Tag Archives: Γεωπολιτική

Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Το τελευταίο εξάμηνο ιδίως, διαπιστώσαμε ότι ισχυρές διεθνείς δυνάμεις εκτός της περιοχής μας, συμβάλλουν συστηματικά στη δημιουργία περίπου «προπολεμικού» κλίματος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Continue reading Προς κυριους Τσιπρα και Αναστασιαδη: Δελτιο ακραιων γεωπολιτικων φαινομενων

Δεν ειναι θεμα δυναμης, ειναι θεμα αξιοπρεπειας…

Ο Δημ. Κωνσταντακόπουλος απαντάει στις ερωτήσεις του Λάζ. Μαύρου για την κατάσταση στην Ελλάδα και την εξωτερική πολιτική Ελλάδας-Κύπρου, Ράδιο Πρώτο, 21.6.2018

Γιατι θα παω στο συλλαλητηριο

«Η πολιτική δεν γίνεται από τα κοσμοπολίτικα
ξενοδοχεία στο Κάιρο μα στο πεζοδρόμιο πλάι.
Ούτε υπάρχει πιο σίγουρος θάνατος για ένα έθνος,
πλην να παραδώσεις την πολιτική στους συμμάχους σου»

Αλέξανδρος Κοτζιάς, Πολιορκία

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Θα πάω στο συλλαλητήριο. Θα πάω παρά τις διαφωνίες που μπορεί να έχω με τους οργανωτές,  παρόλο που δεν μου άρεσαν καθόλου ορισμένες από τις φάτσες που είδα να μιλάνε στη Θεσσαλονίκη και παρά τις όποιες ανησυχίες διατηρώ για την πιθανή εξέλιξη αυτού του κινήματος. Ποιος ‘Ελληνας άλλωστε θα μπορούσε εύκολα να εμπιστευτεί πλήρως οτιδήποτε και οποιονδήποτε, μετά μάλιστα την απίθανη εμπειρία της μεταμόρφωσης του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ (σε κατσαρίδα, που θάλεγε ο Κάφκα). Ελπίζω ότι οι οργανωτές έχουν κι αυτοί κάτι μάθει από τη Θεσσαλονίκη.

Από την αρχή τόξερα ότι θα πάω στο συλλαλητήριο, ότι πρέπει να πάω. ‘Εβαλα βέβαια αυτό πούνοιωθα και στη βάσανο της λογικής, αλλά κι αυτή το ίδιο μούπε, να πάω.

Μερικοί θα με ρωτήσετε: Πως θα πας αφού, όπως λες, έχεις και διαφωνίες, επιφυλάξεις ή ανησυχίες; Γιατί δεν κάθεσαι σπίτι σου; Εύλογο το ερώτημα και θα το απαντήσω ευθύς αμέσως.

Θα πάω γιατί αυτό δεν το νοιώθω μόνο ένα συλλαλητήριο για τη Μακεδονία. Νοιλωθω ότι είναι μια κραυγή για την Ελλάδα από ένα πληγωμένο έθνος, που, αφού του λεηλάτησαν οικονομικά τη χώρα, το ξευτέλισαν και του τσάκισαν την αξιοπρέπεια, τώρα θέλουν να του αρπάξουν την ιστορία και τα σύμβολα, και αύριο θα θελήσουν να του πάρουν και την σκληρή κυριαρχία στο Αιγαίο, την Κύπρο, την Κρήτη, τη Βόρειο Ελλάδα, να το τελειώσουν, οριστικά και αμετάκλητα. Σταματείστε να ξεπουλάτε τα πάντα, φέρτε πίσω τη χώρα μας. ‘Ετσι διαβάζω εγώ το μήνυμα της διαδήλωσης και αυτός είναι ένας βασικός λόγος που αποφάσισα να πάω.

Για δυόμισυ χρόνια οι ‘Ελληνες δεν μίλαγαν, έγλυφαν τις πληγές τους, δεν είχαν ούτε το κουράγιο να βαρέσουνε το κεφάλι τους στον τοίχο, έκρυβαν κι από τον ίδιο τους τον εαυτό τα αισθήματά μας. Και ξαφνικά, όλο αυτό το συμπιεσμένο, ταπεινωμένο, ποδοπατημένο εθνικό αίσθημα του ελληνικού λαού βρήκε τον τρόπο να ξεσπάσει.

Δεν πρόκειται για διαδήλωση, πρόκειται για εξέγερση και ήρθε απροειδοποίητα, όπως όλες σχεδόν οι γνήσιες εξεγέρσεις στην ιστορία.

Αλλά έχω έναν ακόμα λόγο, που τον θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό για τον οποίο θα πάω στο συλλαλητήριο. Η κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, το πολιτικό και το κρατικό σύστημα της χώρας, έχουν παραδοθεί, έχουν γίνει όργανα ξένων δυνάμεων που λεηλατούν και καταστρέφουν τη χώρα μας. Δεν έχουμε απολύτως κανένα άλλο εργαλείο, απολύτως κανένα άλλο μέσο για να τους σταματήσουμε, εκτός από τις εκατοντάδες χιλιάδες ‘Ελληνες που συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη και θα συγκεντρωθούν, πολύ περισσότεροι νομίζω στην Αθήνα, από τη δύναμη δηλαδή της Οργής του ελληνικού λαού.

Θα πάω στη διαδήλωση της Αθήνας γιατί, αν δεν είχε γίνει με τέτοια επιτυχία η διαδήλωση της Θεσσαλονίκης, κι αν δεν προγραμματιζόταν αυτή της Αθήνας, θα είχαν ήδη κλείσει το θέμα της διαπραγμάτευσης για το όνομα, όπως ακριβώς θέλουν και απαιτούν οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ. Μην έχετε αυταπάτες. Και θα τους είχε κάνει πλάτη και η αντιπολίτευση.

Θα πάω στη διαδήλωση γιατί ξέρω, και το ξέρουν και όλοι οι πολίτες αυτής της χώρας, ότι αυτή η κυβέρνηση, αλλά και το σύνολο περίπου του πολιτικού κόσμου, ούτε τη διάθεση έχουν, ούτε τη δυνατότητα να πούνε ‘Όχι στους Ξένους, ότι κι αν τους ζητήσουνε.

 

Από τους Γερμανούς στους Αμερικανούς, από την οικονομία στη γεωπολιτική

Αυτοί επέτρεψαν στους Γερμανούς και την ΕΕ, με το πράσινο φως των ΗΠΑ και υπό την καθοδήγηση του ΔΝΤ, να λεηλατήσουν, να υποδουλώσουν και να καταστρέψουν οικονομικά τη χώρα μας. Τσάκισαν, με την τεράστια συνδρομή της ηγεσίας ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ., την ικανότητα κοινωνικής και κατ’ επέκτασιν εθνικής αντίστασης του ελληνικού λαού, τον χτύπησαν στο φιλότιμο και την αξιοπρέπειά του με τις κωλοτούμπες του 2015. Τώρα θέλουν να του καταστρέψουν και όποια παραμένουσα δύναμη εθνικής αντίστασης, να οικειοποιηθούν τα σύμβολα και την ιστορία του, να τον ταπεινώσουν και να τον εξευτελίσουν.

‘Όπως έγινε και στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, έτσι και με τον οικονομικο-πολιτικό πόλεμο που υφιστάμεθα, οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους ακολουθούν τους Γερμανούς και κυριαρχούν στη δεύτερη φάση της επίθεσης κατά της Ελλάδας. Μας πήραν ήδη την εξωτερική και την αμυντική πολιτική. Θέλουν τώρα να αποσπάσουν από τον ελληνικό λαό τον σκληρό πυρήνα της εθνικής, λαϊκής, κρατικής κυριαρχίας του στην Κύπρο, την Κρήτη, τη Βόρειο Ελλάδα, το Αιγαίο. Θέλουν να τον αφοπλίσουν, να του αρπάξουν από τα χέρια του τα τελευταία χαρτιά πούχει για να σωθεί, την γεωπολιτική και πολιτιστική υπεραξία της χώρας του.

Θέλουν να μας τελειώσουν, να κάνουν τη χώρα χώρο, μια Ελλάδα (και μια Κύπρο) χωρίς ‘Ελληνες. Το όνομα και τα σύμβολα της Μακεδονίας είναι μόνο η αρχή.

Δεν μπορώ φυσικά να το αποδείξω, αλλά πιστεύω ότι η πολιτική τάξη της χώρας, τουλάχιστο η μεγάλη πλειοψηφία της, για να μην αδικήσω και κανένα, είχε ήδη δώσει προτού αρχίσουν όλα αυτά και το όνομα της Μακεδονίας και οτιδήποτε άλλο θέλουν να πάρουν από την Ελλάδα. Προσχήματα χρειάζονται, δεν κάνουν διαπραγματεύσεις. Παραδίδονται, δεν αναζητούν συμβιβασμούς.

 

Η τραγική μας πείρα

Το 2010 μπορεί να πιστώναμε ακόμα τους πολιτικούς μας με καλή πρόθεση, το ίδιο και το 2015, να πιστεύαμε ακόμα ότι κάνουν απλώς λάθη. Σήμερα, ποιος μπορεί να έχει την παραμικρή εμπιστοσύνη στα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας; Αυτοί, αν τους το ζητούσαν κάπως επίμονα, θα μπορούσαν να πουλήσουν τους ‘Ελληνες και ως δούλους στα σκλαβοπάζαρα που λειτουργούν τώρα στη Λιβύη, ως αποτέλεσμα της επιχείρησης του ΝΑΤΟ για την σωτηρία της. Εγώ τουλάχιστον, πείτε με αν θέλετε κακόπιστο, τους έχω μηδενική εμπιστοσύνη.

Αυτά τα κόμματα άλλωστε δεν είναι που, το καλοκαίρι του 2015, ψήφισαν στη Βουλή, χωρίς να τις διαβάσουν, έξη χιλιάδες σελίδες νομικού κειμένου πρόχειρα μεταφρασμένου με προγράμματα υπολογιστών από τα αγγλικά; Υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία άλλη πράξη που να εξευτέλισε περισσότερο την ιδέα της Δημοκρατίας; Αυτοί δεν είναι που συνομολόγησαν, αν είναι δυνατό, είκοσι διαδοχικές περικοπές συντάξεων των Ελλήνων;

Σε καμιά χώρα του πρώτου, του δεύτερου ή του τρίτου κόσμου δεν έχουν γίνει τέτοια πράγματα, δεν έχουν ψηφίσει Βουλευτές τέτοιες διατάξεις.

Μας λένε να εμπιστευθούμε αυτή τη Βουλή να αποφασίσει για το όνομα της πΓΔΜ. ‘Οχι μόνο δεν θέλουν να κάνουν δημοψήφισμα στην Ελλάδα, αν μπορούσαν θα τόχαν απαγορεύσει και στους Σλαβομακεδόνες. Να αποφασίσουν για το μέλλον της χώρας αυτοί οι εντιμότατοι, πατριώτες βουλευτές, που ψήφισαν και πάλι, την άνοιξη του 2016, χωρίς να τις διαβάσουν, 1600 σελίδες νομοθεσίας, πρόχειρα μεταφρασμένης από τα αγγλικά, με τις οποίες παίρνουν τώρα τα σπίτια, τα δικαιώματα και τις συντάξεις των Ελλήνων. Και μη μας πουν ότι υποχωρούν γιατί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο μπροστά στη Δύναμη των Δανειστών. Υποχωρούν γιατί δεν σκέφτηκαν και δεν ετοιμάστηκαν ποτέ να κάνουν τίποτα άλλο.

