Tag Archives: δημογραφικό

Εκθεση-σοκ: Οι Ελληνες θα μειωθούν κατά 2,5 εκατ. έως το 2050… και αυτό είναι μη αναστρέψιμο!

18/10/2018

Συρρίκνωση του πληθυσμού της Ελλάδας εως 1,4 εκατ. το 2035 και εως 2,5 εκατ. το 2050 προβλέπει μεταξύ άλλων η έκθεση της ειδικής επιστημονικής επιτροπής που συνδράμει το έργο της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής. Continue reading Εκθεση-σοκ: Οι Ελληνες θα μειωθούν κατά 2,5 εκατ. έως το 2050… και αυτό είναι μη αναστρέψιμο!

ΣΥΡΙΖΑ και Αμερικανοί: Από τα Μνημόνια στις Βάσεις!

Ο Δημητρής Κωνσταντακόπουλος μιλά με τον Κ. Ουίλς στην εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” του ΑΡΤ FM (29.9.18)
για τις σχέσεις ΣΥΡΙΖΑ και Αμερικανών, τις ξένες βάσεις στην Ελλάδα, τον ρόλο των ΗΠΑ στα μνημόνια και το Μακεδονικό, την τωρινή κατάσταση της χώρας.

(Το ηχητικό ακολουθεί στο τέλος του κειμένου)

Είχα ένα άλλο ηχητικό να βάλουμε, του Α. Παπανδρέου, κάποιο λάθος έγινε και μπήκε του Ν. Μαριά. Δεν έχει σημασία όμως, και ο Μαριάς τα ψέλνει στον Τσίπρα, και ο Παπανδρέου μας έλεγε τότε τι θα συμβεί σήμερα

ΔΚ: Είναι σωστό. O Ανδρέας Παπανδρέου ήταν καταπληκτικός. Ήταν πάρα πολύ οξυδερκής. Ένας από τους καλύτερα ενημερωμένους παγκοσμίως ηγέτες πολύ μεγάλης κουλτούρας, δυστυχώς όμως δεν πήρε τα μέτρα που έπρεπε να πάρει, ώστε να αποτραπούν αυτά τα οποία συνέβησαν. Continue reading ΣΥΡΙΖΑ και Αμερικανοί: Από τα Μνημόνια στις Βάσεις!

Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα θρησκευτικά ζητήματα ήταν πάντα και μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα. Πολύ περισσότερο σήμερα.

Αν η τωρινή κρίση μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ρωσικής Εκκλησίας, αντανάκλαση της σύγκρουσης Αμερικής και Ρωσίας στην Ουκρανία, αφεθεί να εξελιχθεί σε σχίσμα, θα είναι το μεγαλύτερο τράνταγμα της Ορθοδοξίας μετά το 1453. Continue reading Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;

Der Spiegel: Αποστολή εξετελέσθη – Η Ελλάδα πεθαίνει

11 Αυγούστου, 2018

Εκτενές ρεπορτάζ για την Ελλάδα με αφορμή την επικείμενη ολοκλήρωση του προγράμματος βοήθειας φιλοξενεί το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel με τίτλο «Αποστολή εξετελέσθη-Η Ελλάδα πεθαίνει». Continue reading Der Spiegel: Αποστολή εξετελέσθη – Η Ελλάδα πεθαίνει

Που παμε;

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα μπορούσα να σχολιάσω τη σύγκρουση για τις τηλεοράσεις. Πόσοι ‘Ελληνες όμως πιστεύουν ότι αφορά τη ζωή ή τη χώρα τους; Να τεκμηριώσω γιατί οι φόροι είναι εξωφρενικοί; Ναι, αλλά πως θα τους μειώσουμε, χωρίς να καταστρέψουμε περαιτέρω την “γενιά των 100 ευρώ”, τα σχολεία και τα νοσοκομεία μας; Θα μπορούσα να αναφερθώ στους ανθρώπους που πεθαίνουν λόγω ελλείψεων κρεβατιών στις εντατικές. Η Τρόικα όμως θα ζητούσε ισοδύναμα, φόρους, περικοπές συντάξεων, στέλνοντας περισσότερους απόμαχους στον άλλο κόσμο.

 

Με κίνδυνο να με πείτε μονότονο ή βαρετό, θάθελα να επαναφέρω στη συζήτηση το κύριο (όχι μόνο) πρόβλημα, που έφερε αυτή την κυβέρνηση στην εξουσία, και σχεδόν όλοι προτιμούν να αποφεύγουν. Αν η χώρα δεν τολμήσει να το ξαναδεί κατάματα, είναι χαμένη.

 

Από το 2010 βρισκόμαστε στην κατά Σόρος “σπείρα θανάτου”. Αποπληρώνουμε κανονικά μη βιώσιμο χρέος, δεσμευόμενοι ταυτόχρονα σε μέτρα που πλήττουν την ικανότητα εξυπηρέτησής του! Η χώρα, εξυπηρετώντας μη βιώσιμο χρέος και τηρώντας διαδοχικά Μνημόνια διαλύεται ξεπουλώντας τα πάντα.  Αν μερικοί αναγνώστες δυσαρεστούνται με την υπενθύμιση, ας αναρωτηθούν αν επισκέπτονται τον γιατρό τους ζητώντας, όχι να τους θεραπεύσει, αλλά να κάνει ευχάριστη διάγνωση.

 

Δυστυχώς, αυτό παραμένει κεντρικό πρόβλημα. Κι επειδή κατά βάθος όλοι το ξέρουν, ακόμα μη ομολογώντας το, πολλοί δεν θέλουν καν να σκέφτονται την κατάσταση, να διαβάζουν εφημερίδες, αν έχουν ακόμα λεφτά να αγοράσουν, να ακούνε τηλεόραση και βεβαίως πολιτικούς, που τσακώνονται όλο και πιο βίαια, επί παντός του επιστητού, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν για την “ταμπακέρα”. Αδυνατούν να διαγράψουν κάποια λίγο σοβαρή πρόταση σωτηρίας του ελληνικού λαού από την υπαρξιακή απειλή που συνιστά το μνημονιακό καθεστώς.

 

Οι ‘Ελληνες μοιάζουν αποσβολωμένοι. ‘Οταν βλέπουμε εφιάλτες στον ύπνο, ξυπνάμε να ησυχάσουμε. ‘Οταν η ίδια η πραγματικότητα είναι εφιάλτης, κλείνουμε τα μάτια να μη τη δούμε.

 

Οι κυβερνώντες ήρθαν στην εξουσία επαγγελλόμενοι την ρήξη με τα Μνημόνια, που τώρα εφαρμόζουν παραδειγματικά. Υποστηρίζουν ότι ρήξη σημαίνει καταστροφή (αλλά το ίδιο δεν σημαίνουν τα Μνημόνια;). Μετετράπησαν, δια του παραδείγματος, στον καλύτερο σύμμαχο της επιδίωξης των Δανειστών να μας πείσουν ότι δεν έχουμε άλλη λύση από το να αυτοκτονούμε για να μην πεθάνουμε! Οι φιλοδοξούντες να τους διαδεχθούν ισχυρίζονται ότι το τραίνο πάει στη σωστή κατεύθυνση, το πρόβλημα είναι ο μηχανοδηγός.

