Tag Archives: Δημοσιογραφία

Η Επανάσταση που… σας κρύβουν και η παγκόσμια σημασία της

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το περιοδικό  Le Point είναι ένα από τα κυριότερα όργανα της γαλλικής συντηρητικής δεξιάς. Πρόσφατα κυκλοφόρησε με τίτλο στο εξώφυλλο: «Η Γαλλία μπροστά στην ιστορία της» και υπότιτλο «1648, 1789, 1830, 1848, 1871… Τέσσερις αιώνες επαναστάσεων». Continue reading Η Επανάσταση που… σας κρύβουν και η παγκόσμια σημασία της

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Κύπρος: Το “γλωσσάρι” της ντροπής και της παράδοσης – Γιατί το χρηματοδότησαν Γερμανοί και Ολλανδοί;

Λέξεις που έχουν σημασία: Κατασκευάζοντας συνθήκες παράδοσης

Της Μερσίλειας Αναστασιάδου*

Στις 10 Ιουλίου 2018 έλαβε χώρα στην Λευκωσία δημοσιογραφική διάσκεψη, κατά την οποία εδόθη στην δημοσιότητα εγχειρίδιο τιτλοφορούμενο «Λέξεις που έχουν σημασία: Γλωσσάριο για τη δημοσιογραφία στην Κύπρο». Το γλωσσάρι εκπονήθηκε από τον ΟΑΣΕ, με την οικονομική υποστήριξη της Γερμανίας και της Ολλανδίας και εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Διάλογος Κύπρου», που εγκαινιάστηκε τον Μάρτιο του 2017 με την συμμετοχή δημοσιογραφικών ενώσεων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Continue reading Κύπρος: Το “γλωσσάρι” της ντροπής και της παράδοσης – Γιατί το χρηματοδότησαν Γερμανοί και Ολλανδοί;

Αμερικανική “απόβαση” στον ελληνικό τύπο

Continue reading Αμερικανική “απόβαση” στον ελληνικό τύπο

Η χειροτερη κριση στην ιστορια των ελληνορωσικων σχεσεων και μια πολυ μεγαλη επιχειρηση του νέου Ψυχρου Πολεμου

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή “Νωρίς” του parapolitika 90,1fm με τον δημοσιογράφο Γιώργο Χουδαλάκη. Continue reading Η χειροτερη κριση στην ιστορια των ελληνορωσικων σχεσεων και μια πολυ μεγαλη επιχειρηση του νέου Ψυχρου Πολεμου

Ο Οργουελ στη Λευκωσια: Απαγορευουν στους Κυπριους να λενε Κατοχη την Κατοχη!

Οι αντιδρασεις δημοσιογραφων και νομικων για φιμωση στο Κυπριακο

17.06.2018

Την έντονη αντίδραση δημοσιογράφων αλλά και νομικών προκάλεσε το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Σημερινή».

Σύμφωνα με το αποκαλυπτικό δημοσίευμα, η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας και η αντίστοιχη επιτροπή των κατεχομένων, υπό την ομπρέλα μάλιστα του ΟΑΣΕ, αποφάσισαν από κοινού, να προωθηθεί γλωσσάρι  μέσα από το οποίο θα απαλείφονται λέξεις που αφορούν την ιστορία του Κυπριακού.

Όπως πληροφορείται η εφημερίδα «Σημερινή», το σχετικό γλωσσάρι, που, στην ουσία, θα λειτουργεί ως εγχειρίδιο «φρονηματισμού» της ιστορικής μνήμης μέσα από την περιχάραξη των γλωσσικών της αναφορών, αναμένεται να κατατεθεί εντός Ιουνίου στην Ολομέλεια της Επιτροπής για τοποθέτηση, ενώ αρχές Ιουλίου θα παρουσιαστεί στους δημοσιογράφους.

Την σχετική είδηση σχολίασαν στο Sigmalive έγκριτοι νομικοί και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι.

