Tag Archives: Γερμανία

Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

By Dimitris Konstantakopoulos

We have witnessed during the last two years the multiplication of cases of political repressions in various Eastern European countries, like Poland, where Mateusz Piscorski, leader of the party Smena is detained illegally already for two years, without any accusations formulated against him! But this is not the only authoritarian action of the Polish authorities, which, by the way have been condemned by UN Human Rights Committee and by the Polish Ombudsman (Rzecznik praw obywatelskich) for their actions. Among them the process against the Polish Communist party, the harassment against the trotskyte group “Power to the Councils”, a pro-Palestinian conference and scientific conferences about Karl Marx! To all that you may add the massive expulsion to the streets of impoverished tenants due to the re-privatization process. Continue reading Political Persecutions in Eastern Europe to prepare War with Russia (and a note on Hungary, Trump and the refugees)

Σεβαστειτε τους Ελληνες, σεβαστειτε τη λεηαλατημενη χωρα τους!

Έχοντας τίτλο «Λεηλατημένη Ελλάδα», η εφημερίδα Basler Zeitung ενημερώνει τους αναγνώστες της ότι μετά οκτώ χρόνια κρίσης στη χώρα μας και παρά τους «πανηγυρισμούς ευρωκρατών και Ελλήνων πολιτικών», στην Ελλάδα «κυριαρχούν η βαθειά έλλειψη ελπίδας, η αγωνία, η απογοήτευση και ο κυνισμός». Continue reading Σεβαστειτε τους Ελληνες, σεβαστειτε τη λεηαλατημενη χωρα τους!

Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II. Continue reading Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα (Unternehmen Barbarossa στα γερμανικά) έμεινε στην ιστορία η εισβολή των Γερμανών στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μπαρμπαρόσα (Κοκκινογένης στα ιταλικά) ήταν το προσωνύμιο του αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκου Α’, ο οποίος ηγήθηκε των Σταυροφόρων τον 12ο αιώνα. Για τους  Σοβιετικούς, η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα σηματοδότησε την αρχή του Μεγάλου Πατριωτικού Αγώνα,  καθώς οι Σοβιετικοί κινητοποίησαν όλες τις δυνάμεις της χώρας τους, πραγματοποιώντας έναν ολοκληρωτικό πόλεμο, με όλη την σημασία του όρου.
Η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα ξεκίνησε στις 22 Ιουνίου του 1941 και διήρκεσε έως τις 7 Ιανουαρίου 1942, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εγκλωβίστηκαν από τον ρωσικό χειμώνα. Ήταν πρελούδιο των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ανατολικό Μέτωπο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.onalert.gr/stories/b-pagkosmios-polemos-h-epixerish-barbarossa/67183 Continue reading Β’ Παγκοσμιος Πολεμος: H Επιχειρηση Μπαρμπαροσα

Germany intervening again in Greek affairs!

By Dimitris Konstantakopoulos

The German Government has called upon the political parties of Greece and of FYROM to support the Agreement for the resolution of the dispute on the name of FYROM which was recently signed by Greek FM Kotzias and FYROM’s FM Dimitrov.

This is the latest of numerous German interventions in the Balkans since 1990 and in Greece since 2010, all of them, with no exception, have had absolutely catastrophic consequences for the whole peninsula, but also for Europe as a whole, as well as for the prospects of peace between East and West.

This was not the only outside intervention. The Socialist International, in a rather rare move, also strongly supported the Agreement, in spite of the objections of its Greek section and of the fact that this Agreement is officially not supported by a majority of Greek Deputies! Tsipras and Kotzias did not have any legitimacy to sign it.

The President of the “Movement for Change”, the Greek socialist party, Mrs. Fofi Gennimata, has asked the European Socialists to be very careful regarding issues affecting Greek national issues. Mrs. Gennimata supported the “European prospect” of FYROM, but she underlined that such a prospect requires the cancelling of all forms of irredentism. According to the leaders of the Greek Socialists, this Agreement is bad because it doesn’t solve but rather perpetuates and complicates the problems, without leading to a comprehensive and viable solution of the dispute. The Agreement, according to Mrs. Gennimata, is going to fuel nationalism in both countries and  will undermine the security and stability of the region. She concluded:

«We do understand the interest of European Socialists for an Agreement to be reached, but we don’t accept instructions and we don’t share their belief this Agreement will be effective”

 

A bad agreement

We will further explain in this article why we believe the Agreement signed, but not yet ratified,  is a bad one from the perspective of bringing peace and reconciliation between the Greeks (Macedonian or not) and Macedonian Slavs in the Balkans.

This Agreement will not end the dispute between the two neighboring nations, Greeks and Slavs of Macedonia. It is not the product of a genuine reconciliation between the two sides but rather of outside, backstage intervention by the US against the will of both.

By the way, the US Envoy in Athens is the same man who was serving, before being sent to Greece, in Kiev, Ukraine.

How many Ukrainian-type crises does Berlin need?

We know that most Western media are supporting this Agreement and hail it as a historic one. But most western media also favored destroying Yugoslavia and bombing the Serbs. Let us also not forget how they recently treated Greece, and what they wrote about weapons of mass destruction in Iraq, and how they contributed to the destruction of Libya etc.etc.

Western media have systematically distorted reality and they have contributed in policies which have led to nothing else than to the transformation of the Balkans and of a large part of Middle East and Africa into a land of ruins.

There was not a single western intervention, during the last decades, be it in the Balkans, the former USSR, the Middle East or Africa, which didn’t produce absolutely catastrophic results.

USA and European pressure on Greece and FYROM to sign a bad agreement which both societies do not like and reject will also have the same catastrophic consequences.

Read more at http://www.defenddemocracy.press/germany-intervening-again-in-greek-affairs/

Υποθεση Σκριπαλ: Προσπαθεια δημιουργιας κλιματος για επιθεση στη Συρια;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στην «αντεπίθεση» πέρασαν οι Ρώσοι, διατυπώνοντας αυτοί τώρα κατηγορίες εναντίον των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, σχετικά με την επίθεση εναντίον του Σκρίπαλ και της κόρης του, που προκάλεσε μια από τις μεγαλύτερες διπλωματικές κρίσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, ακόμα και σε σύγκριση με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου.

Από την πλευρά τους, δύο σημαίνοντες πολιτικοί του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο πρώην Υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ και ο πρώην αντιπρόεδρος της Κομισιόν Γκύντερ Φερχόιγκεν αμφισβήτησαν με δηλώσεις τους την όλη βασιμότητα των Βρετανικών κατηγοριών κατά της Ρωσίας και την σκοπιμότητα της δραματικής επιδείνωσης των σχέσεων Ανατολής-Δύσης, με αφορμή την υπόθεση αυτή. Ανάλογες απόψεις υιοθέτησαν στη Γερμανία τόσο η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), από τα δεξιά, όσο και το Κόμμα της Αριστεράς (Linke), ο εκπρόσωπος του οποίου έκανε μάλιστα ειδική τιμητική ονομαστική αναφορά στα ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους την Ελλάδα και την Κύπρο, που διαχώρισαν τη θέση τους, δεν απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες και αρνήθηκαν να παρακολουθήσουν την Ουάσιγκτων και το Λονδίνο στην επικίνδυνη αντιρωσική υστερία.

Οι δηλώσεις Γκάμπριελ και Φερχόιγκεν πρέπει να αντιμετωπισθούν ως απλή «κορυφή του παγόβουνου» της ογκούμενης, έστω και αν δεν εκδηλώνεται ανοιχτά, δυσφορίας του γερμανικού κατεστημένου για το που οδηγείται η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, πιστεύουν έγκυροι παρατηρητές.

