Tag Archives: Βουλγαρία

“Λυνουν” το Μακεδονικο για να μας πανε σε πολεμο. Και εξωτερικο και εμφυλιο!

Η μεγαλυτερη παγκοσμιως αμερικανικη βαση βρισκεται στα συνορα των Σκοπιων

Οι Αμερικανοί θέλουν πάση θυσία και με οποιοδήποτε κόστος να μπει η περιοχή στο ΝΑΤΟ, και ασφαλώς θα το καταφέρουν. Continue reading “Λυνουν” το Μακεδονικο για να μας πανε σε πολεμο. Και εξωτερικο και εμφυλιο!

Πως κατασκευαστηκε “μακεδονικη εθνοτητα”

Του Σταύρου Λυγερού
4/2/2018

Σύμφωνα με τη σλαβομακεδονική ιστοριογραφία, το “μακεδονικό έθνος” έχει ιστορία 13 αιώνων. Αρνούμενη την ελληνικότητα των αρχαίων Μακεδόνων και τη συνεχή ελληνική παρουσία στην περιοχή, διατείνεται ότι το “νέο μακεδονικό έθνος” διαμορφώθηκε τον 7ο μ.Χ. αιώνα από την επιμιξία των ιθαγενών Μακεδόνων με τα σλαβικά φύλα που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Μακεδονίας. Ούτε κατά το Μεσαίωνα, ούτε αργότερα, όμως, προέκυψαν στοιχεία που να θεμελιώνουν την προπαγανδιστική αυτή θεωρία. Τα γραπτά των ξένων περιηγητών και οι διπλωματικές πηγές της εποχής, που αναφέρονται στους κατοίκους της Μακεδονίας, αναφέρουν την ύπαρξη ελληνικών και σλαβο-βουλγαρικών πληθυσμών.

Στην πραγματικότητα, οι πρόγονοι των σημερινών Σλαβομακεδόνων είχαν βουλγαρική εθνική συνείδηση. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι και οι απόγονοί τους είναι υποχρεωμένοι να δηλώνουν το ίδιο. Υπάρχουν ενδείξεις ότι από τις αρχές του 20ου αιώνα είχε αρχίσει μία αργή διαδικασία εθνογέννεσης. Προέκυψε από μία αντίθεση στους κόλπους του βουλγαρικού πληθυσμού στην ευρύτερη Μακεδονία.

Η μία τάση είχε ως στόχο τη Μεγάλη Βουλγαρία με την προσάρτηση της Μακεδονίας. Η άλλη τάση είχε ως στόχο τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στη Μακεδονία με βουλγαρόφρονα ταυτότητα. Η διαδικασία γέννεσης της σλαβομακεδονικής εθνότητας προέκυψε από τη δεύτερη αυτή τάση και προσέλαβε διαστάσεις στο πρώτο ήμισυ της δεκαετίας 1940. Ολοκληρώθηκε με την παρέμβαση των κρατικών θεσμών της “Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας”, που δημιούργησε ο Τίτο το 1944.

Η περίπτωση της γλώσσας

Η περίπτωση της γλώσσας είναι χαρακτηριστική. Μέχρι την δεκαετία 1940 δεν υπήρχε αυτοτελής γλώσσα. Υπήρχε ένα προφορικό ιδίωμα, που ουσιαστικά ήταν διάλεκτος της βουλγαρικής. Η Ακαδημία Επιστημών των Σκοπίων μετέτρεψε το προφορικό ιδίωμα σε γραπτή γλώσσα, περιορίζοντας τα στοιχεία της βουλγαρικής και εμπλουτίζοντάς το με στοιχεία της σερβικής.

Η ύπαρξη διακριτής “μακεδονικής” γλώσσας ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για να εδραιωθεί ο ισχυρισμός περί “μακεδονικού έθνους”. Γι’ αυτό και η “μακεδονική” αναγνωρίσθηκε ως μία από τις τρεις επίσημες γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας. Ας σημειωθεί ότι η πρώτη γραμματική της κυκλοφόρησε το 1952 και το πρώτο φιλολογικό λεξικό το 1961. Το 1969 κυκλοφόρησε η τρίτομη “Ιστορία του Μακεδονικού Έθνους” και ένα χρόνο νωρίτερα (1968) η ορθόδοξη Εκκλησία της περιοχής αυτοανακηρύχθηκε “Αυτοκέφαλη Μακεδονική Εκκλησία”.

Οι Σλαβομακεδόνες κατηγορούν την Ελλάδα ότι αμφισβητεί την ύπαρξη της εθνότητας και της γλώσσας τους. Οι κατηγορίες αυτές δεν είναι κάτι νέο. Διατυπώνονται από την εποχή της Γιουγκοσλαβίας. Χαρακτηριστικό δείγμα είναι το παρακάτω σχόλιο της κρατικής τηλεόρασης των Σκοπίων, που αναμεταδόθηκε (16 Φεβρουαρίου 1986) και από την ομοσπονδιακή τηλεόραση του Βελιγραδίου:

«Η αμφισβήτηση της ύπαρξης του μακεδονικού έθνους, η μη αναγνώριση των δικαιωμάτων των Μακεδόνων που ζουν στην Ελλάδα και η αμφισβήτηση της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας ως κράτους του μακεδονικού λαού και αναπόσπαστου τμήματος της Γιουγκοσλαβίας, συνεχίζουν να αποτελούν περιοριστικούς παράγοντες για την ανάπτυξη των σχέσεων Γιουγκοσλαβίας-Ελλάδας».

Τι αμφισβητεί η Ελλάδα

Οι κατηγορίες αυτές διαστρέφουν την πραγματικότητα. Η Ελλάδα δεν είχε κανένα λόγο να ανακατευθεί σε εθνολογικές και γλωσσολογικές διενέξεις μεταξύ των Σκοπίων και της Σόφιας. Αμφισβητεί την ονομασία “μακεδονική εθνότητα” κι όχι το γεγονός ότι ο σλαβικός πληθυσμός της FYROM θέλει να αποτελεί ξεχωριστή εθνότητα και να μιλάει ξεχωριστή γλώσσα. Αμφισβητεί το δικαίωμά του να αποκαλεί το κράτος του “Μακεδονία” κι όχι το δικαίωμά του να έχει δικό του κράτος.

Είναι σωστό αυτό που έχει αναφέρει ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της FYROM Μιλόσοσκι στην επιστολή του προς τους ομολόγους του των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου (αρχές Απριλίου 2008): «Η διαφωνία σχετικά με το συνταγματικό όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο έχει ως τώρα αναγνωριστεί από 120 και πλέον χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο, φαίνεται να είναι μόνο ένα πρόσχημα για την επίτευξη του τελικού στόχου της Ελληνικής Κυβέρνησης, που είναι η άρνηση της μακεδονικής εθνικής ταυτότητας, της μακεδονικής γλώσσας και ολόκληρης της μακεδονικής πολιτιστικής κληρονομιάς».

Πράγματι, στον πυρήνα του προβλήματος βρίσκεται η εθνική ταυτότητα των γειτόνων μας. Ως κάτοικοι της ευρύτερης Μακεδονίας, οι Σλάβοι της περιοχής έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου. Δεν έχουν δικαίωμα, όμως, να τον μονοπωλούν. Στις περιπτώσεις που σε μία περιοχή ζουν περισσότερες της μίας εθνότητες χρησιμοποιείται εθνογεωγραφικός όρος για να τις περιγράψει. Το πρώτο συνθετικό δηλώνει την εθνότητα και το δεύτερο συνθετικό την τοπικότητα.