Α. Αγγελίδης: «Με ξάφνιασε, όχι ευχάριστα»

Σε δηλώσεις του στο Sigmalive ο νομικός Ανδρέας Αγγελίδης δήλωσε: «Με ξάφνιασε όχι ευχάριστα αυτή η προοπτική. Διαπιστώνω μια προσπάθεια να μπουν απαγορευτικά πλαίσια στην ελευθερία της άποψης και της γνώμης. Αυτό σημαίνει ότι η κοινωνία δεν θα κρίνει την ελεύθερη γνώμη της δημοσιογραφίας. Αντίθετα θα είναι υποχρεωμένη να εξετάζει τα θέματα που θα προβάλλονται με δεδομένο ότι ο δημοσιογράφος και γενικά τα Μ.Μ.Ε θα έχουν προκαθορισμένη ύλη για να διατυπώνουν»

Κρις Τριανταφυλλίδης: «Πιο φιλελεύθερα μετά την απόφαση για Λάζαρο Μαύρο»

Ο επίσης νομικός κ. Κρις Τριανταφυλλίδης τοποθετήθηκε ως εξής: «Το κάθε επάγγελμα πρέπει να ρυθμίζεται από κανονισμούς δεοντολογίας όπως για παράδειγμα ρυθμίζεται και το δικηγορικό επάγγελμα. Όμως, οι κανονισμοί αυτοί, δεν μπορεί να μην συμβαδίζουν με την εποχή που ζούμε και επίσης δεν μπορούν να καταλήγουν σε παραβίαση του Συνταγματικού δικαιώματος της ελεύθερης έκφρασης, που στην περίπτωση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, αν λάβουμε υπόψη και την πρόσφατη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση του Λάζαρου Μαύρου, τυγχάνει πολύ πιο φιλελεύθερης αντιμετώπισης. Είναι κάτω από αυτό το πρίσμα που πρέπει κάποιος να κρίνει και αυτήν την απόφαση».

Αντώνης Μακρίδης: «Η κατοχή, είναι κατοχή»

Δηλώσεις στην ιστοσελίδα μας παραχώρησε και ο τέως Πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών. Ο κ. Μακρίδης δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε ταγμένοι να υπηρετούμε την αλήθεια. Να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Η κατοχή, είναι κατοχή, τα κατοχικά στρατεύματα είναι κατοχικά στρατεύματα. Το 1964 έγινε Tουρκοανταρσία. Αυτά όλα δεν μπορείς να τα πεις με άλλες λέξεις και άλλες φράσεις. Χρησιμοποιείς  τις κατάλληλές λέξεις για να αποδίδεις το νόημα και τη σημασία που θέλεις. Δεν μπορείς να χρησιμοποιείς άλλες λέξεις. Οι άλλες λέξεις υποκρύβουν σκοπιμότητα και εμείς οι δημοσιογράφοι είμαστε μακριά από σκοπιμότητες. Τα οποιαδήποτε γλωσσάρια ειδικά σε μια χώρα που βρίσκεται υπό κατοχή για 44 χρόνια παραποιούν και πλαστοποιούν τις αλήθειες. Το καλό κλίμα, με τους συμπατριώτες μας Τουρκοκύπριους δεν μπορεί να φτιαχτεί στη βάση παραποίησης της πραγματικότητας. Η καλή σχέση εμπεδώνεται πάντα έχοντας υπόβαθρο την αλήθεια και μόνο την αλήθεια».

Α. Μιχαηλίδης: «Ο Ακιντζί ενοχλείται όταν τον λέμε κατοχικό ηγέτη»

