Tag Archives: Γιουγκοσλαβία

Γέλτσιν, Κλίντον, Μιλόσεβιτς (και το ΔΝΤ)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Aκόμα και με την ιδέα της οργάνωσης της δολοφονίας του Γιουγκοσλάβου Προέδρου Μιλόσεβιτς, φαίνεται να έπαιξε ο Ρώσος Πρόεδρος Μπαρίς Γέλτσιν, προκειμένου να αποτρέψει μια αμερικανική επίθεση στη Γιουγκοσλαβία. Continue reading Γέλτσιν, Κλίντον, Μιλόσεβιτς (και το ΔΝΤ)

Σαμίρ Αμίν (1931-2018)

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν πίστευα τα μάτια μου όταν πήρα το mail που με πληροφορούσε για τον θάνατο του Σαμίρ Αμίν, ενός από τους σημαντικότερους προοδευτικούς οικονομολόγους του 20ού αιώνα και μεγάλου φίλου της Ελλάδας και του ελληνικού λαού. Continue reading Σαμίρ Αμίν (1931-2018)

Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα θρησκευτικά ζητήματα ήταν πάντα και μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα. Πολύ περισσότερο σήμερα.

Αν η τωρινή κρίση μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Ρωσικής Εκκλησίας, αντανάκλαση της σύγκρουσης Αμερικής και Ρωσίας στην Ουκρανία, αφεθεί να εξελιχθεί σε σχίσμα, θα είναι το μεγαλύτερο τράνταγμα της Ορθοδοξίας μετά το 1453. Continue reading Ο τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης;

Το Κόσοβο της Ηρωίνης, τα Βαλκάνια της Συμφοράς. Ελλάδα, Κύπρος, Θράκη και αναγνώριση Κοσόβου

Ορισμένοι “αυτοκρατορικοί” κύκλοι πρωθούν τώρα ένα σχέδιο αναδόμησης των βαλκανικών συνόρων, προκειμένου να “λυθεί” το ζήτημα του Κοσόβου και να ολοκληρωθεί η μετατροπή όλης της Βαλκανικής σε μια ζώνη εξαθλιωμένων προτεκτοράτων, στρατωτικών βάσεων κατά της Ρωσίας και κέντρου διακίνησης ναρκωτικών, δούλων, όπλων, τζιχαντιστών κλπ. Continue reading Το Κόσοβο της Ηρωίνης, τα Βαλκάνια της Συμφοράς. Ελλάδα, Κύπρος, Θράκη και αναγνώριση Κοσόβου

Εθνικών καταστροφών συνέχεια: Αναγνωρίζουν Κόσοβο κατ’ εντολήν ΗΠΑ

Πιθανές επιπτώσεις σε Θράκη και Κύπρο εάν η κυβέρνηση αναγνωρίσει το Κόσοβο

Γράφει η Κωνσταντίνα Χριστοδουλίδου

Εδώ και αρκετό καιρό φημολογείται πως η ελληνική ηγεσία κατευθύνεται προς την αναγνώριση του Κοσσυφοπεδίου (βλ. Sputnik: «Ξαφνική επιπλοκή: Η Αμερική πιέζει την Ελλάδα σε μια ισχυρή κίνηση κατά της Σερβίας να αναγνωρίσει το Κοσσυφοπέδιο…»). Κάτι τέτοιο βέβαια δε θα ήταν καθόλου προς όφελος των εθνικών μας συμφερόντων, αλλά αντίθετα θα ήταν αρκετά επικίνδυνο για την ακεραιότητα του ελληνικού κράτους. Για να αντιληφθούμε όμως τις επιπτώσεις που θα είχε μία τέτοια κίνηση από την ελληνική πλευρά στα εθνικά ζητήματα, θα πρέπει να εξετάσουμε τα πράγματα από την αρχή. Continue reading Εθνικών καταστροφών συνέχεια: Αναγνωρίζουν Κόσοβο κατ’ εντολήν ΗΠΑ

Ιταλια, Ευρωπη, ΝΑΤΟ και Μεσογειος

ΗΠΑ και ΝΑΤΟ γενεσιουργος αιτια του κυκλου θανατου στην Μεσογειο

[Το κατωτέρω άρθρο διακεκριμένου Ιταλού στρατηγικού αναλυτή, που αναδημοσιεύτηκε στο όργανο των Γάλλων Ντεγκωλλικών, φωτίζει την  επιμελώς αποκρυπτόμενη από τα συστημικά ΜΜΕ ( με την πρόσοψη του «ανθρωπιστικού προσφυγικού δράματος») πυορροούσα πληγή και  γενεσιουργό αιτία των μαζικών μεταναστευτικών ρευμάτων, που έχουν ήδη προκαλέσει πολυδιάστατη κοινωνική αναταραχή στην Ευρώπη και προοιωνίζονται έξαρση της τρομοκρατίας, εσωτερικές εθνοτικές συρράξεις και κατάλυση των υπολειμμάτων δημοκρατίας.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Οι πολιτικο-δημοσιογραφικοί προβολείς, εστιασμένοι στο μεταναστευτικό ρεύμα από τα νότια στα βόρεια της Μεσογείου, αφήνουν το σκότος άλλες μετακινήσεις: εκείνες, από τον βορρά προς τον νότο, στρατιωτικών δυνάμεων και όπλων, που διασχίζουν την Μεσόγειο. ΄Η σωστότερα την «Διευρυμένη Μεσόγειο», περιοχή η οποία, στο πλαίσιο της στρατηγικής ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, εκτείνεται από τον Ατλαντικό στην Μαύρη Θάλασσα και στα νότια, ως τον Περσικό Κόλπο και τον Ινδικό Ωκεανό. Continue reading Ιταλια, Ευρωπη, ΝΑΤΟ και Μεσογειος

Germany intervening again in Greek affairs!