Γνωστό, αλλά όχι μοναδικό παράδειγμα είναι η Κύπρος. Οι Έλληνες της Κύπρου ονομάζονται Ελληνοκύπριοι και οι Τούρκοι Τουρκοκύπριοι. Κατά τον ίδιον τρόπο στη Μακεδονία υπάρχουν Έλληνες (Ελληνομακεδόνες), Βούλγαροι (Βουλγαρομακεδόνες), Αλβανοί (Αλβανομακεδόνες) κ.α.. Υπάρχουν και οι Σλάβοι κάτοικοι της FYROM. Οι ίδιοι αποδέχονταν για τον εαυτό τους το όνομα Σλαβομακεδόνες.

Ο όρος Σλαβομακεδόνες

Ο εθνογεωγραφικός όρος Σλαβομακεδόνας περιγράφει με ακρίβεια την ταυτότητά τους. Τη θεώρηση αυτή έχω διατυπώσει στο “Ο μειονοτικός επεκτατισμός των Σκοπίων” (Τετράδια πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής Νο 11, άνοιξη 1985). Είναι η σλαβική εθνότητα, που κατοικεί σ’ ένα τμήμα της γεωγραφικής περιοχής, η οποία ονομάζεται Μακεδονία. Οι ίδιοι, άλλωστε, δεν έχουν ποτέ αποκηρύξει τη σλαβική καταγωγή τους (με την εξαίρεση του Γκρουέφσκι). Αντιθέτως, την αποδέχονται.

Υπάρχουν αρκετές σχετικές δηλώσεις του ίδιου του Κίρο Γκλιγκόρωφ, προέδρου του ομόσπονδου και στη συνέχεια του ανεξάρτητου κράτους των Σκοπίων. Στο παρελθόν το ίδιο το ελληνικό κράτος, αλλά και ιστορικοί και συγγραφείς, όπως η Πηνελόπη Δέλτα, χρησιμοποιούσαν τον όρο Σλαβομακεδόνες, όπως και Βουλγαρομακεδόνες, εννοώντας τους Σλάβους και τους Βουλγάρους που κατοικούσαν στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.

Πηγή: https://slpress.gr/idees/pws-kataskevastike-makedoniki-ethnotita/

Greek protests about Macedonia are complicating US-NATO plans for war with Russia

For the BBC (16.00 London time) a revolt in Greece directly threatening the expansion of NATO was not among top stories. It preferred to speak at length about a train crash in the USA and what is going on in Maldives.

But it is clear that today’s monster meeting in Athens is seriously complicating the NATO and EU’s project of incorporating more countries of the Balkan region into Euro-Atlantic structures, thus expelling any remaining Russian influence and solidifying the control of the peninsula by Washington and its generals.

Hundreds of thousands of people (significantly more than 500.000 according to reliable specialists) gathered in the center of Athens to ask their government not to concede to the use of the word Macedonia or its derivatives by the Former Republic of Macedonia (FYROM) in one of the biggest demonstrations organized in Athens, comparable to the last great anti-austerity meeting of 2012. Such numbers represent something more than 5% of the whole population of the country.

An agreement between Greece and FYROM about the name of the latter is a precondition for admission of FYROM into NATO and EU.

The central speaker of the meeting was the Greek composer, Mikis Theodorakis, a world known symbol of resistance, who asked for a referendum to be held if the government wants to conclude an agreement. Theodorakis was firm that FYROM must be prevented from joining NATO or the EU if it insisted on keeping the word Macedonia in the name of the country. Professor Kasimatis, one of the top Greek specialists on Constitutional Law spoke also to the crowd, explaining the link between foreign policy concessions, the colonial terms incorporated in the Agreements with Creditors (EU, IMF, ECB) and the betrayal of the 2015 referendum.

The meeting was greeted also by representatives of the hierarchy of the Greek Orthodox Church. The Archbishop had originally discouraged people from participating in public meetings for Macedonia, before the Salonica meeting, but he was obliged to change his position under the pressure of its success and of the public opinion.

As for the Greek government and, in particular, Nikos Kotzias, the Greek Foreign Minister, they seem completely detached from reality, if their reactions to today’s demonstrations are anything to go by. Or, alternatively, Kotzias is getting with him the whole government, into his line. Anyway, demonstrating a public ignorance worthy of Marie Antoinette, they dismissed the demonstration as not much of a success! The Greek government is under heavy pressure from the US administration, to whom they have probably made commitments they are finding difficult to fulfill without committing political suicide. Tsipras understands that more than Kotzias, but he does not seem to be able to react to the line of his own Foreign Monster.

The fact is that if they stick to their present position, they will clash frontally with Greek public opinion and provoke a very dangerous crisis in the country. It is not just that 70% of the population is against their policy, it is also that this opposition is very firm and considers the government’s policy a national betrayal. The demonstration today was peaceful today but the demonstrators appear willing to do everything to stop the parliament from ratifying any agreement Athens and Skopje sign.

D.K

Greeks are revolting again

By Dimitris Konstantakopoulos *
04/02/2018

In the beginning, nobody paid much attention. Two activists, ex-members of the Movement of Independent Citizens, which was created back in 2011 following an appeal by Mikis Theodorakis, took the initiative to call for a protest meeting in Salonica. The aim was to protest the intention of the Greek government to conclude, under pressure from Washington, an agreement with the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM), better known internationally as  the “Republic of Macedonia”, terminating the dispute with the latter over its name that has been ongoing since the breakup of Yugoslavia.

After the capitulation, the defeat and the humiliation of 2015, Greeks have seemed unable to mobilize about anything. They were licking their wounds. They were looking more or less passively at the continuing destruction of their country and at its neocolonial plundering, by Germany and other EU countries, under the general direction of the IMF and with the green light of the USA. They had neither the courage nor the will to think through their problems. They did not have leaders or ideas or political subjects to lead a new revolt against the colonialist Troika. Many believed Tsipras and SYRIZA’s dire warnings about the cost and the uncertain outcome of any revolt against the creditors. They tried to forget and survive. This assassination of Hope has inflicted an unprecedented national depression on nearly all the people of the country of Apollo, the God of Sun.

So no one expected any more than five or ten thousand people at the Salonica meeting. But something seemed to emerge from the very depth of the national, collective subconscious. It was the same thing that had happened three days before the referendum of July 5th,, 2015 and conditioned its result.

There were not five or ten thousand in Salonica, they were probably around five hundred thousand, nobody knows exactly. It was not a simple demonstration, it was a revolt, even if peaceful, for the time being. And today, everybody waits a much larger crowd in and around the Constitution Square in the center of Athens, named after the 1843 Revolution which obliged the first King of the Country, the Bavarian Otto, imposed on Greece by the Holy Alliance, to accept constitutional rule.

A demonstration about Macedonia but a cry about Greece

It will be a demonstration about Macedonia, against what many Greeks understand as one more usurpation of their history, their national symbols and their cultural heritage. But behind it, one clearly discerns the desperate cry of a historic European nation that has been insulted and offended, destroyed and plundered, by its own supposed Allies and Partners and by the Union it has adhered to. A nation which has contributed as very few to the defeat of Nazism, only to see now “democratic Germany” destroying it, with help from Brussels bureaucracy, the US and Goldman Sachs.