Την αντίθεση του εξέφρασε και ο Διευθυντής Σύνταξης της εφημερίδας Φιλελεύθερος. Συγκεκριμένα, ο κ. Μιχαηλίδης δήλωσε: «Ένας επαγγελματικός κλάδος που ως βασική Aρχή έχει την υπεράσπισή της ελευθέριας έκφρασης και άποψης είναι τουλάχιστον γελοίο να ορίζει πλαίσια και οδηγίες που παραβιάζουν την ίδια την συνείδηση του ανθρώπου. Οι όποιες επιτροπές θα κάνουν κάτι τέτοιο, αυτό που επιδιώκουν δεν είναι η κατοχύρωση της ελευθερίας ως οφείλουν, αλλά, η δημιουργία μιας επίπλαστης συνείδησης. Της «νεοκυπριακής» συνείδησης. Οι δημοσιογράφοι, δεν μπορούν να συμπράττουν με ξένους οργανισμούς για να αυτολογοκρίνονται σε κανένα ζήτημα και προπάντων στο Εθνικό. Γνωρίζω, ότι ο ίδιος ο Μουσταφά Ακιντζί, είπε σε ανθρώπους δικούς μου και μου το μετέφεραν, ότι τον ενοχλεί πολύ όταν τον γραφούμε κατοχικό ηγέτη. Γνωρίζω επίσης ότι από καιρό, πολιτικά πρόσωπα, ελληνοκύπριοι, είπαν σε δημοσιογράφους να σταματήσουν να γράφουν ψευδοκράτος ψευδοπρόεδρος, ψευδοϋπουργός, γιατί δεν βοηθά το «κλίμα». Πιστεύω ότι αυτές οι κινήσεις εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο. Είναι ένα ευρύτερο σχέδιο αποπροσανατολισμού και σημαδεμένης τράπουλας σε βάρος των δικαίων του Κυπριακού Ελληνισμού. Συνειδητά ή ασυνείδητα θέλουν να δημιουργήσουν μια νέα τάξη πραγμάτων, η οποία έχει βασικό συστατικό το να κρύβει την κατοχή κάτω από το χαλί. Αν είναι έτσι τα πράγματα, είναι κρίμα να παίζουν αυτό το ρόλο, η Ένωση Συντακτών και η Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας. Δεν έχουν καμία αρμοδιότητα να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους ύποπτες πολιτικές».

Σ. Ιακωβίδης: «Οι Τούρκοι δολοφόνοι Ελλήνων, είναι δολοφόνοι»

Καυστικός στην τοποθέτηση του επί του αποκαλυπτικού δημοσιεύματος ήταν και ο αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής της εφημερίδας Σημερινή, Σάββας Ιακωβίδης. Ο κ. Ιακωβίδης τόνισε: «Η ελευθερία έκφρασης είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Οι δημοσιογράφοι είναι εκ των κυριότερων εκφραστών και υπερασπιστών αυτής της αμάχητης ελευθερίας. Είναι καθήκον, υποχρέωση και αποστολή μας, ως σοβαρών και αξιόπιστων δημοσιογράφων, να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια, τη διαφάνεια, την αξιοπρέπεια, το ευρύτερο συμφέρον του τόπου, την ταυτότητα, την καταγωγή, τις εθνικές και ελληνικές ρίζες μας και τις βασικές ελευθερίες του πολίτη.

Συνεπώς, η ελευθερία έκφρασης, ως αποτύπωση στοιχειώδους και θεμελιακής δημοκρατικής καταξίωσης, δεν συρρικνώνεται. Δεν υποβαθμίζεται. Δεν υποτάσσεται σε καμία Αρχή και σε καμία εξουσία. Δεν τεμαχίζεται. Δεν προσβάλλεται. Δεν εναγκαλίζεται πολιτικές και πονηρές σκοπιμότητες. Γι’ αυτό και αποτελεί κατάντημα και απίστευτη προσβολή η επιχειρούμενη υπόδειξη από την Επιτροπή Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας προς τους δημοσιογράφους της Κύπρου να γελοιοποιούνται αυτόβουλα καταγράφοντας γεγονότα, πρόσωπα και ιστορικά δρώμενα με παραπλανητικά λεκτικά φληναφήματα, για να μη προκληθεί, δήθεν, η τουρκική πλευρά.

