Tag Archives: Βοσνία

Το Κόσοβο της Ηρωίνης, τα Βαλκάνια της Συμφοράς. Ελλάδα, Κύπρος, Θράκη και αναγνώριση Κοσόβου

Ορισμένοι “αυτοκρατορικοί” κύκλοι πρωθούν τώρα ένα σχέδιο αναδόμησης των βαλκανικών συνόρων, προκειμένου να “λυθεί” το ζήτημα του Κοσόβου και να ολοκληρωθεί η μετατροπή όλης της Βαλκανικής σε μια ζώνη εξαθλιωμένων προτεκτοράτων, στρατωτικών βάσεων κατά της Ρωσίας και κέντρου διακίνησης ναρκωτικών, δούλων, όπλων, τζιχαντιστών κλπ.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν αυτό το σχέδιο προχωρήσει. Αλλά επειδή υπάρχουν πολλά σχέδια στο τραπέζι και επειδή ασκούνται κατά καιρούς έντονες πιέσεις από την Ουάσιγκτων στην Αθήνα να αναγνωρίσει το Κόσοβο και επειδή η Ουάσιγκτων θέλει παγίως να υπονομεύσει της σχέσεις των Ελλήνων με τους Σέρβους, για να απομονώσει την Ελλάδα από οποιοδήποτε εναλλακτικό στήριγμα, γράψαμε το παρακάτω άρθρο για να προειδοποιήσουμε εγκαίρως για το τι θα σημαίνει μια ενδεχόμενη μονομερής αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου από την Αθήνα.

Σε συνθήκες ασυναρτησίας της εξωτερικής μας πολιτικής, βαθιάς σύγχυσης της ελληνικής “ελίτ” και του πολιτικού κόσμου, θεωρήσαμε ακόμα περισσότερο σκόπιμο να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα που θάπρεπε, αλλά δεν είναι διόλου αυτονόητα.

Το άρθρο γράφτηκε πριν από τις τελευταίες εξελίξεις στα ελληνορωσικά και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Παρόν της Κυριακής (12.8) με τον τίτλο “Αναγνωρίστε το Κόσοβο!”

Δ.Κ. Continue reading Το Κόσοβο της Ηρωίνης, τα Βαλκάνια της Συμφοράς. Ελλάδα, Κύπρος, Θράκη και αναγνώριση Κοσόβου

Να αποφασισουν οι Ελληνες για τον τοπο τους! (Τσιπρας-ΣΥΡΙΖΑ αυτοκτονουν, εμεις ομως τι φταιμε;)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν η συμφωνία που καταλήγει η κυβέρνηση με την κυβέρνηση της πΓΔΜ και οι συνέπειές της, η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, είναι τόσο καλές όσο λέει ότι πιστεύει, δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεν τη θέτει σε δημοψήφισμα, προτού φυσικά αρχίσει να εκδίδει προσκλήσεις προς την πΓΔΜ σε ΕΕ και ΝΑΤΟ;

Οι ‘Ελληνες δεν είναι ηλίθιοι, να μην καταλάβουν τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, αν είναι σωστά. Εμένα, όπως και στον Τσώρτσιλ, ο ελληνικός λαός μου φαίνεται πολύ πιο έξυπνος από τους ηγέτες του. ‘Αλλα είναι τα ελαττώματά μας, κυρίως η εθνική μας αρρώστια του Εγωϊσμού. Το σίγουρο είναι ότι ο λαός δεν έχει τους ιδιοτελείς λόγους που έχουν οι ηγέτες του και οι βουλευτές του για να βλάπτουν τα συμφέροντα της χώρας τους, εκτελώντας τις εντολές ξένων.

Γιατί δηλαδή πρέπει να αποδεχθώ ότι η πΓΔΜ είναι πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα, ότι οι πολίτες της έχουν περισσότερα δικαιώματα από τους Ελληνες, των οποίων μάλιστα το κυβερνών κόμμα δηλώνει ότι είναι Αριστερό. Πως το δηλώνει τώρα βέβαια αυτό είναι άλλη ιστορία. Από τη γερμανική Κατοχή και το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης, της σφοδρότερης που αντέταξε ευρωπαϊκός λαός στον Χίτλερ, με ηγεσία της Αριστεράς, και έως ότου εμφανίσθηκαν οι Σημίτης, Γ. Παπανδρέου και Τσίπρας, σε όλη την ιστορική τους διαδρομή, ανεξαρτήτως του τι μπορεί κανείς να τους προσάψει, η ελληνική Αριστερά και Κεντροαριστερά απετέλεσε τον κορμό των δυνάμεων που πάλεψαν στη χώρα για Εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία.

Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια.

Κι έρχεται τώρα ένα κόμμα, που χρησιμοποίησε και αυτή την τεράστια, απείρου ηρωϊσμού παράδοση ως εφαλτήριο για την εξουσία, που υποσχέθηκε στους ‘Ελληνες ότι θα αγωνιστεί να τους απαλλάξει από τα νεοαποικιακά δεσμά των Μνημονίνων και των Δανειακών, όχι μόνο να υπογράφει το τρίτο και χειρότερο από δαύτα, αλλά και να κάνει όλα τα χατήρια ΝΑΤΟ και Αμερικανών.

Απόδειξη ότι αυτό κάνουν και ουδόλως τους ενδιαφέρει, όπως ισχυρίζονται, το ίδιο το μακεδονικό, είναι ότι το κάνουν σε όλα τα θέματα, ακόμα και αυτά που οι θέσεις τους, οι διακηρύξεις τους και η ιδεολογία που δήθεν έχουν θα έπρεπε να τους αποτρέπει.

Ολη η εξωτερική πολιτική αυτής της κυβέρνησης είναι η μετάφραση των Αμερικανικών και ΝΑΤΟΪκών επιθυμιών και δεν έχει την παραμικρή σχέση με τα εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λού, αντίθετα, τον εκθέτει σε πολύ σοβαρούς κινδύνους, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα.

Περιλαμβάνει την επικίνδυνη μετατροπή όλης της χώρας σε τεράστια στρατιωτική βάση των ΗΠΑ (χωρίς, επαναλαμβάνουμε, κανένα αντάλλαγμα) και την καταστροφή, κατόπιν αμερικανικής υποδείξεως,  των παραδοσιακών σχέσεων που διατηρούσε η Ελλάδα με τη Ρωσία, τη Σερβία, το Ιράν και πολλούς άλλους, σχέσεις που απετέλεσαν πολύτιμο πολιτικο-διπλωματικό κεφάλαιο και ασπίδα ασφαλείας της χώρας.

Μπορεί λόγω ιστορικής αδράνειας, μπορεί λόγω κατανόησης σε ένα βαθμό του ότι άλλο ο λαός κι άλλο οι κυβερνήσεις τους, μπορεί λόγω σεβασμού στην Ελλάδα και στο παρελθόν της (που δεν διαθέτουν οι πολιτικοί μας), να είναι όλοι αυτοί κάπως συγκρατημένοι, αλλά στο τέλος θα αντιδράσουν, και ήδη άρχισαν, είναι αναπόφευκτο.

Ποιο ακριβώς εθνικό συμφέρον (της Ελλάδας εννοούμε, όχι άλλων χωρών) εξυπηρετεί το ότι προχθές η μισή ισραηλινή αεροπορία έκανε άσκηση προσομοίωσης επίθεσης κατά του Ιράν, χρησιμοποιώντας όλο τον κυπριακό και ελληνικό εναέριο χώρο μέχρι την Κρήτη;

Δεν καταλαβαίνουν ή δεν ενδιαφέρουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς ιθύνοντες οι τεράστιοι κίνδυνοι στους οποίους εκθέτουν την Ελλάδα (και την Κύπρο);

Ας βγει τέλος πάντων κάποιος αρμόδιος να εξηγήσει ευθέως και ευθαρσώς στον ελληνικό λαό τι είναι όλη αυτή η πολιτική, γιατί ασκείται, τι ακριβώς κερδίζουμε ή προσδοκούμε, από την μετατροπή της χώρας σε πολεμικό εφαλτήριο κατά του Ιράν, της Ρωσίας και των συμμάχων τους, ή πεδίο εγκατάστασης πυρηνικών όπλων. Μπορεί εμάς να μας διαφεύγει το τι κερδίζουμε και γιατί τα κάνουμε όλα αυτά, ας μας το πουν επιτέλους εκείνοι.

Ούτε ένας τίμιος και θαρραλέος άνθρωπος δεν υπάρχει σε αυτή την κυβέρνηση; Αλλά και η αντιπολίτευση που είναι;

 

Εθνος, Δημοκρατία και Ονοματολογία

Στη χώρα υπάρχουν όλες οι απόψεις. Από αυτούς που θεωρούν ότι η πΓΔΜ μπορεί να ονομάζεται Δημοκρατία της Μακεδονίας έως αυτούς που θεωρούν καταστροφή και πράξη προδοσίας να υπάρχει ο όρος Μακεδονία και τα παράγωγά του.