What Greeks will say to their government today will be essentially: Stop conceding the country to foreign powers. Give us back our country.

For ten years Greeks have witnessed their “allies and partners” destroying their country, pretending they are helping it.

They took and they are taking everything, the banks, the airports, the ports, the railways, the communications and the energy infrastructure. They confiscate even homes of ordinary people. Parents cannot bequeath their homes to their children because of confiscatory taxation, necessary for paying a “highly unsustainable debt” (according to the IMF). They have cut pensions 24 times. They have imposed on a member of the EU neocolonial terms not imposed to any Third World country. Greek mothers used to be the most overprotective of their sons, in all Europe: they wanted their children to live next door all their lives if possible. (Probably, because of what they had suffered under Ottoman occupation, when the Turks were rounding up male children of Christians). Now their dream is to see their children migrating to Australia, Africa or the Emirates to find a job. Greek hospitals are crumbling under German-EU draconian cuts to their expenses, but at the same time Greek doctors, for the education of whom Greeks have paid, are stuffing German or British hospitals.  72% of young people in Greece say to the polls they want to leave the country, if they will find a job somewhere.

As a result of a program that is supposed to help Greece, the country lost 27% of its GDP, something comparable to what happened to US during the Great Depression, or to the Weimar Republic before the rise of Hitler. It is a bigger percentage than the material losses of Germany or France during the First World War. This is not a program of neoliberal “reforms”, it is a program designed to destroy a European nation and its democracy and to transform its state into an instrument of International Finance, with the long term prospect of creating a “Greece (and Cyprus) without Greeks”.

No one can understand reality by taking for real what he believes its actors want or do not want to do. Attention must be paid to what is happening, to what the actors are doing, not what they are pretending to do or any the intentions that can be attributed to them.

Under the cruel light of the available statistics, not beginning from any prefabricated theory or ideological or political or national preference, the program they imposed on Greece is clearly a program of destruction of a nation. If it was a mistake, they would long ago have found a way to correct it. Since they have not, it is because the “Greek experiment” is an important experiment in the advent of a new European totalitarian order. European governments and EU bureaucrats may or may not be conscious of that. But somebody has enough influence on them to impose it.

If somebody has some other serious explanation or theory about what has happened or is happening to Greece, explaining better than the above description what is going on, let him advance it. By the way, I believe the Empire of Finance was right in choosing Greece as its main target for a variety of reasons. I find very symmetrical and quite justified to organize such a crime against the country in the language of which humans, for the first time in history, wrote the word freedom (Eleftheria), in the 8th century B.C. in Homer’ s Iliad).

German newspapers were right in their comments about modern and also ancient Greece in 2009-10. Greeks have always been anarchists. Not only did they write the word Freedom in their language, they have dared to discover Logos, a word which means analogy, reason, motivation, cause, purpose, logic, all at once, and to oppose it to the divine order. In Athens they decided to write off the Debts of the poor people and then, based on that experience, they dared to spell, first in History, the word Democracy.

This is one of the reasons I strongly believe the choice of Greece as the first target of the Financial Totalitarianism was correct. Symbols are always important. They help shape thinking and emotions.

In 2015, the Troika was able to deal a devastating moral and psychological blow to the Greek people by transforming its supposed Left into its instrument. The blow was even more important as partisans of the Greek Left had shed oceans of blood to defend their country, its democracy and the social rights of its people. That was why it was a blow to the sense of dignity of the Greek nation. No nation, especially no nation living in this geographical location, in the intersection of the Slavic, the Middle Eastern and the Western European worlds, no nation bearing the tradition of such a History, can exist without its dignity.

This is why the capacity of the Greek people to project any kind of social resistance was near to zero, after 2015.

But this unequal duel between the Empire and the Greek “national DNA” was not over in 2015. Neither side was satisfied. The empire was not satisfied by simply transforming Greece into a “debt colony”. It wanted more, it wanted the geopolitical and cultural “capital” of the country (and of Cyprus), which is also the main remaining arms of the Greek people, if it will wish one day to reclaim the control of its state. It wants to get from the Greeks their legitimate rights to exercise sovereingty over its country, and in particular in the Aegean, in Cyprus, in Crete, in Northern Greece. Because Greece and Cyprus control the access of Russia to the Warm Seas, they are located between the Middle East and Western Europe.

The Empire deems necessary to control Greece (and Cyrpus) in the strictest possible way, because since 1200 their control is absolutely essential to launch the Crusades against the East, the Islamic or the Russian one.

On the other side, the national feeling and pride of the Greek nation was not dead, in spite of the terrible 2015 defeat. This is pushing now to a new revolt, but, unfortunately, it is a revolt without any leadership, any clear political and social aims or ideas. The Empire was able to “decapitate” the Greek nation, as it has largely achieved with nearly all European nations and to control all its politics and potential representatives.

Greeks will cry today for Macedonia because, as they understand it, somebody wants to take from them their symbols and their cultural heritage, to usurp their History. They will also demonstrate today because they believe all the main political parties of their country are sold to foreign powers and these foreign powers are destroying their country. And they will do it because they have not, for the time being, any tool to challenge, for a second time, the economic and political Imperialism of Germany and the EU.

But behind their slogans about Macedonia, they will cry essentially “give us back our country”. And nobody can now really predict where all this will lead. As the ancient Greek philosopher Heraclitus, the father of Dialectics, put it, two and a half thousand years before Ilia Priygozin and his Chaos theories, “Time is a child playing dice. To the child belongs the Kingdom”

The dispute over Macedonia

Since the dissolution of Yugoslavia, Greece has refused to recognize any “Republic of Macedonia” on the grounds that such a name may reflect territorial claims on Greece. Most geographers and historians worldwide define Macedonia as a wider multinational region, following the administrative delineation of the Ottoman Empire, where Macedonia once belonged. More than half of Macedonia, as defined above, belongs today to Greece, about a third is FYROM, most of the remaining is the Bulgarian Pirin Macedonia and a tiny part, about 1%, belongs to Albania.  Because of Greek opposition to the recognition of this new state, produced out of the destruction of Yugoslavia, as “Republic of Macedonia”, it was admitted in the UN as Former Yugoslav Republic of Macedonia, until Athens and Skopje agree to a name commonly accepted by both sides.

But Greeks do not define Macedonia in such a way. They identify it with ancient Macedonia which is now Greek Macedonia. And this is an important part of the Greek national ideology.  This is one reason they cannot easily accept a Republic of Macedonia suddenly appearing in their northern frontiers. When Greeks say Macedonia is Greek, which may seem offending to foreigners, they mean Greek Macedonia is Greek. The nature of today’s Greek nationalism is essentially defensive.

The bloody destruction of Yugoslavia, by Western forces using nationalisms (in the name of combating them!) has created a legitimate fear among Greeks that their country may come next, in the context of the “new world order”. Some of President Clinton declarations about Balkans could also be interpreted as an indirect threat.