By Dimitris Konstantakopoulos

The German Government has called upon the political parties of Greece and of FYROM to support the Agreement for the resolution of the dispute on the name of FYROM which was recently signed by Greek FM Kotzias and FYROM’s FM Dimitrov.

This is the latest of numerous German interventions in the Balkans since 1990 and in Greece since 2010, all of them, with no exception, have had absolutely catastrophic consequences for the whole peninsula, but also for Europe as a whole, as well as for the prospects of peace between East and West.

This was not the only outside intervention. The Socialist International, in a rather rare move, also strongly supported the Agreement, in spite of the objections of its Greek section and of the fact that this Agreement is officially not supported by a majority of Greek Deputies! Tsipras and Kotzias did not have any legitimacy to sign it.

The President of the “Movement for Change”, the Greek socialist party, Mrs. Fofi Gennimata, has asked the European Socialists to be very careful regarding issues affecting Greek national issues. Mrs. Gennimata supported the “European prospect” of FYROM, but she underlined that such a prospect requires the cancelling of all forms of irredentism. According to the leaders of the Greek Socialists, this Agreement is bad because it doesn’t solve but rather perpetuates and complicates the problems, without leading to a comprehensive and viable solution of the dispute. The Agreement, according to Mrs. Gennimata, is going to fuel nationalism in both countries and  will undermine the security and stability of the region. She concluded:

«We do understand the interest of European Socialists for an Agreement to be reached, but we don’t accept instructions and we don’t share their belief this Agreement will be effective”

 

A bad agreement

We will further explain in this article why we believe the Agreement signed, but not yet ratified,  is a bad one from the perspective of bringing peace and reconciliation between the Greeks (Macedonian or not) and Macedonian Slavs in the Balkans.

This Agreement will not end the dispute between the two neighboring nations, Greeks and Slavs of Macedonia. It is not the product of a genuine reconciliation between the two sides but rather of outside, backstage intervention by the US against the will of both.

By the way, the US Envoy in Athens is the same man who was serving, before being sent to Greece, in Kiev, Ukraine.

How many Ukrainian-type crises does Berlin need?

We know that most Western media are supporting this Agreement and hail it as a historic one. But most western media also favored destroying Yugoslavia and bombing the Serbs. Let us also not forget how they recently treated Greece, and what they wrote about weapons of mass destruction in Iraq, and how they contributed to the destruction of Libya etc.etc.

Western media have systematically distorted reality and they have contributed in policies which have led to nothing else than to the transformation of the Balkans and of a large part of Middle East and Africa into a land of ruins.

There was not a single western intervention, during the last decades, be it in the Balkans, the former USSR, the Middle East or Africa, which didn’t produce absolutely catastrophic results.

USA and European pressure on Greece and FYROM to sign a bad agreement which both societies do not like and reject will also have the same catastrophic consequences.

Read more at http://www.defenddemocracy.press/germany-intervening-again-in-greek-affairs/

Να αποφασισουν οι Ελληνες για τον τοπο τους! (Τσιπρας-ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτονουν, εμεις ομως τι φταιμε;)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν η συμφωνία που καταλήγει η κυβέρνηση με την κυβέρνηση της πΓΔΜ και οι συνέπειές της, η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, είναι τόσο καλές όσο λέει ότι πιστεύει, δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν τη θέτει σε δημοψήφισμα, προτού φυσικά αρχίσει να εκδίδει προσκλήσεις προς την πΓΔΜ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ;

Οι ‘Ελληνες δεν είναι ηλίθιοι, να μην καταλάβουν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, αν είναι σωστά. Εμένα, όπως και στον Τσώρτσιλ, ο ελληνικός λαός μου φαίνεται πολύ πιο έξυπνος από τους ηγέτες του. ‘Αλλα είναι τα ελαττώματά μας, κυρίως η εθνική μας αρρώστια του Εγωϊσμού. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός δεν έχει τους ιδιοτελείς λόγους που έχουν οι ηγέτες του και οι βουλευτές του για να βλάπτουν τα συμφέροντα της χώρας τους, εκτελώντας τις εντολές ξένων.