Εκεί βρισκόμαστε. Κι όταν βρισκόμαστε εκεί, τα άλλα, χωρίς να χάνουν τη σημασία τους, γίνονται δευτερεύοντα. Και στους αριστερούς, τους γνήσιους δηλαδή, όχι τους απατεώνες, εκ των φίλων μου, που μου λένε τις συχνά όχι αβάσιμες αιτιάσεις και ανησυχίες τους, τους απαντώ με τη φράση του Λένιν, νάναι καλά η μούμια του και τα εικονίσματα που του φτιάξανε, «συγκεκριμένη ανάλυση συγκεκριμένης κατάστασης». Οι ξεσηκωμοί δεν γίνονται κατά παραγγελία, στον χρόνο και στον χώρο που θέλουμε, για τα ζητήματα που εμείς ιεραρχούμε ως σημαντικά. «Οι Μπολσεβίκοι διακρίνονται από όλα τα άλλα ρεύματα του εργατικού κινήματος», έλεγε ο ιδρυτής τους, «για την ικανότητά τους να διεισδύουν σε όλα ανεξαιρέτως τα κοινωνικά στρώματα, να τα επηρεάζουν και να επηρεάζονται από αυτά». Προτού αρχίσει κανείς να παραδίδει μαθήματα, πρέπει να μάθει να παίρνει.

 

‘Όχι άλλη ‘Ηττα

Σκοπεύω να πάω στη διαδήλωση και γιατί ο ελληνικός λαός δεν έχει κανένα περιθώριο να υποστεί μία ακόμα, και την παραμικρότερη, εθνική ήττα. Αν την υποστεί, δεν θα μπορέσει να αντισταθεί πια πουθενά, ούτε στα εθνικά, ούτε στα κοινωνικά του θέματα.

Το ζήτημα του ονόματος έχει την αυτονόητη διεθνοπολιτική σημασία του. Πολύ πιο σημαντική είναι όμως η ιδέα πούχουν οι ‘Ελληνες για τον εαυτό τους, για το δικαίωμα και τη δυνατότητά τους να διαφεντεύουν τον τόπο τους. Αυτή είναι που κυρίως απειλείται από μια κακή λύση στο ονοματολογικό.

‘Ενα έθνος κι ένα κράτος δεν είναι μόνο η υλική και θεσμική του υπόσταση, είναι και η Ιδέα που έχουν γι’ αυτό οι Πολίτες του. Στη θέση που βρίσκεται η Ελλάδα και με την Ιστορία που κουβαλάει ο ελληνικός λαός, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την Αξιοπρέπειά του.

Ετοιμάζονται να μας τελειώσουν, θέλουν να ολοκληρώσουν τη μεταβολή αυτής της χώρας σε χώρο, να φτιάξουν μια Ελλάδα (και μια Κύπρο) χωρίς ‘Ελληνες. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Το μόνο που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο κόσμος που πλημμύρισε τη Θεσσαλονίκη και θα πλημμυρίσει στην Αθήνα.

Θυμάμαι όταν έλεγα κάποτε στον Τσίπρα και τον Βαρουφάκη ότι υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα, με έλεγαν συνωμοσιολόγο. Ο Βαρουφάκης πίστευε ότι το σύστημα κάνει λάθος και θα το διορθώσει μόνο του όταν ο ίδιος αρχίσει να του το εξηγεί. ‘Οσο για τον Τσίπρα με άκουγε δύσπιστος και με διαβεβαίωνε ότι ο ίδιος δεν θα υπογράψει ποτέ Μνημόνιο.

Δεν εκτιμώ ως σοβαρή την απειλή για την εδαφική μας ακεραιότητα από τον οποιοδήποτε αλυτρωτισμό των Σλαβομακεδόνων. ‘Όχι, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί. Είναι το πλήγμα που θα δεχτούν οι ‘Ελληνες στην αυτοεκτίμηση και στον αυτοσεβασμό τους, στην ιδέα πούχουν ότι πρέπει ο ελληνικός λαός να είναι κυρίαρχος στον τόπο του.

Το πως θα ονομαστεί η πΓΔΜ έχει ασφαλώς τη σημασία του και δεν είναι μικρή. Ακόμα περισσότερη σημασία έχει όμως το ποιος αποφασίζει την πολιτική του ελληνικού κράτους. Είναι και πάλι το διαχρονικό ερώτημα που στοιχειώνει την νεώτερη πολιτική μας ιστορία, ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο, το ερώτημα πούθεσε ο Καραμανλής μετά τη δολοφονία Λαμπράκη. Η διαφορά είναι ότι σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα από τη δεκαετία του 1960. Τώρα απειλείται η ίδια η κρατική και εθνική υπόσταση του ελληνικού λαού.

Περισσότερο από το αν θα παρθεί η σωστή ή η λάθος απόφαση για το όνομα της γειτονικής χώρας, εμένα με ενδιαφέρει ποιος θα την πάρει. Θέλω, πρέπει να την πάρει ο ελληνικός λαός κι ας είναι και λάθος. Δεν πρέπει να την πάρουν οι πολιτικοί του που ενεργούν για λογαριασμό των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ, ακόμα κι αν πάρουν τη σωστή. Φυσικά δεν υπάρχουν και πολλές πιθανότητες να είναι σωστή αν την πάρουν αυτοί. Γι’ αυτό και συνέστησα στην κυβέρνηση, αν έχει αναλάβει τέτοιες δεσμεύσεις προς τους Αμερικανούς, που δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε συμφωνία, να τη φέρει σε δημοψήφισμα. Ας αγωνιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πείσει τους ‘Ελληνες για την ορθότητα των απόψεών του.

Θα πάω στη διαδήλωση γιατί βλέπω σε αυτή τη διαδήλωση να εκδηλώνεται ξανά η δύναμη του εθνισμού ενός πληγωμένου λαού, του ίδιου που ξεσηκώθηκε κατά των Μνημονίων και των Δανειακών, που έφερε στην εξουσία τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Αν.Ελλ., τους έδωσε την εντολή να προχωρήσουν, κόντρα σε Θεούς και σε Δαίμονες, στην αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας της Ελλάδας, για να δει να τον προδίδουν και να τον εξευτελίζουν, ακόμα μια φορά στην ιστορία του.

Είναι το ίδιο ποτάμι που το φράξανε το 2015 χειραγωγώντας και ελέγχοντας επιδέξια την ηγεσία του και που ζητάει τώρα να βρει διέξοδο και την βρίσκει, όπως τόσο συχνά στην ιστορία, από κει που δεν το περίμεναν. Είναι ο ελληνικός λαός που δεν θέλει να δώσουν τώρα την ιστορία και τα σύμβολά του, που ζητάει πίσω τη χώρα του.

Δεν ξέρει ακόμα πως ακριβώς θα μπορούσε να γίνει αυτό, μήπως άλλωστε ξέρει και κανείς άλλος σήμερα, αλλά ξέρει τουλάχιστον ότι πρέπει να σταματήσουν οι παραχωρήσεις.

Το 2008, όταν ο Καραμανλής διαπραγματευόταν το θέμα και τασσόταν υπέρ σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό, μόνο πέντε χιλιάδες είχαν διαδηλώσει στη Θεσσαλονίκη. Γιατί τώρα μαζεύτηκαν πεντακόσιες χιλιάδες κι αύριο θάναι πολύ περισσότεροι;

Γιατί τότε ο ελληνικός λαός εμπιστευόταν κάπως την κυβέρνησή του ότι θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά του, ενώ τώρα ξέρει με βεβαιότητα ότι δεν θα το κάνει ούτε αυτή, ούτε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό κόμμα από τα υπάρχοντα.

Γιατί αυτός ο λαός είναι που είδε στο ενδιάμεσο τη χώρα του, αφού της άρπαξαν την κυριαρχία στην οικονομική πολιτική, με τα Μνημόνια και τις Δανειακές, να τις παίρνουν τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα τραίνα, τη ΔΕΗ, τις τράπεζες, τα σπίτια και τις συντάξεις του κόσμου. Να της παίρνουν τα ίδια τα  παιδιά της, που τα στέλνουν στα πέρατα του κόσμου να βρούνε μια δουλειά. Στο τέλος της πήραν και την αριστερά της, το καλοκαίρι του 2015. Μια παράταξη, που, ότι κι αν κατηγορήσει κανείς την ηγεσία της, και για πολλά μπορεί να την κατηγορήσει, έχυσαν ποτάμια το αίμα οι οπαδοί της, η «βάση», στους αγώνες για δημοκρατία, εθνική ανεξαρτησία και προκοπή. Την κάνανε κι αυτοί όργανό τους οι Ξένοι, όπως έκαναν προηγουμένως το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ.

Γιατί αυτά πούγιναν το 2015, εξευτέλισαν και έπληξαν καίρια την ίδια την  αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, ότι πιο πολύτιμο έχει για να επιβιώσει ένας λαός, πολύ περισσότερο ένας λαός που κατοικεί σε αυτό το σημείο της Υφηλίου και φέρει το βάρος μιας τέτοιας Ιστορίας.

‘Ετσι εκμηδένισαν τη δυνατότητα των Ελλήνων να προτάξουνε την οποιαδήποτε αντίσταση στον κανιβαλισμό της κοινωνίας τους. Η τωρινή όμως εθνική εξέγερση δεν είναι παρά η συνέχεια της προδομένης κοινωνικής εξέγερσης του 2015, που κι αυτή άλλωστε ήταν επίσης στο βάθος και εθνική, όχι μόνο κοινωνική. Ο χαρακτήρας της τωρινής  προσδιορίζεται και από τα πολιτικά και ψυχολογικά αποτελέσματα της πανωλεθρίας του 2015, αλλά και από την ίδια τη φύση του προγράμματος καταστροφής της Ελλάδας, που περνάει τώρα από την οικονομία στη γεωπολιτική και στον πολιτισμό και ετοιμάζεται να ολοκληρώσει το μετασχηματισμό της πατρίδας μας από χώρα σε χώρο, στην προοπτική μιας «Ελλάδας (και μιας Κύπρου) χωρίς ‘Ελληνες».

Το σοβαρότερο από τα επιχειρήματα που μούπαν οι φίλοι μου εναντίον της διαδήλωσης είναι ότι οι ίδιες δυνάμεις που κατάφεραν να χειραγωγήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, θα βρούνε τον τρόπο να χρησιμοποιήσουν πάλι για τους δικούς τους σκοπούς και αυτό το κίνημα που τώρα φουντώνει. ‘Ότι μετά την ψευτο-αριστερά που γνωρίσαμε, θα εμφανιστεί και ένας ψευτο-πατριωτισμός, ένας ψευτο-εθνικισμός, πάλι επιδέξια κατευθυνόμενος από τις ίδιες δυνάμεις που έχουν την εποπτεία της καταστροφής μας.

Ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Στις μέρες μας, οι Αυτοκράτορες έχουν πολύ περισσότερα μέσα από το παρελθόν να χειραγωγούν και μάζες και λαούς και ηγεσίες. Αλλά και η ιδιαίτερη τραγωδία του ελληνικού λαού υπήρξε πάντα ότι επέδειξε, όταν χρειάστηκε, ηρωϊσμό και αγωνιστικότητα, δεν βρήκε όμως αντίστοιχα ηγετικά υποκείμενα, ούτε μπόρεσε να παράγει τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα που χρειαζόταν. Η απουσία ιδεών και ανθρώπων είναι σήμερα πιο έκδηλη από ποτέ άλλοτε στη χώρα. Η εντιμότητα, η σοβαρότητα και η μόρφωση, η συνέπεια παραμένουν εξαιρετικά σπάνιες ιδιότητες, ο τυχωδιωκτισμός, ο καιροσκοπισμός, η ιδιοτέλεια και η εξάρτηση από τους ξένους περισσεύουν.