Η Ιστορία δεν παραχαράσσεται. Και η έντιμη δημοσιογραφία αντιτάσσεται, δεν τάσσεται στην εξυπηρέτηση αλλότριων και σκότιων  δολιοτήτων. Η τουρκική εισβολή, είναι εισβολή. Η τουρκική κατοχή, είναι κατοχή. Το τ/κ πραξικόπημα του 1963, είναι τ/κ πραξικόπημα. Οι Τούρκοι δολοφόνοι Ελλήνων, είναι δολοφόνοι. Ο Ακιντζί, όπως  και οι προκάτοχοί του, είναι πράκτορας του εγκληματία σουλτάνου Ερντογάν και προωθεί εχθρικά προς την Κυπριακή Δημοκρατία, τουρκικά συμφέροντα. Οι πραγματικοί δημοσιογράφοι δεν λογοκρίνονται αλλά αμύνονται κατά παντός διαστροφέα της ιστορικής πραγματικότητας. Είναι κατάντημα διότι η εξ ευωνύμων ελεγχόμενη Ένωση Συντακτών συνεργεί σε αυτό το αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο και φασιστικό ανοσιούργημα χάριν πολιτικών, κομματικών και ιδεολογικών σκοπιμοτήτων».

Πηγή: http://www.sigmalive.com/news/local/514752/oi-antidraseis-dimosiografon-kai-nomikon-gia-fimosi-sto-kypriako

Διαβάστε επίσης

Τι πρεπει και τι δεν πρεπει να σκεφτεστε. Το κανουν στην Κυπρο, τα προβλεπει και η συμφωνια Κοτζια για τη Μακεδονια

Η αθωωση του Λαζαρου Μαυρου, οι παλιατσοι και οι πολιτικοι μας

Continue reading Ο Οργουελ στη Λευκωσια: Απαγορευουν στους Κυπριους να λενε Κατοχη την Κατοχη!

Η αθωωση του Λαζαρου Μαυρου, οι παλιατσοι και οι πολιτικοι μας

9 Ιουνίου 2018 

Μια πολύ σημαντική απόφαση για τη δημοσιογραφία αλλά και για τους πολιτικούς εκδόθηκε πριν λίγες μέρες από το Ανώτατο Δικαστήριο σε μια υπόθεση που εκκρεμεί από το 2007. Αφορά αγωγή του Μιχάλη Παπαπέτρου εναντίον του Λάζαρου Μαύρου για ένα άρθρο του υπό τον τίτλο «Δεν σας θέλει ο λαός». Αναφερόταν σε διαδήλωση υπέρ του ανοίγματος του οδοφράγματος της Λήδρας και κατέγραφε ως επικεφαλής της ομάδας «που διαδήλωσαν εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας», τους Μιχάλη Παπαπέτρου, Κώστα Θεμιστοκλέους, Τάκη Χατζηδημητρίου και Καίτη Κληρίδου. Μεταξύ άλλων, έγραφε ότι οι τέσσερις «βρίσκονται ενάντια στην απελευθερωτική υπόθεση του κυπριακού ελληνισμού» επειδή «συντάσσονται με την ανελεύθερη, αντιδημοκρατική και κατοχική πολιτική του ψευδοκράτους του Αττίλα». Στο Πρωτόδικο δικαστήριο ο Λάζαρος καταδικάστηκε σε πρόστιμο €20.000. Είκοσι χιλιάδες! Προφανώς οι δικαστές νομίζουν ότι οι δημοσιογράφοι είναι εκατομμυριούχοι. Κι αυτό πρέπει να απασχολήσει πολλούς, διότι πλέον τα πρόστιμα που επιβάλλουν οι δικαστές σε τέτοιες υποθέσεις είναι πραγματικός απαγχονισμός. Ευτυχώς, όμως, στην έφεση που εκδόθηκε 29 Μαΐου 2018 (το άρθρο γράφτηκε το 2007, για φαντάσου ταχύτητα!) το Ανώτατο Δικαστήριο δικαίωσε τον Λάζαρο και τα μηνύματα του είναι κατηγορηματικά και σαφέστατα προς δικαστές και πολιτικούς. Αγγίζουν, μάλιστα και το Κυπριακό.