Βαρύνουσα σημασία έχει εξάλλου και η αποστασιοποίηση του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας, που είναι η αξιωματική αντιπολίτευση στη χώρα και προηγείται μάλιστα στις δημοσκοπήσεις, από τις κατηγορίες της κυβέρνησης Μέι εναντίον της Μόσχας. Όπως ήταν αναμενόμενο ο κ. Κόρμπιν δέχτηκε σωρεία απειλών και επιθέσεων εναντίον του, τις πιο έντονες από το στρατόπεδο των οπαδών του Τόνυ Μπλαιρ στο ίδιο του το κόμμα. (Να σημειωθεί ότι στις 5 Απριλίου αναμένεται να παρουσιασθεί στο κοινό βιβλίο για τον ρόλο του Μπλαιρ στον πόλεμο του Ιράκ, σύμφωνα με το οποίο ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός διέταξε να κλείσει όπως-όπως η ανάκριση για την αυτοκτονία Κέλλυ. Ο Δρ. Κέλλυ, ο επιφανέστερος εμπειρογνώμων της Βρετανίας στα θέματα χημικών όπλων, αμφισβήτησε όσα έλεγε ο Μπλαιρ για τα χημικά όπλα του Ιράκ. Πέντε μέρες αργότερα βγήκε από το σπίτι του να κάνει μια βόλτα και αυτοκτόνησε).

‘Eχουμε έντονες υποψίες ότι οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες ενδέχεται να έστησαν όλη την υπόθεση, υπογράμμισε από την πλευρά του, μιλώντας στο ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι ΕνΤεΒε ο Ρώσος Πρέσβης στη Βρετανία, ενώ το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών διατύπωσε δημόσια 18 ερωτήματα προς το Λονδίνο αναφορικά με τον χειρισμό της υπόθεσης Σκριπάλ.

Στο μεταξύ, διπλωματικές πηγές στην Ουάσιγκτων και στη Μόσχα εκφράζουν μεγάλη έκπληξη για την σύμπτωση οι βρετανικές ειδικές δυνάμεις (SAS) να πραγματοποιούν στις 20.2 μεγάλη άσκηση χημικού πολέμου, λίγες μέρες πριν γίνει η επίθεση κατά του  Σκριπάλ.

Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες απέλασαν Ρώσους διπλωμάτες, μην τολμώντας να έλθουν σε ανοιχτή σύγκρουση με ένα παντοδύναμο κατά τα φαινόμενα τώρα «Κόμμα του Πολέμου», σοβαρές δυνάμεις στη Δύση προειδοποιούν ότι οι κατηγορίες κατά της Ρωσίας δεν είναι λογικές και τεκμηριωμένες. Για ποιο λόγο οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, γράφεται όλο και πιο συχνά, θα επιχειρούσαν να δολοφονήσουν δύο ανθρώπους που άφησαν οι ίδιες να φύγουν από τη Ρωσία ελεύθερα και, κυρίως, γιατί θα έκαναν κάτι τέτοιο με χρήση ενός δηλητηρίου που θα ήταν το αποτύπωμά τους; Για ποιο λόγο η Ρωσία να θέλει να ρίξει η ίδια τις υποψίες στον εαυτό της;

Διαβάστε επίσης:

Ρωσια προς ΗΠΑ: Μην χτυπατε τη Συρια! Ψυχρος και Θερμος Πολεμος

Ταχυτατη, πολυ επικινδυνη κλιμακωση μεταξυ Αμερικης-Ρωσιας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η απομάκρυνση του Τίλερσον και η τοποθέτηση του Πομπέο επικεφαλής της CIA αυξάνουν την πιθανότητα πολύ μεγάλου νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή και πολύ σοβαρής κρίσης με τη Ρωσία.

Η Μόσχα προειδοποίησε την Ουάσιγκτων να μην προχωρήσει στο σχέδιο βομβαρδισμού της Δαμασκού που, σύμφωνα με τις ρωσικές αρχές, έχει στα σκαριά.
Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης, ειρήσθω εν παρόδω, μπορεί να είναι τραγικές και για την Ελλάδα και Κύπρο, που μετατρέπονται τάχιστα σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης απέναντι και στο Ιράν και στη Ρωσία.

Ότι γίνεται στα ελληνοτουρκικά, με το μακεδονικό, με την Αλβανία, είναι αποτέλεσμα της βούλησης των Αμερικανών και όχι κάποια ελληνική πρωτοβουλία. Η παγκόσμια κρίση συμπίπτει με την απουσία ελληνικού εθνικού υποκειμένου, την πλήρη σύγχυση και εξάρτηση του πολιτικού και μέρους του κρατικού προσωπικού, που δεν είχε σημειωθεί ποτέ στη χώρα μετά το 1974.

Ποτέ μετά τις κρίσεις της Κούβας και του Βερολίνου, η παγκόσμια κατάσταση δεν έμοιαζε τόσο επικίνδυνη όσο σήμερα. Η επιδείνωση των σχέσεων Δύσης και Ρωσίας άρχισε με το ουκρανικό, το 2013, τώρα όμως έχει φτάσει σε παροξυσμό, με καθημερινές ενέργειες και δηλώσεις που πυροδοτούν το κλίμα, διαμορφώνοντας μια κατάσταση που κινδυνεύει να γίνει ανεξέλεγκτη, οδηγώντας, ακόμα και από λάθος εκτιμήσεις ή εσφαλμένη πρόσληψη της πραγματικότητας, σε παγκόσμια πυρηνική καταστροφή.

Κάθε σοβαρό κανάλι συνεννόησης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μοιάζει να έχει καταστραφεί. Η δομή των συνθηκών ελέγχου των εξοπλισμών που οικοδομήθηκε σε δεκαετίες διαπραγματεύσεων έχει κλονιστεί. Δεν υφίσταται αντιπολεμικό και αντιπυρηνικό κίνημα διεθνώς, ούτε ανεξάρτητοι πολιτικοί τύπου Ντε Γκωλ. Το σημερινό πολιτικό προσωπικό έχει ανδρωθεί σε μια πολύ ειδική κατάσταση δυτικής παντοδυναμίας, και δεν έχει τα αντανακλαστικά που είχαν οι γενηές των προηγούμενων πολιτικών, που είχαν γνωρίσει τον Ψυχρό Πόλεμο και την αντιπαράθεση των υπερδυνάμεων. Θεωρούν ανωμαλία την ανάδυση της Ρωσίας ως ισχυρής πολιτικο-στρατιωτικής δύναμης και της Κίνας ως ισχυρής οικονομικής δύναμης. Ο διεθνής πολιτικός λόγος που υιοθετείται όλο και περισσότερο οδηγεί κανονικά μόνο σε πόλεμο και η εκατέρωθεν δυσπιστία έχει χτυπήσει κρεσέντο.