Those fears are also fuelled by FYROM’s official ideology, which presents all of Macedonia as one country with one legitimate, so to say, nation, the Macedonians. It represents a late mutation of the Komintern slogan of a “United and Independent Macedonia”, “United and Independent Thrace”, which crated a lot of huge problems, at its time, to the Greek communist movement. By the way the use of the word Macedonians to describe the dominant nationality in FYROM (our personal opinion is that the name Macedonian Slavs would be more clear), creates also serious problems, because it is implying that Greek, or Bulgarian, or Albanian Macedonians are not genuine Macedonians. But Macedonia in the wider sense was always a multinational region and it was for that reason French have named their famous salad Macedonian. They did it because it is made of many nationalities, exactly as Macedonia was inhabited by many nationalities.

The first leader of FYROM, Kiro Gligorov, was a serious guy, member of the Yugoslav League of Communists. But later, forces controlled directly by US, the CIA and various “globalisation” think tanks have gradually taken complete control of the state and its political elite. It is widely believed that CIA has played a huge role in bringing the new government in Skopje, in order to use it to “close” this question hindering NATO expansion and undermine any relation between FYROM and Russia.

These forces have begun to construct a completely fake national ideology and history, pretending Macedonian Slavs are heirs of Alexander the Great and his Kingdom. The whole thing is ridiculous, as the first Slavs have come to the Balkans one thousand years after the death of Alexander.

That way they try to refuse to the Greeks the use of their national cultural heritage, a part of which is Alexander’s saga, a heritage which is a strong ideological component of the Greek nation-state, the state chosen as the No1 target of the Empire of Finance in Europe. Indirectly, all that could lead into undermining the cohesion of Greece itself. This is happening also in many other regions of Europe, where nation-states are pressed from above (Globalisation and EU) and from below (“Europe of Regions”). We cannot consider the destruction of the nation-states progressive in any way, because it practically means the destruction of the sole level where there is still some degree of democratic control and social protection. The debate about a European federation is in reality misleading, as long as in reality we are not speaking of any kind of federation but of uniting European under the power of the Finance and of NATO.

This kind of ridiculous ideological “ethnomechanics”, applied in FYROM has another consequence also, it is entrapping Slav Macedonians into defending a completely fake and ridiculous national ideology, thus making them more than ever dependent upon the empire.

It is true that FYROM is too tiny to threaten Greece, but not if it would act as a strategic ally of Turkey or any other power threatening Greece.

But the main wars now are not military, they are economic, political and ideological. The empire needs to destroy historical nations and their states, because they represent objectively a source of potential challenge to itself.

Many British or American intellectuals do not grasp well the fundamental importance of the notion of the nation, an importance which Lenin understood very well and this was one of the secrets of the success of the October and subsequent Communist revolutions. Maybe they don’t grasp it because they come from nations which they believe or believed that all the world belongs to them. They don’t think in terms of Nations, they think in terms of Empires.

By adopting the ideology of Globalization, that is of the World Dictatorship of the Finance, important sections of the Left legitimize imperialism and they inherit all its contradictions regarding nations and nationalisms. Because you cannot dismiss Nations and Nationalisms in general, criticize Serbs, Greeks or Russians for “nationalism”, and then use Croatian, Albanian or Ukrainian nationalisms. You cannot accuse Serbs as nationalists and then use other nationalism to destroy a multinational structure like Yugoslavia.

Greek political parties were caught between their desire to satisfy Western powers, on whom they remain dependent and their own public. As a result, the official position of the country has oscillated from “no Macedonia, no derivatives” (1992) to “composite name with geographical connotation for all uses” (2008). But no Greek nowadays believes his parties are going to defend any position if subjected to western pressure. This is one of the reasons they felt they had to demonstrate.

In 2008 they were believing their government was defending Greek national interests. Only 5.000 people participated in a demonstration similar to those taking place today about Macedonia.

US and NATO come into the equation

This dispute has been ongoing for 25 years now, without creating any particular problem for bilateral relations between the two countries. Nobody really cared very much about solving this problem, except one player, the United States of America. A peace loving power, USA is not confining itself to its peace building activities in the Middle East, the Korean peninsula or Latin America. It is also very interested in promoting prosperity in South Eastern Europe!

FYROM is situated in the center of Balkans, between Greece and Serbia, Bulgaria and Albania. Who controls FYROM, controls the Balkans. Who controls the Balkans can wage war against Russia. It is as simple as that.

Hitler was of the same opinion. This is why he devoted precious time and he lost his best elite paratroopers divisions in 1941 to smash the formidable resistance of the Greeks to the Fascist Axis before attacking Soviet Russia, probably losing the war because of the prior expenditure of effort in his Serbian and Greek campaigns. Germans do not seem to have forgiven Serbs and Greeks for that.

This is the main, strategic reason US administration asked from the SYRIZA-An.Ell. government in Athens to conclude an agreement over the name quickly so that FYROM can become a member of NATO (and in the future of the EU). Berlin and Brussels are also pressing Athens in the same direction.

The Athens government has some very dangerous traits. It does not understand Greek national feelings, it doesn’t have much understanding of foreign, military and international policy or, for that matter, of Greek History. They only want to satisfy the US, Germany, NATO, Israel etc., without even understanding the consequences for themselves and the country. Tsipras is a kind of Gorbachev in Athens, who makes any concession possible, without really realizing what he is doing. Of course this is not valid for all his government. Some of its members, like the Foreign Affairs Minister, Mr. Kotzias, realize too well what they are doing.

Plan A of the Empire is clear: Solve the dispute between Greece and FYROM, dealing one more blow to the strength of the Greek national feeling, a historically un-parallel anti-imperialist force in the Balkans, along with Serb national feeling. Include FYROM in NATO, encircle and discipline Serbia, forcing it to accept the loss of Kosovo, extirpate the last remains of Russian influence in the Balkans and conclude the transformation of the region from the Mediterranean and the Adriatic to the frontier of the Donetsk and Lugansk Republics into a zone of strictly controlled protectorates, ready to go to war against the Russia.

By the way, Balkans is also an alternative possible route of attack against Iran, through Greece, Bulgaria, Black Sea and Transcaucasia.

A secondary aim is the inclusion of this region, or large parts of it in the EU, which will help finish any last potential of a united, independent, democratic Europe, leaving two main alternatives for the EU: to complete its transformation into a totalitarian imperial structure, under the control of international Finance and NATO, or to provoke its destruction in a catastrophic way.

But what if the Plan A fails? Empires have always fall back plans. Besides, it is more than obvious that this one is divided between its “Bolshevics” (Huntington, Netanyahu, Trump, Le Pen…) and its “Menshevics” (Fukuyama, Obama, Merkel, Macron, Soros…). The failures of the latter and the general dissatisfaction they provoke, lay the grounds for the others to try making their reckless Chaos strategies dominant western strategies.

One particular characteristic of the “Bolshevic” imperial faction is that it is using the methods of Entryism to put Neocons in all important positions of the western establishment. Another one is that they don’t present clearly their own program as such, they try to use the forces of dissent unleashed by the crisis of the mainstream western strategy, in order to radicalise it.They are producing fake revolts, color revolutions of different kinds, or they prove able to manipulate genuine ones. SYRIZA in Greece, Trump in the USA, Kurds in the Middle East are some of the examples one could cite. Last year, the Masters were debating in Davos about “post-Truth” and “post-Democracy”. The introduction of such terms is reflecting the extent of use of deception methods in contemporary politics.