Για μας, όλες οι απόψεις είναι θεμιτές. Η χώρα πρέπει να μάθει να τις συζητάει και να τις συζητάει με επιχειρήματα, όχι όπως συνηθίζουν να αντιμετωπίζουν οι «Εθνομηδενιστές» τους «Εθνοκανίβαλους» και οι Εθνοκανίβαλοι» τους «Εθνομηδενιστές», για να σχηματοποιήσω κάπως (χωρίς να τους εξισώνω) τους δύο ακραίους πόλους στη χώρα, δηλαδή λούζοντας τους αντιπάλους τους με ένα σωρό βρισιές, προσβολές και επίθετα. Είναι τόσο δύσκολα και τόσο επικίνδυνα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ελληνικός λαός, ώστε είναι όρος επιβίωσης πια να μάθουμε να μελετάμε, να συζητάμε να χρησιμοποιούμε το μυαλό μας, αντί να καταφεύγουμε στην άνεση της σαχλαμάρας, της κραυγής και της δημαγωγίας.

Αν λοιπόν η συμφωνία αυτή (και οι συνέπειές της, η ένταξη δηλαδή της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ) είναι άριστη, όπως είπαμε, και αν το πιστεύει αυτό η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα, τότε τίποτα δεν την εμποδίζει να τη θέσει στην κρίση των πολιτών, προτού φυσικά πάρει οποιοδήποτε μέτρο διευκόλυνσης της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, αρχίσουν να εκδίδονται οι προσκλήσεις και αρχίσουν οι προενταξιακές διαπραγματεύσεις.

 

Το κάρο πριν από το άλογο

Άλλωστε είναι τεράστιο διπλωματικό σφάλμα να γίνονται αυτά, προτού ολοκληρωθεί η συμφωνία, προτού γίνει το δημοψήφισμα στην πΓΔΜ κλπ., διότι δημιουργούνται τουλάχιστο πολιτικά, αν όχι και νομικά τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας. Φοβούμεθα ότι δεν είναι καν λάθος, αλλά πρεμούρα της ελληνικής κυβέρνησης να ικανοποιήσει την Ουάσιγκτων, το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες, χωρίς μάλιστα κανένα αντάλλαγμα.

 

Το προβλέψιμο τέλος όσων τα δίνουν όλα: η πολύ διδακτική εμπειρία του Μιλόσεβιτς

Μούρχεται τώρα στο μυαλό μια κουβέντα πούχα με τον Κάρολο Παπούλια, τότε Υπουργό Εξωτερικών, στη Λευκορωσία, όπου κάλυπτα δημοσιογραφικά μια επίσκεψή του εκεί. Ο Κάρολος υποστήριζε την συμφωνία του Ντέιτον, νομίζοντας ότι θα φέρει σταθερότητα στα Βαλκάνια. Τούπα κι εγώ, κάτι με τρώει βλέπετε και δεν το κλείνω το ρημάδι το στόμα μου, «Κύριε Υπουργέ, αν ο Μιλόσεβιτς δώσει το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς στους Αμερικανούς που του το ζητάνε, για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το κεφάλι του Μιλόσεβιτς;»

Ο Παπούλιας με αγριοκοίταξε αλλά δεν είπε τίποτα. Τι να απαντήσει άλλωστε σε μια τέτοια ερώτηση; Δυστυχώς, η δραματική συνέχεια μάλλον επιβεβαίωσε το βάσιμο της απορίας.

Ο Μιλόσεβιτς πίστεψε τον Χόλμπρουκ και ήλπισε ότι θα έλυνε το πρόβλημά του με μια συμφωνία μαζί του. Αλλά ο Χόλμπρουκ τον ξεγέλασε, όπως ξεγέλασαν οι Αμερικανοί τον Ιωαννίδη για την Κύπρο και τον Τσίπρα για τα Μνημόνια.