Το χάος που μοιάζει να επικρατεί στον Λευκό Οίκο, οι διαρκείς διαμάχες και για τα σοβαρότερα θέματα μεταξύ των συμβούλων και Υπουργών του Τραμπ, οι πρωτοφανείς δηλώσεις που κατά καιρούς γίνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δημιουργήσει μεγάλη ανασφάλεια όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά επίσης στο Κονγκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών και μεταξύ βασικών συμμάχων των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Η αμεσότητα και η σοβαρότητα του κινδύνου φαίνεται από το γεγονός ότι ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν, μία εβδομάδα μετά την ομιλία του για τα νέα πυρηνικά όπλα της 1ης Μαρτίου, έκρινε σκόπιμο, σε συνέντευξη που έδωσε, να εξηγήσει αναλυτικά γιατί είναι αποφασισμένος  να διατάξει πυρηνική επίθεση, ακόμα και διακινδυνεύοντας παγκόσμια καταστροφή. ‘Όπως είπε χαρακτηριστικά:

«Ασφαλώς θα είναι μια παγκόσμια καταστροφή για την ανθρωπότητα, για όλο τον κόσμο… Αλλά ως πολίτης της Ρωσίας και ως ο αρχηγός του ρωσικού κράτους οφείλω να ρωτήσω τον εαυτό μου: Γιατί θα θέλαμε έναν κόσμο χωρίς τη Ρωσία;…Μια απόφαση για χρήση πυρηνικών όπλων μπορεί να ληφθεί μόνο αν το σύστημά μας έγκαιρης ειδοποίησης όχι μόνο ανιχνεύσει μια εκτόξευση, αλλά προβλέψει ότι οι πολεμικές κεφαλές θα πλήξουν τη ρωσική επικράτεια. Αυτό ονομάζεται ανταποδοτικό πλήγμα».

Λες και ήθελε να μην αφήσει αμφιβολίες για το τι θα πράξει σε κατάσταση κρίσης, δημοσιοποιήθηκε ταυτόχρονα περιστατικό που συνέβη κατά τους Ολυμπιακούς του Σότσι του 2014, όταν πιλότος επιβατικού αεροπλάνου που κατευθυνόταν στην Τουρκία ανακοίνωσε ότι ένας επιβάτης είπε ότι έχει βόμβα και θα ανατινάξει το αεροπλάνο αν δεν κατευθυνθεί στο Σότσι, στο στάδιο του οποίου ήταν 40.000 θεατές για την τελετή έναρξης. Ο Πούτιν διέταξε να καταρριφθεί το αεροσκάφος, που τελικά κατευθύνθηκε, παρά τις απειλές του αεροπειρατή, αν όντως υπήρξαν, στην Τουρκία και το περιστατικό έληξε χωρίς συνέχεια. Ειπώθηκε ότι ο πιλότος ήταν μεθυσμένος.

Πολύ υψηλά ιστάμενος παρατηρητής στη Μόσχα μας είπε: «Εκτιμούμε ότι επίκεινται πολύ σοβαρές εξελίξεις στο θέμα του Πολέμου και της Ειρήνης».  Σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε χτες, ο αναλυτής και ιστορικός Ισραέλ Σαμίρ υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος που ο Πρόεδρος Πούτιν πιθανώς εξεφώνησε την ομιλία με την οποία αποκάλυψε τα νέα όπλα της χώρας του, ήταν ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών του τον έπεισαν ότι επίκειται αμερικανική πυρηνική επίθεση κατά της Ρωσίας.

Η αλήθεια είναι ότι όταν αμερικανοί σχολιαστές παρομοιάζουν την εικαζόμενη ρωσική ανάμειξη στις αμερικανικές εκλογές με το … Περλ Χάρμπορ και η Βρετανία αναφέρεται στην υπόθεση δηλητηρίασης πρώην Ρώσου πράκτορα στο έδαφός της ως επίθεση κατά της χώρας, η ερμηνεία ότι δημιουργείται προπολεμικό κλίμα δύσκολα μπορεί να αποκλεισθεί.

Είναι πιθανό ότι η επιδείνωση των τελευταίων ημερών μπορεί να εντάσσεται “απλώς” σε επικοινωνιακή «επίθεση» κατά της Ρωσίας και του Πούτιν, σχεδιασμένη να συμπέσει με τις προεδρικές εκλογές στη Ρωσία. Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Και μόνο η καχυποψία που έχει τώρα εγκατασταθεί μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτων μπορεί να προκαλέσει αφ’ εαυτής μεγάλες περιπλοκές. Αν, όπως έχει συμβεί επανειλημμένα στο παρελθόν, το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης των μεν ή των δε δώσει λάθος συναγερμό, είναι πιθανότερο, στις σημερινές πολιτικές συνθήκες, να εκληφθεί ως πραγματική επίθεση, από αυτούς που θα πρέπει να λάβουν σε μερικά λεπτά την απόφαση να … καταστρέψουν ή όχι τον κόσμο.

Η ανησυχία δεν περιορίζεται άλλωστε στη Μόσχα. Βρετανός δημοσιογράφος που ανήκει στον στενό κύκλο των συμβούλων του Τζέρεμι Κόρμπιν, του ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, μας λέει ότι η Πρωθυπουργός Μέι είναι ένα βήμα από τη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με τη Ρωσία, κάτι που δεν είχε συμβεί ούτε στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου. Για τον λόγο αυτό ο κ. Κόρμπιν κάλεσε, μιλώντας χτες στο Κοινοβούλιο, τη βρετανική κυβέρνηση σε μια «αποφασιστική και αναλογική» απάντηση στην απόπειρα δολοφονίας πρώην Ρώσου πράκτορα σε βρετανικό έδαφος, αφού ολοκληρωθεί η έρευνα των υπευθύνων των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών, προσθέτοντας ότι χρειάζεται εστίαση «στον περιορισμό των συγκρούσεων και των εντάσεων, όχι στην άυξησή τους… Χρειάζεται να συνεχίσουμε να επιχειρούμε ένα σοβαρό διάλογο με τη Ρωσία σε όλα τα ζητήματα, εσωτερικά και διεθνή, μάλλον, παρά απλά να κόψουμε τις επαφές και να αφήσουμε τις εντάσεις να χειροτερέψουν και να γίνουν, δυνητικά, πιο επικίνδυνες».

Η ομιλία του αρχηγού του Εργατικού Κόμματος (που προηγείται στις δημοσκοπήσεις) προκάλεσε τις εντονότατες αντιδράσεις όχι μόνο των Βρετανών Συντηρητικών, αλλά και της «δεξιάς», «μπλαιρικής» πτέρυγας του κόμματος, ένας εκπρόσωπος της οποίας έφτασε στο σημείο να υπαινιχθεί, εμμέσως πλην σαφώς, ότι συνιστά ευτύχημα για την εθνική ασφάλεια της Βρετανίας ότι την κυβερνά η Μέι και όχι ο Κόρμπιν!

Την ίδια στιγμή ο πρώην Πρόεδρος Ολάντ στο Παρίσι που, όπως και ο Σαρκοζί, υπήρξε πιστός σύμμαχος των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου, εξαπέλυσε επίθεση εναντίον του Μακρόν ότι αφήνει αβοήθητους τους αμάχους της Συρίας. Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ αντιμετωπίζει τώρα σοβαρή κρίση στο εσωτερικό της χώρας του.

Παρατηρητής με μεγάλη πείρα στις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, ο ιστορικός Gilbert Doctorow μας λέει, σχεδόν τρομοκρατημένος: «Φανταστείτε, ότι η ειρήνη κρέμεται σήμερα από μια κλωστή, από έναν μόνο άνθρωπο που προβάλλει αντίσταση μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση κι αυτός είναι ένας άνθρωπος που φέρει το παρατσούκλι Λυσσασμένο Σκυλί». Πρόκειται για τον Αμερικανό Υπουργό Άμυνας κ. Ματίς, που ονομάζεται έτσι από τον τύπο της χώρας του, αλλά έχει ανακόψει, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαρρέουν στα Μέσα, την πλέον πολεμοχαρή πτέρυγα των διοικούντων την υπερδύναμη.