We cannot explore analytically here what can be at stake in the Balkans if the plan A fails. This is why we limit ourselves to some ideas circulating around, from time to time, like dismemberment of FYROM between Albania and Bulgaria, or trying to create “fake” and pro-imperialist in the last analysis nationalisms in Serbia and Greece, or the open destruction of democratic rule in Greece. In the long run, in case of a crisis of the EU leading to its destruction, one of the ideas and scenarios circulating is to incorporate all Southern Europe and Northern Africa into a kind of Meditarranean Union under the aegis of France and Israel.

The only Plan which we cruelly lack is a Plan of cooperation of the Balkan nations and, beyond them, of Moldova and even Ukraine probably, if it gets rid from its present day dictatorship. All this region is now in ruins, as a result of Western military, political and economic inteventions, the object of a clear neo-colonialist policy. Such a Plan for South Eastern Europe could also be part of a Plan for a new, democratic, united, social and independent Europe, which we also cruelly lack.

Published at http://www.defenddemocracy.press/greek-protests-about-macedonia-are-complicating-us-nato-plans-for-war-with-russia/

Μιχαλης Ραπτης (Παμπλο): Η απειλη κατα της Ελλαδας – Εθνος και Αριστερα

Το κείμενο αποτελεί μέρος της εισήγησης του Μιχάλη Ράπτη σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο του 1994 από τα περιοδικά Convoy, Mατσακόνι και τον όμιλο «Πρωταγόρας», στο Πολυτεχνείο.

 

Νομίζω ότι πράγματι είναι σωστό ότι η Ελλάδα σήμερα απειλείται. Ότι υπάρχει ένας κίνδυνος. Ότι υπάρχει ένα σχέδιο αναδόμησης των Βαλκανίων, στο οποίο κυριαρχικό ρόλο θα παίξει η Γερμανία, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, χρησιμοποιώντας τις μουσουλμανικές μειονότητες από τη Βουλγαρία, τη Θράκη, τα Σκόπια, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, τη Βοσνία. Όπου η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά απομονωμένη και δεν έχει ως σύμμαχο –από άποψη γεωπολιτική- παρά τους Σέρβους. Οι οποίοι Σέρβοι σε μια ορισμένη στιγμή είναι δυνατόν και αυτοί να υποταχθούν στην pax americana. Αντιστέκονται για την ώρα και η αντίστασή τους είναι θετική και εκμεταλλεύσιμη και από τη μεριά τη δική μας, αλλά όμως δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι και η Σερβία και η Ελλάδα τελικά με υποχωρήσεις δεν θα ενταχθούν σε μια pax americana κυριαρχούσα σ” ολόκληρα τα Βαλκάνια. Πρέπει αυτό να το έχουμε υπόψη μας και απέναντι σ” αυτό το πράγμα να υπάρχει μία αντίσταση.

Η μορφή αυτής της αντίστασης δεν μπορεί να πάρει δυστυχώς το χαρακτήρα άμεσης κοινωνικής επανάστασης, στηριζόμενης στις εργατικές μάζες της Ελλάδας, οι οποίες θα ανατρέψουν αυτή την κατάσταση. Παίρνει, για την ώρα, το χαρακτήρα ενός εθνισμού. Αφύπνισης του εθνισμού. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ” ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ” αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα;

Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.

Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρα της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι. Είναι εντελώς σωστό να λέμε αυτό: δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα.

Πράγματι δεν διεκδικούμε. Και οποιοσδήποτε πόλεμος επιθετικός και για πλιάτσικο είναι καταδικαστέος από εμάς. Οποιοδήποτε «γιουρούσι» που ορισμένοι σκέπτονται ακόμη στην Αλβανία για να ξαναπάρουμε τη Βόρεια Ήπειρο είναι λανθασμένο. Οποιοδήποτε γιουρούσι και πλιάτσικο, οποιοσδήποτε επιθετικός πόλεμος δεν είναι μόνο καταδικάσιμος, γιατί αλλάζει το χαρακτήρα της αντίστασης του λαού, αλλά είναι και εσφαλμένος μέσα στις τωρινές συνθήκες, θα καταλήξει σε μία γενικότερη σύρραξη από την οποία η Ελλάδα δεν πρόκειται να κερδίσει απολύτως τίποτα.

Αλλά, ενώ είναι τελείως σωστό να λέμε ότι δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτα, να προσθέτουμε επίσης-διότι αυτό είναι ζήτημα που πρέπει να το εξετάσουμε σοβαρά- ότι είμαστε υπέρ της πληρότητας των δικαιωμάτων οποιασδήποτε εθνικής μειονότητας υπάρχει στην Ελλάδα και πρέπει να δούμε πού υπάρχουν συγκεκριμένα ζητήματα και εκεί που γίνονται αδικίες να επανορθωθούν έγκαιρα. Όχι όπως κάναμε με την τουρκική μειονότητα εν μέρει στην Κύπρο.

Λέγοντας αυτά, λέμε επίσης ότι όσο είμαστε εναντίον οποιουδήποτε επιθετικού πολέμου, όπως είμαστε βέβαια υπέρ της υπεράσπισης μειονοτήτων δικών μας στο εξωτερικό,έτσι δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραχωρήσομε πια τίποτα από το συγκεκριμένο εθνικό κορμό που έχουμε. Κι όταν λέμε τίποτα αυτό το πράγμα πρέπει να είναι μια εντελώς διαφορετική, ιδεολογική και πρακτική προετοιμασία κυρίως της νεολαίας μας, η οποία εν μέρει έχει προσβληθεί από το μικρόβιο του ευρωπαϊσμού και της πολιτιστικής αμερικανοποίησης.

ΠΗΓΗ: https://tokoinonikoodofragma.wordpress.com/

 

* Ο Μιχάλης Ράπτης (Pablo), “μαθητής της σχολής του Λένιν και του Τρότσκι” και “επαναστάτης μαρξιστής”, όπως αυτοπροσδιοριζόταν, υπήρξε ηγετικό στέλεχος του ελληνικού και του παγκόσμιου τροτσκιστικού κινήματος με εξαιρετικά πλούσια δράση σχεδόν σε όλες τις ηπείρους, τρόπον τινά ενσάρκωση ο ίδιος της ιδέας του Διεθνισμού κατά τον Εικοστό Αιώνα. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε στη διάρκεια της δικτατορίας Μεταξά. ‘Εφυγε στη Γαλλία, όπου συμμετείχε στην ιδρυτική Διάσκεψη της Δ’ Διεθνούς. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εργάστηκε για την ανασυγκρότηση του ευρωπαϊκού τροτσκιστικού κινήματος που αποδεκατίστηκε από την ταυτόχρονη ναζιστική και σταλινική τρομοκρατία και εξελέγη Γραμματέας της Δ’ Διεθνούς. Υποστήριξε τη Γιουγκοσλαβία του Τίτο εναντίον του Στάλιν, και ιδίως το αυτοδιαχειριστικό της πείραμα οργανώνοντας διεθνείς ταξιαρχίες συμπαράστασης. Αργότερα, υπό την ηγεσία του, η Δ’ Διεθνής έγινε το κύριο στήριγμα διεθνώς της Αλγερίνικης Επανάστασης. Εργάστηκε ιδίως για τον εφοδιασμό της σε όπλα και για την εκτύπωση του παράνομου τύπου της στη Γαλλία. Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ολλανδία. ‘Οταν η Επανάσταση νίκησε στην Αλγερία, ανέλαβε να οργανώσει την αυτοδιαχείριση στα εγκαταλελειμμένα από τους Γάλλους γαιοκτήμονες κτήματα και είναι ο εμπνευστής των Διαταγμάτων του Αλγερίου για την αυτοδιαχείριση. Συνδέθηκε με στενή φιλία και συνεργάστηκε με ‘Αραβες επαναστάτες ηγέτες, όπως τον Μουαμάρ Καντάφι και τον Ζωρζ Χαμπάς, αλλά και άλλους όπως τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, ο οποίος τον διόρισε επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι. Ο Πρόεδρος της Κύπρου του παρείχε πολύτιμες διεκυολύνσεις για δραστηριότητες υποστήριξης του παλαιστινιακού και ευρύτερου αραβικού αγώνα. Υπήρξε επίσης φίλος του Χιλιανού Προέδρου Σαλβαδόρ Αλιέντε, που του ενεχείρισε διπλωματικό διαβατήριο της Χιλής, αλλά και του Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Ράπτης ανέπτυξε στενές σχέσεις με πολλά επαναστατικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου. Οργάνωσε επίσης την πρακτική, παντοειδή υποστήριξη της αντίστασης στην ελληνική στρατιωτική δικτατορία και τη διαφυγή πολλών πολιτικών της αριστεράς, του κέντρου και της δεξιάς από τη χώρα.

Μας παιρνουνε τη χωρα

‘’Παίρνουν τη χώρα μας’’

Με τη φράση αυτή ο αρθρογράφος Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος εξήγησε γιατί τόσες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στη Θεσσαλονίκη για το Σκοπιανό. ‘’Μας πήραν τη ΔΕΗ, τον ΟΣΕ, τα λιμάνια’’ είπε μεταξύ άλλων στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη, ενώ για τις υπό εξελίξει συνομιλίες στο Νταβός πρόσθεσε πως ‘’εκεί δεν λύνονται τα προβλήματα αλλά στραγγαλίζονται οι λαοί’’. Η Ρωσία μετά το τείχος άρνησης Ελλάδας και κύπρου για συνεργασίες φυσικά κι επόμενο ήταν να στραφεί στην Τουρκία για τα συμφέροντά της .Η Τουρκία αμυνόμενη στην πίεση της Δύσης εισβάλει στη βόρια Συρία εκμεταλλευόμενη τη ρωσική στάση έναντι των ΗΠΑ.Για την Κύπρο τέλος ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος εκτίμησε ότι η αδιαλλαξία της Τουρκίας είναι αυτή που σώζει την κρατική της οντότητα κι όχι οι ενέργειες των Ελλαδιτών πολιτικών.

Το μονο εξυπνο πραγμα που μπορει να κανει ο Τσιπρας στο Μακεδονικο

«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικές
αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τη
λογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα
κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα,
και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα
διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά
εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται,
εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν
υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά
αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε
διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα
κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα».
Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.

Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

 

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει μεθαύριο, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

 

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

 

Λύση ερήμην των κοινωνιών

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

 

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

 

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

 

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

 

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.

Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

 

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

 

Σημειώσεις

  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.

Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.

Δες επίσης

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Οι προτασεις Νιμιτς στο μικροσκοπιο

Του Σταύρου Λυγερού
Πηγή: slpress.gr

Τα πέντε ονόματα που έριξε στο τραπέζι ο Νίμιτς ουσιαστικά καλύπτουν σχεδόν όλο το φάσμα των σύνθετων ονομασιών για το γειτονικό κράτος. Μεταξύ αυτών υπάρχουν σύνθετες ονομασίες που θίγουν τα θεμιτά ελληνικά συμφέροντα και άλλες που όχι. Αυτό που δεν έχει ακόμα διευκρινισθεί είναι εάν το όνομα που θα συμφωνηθεί θα είναι για όλες τις χρήσεις (δηλαδή θα είναι το νέο συνταγματικό όνομα) ή μόνο για τις διεθνείς χρήσεις. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, πάντως, φαίνεται πως η διαπραγμάτευση αφορά το δεύτερο.

Πρώτο στον κατάλογο, όπως είχαμε εγκαίρως αποκαλύψει, είναι το «Νέα Μακεδονία» (σλαβικά «Nova Makedonija»), Σε προηγούμενο σχόλιό μας είχαμε αποδείξει τους λόγους που αυτό το όνομα για το κράτος επικυρώνει αντί να ακυρώνει τον «Μακεδονισμό» των Σκοπίων, το φαντασιακό ιδεολόγημα περί «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους».

Το δεύτερο όνομα του καταλόγου είναι «Βόρεια Μακεδονία» (σλαβικά Severna Makedonija). Το όνομα αυτό αντανακλά εν μέρει την πραγματικότητα της περιοχής, με την έννοια ότι παραπέμπει σε Μέρος και όχι στην Όλη (γεωγραφική περιοχή) Μακεδονία. Έχει, ωστόσο, δύο μειονεκτήματα. Πρώτον, προσκρούει σε βουλγαρικές αντιρρήσεις, επειδή η βουλγαρική «Μακεδονία του Πιρίν» είναι κι αυτή στη βόρεια Μακεδονία. Δεύτερον, σημειολογικά το «Βόρεια-Νότια» παραπέμπει λόγω του Βιετνάμ και της Κορέας σε -για γεωπολιτικούς λόγους- διαμελισμένα έθνη.

Το τρίτο όνομα του καταλόγου είναι το «Άνω Μακεδονία» (σλαβικά Gorna Makedonija). Είναι ένα όνομα που γεωγραφικά αντανακλά την πραγματικότητα της περιοχής και ως εκ τούτου δεν θίγει σε τίποτα τα ελληνικά συμφέροντα. Επίσης, δεν έχει τα μειονεκτήματα του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία».

Το τέταρτο όνομα του καταλόγου είναι «Μακεδονία του Βαρδάρη» (σλαβικά Vardarska Makedonija). Πρόκειται για όνομα που οι Σλαβομακεδόνες χρησιμοποιούν για την περιοχή που καλύπτει το κράτος τους. Κι αυτό αντανακλά την πραγματικότητα της περιοχής. Η Ελλάδα δεν έχει πραγματικό λόγο να το αρνηθεί υπό τον όρο ότι θα είναι ενιαίο όνομα (Vardarskamakedonija).

Το τελευταίο όνομα του καταλόγου είναι «Δημοκρατία της Μακεδονίας (Σκόπια)». Για προφανείς λόγους πρέπει να είναι και όλα δείχνουν πως είναι εκτός διαπραγμάτευσης.

Όλα δείχνουν πως το ζήτημα του ονόματος της εθνότητας είναι εκτός διαπραγμάτυευσης, επιβεβαιώνοντας τις προϋπάρχουσες πληροφορίες. Όσον αφορά το όνομα της γλώσσας ο Νίμιτς προτείνει το «μακεδονική» στη σλαβική εκφορά «makedonski». Η εναλλακτική π.χ. «επίσημη γλώσσα της Δημοκρατίας της Νέας Μακεδονίας» είναι προφανώς χρύσωμα του χαπιού για την Ελλάδα.