Γιατί δηλαδή πρέπει να αποδεχθώ ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα, ότι οι πολίτες της έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους Ελληνες, των οποίων μάλιστα το κυβερνών κόμμα δηλώνει ότι είναι Αριστερό. Πως το δηλώνει τώρα βέβαια αυτό είναι άλλη ιστορία. Από τη γερμανική Κατοχή και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, της σφοδρότερης που αντέταξε ευρωπαϊκός λαός στον Χίτλερ, με ηγεσία της Αριστεράς, και έως ότου εμφανίσθηκαν οι Σημίτης, Γ. Παπανδρέου και Τσίπρας, σε όλη την ιστορική τους διαδρομή, ανεξαρτήτως του τι μπορεί κανείς να τους προσάψει, η ελληνική Αριστερά και Κεντροαριστερά απετέλεσε τον κορμό των δυνάμεων που πάλεψαν στη χώρα για Εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

Κι έρχεται τώρα ένα κόμμα, που χρησιμοποίησε και αυτή την τεράστια, απείρου ηρωϊσμού παράδοση ως εφαλτήριο για την εξουσία, που υποσχέθηκε στους ‘Ελληνες ότι θα αγωνιστεί να τους απαλλάξει από τα νεοαποικιακά δεσμά των Μνημονίνων και των Δανειακών, όχι μόνο να υπογράφει το τρίτο και χειρότερο από δαύτα, αλλά και να κάνει όλα τα χατήρια ΝΑΤΟ και Αμερικανών.

Απόδειξη ότι αυτό κάνουν και ουδόλως τους ενδιαφέρει, όπως ισχυρίζονται, το ίδιο το μακεδονικό, είναι ότι το κάνουν σε όλα τα θέματα, ακόμα και αυτά που οι θέσεις τους, οι διακηρύξεις τους και η ιδεολογία που δήθεν έχουν θα έπρεπε να τους αποτρέπει.

Ολη η εξωτερική πολιτική αυτής της κυβέρνησης είναι η μετάφραση των Αμερικανικών και ΝΑΤΟΪκών επιθυμιών και δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λού, αντίθετα, τον εκθέτει σε πολύ σοβαρούς κινδύνους, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα.

Περιλαμβάνει την επικίνδυνη μετατροπή όλης της χώρας σε τεράστια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ (χωρίς, επαναλαμβάνουμε, κανένα αντάλλαγμα) και την καταστροφή, κατόπιν αμερικανικής υποδείξεως,  των παραδοσιακών σχέσεων που διατηρούσε η Ελλάδα με τη Ρωσία, τη Σερβία, το Ιράν και πολλούς άλλους, σχέσεις που απετέλεσαν πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο και ασπίδα ασφαλείας της χώρας.

Μπορεί λόγω ιστορικής αδράνειας, μπορεί λόγω κατανόησης σε ένα βαθμό του ότι άλλο ο λαός κι άλλο οι κυβερνήσεις τους, μπορεί λόγω σεβασμού στην Ελλάδα και στο παρελθόν της (που δεν διαθέτουν οι πολιτικοί μας), να είναι όλοι αυτοί κάπως συγκρατημένοι, αλλά στο τέλος θα αντιδράσουν, και ήδη άρχισαν, είναι αναπόφευκτο.

Ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον (της Ελλάδας εννοούμε, όχι άλλων χωρών) εξυπηρετεί το ότι προχθές η μισή ισραηλινή αεροπορία έκανε άσκηση προσομοίωσης επίθεσης κατά του Ιράν, χρησιμοποιώντας όλο τον κυπριακό και ελληνικό εναέριο χώρο μέχρι την Κρήτη;

Δεν καταλαβαίνουν ή δεν ενδιαφέρουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες οι τεράστιοι κίνδυνοι στους οποίους εκθέτουν την Ελλάδα (και την Κύπρο);

Ας βγει τέλος πάντων κάποιος αρμόδιος να εξηγήσει ευθέως και ευθαρσώς στον ελληνικό λαό τι είναι όλη αυτή η πολιτική, γιατί ασκείται, τι ακριβώς κερδίζουμε ή προσδοκούμε, από την μετατροπή της χώρας σε πολεμικό εφαλτήριο κατά του Ιράν, της Ρωσίας και των συμμάχων τους, ή πεδίο εγκατάστασης πυρηνικών όπλων. Μπορεί εμάς να μας διαφεύγει το τι κερδίζουμε και γιατί τα κάνουμε όλα αυτά, ας μας το πουν επιτέλους εκείνοι.

Ούτε ένας τίμιος και θαρραλέος άνθρωπος δεν υπάρχει σε αυτή την κυβέρνηση; Αλλά και η αντιπολίτευση που είναι;

 

Εθνος, Δημοκρατία και Ονοματολογία

Στη χώρα υπάρχουν όλες οι απόψεις. Από αυτούς που θεωρούν ότι η πΓΔΜ μπορεί να ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας έως αυτούς που θεωρούν καταστροφή και πράξη προδοσίας να υπάρχει ο όρος Μακεδονία και τα παράγωγά του.