 

Δυστυχώς, όλοι οι νεκροθάφτες ίδιοι είναι σε τελική ανάλυση. Το πρόβλημα είναι στις ράγες του τραίνου, όπως περιγράφονται, με σχολαστική ακρίβεια, στους όρους των Δανειακών Συμβάσεων και των Μνημονίων. Στην Ελλάδα δεν εφαρμόζεται πρόγραμμα έστω πολύ οδυνηρών “προσαρμογών” και “μεταρρυθμίσεων”. ‘Οταν ρώτησα τον Ράιχενμπαχ πως εξηγεί τη διαφορά ανάμεσα στην (καθόλου καλή) κατάσταση σε Πορτογαλία ή Κύπρο και την ελληνική τραγωδία, η απάντησή του ήταν πολύ απλή: “Στην Ελλάδα αφαιρέσαμε τρεις φορές περισσότερη ζήτηση από την Πορτογαλία”.

 

Εδώ εφαρμόζεται πρόγραμμα κοινωνικο-οικονομικής καταστροφής του ελληνικού λαού, που επιτρέπει με τη σειρά της, την άνευ αντίδρασης υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και του κράτους του.

 

Αυτό δεν είναι θέμα εκτίμησης, αλλά ακράδαντων στοιχείων. Η πτώση του ΑΕΠ είναι μεγαλύτερη (ως ποσοστό) από τις υλικές απώλειες της Γαλλίας ή Γερμανίας κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε όρους ΑΕΠ και ανεργίας, η ελληνική κρίση είναι βαθύτερη από την μεγαλύτερη διεθνή κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, το 1929. Η ελληνική ύφεση είναι η μακρύτερη διεθνώς τα τελευταία 300 χρόνια που υπάρχουν στοιχεία. Είναι αυτό πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδας;

 

Το τρίτο μνημόνιο είναι “μνημόνιο της ιδιοκτησίας”. Το ελληνικό κράτος “απαλλάσσεται” από το σύνολο της ήδη υποθηκευμένης περιουσίας του και το ίδιο γίνεται με την ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων. Η λεηλασία της χώρας δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, εκτός της κατάρρευσης του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, αλλά και εκεί έγινε κυρίως από ντόπιους.

 

Το μεγαλύτερο μέρος της κρατικής, λαϊκής, εθνικής κυριαρχίας μεταβιβάστηκε ήδη στους ξένους. Η Τρόικα τηλεφωνεί κάθε απόγευμα στην κυβέρνηση, να της πει ποιές δηλώσεις ή ενέργειες των στελεχών της δεν είναι σύμφωνες με το πρόγραμμα, ζητώντας επανόρθωση.

 

Εξαντλημένος οικονομικά, έχοντας υποστεί συντριπτικό ηθικό πλήγμα στην αυτοπεποίθηση-αυτοεκτίμησή του από τις οβιδιακές μεταμορφώσεις των πολιτικών κομμάτων και την τύχη της εντολής του το 2015, ο ελληνικός λαός συρρικνώνεται και δημογραφικά (χώρια τις εντεινόμενες γεωπολιτικές απειλές). Σύντομα δεν θα υπάρχουν καν αρκετοί ‘Ελληνες και δεν θα είναι σε κατάσταση να υπερασπιστούν οτιδήποτε. Η “Ελληνική Δημοκρατία”, το κράτος που προέκυψε από τον ξεσηκωμό του 1821 πνέει σήμερα τα λοίσθια. Θα υπάρχει στο μέλλον, όχι όμως ως κράτος των Ελλήνων.

 

‘Οταν συζητάει λοιπόν κάποιος τις όντως πολύ μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους ρήξης με τους Δανειστές, πρέπει, αν θέλει να είναι στοιχειωδώς σοβαρός, να βάζει στη ζυγαριά την εναλλακτική, την απώλεια δηλαδή των βασικών όρων αξιοπρεπούς επιβίωσης του ελληνισμού (στοιχειωδώς κυρίαρχο, δημοκρατικό κράτος).

 

16.11.2016
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Zero, τεύχος Δεκεμβρίου

 

Η καταστροφη του εθνους κρατους: Απο την οικονομια στη δημογραφια και στη γεωπολιτικη

Η Ελλάδα και με το προσφυγικό μετατρέπεται επισήμως σε χώρο από χώρα , με κίνδυνο ακόμη και εθνικών ακρωτηριασμών που όμως θα είναι απλά η κατάληξη μίας διαδικασίας, όπου ήδη οι κρίσιμες αποφάσεις για την πατρίδα μας από το πρώτο κιόλας μνημόνιο λαμβάνονται εκτός Ελλάδας. 

Αυτό είπε μεταξύ άλλων ο αναλυτής και δημοσιογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος μιλώντας στο Ράδιο  9.84.

Ο ίδιος εκτιμά ότι η οικονομική επιτροπεία στη χώρα ήταν ένα πολύ ευρύτερο σχέδιο, που περιλαμβάνει και γεωπολιτικές ανακατατάξεις και αλλαγή του συστήματος εξουσίας σε όλη την Ε.Ε. με την Ελλάδα να αποτελεί το εργαστήριο δοκιμής όλων όσων θα αποτελούν σε λίγα χρόνια τη νέα κανονικότητα στην Ευρώπη.

Ο ίδιος μίλησε για τον ρόλο των ΗΠΑ σε ζητήματα όπως με τα Σκόπια και την Κύπρο, αλλά και για το πώς η Τουρκία μετέχει στο πολιτικό παζάρι με την εργαλειοποίηση του Προσφυγικού.

“Προσφυγικo μνημoνιο”

Του Δημήτρη Κωσνταντακόπουλου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., στην προσπάθειά της να επιβραδύνει την εφαρμογή του Τρίτου Μνημονίου και να επιβιώσει πολιτικά για ένα διάστημα, ετοιμάζεται να υπογράψει, στη σύνοδο κορυφής, το νέο, “προσφυγικό Μνημόνιο” αυτοκαταστροφής, αυτοχειριασμού του ελληνικού λαού και του κράτους του. Αν δηλαδή άλλες αντιθέσεις επιτρέψουν κάποια κατάληξη σε αυτή τη σύνοδο.

‘Ηδη το έχει μισοϋπογράψει, αποδεχόμενη κατ’ αρχάς το κλείσιμο των συνόρων και την αποθήκευση στη χώρα δεκάδων σήμερα, εκατοντάδων χιλιάδων αύριο δυστυχισμένων ανθρώπων, που δεν έχει απολύτως καμία δυνατότητα να φροντίσει, να περιθάλψει και πολύ περισσότερο να εντάξει οπουδήποτε.