Το όνομα της γλώσσας πάει μαζί με το όνομα της εθνότητας και έτσι πρέπει να το αντιμετωπίσει η ελληνική πλευρά. Το όνομα «σλαβομακεδονική» θα έλυνε το πρόβλημα. Είναι, άλλωστε, το όνομα που χρησιμοποιούσαν παλαιότερα οι ίδιοι οι Σλάβοι που κατοικούσαν στην ευρύτερη Μακεδονία. Εάν η Αθήνα επιτρέψει το ζήτημα αυτό να μείνει εκτός διαπραγμάτευσης θα έχει διαπράξει δια παραλείψεως εθνικό έγκλημα.

Όσον αφορά την υπηκοότητα, κακώς προτείνεται η σλαβική εκδοχή «makedonska». Πάντα και παντού στον κόσμο, η υπηκοότητα προκύπτει από το όνομα του κράτους.

Ποσες Μακεδονιες υπαρχουν;

ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

Ο γεωγραφικός όρος «Μακεδονία» που έως το 1912 κατεχόταν αποκλειστικά και μόνο από τους Οθωμανούς, στη συνέχεια μοιράστηκε σε τρία κράτη: Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία. Για καλή της τύχη, η Ελλάδα λόγω της μεταπολίτευσης του 1909 και της νέας πολιτικής που ακολούθησε, είχε προσχωρήσει τελευταία στην Βαλκανική Συμμαχία κατά των Νεότουρκων. Κατάφερε –κυριολεκτικά την ύστατη στιγμή- να συμμετάσχει στο νικηφόρο Α’ Βαλκανικό Πόλεμο. Και εξαιτίας την υπερφίαλης επεκτατικής πολιτικής της Βουλγαρίας, της θεωρούμενης ως Πρωσία των Βαλκανίων, κατάφερε με τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο να ενσωματώσει την Κεντρική και Ανατολική Μακεδονία.

Από τα συντρίμμια της Οθωμανικής Μακεδονίας ξεπήδησαν τρείς γεωγραφικές περιοχές όμορων κρατών που έφεραν το όνομα Μακεδονία: η ελληνική, η βουλγαρική (του Πιρίν) και η σερβική.

Από τη σερβική Μακεδονία προήλθε -στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας- η αντίστοιχη Σοσιαλιστική Δημοκρατία.

Από τη διάλυσή της Γιουγκοσλαβίας προήλθε ως εθνικό κράτος των Σλαβομακεδόνων η FYROM – ΠΓΔΜ. Oι Σλαβομακεδόνες προσπάθησαν να οικειοποιηθούν απολύτως το ιστορικό εθνικό όνομα «Μακεδόνες», αλλά μάλλον δεν τους βγήκε τελικά…

Η επόμενη περίοδος θα έχει ενδιαφέρον και πιστεύω ότι το σλαβομακεδονικό ζήτημα θα μπορέσει να λυθεί οριστικά με το σεβασμό όλων των μερών και βεβαίως με το σεβασμό της ιστορίας. Η επίλυση είναι αναγκαία, ώστε να επικεντρωθεί η ελληνική προσπάθεια στην αντιμετώπιση του μοναδικού στρατηγικού αντιπάλου, που δεν είναι άλλος από την αναθεωρητική Τουρκία, η οποία εποφθαλμία τμήματα του εθνικού μας χώρου.

Η πατριδοκαπηλεία είναι εδώ

Με αφορμή τη συζήτηση που γίνεται για την επίλυση του ζητήματος εμφανίστηκε στην ελληνική πλευρά μια ακραία άποψη που αρνείται τη χρήση του όρου «Μακεδονία» σ’ ένα σύνθετο όνομα για το γειτονικό έθνος. Ούτε καν «Νovamachedonia» ή «Gortsamachedonia» ή «Slavomachedonia». Αγνοώντας βεβαίως ότι η σημερινή προσωρινά επίσημη ονομασία είναι F.Y.R.O.Macedonia (ΠΓΔΜ). Και ότι η ΠΓΔΜ έχει διπλωματικές σχέσεις με 167 κράτη και διαθέτει διπλωματική εκπροσώπηση σε 38 από αυτά.

Ενάντια στην πατριδοκαπηλεία

Αξιοσημείωτο είναι ότι αντίστοιχη ακραία πατριδοκαπηλική ελληνική συμπεριφορά δεν έχει παρατηρηθεί για τον όρο «Θράκη», που τον μοιράζονται Έλληνες, Βούλγαροι και Τούρκοι.

Η άποψη που υποστηρίζει την πλήρη εθνικοποίηση του γεωγραφικού όρου «Μακεδονία» είναι ποιοτικά το ακριβές αντίστοιχο της σλαβομακεδονικής προσπάθειας οικειοποίησης. Γενικά είναι μια παράλογη και αντιιστορική άποψη, εφόσον πάρα πολλά τοπωνύμια που δημιουργήθηκαν ή διασώθηκαν στον ιστορικό χρόνο διαμέσου των Ελλήνων σήμερα χρησιμοποιούνται αδιαμαρτύρητα από άλλες εθνικές ομάδες. Τέτοια ονόματα είναι: Σόφια (Βουλγαρία, από τη λέξη «σοφία), Ιζμίρ (Σμύρνη – Τουρκία), Ιστανμπουλ (Εις την Πόλι), Τραμπζόν (Τραπεζούντα – Τουρκία), Σινόπ (Σινώπη – Τουρκία), Μουντανιά (Μουδανιά – Τουρκία), Νάπολι (Νεάπολη – Ιταλία), Τρίπολι (Λιβύη), Τιρέμπολου (Τρίπολη – Τουρκία), και πολλά άλλα.

Δυστυχώς στο εύκολο παιχνίδι της πατριδοκαπηλείας συμμετέχουν και τα δευτεροβάθμια ποντιακά όργανα, τα οποία αφού απέτυχαν να εκφράσουν σοβαρά το ποντιακό ζήτημα και να κάνουν αξιόπιστο το ποντιακό κίνημα, αποφάσισαν να ενδυθούν τη στολή του μακεδονομάχου… Δυστυχώς δεν κατανόησαν ούτε τη θέση του γνωστού Μακεδόνα , δημοσιογράφου, πρώην προέδρου της Εταιρίας Μακεδονικών Σπουδών, πολιτικού Νίκου Μέρτζου, ο οποίος έγραψε με σαφήνεια: «Σ’ αυτό το μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό πεδίο οι ελληνικές πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να διαφυλάξουν και να ενισχύσουν τη θέση της Ελλάδος. Κλειδί μπορεί να αποδειχθεί ένας έντιμος συμβιβασμός με το κράτος των Σκοπίων.»

Παρόμοια ακραία συμπεριφορά μ’ αυτή των σύγχρονων μακεδονομάχων μας, παρατηρήθηκε και στην άλλη άκρη του πολιτικού φάσματος με την εμφάνιση μιας σλαβομακεδονολαγνικής πολιτικής. Κάποιοι πολίτες και κάποιες πολιτικές (περιθωριακές) ομάδες, επέλεξαν τη στάση της πλήρους αποδοχής της σλαβομακεδονικής θεώρησης με την πλήρη παράδοση του όρου «Μακεδονία» στο νέο εθνικό κράτος που δημιουργούταν στον μετακομμουνιστικό κόσμο.