Για μας, όλες οι απόψεις είναι θεμιτές. Η χώρα πρέπει να μάθει να τις συζητάει και να τις συζητάει με επιχειρήματα, όχι όπως συνηθίζουν να αντιμετωπίζουν οι «Εθνομηδενιστές» τους «Εθνοκανίβαλους» και οι Εθνοκανίβαλοι» τους «Εθνομηδενιστές», για να σχηματοποιήσω κάπως (χωρίς να τους εξισώνω) τους δύο ακραίους πόλους στη χώρα, δηλαδή λούζοντας τους αντιπάλους τους με ένα σωρό βρισιές, προσβολές και επίθετα. Είναι τόσο δύσκολα και τόσο επικίνδυνα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός λαός, ώστε είναι όρος επιβίωσης πια να μάθουμε να μελετάμε, να συζητάμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας, αντί να καταφεύγουμε στην άνεση της σαχλαμάρας, της κραυγής και της δημαγωγίας.

Αν λοιπόν η συμφωνία αυτή (και οι συνέπειές της, η ένταξη δηλαδή της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ) είναι άριστη, όπως είπαμε, και αν το πιστεύει αυτό η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα, τότε τίποτα δεν την εμποδίζει να τη θέσει στην κρίση των πολιτών, προτού φυσικά πάρει οποιοδήποτε μέτρο διευκόλυνσης της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αρχίσουν να εκδίδονται οι προσκλήσεις και αρχίσουν οι προενταξιακές διαπραγματεύσεις.

 

Το κάρο πριν από το άλογο

Άλλωστε είναι τεράστιο διπλωματικό σφάλμα να γίνονται αυτά, προτού ολοκληρωθεί η συμφωνία, προτού γίνει το δημοψήφισμα στην πΓΔΜ κλπ., διότι δημιουργούνται τουλάχιστο πολιτικά, αν όχι και νομικά τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Φοβούμεθα ότι δεν είναι καν λάθος, αλλά πρεμούρα της ελληνικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει την Ουάσιγκτων, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, χωρίς μάλιστα κανένα αντάλλαγμα.

 

Το προβλέψιμο τέλος όσων τα δίνουν όλα: η πολύ διδακτική εμπειρία του Μιλόσεβιτς

Μούρχεται τώρα στο μυαλό μια κουβέντα πούχα με τον Κάρολο Παπούλια, τότε Υπουργό Εξωτερικών, στη Λευκορωσία, όπου κάλυπτα δημοσιογραφικά μια επίσκεψή του εκεί. Ο Κάρολος υποστήριζε την συμφωνία του Ντέιτον, νομίζοντας ότι θα φέρει σταθερότητα στα Βαλκάνια. Τούπα κι εγώ, κάτι με τρώει βλέπετε και δεν το κλείνω το ρημάδι το στόμα μου, «Κύριε Υπουργέ, αν ο Μιλόσεβιτς δώσει το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς στους Αμερικανούς που του το ζητάνε, για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το κεφάλι του Μιλόσεβιτς;»

Ο Παπούλιας με αγριοκοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα. Τι να απαντήσει άλλωστε σε μια τέτοια ερώτηση; Δυστυχώς, η δραματική συνέχεια μάλλον επιβεβαίωσε το βάσιμο της απορίας.

Ο Μιλόσεβιτς πίστεψε τον Χόλμπρουκ και ήλπισε ότι θα έλυνε το πρόβλημά του με μια συμφωνία μαζί του. Αλλά ο Χόλμπρουκ τον ξεγέλασε, όπως ξεγέλασαν οι Αμερικανοί τον Ιωαννίδη για την Κύπρο και τον Τσίπρα για τα Μνημόνια.

Σε μερικά χρόνια, η ψυχή του Μιλόσεβιτς αποχωρίστηκε από το σώμα του στις φυλακές της Χάγης, μερικές μέρες αφού μάταια ο δικηγόρος του προσπαθούσε να κινητοποιήσει τη «διεθνή κοινότητα» ότι κάποιοι θέλουν να δηλητηριάσουν τον πελάτη του. (Είχε βοηθήσει να βρεθεί στη Χάγη και ο «δικός μας», ο Γιώργος Παπανδρέου, δια του ‘Αλεξ Ρόντος, που αθωώθηκε πρόσφατα, όχι θα καταδικαζόταν, και του οποίου κ. Παπανδρέου ο κ. Κοτζιάς υπήρξε σημαίνων σύμβουλος και θεωρητικός, συνάδελφος δηλ. τρόπον τινά του Ρόντου, συμπέσας με τον κύριο αυτό στο Υπουργείο).

Πολλά χρόνια αργότερα,  το ίδιο το ειδικό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αθώωσε τον Μιλόσεβιτς για τις σφαγές στη Βοσνία, αλλά ο μεγάλος δυτικός τύπος, που τον είχε μετατρέψει σε Τέρας  για την παγκόσμια κοινή γνώμη, δεν μπήκε καν στον κόπο ούτε μονόστηλο να βάλει για την απόφαση.