Σε μερικά χρόνια, η ψυχή του Μιλόσεβιτς αποχωρίστηκε από το σώμα του στις φυλακές της Χάγης, μερικές μέρες αφού μάταια ο δικηγόρος του προσπαθούσε να κινητοποιήσει τη «διεθνή κοινότητα» ότι κάποιοι θέλουν να δηλητηριάσουν τον πελάτη του. (Είχε βοηθήσει να βρεθεί στη Χάγη και ο «δικός μας», ο Γιώργος Παπανδρέου, δια του ‘Αλεξ Ρόντος, που αθωώθηκε πρόσφατα, όχι θα καταδικαζόταν, και του οποίου κ. Παπανδρέου ο κ. Κοτζιάς υπήρξε σημαίνων σύμβουλος και θεωρητικός, συνάδελφος δηλ. τρόπον τινά του Ρόντου, συμπέσας με τον κύριο αυτό στο Υπουργείο).

Πολλά χρόνια αργότερα,  το ίδιο το ειδικό Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης αθώωσε τον Μιλόσεβιτς για τις σφαγές στη Βοσνία, αλλά ο μεγάλος δυτικός τύπος, που τον είχε μετατρέψει σε Τέρας  για την παγκόσμια κοινή γνώμη, δεν μπήκε καν στον κόπο ούτε μονόστηλο να βάλει για την απόφαση.

Το αντίστοιχο ερώτημα προς τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα ήταν: «’Οταν θάχεις κάνει όλα τα χατήρια στους Πιστωτές, στους Αμερικανούς, στο ΝΑΤΟ και στους Ισραηλινούς, για ποιο λόγο όλοι αυτοί θα χρειάζονται εσένα και το κόμμα σου;»

Και για τη χώρα: «‘Όταν θα έχουμε παραδώσει τα πάντα, την ιδιοκτησία μας, δημόσια και ιδιωτική, την οικονομική μας πολιτική, τα εδάφη και τη γεωπολιτική μας θέση, την εξωτερική μας πολιτική, όταν θάχουμε οι ίδιοι συνυπογράψει το τέλος μας, γιατί θα χρειάζονται την Ελλάδα με Έλληνες;

Είναι πολύ άσχημο πράγμα να τσακώνεσαι με τους Αμερικανούς. Το μόνο χειρότερο είναι να (νομίζεις ότι) τους έχεις φίλους.

Μακεδονικο: Πρωτες εκτιμησεις για τη συμφωνια

Ηρωας ή Ραγιας, του Μικη Θεοδωρακη

Μακεδονικό: Αποδόμηση της κυβερνητικής προπαγάνδας σημείο προς σημείο

Ολα στους Αμερικανους. Απο τα Μνημονια στην Κυπρο, τη Μακεδονια, το Αιγαιο και την Ακροπολη!

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα Μηδέν” (27/1/2018)

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΠΡΟΣ ΗΓΕΣΙΑ ΤΡΟΙΑΣ (οι κοκκινες γραμμες και η διαλεκτικη των καταστροφων)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Τι θα συμβεί στην “πρώτη φορά αριστερά” αν δώσει και την Κύπρο σε αυτούς που τη θέλουνε, όπως έχει ήδη αρχίσει να το κάνει και με μόνη τη συμμετοχή της στο έγκλημα της Γενεύης;

 

Θα σας πω τι θα της κάνουνε, αλλά επιτρέψτε μου πρώτα να διηγηθώ μια ιστοριούλα. ‘Ενα βράδυ, πριν από πολλά χρόνια, κάλυπτα δημοσιογραφικά την επίσκεψη του τότε ΥΠΕΞ Κάρολου Παπούλια στο Μινσκ της Λευκορωσίας. Το βράδυ μας κάλεσε να φάμε στην Πρεσβεία, έρρεε η βότκα, είμαι και κάπως αθυρόστομος, τον ρώτησα:

 

“Υπουργέ μου, αν ο (ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας) Μιλόσεβιτς πάει και δώσει στους Αμερικάνους το κεφάλι του Κάρατζιτς και του Μλάντιτς (Σερβοβόσνιων ηγετών εκείνη την εποχή), για ποιό λόγο οι Αμερικανοί θα χρειάζονται το δικό του κεφάλι στους ώμους του;”

 

Ο Παπούλιας με κύτταξε και στραβομουτσούνιασε. Υποστήριζε τότε την πολιτική του Μιλόσεβιτς, που πίεζε τους Σερβοβόσνιους να πούνε το μεγάλο “Ναι” στο Ντέιτον. Αυτοί όντως το είπανε. Ούτε δεκαετία αργότερα, ο Μιλόσεβιτς πέθανε σε ένα μπουντρούμι στη Χάγη, ενώ ο δικηγόρος του πάσχιζε να βρει τους Ρώσους να τους δώσει ένα υπόμνημα ότι ο πελάτης του φοβάται ότι θέλουν να τον σκοτώσουν. Τον αθώωσε το περασμένο καλοκαίρι για τη Βοσνία το Διεθνές Δικαστήριο, αλλά δεν βρέθηκε ούτε μια μεγάλη εφημερίδα να γράψει την είδηση.