Επισημαίνοντας τα λάθη του δικαστή που καταδίκασε τον Λάζαρο, το Ανώτατο υποδεικνύει ότι «ένα δημόσιο πρόσωπο θα πρέπει να είναι πιο ανεκτικό σε παραδεκτή κριτική, τα όρια της οποίας είναι ευρύτερα όταν αντικείμενο της είναι ένα πολιτικό πρόσωπο, παρά ένας απλός πολίτης». Σημειώνει, μάλιστα, ότι με τις φράσεις που ανέφερα πιο πάνω και που είναι οι φράσεις που έπαιξαν τον πιο σημαντικό ρόλο στην πρωτόδικη καταδίκη, το Ανώτατο θεωρεί ότι λανθασμένα το πρωτόδικο δικαστήριο εκλαμβάνει ότι αυτά απευθύνονται προσωπικά στον Μιχάλη Παπαπέτρου και όχι στο «πολιτικό πρόσωπο». Και εξηγώντας, σημειώνει ότι το επίδικο δημοσίευμα ξεχωριστά, αλλά και ως σύνολο, δεν είναι δυσφημιστικό. «Το δημοσίευμα απευθύνεται στην πολιτική που εκπροσωπούσε ο Εφεσίβλητος κατά τον ουσιώδη χρόνο και είναι αυτή που σχολιάζεται και όχι ο ίδιος προσωπικά». «Αναμφίβολα αν και μη αρεστό στον εφεσίβλητο, εντούτοις δεν είναι δυσφημιστικό γι΄ αυτόν, καθότι δεν αναφερόταν στην προσωπική του ζωή ή την προσωπική τιμή του.»

Τι καταλαβαίνουμε εμείς από αυτές τις αναφορές. Ότι με απόφαση του Ανωτάτου, όταν κρίνοντας τις πολιτικές θέσεις κάποιου πολιτικού υποστηρίζεις ότι βρίσκεται ενάντια στην απελευθερωτική υπόθεση του κυπριακού ελληνισμού και συντάσσεται με την ανελεύθερη, αντιδημοκρατική και κατοχική πολιτική του ψευδοκράτους του Αττίλα, είναι απολύτως θεμιτό, νόμιμο και επιβεβαιωμένα αποτελεί παραδεκτή κριτική. Δεν είναι δυσφήμηση και δεν μπορεί να κλαίγεται ο πολιτικός ότι τον λες προδότη. Έχουμε πάρα πολλούς σαν τον Μιχάλη Παπαπέτρου που οι πολιτικές τους είναι αυτές. Μπορούμε πια να τους το λέμε κουκιά καθαρισμένα και με την ισχυρή κάλυψη του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Πρέπει να πω εδώ ότι στην δίκη του Λάζαρου πήγα κι εγώ ως μάρτυρας υπεράσπισης του και υποστήριξα αυτό ακριβώς που «αθωώνει» το Ανώτατο Δικαστήριο. Ότι δηλαδή οι πολιτικές που εκπροσωπεί συντάσσονται με τις πολιτικές του κατοχικού καθεστώτος. Με αντεξέτασε ο δικηγόρος του Παπαπέτρου, ο διάσημος Βελάρης, ο οποίος ήταν τόσο προσβλητικός και αλαζονικός, που νόμιζε ότι κρατούσε τον πάπα από τα… φρύδια κι ο δικαστής τον ανεχόταν (το είχα μέσα μου από τότε γι΄ αυτό το λέω) και προφανώς έδινε βάση στις ατάκες του παρά στον μάρτυρα, που φιλοξενούσε στην αίθουσα του. Να, όμως, που έχασε κι ο Βελάρης, έχασε και ο δικαστής με την απόφαση του Ανωτάτου.

Τα πρωτόδικα δικαστήρια πρέπει να μάθουν πια να δικάζουν στο πλαίσιο που τους υποδεικνύει το Ανώτατο. Για να γλυτώνουμε και χρόνο και χρήματα. Ότι δηλαδή, στη στάθμιση του δικαιώματος της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης από τη μια και του δικαιώματος προάσπισης της φήμης, από την άλλη, «υπερέχει το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης». Προπάντων όταν κρίνονται πολιτικά πρόσωπα. ( Ο Λάζαρος είχε δικηγόρο τον Ανδρέα Αγγελίδη και ο Παπαπέτρου τον Κώστα Βελάρη).

