Tag Archives: Αν.Ελλ.

Γαλλία, το “Στάλινγκραντ” της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας. Γιατί τα Γιλέκα είναι Κίτρινα και όχι Κόκκινα

15.02.19

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος συζητά με τον Περικλή Δανόπουλο και τον Λεωνίδα Αποσκίτη στην εκπομπή “Στην Σπηλιά του Πλάτωνα”, στην ΕΡΤ Open Continue reading Γαλλία, το “Στάλινγκραντ” της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας. Γιατί τα Γιλέκα είναι Κίτρινα και όχι Κόκκινα

Το Μανιφέστο του Κομερσύ

Sorcy-Saint-Martin (Meuse), Γαλλία
του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Χαμογέλα και λίγο, δεν είσαι στην Αθήνα», μου λέει ο Στεφάν, καθώς ετοιμάζεται να με τραβήξει φωτογραφία στην αίθουσα που συνεδριάζουν, χωρισμένοι σε υποεπιτροπές, οι 300 εκπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων από όλη τη Γαλλία, στην πρώτη εθνική τους συνάντηση, που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο εδώ, στο χωριό Σορσύ-Σαιν-Μαρτάν, μερικά χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Κομμερσύ της Λωρραίνης. Continue reading Το Μανιφέστο του Κομερσύ

Για τη Συμφωνία των Πρεσπών και για την εθνική απαίτηση του Δημοψηφίσματος

Δημοψήφισμα για τις Πρέσπες ζητούν Ξαρχάκος, Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσας, Κότσιρας και άλλοι καλλιτέχνες

19/01/2019

Μέσω του προσωπικού της προφίλ στο facebook η γνωστή ερμηνεύτρια, στιχουργός και συνθέτης Αφροδίτη Μάνου, ενημερώνει ποιοι γνωστοί καλλιτέχνες ζητούν τη διενέργεια δημοψηφίσματος για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Continue reading Για τη Συμφωνία των Πρεσπών και για την εθνική απαίτηση του Δημοψηφίσματος

Αποχωρών Καμμένος για Πάιατ, ΗΠΑ, Ισραήλ. “Ξεπλένει” και τις ΗΠΑ για Πρέσπες!

Καμμένος: Πιστεύω περισσότερο τις ΗΠΑ από την Ε.Ε. σαν σύμμαχο – «Οι δύο τελευταίοι πρόεδροι, Ομπάμα και Τραμπ, βοήθησαν τη χώρα να βγει από την κρίση»

13/01/2019

Σε ερώτηση του newsbeast.gr ότι υπάρχει η αίσθηση πως οι ΗΠΑ θέλουν αυτήν τη συμφωνία και εάν θα υπάρχει αντίδραση από πλευράς ΑΝΕΛ, ο Πάνος Καμμένος επισήμανε ότι «οι Ανεξάρτητοι Έλληνες ήμασταν από την πρώτη στιγμή υπέρ της στροφής της Ελλάδας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό επετεύχθη και η κυβέρνηση γύρισε το καράβι της Ελλάδας προς τις ΗΠΑ τον Ιούλιο του 2015». Continue reading Αποχωρών Καμμένος για Πάιατ, ΗΠΑ, Ισραήλ. “Ξεπλένει” και τις ΗΠΑ για Πρέσπες!

Πίσω από το Θέατρο του Παραλόγου: Και Γεωπολιτική Εξόντωση της Ελλάδας

του Δημ. Κωνσταντακόπουλου

Ένας εκπρόσωπος του κόμματος των Αν.Ελλ. – που συμμετέχει στην κυβέρνηση – βγήκε και είπε ότι, υπό όρους, θα ψήφιζε το κόμμα του πρόταση μομφής της ΝΔ κατά της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει! Δύο τινά συμβαίνουν. Ή απέδρασε από το ψυχιατρείο ή κάποιος του είπε να τα πει αυτά. Δηλαδή να πει ότι οι Αν.Ελλ. είναι έτοιμοι να ρίξουν την κυβέρνηση. Continue reading Πίσω από το Θέατρο του Παραλόγου: Και Γεωπολιτική Εξόντωση της Ελλάδας

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη…

21/8/2018

Ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ)