Απο την Ουκρανια στο Ιραν: Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια (και στο βαθος Ρωσοι)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Εξαιρετικά ανησυχητικές είναι οι πληροφορίες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή, με το ιρανικό και τα “συναφή” θέματα (Ιράκ, Συρία, Λίβανος) να κυριαρχούν στην τελευταία συνάντηση Τραμπ-Νετανιάχου, και τους δύο ηγέτες να επιμένουν στην ανάγκη αναθεώρησης της ισχύουσας συμφωνίας  για τα πυρηνικά του Ιράν. Η Τεχεράνη θεωρεί απαράδεκτη μια τέτοια αναθεώρηση. Αμερικανοί Γερουσιαστές που επέστρεψαν από το Ισραήλ, δήλωσαν ότι ενημερώθηκαν για διάφορα σχέδια ισραηλινής στρατιωτικής δράσης.

Αυτά όλα όμως προκαλούν την έντονη αντίθεση της Γαλλίας, αλλά και της Γερμανίας, αν και στην περίπτωση της τελευταίας ο κ. Γκάμπριελ, που είχε αρχίσει να λέει ορισμένα πράγματα για την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ “πήρε πόδι” από το ΥΠΕΞ, προς όφελος ενός μάλλον “γκρίζου” προσώπου, χωρίς πολιτικό λόγο.

Ο Μακρόν στο Παρίσι πήρε όμως αποστάσεις σε κρίσιμα θέματα από τη μεσανατολική πολιτική που είχαν ασκήσει Σαρκοζί και Ολλάντ, μετατρέποντας τη Γαλλία σε κύριο Ευρωπαίο σύμμαχο των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου.

Παράλληλα, τόσο η προώθηση του ιρανικού από την παράταξη Νετανιάχου-Τραμπ, όσο και η απόφαση της Άγκυρας να προχωρήσει σε προμήθεια του υπερσύγχρονου ρωσικού πυραυλικού συστήματος S400, καθιστούν πολύ επιτακτική, για την Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ, την ανάγκη να λυθεί το θέμα του προσανατολισμού της Τουρκίας. Αλλά και η κατάσταση στον Λίβανο σχετίζεται με όλα αυτά, καθώς η Βυρηττός στράφηκε στη Μόσχα και διαπραγματεύεται με τους Ρώσους ελλιμενισμό των πλοίων τους.

Το ζήτημα του Ιράν είναι, εδώ και πάνω από δεκαετία, σημείο αποκρυστάλλωσης της υποβόσκουσας σύγκρουσης δύο παρατάξεων μέσα στο δυτικό αλλά και στο ισραηλινό κατεστημένο. Από τη μια μεριά έχουμε το “κόμμα του Φουκουγιάμα”, των κλασικών παγκοσμιοποιητών τύπου Σόρος, Ομπάμα, Μακρόν, Μέρκελ, τους “Μενσεβίκους” της Αυτοκρατορίας. Από την άλλη έχουμε τους οπαδούς της “Σύγκρουσης των Πολιτισμών” τύπου Χάντιγκτον, όπως οι Τραμπ και Νετανιάχου, τους “Μπολσεβίκους”.

Οι τελευταίοι είναι που προκάλεσαν, πριν από μερικά χρόνια, την αιματηρή διάλυση της Ουκρανίας, που μας έφερε, και μας διατηρεί πάντα, πολύ κοντύτερα, στο ενδεχόμενο παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου, οδηγώντας στον νέο Ψυχρό Πόλεμο, χωρίς καν τους κανόνες της μετά το 1963 εποχής. Το κατάφεραν γιατί εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια τον αντιρωσισμό και των δύο παρατάξεων στον πυρήνα της Αυτοκρατορίας. Ο Ομπάμα μάλλον κατάλαβε με καθυστέρηση που τον πήγαιναν και αρνήθηκε να εγκρίνει την αποστολή βαρέος οπλισμού στην Ουκρανία.

Οι “Μπολσεβίκοι” της Αυτοκρατορίας χρησιμοποιούν κατ’ εξοχήν τον εισοδισμό ως μέθοδο δράσης. Είναι ένα είδος “κρυμμένου Αλκιβιάδη” στους ίδιους τους δυτικούς μηχανισμούς λήψης αποφάσεων, που δημιουργεί τετελεσμένα και μετά οδηγεί όλο το σύστημα σε αναγκαστική πορεία (Ιράκ, Λιβύη, Ουκρανία είναι μερικά από τα παραδείγματα).

Στο φόντο υπάρχει βέβαια και η Ρωσία, που δύσκολα θα επιτρέψει, χωρίς αντίδραση, έναν ενδεχόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Ανακοινώνοντας πρόσφατα το πυρηνικό δόγμα της χώρας του, ο Πρόεδρος Πούτιν αποσαφήνισε ότι κάθε επίθεση κατά συμμάχου της Ρωσίας με πυρηνικά όπλα θα θεωρηθεί επίθεση κατά της Ρωσίας και θα συνεπιφέρει τις ανάλογες συνέπειες. Αυτό που δεν αποσαφήνισε είναι ποιες χώρες θεωρεί συμμάχους της Ρωσίας.

Αυτό με την ευκαιρία σημαίνει ότι αυξάνονται και οι κίνδυνοι για τις χώρες που φιλοξενούν στο έδαφός τους πυρηνικά όπλα ή άλλα επιθετικά οπλικά συστήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον κρατών της Μέσης Ανατολής. Δεν είμαστε στα 1990, όπως νομίζουν ορισμένοι, όταν μπορούσε να εκστρατεύει η Αμερική εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ή του Ιράκ χωρίς αντίποινα.

Οι Κούρδοι δεν το κατάλαβαν αυτό με αποτέλεσμα αυτά που τους συνέβησαν στο Ιράκ.

Στο Παρίσι, ένα χρόνο μετά την εκλογή του, ο Πρόεδρος Μακρόν έχει προχωρήσει σε μια σειρά πολύ εντυπωσιακών κινήσεων, που τον διαφοροποιούν αισθητά σε κρίσιμα ζητήματα από την εξωτερική πολιτική της Γαλλίας υπό τους Προέδρους Σαρκοζί και Ολάντ, ιδίως σε ότι αφορά τη Μέση Ανατολή, ενώ επιχειρεί ταυτόχρονα να ανοίξει και ένα διάλογο με τη Μόσχα, καθώς οι σχέσεις της Ευρώπης με τη Ρωσία μοιάζουν σήμερα εξίσου κακές με τις χειρότερες στιγμές του Ψυχρού Πολέμου!

Μιλώντας πρόσφατα, ενώπιον του Προέδρου και του κοινοβουλίου της Τυνησίας, ο Μακρόν αναγνώρισε τις ευθύνες της χώρας του που έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη το 2011. Η επέμβαση αυτή είχε ως αποτέλεσμα την ολοσχερή καταστροφή μιας σχετικά ακμάζουσας αραβικής χώρας, την οποία τώρα διεκδικούν διάφορες ένοπλες συμμορίες, ενώ στην επικράτειά της διεξάγονται δημοπρασίες σκλάβων! Η επέμβαση αποσταθεροποίησε όχι μόνο τη Λιβύη, αλλά και μεγάλο μέρος της αφρικανικής ηπείρου, με αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των προσφυγικών/μεταναστευτικών ροών προς την Ευρώπη.

«Η Γαλλία, μαζί με τα ευρωπαϊκά κράτη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν τώρα σε αυτή την περιοχή», τόνισε ο Μακρόν, προσθέτοντας ότι «αρκετοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να τελειώνουν με τον Λίβυο ηγέτη (Καντάφι) χωρίς όμως «να διαθέτουν σχέδιο για τη συνέχεια». Η κριτική αυτή είναι σημειωτέον παράλληλη με την κριτική (και αυτοκριτική) που έχει κάνει και ο Αμερικανός Πρόεδρος Ομπάμα, ο οποίος επέκρινε τον πρώην Γάλλο Πρόεδρο Σαρκοζί ότι τον «παρέσυρε» τρόπον τινά στην περιπέτεια της Λιβύης.