 Χώρια οι ενδεχόμενες στρατηγικές παραχωρήσεις της ΕΕ προς την ‘Αγκυρα, απολύτως βλαπτικές και για τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, και για την τουρκική δημοκρατία και για την προοπτική μιας δημοκρατικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην οποία ομνύουν όλες οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.

 

Ασυνάρτητη τακτική χωρίς στρατηγική

‘Οπως συνέβη και το καλοκαίρι, με το τρίτο μνημόνιο, πήγαμε κια στο ζήτημα αυτό σε μια αρχική επίδειξη θορυβώδους αντίστασης, με τις απειλές για βέτο και την ανάκληση του Πρέσβη στη Βιέννη, που τελικά διευκόλυναν την τελική υποχώρηση. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν όλα αυτά προσχεδιάστηκαν, μπορεί να έγινε και αυτό, αλλά έτσι κι αλλοιώς εκεί θα φτάναμε. ‘Οταν ο καπετάνιος μέσα στην καταιγίδα δεν έχει καθαρή ιδέα που θέλει να πάει και τι γίνεται και τι δεν γίνεται, όταν το κόμμα του έχει θεωρήσει περιττή πολυτέλεια και έχει αρνηθεί επί χρόνια, με λυσσώδη επιμονή, κάθε προσπάθεια να ανοίξει συζήτηση στο εσωτερικό του, για το μεταναστευτικό και την εξωτερική πολιτική, όταν δεν έχει σχέδιο, είναι τελικά αναπόφευκτο να καταντήσει – και μαζί του η χώρα που κυβερνά, αντικείμενο, “κλωτσοσκούφι” κατά το κοινώς λεγόμενο, αντί για υποκείμενο στην κρίση.

Είναι βεβαίως εκ του πονηρού να αποδίδει κανείς όλη την ευθύνη για όσα συμβαίνουν με το προσφυγικό στον ΣΥΡΙΖΑ, αγνοώντας την παντελή αποσύνθεση του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας και το διεθνές περιβάλλον. Αυτή εδώ είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση, και ακόμα και η πιο σοβαρή και επιδέξια κυβέρνηση θα δυσκολευόταν να τη βγάλει πέρα. Αν όμως και η κυβέρνηση δεν πολυκαταλαβαίνει τι γίνεται και τι θέλει, τότε η καταστροφή γίνεται αναπόφευκτη.

Εχει όμως δυστυχώς και ο ΣΥΡΙΖΑ την ιδιαίτερη συμβολή του σε αυτό που ήταν από καιρό ώριμο για άλλους λόγους να γίνει,πιθανώς θα γινόταν και χωρίς τη δική του συμβολή στο τέλος και συνιστά πιθανότατα μια από καιρό προγραμματιζόμενη μεγάλου μεγέθους διεθνή προβοκάτσια, τη διοχέτευση δηλαδή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη και, τελικά, τον εγκλωβισμό τους στην πρώτη. Θα έπρεπε να είχε προβλέψει για ποιούς σκοπούς θα χρησιμοποιούνταν το μήνυμα “είστε καλοδεχούμενοι”, το έστω καλή τη πίστει, αλλά χωρίς κανένα ρεαλισμό εκπεμφθέν από την Αθήνα. ‘Οτι θα χρησιμοποιούνταν δηλαδή από το καθεστώς Ερντογάν, για να στηθεί μια πολύ μεγάλη διεθνής προβοκάτσια και να οδηγηθούμε τελικά εκεί που οδηγηθήκαμε. (Πριν από πολλά χρόνια τα ίδια έκαναν οι “εθνικόφρονες” τότε και διάφοροι συμπαραστάτες των Κούρδων, παροτρύνοντας τον αρχηγό τους Οτσαλάν να έρθει να “φιλοξενηθεί” στην Ελλάδα, χωρίς ούτε να εκτιμήσουν σωστά τις συνθήκες, ούτε να μπορούν ή να ξέρουν πως να εξασφαλίσουν την προστασία του).

 

‘Ατακτη υποχώρηση

Είναι γεγονός ότι και αυτά να μην υπήρχαν, η γεωγραφία της χώρας και η διεθνής κατάσταση την επιβαρύνουν και σε μια κατάσταση τέτοιας αδυναμίας της είναι το πιθανότερο τελικό θύμα, αυτός που φορτώνεται τον “μουντζούρη”, ένα πρόβλημα που όλοι θέλουν να διώξουν από την αυλή τους. Από την αναγνώριση όμως αυτής της πραγματικότητας, μέχρι το να διευκολύνεις μόνος σου την υλοποίηση των σχεδίων τους και να αποδεχτείς με την υπογραφή μας το κακό που πάει να γίνει στη χώρα μας, τη μετατροπή της σε χωματερή ανθρώπων δηλαδή, υπάρχει μαγάλη διαφορά, γιατί αυτό πάει να γίνει τώρα με την άκριτη δηλαδή αποδοχή του σχεδίου Γιούνκερ-Μέρκελ για κλείσιμο των συνόρων και νέες σοβαρότατες παραχωρήσεις στην Τουρκία (που η ‘Αγκυρα θα τις εγκολπωθεί για να μην εφαρμόσει τις υποσχέσεις της και να συνεχίζει την αποστολή προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, ανάλογα με τη διάθεσή της να πιέσει την Αθήνα).

Το να επιμείνει η Αθήνα στην άσκηση πίεσης στην Τουρκία, στην άμεση μετεγκατάσταση όσων ήδη συμφώνησαν να πάρουν οι άλλοι Ευρωπαίοι δεν είναι εξτρεμισμός. Το να αρνηθεί το κλείσιμο των συνόρων επίσης. Φτάσαμε τώρα στο σημείο να μη διαμαρτύρεται για τις εχθρικές προς την Ελλάδα ενέργειες της πΓΔΜ ή και της Ρώμης που στέλνει καραμπινιέρους να φυλάνε τα σύνορα της Αλβανίας και της Βουλγαρίας με την Ελλάδα (!) – και πως να διαμαρτυρηθεί βέβαια, αφού υλοποιούν το σχέδιο που φαίνεται ότι αποδέχτηκε η Αθήνα!

Ούτε φυσικά είδαμε καμιά παράσταση στον “μεγάλο φίλο” αυτής της κυβέρνησης, την κυβέρνηση των ΗΠΑ, χωρίς την έγκριση των οποίων “δεν κουνιέται φύλλο” στα Σκόπια και που διαθέτουν τεράστια επιρροή στις χώρες του Βίζεγκραντ.