Το αντίστοιχο ερώτημα προς τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα ήταν: «’Οταν θάχεις κάνει όλα τα χατήρια στους Πιστωτές, στους Αμερικανούς, στο ΝΑΤΟ και στους Ισραηλινούς, για ποιο λόγο όλοι αυτοί θα χρειάζονται εσένα και το κόμμα σου;»

Και για τη χώρα: «‘Όταν θα έχουμε παραδώσει τα πάντα, την ιδιοκτησία μας, δημόσια και ιδιωτική, την οικονομική μας πολιτική, τα εδάφη και τη γεωπολιτική μας θέση, την εξωτερική μας πολιτική, όταν θάχουμε οι ίδιοι συνυπογράψει το τέλος μας, γιατί θα χρειάζονται την Ελλάδα με Έλληνες;

Είναι πολύ άσχημο πράγμα να τσακώνεσαι με τους Αμερικανούς. Το μόνο χειρότερο είναι να (νομίζεις ότι) τους έχεις φίλους.

Μακεδονικο: Πρωτες εκτιμησεις για τη συμφωνια

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Μακεδονικό: Αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας σημείο προς σημείο

Back to the USSR

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η πρόσφατη ομιλία του Προέδρου Πούτιν, με την οποία προσδιόρισε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του και παρουσίασε τα νέα «υπερόπλα» που ανέπτυξε, σε απάντηση, όπως είπε, της απόσυρσης των Αμερικανών από τη συνθήκη ΑΒΜ, πρέπει να θεωρηθεί μείζον σημείο καμπής της παγκόσμιας κατάστασης. Συνιστά εκ των πραγμάτων επισημοποίηση της εισόδου σε περίοδο παγκόσμιου Ψυχρού Πολέμου, χωρίς όμως τους κοινά αποδεκτούς «κανόνες συνεννόησης και συμπεριφοράς» μεταξύ των υπερδυνάμεων, που υπήρχαν μετά την κρίση της Κούβας το 1963 και χωρίς το θεμέλιο της δομής ελέγχου των εξοπλισμών που ήταν η συνθήκη ΑΒΜ του 1972.

O ίδιος βέβαια ο Ρώσος Πρόεδρος το διαψεύδει, λέγοντας ότι «όποιος μιλάει για Ψυχρό Πόλεμο κάνει προπαγάνδα», αλλά, όπως και να το ονομάσει κανείς αυτό, δεν υπάρχει αμφιβολία, επί τη βάσει των γεγονότων και των πράξεων, ότι έχουμε επιστρέψει σε περίοδο προγενέστερη όχι του 1989, αλλά του 1963, τηρουμένων των αναλογιών. Στα πυρηνικά, αλλά επίσης στη Μέση Ανατολή και σε ένα σωρό άλλα θέματα.

Η στρατηγική ισοτιμία είναι γεγονός, λέει στο ΑΜΠΕ ο Ρέι Μακ Γκόβερν, που διηύθυνε το σοβιετικό τμήμα της CIA επί πολλά χρόνια και ήταν αυτός που ενημέρωνε καθημερινά πέντε διαδοχικούς αμερικανούς Προέδρους για το τι συμβαίνει στην ΕΣΣΔ. Ο Αμερικανός ειδικός πιστεύει ότι κακώς η χώρα του εγκατέλειψε την «πολύ καλή» όπως τη χαρακτηρίζει, συνθήκη ΑΒΜ και εκφράζει την ευχή, οι στρατηγοί των Πεζοναυτών που χαράζουν σήμερα τη στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ να μην θεωρήσουν μπλόφα τα όπλα που απεκάλυψε ότι έχει ο Πούτιν. Ενώ ο πρώην Υπουργός της κυβέρνησης Ρέηγκαν και πρώην διευθυντής της Wall Street Journal Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς, μας λέει ότι δεν πρόκειται απλώς για ισοτιμία, αλλά για στρατιωτική υπεροχή της Μόσχας. Αν όντως υπάρχουν αυτά τα όπλα, όπως πύραυλοι Κρουζ με πυρηνικά, τότε μιλάμε για μείζονα τεχνολογική επανάσταση, για γιγαντιαίο επίτευγμα, λέει από την πλευρά του στο ΑΜΠΕ,  ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Αλεξάντρ Γκολτζ.

Ολοκληρώνεται τώρα, σε μεγάλο βαθμό, η κατεδάφιση του οικοδομήματος της αμερικανο-σοβιετικής συνεννόησης για τα πυρηνικά της περιόδου Γκορμπατσώφ-Ρέηγκαν. Ξαναγυρνάμε στην κατάσταση που επικρατούσε μεταξύ 1949 και 1963, με πολύ πιο αναπτυγμένες, επικίνδυνες και αποσταθεροποιητικές τεχνολογίες και χωρίς τα ισχυρά κινήματα εναντίον των πυρηνικών όπλων και τους ανεξάρτητους πολιτικούς, όπως ο Ντε Γκωλ, που υπήρχαν εκείνη την περίοδο.

Η ομιλία Πούτιν επισημοποιεί τρόπον τινά και την πλήρη εγκατάλειψη των προσδοκιών που είχε η Μόσχα, και άλλοι διεθνώς, ότι η εκλογή Τραμπ θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτίωση των αμερικανο-ρωσικών σχέσεων. Αν υπήρχε εξάλλου το σχέδιο προσέγγισης με τη Ρωσία εναντίον της Κίνας, αντίστροφης εκείνης που είχε πραγματοποιήσει ο Κίσσινγκερ με την Κίνα εναντίον της ΕΣΣΔ, που πιθανολογούσαν ορισμένοι αναλυτές του αμερικανικού τύπου, μοιάζει να ναυαγεί.