 

Το ίδιο θα γίνει λοιπόν με την “πρώτη φορά αριστερά”, τουλάχιστον πολιτικά (το τι θα συμβεί με τους ίδιους τους πρωταγωνιστές και τους συνεργούς αυτής της ιστορίας ατομικά είναι άλλη ιστορία, εκφεύγει αυτού του άρθρου, ανήκει στη σφαίρα της ψυχανάλυσης και της εγκληματολογίας. Κανείς δεν μπορεί να προδικάσει την απόφαση των Θεών, δεν νομίζω πάντως ότι θα είναι τελείως αυθαίρετη σε ένα τέτοιο ζήτημα).

 

Το λάθος του Μιλόσεβιτς ήταν ότι, και στο Ντέιτον και αργότερα, κατέστρεψε τους λόγους που είχε ο λαός του να τον υποστηρίζει. Αν και η ιστορία θα του αναγνωρίσει ένα σοβαρό ελαφρυντικό – η διεθνής κατάσταση ήταν πολύ απελπιστική και δεν είχε κανέναν σύμμαχο. Ο Πούτιν πήρε την Κριμαία για τον ίδιο ακριβώς λόγο, για να μην καταστρέψει τους λόγους που τον υποστηρίζουνε οι Ρώσοι. Κι επειδή δεν μπορείς να κάνεις μόνο άμυνα, όπως οι πατριώτες Κύπριοι – οι μη πατριώτες προσπαθούνε να βάλουνε γκολ στη δική τους εστία – τράβηξε και μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, επιφυλάσσοντας στους Αμερικανούς τη σοβαρότερη ήττα τους μετά τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Τα κατάφερε και με τον Ερντογάν και τραβάνε τα μαλλιά τους τώρα.

 

Κι εκεί ακριβώς που τα τραβούσαν θυμήθηκαν την Κύπρο, που τόσο πολύ μπορεί να χρησιμεύσει και σε μια ολόκληρη βεντάλια επιδιώξεων, που αφορούν την Ελλάδα, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Επιτέλους, δεν το παίρνουμε αυτό το νησί, που μας ξεγλύστρισε μέσα από τα χέρια και το 1955-59, και το 1964, και το 1974 και το 2004; Δεν βάζουμε το σχέδιο τάδε πούχουμε τόσο προσεκτικά ετοιμάσει μαζί με άλλα εκατό, από το 2004 και μετά; (Στην Ελλάδα νομίζουν ότι η υπερδύναμη λειτουργεί όπως το ΙΚΑ). Πότε θα ξαναβρούμε είπαμε τέτοιο Πρόεδρο να κυβερνά την Κύπρο και την Ελλάδα στην κατάσταση που είναι; Το είπανε στο ‘Αγιο Πνεύμα, επικοινώνησε με τον Αναστασιάδη την 1η Δεκεμβρίου και εγένετο Γενεύη!

 

Δηλαδή τι έγινε; Από κει πούχαμε διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων για να βρούνε μια λύση και να την υποβάλουμε σε δημοψήφισμα, να αποφασίσουν οι πολίτες, νάσου και αλλάζουμε αιώνα, πάμε στον 19ο αιώνα, μαζεύονται να αποφασίσουν για την Κύπρο τρεις ξένες χώρες, η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία, χωρίς καν να συμμετέχει το κυπριακό κράτος! Αντ’ αυτού φωνάζουνε, δίκην ιθαγενών φυλάρχων, τον απερίγραπτο Αναστασιάδη και τον ομολογουμένως αξιοπρεπή κ. Ακιντζί.