Η ελληνική κυβέρνηση, αν θέλει να αποφύγει τη δική της και την καταστροφή της χώρας, πρέπει να σταματήσει τις επόμενες ώρες αυτή την νέα πορεία αυτοκαταστροφής, δηλώνοντας στους εταίρους της να βρουν όποια λύση θέλουν, αλλά ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να δεχτεί λύσεις που “παρκάρουν” στη χώρα δυνητικά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, όταν έχει ήδη 1.500.000 ανέργους, 250.000 υποσιτιζόμενους μαθητές και έχει ήδη υποστεί μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή λόγω των Μνημονίων που της εφάρμοσαν, μια καταστροφή που συνεχίζεται και επί “αριστεράς”, έχοντας ήδη υπερβεί τις υλικές καταστροφές της Γερμανίας ή της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μπορεί και να μην μπορεί να τους εμποδίσει να κάνουν αυτό που θέλουν. Αλλά δεν πρέπει τουλάχιστον να τα υπογράφει. Τώρα φέρεται σαν εκείνο τον ήρωα στην ελληνική ταινία που έλεγε “Πεινάω, πεινάω, δώστε μου να φάω και σας υπογράφω ότι θέλετε”.

 

Συμπαράσταση στους πρόσφυγες και ο ρόλος των ΜΜΕ

Ο ελληνικός λαός έχει γράψει ήδη λαμπρή σελίδα στην ιστορία του με τη συμπαράστασή του προς τους πρόσφυγες. Η συμπαράσταση αυτή παραμένει ουσιώδης για να διατηρήσουμε τη δική μας ανθρώπινη υπόσταση και για να προστατεύσουμε την εικόνα της χώρας μας, την “ασπίδα” του πολιτισμού μας.

Αλλά ούτε τους πρόσφυγες θα ωφελήσουμε, ούτε τον εαυτό μας, αποδεχόμενοι τη διάλυση της χώρας μας.

 Τα ελληνικά ΜΜΕ, που διοικούνται και καθοδηγούνται από “φιλελεύθερους” της αριστεράς και της δεξιάς και, τελικά, δυνάμεις του εξωτερικού, μας δείχνουν τώρα το δράμα των προσφύγων και θα είμαστε ασφαλώς κτήνη αν μας άφηνε ασυγκίνητους. Το κάνουν όμως για να βοηθήσουν το πέρασμα του προσφυγικού Μνημονίου, του σχεδίου Γιούνκερ-Μέρκελ, για αποδοχή από την Ελλάδα του κλεισίματος των συνόρων και “προσωρινή αποθήκευση” που θα αποδειχθεί μόνιμη, πιθανώς εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Οι φιλελεύθεροι χρησιμοποιούν ακόμα μια φορά τις τεχνικές του “Δόγματος του Σοκ”, δηλαδή μια βαθειά αλήθεια που κινητοποιεί συναισθηματικά και εγκαλεί ηθικά, για να στηρίξουν ένα μεγάλο ψέμμα. Το ότι δηλαδή μπορεί η Ελλάδα, στην κατάσταση που βρίσκεται, να φιλοξενήσει έναν παρόμοιο αριθμό ανθρώπων, που επιπλέον διακρίνονται από πολύ διαφορετικά, δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα, αλλά διαφορετικά, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και κώδικες συμπεριφοράς, χωρίς να διαλυθεί η ήδη διαλυμένη σύμπασα χώρα.

Το ίδιο έκαναν και όταν έφεραν τα Μνημόνια. Χρησιμοποίησαν την αλήθεια για το κακό χάλι της Ελλάδας και τις υπαρκτές αλλά διογκωμένες ευθύνες του ελληνικού λαού (“όλοι μαζί τα φάγαμε”), για να μας κάνουν να αποδεχτούμε και να δικαιολογήσουμε την επίθεση των ξένων εναντίον μας. Είναι τόσο μεγάλη η ενοχή που μας “φόρεσαν” (ακριβώς γιατί στηρίζεται και σε αλήθειες, έστω διογκωμένες), που, σε συνδυασμό με την (εν μέρει βάσιμη) αίσθηση αδυναμίας, αίσθηση που επέτεινε η “συνθηκολόγηση χωρίς μάχη” του Ιουλίου, εξηγούν γιατί δεν έχει αναπτυχθεί ανάλογο κίνημα συμπαράστασης στους συμπατριώτες μας που υποφέρουν τα πάνδεινα, αλλά και πιο μαχητικής αντίθεσης στα καταστροφικά σχέδια του Κουαρτέτου.

 

Με επιδέξια χρήση της “αλήθειας” οικοδομούνται τα καλύτερα ψέμματα και οι πιο αποτελεσματικές απάτες!

 Με την ίδια ευκολία που μας παρουσιάζουν σήμερα το δράμα των προσφύγων, τα ΜΜΕ θα μας παρουσιάσουν, όταν τα πολιτικά συμφέροντα των ξένων, που τελικά υπηρετούν, επιβάλλουν την αποσταθεροποίηση της χώρας, εγκλήματα που αναπόφευκτα θα γίνουν και ίσως έχουν ήδη γίνει σε μερικές περιπτώσεις και θα χρησιμοποιήσουν τότε την δικαιολογημένη αγανάκτηση που θα προκύψει, για να κάνουν μπάχαλο την Ελλάδα.

 

Η τελική επιδίωξη του ελληνικού “πειράματος”

‘Εχουμε υπογραμμίσει από την αρχή της κρίσης ότι τελική επιδίωξη του προγράμματος δεν είναι η νεοφιλελεύθερη κοινωνική ισοπέδωση. Αυτή γίνεται αλλά είναι μόνο το μέσο για κάτι άλλο, πολύ βαθύτερο και σοβαρότερο, δηλαδή για την καταστροφή των πιο ζωτικών λειτουργιών του έθνους-κράτους και την “αρπαγή” του. Θα ρουφήξουν όλη την ουσία του και θα αφήσουν στο τέλος το “τσόφλι” του, την ταμπέλα “Ελληνική Δημοκρατία”. ‘Ηδη άλλωστε, έχουν σε μεγάλο βαθμό αναλάβει με το Κουαρτέτο, που κρύπτεται πίσω από την τύποις λειτουργούσα κυβέρνηση, την πραγματική εξουσία στη χώρα.

Αν ήθελαν μόνο ριζικό νεοφιλελευθερισμό, θα μείωναν π.χ. τη ζήτηση όσο τη μείωσαν στην Πορτογαλλία, δηλαδή τρεις φορές λιγότερο από την Ελλάδα, δεν θα προκαλούσαν οι ίδιοι αυτό το Κραχ της ελληνικής οικονομίας που υπερβαίνει το Κραχ του 1929. Αν είχαν κάνει λάθος στο πρόγραμμα θα έκαναν σε κάποιο σημείο μια διόρθωση χωρίς να ανατρέψουν τη λογική του. Θα στήριζαν λίγο την δική τους κυβέρνηση Σαμαρά για να το φέρει σε κάπως βιώσιμο πέρας.