Αλλά και στο θέμα της Συρίας ο Μακρόν διαφοροποιήθηκε από την πολιτική των προκατόχων του δηλώνοντας ότι «δεν είπα ποτέ ότι η ανατροπή του Μπασάρ (Αλ Άσαντ) ήταν ένα προηγούμενο για όλα», προσθέτοντας ότι «κανένας δεν μου παρουσίασε τον νόμιμο διάδοχό του».

Ο Γάλλος Πρόεδρος ταξίδεψε εξάλλου αυτοπροσώπως στη Σαουδική Αραβία για να «απελευθερώσει» τον Λιβανέζο Πρωθυπουργό που εφέρετο περίπου κρατούμενος στη χώρα αυτή, σταματώντας έτσι, τουλάχιστον προσωρινά, τα σχέδια νέου πολέμου στον Λίβανο. Ακόμα πιο εντυπωσιακή και εντελώς ασυνήθιστη για τα κρατούντα διεθνή δεδομένα ήταν η δημόσια επίθεση που εξαπέλυσε κατά του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατηγορώντας τον για πολέμους που θέλει να εξαπολύσει.

Απομένει βέβαια να δούμε πόσο βαθειά είναι αυτή η μεταβολή κι αν ο Μακρόν εννοεί αυτά που λέει και θα μείνει συνεπής σε αυτή τη γραμμή.

Διαβάστε ακόμα:

Back to the USSR

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Μιχαλης Ραπτης (Παμπλο): Η απειλη κατα της Ελλαδας – Εθνος και Αριστερα

Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Μιχάλη Ράπτη σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1994 από τα περιοδικά Convoy, Mατσακόνι και τον όμιλο «Πρωταγόρας», στο Πολυτεχνείο.

 

Νομίζω ότι πράγματι είναι σωστό ότι η Ελλάδα σήμερα απειλείται. Ότι υπάρχει ένας κίνδυνος. Ότι υπάρχει ένα σχέδιο αναδόμησης των Βαλκανίων, στο οποίο κυριαρχικό ρόλο θα παίξει η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές μειονότητες από τη Βουλγαρία, τη Θράκη, τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Βοσνία. Όπου η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά απομονωμένη και δεν έχει ως σύμμαχο –από άποψη γεωπολιτική- παρά τους Σέρβους. Οι οποίοι Σέρβοι σε μια ορισμένη στιγμή είναι δυνατόν και αυτοί να υποταχθούν στην pax americana. Αντιστέκονται για την ώρα και η αντίστασή τους είναι θετική και εκμεταλλεύσιμη και από τη μεριά τη δική μας, αλλά όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι και η Σερβία και η Ελλάδα τελικά με υποχωρήσεις δεν θα ενταχθούν σε μια pax americana κυριαρχούσα σ” ολόκληρα τα Βαλκάνια. Πρέπει αυτό να το έχουμε υπόψη μας και απέναντι σ” αυτό το πράγμα να υπάρχει μία αντίσταση.

Η μορφή αυτής της αντίστασης δεν μπορεί να πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα άμεσης κοινωνικής επανάστασης, στηριζόμενης στις εργατικές μάζες της Ελλάδας, οι οποίες θα ανατρέψουν αυτή την κατάσταση. Παίρνει, για την ώρα, το χαρακτήρα ενός εθνισμού. Αφύπνισης του εθνισμού. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ” ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ” αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα;

Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.

Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρα της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι. Είναι εντελώς σωστό να λέμε αυτό: δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα.

Πράγματι δεν διεκδικούμε. Και οποιοσδήποτε πόλεμος επιθετικός και για πλιάτσικο είναι καταδικαστέος από εμάς. Οποιοδήποτε «γιουρούσι» που ορισμένοι σκέπτονται ακόμη στην Αλβανία για να ξαναπάρουμε τη Βόρεια Ήπειρο είναι λανθασμένο. Οποιοδήποτε γιουρούσι και πλιάτσικο, οποιοσδήποτε επιθετικός πόλεμος δεν είναι μόνο καταδικάσιμος, γιατί αλλάζει το χαρακτήρα της αντίστασης του λαού, αλλά είναι και εσφαλμένος μέσα στις τωρινές συνθήκες, θα καταλήξει σε μία γενικότερη σύρραξη από την οποία η Ελλάδα δεν πρόκειται να κερδίσει απολύτως τίποτα.

Αλλά, ενώ είναι τελείως σωστό να λέμε ότι δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα, να προσθέτουμε επίσης-διότι αυτό είναι ζήτημα που πρέπει να το εξετάσουμε σοβαρά- ότι είμαστε υπέρ της πληρότητας των δικαιωμάτων οποιασδήποτε εθνικής μειονότητας υπάρχει στην Ελλάδα και πρέπει να δούμε πού υπάρχουν συγκεκριμένα ζητήματα και εκεί που γίνονται αδικίες να επανορθωθούν έγκαιρα. Όχι όπως κάναμε με την τουρκική μειονότητα εν μέρει στην Κύπρο.

Λέγοντας αυτά, λέμε επίσης ότι όσο είμαστε εναντίον οποιουδήποτε επιθετικού πολέμου, όπως είμαστε βέβαια υπέρ της υπεράσπισης μειονοτήτων δικών μας στο εξωτερικό,έτσι δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσομε πια τίποτα από το συγκεκριμένο εθνικό κορμό που έχουμε. Κι όταν λέμε τίποτα αυτό το πράγμα πρέπει να είναι μια εντελώς διαφορετική, ιδεολογική και πρακτική προετοιμασία κυρίως της νεολαίας μας, η οποία εν μέρει έχει προσβληθεί από το μικρόβιο του ευρωπαϊσμού και της πολιτιστικής αμερικανοποίησης.

ΠΗΓΗ: https://tokoinonikoodofragma.wordpress.com/

 

* Ο Μιχάλης Ράπτης (Pablo), “μαθητής της σχολής του Λένιν και του Τρότσκι” και “επαναστάτης μαρξιστής”, όπως αυτοπροσδιοριζόταν, υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ελληνικού και του παγκόσμιου τροτσκιστικού κινήματος με εξαιρετικά πλούσια δράση σχεδόν σε όλες τις ηπείρους, τρόπον τινά ενσάρκωση ο ίδιος της ιδέας του Διεθνισμού κατά τον Εικοστό Αιώνα. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά. ‘Εφυγε στη Γαλλία, όπου συμμετείχε στην ιδρυτική Διάσκεψη της Δ’ Διεθνούς. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εργάστηκε για την ανασυγκρότηση του ευρωπαϊκού τροτσκιστικού κινήματος που αποδεκατίστηκε από την ταυτόχρονη ναζιστική και σταλινική τρομοκρατία και εξελέγη Γραμματέας της Δ’ Διεθνούς. Υποστήριξε τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο εναντίον του Στάλιν, και ιδίως το αυτοδιαχειριστικό της πείραμα οργανώνοντας διεθνείς ταξιαρχίες συμπαράστασης. Αργότερα, υπό την ηγεσία του, η Δ’ Διεθνής έγινε το κύριο στήριγμα διεθνώς της Αλγερίνικης Επανάστασης. Εργάστηκε ιδίως για τον εφοδιασμό της σε όπλα και για την εκτύπωση του παράνομου τύπου της στη Γαλλία. Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ολλανδία. ‘Οταν η Επανάσταση νίκησε στην Αλγερία, ανέλαβε να οργανώσει την αυτοδιαχείριση στα εγκαταλελειμμένα από τους Γάλλους γαιοκτήμονες κτήματα και είναι ο εμπνευστής των Διαταγμάτων του Αλγερίου για την αυτοδιαχείριση. Συνδέθηκε με στενή φιλία και συνεργάστηκε με ‘Αραβες επαναστάτες ηγέτες, όπως τον Μουαμάρ Καντάφι και τον Ζωρζ Χαμπάς, αλλά και άλλους όπως τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο οποίος τον διόρισε επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι. Ο Πρόεδρος της Κύπρου του παρείχε πολύτιμες διεκυολύνσεις για δραστηριότητες υποστήριξης του παλαιστινιακού και ευρύτερου αραβικού αγώνα. Υπήρξε επίσης φίλος του Χιλιανού Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, που του ενεχείρισε διπλωματικό διαβατήριο της Χιλής, αλλά και του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ράπτης ανέπτυξε στενές σχέσεις με πολλά επαναστατικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου. Οργάνωσε επίσης την πρακτική, παντοειδή υποστήριξη της αντίστασης στην ελληνική στρατιωτική δικτατορία και τη διαφυγή πολλών πολιτικών της αριστεράς, του κέντρου και της δεξιάς από τη χώρα.