Στην ομιλία του, ο Ρώσος Πρόεδρος περιέγραψε το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, υπό ποίες προϋποθέσεις θα κάνει δηλαδή χρήση των πυρηνικών της όπλων: «Η Ρωσία επιφυλάσσεται του δικαιώματος να κάνει χρήση πυρηνικών όπλων μόνο απαντώντας σε πυρηνική επίθεση, ή σε επίθεση με άλλα μέσα μαζικής καταστροφής εναντίον της χώρας ή των συμμάχων της ή μιας επίθεσης με συμβατικά όπλα που θα απειλήσει την ίδια την ύπαρξη του κράτους». Αξίζει εδώ να επισημανθεί η αναφορά στους «συμμάχους», που στη συνέχεια ο Ρώσος Πρόεδρος έκανε σαφέστερη, λέγοντας ότι πυρηνική επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας θα θεωρηθεί επίθεση εναντίον της ιδίας και θα αντιμετωπισθεί ανάλογα.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή, με τη Συρία και με το Ιράν, καλό θα ήταν κάποιος να ρωτήσει τον Πούτιν ακριβώς ποιοι είναι οι σύμμαχοι της Μόσχας, παρατηρεί ο Μακ Γκόβερν μιλώντας στο ΑΜΠΕ.

Ένα τέταρτο αιώνα μετά την αυτοδιάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η Μόσχα ουσιαστικά ξαναανακτά, χωρίς να το διακηρύσσει, τμήμα του διεθνούς ρόλου της ΕΣΣΔ. Δεν το κάνει γιατί το θέλησε, αλλά γιατί αισθάνεται ότι υποχρεώνεται εκ των πραγμάτων. Ο γράφων, ως ανταποκριτής του ΑΠΕ στη Μόσχα την περίοδο της σοβιετικής κατάρρευσης έζησε τη μαζική προσχώρηση της πρώην ΕΣΣΔ στις «δυτικές αξίες» και τη σχεδόν τυφλή εμπιστοσύνη σε ότι προερχόταν από τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, που χαρακτήριζε τη Ρωσία του 1989-91. Δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία πιο φιλοαμερικανική και πιο φιλευρωπαϊκή χώρα στον κόσμο, οι Ρώσοι είχαν γίνει οπαδοί της Αμερικής περισσότερο από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του ανατολικού μπλοκ δεν θα γινόταν δυνατή χωρίς την υφέρπουσα κρίση του συστήματος, αλλά όχι μόνο δεν ήταν αναπόφευκτη, δεν θα μπορούσε και να γίνει αν οι σοβιετικοί ιθύνοντες δεν αποφάσιζαν την προσχώρηση της χώρας τους στη Δύση.

Αφήνοντας κατά μέρος τις επιδόσεις του ΔΝΤ στη Ρωσία, που προκάλεσαν τη μεγαλύτερη ίσως κοινωνική καταστροφή στην ιστορία της βιομηχανικής εποχής, η Μόσχα άρχισε γρήγορα να αισθάνεται άσχημα στο νέο περιβάλλον. «Έχουμε τη μισή έκταση της ευρωπαϊκής ηπείρου και δεν μας θεωρείτε τμήμα της Ευρώπης», ήταν η πρώτη κουβέντα που είπε μια μέρα, υποδεχόμενος τον Κάρολο Παπούλια στο Κρεμλίνο, ο Μπαρίς Γέλτσιν. Η επέμβαση του ΝΑΤΟ εναντίον των Σέρβων, λαού ομοδόξου και παραδοσιακού συμμάχου της Ρωσίας, υπήρξε βαθύ και παραμένον τραύμα, για να ακολουθήσει η επέκταση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς, παρά τις ρητές διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί στη Μόσχα από όλους τους δυτικούς ηγέτες ως προϋπόθεση για να επιτρέψει τη γερμανική ενοποίηση. Παρόλα αυτά και παρά τον δεύτερο πόλεμο κατά του Ιράκ, η Ρωσία δεν εγκατέλειψε την προσπάθειά της να διεκδικήσει ένταξη στο δυτικό σύστημα με κάπως αξιοπρεπείς όρους. Μιλώντας στο Φόρουμ του Μονάχου για την Ασφάλεια, το 2008, ο Πρόεδρος Πούτιν προειδοποιεί για πρώτη φορά τους Δυτικούς για την πολιτική τους. Παρόλα αυτά, η Ρωσία εξακολουθεί να προσπαθεί να τα βρει με τους Δυτικούς, όπως αποδεικνύει η ανοχή της στην επέμβαση κατά της Λιβύης το 2011.