Η Οδύσσεια των Ελλήνων συνεχίζεται παρά το πανηγυρικό της ημέρας. Από «την Σκύλλα» του 3ου Μνημονίου «στη Χάρυβδη» του 4ου συγκεκαλυμμένου Μνημονίου των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων και της αυστηρής δημοσιονομικής επιτήρησης που εκτείνεται έως το 2060. Continue reading Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη…

Τουρκικη Ενωση Ξανθης: Λειπει μια δικη

Του Κώστα Καραΐσκου,
Παράταξη Πολιτών «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ»

 

Στις 9/2/18, ξαναδικάστηκε στην Κομοτηνή η υπόθεση της «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης», μετά την κυβερνητική τροπολογία του περασμένου Οκτώβρη, και αναμένεται σε λίγο καιρό η έκδοση της απόφασης. Αξίζει λοιπόν να δούμε εν συντομία την πορεία της ιστορίας αυτής σε συνάρτηση με το πολιτικό κλίμα της εποχής.

Το εθνικό συμφέρον ως κυβερνητικό παίγνιο

Όλα ξεκίνησαν το μακρυνό 1984, όταν η τότε φρέσκια Κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ενός πατριωτικού ΠαΣοΚ ανέλαβε δράση απέναντι στον μηχανισμό της Τουρκίας που βρήκε να δραστηριοποιείται στη Θράκη. Με τις αποφάσεις των τότε διορισμένων νομαρχών στην Ξάνθη και στη Ροδόπη τρία σωματεία (Τουρκική Ένωση Ξάνθης, Τουρκική Νεολαία Κομοτηνής και Ένωση Τούρκων Δασκάλων) διαλύθηκαν ως ενεργούντα εκτός νόμου, η δε προσφυγή τους στα ελληνικά δικαστήρια απορρίφθηκε. Ήταν ένα ορθότατο βήμα αλλά τι συνέβη μετά; Διαλύθηκαν μήπως τα συγκεκριμένα σωματεία, έπαψαν να λειτουργούν όπως αποφάσισε η ελληνική Δικαιοσύνη; Όχι, βέβαια! Συνέχισαν (και συνεχίζουν μέχρι σήμερα) κανονικά τη λειτουργία τους, με εκλογές, εκδηλώσεις, προσκλήσεις επισήμων από την Τουρκία, με μόνη διαφορά ότι λείπει η ταμπέλα έξω από τα γραφεία τους και δεν έχουν ΑΦΜ. Επίσης είναι λίγο δύσκολο να εμφανιστεί Έλληνας επίσημος μαζί τους, παρότι κι αυτό ενίοτε επιχειρείται για τους γνωστούς ψηφοθηρικούς λόγους.

Δέκα χρόνια μετά την εφετειακή απόφαση, η Τουρκική Ένωση Ξάνθης (ΤΕΞ) άσκησε αναίρεση στον Άρειο Πάγο. Ήταν τα χρόνια του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» και ήδη η τότε Κυβέρνηση είχε υπογράψει ανεπιφύλακτα την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), η οποία ποτέ δεν κυρώθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ο Άρειος Πάγος όντως έστειλε πίσω στο Εφετείο Θράκης την υπόθεση και όταν αυτή αντιμετώπισε την ίδια τύχη, τού επεστράφη για να ξανακρίνει, μέσα στο κλίμα ενός κυρίαρχου εθνομηδενισμού. Ωστόσο, παρά την αντίθετη εισήγηση του δικαστή Κασσαβέτη, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου το 2005 αποφάσισε ομόφωνα (με ψήφους 28-0) ότι καλώς απορρίφθηκε η αναίρεση της ΤΕΞ. Στις βάσιμες αιτιάσεις για το απίστευτο καταστατικό της ΤΕΞ, πρόσθετο και κυρίαρχο επιχείρημα στάθηκε η απαγόρευση της λειτουργίας γερμανικού σωματείου στη Σιλεσία από το πολωνικό κράτος, απόφαση επικυρωμένη και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Είχε πλέον αλλάξει η Κυβέρνηση και η παρουσία του Κώστα Καραμανλή και του Πέτρου Μολυβιάτη στο Μαξίμου και στο Υπουργείο Εξωτερικών αντίστοιχα είχε σε κάποιον βαθμό ξαναφέρει επί σκηνής το εθνικό συμφέρον και την κοινή λογική…