‘Οχι, δεν θέλουν νεοφιλελεύθερη διόρθωση. Στην Ελλάδα πειραματίζονται τη δημιουργία νέου “ευρωπαϊκού και παγκόσμιου υποδείγματος”, μια βαθιά “αλλαγή καθεστώτος” που, αν αφεθεί στη λογική της, πάει στην ανατροπή των επιτευγμάτων της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού, των μεγάλων ευρωπαϊκών επαναστάσεων, περιλαμβανομένης της ελληνικής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και το συνδυάζουν αυτό με ιδιαίτερες γεωπολιτικές και με “ιδεολογικές” επιδιώξεις (λόγω της ιδιάζουσας σημασίας της Ελλάδας στην παγκόσμια ιστορία και του “αντιστασιακού DNA” των Ελλήνων που πρέπει να τσακίσουν και να ξεριζώσουν).

Παλληκάρι και αγωνιστής όλη τη ζωή του, ο φίλος μου ο Βαγγέλης μούπε τις προάλλες: “Αν δεχτώ ότι έχεις δίκηο, θα με πιάσει απελπισία. Πως θα τα βγάλουμε πέρα με τέτοιες δυνάμεις;”

“Ωραία”, του απάντησα, “να εφαρμόσεις αυτή τη μέθοδο την επόμενη φορά που θα πας σε γιατρό. Πες ότι θέλεις να σου κάνει μια διάγνωση που να την αντέχεις”.

Ασφαλώς η απελπισία είναι κακός σύμβουλος, το ίδιο είναι όμως και οι αυταπάτες. Ο ελληνικός λαός έχει αστείρευτες δυνάμεις για να επιβιώσει και στις πιο δύσκολες καταστάσεις – άλλα είναι τα ελαττώματά του. Το πρώτο βήμα όμως για να το καταφέρει είναι να κάνει ορθή διάγνωση της κατάστασης, να βγάλει το κεφάλι του από την άμμο και να δει την πραγματικότητα κατάματα. ‘Ηταν πάρα πολύ δύσκολο να το καταφέρουν, ο Πάρις όμως σκότωσε τον Αχιλλέα και ο Δαυίδ τον Γολιάθ. ‘Ηταν πιο έξυπνοι και πιο εύστοχοι από τους αντιπάλους τους.

 

Η δημογραφία

Για τους λόγους που εξηγήσαμε πιο πάνω, το προσφυγικό μνημόνιο έχει και μια ακόμα σημασία. Βάζει τα θεμέλια για την επιταχυνόμενη δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού ενός κράτους που υπήρξε πάντα και μόνο ως κράτος των Ελλήνων, όπου χρησιμοποιούμε τον όρο με την έννοια της συνείδησης, όχι της φυλετικής καταγωγής. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι και μη ‘Ελληνες δεν μπορούν να γίνουν πολίτες του. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μοχθεί είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, να κάνει εδώ το σπιτικό του και να στερείται αιωνίως πολιτικών δικαιωμάτων.

‘Αλλο αυτό και άλλο η βίαιη δημογραφική αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης του πληθυσμού, του λαού, που, όπως γνωρίζουμε από τον καιρό του Θουκυδίδη και του Περικλή, αποτελεί τη βάση της Δημοκρατίας. Η κυριαρχία δεν είναι αφηρημένο πράγμα, ακολουθεί τον λαό, διδάσκει ο πρώτος. ‘Ηδη άλλωστε, τα οικονομικά Μνημόνια φροντίζουν για την αποδήμηση όλο και περισσότερων νέων Ελλήνων όπου βρουν και των πιο ηλικιωμένων, φιλάσθενων και αδύναμων προς το υπερπέραν με επιταχυνόμενους ρυθμούς, ενώ πέφτουν κατακόρυφα οι γεννήσεις.

Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα πυκνότητας κατοίκων και βέβαια πρέπει να επικρατεί μεγάλη ταραχή στο κρανίο για να νομίσει κάποιος ότι θα το λύσει στην Ελλάδα με την εισαγωγή Νιγηριανών και Αφγανών στις σημερινές συνθήκες. Πηγαίνετε μια βόλτα πίσω από την Ομόνοια, αν έχετε αμφιβολίες επ’ αυτού. Εμείς προτείνουμε, σε όσους το πιστεύουν, να πάνε τη λογική τους στα άκρα και να επιδιώξουν να δημιουργήσουν χοτ σποτ στις καλές βόρειες και νότιες γειτονιές της Αθήνας, να επωφεληθούν και οι ίδιοι, εκεί που μένουν, από την ανανέωση της δημογραφίας.

Δεν ζούμε, ούτε έχουμε προσχωρήσει με τη θέλησή μας, σε κάποια παγκόσμια δημοκρατική ή σοσιαλιστική, υπερεθνική “ομοσπονδία”. Το έθνος κράτος είναι το μόνο πλαίσιο, ίσως ανεπαρκές και προβληματικό, αλλά το μόνο όπου οι πολίτες μπορούν να ελπίζουν σε κάποιο έλεγχο των εξουσιών που τους διαφεντεύουν, σε κάποια ασφάλεια. Δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω ανθρώπους που θεωρούν εαυτόν προοδευτικό και πιστεύουν πρόοδο τα έθνη να διαλυθούν στον χυλό της παγκοσμιοποίησης, μιας παγκόσμιας δικτατορίας του Χρήματος και της Αμερικής δηλαδή. Δείτε τους δυστυχισμένους πρόσφυγες. Σε νομαδικά ζώα θέλουν να μας μετατρέψουν όλους οι άρχοντες του κόσμου που ζούμε.

 

Από την οικονομία στη γεωπολιτική

Το “προσφυγικό μνημόνιο” θα το ακολουθήσει σύντομα, όπως πάνε τα πράγματα, ήδη σχηματίζεται, το γεωπολιτικό μνημόνιο, που θα προβλέπει τη διάλυση του κυπριακού κράτους και θα θέτει υπό εποπτεία τον “σκληρό πυρήνα” της ελλαδικής λαϊκής-κρατικής-εθνικής κυριαρχίας. Η άρνηση στον ελληνικό λαό της κυριαρχίας που νομίμως ασκεί στις χώρες που κατοικεί, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το πλειστάκις ρητά διατυπωμένο όνειρο των πιο σκοτεινών κύκλων του βρετανικού ιδίως και αμερικανικού ιμπεριαλισμού, και όχι μόνο, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Ο ίδιος ο θεωρητικός του πιο εξτρεμιστικού ιμπεριαλισμού της εποχής μας, ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, από τους αρχιτέκτονες, με τις ιδέες του, της καταστροφής στη Μέση Ανατολή και του “πολέμου των πολιτισμών”, έχει πει στους ‘Ελληνες, με τις ταξινομήσεις που προτείνει, ότι τους θεωρεί εχθρούς.