Μια παγκοσμια «Φορολογικη Αντεπανασταση»

Στο παρακάτω άρθρο εξετάζουμε τις παγκόσμιες, οικονομικές και όχι μόνο συνέπειες της “φορολογικής μεταρρύθμισης” του Τραμπ. Η υιοθέτηση όμως αυτής της τόσο ριζοσπαστικής πολιτικής στη φορολογία, συνιστά, επίσης, κατά τη γνώμη μας, και μια περαιτέρω ισχυρή ένδειξη ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος και οι δυνάμεις που τον “χειρίζονται” και είναι σε θέση να τον ελέγξουν είναι τελείως αποφασισμένες να ακολουθήσουν μέχρι τέλους την πολιτική τους. Κάθε μέρα που περνάει επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι ο Τραμπ αντιπροσωπεύει μια από τις σοβαρότερες απειλές για την ανθρωπότητα που εμφανίστηκαν ποτέ. Μπορείτε, αν θέλετε, να εξηγήσετε την πολιτική του με όποια θεωρία προτιμάτε, αυτό όμως που κυρίως μετρά είναι το τι κάνει ο κύριος Τραμπ, όχι τι πιστεύετε εσείς ή εγώ ότι είναι ή ποιος τον έχει οδηγήσει στην εξουσία. 

Κι αυτό που κάνει είναι εξαιρετικά σαφές και εξαιρετικά συνεκτικό. ‘Ολη η πολιτική του είναι μια εξτρεμιστική πολιτική υποστήριξης του χρηματιστικού κεφαλαίου στην οικονομία, και μια εξωτερική πολιτική που αναβιώνει το γνωστό νεοσυντηρητικό πρόγραμμα σε μια ακόμα πιο εξτρεμιστική, πυρηνική τώρα εκδοχή, εναντίον της Κορέας και του Ιράν άμεσα, της Κίνας και της Ρωσίας έμμεσα, μαζί με μια προσπάθεια να παραπλανήσει τη Ρωσία και την Κίνα ως προς τις πραγματικές του προθέσεις. 

 

 Μια παγκοσμια «Φορολογικη Αντεπανασταση»

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η ψηφισθείσα από το Κονγκρέσο απόφαση του Προέδρου Τραμπ να μειώσει δραστικά τους φόρους των επιχειρήσεων, καθώς και τους φόρους περιουσίας και εισοδήματος των πλουσίων Αμερικανών, δεν έχει προηγούμενο στην αμερικανική ιστορία, ακόμα και συγκρινόμενη με την δραστική μείωση των φόρων από τον Ρόναλντ Ρέηγκαν. Και αναπόφευκτα, δεδομένου του ρόλου που παίζει διεθνώς η οικονομία των ΗΠΑ, θα έχει πολύ μεγάλες και σοβαρές οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, ενδεχομένως και γεωπολιτικές συνέπειες, παροξύνοντας, τουλάχιστο αρχικά, τον διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό και διακινδυνεύοντας, σε έναν ορίζοντα μερικών ετών, να ανοίξει ένα νέο, ακόμα πιο σοβαρό κεφάλαιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008 (της τρίτης τόσο βαθειάς στην ιστορία του καπιταλισμού, μετά τις κρίσεις του 1860-70 και του 1929, που θεωρήθηκαν υπεύθυνες για τους δύο παγκοσμίους πολέμους, τις επαναστάσεις στη Ρωσία και την Κίνα και τον γερμανικό Ναζισμό).

Είναι τέτοιες οι πιέσεις που ασκεί η Ουάσιγκτων με τη ρηξικέλευθη πολιτική της στην οικονομία (όπως και στη Μέση και ‘Απω Ανατολή), που τη νοιώθουν έντονα ακόμα και οι πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις, όπως αυτή της Μέι στο Λονδίνο, που προσανατολίζεται τώρα σε μια γεωπολιτικά ανορθόδοξη προσέγγιση με την Κίνα και το φιλόδοξο σχέδιό της για την Ευρασία “One Belt, One Road”. Οι διαφορές Λονδίνου-Ουάσιγκτων εμφανίζονται όλο και πιο τακτικά, όπως με την πρόσφατη υποστήριξη από τον Τραμπ της βρετανικής άκρας δεξιάς, που, σε συνδυασμό με τον φόβο μεγάλων διαδηλώσεων εναντίον του, οδήγησε στην επ’ αόριστον αναβολή της επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου στη Βρετανία.

Ποτέ μετά το «Παλαιό Καθεστώς» (Ancien Regime, αυτό δηλαδή που ανέτρεψε η Γαλλική Επανάσταση το 1789), δεν υπήρξαν μέτρα που να απαλλάξουν ουσιαστικά τους πλούσιους από την υποχρέωση φόρου, όπως κάνει ο Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες και προτείνει ο Μακρόν στη Γαλλία, υπογράμμισε στη γαλλική Monde ο διάσημος Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί.

Tα μέτρα Τραμπ ελήφθησαν εξάλλου παρά την έντονη προειδοποίηση των Υπουργών Οικονομικών των πέντε ισχυρότερων χωρών της ΕΕ (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία) που, με επιστολή τους προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, στις αρχές Δεκεμβρίου, του επεσήμαναν τους κινδύνους «εμπορικού πολέμου» και περαιτέρω επιδείνωσης των σχέσεων της Ουάσιγκτων με τους Ευρωπαίους συμμάχους της, ήδη διαταραγμένων σοβαρά εξαιτίας της πολιτικής του στη Μέση Ανατολή, των κινδύνων στην ‘Απω Ανατολή και του θέματος της κλιματικής μεταβολής.

Τα μέτρα Τραμπ περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τη μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων περισσότερο από ένα τρίτο, από 36,5% σήμερα σε 22,7%. Eκτός από αυτή τη μείωση θα δοθεί σχεδόν απόλυτη αμνηστία για τα επαναπατριζόμενα κέρδη των πολυεθνικών, θα μειωθεί σε 25% ο φόρος των ιδιοκτητών των επιχειρήσεων επί των κερδών τους (όταν ο φόρος επί των υψηλότερων μισθών φτάνει το 40%) και θα μειωθεί δραστικά, αν δεν εξαφανισθεί πρακτικά, ο φόρος κληρονομίας για τους πλουσιώτερους Αμερικανούς! Ταυτόχρονα, αλλάζει ο τρόπος φορολόγησης των αμερικανικών πολυεθνικών, που θα φορολογούνται πλέον μόνον επί των κερδών που πραγματοποιούν στις ΗΠΑ.