Το 2008 οι Τούρκοι προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της χώρας μας. Η επίσημη Ελλάς, με τη Ντόρα Μπακογιάννη πλέον στο ΥΠΕΞ, πήγε με κατεβασμένα τα χέρια και βεβαίως έχασε. Είναι χαρακτηριστικό ότι προσήλθε με άλλη νομική ομάδα, ότι δεν προέβαλε καν το συντριπτικό, ευνοϊκό για μας, προηγούμενο της Πολωνίας και ότι καταδικαστήκαμε ακόμη και για την καθυστέρηση της απονομής δικαιοσύνης, παρότι ήταν η ΤΕΞ που δεν κινήθηκε επί 10 χρόνια για την υπόθεσή της! Αν αυτό λέγεται υπεράσπιση των εθνικών δικαίων, αναρωτιέται κανείς τι θα ήταν η προδοσία τους… Μετά την καταδίκη, η ΤΕΞ δεν αποκαταστάθηκε για λόγους δικονομικούς αφού οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ σε αστικές υποθέσεις δεν σημαίνουν και υποχρέωση συμμόρφωσής μας, απλώς χάσαμε. Μάλιστα (αν δεν κάνω λάθος) ούτε την χρηματική αποζημίωση ποτέ εισέπραξαν οι Τούρκοι, διότι δεν διέθεταν καν ΑΦΜ! Κι ήρθε το περασμένο φθινόπωρο η Κυβέρνηση Σύριζα – ΑΝΕΛ με μια παντελώς αχρείαστη τροπολογία να ανοίξει τον δρόμο για την επάνοδο της ΤΕΞ στη νομιμότητα. Ελπίζουμε το Εφετείο Θράκης να κάνει και πάλι το καθήκον του όπως και τις προηγούμενες φορές, μακρυά από πολιτικές σκοπιμότητες, και να στείλει στα σκουπίδια τα τουρκοσωματεία και τα καταστατικά τους.

Πρακτορείο τουρκισμού

Αξίζει όμως πριν κλείσουμε να θυμίσουμε στον αναγνώστη κάποιες δραστηριότητες του εν λόγω σωματείου, και θα περιοριστώ μόνο στα τελευταία χρόνια, για να έχουμε όλοι μία γνώση περί τίνος πράγματος μιλάμε. Έχουμε λοιπόν έναν σύλλογο που μέσα στην ελληνική Θράκη τελεί μνημόσυνα για Τούρκους στρατιώτες που σκοτώθηκαν από το ΡΚΚ (11-11-2011), καλεί σε προσευχές για τους Τούρκους αστυνομικούς και στρατιωτικούς που χάσανε τη ζωή τους σε βομβιστικές ενέργειες στη γείτονα (28-9-2015), οργανώνει εράνους (!) για τα θύματα της «τρομοκρατίας» δηλ. της κουρδικής αντίστασης (24-12-2016), βγάζει ανακοινώσεις υμνητικές για τον Τουρκικό Στρατό, τον Κεμάλ Ατατούρκ και τους συμπολεμιστές του (εναντίον τίνων πολεμούσαν άραγε;…), ανακοινώνει πένθος για τους ήρωες Τούρκους στρατιώτες στο τουρκικό στρατιωτικό ελικόπτερο που έπεσε στο Σίρνακ (24-6-2017) – ποτέ όμως για αντίστοιχο συμβάν στην Ελλάδα. Με μεγάλη άνεση ο πρόεδρός της Αχμέτ Κουρτ στην επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής άλλοτε βγάζει θριαμβευτικό δελτίο Τύπου (16-9-2013) για το «μεγαλειώδες τουρκικό Έθνος» κι άλλοτε συγχαίρει στο Τουΐτερ το ίδιο Έθνος για τη Νίκη του, μαζί και τον Κεμάλ και τους «άγιους μάρτυρές μας» (30-8-2016) και ουδείς ενοχλείται. Ούτε κι αργότερα που οργανώθηκε «μεβλίτ» στο Τσινάρ τζαμί της Ξάνθης, πάλι την ίδια μέρα (9-9-2016), για «τους μάρτυρες που έπεσαν στην μητέρα πατρίδα Τουρκία αλλά και αλλού υπέρ θρησκείας, έθνους και τιμής». Φέρνουν από την γείτονα ό,τι πιο εθνικιστικό – φασιστικό κυκλοφορεί: από την τουρκική ταινία «Άλωση 1453» που την πρόβαλαν σε τζαμιά χωριών της Ξάνθης (Κύρνο, Σέλερο, Κένταυρο…) τον Γενάρη του 2013, μέχρι τους ηγέτες τύπου «Γκρίζων Λύκων». Ταυτόχρονα επισκεπτόμενοι οι ίδιοι την Τουρκία μεταφέρουν (δωρεάν!) σε κάθε εκδρομή δεκάδες παιδιά από τον τόπο μας σε πολεμικά μουσεία, σε μνημεία πεσόντων, σε στρατιωτικά νεκροταφεία, σε ιστορικούς χώρους… Η ταύτισή της ΤΕΞ με το τουρκικό κράτος εκδηλώνεται όχι μόνο με την απαραίτητη συνοδεία του εκάστοτε Προξένου οπουδήποτε στον νομό Ξάνθης και με τις επαφές με πλήθος αξιωματούχων (Τούρκοι αντιπρόεδροι, δεκάδες διπλωμάτες, έπαρχοι, νομάρχες, πρόεδροι κομμάτων και δικηγορικών συλλόγων…) αλλά έφτασε στο σημείο να βάζει λεωφορεία για χειροκροτητές του εκάστοτε επισκέπτη (Χακάν Τσαβούσογλου, 3-11-2017) και να οργανώνει πέρυσι «προγράμματα τιμής των μαρτύρων της 15ης Ιουλίου», δηλαδή υπέρ του ερντογανικού καθεστώτος!