Μακροχρόνια, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να σωθεί χωρίς να αναπτύξει όλα αυτά. Αλλά δεν μπορούμε ως τότε να καθόμαστε στα σπίτια μας περιμένοντας να πραγματοποιηθεί από μόνο του ένα Θαύμα.

 

ΥΓ. Και οι φασίστες;

Μερικοί θα με ρωτήσουν ίσως. Μα θα πας σε μια διαδήλωση που θα πάνε ίσως και ναζί, ακροδεξιοί, φασίστες, εθνικιστές, σωβινιστές; Δηλαδή, θα σας ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου, εσείς τι θέλετε ακριβώς; Να τους αφήσω αυτούς να διαδηλώνουν για την Ελλάδα και να μείνω εγώ στο σπίτι μου; Θα μειώσει κάτι τέτοιο την επιρροή του «φασισμού»;

Αν η κυβέρνηση και η συμμαχία παλαιού και νέου κατεστημένου θέλουν να χαρίσουν στους φασίστες τη λαοθάλασσα της Θεσσαλονίκης, εγώ δεν έχω λόγο να το κάνω. Αυτοί δεν είδαν καν ότι ένας ολόκληρος λαός είχε κατακλύσει τη συμπρωτεύουσα, ούτε καν η ΕΡΤ 3 δεν συνειδητοποίησε τι γινόταν στην πόλη που εδρεύει. ‘Όταν όμως υποχρεώθηκαν να ανοίξουν τα ματάκια τους, είδαν μόνο φασίστες. ‘Όπως άλλοι έβλεπαν μόνο μπαχαλάκηδες, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και κουκουλοφόρους στο πάνω από ένα εκατομμύριο διαδηλωτές που τόσες φορές κατέκλυσαν το Σύνταγμα διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική υποδούλωση της πατρίδας τους, στις διαδηλώσεις των «Αντιμνημονιακών».

Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος, όταν έβλεπε ακροδεξιές ομάδες απομακρυνόταν, τις κύτταγε καχύποπτα και τις απέφευγε. ‘Ηξερε από ένστικτο ότι δεν θα κάνουν καλό στην υπόθεσή του, όπως οι αριστεροί διαδηλωτές ξέρουν ότι δεν θα τους κάνουν καλό οι κουκουλοφόροι.

Δεν νομίζω ότι οι ‘Ελληνες είναι λαός που θα ακολουθήσει, ότι και να γίνει, τη Σβάστικα. Τον προστατεύει διαχρονικά από την πανούκλα η Ιστορία, οι αγώνες και οι θυσίες του. Αλλά κι αν πράγματι παρατηρηθεί μια αύξηση της άκρας δεξιάς ή του τυφλού εθνικισμού, ή μια αναβίωση της πρακτόρικης εθνικοφροσύνης της δεξιάς, τότε μήπως αυτό δεν θα είναι παρά το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης από την ψευδώνυμη αριστερά του αγώνα για την υπεράσπιση της εθνικής αξιοπρέπειας και των θεμιτών εθνικών συμφερόντων του ελληνικού λαού; Την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και των Αν.Ελλ. εμπιστεύτηκε ο ελληνικός λαός να εκφράσει και τα εθνικά και τα κοινωνικά του συμφέροντα. Στη δύναμη του εθνισμού του στηρίχτηκαν αυτά τα δύο κόμματα για να πάρουν την εξουσία. Αυτοί δεν τον πρόδωσαν; Αυτοί δεν δημιούργησαν έτσι τις προϋποθέσεις για να υπάρξει, αν υπάρξει, άνοδος της ‘Ακρας Δεξιάς ή ενός καταστροφικού εθνικισμού;

Και τι πρέπει να κάνω εγώ επιτέλους; Αν αύριο, φερ’ ειπείν, η Χρυσή Αυγή δηλώσει ότι ο ήλιος ανατέλλει από την ανατολή, μήπως θα πρέπει να αρχίσω να λέω ότι ανατέλλει από τη Δύση, για να την καταπολεμήσω;

Είναι γεγονός ότι ο Φραγκούλης ήταν μια κακοφωνία στη Θεσσαλονίκη. Αυτά που είπε δεν ταιριάζουν στην Ελλάδα. Αλλά θα υπήρχε ο Φραγκούλης, ή θα του έδινε κανένας την παραμικρή σημασία, αν υπήρχε στη χώρα σήμερα μια Αριστερά που να συνδυάζει την υπεράσπιση των κοινωνικών και των εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και, προπάντων, της αξιοπρέπειάς του;

Χρειαζόμαστε ένα αξιόπιστο μέτωπο για την κοινωνική σωτηρία και την εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας. ‘Οσο δεν τόχουμε, θα κινδυνεύουμε από κάθε λογής τυχοδιώκτες και κάθε λογής μεθοδεύσεις ξένων υπηρεσιών.

Εθνος-Κρατος στο στοχαστρο: Κυπριακο, Μακεδονικο, Μνημονια

Εκπομπή “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” 6/1/2018 με τον Κώστα Ουίλς

Στις “Ναυτικες Δυναμεις” (ΗΠΑ, Βρετανια, Ισραηλ) δινουν την Κυπρο Τσιπρας και Κοτζιας

Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

 

Την οργανική ενότητα της επίθεσης κατά, και του προγράμματος καταστροφής/υποδούλωσης του ελληνικού λαού και στην Ελλάδα (με οικονομικά μέσα) και στην Κύπρο (με γεωπολιτικά), επιχειρεί να αναδείξει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Ο συγγραφέας υπογραμμίζει μάλιστα ότι, τόσο το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο (βάση των συνομιλιών της Γενεύης για το Κυπριακό), όσο και η Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας συνετάγησαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου! Κάνει,δε, λόγο για «κυπριακό γεωπολιτικό πείραμα» που έρχεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του «ελληνικού οικονομικού πειράματος».

Το βιβλίο προλογίζουν ο Μίκης Θεοδωράκης (που κάνει και μια δραματική, προσωπική έκκληση στον Τσίπρα να μην κάνει πράξεις που κινδυνεύουν να θεωρηθούν προδοτικές) και ο πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος. Το βιβλίο αρχίζει με μια γνωμάτευση του διαπρεπούς συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο και πραξικοπηματικό χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης που δεν τερματίσθηκε οριστικά, αλλά μόνο προσωρινά (και με «απώλειες» για την κρατική υπόσταση της Κύπρου), και παραμένει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κυπριακό κράτος.

Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του συγγραφέα έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει το Κυπριακό όχι μόνο ως ελληνοτουρκική διένεξη, αλλά και ως «κρυμμένο», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, «αποικιακό πρόβλημα».

Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, η Δυτική Αυτοκρατορία να επιτρέψει την μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, λόγω της παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας του νησιού. Ο διεθνής, δυτικός παράγων θέλει το νησί αποικία, αλλά το θέλει δική του αποικία, δυτικό προτεκτοράτο, και για να το πετύχει αυτό έβαλε την Τουρκία στην κυπριακή εξίσωση το 1955 και την ενεθάρρυνε να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, απαγορεύοντάς της όμως να καταλάβει όλο το νησί.

 

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η τωρινή πολιτική της Αθήνας στο Κυπριακό έρχεται ως φυσιολογικό συμπλήρωμα και αποτέλεσμα της πολιτικής της στο θέμα των δανειακών και των μνημονίων, δηλαδή της απόφασής της να μην προετοιμαστεί και να μην δώσει τον αγώνα αποκατάστασης της ελληνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, όπως υποσχέθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα.

Η ελληνική κυβέρνηση, υπενθυμίζει ο συγγραφέας, προσπάθησε να στηριχτεί στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, για να «μαλακώσει» κάπως την επιθετικότητα του Βερολίνου και των πιστωτών, με αποτέλεσμα το φιάσκο και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου 2015, για την οποία, μας θυμίζει, ευχαρίστησε δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, όπως είχε πράξει και ο Σημίτης στην κρίση των Ιμίων. Όπως παρατηρεί σαρκαστικά ο συγγραφέας, «χρειαζόμαστε βοήθεια ακόμα και για να παραδοθούμε».

Σήμερα, η Αθήνα, έχοντας ήδη παραιτηθεί από την προσπάθεια ανατροπής του νεοαποικιακού καθεστώτος, στηρίζεται πάλι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να «απαλύνει» κάπως τη στάση των «πιστωτών» και ιδίως του Βερολίνου απέναντί της και να αποσπάσει κάποια ρύθμιση για το χρέος, υπενθυμίζει ο συγγραφέας. Για τον λόγο αυτό, τονίζει, Ουάσιγκτον και Λονδίνο θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή προσφέρει μια «χρυσή ευκαιρία», για να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της Αθήνας στην ουσιαστική κατάργηση του κυπριακού κράτους και την απόσπαση εκ νέου του πλήρους ελέγχου του νησιού, κάτι που επιχειρούν αδιαλείπτως από το 1960.

Πολύ περισσότερο όταν, σημειώνει ο συγγραφέας, υπάρχει και η ταυτόχρονη ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στη Λευκωσία, που συχνά και δικαιολογημένα κατηγορείται για όσα κάνει, μόνο που δεν τα κάνει μόνος του. Ο γνωστός ρόλος του Αναστασιάδη τον καθιστά και χρήσιμο «αλεξικέραυνο» για να συγκαλύπτονται οι ευθύνες της Αθήνας και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, χωρίς τη συνεργασία των οποίων θα ήταν απλώς αδύνατο στον Κύπριο Πρόεδρο να κάνει οτιδήποτε.

Η «Αυτοκρατορία», υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, αφού απέσπασε την ελληνική κρατική κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού δημιούργησε έναν μηχανισμό υφαρπαγής της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αφού άρπαξε τις κυπριακές τράπεζες, τα οικονομικά μέσα της κυπριακής Εκκλησίας και κατέφερε βαρύ πλήγμα στο συνεργατικό κίνημα του νησιού, επιχειρεί τώρα να αποσπάσει τον σκληρό πυρήνα των στοιχείων εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και ιδίως το τεράστιο, κολοσσιαίας σημασίας «χαρτί» της παρουσίας των Ελλήνων στην Κύπρο και του κράτους που νόμιμα διαθέτουν σε ένα νησί ανυπέρβλητης, παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας!

Στη γνωμάτευση του, ο εγκυρότερος, εν ζωή σήμερα, Έλληνας συνταγματολόγος, ο καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, τονίζει τον παράνομο χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης και της συμμετοχής σε αυτήν της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, που δεν είναι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, παρά πραξικοπηματική υφαρπαγή της ύψιστης συντακτικής εξουσίας από τον κυπριακό λαό και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, με τη συνδρομή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου. Στο βιβλίο παρατίθεται και η γνώμη του εν ενεργεία εφέτη Νικόλαου Σταυριανίδη που απευθύνει έκκληση στους Κυπρίους συναδέλφους του να εξετάσουν επειγόντως, όσο δηλαδή υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Αναστασιάδη.

Σημειωτέον ότι αυτά είναι τα μόνα δύο δημοσιευμένα νομικά κείμενα για τη Διάσκεψη της Γενεύης, καθώς ούτε η κυβέρνηση της Αθήνας, ούτε αυτή της Λευκωσίας έχουν δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί αποδέχτηκαν αυτή τη Διάσκεψη ως μέθοδο «επίλυσης του Κυπριακού».

Στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία που, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στην Κύπρο, όπως και η σύγκρουση Ερντογάν, Νετανιάχου και Τραμπ, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, που απέτρεψαν, μέχρι στιγμής, τον «αιφνίδιο θάνατο» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν είχε π.χ. πετύχει το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν πέρυσι και είχε πάρει τη θέση του ένα ανδρείκελο τύπου Σίσι, δεν θα υπήρχε πιθανότατα σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία!

Ο γνωστός και πολύ μαχητικός Κύπριος δημοσιογράφος και σχολιαστής Λάζαρος Μαύρος, διαχρονική «συνείδηση» των Ελλήνων της Κύπρου, χαρακτήρισε το βιβλίο του Κωνσταντακόπουλου «ισοδύναμο» προς το «Ξύπνα Καημένε μου Ρωμιέ», τον ύμνο της κυπριακής αντιαποικιακής Επανάστασης του 1955-59.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μοναδικός σκοπός για τον οποίο συγκλήθηκε η διάσκεψη της Γενεύης είναι η προκαταβολική ακύρωση της όποιας δυνατότητας του κυπριακού λαού να αποδοκιμάσει ξανά σε δημοψήφισμα ένα τερατώδες σχέδιο λύσης, όπως αυτό που απέρριψε το 2004, αλλά και να απομειωθούν έτι περαιτέρω τα υφιστάμενα σήμερα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας διεθνώς δια των υπογραφών Αναστασιάδη και Τσίπρα.

Εξετάζοντας λεπτομερώς τη δομή των προτάσεων για την Κύπρο τόσο της Αθήνας, όσο και της Λευκωσίας, ο Κωνσταντακόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετατρέπουν το νησί, από τυπικά ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε Δικτατορία Ξένων, δεύτερο «δυτικό προτεκτοράτο», μετά την Ελλάδα, εντός της Ε.Ε., με βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» στη διοίκησή του, χωρίς δικό του στρατό και υπό κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης».

Αυτό ονομάζει κανονικό και φυσιολογικό κράτος, κατά τρόπο μάλλον εμπνευσμένο από τον Όργουελ, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, πρώην θεωρητικός και προπαγανδιστής του ΚΚΕ, πρώην θεωρητικός του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών.

‘Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα των οπαδών της ελληνικής αριστεράς που έδωσαν τη ζωή τους διαδηλώνοντας για την Κύπρο στη δεκαετία του 1950 ή του Ηλία Ηλιού, του Προέδρου της ΕΔΑ, που χαρακτήρισε ως Ανταλκίδειο Ειρήνη τις συμφωνίες του 1960, συμφωνίες που, όπως υποστηρίζει, ανέστησε εκ νεκρών για να νομιμοποιήσει τη Γενεύη η ελληνική διπλωματία (και τις εγγυήσεις μαζί τους, δήθεν για να τις καταργήσει).

Ο συγγραφέας τονίζει τον ασταθή χαρακτήρα της νέας υπό εκκόλαψη αποικίας, που νομικά θα είναι μια νέα Βοσνία, πρακτικά όμως θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα όπως έγινε με τη Συρία.

Όλο αυτό γίνεται, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, με τη βοήθεια ενός ολόκληρου παραπλανητικού μηχανισμού που ελέγχει σχεδόν όλο το σύστημα «συμβατικής», αλλά συχνά και «εναλλακτικής» ενημέρωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κατά τον συγγραφέα, το «Φτιάχνουμε κανονικό κράτος στην Κύπρο, διώχνουμε τα στρατεύματα και καταργούμε τις εγγυήσεις» είναι η τρίτη μεγάλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού, μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» και το «Σκίζουμε τα Μνημόνια».

Ο συγγραφέας εξετάζει στο βιβλίο του τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, της Κρήτης και της μητροπολιτικής Ελλάδας, για να εξηγήσει γιατί το κυπριακό κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο όχι μόνο τώρα, αλλά ακόμα και προτού δημιουργηθεί. Εντάσσει το Κυπριακό στην προετοιμασία ενός νέου μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (μαζί με το βιαστικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία, αποτυχημένη προσπάθεια να ανατραπεί ο Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος) και το συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη, αντιευρωπαϊκή πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της Ε.Ε. και την εμφάνιση ισχυρών ολοκληρωτικών τάσεων στην Ένωση.

Το βιβλίο κάνει επίσης μια αναδρομή στον ρόλο που έπαιξε το Κυπριακό στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στην επιβολή και στην πτώση της δικτατορίας του 1967 και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μετά το 1974, υπογραμμίζοντας ότι, γεωπολιτική συμπύκνωση του ελληνικού ζητήματος ανεξαρτησίας στο σύνολό του, η Κύπρος και το Κυπριακό, καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Ο συγγραφέας απευθύνει έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει άρδην πολιτική και να κόψει με το μαχαίρι τους παραλογισμούς στο Κυπριακό και την υποτέλεια που τη διακρίνει. Προειδοποιεί ότι, αν δεν γίνει αυτό, ή αν δεν υπάρξει εγκαίρως ικανή αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, σε Ελλάδα και Κύπρο, εάν αύριο η Άγκυρα, με αυτή ή μια διαφορετική ηγεσία, συμφωνήσει και εφαρμοσθεί τελικά η κυοφορούμενη «λύση», τα ίδια μεν τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν, αλλά η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην κατάσταση που είναι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα και η ίδια η χώρα, μια καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού κινδυνεύει να αποβεί ένα «1974 από την ανάποδη», όπως υπογραμμίζει, δηλαδή μια χαριστική βολή για τον ελληνικό λαό στο σύνολό του.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς στις 29/7/2017

"Προσφυγικό μνημόνιο"

“Προσφυγικo μνημoνιο”

Του Δημήτρη Κωσνταντακόπουλου

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ., στην προσπάθειά της να επιβραδύνει την εφαρμογή του Τρίτου Μνημονίου και να επιβιώσει πολιτικά για ένα διάστημα, ετοιμάζεται να υπογράψει, στη σύνοδο κορυφής, το νέο, “προσφυγικό Μνημόνιο” αυτοκαταστροφής, αυτοχειριασμού του ελληνικού λαού και του κράτους του. Αν δηλαδή άλλες αντιθέσεις επιτρέψουν κάποια κατάληξη σε αυτή τη σύνοδο.

‘Ηδη το έχει μισοϋπογράψει, αποδεχόμενη κατ’ αρχάς το κλείσιμο των συνόρων και την αποθήκευση στη χώρα δεκάδων σήμερα, εκατοντάδων χιλιάδων αύριο δυστυχισμένων ανθρώπων, που δεν έχει απολύτως καμία δυνατότητα να φροντίσει, να περιθάλψει και πολύ περισσότερο να εντάξει οπουδήποτε.

 Χώρια οι ενδεχόμενες στρατηγικές παραχωρήσεις της ΕΕ προς την ‘Αγκυρα, απολύτως βλαπτικές και για τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, και για την τουρκική δημοκρατία και για την προοπτική μιας δημοκρατικής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στην οποία ομνύουν όλες οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις.

 

Ασυνάρτητη τακτική χωρίς στρατηγική

‘Οπως συνέβη και το καλοκαίρι, με το τρίτο μνημόνιο, πήγαμε κια στο ζήτημα αυτό σε μια αρχική επίδειξη θορυβώδους αντίστασης, με τις απειλές για βέτο και την ανάκληση του Πρέσβη στη Βιέννη, που τελικά διευκόλυναν την τελική υποχώρηση. Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν όλα αυτά προσχεδιάστηκαν, μπορεί να έγινε και αυτό, αλλά έτσι κι αλλοιώς εκεί θα φτάναμε. ‘Οταν ο καπετάνιος μέσα στην καταιγίδα δεν έχει καθαρή ιδέα που θέλει να πάει και τι γίνεται και τι δεν γίνεται, όταν το κόμμα του έχει θεωρήσει περιττή πολυτέλεια και έχει αρνηθεί επί χρόνια, με λυσσώδη επιμονή, κάθε προσπάθεια να ανοίξει συζήτηση στο εσωτερικό του, για το μεταναστευτικό και την εξωτερική πολιτική, όταν δεν έχει σχέδιο, είναι τελικά αναπόφευκτο να καταντήσει – και μαζί του η χώρα που κυβερνά, αντικείμενο, “κλωτσοσκούφι” κατά το κοινώς λεγόμενο, αντί για υποκείμενο στην κρίση.

Είναι βεβαίως εκ του πονηρού να αποδίδει κανείς όλη την ευθύνη για όσα συμβαίνουν με το προσφυγικό στον ΣΥΡΙΖΑ, αγνοώντας την παντελή αποσύνθεση του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας και το διεθνές περιβάλλον. Αυτή εδώ είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση, και ακόμα και η πιο σοβαρή και επιδέξια κυβέρνηση θα δυσκολευόταν να τη βγάλει πέρα. Αν όμως και η κυβέρνηση δεν πολυκαταλαβαίνει τι γίνεται και τι θέλει, τότε η καταστροφή γίνεται αναπόφευκτη.

Εχει όμως δυστυχώς και ο ΣΥΡΙΖΑ την ιδιαίτερη συμβολή του σε αυτό που ήταν από καιρό ώριμο για άλλους λόγους να γίνει,πιθανώς θα γινόταν και χωρίς τη δική του συμβολή στο τέλος και συνιστά πιθανότατα μια από καιρό προγραμματιζόμενη μεγάλου μεγέθους διεθνή προβοκάτσια, τη διοχέτευση δηλαδή εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη και, τελικά, τον εγκλωβισμό τους στην πρώτη. Θα έπρεπε να είχε προβλέψει για ποιούς σκοπούς θα χρησιμοποιούνταν το μήνυμα “είστε καλοδεχούμενοι”, το έστω καλή τη πίστει, αλλά χωρίς κανένα ρεαλισμό εκπεμφθέν από την Αθήνα. ‘Οτι θα χρησιμοποιούνταν δηλαδή από το καθεστώς Ερντογάν, για να στηθεί μια πολύ μεγάλη διεθνής προβοκάτσια και να οδηγηθούμε τελικά εκεί που οδηγηθήκαμε. (Πριν από πολλά χρόνια τα ίδια έκαναν οι “εθνικόφρονες” τότε και διάφοροι συμπαραστάτες των Κούρδων, παροτρύνοντας τον αρχηγό τους Οτσαλάν να έρθει να “φιλοξενηθεί” στην Ελλάδα, χωρίς ούτε να εκτιμήσουν σωστά τις συνθήκες, ούτε να μπορούν ή να ξέρουν πως να εξασφαλίσουν την προστασία του).

 

‘Ατακτη υποχώρηση

Είναι γεγονός ότι και αυτά να μην υπήρχαν, η γεωγραφία της χώρας και η διεθνής κατάσταση την επιβαρύνουν και σε μια κατάσταση τέτοιας αδυναμίας της είναι το πιθανότερο τελικό θύμα, αυτός που φορτώνεται τον “μουντζούρη”, ένα πρόβλημα που όλοι θέλουν να διώξουν από την αυλή τους. Από την αναγνώριση όμως αυτής της πραγματικότητας, μέχρι το να διευκολύνεις μόνος σου την υλοποίηση των σχεδίων τους και να αποδεχτείς με την υπογραφή μας το κακό που πάει να γίνει στη χώρα μας, τη μετατροπή της σε χωματερή ανθρώπων δηλαδή, υπάρχει μαγάλη διαφορά, γιατί αυτό πάει να γίνει τώρα με την άκριτη δηλαδή αποδοχή του σχεδίου Γιούνκερ-Μέρκελ για κλείσιμο των συνόρων και νέες σοβαρότατες παραχωρήσεις στην Τουρκία (που η ‘Αγκυρα θα τις εγκολπωθεί για να μην εφαρμόσει τις υποσχέσεις της και να συνεχίζει την αποστολή προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα, ανάλογα με τη διάθεσή της να πιέσει την Αθήνα).