 

Τι πετυχαίνει με αυτά ο Τραμπ

Με την «φορολογική (αντι)μεταρρύθμισή» του, ο Τραμπ κάνει δύο κυρίως πράγματα.

Πρώτον, κάνει ένα τεράστιο δώρο προς την τάξη των αμερικανών κεφαλαιούχων και αυξάνει την υποστήριξή της προς τον ίδιο, που τη χρειάζεται βέβαια πάρα πολύ λόγω των εντεινόμενων επιθέσεων εναντίον του.

Μια τέτοια υποστήριξη του είναι ακόμα πιο απαραίτητη, αν θελήσει να πάει σε πόλεμο και πραγματοποιήσει τις απειλητικές προθέσεις που κατά καιρούς ποικιλότροπα εκδηλώνει, έναντι της Βορείου Κορέας, του Ιράν και της Βενεζουέλας.

Δεύτερον, βελτιώνει τη σχετική θέση των ΗΠΑ στο σύστημα της παγκοσμιοποίησης, προσελκύοντας κεφάλαια στην Αμερική με φορολογικό dumping, δεδομένου ότι οι περισσότερες άλλες μεγάλες οικονομίες του πλανήτη έχουν μεγαλύτερους φορολογικούς συντελεστές.

Ταυτόχρονα βέβαια, πιέζει και τις υπόλοιπες οικονομίες του πλανήτη να τον ακολουθήσουν στη μείωση της φορολογίας και αντικειμενικά, αλλά και παρέχοντας ένα ισχυρό επιχείρημα στις δυνάμεις που ούτως ή άλλως επιθυμούσαν μια τέτοια πολιτική. Επιχείρημα που χρειάζονται ασφαλώς οι ισχυρές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο, φιλικές προς το Κεφάλαιο, που επεδίωκαν ούτως ή άλλως τη μείωση της φορολογίας.

Είναι ζητούμενο το αν μια τέτοια πολιτική θα ωφελήσει οικονομικά τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ζητούμενο είναι πως θα αντιδράσουν και οι υπόλοιπες οικονομικές δυνάμεις.

Δεν μπορεί να αποκλεισθεί βέβαια μια προσωρινή επιτάχυνση της ανάπτυξης καθώς θα υπάρξει μια αύξηση των επενδύσεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μόνο που κάτι τέτοιο θα επιτευχθούν δαπάναις των λοιπών λιγότερο ή περισσότερο ‘συμμαχικών’ χωρών (όπως π.χ. της Βρετανίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Γερμανίας), αλλά φυσικά και των υπολοίπων σημαντικών οικονομιών (Κίνα, Ρωσία κτλ.) Το βέβαιο είναι ότι οι περικοπές δαπανών θα οδηγήσουν σε σχεδόν άμεσα σε πολύ μεγάλη ένταση επί μιας κοινωνικής υποδομής που, σε μερικές περιπτώσεις, αρχίζει και θυμίζει τριτοκοσμική χώρα και θα αυξήσουν τις ήδη εκρηκτικές κοινωνικές ανισότητες στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μια πολιτική έμμεσης τουλάχιστο συρρίκνωσης των ήδη συρρικνούμενων εισοδημάτων θα αυξήσει μάλλον το σχετικό ποσοστό της ζήτησης που πάει για … κινεζικά και άλλα τριτοκοσμικά προϊόντα. Δεν είναι βέβαιο, στις συνθήκες αυτές, ότι τα τεράστια «δώρα» στους πλούσιους Αμερικανούς θα γίνουν επενδύσεις και όχι υπερσυσσώρευση στα Καϊμάν ή υπερπολυτελής κατανάλωση.

Διεθνώς, τα μέτρα Τραμπ απειλούν συνολικά να ενισχύσουν το καθεστώς της «παγκοσμιοποίησης», στην προσπάθεια να αμβλύνουν τις επιπτώσεις του στις ίδιες τις ΗΠΑ. Δηλαδή να αυξήσουν την ισχύ και τον ρόλο του χρηματιστικού κεφαλαίου που είναι σήμερα, τρόπον τινά, η «κυβέρνηση της παγκοσμιοποίσης». Βραχυπρόθεσμα, αν έχουμε αξιοσημείωτη αύξηση των επενδύσεων, μπορεί σε κάποιο βαθμό να απαλύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις στις ΗΠΑ (που άλλωστε ήταν υπεύθυνες σε μεγάλο βαθμό για την επικράτηση Τραμπ) , ιδίως όμως βραχυπρόθεσμα πριν αρχίσουν να φαίνονται οι οδυνηρές μεσομακροχρόνιες συνέπειες.

Ταυτόχρονα, όμως θα αυξήσουν αναπόφευκτα, όπως θα δείξουμε στη συνέχεια ότι έχει αρχίσει να γίνεται, τις οικονομικές εντάσεις στο παγκόσμιο σύστημα και θα ενισχύσουν εμμέσως τις πολύ σοβαρές γεωπολιτικές εντάσεις (Μέση και ‘Απω Ανατολή, Λατινική Αμερική).

Ο Αμερικανός Πρόεδρος είχε αφήσει να εννοηθεί προεκλογικά ότι είναι αντίπαλος της «ολιγαρχίας», τραπεζών όπως η Goldman Sachs, μετά όμως την εκλογή του έδωσε στην ηγεσία αυτής της τράπεζας, στους κ.κ. Μνιούχιν και Κον (γνωστό από την εμπλοκή του στο ελληνικό ζήτημα το 2009-10) την πρακτική οικονομική διακυβέρνηση των ΗΠΑ. Ταυτόχρονα, ξεκίνησε έναν «πόλεμο κατά των φτωχών», ιδιαίτερα των ούτως ή άλλως πολύ περιορισμένων δικαιωμάτων στη περίθαλψη των Αμερικανών που είχε θεσπίσει ο Ομπάμα.

Ένα βασικό αποτέλεσμα της δραστικής μείωσης της φορολογίας (και των κοινωνικών δαπανών που εξ αυτής χρηματοδοτούνται) θα είναι αναπόφευκτα η αύξηση των ήδη εκρηκτικών ανισοτήτων στο εσωτερικό των δυτικών κοινωνιών. Πολιτικά, αυτό συνεπάγεται την περαιτέρω συρρίκνωση του όποιου «δημοκρατικού» περιεχομένου έχει ακόμα το καθεστώς μιας όλο και πιο τυπικής «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας». Κοινωνικά, συνεπάγεται εκρηκτικά προβλήματα. Οικονομικά σημαίνει τη διοχέτευση ακόμα περισσότερων πόρων προς ένα τελείως ελάχιστο τμήμα της παγκόσμιας ελίτ, που είτε αποθησαυρίζει στους «φορολογικούς παραδείσους», είτε καταναλώνει προϊόντα πολυτελείας χωρίς ιδιαίτερες ευνοϊκές συνέπειες για την οικονομία. Δεν είναι καθόλου  βέβαιο, στις συνθήκες αυτές, ότι τα τεράστια «δώρα» στους πλούσιους Αμερικανούς θα γίνουν επενδύσεις και όχι υπερσυσσώρευση στα Καϊμάν ή υπερπολυτελής κατανάλωση καθώς είναι σαφές ότι η παγκόσμια ζήτηση μάλλον θα περιοριστεί παρά επεκταθεί ως συνέπειά τους.