Αναρωτιέμαι, αν αυτή η λειτουργία δεν είναι συστηματική υπονόμευση και προσβολή κάθε έννοιας ελληνικής κυριαρχίας, αν όλα αυτά δεν εξαντλούν κάθε έννοια ανοχής, ακόμη και αυτής που αναφέρει η ίδια η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 11, παρ. 2) η οποία μνημονεύει «αvαγκαία µέτρα εv δηµoκρατική κoιvωvία, και τηv εθvικήv ασφάλεια, τηv δηµόσια ασφάλεια, τηv πρoάσπισιv της τάξεως», τότε τι είναι; Πέρα κι από την αναμενόμενη – θετική για τα ελληνικά συμφέροντα, ευελπιστούμε – απόφαση του χθεσινού δικαστηρίου, μία νομική ενέργεια επιβάλλεται: η μήνυση κατά των ελληνικών Αρχών που επιτρέπουν επί 34 χρόνια την παράνομη λειτουργία ενός τέτοιου καρκινώματος.

Κομοτηνή 10-2-2018

Κυπρος: Προς «αλλαγη καθεστωτος»;

Η Διασκεψη της Γενευης, η μετατροπη της Κυπρου σε προτεκτορατο και η ελληνικη Αριστερα *

Του Δρ. Συνταγματικού Δικαίου Δημήτρη Μπελαντή
πρ. μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου  αποτελεί άλλον  ένα κρίκο στην προσπάθεια του συγγραφέα και ορισμένων αξιόλογων ανθρώπων και πρωτοβουλιών, δυστυχώς  όχι αρκετών, ακόμη τουλάχιστον , να ενεργοποιήσουν  το κοινωνικό ενδιαφέρον απέναντι στην συγκροτημένη  εδώ και πολύ καιρό  προσπάθεια  από τα διεθνή  δυτικά ιμπεριαλιστικά  κέντρα, και ιδίως την Βρετανία και τις ΗΠΑ, να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να εγκαταστήσουν στην θέση της ένα κράτος-προτεκτοράτο  και ουσιαστικά μη κράτος. Θα επιμείνω , λόγω και της ιδιότητάς μου ως νομικού, που ασχολείται  μακροχρόνια με το συνταγματικό δίκαιο,  να επισημάνω και να υπενθυμίσω ορισμένες σταθερές και , εξ όσων γνωρίζω,  αδιαμφισβήτητες αρχές της δημοκρατικής κρατικής κυριαρχίας και του ανεξάρτητου δημοκρατικού  κράτους ως υπόστασης. Θεωρώ ότι ο ΔΚ, αν και μη επαγγελματίας νομικός, έχει πολύ ορθά επιμείνει σε αυτές  τα αναμφισβήτητες και σχεδόν αυτονόητες   προϋποθέσεις :