Το να επιμείνει η Αθήνα στην άσκηση πίεσης στην Τουρκία, στην άμεση μετεγκατάσταση όσων ήδη συμφώνησαν να πάρουν οι άλλοι Ευρωπαίοι δεν είναι εξτρεμισμός. Το να αρνηθεί το κλείσιμο των συνόρων επίσης. Φτάσαμε τώρα στο σημείο να μη διαμαρτύρεται για τις εχθρικές προς την Ελλάδα ενέργειες της πΓΔΜ ή και της Ρώμης που στέλνει καραμπινιέρους να φυλάνε τα σύνορα της Αλβανίας και της Βουλγαρίας με την Ελλάδα (!) – και πως να διαμαρτυρηθεί βέβαια, αφού υλοποιούν το σχέδιο που φαίνεται ότι αποδέχτηκε η Αθήνα!

Ούτε φυσικά είδαμε καμιά παράσταση στον “μεγάλο φίλο” αυτής της κυβέρνησης, την κυβέρνηση των ΗΠΑ, χωρίς την έγκριση των οποίων “δεν κουνιέται φύλλο” στα Σκόπια και που διαθέτουν τεράστια επιρροή στις χώρες του Βίζεγκραντ.

Η ελληνική κυβέρνηση, αν θέλει να αποφύγει τη δική της και την καταστροφή της χώρας, πρέπει να σταματήσει τις επόμενες ώρες αυτή την νέα πορεία αυτοκαταστροφής, δηλώνοντας στους εταίρους της να βρουν όποια λύση θέλουν, αλλά ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να δεχτεί λύσεις που “παρκάρουν” στη χώρα δυνητικά εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, όταν έχει ήδη 1.500.000 ανέργους, 250.000 υποσιτιζόμενους μαθητές και έχει ήδη υποστεί μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή λόγω των Μνημονίων που της εφάρμοσαν, μια καταστροφή που συνεχίζεται και επί “αριστεράς”, έχοντας ήδη υπερβεί τις υλικές καταστροφές της Γερμανίας ή της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μπορεί και να μην μπορεί να τους εμποδίσει να κάνουν αυτό που θέλουν. Αλλά δεν πρέπει τουλάχιστον να τα υπογράφει. Τώρα φέρεται σαν εκείνο τον ήρωα στην ελληνική ταινία που έλεγε “Πεινάω, πεινάω, δώστε μου να φάω και σας υπογράφω ότι θέλετε”.

 

Συμπαράσταση στους πρόσφυγες και ο ρόλος των ΜΜΕ

Ο ελληνικός λαός έχει γράψει ήδη λαμπρή σελίδα στην ιστορία του με τη συμπαράστασή του προς τους πρόσφυγες. Η συμπαράσταση αυτή παραμένει ουσιώδης για να διατηρήσουμε τη δική μας ανθρώπινη υπόσταση και για να προστατεύσουμε την εικόνα της χώρας μας, την “ασπίδα” του πολιτισμού μας.

Αλλά ούτε τους πρόσφυγες θα ωφελήσουμε, ούτε τον εαυτό μας, αποδεχόμενοι τη διάλυση της χώρας μας.

 Τα ελληνικά ΜΜΕ, που διοικούνται και καθοδηγούνται από “φιλελεύθερους” της αριστεράς και της δεξιάς και, τελικά, δυνάμεις του εξωτερικού, μας δείχνουν τώρα το δράμα των προσφύγων και θα είμαστε ασφαλώς κτήνη αν μας άφηνε ασυγκίνητους. Το κάνουν όμως για να βοηθήσουν το πέρασμα του προσφυγικού Μνημονίου, του σχεδίου Γιούνκερ-Μέρκελ, για αποδοχή από την Ελλάδα του κλεισίματος των συνόρων και “προσωρινή αποθήκευση” που θα αποδειχθεί μόνιμη, πιθανώς εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων.

Οι φιλελεύθεροι χρησιμοποιούν ακόμα μια φορά τις τεχνικές του “Δόγματος του Σοκ”, δηλαδή μια βαθειά αλήθεια που κινητοποιεί συναισθηματικά και εγκαλεί ηθικά, για να στηρίξουν ένα μεγάλο ψέμμα. Το ότι δηλαδή μπορεί η Ελλάδα, στην κατάσταση που βρίσκεται, να φιλοξενήσει έναν παρόμοιο αριθμό ανθρώπων, που επιπλέον διακρίνονται από πολύ διαφορετικά, δεν λέω καλύτερα ή χειρότερα, αλλά διαφορετικά, πολιτισμικά χαρακτηριστικά και κώδικες συμπεριφοράς, χωρίς να διαλυθεί η ήδη διαλυμένη σύμπασα χώρα.

Το ίδιο έκαναν και όταν έφεραν τα Μνημόνια. Χρησιμοποίησαν την αλήθεια για το κακό χάλι της Ελλάδας και τις υπαρκτές αλλά διογκωμένες ευθύνες του ελληνικού λαού (“όλοι μαζί τα φάγαμε”), για να μας κάνουν να αποδεχτούμε και να δικαιολογήσουμε την επίθεση των ξένων εναντίον μας. Είναι τόσο μεγάλη η ενοχή που μας “φόρεσαν” (ακριβώς γιατί στηρίζεται και σε αλήθειες, έστω διογκωμένες), που, σε συνδυασμό με την (εν μέρει βάσιμη) αίσθηση αδυναμίας, αίσθηση που επέτεινε η “συνθηκολόγηση χωρίς μάχη” του Ιουλίου, εξηγούν γιατί δεν έχει αναπτυχθεί ανάλογο κίνημα συμπαράστασης στους συμπατριώτες μας που υποφέρουν τα πάνδεινα, αλλά και πιο μαχητικής αντίθεσης στα καταστροφικά σχέδια του Κουαρτέτου.

 

Με επιδέξια χρήση της “αλήθειας” οικοδομούνται τα καλύτερα ψέμματα και οι πιο αποτελεσματικές απάτες!

 Με την ίδια ευκολία που μας παρουσιάζουν σήμερα το δράμα των προσφύγων, τα ΜΜΕ θα μας παρουσιάσουν, όταν τα πολιτικά συμφέροντα των ξένων, που τελικά υπηρετούν, επιβάλλουν την αποσταθεροποίηση της χώρας, εγκλήματα που αναπόφευκτα θα γίνουν και ίσως έχουν ήδη γίνει σε μερικές περιπτώσεις και θα χρησιμοποιήσουν τότε την δικαιολογημένη αγανάκτηση που θα προκύψει, για να κάνουν μπάχαλο την Ελλάδα.

 

Η τελική επιδίωξη του ελληνικού “πειράματος”

‘Εχουμε υπογραμμίσει από την αρχή της κρίσης ότι τελική επιδίωξη του προγράμματος δεν είναι η νεοφιλελεύθερη κοινωνική ισοπέδωση. Αυτή γίνεται αλλά είναι μόνο το μέσο για κάτι άλλο, πολύ βαθύτερο και σοβαρότερο, δηλαδή για την καταστροφή των πιο ζωτικών λειτουργιών του έθνους-κράτους και την “αρπαγή” του. Θα ρουφήξουν όλη την ουσία του και θα αφήσουν στο τέλος το “τσόφλι” του, την ταμπέλα “Ελληνική Δημοκρατία”. ‘Ηδη άλλωστε, έχουν σε μεγάλο βαθμό αναλάβει με το Κουαρτέτο, που κρύπτεται πίσω από την τύποις λειτουργούσα κυβέρνηση, την πραγματική εξουσία στη χώρα.

Αν ήθελαν μόνο ριζικό νεοφιλελευθερισμό, θα μείωναν π.χ. τη ζήτηση όσο τη μείωσαν στην Πορτογαλλία, δηλαδή τρεις φορές λιγότερο από την Ελλάδα, δεν θα προκαλούσαν οι ίδιοι αυτό το Κραχ της ελληνικής οικονομίας που υπερβαίνει το Κραχ του 1929. Αν είχαν κάνει λάθος στο πρόγραμμα θα έκαναν σε κάποιο σημείο μια διόρθωση χωρίς να ανατρέψουν τη λογική του. Θα στήριζαν λίγο την δική τους κυβέρνηση Σαμαρά για να το φέρει σε κάπως βιώσιμο πέρας.

‘Οχι, δεν θέλουν νεοφιλελεύθερη διόρθωση. Στην Ελλάδα πειραματίζονται τη δημιουργία νέου “ευρωπαϊκού και παγκόσμιου υποδείγματος”, μια βαθιά “αλλαγή καθεστώτος” που, αν αφεθεί στη λογική της, πάει στην ανατροπή των επιτευγμάτων της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού, των μεγάλων ευρωπαϊκών επαναστάσεων, περιλαμβανομένης της ελληνικής και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και το συνδυάζουν αυτό με ιδιαίτερες γεωπολιτικές και με “ιδεολογικές” επιδιώξεις (λόγω της ιδιάζουσας σημασίας της Ελλάδας στην παγκόσμια ιστορία και του “αντιστασιακού DNA” των Ελλήνων που πρέπει να τσακίσουν και να ξεριζώσουν).

Παλληκάρι και αγωνιστής όλη τη ζωή του, ο φίλος μου ο Βαγγέλης μούπε τις προάλλες: “Αν δεχτώ ότι έχεις δίκηο, θα με πιάσει απελπισία. Πως θα τα βγάλουμε πέρα με τέτοιες δυνάμεις;”

“Ωραία”, του απάντησα, “να εφαρμόσεις αυτή τη μέθοδο την επόμενη φορά που θα πας σε γιατρό. Πες ότι θέλεις να σου κάνει μια διάγνωση που να την αντέχεις”.

Ασφαλώς η απελπισία είναι κακός σύμβουλος, το ίδιο είναι όμως και οι αυταπάτες. Ο ελληνικός λαός έχει αστείρευτες δυνάμεις για να επιβιώσει και στις πιο δύσκολες καταστάσεις – άλλα είναι τα ελαττώματά του. Το πρώτο βήμα όμως για να το καταφέρει είναι να κάνει ορθή διάγνωση της κατάστασης, να βγάλει το κεφάλι του από την άμμο και να δει την πραγματικότητα κατάματα. ‘Ηταν πάρα πολύ δύσκολο να το καταφέρουν, ο Πάρις όμως σκότωσε τον Αχιλλέα και ο Δαυίδ τον Γολιάθ. ‘Ηταν πιο έξυπνοι και πιο εύστοχοι από τους αντιπάλους τους.

 

Η δημογραφία

Για τους λόγους που εξηγήσαμε πιο πάνω, το προσφυγικό μνημόνιο έχει και μια ακόμα σημασία. Βάζει τα θεμέλια για την επιταχυνόμενη δημογραφική αλλοίωση του πληθυσμού ενός κράτους που υπήρξε πάντα και μόνο ως κράτος των Ελλήνων, όπου χρησιμοποιούμε τον όρο με την έννοια της συνείδησης, όχι της φυλετικής καταγωγής. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι και μη ‘Ελληνες δεν μπορούν να γίνουν πολίτες του. Δεν είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να μοχθεί είκοσι χρόνια στην Ελλάδα, να κάνει εδώ το σπιτικό του και να στερείται αιωνίως πολιτικών δικαιωμάτων.