Για τα κοινωνικά στρώματα που παρασύρθηκαν από την προεκλογική δημαγωγία του Ντόναλντ Τραμπ, σε συνθήκες πολύ μεγάλης ζήτησης στις ΗΠΑ για «αριστερά», αλλά ελάχιστης προσφοράς, τα επόμενα έτη θα οδηγήσουν σε μεγάλες διαψεύσεις των προσδοκιών τους.

 

Οι διεθνείς συνέπειες των «μεταρρυθμίσεων»

‘Όλα αυτά τα μέτρα πιέζουν ιδιαίτερα τη Γερμανία, όπως υπογραμμίζουν σε πρόσφατη μελέτη τους, το Κέντρο Ευρωπαϊκής Οικονομικής Έρευνας και το Πανεπιστήμιο του Μανχάιμ. Η Γερμανία ήδη πιέζεται από τους εταίρους της στην ΕΕ, αφού η φορολογία των επιχειρήσεων είναι 20% κατά μέσο όρο ενώ στη Γερμανία 28% με 30%, αλλά βέβαια η τόσο δραστική μείωση της φορολογίας στις ΗΠΑ συνιστά μια πολύ μεγαλύτερη απειλή για τη «φορολογική ανταγωνιστικότητα» των γερμανικών επιχειρήσεων. Το Βερολίνο θα πιεσθεί να απαντήσει σύντομα στην πρόκληση. Στη Βρετανία στο μεταξύ, η Πρωθυπουργός της εξετάζει το ενδεχόμενο να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων από 20% σε 15%, δηλαδή να μετατρέψει ουσιαστικά τη χώρα της σε έναν ακόμα φορολογικό παράδεισο!

Αντί να καταργηθούν οι φορολογικοί παράδεισοι, γενικεύονται!

Μια πρόκληση που έρχεται εξάλλου να υπογραμμίσει την κραυγαλέα αντίφαση επί της οποίας συνεχίζει να κινείται η Ευρωπαϊκή Ένωση και ακόμα περισσότερο η Ευρωζώνη, λόγω της μεθόδου της «επιλεκτικής ευρωπαϊκής οικοδόμησης» που έχει ακολουθήσει. Είναι αδύνατο, με την παρούσα δομή της, να αντιμετωπίσει τις πιέσεις της «παγκοσμιοποίησης» και του εντεινόμενου οικονομικού ανταγωνισμού, ακόμα κι αν το θέλει.

Στη Ρωσία, ο Πρόεδρος Πούτιν έσπευσε από την πλευρά του να προτείνει δημοσίως την κατάργηση του φόρου 13% επί των επαναπατριζομένων κεφαλαίων. Αλλά και η κινεζική Κεντρική Τράπεζα έχει ετοιμάζει, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, το δικό της σχέδιο για να αντιμετωπίσει τον φορολογικό ανταγωνισμό, σχέδιο που προβλέπει ένα συνδυασμό εργαλείων: μεγαλύτερα επιτόκια, αυστηρότερους ελέγχους κεφαλαίων και συχνότερες νομισματικές επεμβάσεις. ‘Ενας κινέζος επίσημος χαρακτήρισε το σχέδιο Τραμπ «γκρίζο ρινόκερο», προφανή κίνδυνο για την κινεζική οικονομία και εκτίμησε ότι θα δοθούν μερικές «σκληρές μάχες» το πρώτο τρίμηνο του 2018.

Η South China Morning Post εκφράζει την εκτίμηση ότι η φορολογική μεταρρύθμιση του Τραμπ μπορεί να προκαλέσει έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό περικοπών φορολογίας για να προσελκυσθεί κεφάλαιο, κάτι που θα επηρεάσει ιδιαίτερα την Κίνα. Ο Πρωθυπουργός κατέστησε ήδη τη φορολογική μεταρρύθμιση τμήμα της πολιτικής του ατζέντας, προβλέποντας την περικοπή ενός τρις γουάν από τους φόρους των επιχειρήσεων. Ήδη ορισμένες κινεζικές εταιρείες έχουν μετακινηθεί στις ΗΠΑ, εν μέρει για να αποφύγουν την ισχυρή υψηλή φορολογία.

Το πρόβλημα είναι γενικό. ‘Όπως υπογραμμίζουν οι New York Times, χώρες όπως η Αυστραλία, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιαπωνία, που έχουν όλες φόρο στις επιχειρήσεις τουλάχιστο 30% θα πιεσθούν να τον περιορίσουν. Σύμφωνα με τον Jack Mintz, επικεφαλής του Public-Policy School στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι, η καναδική δασική βιομηχανία, η παραγωγή ενέργειας, οι μεταφορές και άλλοι τομείς της καναδικής οικονομίας θα βρεθούν σε πολύ δυσκολότερη θέση εξαιτίας των φορολογικών μέτρων του Τραμπ, που απειλούν την κατεύθυνση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής του Τρυντώ. Ο Αυστραλός Υπουργός Οικονομικών προειδοποίησε ότι αν η χώρα του δεν αλλάξει τη φορολογική της πολιτική μπορεί να της κοστίσει το 1,5% του ΑΕΠ.

Το τελικό αποτέλεσμα των μεταρρυθμίσεων Τραμπ, θα είναι ένας πλανήτης εξαιρετικά πιο άνισος, με πολύ μικρότερες παροχές προς τα φτωχότερα στρώματα, με μειωμένα κοινωνικά και οικολογικά στάνταρτς, με αυξημένους οικονομικούς ανταγωνισμούς, με σαφή κίνδυνο μετατροπής τους σε οικονομικούς και πιθανώς και κανονικούς πολέμους. Δυστυχώς ίσως μόλις τώρα η ανθρωπότητα θα αρχίζει να αντιλαμβάνεται τις συνέπειες της κρίσης του 2007-9, καθώς οι διάφορες επινοηθείσες πολιτικές για την αποφυγή τους (ποσοτική χαλάρωση, διατήρηση πρακτικά μηδενικών επιτοκίων επί μια περίπου δεκαετία, υπερχρέωση δημοσίων οικονομικών κτλ.), αδυνατούν να επαναφέρουν την παγκόσμια οικονομία σε μια έστω και σχετικά μικρή, αλλά όμως υπαρκτή, οικονομική πρόοδο, ενώ παράλληλα απουσιάζουν σκανδαλωδώς από την διεθνή ατζέντα πολιτικές με κοινωνικό περιεχόμενο.

Διερωτάται κανείς μήπως ο Πικετί, στον παραλληλισμό του με το «Παληό Καθεστώς» διαπίστωσε απλούστατα ότι εισερχόμεθα από τον καπιταλισμό που γνωρίσαμε, σταδιακά, σε ένα καθεστώς μεταμοντέρνας, τεχνο-νεοφεουδαρχίας. Εκεί άλλωστε κατατείνει όχι μόνο η «φορολογική αντεπανάσταση» του Τραμπ, αλλά και πολλά άλλα μέτρα, όπως η σταδιακή κατάργηση του θεσμού της μισθωτής εργασίας και η αντικατάστασή της με πρόσκαιρες μορφές, η δραστική μείωση των κοινωνικών δαπανών, που ήταν το θεμέλιο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μετά το 1945 και η μετατροπή του «αστικού κοινοβουλευτικού καθεστώτος» σε μια καθαρά τυπική και ελεγχόμενη διαδικασία.

Μόνο που τέτοιες μεταβολές στην ιστορία προκάλεσαν και πολύ μεγάλες αναστατώσεις, όπως πολέμους και επαναστάσεις.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στις 31.12.2017