Ήταν το πραξικόπημα στο Κίεβο και η ανατροπή του Γιανουκόβιτς (σ.σ. όταν είχε σταλεί εκεί ως Πρέσβης των ΗΠΑ ο σημερινός Πρέσβης τους στην Αθήνα), που απετέλεσαν  τη «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι». «Ο Πούτιν απάντησε στο ουκρανικό στέλνοντας τον στρατό του στην Συρία», λέει στο ΑΜΠΕ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα. Η επέμβαση στη Συρία ήταν η πρώτη φορά μετά τη σοβιετική επέμβαση στο Αφγανιστάν, που η χώρα έστειλε τις δυνάμεις της εκτός της πρώην σοβιετικής επικράτειας. Και μόνο η παρουσία ρωσικού στρατού στη Μέση Ανατολή, αποτελεί μείζονα ανατροπή του παγκόσμιου συσχετισμού δυνάμεων, όπως διαμορφώθηκε μετά το 1989-91, εγκυμονώντας για τις ΗΠΑ κίνδυνο ήττας πολύ σοβαρότερης αυτής του Βιετνάμ.

Ο ίδιος ο Ρώσος Πρόεδρος, εξηγώντας την υπόθεση Κριμαία, την άνοιξη του 2014, τόνισε ότι θεωρεί την εγκατάλειψη της συνθήκης ΑΒΜ πιο σημαντική και από την επέκταση του ΝΑΤΟ. Την περασμένη Πέμπτη, ενώ ανακοίνωνε την ύπαρξη νέων υπερόπλων και έδειχνε τρομακτικά βίντεο από το τι μπορούν να κάνουν στη Φλόριντα, τόνιζε: «Κανένας δεν ήθελε να μιλήσει με μας. Κανένας δεν ήθελε να μας ακούσει. Ακούστε μας τώρα».

Διαβάστε επίσης:

Κινδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!

Πως κατασκευαστηκε “μακεδονικη εθνοτητα”

Του Σταύρου Λυγερού
4/2/2018

Σύμφωνα με τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία, το “μακεδονικό έθνος” έχει ιστορία 13 αιώνων. Αρνούμενη την ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων και τη συνεχή ελληνική παρουσία στην περιοχή, διατείνεται ότι το “νέο μακεδονικό έθνος” διαμορφώθηκε τον 7ο μ.Χ. αιώνα από την επιμιξία των ιθαγενών Μακεδόνων με τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας. Ούτε κατά το Μεσαίωνα, ούτε αργότερα, όμως, προέκυψαν στοιχεία που να θεμελιώνουν την προπαγανδιστική αυτή θεωρία. Τα γραπτά των ξένων περιηγητών και οι διπλωματικές πηγές της εποχής, που αναφέρονται στους κατοίκους της Μακεδονίας, αναφέρουν την ύπαρξη ελληνικών και σλαβο-βουλγαρικών πληθυσμών.

Στην πραγματικότητα, οι πρόγονοι των σημερινών Σλαβομακεδόνων είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι και οι απόγονοί τους είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν το ίδιο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι από τις αρχές του 20ου αιώνα είχε αρχίσει μία αργή διαδικασία εθνογέννεσης. Προέκυψε από μία αντίθεση στους κόλπους του βουλγαρικού πληθυσμού στην ευρύτερη Μακεδονία.

Η μία τάση είχε ως στόχο τη Μεγάλη Βουλγαρία με την προσάρτηση της Μακεδονίας. Η άλλη τάση είχε ως στόχο τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στη Μακεδονία με βουλγαρόφρονα ταυτότητα. Η διαδικασία γέννεσης της σλαβομακεδονικής εθνότητας προέκυψε από τη δεύτερη αυτή τάση και προσέλαβε διαστάσεις στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας 1940. Ολοκληρώθηκε με την παρέμβαση των κρατικών θεσμών της “Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας”, που δημιούργησε ο Τίτο το 1944.

Η περίπτωση της γλώσσας

Η περίπτωση της γλώσσας είναι χαρακτηριστική. Μέχρι την δεκαετία 1940 δεν υπήρχε αυτοτελής γλώσσα. Υπήρχε ένα προφορικό ιδίωμα, που ουσιαστικά ήταν διάλεκτος της βουλγαρικής. Η Ακαδημία Επιστημών των Σκοπίων μετέτρεψε το προφορικό ιδίωμα σε γραπτή γλώσσα, περιορίζοντας τα στοιχεία της βουλγαρικής και εμπλουτίζοντάς το με στοιχεία της σερβικής.

Η ύπαρξη διακριτής “μακεδονικής” γλώσσας ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να εδραιωθεί ο ισχυρισμός περί “μακεδονικού έθνους”. Γι’ αυτό και η “μακεδονική” αναγνωρίσθηκε ως μία από τις τρεις επίσημες γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας. Ας σημειωθεί ότι η πρώτη γραμματική της κυκλοφόρησε το 1952 και το πρώτο φιλολογικό λεξικό το 1961. Το 1969 κυκλοφόρησε η τρίτομη “Ιστορία του Μακεδονικού Έθνους” και ένα χρόνο νωρίτερα (1968) η ορθόδοξη Εκκλησία της περιοχής αυτοανακηρύχθηκε “Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία”.

Οι Σλαβομακεδόνες κατηγορούν την Ελλάδα ότι αμφισβητεί την ύπαρξη της εθνότητας και της γλώσσας τους. Οι κατηγορίες αυτές δεν είναι κάτι νέο. Διατυπώνονται από την εποχή της Γιουγκοσλαβίας. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι το παρακάτω σχόλιο της κρατικής τηλεόρασης των Σκοπίων, που αναμεταδόθηκε (16 Φεβρουαρίου 1986) και από την ομοσπονδιακή τηλεόραση του Βελιγραδίου:

«Η αμφισβήτηση της ύπαρξης του μακεδονικού έθνους, η μη αναγνώριση των δικαιωμάτων των Μακεδόνων που ζουν στην Ελλάδα και η αμφισβήτηση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως κράτους του μακεδονικού λαού και αναπόσπαστου τμήματος της Γιουγκοσλαβίας, συνεχίζουν να αποτελούν περιοριστικούς παράγοντες για την ανάπτυξη των σχέσεων Γιουγκοσλαβίας-Ελλάδας».

Τι αμφισβητεί η Ελλάδα

Οι κατηγορίες αυτές διαστρέφουν την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να ανακατευθεί σε εθνολογικές και γλωσσολογικές διενέξεις μεταξύ των Σκοπίων και της Σόφιας. Αμφισβητεί την ονομασία “μακεδονική εθνότητα” κι όχι το γεγονός ότι ο σλαβικός πληθυσμός της FYROM θέλει να αποτελεί ξεχωριστή εθνότητα και να μιλάει ξεχωριστή γλώσσα. Αμφισβητεί το δικαίωμά του να αποκαλεί το κράτος του “Μακεδονία” κι όχι το δικαίωμά του να έχει δικό του κράτος.

Είναι σωστό αυτό που έχει αναφέρει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της FYROM Μιλόσοσκι στην επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου (αρχές Απριλίου 2008): «Η διαφωνία σχετικά με το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο έχει ως τώρα αναγνωριστεί από 120 και πλέον χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την επίτευξη του τελικού στόχου της Ελληνικής Κυβέρνησης, που είναι η άρνηση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, της μακεδονικής γλώσσας και ολόκληρης της μακεδονικής πολιτιστικής κληρονομιάς».

Πράγματι, στον πυρήνα του προβλήματος βρίσκεται η εθνική ταυτότητα των γειτόνων μας. Ως κάτοικοι της ευρύτερης Μακεδονίας, οι Σλάβοι της περιοχής έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου. Δεν έχουν δικαίωμα, όμως, να τον μονοπωλούν. Στις περιπτώσεις που σε μία περιοχή ζουν περισσότερες της μίας εθνότητες χρησιμοποιείται εθνογεωγραφικός όρος για να τις περιγράψει. Το πρώτο συνθετικό δηλώνει την εθνότητα και το δεύτερο συνθετικό την τοπικότητα.

Γνωστό, αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα είναι η Κύπρος. Οι Έλληνες της Κύπρου ονομάζονται Ελληνοκύπριοι και οι Τούρκοι Τουρκοκύπριοι. Κατά τον ίδιον τρόπο στη Μακεδονία υπάρχουν Έλληνες (Ελληνομακεδόνες), Βούλγαροι (Βουλγαρομακεδόνες), Αλβανοί (Αλβανομακεδόνες) κ.α.. Υπάρχουν και οι Σλάβοι κάτοικοι της FYROM. Οι ίδιοι αποδέχονταν για τον εαυτό τους το όνομα Σλαβομακεδόνες.

Ο όρος Σλαβομακεδόνες

Ο εθνογεωγραφικός όρος Σλαβομακεδόνας περιγράφει με ακρίβεια την ταυτότητά τους. Τη θεώρηση αυτή έχω διατυπώσει στο “Ο μειονοτικός επεκτατισμός των Σκοπίων” (Τετράδια πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής Νο 11, άνοιξη 1985). Είναι η σλαβική εθνότητα, που κατοικεί σ’ ένα τμήμα της γεωγραφικής περιοχής, η οποία ονομάζεται Μακεδονία. Οι ίδιοι, άλλωστε, δεν έχουν ποτέ αποκηρύξει τη σλαβική καταγωγή τους (με την εξαίρεση του Γκρουέφσκι). Αντιθέτως, την αποδέχονται.

Υπάρχουν αρκετές σχετικές δηλώσεις του ίδιου του Κίρο Γκλιγκόρωφ, προέδρου του ομόσπονδου και στη συνέχεια του ανεξάρτητου κράτους των Σκοπίων. Στο παρελθόν το ίδιο το ελληνικό κράτος, αλλά και ιστορικοί και συγγραφείς, όπως η Πηνελόπη Δέλτα, χρησιμοποιούσαν τον όρο Σλαβομακεδόνες, όπως και Βουλγαρομακεδόνες, εννοώντας τους Σλάβους και τους Βουλγάρους που κατοικούσαν στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.

Πηγή: https://slpress.gr/idees/pws-kataskevastike-makedoniki-ethnotita/