‘Αλλο αυτό και άλλο η βίαιη δημογραφική αλλοίωση της εθνικής σύνθεσης του πληθυσμού, του λαού, που, όπως γνωρίζουμε από τον καιρό του Θουκυδίδη και του Περικλή, αποτελεί τη βάση της Δημοκρατίας. Η κυριαρχία δεν είναι αφηρημένο πράγμα, ακολουθεί τον λαό, διδάσκει ο πρώτος. ‘Ηδη άλλωστε, τα οικονομικά Μνημόνια φροντίζουν για την αποδήμηση όλο και περισσότερων νέων Ελλήνων όπου βρουν και των πιο ηλικιωμένων, φιλάσθενων και αδύναμων προς το υπερπέραν με επιταχυνόμενους ρυθμούς, ενώ πέφτουν κατακόρυφα οι γεννήσεις.

Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι πρόβλημα πυκνότητας κατοίκων και βέβαια πρέπει να επικρατεί μεγάλη ταραχή στο κρανίο για να νομίσει κάποιος ότι θα το λύσει στην Ελλάδα με την εισαγωγή Νιγηριανών και Αφγανών στις σημερινές συνθήκες. Πηγαίνετε μια βόλτα πίσω από την Ομόνοια, αν έχετε αμφιβολίες επ’ αυτού. Εμείς προτείνουμε, σε όσους το πιστεύουν, να πάνε τη λογική τους στα άκρα και να επιδιώξουν να δημιουργήσουν χοτ σποτ στις καλές βόρειες και νότιες γειτονιές της Αθήνας, να επωφεληθούν και οι ίδιοι, εκεί που μένουν, από την ανανέωση της δημογραφίας.

Δεν ζούμε, ούτε έχουμε προσχωρήσει με τη θέλησή μας, σε κάποια παγκόσμια δημοκρατική ή σοσιαλιστική, υπερεθνική “ομοσπονδία”. Το έθνος κράτος είναι το μόνο πλαίσιο, ίσως ανεπαρκές και προβληματικό, αλλά το μόνο όπου οι πολίτες μπορούν να ελπίζουν σε κάποιο έλεγχο των εξουσιών που τους διαφεντεύουν, σε κάποια ασφάλεια. Δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω ανθρώπους που θεωρούν εαυτόν προοδευτικό και πιστεύουν πρόοδο τα έθνη να διαλυθούν στον χυλό της παγκοσμιοποίησης, μιας παγκόσμιας δικτατορίας του Χρήματος και της Αμερικής δηλαδή. Δείτε τους δυστυχισμένους πρόσφυγες. Σε νομαδικά ζώα θέλουν να μας μετατρέψουν όλους οι άρχοντες του κόσμου που ζούμε.

 

Από την οικονομία στη γεωπολιτική

Το “προσφυγικό μνημόνιο” θα το ακολουθήσει σύντομα, όπως πάνε τα πράγματα, ήδη σχηματίζεται, το γεωπολιτικό μνημόνιο, που θα προβλέπει τη διάλυση του κυπριακού κράτους και θα θέτει υπό εποπτεία τον “σκληρό πυρήνα” της ελλαδικής λαϊκής-κρατικής-εθνικής κυριαρχίας. Η άρνηση στον ελληνικό λαό της κυριαρχίας που νομίμως ασκεί στις χώρες που κατοικεί, την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι το πλειστάκις ρητά διατυπωμένο όνειρο των πιο σκοτεινών κύκλων του βρετανικού ιδίως και αμερικανικού ιμπεριαλισμού, και όχι μόνο, κατά τους τελευταίους δύο αιώνες. Ο ίδιος ο θεωρητικός του πιο εξτρεμιστικού ιμπεριαλισμού της εποχής μας, ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, από τους αρχιτέκτονες, με τις ιδέες του, της καταστροφής στη Μέση Ανατολή και του “πολέμου των πολιτισμών”, έχει πει στους ‘Ελληνες, με τις ταξινομήσεις που προτείνει, ότι τους θεωρεί εχθρούς.

Ο τελικός προορισμός αυτής της διαδρομής, αν ο ελληνικός λαός δεν βρει το κουράγιο, το μυαλό και την ηγεσία να τη σταματήσει, θα είναι η πλήρης καταστροφή και διάλυση του ελληνικού έθνους, η δημιουργία μιας πιθανώς ακρωτηριασμένης “Ελλάδας χωρίςΕλληνες”, κατά την προσφυή έκφραση του Μίκη Θεοδωράκη.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-Αν.Ελλ. χωρίς δικό της, εθνικό σχέδιο και πρόταση, με τελείως συγχισμένη κατανόηση της εθνικής, ευρωπαϊκής και διεθνούς πραγματικότητας, με μοναδικό της πρόγραμμα την “εξουσία για την εξουσία”, έχει γίνει τώρα, ξανά, το ασυνείδητο όργανο των πιο επικίνδυνων δυνάμεων που έχει παράγει η ιστορική διαδρομή του ανθρώπινου γένους. Δεν αντιλαμβάνεται καν, ότι συνιστά χοντρό δούλεμα, βαριά ειρωνεία, η πρόσφατη απονομή στον κ. Τσίπρα, από τουρκικό ίδρυμα, του τίτλου επίτιμου Διδάκτορα Οικονομικών. ‘Οπως το 2015, η υποτιθέμενη διαπραγμάτευση δεν χρησίμευσε παρά στην αποδοχή της τελικής συνθηκολόγησης, έτσι και τώρα προσγειωνόμαστε σιγά – σιγά στην πραγματικότητα της παραμονής, με την υπογραφή μας, εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, η παρουσία των οποίων, αν μη τι άλλο, θα καταστήσει σχεδόν αδύνατη την αποτίναξη των νεοαποικιακών δεσμών και θα μας καταστήσει εσαεί όμηρους των “Πιστωτών”, αλλά και της ‘Αγκυρας, που πότε θα ανοίγει και πότε θα κλείνει, κατά το δοκούν τη στρόφιγγα των προσφυγικών ροών.

‘Οπως και το 2010 η κυβέρνηση της Αθήνας, ελεγχόμενη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τους ξένους, αφού δεν είχε η ίδια δικό της μυαλό και σχέδιο, έπαιξε τον ρόλο του “χρήσιμου ηλίθιου” και του “πράκτορα του Χάους” στην Ευρώπη, έτσι και τώρα, με το προσφυγικό, η Ελλάδα φορτώνεται το βάρος όλης της προσφυγικής κρίσης, όπως φορτώθηκε το βάρος όλης της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Με τους πρόσφυγες και με τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι η Ευρώπη μπήκε στον αστερισμό της γεωπολιτικής αποσταθεροποίησης. Η Ελλάδα ξαναβρίσκεται στην “πρώτη γραμμή”, επιβεβαιώνοντας την παγκόσμια σημασία του “πειράματος” που εδώ πραγματοποιείται.

“Μια φορά να γυρίσεις την πλάτη, θα τρέχεις σε όλη σου τη ζωή”, είπε κάποτε στον συγγραφέα αυτών των γραμμών, ο κορυφαίος “μυστικοσύμβουλος” του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά τον Ιούλιο, η “Αριστερά χωρίς Αριστερούς” του κ. Τσίπρα και των συνεργατών του, αποδεικνύεται εξίσου καταστροφική με τους προηγούμενους διαχειριστές της εξουσίας. Με την υπογραφή της στο τρίτο μνημόνιο, κουρέλιασε ήδη την τιμή μιας παράταξης για την οποία χιλιάδες και χιλιάδες άνθρωποι έδωσαν τη ζωή τους στην Ελλάδα και της οποίας το ηθικό κεφάλαιο είχε παραμείνει μέχρι τώρα εθνική παρακαταθήκη, που την αναγνώριζαν και οι αντίπαλοί της. Αναγκάζει τώρα έναν γέροντα, τον Μανώλη Γλέζο, τον “πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης”, τρις καταδικασμένο σε θάνατο, να ζητάει και να ξαναζητάει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό για την εμπιστοσύνη που έδειξε στον Τσίπρα. Δεν μπορεί πια να βρει κανένα σημείο αντίστασης.

Σταματήστε την πορεία άμεσα, φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεστε υπαίτιοι και συνένοχοι της μεγαλύτερης καταστροφής της παγκόσμς Αριστεράς, μετά την προσχώρηση του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ στους οπαδούς της Θάτσερ και του Ρήγκαν, που πλήρωσε τόσο ακριβά ο λαός του, μετά οι λαοί της Αραβίας και τώρα αρχίζουν να πληρώνουν οι Ευρωπαίοι. Και μην έχετε καμία αυταπάτη. Τραγικό θα είναι, προς παγκόσμιο παραδειγματισμό, το τέλος που σας ετοιμάζουν οι διεθνείς δήθεν φίλοι σας. Ο “χρόνος”, που εσείς νομίζετε ότι κερδίζετε, τον χρησιμοποιούν για να βάλουν καλύτερα τη θηλειά στον λαιμό σας.

 

Αθήνα 16 Μαρτίου 2016

www.konstantakopoulos.gr

Η πολυπλευρη ελληνικη κριση

Η πολυπλευρη ελληνικη κριση

Στους δύο παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να ακούσετε τις παρεμβάσεις του Δ. Κωνσταντακόπουλου (με σκάιπ) στο “Συμπόσιο Διαλεκτικού Προβληματισμού” που έγινε στην Κομοτηνή στις 22 Φεβρουαρίου, για τις πολλαπλές, εσωτερικές και εξωτερικές ρίζες της ελληνικής κρίσης, το προσφυγικό, τα Μνημόνια και τη “γεωπολιτική φάση” της επίθεσης κατά του ελληνικού λαού. Η παρέμβαση έγινε πριν τον παροξυσμό της προσφυγικής κρίσης. Το πρώτο λινκ περιέχει μια περίληψη και το δεύτερο ολόκληρη την ομιλία

 

Απο τον οικονομικο στον γεωπολιτικο “πολεμο” κατα της Ελλαδας

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Πόσος ήταν ο προϋπολογισμός του Πανεπιστημίου Αθηνών προ κρίσεως; Ογδόντα οκτώ εκατομμύρια ευρώ.

Πόσος είναι ο προϋπολογισμός του σήμερα; ‘Εντεκα εκατομμύρια ευρώ.

Πόσοι μαθητές υποσιτίζονται στα ελληνικά σχολεία; Διακόσιες πενήντα χιλιάδες.

Ποιά θέση έχει η Ελλάδα στον δείκτη παιδικής φτώχειας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης; Την πρώτη.

Ξέρετε ότι λόγω της αύξησης της ζήτησης στα κοινωνικά παντοπωλεία Θεσσαλονίκης για δέματα φαγητού σε φτωχούς, υπάρχει λίστα αναμονής που διαρκεί τέσσερις έως έξη μήνες;

Τι συμπέρασμα βγαίνει από αυτά τα νούμερα; Η Ελλάδα δεν είναι σε θέση σήμερα να φιλοξενήσει ούτε 50, ούτε 100, ούτε 150 χιλιάδες. Δεν μπορεί να φιλοξενήσει στην πραγματικότητα ούτε έναν πρόσφυγα. Και πολύ κακώς ο κ. Τσίπρας δέσμευσε την άτυχη χώρα του ότι θα πάρει 50.000 και τώρα ετοιμάζεται να ανεβάσει αυτό το νούμερο, στην πράξη, αν όχι στις συμφωνίες, όσο γουστάρουν οι Ευρωπαίοι “εταίροι”-αποικιοκράτες και η Τουρκία.