Υ.Γ. Το Ανώτατο έκανε αναφορά σε πολλές αποφάσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό για να στηρίξει την απόφαση του. Χαρακτηριστική είναι μια απόφαση του ΕΔΑΔ υπέρ Πορτογάλλου δημοσιογράφου, που είχε καταδικαστεί στη χώρα του για άρθρο στο οποίο χαρακτήριζε έναν πολιτικό ως παλιάτσο και γελοίο. Εμείς ακόμα δεν είπαμε κανένα παλιάτσο και γελοίο, αλλά μας κάνουν αγωγές ακόμα κι όταν γράφουμε ότι η γνώμη μας είναι ότι οι πολιτικές τους εξυπηρετούν τα τουρκικά συμφέροντα. Ας διαβάσουν όλοι την απόφαση του Ανωτάτου.

Πηγή: http://www.philenews.com/f-me-apopsi/arthra-apo-f/article/537631/i-athoosi-toy-lazaroy-mavroy-oi-paliatsoi-kai-oi-politikoi-mas

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Διαρκης απειλη η Διασκεψη της Γενευης για την Κυπρο

«Η Γενεύη είναι ένα πραξικόπημα, υφαρπαγή της συντακτικής εξουσίας από τον λαό της Κύπρου και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, προκειμένου να καταλύσουν το κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα», τονίζει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο βιβλίο του Η Κύπρος στο στόχαστρο (εκδ. Ινφογνώμων, 2017).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ελάχιστες είναι οι φορές που ένα βιβλίο παρεμβαίνει στην πολιτική επικαιρότητα και καταφέρνει να οξύνει την τρέχουσα αντιπαράθεση. Μια από αυτές είναι το πρόσφατο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, με τίτλο Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες (εκδ. Ινφογνώμων). Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο, που δεν αρκείται σε στερεότυπα ή ευχολόγια. Ανασκευάζει και ακυρώνει με εξαιρετική ευστοχία και βάθος τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και του διεθνούς παράγοντα (που τα υπαγορεύει) και υπεραμύνεται χωρίς εκπτώσεις, χωρίς προσαρμογές στην… πάντα σκληρή πραγματικότητα των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού.

Αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο ήταν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, στις οποίες ο πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης προσήλθε χωρίς να ρωτήσει κανέναν πριν αποδεχθεί την πρόταση, χωρίς να συγκαλέσει καν το Εθνικό Συμβούλιο. Για τον συγγραφέα η πρόταση; είναι όχι μόνο εντελώς παράνομη, αλλά και παράλογη. Επιπλέον, «ακόμη κι αν δεν οδηγήσει σε τελική συμφωνία, παράγει σπουδαία πολιτικά και νομικά αποτελέσματα, συνιστά το πρώτο βήμα προς την αυτοκατάλυση, την αυτοκατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή των Κυπρίων σε “κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα”». Κατά συνέπεια, το τέλος της Διάσκεψης της Γενεύης δεν σημαίνει ότι αποσοβήθηκε κι ο κίνδυνος, δεδομένου ότι, με πρόταση του ίδιου του Ν. Κοτζιά, η Διάσκεψη έγινε διαρκής…

Σημείο αφετηρίας για να γνωρίσουμε τη στάση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν η συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στις 21 Ιανουαρίου 2017, κι όχι φυσικά οι δηλώσεις του on camera ή οι περίφημες «διαρροές» στον Τύπο που ωραιοποιούσαν, σε βαθμό διαστρέβλωσης, την κατάσταση και κατέληγαν σε μια αγιοποίηση του υπουργού. Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην σύμβουλος και θεωρητικός της διπλωματικής πολιτικής του Γ. Παπανδρέου κατά την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στο γερμανικό Μέσο για τη σκοπιμότητα της Διάσκεψης της Γενεύης, ανέφερε κατά λέξη ότι «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν πλήρη πολιτική ισότητα. Θα έχουν δικαίωμα βέτο σε όλα τα πολιτικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Επίσης αναφέρθηκε σε μια Διεθνή Αστυνομική Δύναμη που θα ασκεί την τελική κυριαρχία στο νησί. Με αυτό τον τρόπο όμως διέψευσε δικές του δηλώσεις που επέμεναν ότι δεν ανακατεύεται σε θέματα εσωτερικής δομής του κυπριακού κράτους… Η πρότασή του ανέδυε επίσης την αποκρουστική οσμή του Σχεδίου Ανάν, το οποίο είχε αποδεχθεί ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, που είχε σύμβουλο τον Ν. Κοτζιά και προέβλεπε «την τοποθέτηση ξένων αξιωματούχων με αποφασιστική ψήφο σε όλη τη δομή τελικών αποφάσεων του νέου “κράτους”».