1 Δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, όταν αυτό δεν αυτοσυντάσσεται και δεν καθορίζει ο λαός του ( με την ευρύτερη έννοια των υπηκόων του και την στενότερη έννοια του εκλογικού σώματος αυτού) την συνταγματική/πολιτειακή του μορφή,  το πολίτευμά του και ευρύτερα το Σύνταγμά του.  Ο λαός ενός δημοκρατικού και ανεξάρτητου  κράτους διαμορφώνει μέσω εκλογών την πρωτογενή συντακτική του συνέλευση και στην επόμενη φάση μέσω Αναθεωρητικών Βουλών  , που εκλέγει, τροποποιεί τα Σύνταγμα  μέσα στα όρια της πρωτογενούς συντακτικής εξουσίας.  Αν θελήσει αυτός ο λαός να αλλάξει ριζικά αυτό το Σύνταγμα,  εκλέγει εκ νέου μια Συντακτική Συνέλευση, η οποία  θέτει ένα θεμελιακά  νέο Σύνταγμα (1975). Δεν είναι δυνατόν μια Διεθνής Σύσκεψη να συντάξει ένα κράτος με έγκυρο τρόπο συνταγματικά και διεθνοδικαιικά.  Αν αυτό συμβεί, το κράτος που συντάσσεται έτσι  δεν είναι ούτε ανεξάρτητο ούτε κυρίαρχο  , αφού το όργανο που διαμορφώνει το Σύνταγμα είναι η Σύσκεψη αυτή και στην πραγματικότητα αυτό το όργανο είναι και ο κυρίαρχος αυτού του κράτους.  Αν αυτό συνέβη κατά τρόπο απαράδεκτο με τις Συνθήκες του 1959 στην Κύπρο, δεν υφίσταται κανένας λογικός λόγος, να επαναληφθεί αυτή η πρακτική σήμερα , καθώς επίσης να επαναληφθούν στο κοντινό μέλλον καταστάσεις αποτρόπαιες  όπως ο Εμφύλιος των κοινοτήτων και μια εισβολή τύπου 1974. Ένα κράτος που δεν αυτοσυντάσσεται  δεν μπορεί να είναι και κυρίαρχο με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.

2 Δεν υφίσταται σε καμία περίπτωση  ένα ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος, ακόμη και ένα ομοσπονδιακό κράτος, αν η κρατική βούληση στα όργανά του δεν διαπιστώνεται  με όχημα την αρχή της πλειοψηφίας .  Είναι δυνατόν σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα μια οποιαδήποτε μειοψηφία να έχει δικαίωμα  βέτο ; Αυτό το κράτος θα παραλύσει αργά ή γρήγορα, θα φθαρεί σε μη βίαιες και τελικά και σε βίαιες διαμάχες μεταξύ πλειοψηφίας και μειοψηφίας και, στο τέλος,  θα καταλυθεί.   Ακόμη και σε ένα ομοσπονδιακό κράτος που λειτουργεί εύνομα και αποτελεσματικά  δεν είναι δυνατόν , πέρα από  αμιγώς περιφερειακά  ζητήματα, να δοθεί η εξουσία σε μια μειοψηφία να ανασχέτει τη ν πλειοψηφία.  Σκεφθείτε μια Γερμανία όπου η Βαυαρία ή η Σαξονία θα σταματούσε την ομοσπονδιακή  λειτουργία θέτοντας βέτο σε πλειοψηφικά ειλημμένες αποφάσεις της Μπούντεσταγκ, όπως λ.χ. ο ομοσπονδιακός προυπολογισμός ή η λήψη απόφασης για αποστολή γερμανικού στρατού στο εξωτερικό . Στο ν πληθυσμό  της Κυπριακής Δημοκρατίας  υπολογίζονται  βέβαια και πολίτες που είναι Τουρκοκύπριοι, αλλά είναι ένα μεγάλο ζήτημα αν αυτό πρέπει να συμπεριλάβει και πληθυσμούς σε κατειλημμένα στρατιωτικά τμήματα της ΚΔ, που αυτήν την στιγμή  δεν ανήκουν και πιθανότατα, κατά ένα μέρος,  δεν  θέλουν να ανήκουν στην ΚΔ, όπως αυτή  είναι διαμορφωμένη ιστορικά.