 

Το χειρότερο είναι ότι διάφοροι κει πέρα στην υπερδύναμη, σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς της σύγχισης και της παραπλάνησης, μπορεί να σκέφτονται άλλα πράγματα και για την Ελλάδα και για την Εγγύς Ανατολή. Πόσο θα πάει ακόμα η ελληνική κατάσταση όπως πάει σήμερα – μήπως σκάσει το 2017 η Ελλάδα, ή μήπως τη σκάσουνε; Θα υπάρχει ΕΕ σε ένα χρόνο από τώρα; Μήπως πρέπει να σκεφτούμε πως να περικυκλώσουμε το ρωσικό στρατό στη Συρία;

 

Ταυτόχρονα με τον Αναστασιάδη, και πολλοί άλλοι ειδοποιήθηκαν από το ‘Αγιο Πνεύμα σε Ελλάδα, Κύπρο και Βρυξέλλες να μπουν σε “κόκκινο συναγερμό”. ‘Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Δεν τους ξέρουμε, ούτε τους υποπτευόμαστε, γιατί δεν πρέπει να τους ξέρουμε, ούτε να τους υποπτευόμαστε.

 

Αν τώρα τους βοηθήσει η της Ελλάδος “Αριστερά” να πάρουνε και την Κύπρο, θα έχει εξαντλήσει μάλλον τη χρησιμότητά της. Και για να είναι σίγουροι ότι δεν θα συνέλθει ποτέ πια, όχι η κομματική ηγεσία της, αυτή ουδόλως τους απασχολεί, αλλά η μεγάλη πλειοψηφική παράταξη που υπήρξε από την Κατοχή μέχρι το δημοψήφισμα, με διάφορες ανεπρόκοπες ηγεσίες, ο πυρήνας του ανθιστάμενου ελληνικού λαού, θα τη βάλουνε να διαχειριστεί και να φορτωθεί εκείνη πιθανώς, πριν εγκαταλείψει οριστικά τον μάταιο τούτο κόσμο, τις ευθύνες και μερικών ακόμα από τις καταστροφές πούρχονται. Προτού την πετάξουνε, και τη χώρα μαζί της, στα σκυλιά.

 

Για παράδειγμα, κάτι που έχουνε ίσως σχεδιάσει για αρχή, είναι η αποπομπή από το ευρώ. Με τους δικούς τους όρους όμως, όχι με τους όρους που ονειρεύονται διάφοροι συμπαθείς μεν, αλλά μη επαρκούς γενικής εποπτείας δε, όπως έγραφε ως “πολύ επιθυμητό ενδεχόμενο” το περασμένο καλοκαίρι, το Heritage Foundation σε μια έκθεσή του. Αυτό το Ινστιτούτο ακούω ότι κάνει και τη διαχείριση της ομάδας μετάβασης στην εξωτερική πολιτική του Τραμπ.

 

Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω τι ακριβώς θα κάνουνε, αυτό δεν είναι αναγκαστικά το χειρότερο δυνατό ενδεχόμενο. Αυτό που ξέρω είναι ότι, σε αντίθεση με το 1974, θάναι πολύ δύσκολο για την Ελλάδα να γλυτώσει ως χώρα από μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο.

 

Αυτό που ξέρω επίσης είναι ότι ο Σατανάς έχει αναλάβει από καιρό ρόλο Σεφ στην ελληνική (και κυπριακή) κουζίνα. Είμαστε εντός προγράμματος καταστροφής του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού και έθνους, χωρίς νάχουμε βρει τρόπο να το αντιμετωπίσουμε, άρα όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς. Αν κάποιος, εφτά χρόνια μετά το πρώτο Μνημόνιο, δεν το πιστεύει αυτό, τότε να μου πει τι ακριβώς πιστεύει.

 

Τον Μάρτη του 1974, ο Ιωαννίδης είπε στον Ωνάσση: “Στην εξωτερική πολιτική πάμε πολύ καλά. Και στο βορειοηπειρωτικό και στην Κύπρο. Μούπανε να βγάλω από τη μέση τον παπά κι αυτοί θα μας δώσουνε το νησί”. Τρελλάθηκε προφανώς ο Ωνάσσης και τον ρώτησε “Και καλά, γιατί σου λένε να το κάνεις εσύ και δεν το κάνουνε οι ίδιοι;”

 

Ο Ιωαννίδης τόκανε, επεχείρησε δηλαδή να σκοτώσει τον Μακάριο και να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως καλή ώρα πασχίζουνε τώρα στη Γενεύη να πετύχουν, και πέθανε στο τέλος κι αυτός στη φυλακή. Παρόλο που είχε όντως το ελαφρυντικό ότι τον είχαν ξεγελάσει, ότι δεν κινήθηκε με ιδιοτελές κίνητρο. Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν στη δική μας εποχή τέτοια ελαφρυντικά.

 

www.konstantakopoulos.gr