Κατά τον συγγραφέα, «η Διάσκεψη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Πενταμερής Διάσκεψη που ζητούσε πάντοτε η Τουρκία και αρνούνταν κατηγορηματικά να δεχθούν τη σύγκλησή της όλες οι κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974… Ο λόγος για τον οποίο αρνούνταν… είναι ότι με τις συμμετοχές και τη διαδικασία που προέβλεπε, μια τέτοια Διάσκεψη δεν ήταν παρά η εφαρμογή της τουρκικής θέσης ότι η Κύπρος δεν είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, ο λαός του οποίου δικαιούται την αυτοδιάθεση και την αυτοκυβέρνησή του, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου, αλλά ένα νησί όπου κατοικούν δύο “κοινότητες” σε βρετανική αποικιακή ορολογία».

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, που είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, όπως μαρτυρούν όχι μόνο τα δύο προηγούμενα βιβλία του (Η Κύπρος σε παγίδα, 2008 και Η αρπαγή τη Κύπρου, 2004), αλλά και οι συνεχείς παρεμβάσεις του για τρέχοντα θέματα (από το σχέδιο Ανάν μέχρι τη Διάσκεψη της Γενεύης), ανασκευάζει πολύ πειστικά το επιχείρημα Αθήνας και Λευκωσίας ότι προσήλθαν στη Γενεύη με μοναδική επιδίωξη την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων. Αν είναι έτσι, σύμφωνα με τον συγγραφέα «μόνο στη Γενεύη δεν θα πήγαιναν, γιατί εκεί δεν μπορούσαν να το πετύχουν. Όφειλαν να το έχουν θέσει ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης… Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνιστά αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας από το διεθνές Δίκαιο. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ απαιτούν να φύγουν  αυτά τα στρατεύματα το συντομότερο και χωρίς όρους, είτε υπάρχει λύση είτε δεν υπάρχει κι όποια λύση κι αν βρεθεί». Όσο για τη Συνθήκη Εγγύησης «είναι έκπτωτη και παράνομη γιατί συγκρούεται με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ… Η πάγια πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας ήταν ότι οι συνθήκες αυτές και ό,τι απορρέει από αυτές… απλώς δεν υφίστανται, έστω και αν καταγγέλθησαν επισήμως… Ποιος νεκρανέστησε κυριολεκτικά τη Συνθήκη αυτή; Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση, οι ίδιοι δηλαδή που φωνάζουν σε όλους τους τόνους ότι θέλουν να καταργήσουν τις εγγυήσεις!!! Πώς το έκαναν αυτό; Αποδεχόμενοι τη σύγκληση της Διάσκεψης Εγγυητριών Δυνάμεων, όπως τις αποκαλεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στην πρόσκλησή του για τη Γενεύη και όπως τις αποκάλεσε ο ίδιος ο Ν. Κοτζιάς σε δηλώσεις του κατά την έξοδο από συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ».

Στα θετικά σημεία του βιβλίου εντάσσεται η κριτική στάση που τηρεί έναντι της όψιμης αλλά τόσο ισχυρής στροφής της ελληνικής διπλωματίας προς το Ισραήλ, που έχει παρασύρει τους πάντες: πολιτικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές ΑΕΙ, κέντρα μελετών, κ.ο.κ. Ο συγγραφέας του βιβλίου ωστόσο υπενθυμίζει ότι «το Ισραήλ ήταν σύμμαχος της Τουρκίας επί πολλές δεκαετίες και πολέμησε το αίτημα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, ενώ παρακολουθεί πολύ ενεργά, αλλά μάλλον παρασκηνιακά, οτιδήποτε συμβαίνει στο Κυπριακό από το 1955 και μετά και υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν το 2004».