‘Επρεπε να πει στους “εταίρους”, ήδη στην προηγούμενη σύνοδο, ότι η χώρα του έχει καταστραφεί, εκτελώντας τις οδηγίες τους, και να ζητήσει εξαίρεση από την κατανομή μεταξύ των χωρών της ΕΕ, λόγω μείζονος ανθρωπιστικής κρίσης που πλήττει τη χώρα και απειλεί την επιβίωση και ασφάλεια των κατοίκων της.

Μα, λέει, θα βοηθήσουν οι πρόσφυγες στο … δημογραφικό! ‘Ελεος αδέρφια, ο εγκέφαλός μας έχει υπερβεί κάθε όριο αντοχής. Που θα ενσωματωθούν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι; Σε μια χώρα με ενάμισυ εκατομμύρια ανέργους; Γιατί δεν αρχίζουμε την ανόρθωση του “δημογραφικού”, με μια πολιτική αποτροπής της μαζικής μετανάστευσης Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό;
“Ελάφρυνση” του Μνημονίου;

Η κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα, κατά τα φαινόμενα, ελπίζουμε να μας διαψεύσει, να ανταλλάξει την αρχή μετατροπής της Ελλάδας σε buffer zone μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, με ταυτόχρονη υπονόμευση των ίδιων των θεμελίων ύπαρξης του ελληνικού έθνους κράτους, με μια μικρή επιβράδυνση του ρυθμού καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, όπως τον προσδιορίζει, με σαφή, ρητό και μαθηματικό τρόπο το Τρίτο Μνημόνιο.

Θα κάνουν ότι την υπόσχονται και θα ζητήσουν παράλληλα και άλλα, ιδίως οι Αμερικανοί (ΔΝΤ), που ενδιαφέρονται να τακτοποιήσουν διάφορες εκκρεμότητες που έχουν στην περιοχή. Ποτέ δεν έκρυψαν την ενόχλησή τους από την κυριαρχία, στην πραγματικότητα την ίδια την ύπαρξη στοιχειωδώς ανεξάρτητου ελλαδικού και κυπριακού κράτους σε αυτή την περιοχή της Μεσογείου, όπως μαρτυρά όλη η νεώτερη ιστορία μας μετά το 1947 (πιο πριν ήταν οι ‘Αγγλοι).

Θα κάνουν ότι του την υπόσχονται, αλλά δεν θα τηρήσουν πάλι τις υποσχέσεις. Θα την πιέσουν ασφυκτικά, απειλώντας ξανά και ξανά με χρεωκοπία και έξοδο από τη Σένγκεν, μέχρι να αποσπάσουν από τον σημερινό Πρωθυπουργό ότι μπορεί να τους δώσει. Θα τον χρησιμοποιήσουν, όπως ήδη γίνεται, για να χρεωκοπήσουν τις αριστερές ιδέες στην Ευρώπη και παγκοσμίως. Κι όταν του πάρουν όλα, θα του επιφυλάξουν απαίσιο πολιτικό τέλος.

Εκτός, αν ο ελληνικός λαός μπορέσει να σταματήσει αυτή τη διαδικασία και να το κάνει με τρόπο έξυπνο και σοβαρό.
Εκτός τόπου και χρόνου διεθνές μήνυμα

Ακούμε επίσης ότι ο Πρωθυπουργός θέλει να πάει στην Ευρώπη να καταγγείλει την “Ευρώπη-φρούριο” και να ζητήσει ανοιχτά σύνορα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει ούτε μισός στο Μέγαρο Μαξίμου, που να αντιλαμβάνεται που κινείται σήμερα η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Μπορεί να τα πιστεύει αυτά ο κ. Τσίπρας. Αλλά δεν είναι δική του δουλειά να έρθει σε σύγκρουση τέτοιου τύπου με ένα ανερχόμενο ισχυρό ρεύμα στην πολιτική σκηνή της Ευρώπης.

Αυτό είναι δουλειά των Γερμανών, των Γάλλων, των ‘Αγγλων συντρόφων του. Και θα ήταν πολύ περισσότερο αποτελεσματικοί και έγκυροι σε αυτή τη δουλειά, αν είχαν αντιταχθεί με πιο σθεναρό τρόπο στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αρχικά και όλου σχεδόν του αραβικού κόσμου στη συνέχεια, ή στον νέο Ψυχρό Πόλεμο με τη Ρωσία τα τελευταία χρόνια.

Αν έχει τα κότσια ο κ. Τσίπρας, που τόσο πολύ θέλει να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου, ας πάει να πει σε όλους τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να ξανακάνουν ανεξάρτητη την ήπειρό τους, αντί να σέρνονται πίσω από διάφορα διεθνή κέντρα εξουσίας, που προκάλεσαν τους πολέμους στη Μέση Ανατολή ή παίζουν με τη φωτιά μιας στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία. Αυτοί κάνουν τους πολέμους που στέλνουν τους πρόσφυγες στην Ευρώπη.

Ας διεκδικήσει την κληρονομιά του Σαρλ Ντε Γκωλ και του Βίλλυ Μπραντ, που έχει μείνει ορφανή, για να την λεηλατούν τώρα ακόμα πιο επικίνδυνοι δημαγωγοί.

Τέτοιο πολιτικό λόγο θα μπορούσε όμως να ξεστομίσει μόνο μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα.

Ζητώντας παράλληλα την εφαρμογή κυρώσεων έναντι της Τουρκίας αν συνεχίσει την κοροϊδία της Ευρώπης και παίρνοντας και όσα μονομερή μέτρα είναι αναγκαία.

Μα δεν πρέπει να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες;

Βεβαίως και πρέπει. ‘Εχουμε νομική, έχουμε και ηθική υποχρέωση. ‘Εχουμε και μεγάλο συμφέρον να το κάνουμε. Πρώτον εγωϊστικό, γιατί κάνοντάς το προστατεύουμε ότι έχει απομείνει από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας. Δεύτερο, εθνικό συμφέρον, γιατί η εικόνα της συμπαράστασης από χιλιάδες συχνά φτωχούς ‘Ελληνες κάνει τον γύρο του κόσμου, υψώνοντας τείχος προστασίας για τη χώρα μας, που δέχεται, εδώ και χρόνια, ανηλεή επικοινωνιακή και προπαγανδιστική επίθεση.

Αναγνωρίζω ότι έχουν ένα επιχείρημα όσοι διαμαρτύρονται ότι τέτοιο κίνημα αλληλεγγύης δεν εμφανίσθηκε προς τους αναξιοπαθούντες ‘Ελληνες, αν και δεν μου μοιάζει σωστό να αντιπαραθέτουμε πράξεις καλοσύνης. Αυτό ακριβώς το επιχείρημα μαρτυρά όμως ότι η φιλανθρωπία δεν είναι, σε τελευταία ανάλυση, αρκετή, ούτε μπορεί, ο μόνος σκοπός των πράξεών μας, να “σώσουμε” τις ψυχές μας. Μόνο ένα έθνος, μια κοινωνία, γιατί ταυτίζονται στην περίπτωσή μας το λαϊκό και το εθνικό, που σηκώνονται και αγωνίζονται συνειδητά για τη σωτηρία τους μπορούν εν τέλει να δώσουν νόημα στις καλές προθέσεις.

Φανταστείτε προς στιγμήν να γενικευτούν οι εμπρησμοί εγκαταστάσεων που προορίζονται για τους πρόσφυγες ή να συμβούν και άλλα φοβερά, από όσους τυχόν πειστούν από τα αποτρόπαια που γράφουν ορισμένες εφημερίδες της υποτίθεται εθνικόφρονος άκρας δεξιάς. ‘Η και από προβοκάτορες, που ασφαλώς αν πάρουν εντολή να δράσουν θα το κάνουν με τη μεγαλύτερη ευκολία στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί. Λέμε υποτίθεται εθνικόφρονος, γιατί ξέρουμε που οδήγησε την Ελλάδα στο παρελθόν, ποιών διεθνών δυνάμεων υπήρξε απόφυση, καταφέρνοντας στο τέλος το ακατόρθωτο. Να οδηγήσει, χωρίς αντίσταση, τον τουρκικό στρατό στην Κύπρο.

Πολλοί ανώτεροι στρατιωτικοί βγήκαν στα μπαλκόνια τον Ιούλιο να καλούν τους ‘Ελληνες να υποταγούν στους πιστωτές. Τώρα τι ακριβώς θέλουν με αυτά που λένε και γράφουν; Την πολιτική του “Ναι” που υποστήριξαν ακολουθεί ο Πρωθυπουργός. Από τη στιγμή που η Αθήνα συνθηκολόγησε στο κύριο μέτωπο και εκλιπαρεί την επιείκεια των Δανειστών, πως θα γίνει Ηρακλής να αντιμετωπίσει τις γεωπολιτικές απειλές που εμφανίζονται ήδη;

Από την άλλη όμως και ο Χριστός έλεγε ο έχων δύο χιτώνας να δώσει τον ένα. Δεν είπε και τους δύο, παρόλο που ο ίδιος τους έδωσε, και τους χιτώνες και τη ζωή του. Γιατί ήξερε μάλλον τι μπορεί να ζητάει και τι όχι από τους ανθρώπους.

Κάνοντας ότι επιβάλλει η συνείδηση, ο ανθρωπισμός μας και το συμφέρον μας, συμπαραστεκόμενοι στους δυστυχισμένους, που δεν είναι ασφαλώς οι εχθροί μας, αλλά είναι θύματα των εχθρών μας, θα πρέπει να προστατεύσουμε, με νύχια και με δόντια, την κοινωνική μας ειρήνη, την εθνική μας συνοχή, το πολίτευμά μας και, εν τέλει, την ίδια την εθνική μας υπόσταση, που απειλούνται ευθέως από την κατάσταση που πάει να δημιουργηθεί.

Πρέπει να αποτρέψουμε πάση θυσία τη συνέχιση της ροής προσφύγων από την Τουρκία και να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποδεχθεί η ΕΕ την υποδοχή όσων βρέθηκαν στην ελληνική επικράτεια. Πρέπει να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού την κυριαρχία μας στο Αιγαίο και την ασφάλεια των παραμεθόριων περιοχών, αλλά και όλων των περιοχών όπου θα εγκατασταθούν πρόσφυγες. Πρέπει να διευκολύνουμε, με κάθε μέσο, την αποχώρηση όσων περισσότερων προσφύγων είναι δυνατό από την ελληνική επικράτεια.

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι η χώρα είναι αποκεφαλισμένη. Βγαίνουν τώρα διάφοροι πολιτικοί αρχηγοί για παράδειγμα και εξηγούν ότι το βέτο είναι έγκλημα καθοσιώσεως, αφού διαρρηγνύει τους βασικούς κανόνες καλής συμπεριφοράς, σαβουάρ βιβρ, που η ελληνική πολιτική τάξη νομίζει ότι είναι το απαύγασμα της διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής. Ξεχνώντας και την λαϊκή παροιμία ότι και ο ‘Αγιος φοβέρα θέλει (πόσο μάλλον που δεν υπάρχει κανείς ‘Αγιος εδώ!)

Το βέτο είναι ένα όπλο, απολύτως θεμιτό και νόμιμο στην ΕΕ. Είναι συζητήσιμο αν πρέπει να χρησιμοποιηθεί τώρα και αν θα έφερνε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αλλά το να αποκλείεται και να καταδικάζεται εκ των προτέρων, είναι ο καλύτερος μάρτυς του απολύτως “ανατολίτικου” χαρακτήρα της “ευρωπαϊστικής” πολιτικής και άρχουσας τάξης της χώρας μας. Υποκλίνεται ενώπιον του Βεζύρη ή του Σουλτάνου, του φιλάει τα πόδια και ελπίζει στο έλεός του. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει έλεος, όπως αποδεικνύει η τελευταία εξαετία. Θέλουν αυτό που συμβαίνει, δεν συμβαίνει κατά λάθος!

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μετά τη “γενική δοκιμή” της Γιουγκοσλαβίας (όπως την ομολογεί η ίδια η Θάτσερ στα απομνημονεύματά της), ο αραβομουσουλμανικός κόσμος δέχτηκε, τα τελευταία 15 χρόνια, μια από τις αγριότερες επιθέσεις στην ιστορία του Λευκού Ανθρώπου. Δεν συνιστά όμως λύση η μετανάστευση του πληθυσμού του στην Ευρώπη, που θα ολοκληρώσει την καταστροφή των χωρών προέλευσης και θα προωθήσει την ατζέντα του “πολέμου των πολιτισμών”, που ονειρεύονται οι πιο σκοτεινές δυνάμεις της αναδυόμενης “αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης”.

Το καλύτερο δώρο που θα μπορούσαμε να κάνουμε, και σε αυτούς και σε εμάς, είναι η αποκατάσταση ενός στοιχειωδώς ελεύθερου και ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, που θα τολμάει αίφνης αυτό το στοιχειώδες, που τόλμησε το Βουκουρέστι, να διατηρήσει πρεσβεία στη Δαμασκό. Που θα έκανε κοινά Υπουργικά Συμβούλια με την Κύπρο, όχι με την Τουρκία, όπως το μεθαυριανό, ή το Ισραήλ, που επέβαλαν οι ΗΠΑ.

Υπήρξε στο παρελθόν τέτοιο κράτος η μικρή Ελλαδίτσα και η ακόμα μικρότερη Κύπρος, του Ανδρέα Παπανδρέου (ό,τι άλλο κι αν του προσάψει κανείς), του αρχιεπισκόπου Μακαρίου και του “Γιατρού” Βάσσου Λυσσαρίδη. Νερό έπιναν τότε στο όνομά τους σε όλες τις αραβικές πρωτεύουσες. Κι αν οι δυτικοί δεν τους αγαπούσαν, τους λογάριαζαν πάντως.

6 Μαρτίου 2016

http://www.konstantakopoulos.gr/

ΥΓ Είχε γραφεί αυτό το άρθρο όταν έπεσε στην αντίληψή μας δημοσίευμα της αυστριακής Στάνταρτ για το σχέδιο ανακοινωθέντος της συνόδου Κορυφής. Αν αληθεύει το δημοσίευμα, εγκλωβίζονται οι πρόσφυγες στην Ελλάδα με αντάλλαγμα οικονομική βοήθεια. Πέραν των άλλων καταστροφικών συνεπειών που θα είχε μια παρόμοια απόφαση, θα περιόριζε ασφυκτικά και τους εναπομείναντες, πολύ περιορισμένους διεθνείς “βαθμούς ελευθερίας” του ελληνικού κράτους. Θα το έκανε ακόμα πιο εξαρτημένο από την ΕΕ και τους όρους που έχει επιβάλλει στην Αθήνα, αλλά και από την Τουρκία για τον έλεγχο της ροής προσφύγων.

Προσφυγικo: πορεια στον Ολεθρο (η δευτερη φαση της ελληνικης τραγωδιας)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Κυττάξτε τα ατέλειωτα καραβάνια των προσφύγων, των γυναικόπαιδων, που περπατάνε εκατοντάδες χιλιόμετρα, διψασμένοι και νηστικοί, χωρίς τουαλέτες, να φτάσουν στο πρώτο σύνορο και μετά στο δεύτερο και το τρίτο, μακριά από τις κατεστραμμένες, βομβαρδισμένες πατρίδες τους, από τα ερείπια στο Χαλέπι ή την εξουσία των Ταλιμπάν (που φούντωσε η δυτική επέμβαση), ψάχνοντας καταφύγιο.

Κυττάξτε τους καλά. Είναι το δικό σας μέλλον! Tο μέλλον ενός κόσμου που βυθίζεται σε προϊστορική βαρβαρότητα, στα χέρια, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία, αδίστακτων και μικροσκοπικών “υπερεθνικών” μειοψηφιών του Πλούτου και της Δύναμης.

Μήπως άλλωστε εκατοντάδες χιλιάδες νέοι, μορφωμένοι άνθρωποι δεν φεύγουν, όχι μόνο από την Ελλάδα, αλλά από όλη την ευρωπαϊκή “περιφέρεια” να βρουν δουλειά, με αεροπλάνα βέβαια αυτοί, όχι με τα πόδια;

Ο κόσμος του “τέλους της Ιστορίας”, της “ευτυχούς παγκοσμιοποίησης”, της “πολυεθνικότητας”, του οριστικού θριάμβου του καπιταλισμού, της “αγοράς” και της “δημοκρατίας”, του “ευρωπαϊκού ονείρου” αποκαλύπτεται τώρα ο εφιάλτης μιας “ολοκληρωτικής Αυτοκρατορίας της παγκοσμιοποίησης”, που αναδύεται από τα ερείπια του σοβιετικού πειράματος, της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων και των καθεστώτων που γέννησαν οι αραβικές, αντιαποικιακές επαναστάσεις.

‘Εχουμε νομική υποχρέωση, κυρίως όμως μεγάλη ηθική και πολιτική υποχρέωση κάθε συμπαράστασης προς τους ανθρώπους αυτούς. Υποχρέωση και προς τον εαυτό μας, για να παραμείνουμε άνθρωποι και να διακόψουμε την αδυσώπητη δουλειά της Κίρκης, που πήρε τώρα την μορφή “παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού”. Ο ελληνικός λαός, αντιμέτωπος ο ίδιος με φοβερή κοινωνική κρίση, βρήκε το ηθικό και ψυχικό απόθεμα να την επιδείξει, γράφοντας πάλι λαμπρή σελίδα στην ιστορία του, αλλά και υπερασπιζόμενος την ίδια την πατρίδα του, η μεγαλύτερη ασπίδα της οποίας είναι που γέννησε την ελευθερία, τη δημοκρατία και τον Ξένιο Δία.

Αλλά για να βοηθήσουμε και αυτούς και εμάς, πρέπει να υπάρχουμε. Δεν είναι λύση η μεταφορά και εγκατάσταση της μισής Μέσης Ανατολής και Αφρικής στην Ευρώπη. Πολύ περισσότερο δεν είναι η μεταφορά και εγκατάστασή τους στην ήδη κατεστραμμένη Ελλάδα.

Δεν είναι καταστρέφοντας περαιτέρω το έθνος-κράτος μας, όρο συγκροτημένης επιβίωσης του ελληνικού λαού, ύπαρξης κάποιας δημοκρατίας και κοινωνικής προστασίας, που θα βοηθήσουμε τους πρόσφυγες. Για να το κάνουμε, θα ήταν πολύ χρησιμότερο να πάρουμε πίσω τα ευρωπαϊκά κράτη από την εξουσία των ίδιων ακριβώς διεθνών δυνάμεων, που δημιούργησαν τους πρόσφυγες και τώρα θέλουν να χρησιμοποιήσουν την παρουσία τους για δικούς τους, καθαρά ολοκληρωτικούς σκοπούς.

Στη Δανία, ο κίνδυνος διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής είναι ανύπαρκτος. Κατασκευάζεται και χρησιμοποιείται για (κακούς) πολιτικούς σκοπούς. Στην Ελλάδα ο κίνδυνος αποσάθρωσης ενός (ήδη περιορισμένης τυπικής κυριαρχίας λόγω μνημονίων) έθνους-κράτους είναι περισσότερο από υπαρκτός. Η χώρα δεν έχει δυνατότητα να θρέψει καλά-καλά ούτε όλους τους υπηκόους της, θα εισάγει και δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες; Μόνο κάποιος που δεν έχει στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα ή κάποιος που θέλει να προκαλέσει δικτατορία ή εμφύλιο πόλεμο, ολοκληρώνοντας την καταστροφή της χώρας, μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο.

“Δεν θα γίνουμε Λίβανος”, είπε σε έκλαμψη “κυβερνητικής ευφυίας”, ο κ. Μουζάλας. Αλλά μετά άρχισε κι αυτός να τα “μαζεύει”, επαναλαμβάνοντας επικίνδυνες απιθανότητες για συμβολή των προσφύγων στο δημογραφικό.

Συνθηκολογώντας ταπεινωτικά τον Ιούλιο, εγκλωβισμένη και αυτή, μετά το ΠΑΣΟΚ και τη Δεξιά, στον αδιέξοδο δρόμο εφαρμογής ανεφάρμοστου και καταστροφικού Μνημονίου, χωρίς στοιχειώδη συνείδηση του τι παίζεται, η κυβέρνηση Τσίπρα φλερτάρει με την ιδέα “ανταλλαγής” μιας προσωρινής (αν δεν την κοροϊδέψουν πάλι) “επιείκειας” στο Μνημόνιο με αποδοχή εγκατάστασης μεγάλου αριθμού προσφύγων στην Ελλάδα., ενώ διολισθαίνει επικίνδυνα με το ΝΑΤΟ.

Παίζει με τη φωτιά. Τη χρησιμοποιούν οι διεθνείς δυνάμεις που είναι υπεύθυνες για τους πολέμους και που την χειραγώγησαν, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης, και τις οποίες έφτασε στο σημείο να ευχαριστήσει γιατί συνθηκολόγησε! (Δηλαδή ποιός μπορεί να σκεφτεί να αποσταθεροποιήσει την Γερμανίδα καγκελλάριο, όπως διατείνεται ο κ. Κοτζιάς; Ο ψιλικατζής της γειτονιάς μου ή αυτοί που η κυβέρνηση νομίζει φίλους της;)

Η Ελλάδα δεν μπορεί να καταφύγει φυσικά σε αγριότητες, ούτε να πνίξει τους πρόσφυγες. Κι όσοι τυχαίνει να βρίσκονται στο έδαφός της πρέπει να έχουν την πιο ανθρώπινη δυνατή φροντίδα και συμπεριφορά. Κατά τα άλλα όμως, πρέπει να εξαντλήσει όλα τα πολλά μέσα που ακόμα έχει, προς ΕΕ και ‘Αγκυρα, να χαλάσει τον κόσμο, να απειλήσει σε ύστατη ανάγκη και με βέτο και διακοπή σχέσεων με την Άγκυρα, απαιτώντας άμεση διακοπή της ροής από Τουρκία, ισομερή διαμοιρασμό των ήδη εισελθόντων.

Μπορεί να τα κάνει αυτά, μια Αθήνα ελάχιστα προετοιμασμένη, που δεν πολυκαταλαβαίνει το διεθνές περιβάλλον, που εκλιπαρεί τους Πιστωτές για λίγο χρόνο και χρήμα; Διερωτώμαι, ο κ. Τσίπρας δεν έχει ούτε έναν φίλο, ούτε έναν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, που να τον αγαπάει και νάχει και λίγο μυαλό, να του πει ότι βάζει ο ίδιος θηλειά στον λαιμό του;

www.konstantakopoulos.gr

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, 5.3.2015