Ο τελικός προορισμός αυτής της διαδρομής, αν ο ελληνικός λαός δεν βρει το κουράγιο, το μυαλό και την ηγεσία να τη σταματήσει, θα είναι η πλήρης καταστροφή και διάλυση του ελληνικού έθνους, η δημιουργία μιας πιθανώς ακρωτηριασμένης “Ελλάδας χωρίςΕλληνες”, κατά την προσφυή έκφραση του Μίκη Θεοδωράκη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ. χωρίς δικό της, εθνικό σχέδιο και πρόταση, με τελείως συγχισμένη κατανόηση της εθνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς πραγματικότητας, με μοναδικό της πρόγραμμα την “εξουσία για την εξουσία”, έχει γίνει τώρα, ξανά, το ασυνείδητο όργανο των πιο επικίνδυνων δυνάμεων που έχει παράγει η ιστορική διαδρομή του ανθρώπινου γένους. Δεν αντιλαμβάνεται καν, ότι συνιστά χοντρό δούλεμα, βαριά ειρωνεία, η πρόσφατη απονομή στον κ. Τσίπρα, από τουρκικό ίδρυμα, του τίτλου επίτιμου Διδάκτορα Οικονομικών. ‘Οπως το 2015, η υποτιθέμενη διαπραγμάτευση δεν χρησίμευσε παρά στην αποδοχή της τελικής συνθηκολόγησης, έτσι και τώρα προσγειωνόμαστε σιγά – σιγά στην πραγματικότητα της παραμονής, με την υπογραφή μας, εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η παρουσία των οποίων, αν μη τι άλλο, θα καταστήσει σχεδόν αδύνατη την αποτίναξη των νεοαποικιακών δεσμών και θα μας καταστήσει εσαεί όμηρους των “Πιστωτών”, αλλά και της ‘Αγκυρας, που πότε θα ανοίγει και πότε θα κλείνει, κατά το δοκούν τη στρόφιγγα των προσφυγικών ροών.

‘Οπως και το 2010 η κυβέρνηση της Αθήνας, ελεγχόμενη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τους ξένους, αφού δεν είχε η ίδια δικό της μυαλό και σχέδιο, έπαιξε τον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου” και του “πράκτορα του Χάους” στην Ευρώπη, έτσι και τώρα, με το προσφυγικό, η Ελλάδα φορτώνεται το βάρος όλης της προσφυγικής κρίσης, όπως φορτώθηκε το βάρος όλης της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Με τους πρόσφυγες και με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι η Ευρώπη μπήκε στον αστερισμό της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης. Η Ελλάδα ξαναβρίσκεται στην “πρώτη γραμμή”, επιβεβαιώνοντας την παγκόσμια σημασία του “πειράματος” που εδώ πραγματοποιείται.

“Μια φορά να γυρίσεις την πλάτη, θα τρέχεις σε όλη σου τη ζωή”, είπε κάποτε στον συγγραφέα αυτών των γραμμών, ο κορυφαίος “μυστικοσύμβουλος” του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά τον Ιούλιο, η “Αριστερά χωρίς Αριστερούς” του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του, αποδεικνύεται εξίσου καταστροφική με τους προηγούμενους διαχειριστές της εξουσίας. Με την υπογραφή της στο τρίτο μνημόνιο, κουρέλιασε ήδη την τιμή μιας παράταξης για την οποία χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους στην Ελλάδα και της οποίας το ηθικό κεφάλαιο είχε παραμείνει μέχρι τώρα εθνική παρακαταθήκη, που την αναγνώριζαν και οι αντίπαλοί της. Αναγκάζει τώρα έναν γέροντα, τον Μανώλη Γλέζο, τον “πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης”, τρις καταδικασμένο σε θάνατο, να ζητάει και να ξαναζητάει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για την εμπιστοσύνη που έδειξε στον Τσίπρα. Δεν μπορεί πια να βρει κανένα σημείο αντίστασης.

Σταματήστε την πορεία άμεσα, φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεστε υπαίτιοι και συνένοχοι της μεγαλύτερης καταστροφής της παγκόσμς Αριστεράς, μετά την προσχώρηση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ στους οπαδούς της Θάτσερ και του Ρήγκαν, που πλήρωσε τόσο ακριβά ο λαός του, μετά οι λαοί της Αραβίας και τώρα αρχίζουν να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι. Και μην έχετε καμία αυταπάτη. Τραγικό θα είναι, προς παγκόσμιο παραδειγματισμό, το τέλος που σας ετοιμάζουν οι διεθνείς δήθεν φίλοι σας. Ο “χρόνος”, που εσείς νομίζετε ότι κερδίζετε, τον χρησιμοποιούν για να βάλουν καλύτερα τη θηλειά στον λαιμό σας.

 

Αθήνα 16 Μαρτίου 2016

www.konstantakopoulos.gr

Απο τον οικονομικο στον γεωπολιτικο “πολεμο” κατα της Ελλαδας

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πόσος ήταν ο προϋπολογισμός του Πανεπιστημίου Αθηνών προ κρίσεως; Ογδόντα οκτώ εκατομμύρια ευρώ.

Πόσος είναι ο προϋπολογισμός του σήμερα; ‘Εντεκα εκατομμύρια ευρώ.

Πόσοι μαθητές υποσιτίζονται στα ελληνικά σχολεία; Διακόσιες πενήντα χιλιάδες.

Ποιά θέση έχει η Ελλάδα στον δείκτη παιδικής φτώχειας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης; Την πρώτη.

Ξέρετε ότι λόγω της αύξησης της ζήτησης στα κοινωνικά παντοπωλεία Θεσσαλονίκης για δέματα φαγητού σε φτωχούς, υπάρχει λίστα αναμονής που διαρκεί τέσσερις έως έξη μήνες;

Τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτά τα νούμερα; Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση σήμερα να φιλοξενήσει ούτε 50, ούτε 100, ούτε 150 χιλιάδες. Δεν μπορεί να φιλοξενήσει στην πραγματικότητα ούτε έναν πρόσφυγα. Και πολύ κακώς ο κ. Τσίπρας δέσμευσε την άτυχη χώρα του ότι θα πάρει 50.000 και τώρα ετοιμάζεται να ανεβάσει αυτό το νούμερο, στην πράξη, αν όχι στις συμφωνίες, όσο γουστάρουν οι Ευρωπαίοι “εταίροι”-αποικιοκράτες και η Τουρκία.

‘Επρεπε να πει στους “εταίρους”, ήδη στην προηγούμενη σύνοδο, ότι η χώρα του έχει καταστραφεί, εκτελώντας τις οδηγίες τους, και να ζητήσει εξαίρεση από την κατανομή μεταξύ των χωρών της ΕΕ, λόγω μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης που πλήττει τη χώρα και απειλεί την επιβίωση και ασφάλεια των κατοίκων της.