Μία παρατήρηση μας για το πόνημα του Δ. Κωνσταντακόπουλου αφορά τη στάση του έναντι του ΑΚΕΛ, που αγγίζει τα όρια της μεροληψίας. Μολονότι όλα όσα του καταλογίζει είναι ακριβή, μεγαλύτερο κίνδυνο για την ακεραιότητα της Κύπρου αντιπροσώπευε ιστορικά και συνεχίζει να αντιπροσωπεύει η κυπριακή Δεξιά και δη ο ΔΗΣΥ. Αυτή όμως η πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται  στις σελίδες του βιβλίου με τις δέουσες ιστορικές αναφορές. Μία επιπλέον παρατήρηση αφορά την αντιφατική στάση του συγγραφέα απέναντι στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Αν η Κύπρος δεν είχε παραχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στις Βρυξέλλες και διέθετε νομισματική ανεξαρτησία, δεν θα ήταν αναγκασμένη να δεχθεί την Τρόικα και να καταστρέψει το τραπεζικό της σύστημα, όπως έπραξε το 2013, δυναμιτίζοντας όχι μόνο την ευημερία των πολιτών της, αλλά και τις διεθνείς της συμμαχίες. Σε κάθε περίπτωση, οι συγκεκριμένες αδυναμίες δεν μειώνουν την αξία του έργου.

Στην εγκυρότητα του βιβλίου προσθέτουν μία έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη για την Κύπρο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα», με την οποία ξεκινάει το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου και μία γνώμη του κορυφαίου συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη «για την άγνωστης σύνθεσης και αγνώστων σκοπών πολυμερή διάσκεψη Γενεύης», όπου θέτει το αφοπλιστικό ερώτημα «πώς είναι δυνατό μια κυβέρνηση που δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα, αλλά και τον εαυτό της, να υπερασπιστεί την Κύπρο;». Τέλος, ο πρόλογος του πρέσβη Θέμου Στοφορόπουλου, «θρύλου» της ελληνικής διπλωματικής παράδοσης όπως τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, που διατυπώνει την ευχή το συγκεκριμένο βιβλίο «να συμβάλει σε μια συστηματική προσπάθεια μας να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό ως συρροή διεθνών εγκλημάτων, όπως πράγματι είναι»…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Δημοσιογραφία”, τεύχος 16, χειμώνας 2018.

Βρετανια: Πως οι μυστικες υπηρεσιες «εκοβαν» τους αριστερους δημοσιογραφους απο το BBC

Για πολλές δεκαετίες το BBC αρνούνταν ότι συνεργαζόταν με την υπηρεσία αντικατασκοπείας και ασφάλειας της Μεγάλης Βρετανίας, MI5, για να περνά από πολιτικό έλεγχο όσους υπέβαλλαν αίτηση για να εργαστούν εκεί.Όμως στην πραγματικότητα οι διαδικασίες ελέγχου είχαν ξεκινήσει από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του BBC και συνεχίστηκαν μέχρι τη δεκαετία του ’90.

Ο Paul Reynolds, ο πρώτος δημοσιογράφος που απέκτησε πρόσβαση σε όλο το αρχείο με τους φακέλους αξιολόγησης που διατηρεί το BBC, αφηγήθηκε λεπτομερώς τη στενή και μακροχρόνια σχέση μεταξύ του οργανισμού και του MI5.

«Κανόνας: Κράτα το κεφάλι χαμηλωμένο και αντιστάσου σε όλες τις ερωτήσεις» – Αυτό συμβούλευε ένα παλαιότερο στέλεχος του BBC το 1985, δηλαδή λίγο καιρό προτού ο Observer εκθέσει με λεπτομέρειες το έργο που γινόταν στο Δωμάτιο 105 των κεντρικών του BBC.

Διαβάστε τη συνέχεια στο https://info-war.gr/vretania-pos-oi-mystikes-ypiresies-ekovan-toys-aristeroys-dimosiografoys-apo-to-bbc/