Αλλά αυτή είναι άλλη μια θλιβερή ιστορία της νεοελληνικής μας αμφίπλευρης κατάπτωσης.

ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ, είναι διδάκτωρ σύγχρονης ιστορίας, μαθηματικός, https://kars1918.wordpress.com/

Πηγή: efxinospontos.gr/

AΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ – Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό, αλλά και την απαίτηση να σταματήσει η πολιτική πιέσεων και εκβιασμών στην νεοεκλεγείσα κυβέρνηση της Αθήνας εξέφρασαν οι συμμετέχοντες σε συνάντηση του ευρωπαϊκού think tank «Λέσχη της Σόφιας», στο οποίο μετέχουν διανοούμενοι και πολιτικοί από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Οι συμμετέχοντες επεσήμαναν τον καταστροφικό και «αποικιακό» χαρακτήρα του προγράμματος «διάσωσης» της Ελλάδας που εφαρμόζεται την τελευταία πενταετία καλώντας σε ριζική αλλαγή της εφαρμοζόμενης από την Ευρώπη πολιτικής και ένα νέο «σχέδιο Μάρσαλ». Η «Λέσχη της Σόφιας», που ιδρύθηκε πριν από ενάμισυ χρόνο, με αντικείμενο την ανταλλαγή απόψεων για την ευρωπαϊκή κρίση, έκανε το Σαββατοκύριακο τη δεύτερη συνάντησή της στην πρωτεύουσα της Βουλγαρίας.

Στη διακήρυξη που υιοθέτησαν οι συμμετέχοντες επισημαίνουν την έλλειψη δημοκρατίας και λαϊκής συμμετοχής στην ΕΕ, αλλά και τον επικίνδυνο χαρακτήρα της ουκρανικής κρίσης, που έχει αυξήσει, όπως υποστηρίζουν, τις πιθανότητες παγκόσμιας σύρραξης, κατά τρόπο που η ανθρωπότητα δεν γνώρισε μετά την κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1962. Οι συμμετέχοντες χαρακτηρίζουν «ντροπή της Ευρώπης» τον πνιγμό εκατοντάδων μεταναστών στη Μεσόγειο, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας πληθώρας στρατιωτικών επεμβάσεων που κατέστρεψαν σειρά χωρών της περιοχής και των οποίων ζητούν την άμεση διακοπή.

Ειδικότερα, στο σημείο που αφορά την Ελλάδα, η διακήρυξη αναφέρει:

«Επί πέντε χρόνια η Ελλάδα έγινε ο στόχος μιας οικονομικής και πολιτικής επίθεσης από μια συμμαχία της γερμανικής και άλλων ευρωπαϊκών ελίτ, των ευρωπαϊκών θεσμών, του ΔΝΤ και του διεθνούς χρηματιστικού τομέα (world finance). Αυτοί επέβαλαν στην χώρα, υποτίθεται για να τη βοηθήσουν, στην πραγματικότητα γα να προστατεύσουν τα συμφέροντα μεγάλων διεθνών τραπεζών, ένα πρόγραμμα που προκάλεσε μια οικονομική και κοινωνική καταστροφή, χωρίς προηγούμενο στη μεταπολεμική ιστορία της καπιταλιστικής Ευρώπης. Η δημοκρατία και η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας σχεδόν καταργήθηκαν, απαράδεκτες, αποικιακού χαρακτήρα συμβάσεις της επιβλήθηκαν.

Η Ελλάδα χρησιμοποιείται από τις ηγετικές δυνάμεις της ΕΕ προκειμένου να επιβληθεί η κυριαρχία του Χρήματος σε ολόκληρη την ήπειρο, οδηγώντας στην έμμεση κατάργηση της δημοκρατίας και στην καταστροφή του ευρωπαϊκού κράτους πρόνοιας, των δύο μεγαλύτερων επιτευγμάτων του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Εκφράζουμε την μεγαλύτερη δυνατή αλληλεγγύη μας προς τον ελληνικό λαό που παλεύει να σταματήσει αυτή την καταστροφή. Καλούμε την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το ευρωπαϊκό Συμβούλιο να σταματήσουν να πειθαρχούν τυφλά στην πολιτική της παγκόσμιας χρηματιστικής ελίτ και να αντιστρέψουν δραστικά την πολιτική τους απέναντι στην Ελλάδα. Καλούμε όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς, ιδίως τον γερμανικό λαό, να ζητήσουν από τις κυβερνήσεις τους να σταματήσουν να πιέζουν και να εκβιάζουν την νεοεκλεγείσα ελληνική κυβέρνηση. Πιστεύουμε στην αναγκαιότητα ενός νέου «σχεδίου Μάρσαλ», όχι μόνο για να αντιμετωπίσει τα καταστροφικά αποτελέσματα των ευρωπαϊκών πολιτικών στην Ελλάδα, αλλά επίσης και για να βοηθήσει στη βελτίωση της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης σε όλη την Ευρώπη, ιδίως στα πιο αδύνατα και φτωχά έθνη της. Η Ευρώπη έχει τους πόρους για ένα τέτοιο σχέδιο και μπορεί να βρει και περισσότερους περιορίζοντας μη αναγκαίες πολεμικές δαπάνες. ‘Ολη η ιστορία μας επιβεβαιώνει ότι, χωρίς αλληλεγγύη, απλά δεν μπορεί να υπάρξει Ευρώπη».

Το κείμενο υπογράφουν, μεταξύ άλλων, ο Ιταλός δημοσιογράφος, συγγραφέας και πρώην ευρωβουλευτής Τζιουλέττο Κιέζα, Πρόεδρος του πολιτικού συνδέσμου Alternativa, το μέλος του Γραφείου του βασκικού πολιτικού κόμματος Aralar, πρώην ευρωβουλευτής Ιnaki Irzabalbeitia, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, η ευρωβουλευτής Αnna Miranda από τη Γαλικία, μέλος του Γραφείου του Bloque Nacionalista Galego (Πράσινοι/EFA), το μέλος του Γραφείου του πολωνικού κόμματος Zmiana, Janusz Niedzwiecki, οι Ιταλοί γερουσιαστές, εκλεγέντες με τη λίστα των «Πέντε Αστέρων», Ρaola De Pin και Βartolomeo Pepe, o Πρόεδρος του κόμματος Zmiana Mateusz Piskorski, ο επικεφαλής της ‘Ενωσης Θρακικών Εταιρειών στη Βουλγαρία και πρώην πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Κρασιμίρ Πρεμιάνωφ, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Πολιτικών Επιστημόνων της Υπερδνειστερίας Αντρέι Σαφόνωφ, ο Μολδαβός βουλευτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος Bogdat Tirdea, ο επίσης Μολδαβός πρώην βουλευτής του ΚΚ Zurab Todua, ο Ζαχάρι Ζαχάριεφ, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του Βουλγαρικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και Πρόεδρος του Ιδρύματος Slavyani, η ευρωβουλευτής Tatjana Ždanoka, συμπρόεδρος του κόμματος «Λατβική Ρωσική ‘Ενωση» (ομάδα Πρασίνων/EFA) και οι Ρώσοι πολιτικοί επιστήμονες Σεργκέι Κουργκινιάν και Μαρία Μαμικονιάν.