Μα, λέει, θα βοηθήσουν οι πρόσφυγες στο … δημογραφικό! ‘Ελεος αδέρφια, ο εγκέφαλός μας έχει υπερβεί κάθε όριο αντοχής. Που θα ενσωματωθούν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι; Σε μια χώρα με ενάμισυ εκατομμύρια ανέργους; Γιατί δεν αρχίζουμε την ανόρθωση του “δημογραφικού”, με μια πολιτική αποτροπής της μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό;
“Ελάφρυνση” του Μνημονίου;

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα, κατά τα φαινόμενα, ελπίζουμε να μας διαψεύσει, να ανταλλάξει την αρχή μετατροπής της Ελλάδας σε buffer zone μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, με ταυτόχρονη υπονόμευση των ίδιων των θεμελίων ύπαρξης του ελληνικού έθνους κράτους, με μια μικρή επιβράδυνση του ρυθμού καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, όπως τον προσδιορίζει, με σαφή, ρητό και μαθηματικό τρόπο το Τρίτο Μνημόνιο.

Θα κάνουν ότι την υπόσχονται και θα ζητήσουν παράλληλα και άλλα, ιδίως οι Αμερικανοί (ΔΝΤ), που ενδιαφέρονται να τακτοποιήσουν διάφορες εκκρεμότητες που έχουν στην περιοχή. Ποτέ δεν έκρυψαν την ενόχλησή τους από την κυριαρχία, στην πραγματικότητα την ίδια την ύπαρξη στοιχειωδώς ανεξάρτητου ελλαδικού και κυπριακού κράτους σε αυτή την περιοχή της Μεσογείου, όπως μαρτυρά όλη η νεώτερη ιστορία μας μετά το 1947 (πιο πριν ήταν οι ‘Αγγλοι).

Θα κάνουν ότι του την υπόσχονται, αλλά δεν θα τηρήσουν πάλι τις υποσχέσεις. Θα την πιέσουν ασφυκτικά, απειλώντας ξανά και ξανά με χρεωκοπία και έξοδο από τη Σένγκεν, μέχρι να αποσπάσουν από τον σημερινό Πρωθυπουργό ότι μπορεί να τους δώσει. Θα τον χρησιμοποιήσουν, όπως ήδη γίνεται, για να χρεωκοπήσουν τις αριστερές ιδέες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Κι όταν του πάρουν όλα, θα του επιφυλάξουν απαίσιο πολιτικό τέλος.

Εκτός, αν ο ελληνικός λαός μπορέσει να σταματήσει αυτή τη διαδικασία και να το κάνει με τρόπο έξυπνο και σοβαρό.
Εκτός τόπου και χρόνου διεθνές μήνυμα

Ακούμε επίσης ότι ο Πρωθυπουργός θέλει να πάει στην Ευρώπη να καταγγείλει την “Ευρώπη-φρούριο” και να ζητήσει ανοιχτά σύνορα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μισός στο Μέγαρο Μαξίμου, που να αντιλαμβάνεται που κινείται σήμερα η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Μπορεί να τα πιστεύει αυτά ο κ. Τσίπρας. Αλλά δεν είναι δική του δουλειά να έρθει σε σύγκρουση τέτοιου τύπου με ένα ανερχόμενο ισχυρό ρεύμα στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης.

Αυτό είναι δουλειά των Γερμανών, των Γάλλων, των ‘Αγγλων συντρόφων του. Και θα ήταν πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί και έγκυροι σε αυτή τη δουλειά, αν είχαν αντιταχθεί με πιο σθεναρό τρόπο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αρχικά και όλου σχεδόν του αραβικού κόσμου στη συνέχεια, ή στον νέο Ψυχρό Πόλεμο με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια.

Αν έχει τα κότσια ο κ. Τσίπρας, που τόσο πολύ θέλει να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου, ας πάει να πει σε όλους τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να ξανακάνουν ανεξάρτητη την ήπειρό τους, αντί να σέρνονται πίσω από διάφορα διεθνή κέντρα εξουσίας, που προκάλεσαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή ή παίζουν με τη φωτιά μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Αυτοί κάνουν τους πολέμους που στέλνουν τους πρόσφυγες στην Ευρώπη.

Ας διεκδικήσει την κληρονομιά του Σαρλ Ντε Γκωλ και του Βίλλυ Μπραντ, που έχει μείνει ορφανή, για να την λεηλατούν τώρα ακόμα πιο επικίνδυνοι δημαγωγοί.

Τέτοιο πολιτικό λόγο θα μπορούσε όμως να ξεστομίσει μόνο μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα.

Ζητώντας παράλληλα την εφαρμογή κυρώσεων έναντι της Τουρκίας αν συνεχίσει την κοροϊδία της Ευρώπης και παίρνοντας και όσα μονομερή μέτρα είναι αναγκαία.

Μα δεν πρέπει να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες;

Βεβαίως και πρέπει. ‘Εχουμε νομική, έχουμε και ηθική υποχρέωση. ‘Εχουμε και μεγάλο συμφέρον να το κάνουμε. Πρώτον εγωϊστικό, γιατί κάνοντάς το προστατεύουμε ότι έχει απομείνει από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας. Δεύτερο, εθνικό συμφέρον, γιατί η εικόνα της συμπαράστασης από χιλιάδες συχνά φτωχούς ‘Ελληνες κάνει τον γύρο του κόσμου, υψώνοντας τείχος προστασίας για τη χώρα μας, που δέχεται, εδώ και χρόνια, ανηλεή επικοινωνιακή και προπαγανδιστική επίθεση.

Αναγνωρίζω ότι έχουν ένα επιχείρημα όσοι διαμαρτύρονται ότι τέτοιο κίνημα αλληλεγγύης δεν εμφανίσθηκε προς τους αναξιοπαθούντες ‘Ελληνες, αν και δεν μου μοιάζει σωστό να αντιπαραθέτουμε πράξεις καλοσύνης. Αυτό ακριβώς το επιχείρημα μαρτυρά όμως ότι η φιλανθρωπία δεν είναι, σε τελευταία ανάλυση, αρκετή, ούτε μπορεί, ο μόνος σκοπός των πράξεών μας, να “σώσουμε” τις ψυχές μας. Μόνο ένα έθνος, μια κοινωνία, γιατί ταυτίζονται στην περίπτωσή μας το λαϊκό και το εθνικό, που σηκώνονται και αγωνίζονται συνειδητά για τη σωτηρία τους μπορούν εν τέλει να δώσουν νόημα στις καλές προθέσεις.

Φανταστείτε προς στιγμήν να γενικευτούν οι εμπρησμοί εγκαταστάσεων που προορίζονται για τους πρόσφυγες ή να συμβούν και άλλα φοβερά, από όσους τυχόν πειστούν από τα αποτρόπαια που γράφουν ορισμένες εφημερίδες της υποτίθεται εθνικόφρονος άκρας δεξιάς. ‘Η και από προβοκάτορες, που ασφαλώς αν πάρουν εντολή να δράσουν θα το κάνουν με τη μεγαλύτερη ευκολία στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί. Λέμε υποτίθεται εθνικόφρονος, γιατί ξέρουμε που οδήγησε την Ελλάδα στο παρελθόν, ποιών διεθνών δυνάμεων υπήρξε απόφυση, καταφέρνοντας στο τέλος το ακατόρθωτο. Να οδηγήσει, χωρίς αντίσταση, τον τουρκικό στρατό στην Κύπρο.

Πολλοί ανώτεροι στρατιωτικοί βγήκαν στα μπαλκόνια τον Ιούλιο να καλούν τους ‘Ελληνες να υποταγούν στους πιστωτές. Τώρα τι ακριβώς θέλουν με αυτά που λένε και γράφουν; Την πολιτική του “Ναι” που υποστήριξαν ακολουθεί ο Πρωθυπουργός. Από τη στιγμή που η Αθήνα συνθηκολόγησε στο κύριο μέτωπο και εκλιπαρεί την επιείκεια των Δανειστών, πως θα γίνει Ηρακλής να αντιμετωπίσει τις γεωπολιτικές απειλές που εμφανίζονται ήδη;

Από την άλλη όμως και ο Χριστός έλεγε ο έχων δύο χιτώνας να δώσει τον ένα. Δεν είπε και τους δύο, παρόλο που ο ίδιος τους έδωσε, και τους χιτώνες και τη ζωή του. Γιατί ήξερε μάλλον τι μπορεί να ζητάει και τι όχι από τους ανθρώπους.

Κάνοντας ότι επιβάλλει η συνείδηση, ο ανθρωπισμός μας και το συμφέρον μας, συμπαραστεκόμενοι στους δυστυχισμένους, που δεν είναι ασφαλώς οι εχθροί μας, αλλά είναι θύματα των εχθρών μας, θα πρέπει να προστατεύσουμε, με νύχια και με δόντια, την κοινωνική μας ειρήνη, την εθνική μας συνοχή, το πολίτευμά μας και, εν τέλει, την ίδια την εθνική μας υπόσταση, που απειλούνται ευθέως από την κατάσταση που πάει να δημιουργηθεί.

Πρέπει να αποτρέψουμε πάση θυσία τη συνέχιση της ροής προσφύγων από την Τουρκία και να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποδεχθεί η ΕΕ την υποδοχή όσων βρέθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Πρέπει να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού την κυριαρχία μας στο Αιγαίο και την ασφάλεια των παραμεθόριων περιοχών, αλλά και όλων των περιοχών όπου θα εγκατασταθούν πρόσφυγες. Πρέπει να διευκολύνουμε, με κάθε μέσο, την αποχώρηση όσων περισσότερων προσφύγων είναι δυνατό από την ελληνική επικράτεια.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η χώρα είναι αποκεφαλισμένη. Βγαίνουν τώρα διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί για παράδειγμα και εξηγούν ότι το βέτο είναι έγκλημα καθοσιώσεως, αφού διαρρηγνύει τους βασικούς κανόνες καλής συμπεριφοράς, σαβουάρ βιβρ, που η ελληνική πολιτική τάξη νομίζει ότι είναι το απαύγασμα της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής. Ξεχνώντας και την λαϊκή παροιμία ότι και ο ‘Αγιος φοβέρα θέλει (πόσο μάλλον που δεν υπάρχει κανείς ‘Αγιος εδώ!)

Το βέτο είναι ένα όπλο, απολύτως θεμιτό και νόμιμο στην ΕΕ. Είναι συζητήσιμο αν πρέπει να χρησιμοποιηθεί τώρα και αν θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά το να αποκλείεται και να καταδικάζεται εκ των προτέρων, είναι ο καλύτερος μάρτυς του απολύτως “ανατολίτικου” χαρακτήρα της “ευρωπαϊστικής” πολιτικής και άρχουσας τάξης της χώρας μας. Υποκλίνεται ενώπιον του Βεζύρη ή του Σουλτάνου, του φιλάει τα πόδια και ελπίζει στο έλεός του. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει έλεος, όπως αποδεικνύει η τελευταία εξαετία. Θέλουν αυτό που συμβαίνει, δεν συμβαίνει κατά λάθος!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μετά τη “γενική δοκιμή” της Γιουγκοσλαβίας (όπως την ομολογεί η ίδια η Θάτσερ στα απομνημονεύματά της), ο αραβομουσουλμανικός κόσμος δέχτηκε, τα τελευταία 15 χρόνια, μια από τις αγριότερες επιθέσεις στην ιστορία του Λευκού Ανθρώπου. Δεν συνιστά όμως λύση η μετανάστευση του πληθυσμού του στην Ευρώπη, που θα ολοκληρώσει την καταστροφή των χωρών προέλευσης και θα προωθήσει την ατζέντα του “πολέμου των πολιτισμών”, που ονειρεύονται οι πιο σκοτεινές δυνάμεις της αναδυόμενης “αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης”.

Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, και σε αυτούς και σε εμάς, είναι η αποκατάσταση ενός στοιχειωδώς ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, που θα τολμάει αίφνης αυτό το στοιχειώδες, που τόλμησε το Βουκουρέστι, να διατηρήσει πρεσβεία στη Δαμασκό. Που θα έκανε κοινά Υπουργικά Συμβούλια με την Κύπρο, όχι με την Τουρκία, όπως το μεθαυριανό, ή το Ισραήλ, που επέβαλαν οι ΗΠΑ.

Υπήρξε στο παρελθόν τέτοιο κράτος η μικρή Ελλαδίτσα και η ακόμα μικρότερη Κύπρος, του Ανδρέα Παπανδρέου (ό,τι άλλο κι αν του προσάψει κανείς), του αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του “Γιατρού” Βάσσου Λυσσαρίδη. Νερό έπιναν τότε στο όνομά τους σε όλες τις αραβικές πρωτεύουσες. Κι αν οι δυτικοί δεν τους αγαπούσαν, τους λογάριαζαν πάντως.

6 Μαρτίου 2016

http://www.konstantakopoulos.gr/

ΥΓ Είχε γραφεί αυτό το άρθρο όταν έπεσε στην αντίληψή μας δημοσίευμα της αυστριακής Στάνταρτ για το σχέδιο ανακοινωθέντος της συνόδου Κορυφής. Αν αληθεύει το δημοσίευμα, εγκλωβίζονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια. Πέραν των άλλων καταστροφικών συνεπειών που θα είχε μια παρόμοια απόφαση, θα περιόριζε ασφυκτικά και τους εναπομείναντες, πολύ περιορισμένους διεθνείς “βαθμούς ελευθερίας” του ελληνικού κράτους. Θα το έκανε ακόμα πιο εξαρτημένο από την ΕΕ και τους όρους που έχει επιβάλλει στην Αθήνα, αλλά και από την Τουρκία για τον έλεγχο της ροής προσφύγων.