3 Το παραπάνω δεν αναιρεί ότι μια εθνική μειονότητα  σε ένα  κράτος, είτε ομοσπονδιακό είτε  ενιαίο,   έχει και πρέπει να έχει πολιτιστικά, θρησκευτικά η άλλα  δικαιώματα που συνδέονται με τον σεβασμό της αξίας των μελών της και με μορφές αυτοπροσδιορισμού που δεν απειλούν την ενιαία κρατική υπόσταση. Όμως, είναι ριζικά άλλο πράγμα  ο σεβασμός των μειονοτικών δικαιωμάτων και άλλο η αναγωγή της μειονότητας σε δύναμη που μπλοκάρει την  δημοκρατική συνταγματική λειτουργία. Πόσο μάλλον που , όπως δείχνει και η  διεθνής εμπειρία, η ανασχετική λειτουργία μιας μειονότητας συνήθως δεν προωθεί τα δικά της  γνήσια συμφέροντα αλλά  τα συμφέροντα τν ισχυρών διεθνών δυνάμεων που την χειραγωγούν.  Δεν πρέπει να συγχέουμε την υπεράσπιση των όποιων μειονοτικών δικαιωμάτων  με την μετατροπή μιας μειοψηφίας σε κατ’ ουσίαν πλειοψηφία, στα πλαίσια του σχηματισμού της ενιαίας κρατικής βούλησης. Και την μετατροπή έτσι της μειονότητας σε παράγοντα κατάλυσης του κράτους ( ας θυμηθούμε εδώ το περίφημο παράδειγμα των Σουδητών στην Τσεχοσλοβακία του Μεσοπολέμου αλλά και την υποδαυλιζόμενη  από τους Βρετανούς τουρκοκυπριακή  μειονότητα μετά το 1960- χωρίς να αγνοούμε και σοβαρές ευθύνες της ελληνοκυπριακής πλευράς )

4 Το κρίσιμο ζήτημα των «εγγυήσεων» και του κρατικού μονοπωλίου βίας. Όπως γνωρίζουμε κοινωνιολογικά από το έργο του Μαξ Βέμπερ και νομικά ιδίως από το έργο του Ρούντολφ Γερινγκ και του Βάλτερ Γέλλινεκ, δεν υφίσταται  κράτος κυρίαρχο, αν δεν έχει την υλική ισχύ, την δυνατότητα υλικής βίας και καταναγκασμού, για να επιβάλει σε μια επικράτεια την θέλησή του. Πιο ειδικά διατυπωμένο, αν δεν έχει το μονοπώλιο άσκησης   νόμιμης βίας. Σε μια εποχή όπου μεγάλες και άλλοτε κραταιές κρατικές υποστάσεις  διαλύονται ( π.χ. Ιράκ, Γιουγκοσλαβία) ή γίνονται κάτι σαν το Φαρ Ουέστ (Συρία, Λιβύη, αραβικές χώρες κα) , η αντίστιξη αυτή μεταξύ υλικής βάσης και συνεπειών από την απουσία της   δείχνει πολύ δραματικά την σημασία του κρατικού μονοπωλίου  νόμιμης βίας. Το μόρφωμα που πιθανόν θα προκύψει από  την Διάσκεψη της Γενεύης δεν θα έχει δυνάμεις ασφαλείας όχι από έναν αναρχικού τύπου πασιφισμό, όπως εύστοχα παρατηρεί ο συγγραφέας, αλλά επειδή ακριβώς πρέπει να είναι κάτι πολύ λιγότερο από υπαρκτή κρατική  υπόσταση. Θα έχει μια αορίστως προσδιοριζόμενη ομοσπονδιακή αστυνομία και θα υπόκειται σε μια «Διεθνή Αστυνομία»    Πρέπει να είναι ένα μόρφωμα  υποκείμενο χωρίς δυνατότητα αντίστασης  σε πιθανές επεμβάσεις εγγυητριών ή άλλων δυνάμεων  ( και ας θυμηθούμε εδώ ότι η Κύπρος γνώρισε το 1974 την στρατιωτική επέμβαση της μιας εγγυήτριας δύναμης και  την πολιτική επέμβαση μιας άλλης , με την τρίτη, όπως και τις ΗΠΑ,  να χειραγωγούν την όλη εξέλιξη). Πρέπει, ακόμη, να είναι υποκείμενο στην στρατιωτική επέμβαση της Τουρκίας, της οποίας τα στρατεύματα, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, δεν θα αποχωρήσουν «αμέσως» και πιθανότατα δεν θα αποχωρήσουν ποτέ.

