν αποδεχθεί στην πλειοψηφία τους το μνημόνιο, πολύ περισσότερο την προσωπική και οικογενειακή καταστροφή τους. Είτε λοιπόν θα αυτοκτονούμε σιγά-σιγά, όχι μόνο υλικά, αλλά και ηθικάως έθνος, είτε θα επαναστατήσουμε σε κάποιο χρονικό σημείο. Αλλά μια τέτοια «εξέγερση» υπό τις παρούσες συνθήκες δεν θα έχει πολιτικό υποκείμενο να την εκφράσει. Το βασικό αποτέλεσμα της έκβασης της θερινής κρίσης ήταν η καταστροφή του εθνικού πολιτικού υποκειμένου του ‘Οχι, που ήταν ο συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ..

Ακόμα χειρότερα, η μεταμόρφωσή του εκ των πραγμάτων σε όργανο των Πιστωτών. Αν γίνει κοινωνική έκρηξη, είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να αναγκαστεί να την καταστείλει, ολοκληρώνοντας την πορεία εκφυλισμού της ελληνικής αριστεράς.

‘Ηττα της ΛΑ.Ε.

Υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήματα που θα έπρεπε να θίξουμε, αλλά έχουμε ήδη κάνει κατάχρηση του χώρου.
Σε αυτά περιλαμβάνεται η βαρύτατη ήττα της ΛΑΕ, η ηγεσία της οποίας όχι μόνο δεν κατάφερε να εκφράσει το ‘Οχι, αλλά και συνέβαλε πολύ ουσιαστικά στην νίκη Τσίπρα. Ο Πρωθυπουργός έθεσε δύο ερωτήματα στους ψηφοφόρους:

– Προτιμάτε εμένα που θα παλέψω να κάνω και κάτι στα πλαίσια του Μνημονίου ή προτιμάτε τον Μεϊμαράκη που σας λέει από τώρα ότι δεν θα κάνει τίποτα και τη ΝΔ που ευθύνεται βαριά για
την κρίση στη χώρα;

– Πιστεύετε ότι μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο από αυτό που έκανα; Αν το πιστεύετε κυττάξτε τη ΛΑΕ. Αυτοί αντιπροσωπεύουν την εναλλακτική. Εμπιστεύεστε τον Λαφαζάνη να οδηγήσει τη χώρα σε σύγκρουση με τους Πιστωτές και θέλετε να τη βγάλει από την ευρωζώνη; Νομίζετε ότι θα το καταφέρει καλύτερα και τον προτιμάτε από μένα ως Πρωθυπουργό; ‘Οχι βέβαια. ‘Αρα συμφωνείτε μαζί μου ότι έκανα ότι ήταν δυνατό τον Ιούλιο.

Καταφέρνοντας να καταστήσει αυτά τα δύο ερωτήματα κυρίαρχα είχε ήδη κερδίσει τις εκλογές. Από την πλευρά τους, ΝΔ και ΛΑΕ έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους για να τον βοηθήσουν εξ αντιδιαστολής.

Είναι συζητήσιμο αν μπορεί να παραχθεί μια τόσο επιτυχής πολιτική και επικοινωνιακή στρατηγική στο εσωτερικό της χώρας. Η χειραγώγηση από τις εταιρείες δημοσκοπήσεων και τα ΜΜΕ είναι επίσης δεδομένη.
‘Οσο για τους φίλους που υποπτεύονται νοθεία, όχι στο επίπεδο των γενικών τάσεων, αλλά με «μικροχειρουργικές» μεν, αλλά με σπουδαίες πολιτικές συνέπειες, επεμβάσεις, δεν μπορούν να αποδείξουν τίποτα.

Δουλειά των αντιμνημονιακών κομμάτων, όπωςη ΛΑΕ αίφνης, είναι να ελέγχουν πλήρως τον μηχανισμό ηλεκτρονικής συγκέντρωσης και καταμέτρησης των αποτελεσμάτων. ‘Οσο καταλαβαίνω δεν το κάνουν.

Υπάρχουν και πολλά άλλα και πολύ σοβαρά θέματα, ορισμένα παγκόσμιας σημασίας (όπως οι τεράστιες πλέον δυνατότητες χειραγώγησης πολιτικών ηγεσιών και ολόκληρων κοινωνιών και δημιουργίας εικονικών πραγματικοτήτων), που θέτουν οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, δεν μπορούμε όμως να τα αναλύσουμε εδώ.

‘Ενα είναι βέβαιο. Μόνο κινητοποιούμενη ενεργά και μόνο παράγοντας σοβαρό και αξιόπιστο πολιτικό, κοινωνικό, διανοητικό μέσο απελευθέρωσης και αναγέννησής της, η Ελλάδα και ο λαός της θα μπορέσουν να επιβιώσουν ως κάπως συγκροτημένη κοινωνία, κράτος και έθνος.

Αθήνα, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Χριστιανική” στις 24.9.2015