5 Ένα επόμενο ζήτημα είναι το ζήτημα της νομικής  ισχύος της Ζυρίχης και συνολικά των Συνθηκών του 55 και του 59. Σωστά ο ΔΚ διαφοροποιεί μεταξύ της ισχύος τους ως γεγονότος θεμελιωτικού του κράτους της ΚΔ  και της ισχύος τους ως γεγονότος αντικείμενου  στις γενικές  αρχές  του διεθνούς δικαίου. Και ναι μεν η Ζυρίχη αποτέλεσε κρίσιμο παράγοντα διαμόρφωσης του αρχικού Συντάγματος της ΚΔ, όμως, μετά το 1974 , από όσο γνωρίζω, με βάση την κατάσταση που διαμορφώθηκε, υπήρξαν σημαντικές Συνταγματικές Τροποποιήσεις, αναγκαστικά χωρίς  την συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων, ορισμένες κρίσιμες διατάξεις , που αφορούσαν στην συμμετοχή ων Τουρκοκυπρίων στα κρατικά όργανα ετέθησαν σε αναστολή και διαμορφώθηκε ένα ιδιόμορφο «δίκαιο της ανάγκης», το οποίο συγκαθόρισε την συνταγματική  πραγματικότητα της ΚΔ. Ό,τι και αν ειπωθεί σήμερα από τον Κύπριο Πρόεδρο ή από δυνάμεις που επιθυμούν αυτήν την «ψευδολύση» του Κυπριακού ,  η σημερινή συνταγματική πραγματικότητα της ΚΔ, εδώ και δεκαετίες,  δεν είναι ταυτόσημη με το αρχικό Σύνταγμα ούτε επικαθορίζεται άμεσα από τις Συνθήκες του Λονδίνου και της Ζυρίχης. Σχετικό με αυτό  είναι τα ζήτημα ότι υπάρχουν στην Κύπρο δύο εθνότητες  -μια πλειοψηφική και μια μειοψηφική,  οι οποίες θα μπορούσαν με όρους δημοκρατίας να συναποτελέσουν τον πληθυσμό της ΚΔ, χωρίς αυτή να καταλυθεί . Όμως, ίσως είναι διαφορετικό το δύο εθνότητες από το δύο κοινότητες. Καθώς το σχήμα «δύο κοινότητες» παραπέμπει όντως σε αποικιακή διοίκηση αλλά και στεγανοποιεί τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους, τους ωθεί σε μια φατριαστική αντιπαράθεση  και θέτει τους όρους για ένα παρατεινόμενο «διαίρει και βασίλευε» εκ μέρους των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση του ΔΚ ότι όλη αυτή η εξέλιξη έρχεται  να επιταχυνθεί όχι τόσο λόγω της αδιαλλαξίας  ή της πίεσης του τουρκικού παράγοντα- ο οποίος μάλλον μπλοκάρει παρά επιταχύνει  την εξέλιξη, αλλά λόγω της πίεσης του δυτικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα ( ΗΠΑ-Βρετανία –Ισραήλ)  , ο οποίος θέλει να ελέγξει και να χειραγωγήσει  το υπό διαμόρφωση μόρφωμα , λόγω της τεράστιας γεωπολιτικής του σημασίας σε μια συγκυρία αλλαγής των ισορροπιών στη Μέση Ανατολή, αλλά και ενός νέου ουσιαστικά Ψυχρού Πολέμου έναντι της Ρωσίας και της Κίνας.  Και μάλιστα την ίδια στιγμή, η πίεση του δυτικού ιμπεριαλιστικού παράγοντα συνδέεται με μεγάλες γεωπολιτικές αναταράξεις ( Συρία, Ουκρανία,  Βόρεια Αφρική) αλλά και με την «προτεκτοροποίηση»  στην περιοχή τόσο του ελληνικού κράτους  . Ένα κράτος που  στην οικονομική και δημοσιονομική του ζωή  και στην δημοκρατική του λειτουργία δεν διαθέτει καμία ανεξαρτησία έναντι της ΕΕ, της Γερμανίας και των ΗΠΑ, όπως το ελληνικό, γίνεται μοχλός κάτω από  την δήθεν κυβέρνηση της Αριστεράς των ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛΛ για να επιταχυνθεί η διάλυση και η προτεκτοροποίηση ενός άλλου κράτους, με το οποίο  σε μεγάλο βαθμό έχει κοινή εθνική υπόσταση και καταγωγή.  Αυτό είναι μια εξέλιξη  που δεν πρέπει να επιτρέψουμε να προχωρήσει. Γεννάται , βέβαια, ένα μεγάλο ζήτημα για το ποιοι είμαστε «εμείς» που δεν θα το επιτρέψουμε.  Ο ελληνικός  λαός, με την έννοια της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας , των εργαζομένων και μικρομεσαίων κοινωνικών  τάξεων, έχει ωθηθεί από την κυβέρνησή του σε μια κατάσταση επικίνδυνης κοινωνικής απάθειας και κλεισίματος σε μια παθητική και καταθλιπτική αδράνεια. Στον βαθμό που αυτός ο λαός, μετά την  ματαίωση του «καλοκαιριού του 2015» δυσκολεύεται να παλέψει ακόμη και για τα πολύ άμεσα δικαιώματά του, την εργασία, τον μισθό, την μη κατάσχεση του σπιτιού του, την μη φορολήστευσή του, την προστασία του κοινωνικού κράτους και του δημόσιου πλούτου και περιουσίας, που η «Αριστερά» συστηματικά εκποιεί στα ε λληνικά και ξένα καπιταλιστικά  κονσόρτσιουμ, ίσως  φαντάζει πολύ δύσκολο να φανταστούμε μια πλειοψηφική κινητοποίηση και ευαισθητοποίηση  του ελληνικού λαού υπέρ της προστασίας της ΚΔ, όμοια με εκείνη  του 204 κατά του Σχεδίου Αναν.

Αριστερά και εθνικό ζήτημα

Όμως, και χωρίς να  είμαστε αιθεροβάμονες ή υπεραισιόδοξοι,  αξίζει να επιμείνουμε  στο ότι η οικονομική  βύθιση της Κύπρου  το 2013 και η βύθιση της Ελλάδας από  το 2010 ως σήμερα, καθώς επίσης και η πολύπλευρή εξάρτηση από τον ευρωπαικό και τον αμερικάνικο  ιμπεριαλισμό και των δυο κρατών, πέρα από την εθνική κοινότητα, δείχνουν και μια κοινότητα μοίρας και πεπρωμένου. Κι ακόμη περισσότερο , και οι δύο χώρες, για να κατανοηθεί η πορεία τους, αντιμετωπίζουν ιστορικά και ακόμη μια προοπτική μακροχρονης αποικιακής και νεοαποικιακής διοίκησης. Από εκεί οι κοινότητες και οι εγγυήτριες δυνάμεις, από εδώ οι ανεξάρτητες αρχές στα οικονομικά, οι προυπολογισμοί  που συντάσσουν οι Θεσμοί, τα συνεχή Μνημόνια, η  καταστροφή κάθε κοινωνικής και αναπτυξιακής προσπάθειας. Οι μορφές παραλλάσσουν, τα περιεχόμενα συγκλίνουν. Μήπως πρέπει να επιμείνουμε περισσότερο στο να ανακαλύψουμε πώς παράγονται παράλληλες  και κοινές διέξοδοι σε αμέσως παράλληλα και κοινά αδιέξοδα ;

 

(*) Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία του Δημήτρη Μπελαντή σε συζήτηση-παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος σε Παγίδα (γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς ‘Ελληνες)», εκδόσεις Ινφογνώμων, που πραγματοποιήθηκε από το Λαϊκό Πανεπιστήμιο της Αγ. Παρασκευής στις   29-11-2017. Ο Δημήτρης Μπελαντής είναι συνταγματολόγος και διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ.