Tag Archives: αμερικανική εξωτερική πολιτική

Γέλτσιν, Κλίντον, Μιλόσεβιτς (και το ΔΝΤ)

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Aκόμα και με την ιδέα της οργάνωσης της δολοφονίας του Γιουγκοσλάβου Προέδρου Μιλόσεβιτς, φαίνεται να έπαιξε ο Ρώσος Πρόεδρος Μπαρίς Γέλτσιν, προκειμένου να αποτρέψει μια αμερικανική επίθεση στη Γιουγκοσλαβία. Continue reading Γέλτσιν, Κλίντον, Μιλόσεβιτς (και το ΔΝΤ)

Σε ΗΠΑ και Ισραήλ στηρίχτηκαν, αυτούς εμπιστεύτηκαν οι Κούρδοι. Τα αποτελέσματα

Το μάθημα είναι συγκλονιστικό. Και είναι ιδιαίτερα επίκαιρο για την ελλαδική και κυπριακή πολιτική τάξη, που πίνει τώρα νερό στο όνομα της “συμμαχίας” με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.  Διαβάστε την παρακάτω είδηση

Φωτό-ντοκουμέντο από Μάνμπιτζ- Κούρδοι προς ΗΠΑ: «Μας πουλήσατε» – Συγχαρητήρια Τραμπ σε Ερντογάν

Continue reading Σε ΗΠΑ και Ισραήλ στηρίχτηκαν, αυτούς εμπιστεύτηκαν οι Κούρδοι. Τα αποτελέσματα

Αμερικανοί προς Τσίπρα: Δώστα όλα ή σε ρίχνουμε τώρα!

Ο Ελληνισμός σε επικίνδυνη Γεωπολιτική Εμπλοκή –Σενάρια με επίκεντρο τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο

Οι απειλές Ερντογάν  για  τα ενεργειακά στη Μεσόγειο και την ΑΟΖ, δεν είναι ξεκομμένες από τις ρευστές γεωπολιτικές εξελίξεις  και τα συμφέροντα που θέλουν να προωθήσουν οι ΗΠΑ στη περιοχή , σε ανταγωνισμό με τους Ρώσους  και τους  Κινέζους, λέει ο αναλυτής διεθνών γεγονότων και επικεφαλής του site  konstantakopoulos.gr  στον 98.4 Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος . Continue reading Αμερικανοί προς Τσίπρα: Δώστα όλα ή σε ρίχνουμε τώρα!

Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Σημείωση. Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε πριν από την τελευταία σύγκρουση Τραμπ και Ευρωπαίων στη συνάντηση των G7, σύγκρουση που νομίζουμε ότι επιβεβαιώνει τα συπεράσματά μας. Περιλάβαμε επίσης στο τέλος και μια παρατήρηση για τη σημασία αυτών των εξελίξεων, που μπορεί να οδηγήσουν στην κατάρρευση του συστήματος διεθνών σχέσεων στην Ελλάδα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Δεν είναι όποιος κι όποιος. Πρόκειται για τον Αμερικανό Πρέσβη στη Γερμανία και στενό συνεργάτη του Ντόναλντ Τραμπ, τον κ. Γκρενέλ και τη συνέντευξή του στο Breitbart. Ούτε και η χρονική στιγμή που την έδωσε είναι τυχαία, με την νέα κυβέρνηση στην Ιταλία και τη σύγκρουση ΗΠΑ-ΕΕ για τα θέματα του Ιράν, του εμπορίου και του ρωσογερμανικού αγωγού Nordstream II. Continue reading Ο Εμφυλιος στην Αυτοκρατορια: Νεοσυντηρητικοι κατα Παγκοσμιοποιητων, Αμερικη κατα Ευρωπης

Πρωτο ή τελευταιο χτυπημα σε αυτη τη φαση της συριακης κρισης; Νετανιαχου-Μπολτον επιμενουν…

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πρέπει ασφαλώς να περιμένουμε ακόμα για να ξεκαθαρίσει το τοπίο μετά τις αμερικανικές επιθέσεις της νύχτας κατά της Συρίας. Τα όσα ακολουθούν στηρίζονται στις πρώτες πληροφορίες που υπάρχουν και επομένως διατυπώνονται, αναγκαστικά με κάθε επιφύλαξη.

Οι επιθέσεις ήταν μάλλον περιορισμένες και, όπως έσπευσαν να τονίσουν ο αμερικανός Υπουργός Αμυνας και ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, ήταν «ένα μεμονωμένο χτύπημα» και δεν θα έχει συνέχεια, εκτός κι αν «ξαναχρησιμοποιήσει» ο Ασαντ χημικά όπλα.

Πρέπει βέβαια, επαναλαμβάνουμε, όλα αυτά να επιβεβαιωθούν και ανεξαρτήτως. Οι δύο αμερικανοί επίσημοι θέλησαν επίσης να τονίσουν ότι δεν είχε ειδοποιηθεί προηγουμένως η Ρωσία.

Ομως, χθες το βράδυ, ώρες πριν την επίθεση, η ισραηλινή ιστοσελίδα Debka ανέφερε ότι η συριακή αεροπορία έφυγε από τις βάσεις της και μεταστάθμευσε σε αεροδρόμια που βρίσκονται υπό ρωσική αντιαεροπορική προστασία. Ταυτόχρονα, οι δυνάμεις της Χεζμπολά αποχώρησαν από τη Συρία, όχι μόνο, εκτιμά η ιστοσελίδα, για να προστατευθούν από επικείμενη επίθεση, αλλά προκειμένου να καταλάβουν θέσεις μάχης για την υπεράσπιση του Λιβάνου.

Αν αυτά που λένε έχουν κάποια σχέση με την πραγματικότητα, σημαίνουν ότι έληξε πιθανώς προσωρινά αυτή η φάση αντιπαράθεσης. Σε μια τέτοια περίπτωση, η νυχτερινή επίθεση στη Συρία ήταν μια επιχείρηση διάσωσης του αμερικανικού γοήτρου και αποφυγής ολοκληρωτικής γελοιοποίησης του Τραμπ, μετά από όλες τις απειλές που εκτόξευσε.

Απομένει όμως να επιβεβαιωθούν όλα αυτά. Δυστυχώς δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου βέβαιοι, ούτε βραχυπρόθεσμα, ούτε, ακόμα περισσότερο, μακροπρόθεσμα. Γιατί, ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι ένα μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά εντάσσεται στη γενικευμένη εκστρατεία που ξεκίνησαν το 2003 οι Νεοσυντηρητικοί εναντίον του αραβομουσουλμανικού κόσμου και έχει τώρα διευρυνθεί σε εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας, της Βόρειας Κορέας και, στο βάθος, της Κίνας.

Μακροχρόνια, μόνο η ανάδυση πολύ ισχυρών και ριζοσπαστικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων στον ίδιο τον δυτικό κόσμο, είναι ικανή να σταματήσει την εν τέλει αναπόφευκτη πορεία προς τον παγκόσμιο πόλεμο και την τελική καταστροφή της ανθρωπότητας. Το παρόν οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, αν αφεθεί στην κανονική λειτουργία του, και δεν αλλάξει ριζικά, δεν είναι συμβατό με την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη.

Είχαμε αναφερθεί στο χτεσινό μας άρθρο σε δύο ενθαρρυντικές ενδείξεις από τη συριακή κρίση. Η μία ήταν η αντίσταση που προέβαλλε – και εξακολουθεί να προβάλλει – ο αμερικανικός στρατός στην ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της κρίσης στη Συρία και στον κίνδυνο Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που εμπεριέχει, σύμφωνα με τον ίδιο τον στρατηγό Ντάμφορντ, αρχηγό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, οποιαδήποτε αμερικανική επέμβαση στη Συρία.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ο Υπουργός ‘Αμυνας Ματίς ήταν ο μόνος στη σύσκεψη του Λευκού Οίκου που είχε το θάρρος να αντισταθεί στα σχέδια του Μπόλτον, του κατ’ εξοχήν ανθρώπου των Νεοσυντηρητικών και του Νετανιάχου στην Ουάσιγκτων.

Να επισημάνουμε ότι ο Αμερικανός Υπουργός Αμυνας, στρατηγός Ματίς είναι ένας από τους ελάχιστους αξιωματούχους σε όλο τον δυτικό κόσμο, που διατηρεί την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό του. Εξακολουθεί να λέει ότι δεν έχει αποδείξεις για τη χρήση χημικών από τον Ασαντ! Ολοι σχεδόν οι άλλοι λένε τα πιο απίθανα και αυταπόδεικτα ψέματα με χαρακτηριστική άνεση και ευκολία.

Η δεύτερη ελπίδα που διατυπώσαμε ήταν ότι, οι άμεσες απειλές εναντίον του και η επιδείνωση των σχέσεων με τη Μόσχα, θα έκαναν το Ισραήλ να σκεφτεί, για λόγους επιβίωσης, πιο ορθολογικά.

Ο κ. Νετανιάχου είναι στον ηγετικό πυρήνα των Νεοσυντηρητικών, του διεθνούς «Κόμματος του Πολέμου» που χρησιμοποιεί η Αυτοκρατορία για να κλιμακώσει τους πολέμους. Είναι επίσης ο πολιτικός με τη μεγαλύτερη επιρροή σε όλο το δυτικό σύστημα.  Δεν αποφασίζει μόνος του για το αν θα πάει ο κόσμος σε παγκόσμιο πόλεμο ή όχι, αλλά είναι ένα από τα πρόσωπα που μπορούν να έχουν καθοριστική επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα.

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πως σκέφτονται οι ισραηλινοί ιθύνοντες. Σύμφωνα όμως με πληροφορίες από καλά ενημερωμένους παρατηρητές σε δυτικές πρωτεύουσες η εισήγηση των Ισραηλινών και των φίλων τους στην Ουάσιγκτων προς τον Τραμπ ήταν για μια πολύ πιο εκτεταμένη επίθεση, από αυτή που έγινε τελικά.

Είναι πρόωρο να βγάλει κανείς συμπεράσματα. Εντούτοις, αν το Ισραήλ δεν αλλάξει ριζικά τα μυαλά του, θα παραμείνει πάντα μεγάλος ο κίνδυνος να πάει και το ίδιο και όλοι μας σε καταστροφή. Αλλά δεν φαίνεται να το καταλαβαίνει, όσο κι αν είναι απίστευτο, για έναν λαό να μη διδάσκεται απολύτως τίποτα από τα παθήματα όσων προσπάθησαν να τον καταστρέψουν!

Επί είκοσι χρόνια, στελέχη των Ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας και των ενόπλων δυνάμεων έδωσαν απελπισμένο αγώνα να σταματήσουν τον Νετανιάχου από το να προκαλέσει πόλεμο στο Ιράν και τον κατηγόρησαν επανειλημμένα για «φασιστικοποίηση» της ισραηλινής κοινωνίας και του κράτους.

‘Εχασαν. και σήμερα όλη η ηγεσία των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών ασφαλείας ελέγχεται από ανθρώπους του Νετανιάχου και των απόψεών του. Απομένει όμως και πάλι να δούμε αν ο Ορθολογισμός δεν θα βρει έναν τρόπο να διεισδύσει εκεί μέσα και πως θα τον βρει.

Το δυσάρεστο και ανησυχητικό είναι ότι η αντιρωσική υστερία έχει τώρα διαποτίσει τόσο πολύ τους αρμούς όλου του δυτικού συστήματος, που μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδους παραλογισμούς.

Το επίσης τρομερά ανησυχητικό είναι η προχωρημένη διαδικασία αποβλάκωσης της ανθρωπότητας από τα ΜΜΕ, όσο ποτέ άλλοτε στα χέρια του Χρηματιστικού Κεφαλαίου και πολιτικούς που ελέγχονται και διορίζονται, αν δεν κατασκευάζονται πλέον εξ υπαρχής από την Αυτοκρατορία.

Δείτε τον Μακρόν, τον πρώην τραπεζίτη των Ρότσιλντ που έγινε Πρόεδρος της Γαλλίας. Χωρίς ίχνος συναισθήματος αραδιάζει χωρίς ίχνος ντροπής τα πιο απίστευτα ψέμματα, ισχυριζόμενος ότι έχει τις αποδείξεις για τα χημικά που έρριξε ο ‘Ασαντ. Συγκρίνετέ τον με τον Σιράκ και τον Βιλπέν ακόμα, για να μη πάμε πιο πίσω, στον Μιτεράν ή στον Ντε Γκωλ.

Πολεμος και “Επικοινωνια”: Τι πραγματικα συμβαινει στη Βενεζουελα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
6 Μαρτίου 2018

Από την εκστρατεία της Διαφάνειας (γκλάσνοστ), που συνέβαλε αποφασιστικά στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, έως το μπαράζ του γερμανικού τύπου κατά της Ελλάδας, το 2009-10, που συνέβαλε στα Μνημόνια και τις Δανειακές, ο «πόλεμος των ιδεών» συνιστά κύριο τμήμα κάθε μορφής πολέμου. Πριν από όλες τις στρατιωτικές επεμβάσεις, είχαμε πάντα καταιγισμό αρνητικών δημοσιευμάτων εναντίον των χωρών που εκπρόκειτο να πληγούν (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη κ.ο.κ.) Συνήθως οι εκστρατείες αυτές δεν είναι ολότελα αυθαίρετες, ούτε στηρίζονται μόνο ή κυρίως σε ψέμματα, χωρίς να λείπουν κι αυτά. Για να είναι αποτελεσματικές στηρίζονται κυρίως σε αληθινά στοιχεία, δυσανάλογα όμως και εκτός πλαισίου προβεβλημένα και στην αποσιώπηση άλλων.

Αυτά συνέβαιναν πάντα, γιατί οι ιδέες αποκτούν υλική δύναμη υιοθετούμενες από τους ανθρώπους. Η εισαγωγή όμως της ιδιωτικής τηλεόρασης, η υπερσυγκέντρωση των Μέσων στα χέρια του χρηματιστικού κεφαλαίου, η εμφάνιση του ‘Ιντερνετ, η φανταστική έκρηξη της κυβερνητικής, των big data και μορφών κυβερνοπολέμου και κυβερνοελέγχου, άλλαξε ριζικά τα δεδομένα. ‘Εχει γίνει πια πολύ δύσκολο, σχεδόν αδύνατο, όχι μόνο στους απλούς πολίτες, αλλά ακόμα και σε πεπειραμένους δημοσιογράφους να σχηματίσουν αντικειμενική άποψη για σοβαρά θέματα.

Πάρτε για παράδειγμα την Βενεζουέλα. Τον τελευταίο χρόνο, η παγκόσμια κοινή γνώμη «υπερενημερώνεται» για την κατάσταση στη χώρα, βομβαρδιζόμενη σχεδόν μόνο με αρνητικά δημοσιεύματα. Αντίθετα, πολύ σοβαρές εξελίξεις σε μεγάλες χώρες της περιοχής (Αργεντινή, Βραζιλία, Μεξικό), ούτε καν αναφέρονται.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Καράκας αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα μετά τον θάνατο του Ούγκο Τσάβες, τη μείωση των τιμών του πετρελαίου, την επιβολή  και την εντατικοποίηση των προσπαθειών της Ουάσιγκτων για την ανατροπή του Μαδούρο και την επιβολή κυρώσεων. Τα προβλήματα της Βενεζουέλας αντανακλούν πιθανώς, υποστηρίζουν οι καλύτεροι γνώστες της χώρας, τόσο τις εξωτερικές πιέσεις, όσο και σοβαρά στρατηγικά προβλήματα του «Τσαβισμού».

Αλλά αντιμετωπίζει όντως η Βενεζουέλα την «ανθρωπιστική κρίση», που μας περιγράφει ο διεθνής τύπος; Δεν έχουν να φάνε οι πολίτες της;

«Δεν θα έλεγα κάτι τέτοιο. Θεωρώ άλλωστε ότι όροι όπως ανθρωπιστική κρίση συχνά χρησιμοποιούνται για να προετοιμάσουν και να δικαιολογήσουν επιχειρήσεις ανατροπής καθεστώτων. Η Βενεζουέλα αντιμετωπίζει ασφαλώς μεγάλα προβλήματα, γιατί έχει γίνει στόχος οικονομικού πολέμου, αλλά δεν αντιμετωπίζει ανθρωπιστική κρίση», λέει ο ‘Αλφρεντ Ντε Ζάγιας. Και μας δίνει ένα παράδειγμα του τι εννοεί, αναφερόμενος στην απόφαση της Κολομβίας να μπλοκάρει τις εξαγωγές φαρμάκων για την ελονοσία στη Βενεζουέλα, παρά την επιδημία στην Αμαζονία. Το Καράκας αναγκάστηκε να εισάγει τα φάρμακα από τους Ινδούς.

Ο Ντε Ζάγιας είναι ο Γραμματέας της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ. ‘Ενας από τους γνωστότερους και διαπρεπέστερους νομικούς παγκοσμίως, ασχολήθηκε και με το κυπριακό. Συνυπογράφει έκθεση δέκα επιφανών διεθνών νομικών που συνιστά συντριπτική κριτική του σχεδίου Ανάν.

Ο κ. Ζάγιας βρέθηκε πρόσφατα στη Βενεζουέλα ως ανεξάρτητος εμπειρογνώμων του ΟΗΕ. Το πιο εντυπωσιακό, μας λέει, είναι ότι, όπου έχω πάει, έρχονται τα διεθνή μέσα, όπως οι Νιού Γιορκ Τάιμς ή το BBC, να μου ζητήσουν τις διαπιστώσεις και τα συμπεράσματά μου. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας αδιαφόρησαν παντελώς.

‘Ισως όμως τον λόγο τον τον ξέρει ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών. Μιλώντας πρόσφατα, στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, προέβλεψε ότι πιθανώς θα γίνει πραξικόπημα στη Βενεζουέλα και συνέστησε, «αστειευόμενος», στον Μαδούρο να αναζητήσει άσυλο στην Κούβα. Πρόσθεσε ότι δεν έχει καμία πληροφορία, όμως συνηθίζονται τα πραξικοπήματα στις χώρες της Λατινικής Αμερικής που «δεν πάνε καλά». Ο Γερουσιαστής Μαρκ Ρούμπιο  δεν περιορίστηκε σε προφητείες. Κάλεσε δημοσίως τον στρατό να ανατρέψει τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας.

O Χόρχε Αλμέιντα, από τους γνωστότερους και πιο κριτικούς διανοούμενους της λατινοαμερικανικής αριστεράς, αρθρογράφος στη μεξικάνικη εφημερίδα Jornada, αναγνωρίζει τη σοβαρότητα των απειλών «από τους Γιάνκηδες», δεν είναι όμως επιεικής και με το καθεστώς. Σε αντίθεση με τον Τσάβες, υποστηρίζει, ο Μαδούρο χρησιμοποιεί την υποστήριξη των εργαζομένων για να διατηρήσει και όχι για να αλλάξει το στάτους κβο. Το κυβερνών Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας (PSUV) είναι ένας υπερσυγκεντρωτικός γραφειοκρατικός μηχανισμός, χωρίς δημοκρατική εσωτερική ζωή, όργανο διακυβέρνησης που, το πολύ πολύ που μπορεί να κάνει, είναι εκλογικές εκστρατείες.

Ο Μαδούρο, μας λέει ο Αλμέιντα, έδειξε τακτικές πολιτικές ικανότητες κερδίζοντας τις τελευταίες εκλογές και σταθεροποιώντας τη θέση του, όμως η οικονομική κατάσταση παραμένει πολύ άσχημη και 400.000 Βενεζουελάνοι έχουν φύγει από τη χώρα. Παρόλες τις σχετικές πολιτικές επιτυχίες του, που οφείλονται στην επιθυμία του πληθυσμού να μην επιστρέψει στο παρελθόν, το καθεστώς θα παραμείνει πάντα τρωτό απέναντι στις διαφοροποιήσεις του κοινωνικού και του πολιτικού τοπίου εσωτερικά και διεθνώς. Η Βενεζουέλα, πιστεύει, είναι «άρρωστη» από απουσία δημοκρατίας στο κόμμα, τα συνδικάτα, τη βάση. Μόνο η ενεργός συμμετοχή των εργαζομένων και ο λαϊκός έλεγχος θα μπορούσαν να τη «θεραπεύσουν», σταθεροποιώντας κατά τρόπο ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο μια εξουσία που θάμπαινε σε έναν «σοσιαλιστικό» δρόμο.

Δελτιο «ακραιων πολεμικων φαινομενων» στη Μεση Ανατολη – λογος και για χρηση πυρηνικων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
1 Μαρτίου 2018

Έχουμε επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι τα όσα συμβαίνουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στην Κύπρο, με το Μακεδονικό, ακόμη και με τα Μνημόνια και τις Δανειακές δεν είναι εξελίξεις που παράγονται κυρίως στην περιοχή μας, εξ αιτίας της πρωτοβουλίας «παικτών» όπως η ελληνική κυβέρνηση, η Τουρκία ή η Κύπρος, αλλά αντανακλούν τον μεγάλο Πόλεμο της Αυτοκρατορίας για τον έλεγχο του Πλανήτη.

Μόνο αν δούμε την περιοχή μας από έξω προς τα μέσα, από πάνω προς τα κάτω, υπάρχει πιθανότητα να αντιληφθούμε τι γίνεται. ‘Οσο τη βλέπουμε ως Ελλάδα vs Τουρκία, ‘Ελληνες vs. Σλαβομακεδόνες κλπ. όχι μόνο δεν θα καταλάβουμε τίποτα, αλλά κινδυνεύουμε να μας χρησιμοποιήσουν για αλλότριους σκοπούς.

Ο ταύρος βλέπει το κόκκινο πανί και ορμάει. Αλλά ο ταυρομάχος που το κουνάει μπροστά του τον σκοτώνει στο τέλος. Γι’ αυτό και θεωρήσαμε σήμερα σκόπιμο να ρίξουμε μια ματιά στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή, της οποίας, υπό μία έννοια, είμαστε τμήμα, μαζί με την Κύπρο και την Τουρκία.

Αντί να αραιώνουν, πυκνώνουν διαρκώς τα ανησυχητικά «σύννεφα» πάνω από τη Μέση Ανατολή, με την κατάσταση να παραμένει εκρηκτική μεταξύ Τούρκων και Κούρδων,  ενώ γίνονται συχνότερες οι προειδοποιήσεις για νέο πόλεμο στον Λίβανο, ακόμα και για ενδεχόμενη χρήση, προοπτικά, τακτικών πυρηνικών όπλων στην περιοχή.

Η Βυρηττός παραχώρησε σε ένα κονσόρτσιουμ όπου συμμετέχουν και ρωσικές εταιρείες δικαιώματα ερευνών σε «οικόπεδα» που διεκδικεί και το Ισραήλ. Παράλληλα, άρχισε συνομιλίες με τη Μόσχα για παραχώρηση διευκολύνσεων στον ρωσικό στόλο. Η σύρραξη Ιράν-Ισραήλ, που άρχισε να γίνεται πραγματικότητα στη Συρία, σταμάτησε μεν, λέγεται με παρέμβαση Πούτιν, αλλά το ιρανικό είναι έτοιμο να ξανανοίξει ανά πάσα στιγμή.

Όλο και περισσότερο , οι τοπικές συγκρούσεις τείνουν να προσλάβουν χαρακτήρα αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ρωσίας, προς το παρόν, ευτυχώς, μόνο δι’ αντιπροσώπων. Μόνο ο Μακρόν επιχειρεί ορισμένους ελιγμούς αποκλιμάκωσης της αμερικανο-ρωσικής σύγκρουσης, παίρνοντας σαφείς αποστάσεις από την εξωτερική πολιτική των Σαρκοζί και Ολλάντ, που ταύτισαν το Παρίσι, με τους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς και τον Νετανιάχου, πρωταγωνίστησαν στις επεμβάσεις σε Λιβύη και Μάλι και επανέφεραν τη Γαλλία πλήρως στο ΝΑΤΟ. Σε αντίθεση όμως με τους νεοσυντηρητικούς και το Ισραήλ που έχουν πολύ ξεκάθαρη στρατηγική, οι διαφωνούντες περιορίζονται συχνά να διαμαρτύρονται, με αποτέλεσμα να χάνουν τελικά, με τον ίδιο τρόπο που έχασαν οι στρατηγοί των Αθηναίων από τον Αλκιβιάδη, στην συνέλευση που αποφάσισε την εκστρατεία στη Σικελία.

Άλλωστε, η αμερικανο-ρωσική αντιπαράθεση τείνει τώρα να λάβει παγκόσμιο χαρακτήρα, αγγίζοντας όλο και περισσότερα μέτωπα των διεθνών σχέσεων. Μόλις προχτές, η Exxon ανακοίνωσε ότι διακόπτει τη συνεργασία της με τη Ρωσία.

Στον διεθνή τύπο δημοσιεύτηκαν το τελευταίο διάστημα πληροφορίες για «μυστική συνάντηση» πέντε κρατών για το μέλλον της Μέσης Ανατολής στις αρχές Ιανουαρίου. Αν οι πληροφορίες αληθεύουν, στη συνάντηση συμμετείχαν εκπρόσωποι Γαλλίας, ΗΠΑ, Βρετανίας, Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας και συζητήθηκε, μεταξύ άλλων. και το ενδεχόμενο ενός τουρκο-κουρδικού πολέμου. Η συνάντηση έγινε προτού ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον ανακοινώσει τη δημιουργία μεγάλης δύναμης στη Βόρειο Συρία, οδηγώντας το Κρεμλίνο να παράσχει ανοχή, όπως όλα δείχνουν, στην τουρκική επέμβαση.

Σε συνέντευξη προς το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Σπούτνικ, ο πρώην Πρέσβης της Τουρκίας σε Λιβύη και Συρία Uluç Özülker, υποστήριξε ότι οι πέντε συζήτησαν την αλλαγή συνόρων στη Μέση Ανατολή και τη διαίρεση της Συρίας σε σφαίρες επιρροής, στα πλαίσια νέας μεσανατολικής στρατηγικής. Οι λεπτομέρειες της συνάντησης διέρρευσαν από σημειώσεις του Βρετανού Πρέσβη και, όπως είπε ο Τούρκος διπλωμάτης, η συνάντηση μοιάζει να είναι τμήμα μόνιμων διαβουλεύσεων των πέντε, οι οποίοι συζήτησαν αν πρέπει να εντάξουν στο σχήμα την Αίγυπτο, τη Γερμανία και την Τουρκία, με την τελευταία να θεωρείται προβληματική για συμμετοχή λόγω του κουρδικού.

Ο αμερικανός αντιπρόσωπος υπογράμμισε την ανάγκη να εξασφαλισθεί μόνιμη παρουσία των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων στη Συρία. Την πρόθεση των ΗΠΑ να παραμείνουν επ’ αόριστον εκεί, παρόλο που επετεύχθη σχεδόν η νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους, επιβεβαίωσαν με πρόσφατες επιστολές τους προς το Κονγκρέσο και αξιωματούχοι του Σταίητ Ντηπάρτμεντ και του Πενταγώνου. Στις επιστολές υπογραμμίζεται ότι, η επ’ αόριστον παρουσία αμερικανικών στρατευμάτων στη Συρία και το Ιράκ, ακόμη και μετά τη νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους, είναι απαραίτητη κατά του Ιράν και της Χεζμπολά, και νόμιμη κατά το διεθνές δίκαιο, για σκοπούς αυτοάμυνας από ενδεχόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις. Στη Συρία, υπενθυμίζουμε, έχουν αναπτυχθεί 2.000 Αμερικανοί στρατιώτες, στα πλαίσια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», χωρίς να υπάρχει πρόσκληση της συριακής κυβέρνησης ή απόφαση του ΟΗΕ.

Στη συνάντηση, κατά τον Τούρκο διπλωμάτη, οι ΗΠΑ εξήγησαν ότι μία από τις βασικές επιδιώξεις τους ήταν η ανακοπή της γεωπολιτικής ενίσχυσης του Ιράν. Η σχετική επιτυχία της ρωσικής διπλωματίας με τις συνομιλίες σε Αστάνα και Σότσι για το συριακό ενοχλεί την Ουάσιγκτων, πρόσθεσε, που θέλει να τις υπονομεύσει, επαναφέροντας τις διαβουλεύσεις στο πλαίσιο της Γενεύης.

Όπως δήλωσε στο ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων ο κ. Οzülker, στη συνάντηση των πέντε συζητήθηκαν τα εξής τέσσερα ζητήματα: α) η ανάπτυξη πυρηνικών όπλων μικρού μεγέθους, που θα μπορούσαν να ανοίξουν το δρόμο στη χρήση τέτοιων όπλων σε περιφερειακές συγκρούσεις. Το θέμα αυτό έθεσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία του ο Αμερικανός αντιπρόσωπος, β) η λήψη μέτρων κατά της Ρωσίας και άλλων χωρών που θεωρούνται απειλή για το ΝΑΤΟ, γ) το ζήτημα μιας ενδεχόμενης αύξησης των ισραηλινών επιθέσεων κατά του Ιράν,  δ) το κουρδικό και οι επιπτώσεις του στις τουρκο-αμερικανικές εντάσεις.

Επιπρόσθετα, συνέχισε ο Τούρκος διπλωμάτης, οι πέντε υπογράμμισαν την πιθανότητα αρχής ιρανο-ισραηλινής και τουρκο-κουρδικής σύρραξης. Nα σημειωθεί ότι και οι δύο αυτές «πιθανότητες» άρχισαν να γίνονται πραγματικότητες στη Συρία, στο διάστημα που μεσολάβησε από τη σύσκεψη των πέντε.

Στη σύσκεψη, οι πέντε επεξεργάστηκαν επίσης σχέδια διανομής της συριακής επικράτειας.

Δίνοντας τη δική του γνώμη για τα όσα τεκταίνονται, ο Uluç Özülker δήλωσε στο Σπούτνικ ότι η σύσκεψη των πέντε δείχνει ότι οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή ενδέχεται να διευρυνθούν γεωγραφικά και να αγγίξουν τελικά την Τουρκία. Στο μέλλον, τόνισε, η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί, και η αντιπαράθεση των ισχυρών παικτών, όπως η Ρωσία και οι ΗΠΑ, να ξεφύγει από τη Συρία και να επεκταθεί στο σύνολο της Μέσης Ανατολής. ‘Όλα όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή δείχνουν ότι η Τουρκία πρέπει να είναι πολύ προσεκτική στο τι κάνει, κατέληξε ο Τούρκος διπλωμάτης.

Oξυνεται Απειλητικα η Ενταση Μεταξυ των Μεγαλων Δυναμεων Με Αγνωστη Εκβαση

 

M.K. Bhadrakumar, Indian Punchline, 20-1-18

[Το κατωτέρω άρθρο, πεπειραμένου Ινδού διπλωμάτη και οξυδερκούς γεωπολιτικού αναλυτή διεθνούς αναγνώρισης, που επισημαίνει  και καταγράφει συγκλίνοντα στοιχεία μιας  ραγδαίας ροπής προς άμεσες και εκρηκτικές συγκρουσιακές αντιπαραθέσεις μεγάλων δυνάμεων σε διάφορα μέτωπα -με την χρήση και πυρηνικών όπλων να περιλαμβάνεται στα ενδεχόμενα- θα μπορούσε να είχε γραφτεί ειδικά για ΄Ελληνες αναγνώστες. Επειδή έρχεται ως πύρινο βέλος προειδοποίησης σε εγκεφάλους που αυτήν ακριβώς την περίοδο παίζουν  με εγκληματική ελαφρότητα  τα προσωπικά τους ρέστα στην ρουλέτα της διεθνούς αναμέτρησης, με κίνδυνο να οριστικοποιήσουν και την Ελλάδα στον χάρτη ενός πυρηνικού ενδεχομένως  Αρμαγεδδώνα.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

 

Συμπληρώνεται χρόνος αφ’ ότου ο Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε την προεδρία των ΗΠΑ. Η δημοτικότητά του στο εσωτερικό έχει πέσει στο ναδίρ, κάπου στο 30%. Παράλληλα η διεθνής αποδοχή της αμερικανικής ηγεσίας κατρακύλησε στο χαμηλότερο επίπεδο της εικοσαετίας.

Η μέση έγκριση του Τραμπ στο 30% είναι πιο κάτω και από το 34% της δεύτερης θητείας του Τζωρτζ Μπους. Και η μέση απόρριψη της αμερικανικής ηγεσίας βρίσκεται στο 43%.

Η τελευταία δημοσκόπηση Γκάλοπ αποκαλύπτει πως χώρες παραδοσιακά θεωρούμενες ως σύμμαχοι και εταίροι των ΗΠΑ έχουν τώρα αρνητική γνώμη για την Αμερική. Η Ινδία είναι μεταξύ των χωρών όπου η εκτίμηση για την Αμερική έχει πέσει.

Περιέργως ωστόσο, η Ρωσία είναι μια από την χούφτα των χωρών –μαζί με το Ισραήλ και την Λευκορωσία- όπου η το ποσοστό έγκρισης των ΗΠΑ σημείωσε άνοδο με τον Τραμπ. Αυτό πρέπει να οφείλεται στην ανακούφιση πως οποιοσδήποτε είναι καλύτερος από την Χίλαρυ Κλίντον. Κατά το μεγαλύτερο μέρος της περσινής χρονιάς οι Ρώσοι πίστευαν πως ο Τραμπ είναι καλός άνθρωπος για τις αμερικανο-ρωσικές σχέσεις, αν και ανήμπορος να εφαρμόσει την δική του ρωσική πολιτική.

Η ειρωνική πραγματικότητα είναι πως οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις χειροτέρεψαν περισσότερο στην προεδρία του Τραμπ. Το 2017 έληξε πράγματι με την Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας που εξήγγειλε ο Τραμπ να χαρακτηρίζει την Ρωσία ως στρατηγικό αντίπαλο και με την Ουάσιγκτον να περνά τον Ρουβίκωνα -με την αποστολή ισχυρών αντιαρματικών και αντιαεροπορικών πυραύλων στην Ουκρανία. (Επιπλέον, ο υπουργός των Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον, σε μια σκληρή ομιλία του στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ  την Τετάρτη, είπε ότι ο αμερικανικός στρατός θα παραμείνει στην Συρία επ’ αόριστον.) Μήπως η ρωσική οιωνοσκοπία έπεσε τραγικά έξω; Ναι και όχι, ίσως. Είναι πιθανό ότι τα θερμά λόγια του υποψήφιου Τραμπ στον Πρόεδρο Πούτιν να δημιούργησαν τόσο εσφαλμένες εντυπώσεις στην Μόσχα ώστε ακόμη και το γεγονός ότι το επιτελείο εθνικής ασφάλειας της νέας αμερικανικής κυβέρνησης γέμισε από σκληροπυρηνικούς έναντι της Ρωσίας –Ρεξ Τίλερσον, Τζέιμς Μάτις, Η. ΜακΜάστερ- παραβλέφτηκε από τους Ρώσους. Επίσης η Μόσχα έλπιζε απέλπιδα ότι η κατρακύλα στις σχέσεις των δύο χωρών δεν θα συνεχιζόταν επ’ άπειρο.

Όλα όμως δείχνουν ότι οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις μόνο περισσότερη χειροτέρευση θα έχουν το 2018. Σε λίγες μέρες μάλιστα, στις 29 του μηνός το αργότερο, η κυβέρνηση Τραμπ αναμένεται να παρουσιάσει στο Κογκρέσο ένα κατάλογο ισχυρών Ρώσων επιχειρηματιών με στενούς δεσμούς με το Κρεμλίνο ( την αποκαλούμενη Λίστα του Κρεμλίνου), που θα είναι μια νέα σειρά οικονομικών κυρώσεων. Αυτή τη φορά η Μόσχα μπορεί να απαντήσει με αντίποινα και ν’ ακολουθήσει νέος κύκλος κυρώσεων. Επιπλέον το 2018 είναι χρόνος εκλογών τόσο στη Ρωσία όσο και στις ΗΠΑ και οι έρευνες του Κογκρέσου για την ρωσική επέμβαση και η έκθεση της έρευνας για την λεγόμενη «συνέργεια του Τραμπ» με τη Ρωσία θα δηλητηριάσουν περισσότερο την ατμόσφαιρα.

Οι δυο χώρες κατολισθαίνουν σταθερά σε μια μόνιμη συγκρουσιακή σχέση για το ορατό μέλλον. Οι πρόσφατοι οξείς διαξιφισμοί τους στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών απηχούν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η ρωσική πολιτική μπορεί επίσης να σκληρύνει, καθώς  αρχίζει να προσαρμόζεται αναγκαστικά στην νέα συγκρουσιακή πραγματικότητα. (Η ετήσια πρες-κόνφερενς του υπουργού των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ στις 15 Ιανουαρίου για την ρωσική εξωτερική πολιτική έδινε την εντύπωση πως η Μόσχα στήνει οχυρώσεις εν όψει μακρών εχθροπραξιών.)

Ένα απότοκο αυτής της εξέλιξης θα εκδηλωθεί με την πρωτοβουλία της Ρωσίας για την ενίσχυση της συμμαχίας της με την Κίνα και την αναβάθμισή της στο νέο ποιοτικό επίπεδο της κοινής στρατηγικής. Το πρακτορείο ΤΑΣΣ μετέδωσε την Πέμπτη ότι η Ρωσία άρχισε την παράδοση του πυραυλικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400 στην Κίνα. Αυτό καθιστά την Κίνα πρώτη χώρα αποδέκτη των          S-400. Η Ρωσία ήδη εφοδιάζει την Κίνα με τα προηγμένα καταδιωκτικά S-35. Οι Φινάνσιαλ Τάϊμς έγραψαν αυτή την εβδομάδα ότι η κινεζική εταιρεία διαστημικών εκτοξεύσεων διαπραγματεύεται συμφωνία με την κορυφαία ρωσική κατασκευάστρια πυραύλων NPO Energomash για την προμήθεια τεχνολογίας του κινητήρα –απόδειξη της αυξανόμενης  αεροδιαστημικής συνεργασίας των δύο χωρών.

Κατά τους Φινάνσιαλ Τάιμς, ο κινητήρας RD-180 της Energomash  απολαμβάνει τέτοιας φήμης ώστε χρησιμοποιείται από τις ΗΠΑ για τις δικές τους εκτοξεύσεις δορυφόρων, σε μια περίεργη εξαίρεση από της κυρώσεις της Ουάσιγκτον σε βάρος της Ρωσίας… Ενώ ο  RD-180 προορίζεται για κοινούς πυραύλους, προφανώς προσφέρεται και για στρατιωτικές εφαρμογές, όταν η Κίνα αναπτύσσει μια νέα γενεά βαλλιστικών πυραύλων, μεταξύ των οποίων «εκτελεστές αεροπλανοφόρων», προορισμένων για την καταβύθιση πλοίων. Η μητρική εταιρεία της  Great Wall Industry, η China Aerospace Science and Technology Company (CASC ) είναι η μεγαλύτερη κινεζική βιομηχανία παραγωγής Διηπειρωτικών Βαλλιστικών Πυραύλων… Ο κινητήρας RD-180 είναι τριπλάσιας ισχύος από τον πιο προηγμένο κινητήρα της Κίνας, τον YF-180 που χρησιμοποιείται στους πυραύλους «Μακράς Πορείας» της τελευταίας γενεάς. Ο RD-180 θα βοηθήσει την Κίνα στην επιτάχυνση της ανάπτυξης των δικών της συστημάτων εκτόξευσης.

Οι Φινάνσιαλ Τάϊμς δημοσίευσαν επίσης αυτή την εβδομάδα ρεπορτάζ με τίτλο «Οι ΗΠΑ θέτουν την Ρωσία και την Κίνα σε πρώτη προτεραιότητα της αμυντικής πολιτικής τους». Το δημοσίευμα ανέφερε ότι η νέα αμυντική στρατηγική που θα ανακοινώσει το Πεντάγωνο το Σαββατοκύριακο «θα υιοθετεί ως κορυφαία προτεραιότητα μια περισσότερο επιθετική στάση εναντίον της Κίνας και της Ρωσίας».

Σε άλλο ρεπορτάζ, για την Επισκόπηση του Πυρηνικού Προγράμματος τους Πενταγώνου, το Νιούσγουηκ αποκάλυψε προ ημερών ότι οι ΗΠΑ αναπτύσσουν δυο νέα «χαμηλής-απόδοσης» πυρηνικά όπλα, τα οποία «θα αυξήσουν τις επιλογές προληπτικής χρήσεως αποτροπής, ενώ θα εισαγάγουν την αμφισημία ως πυρηνική στρατηγική».

Με απλά λόγια, μια ακούσια πυρηνική σύρραξη μπορεί να είναι στα ενδεχόμενα της αυξανόμενης έντασης μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.

Δείτε ακόμα

Κινδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!

Πυρηνικα και Κλιμα: Οι «διδυμες» απειλες

A Korean military conflict could mean World War III, says Citi’s top political analyst

Το μονο εξυπνο πραγμα που μπορει να κανει ο Τσιπρας στο Μακεδονικο

«Στα 1914 και στα 1918, είδαμε πως πάρθηκαν οι ιστορικές
αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη, όχι σύμφωνα με τη
λογική κι απ’ τους υπεύθυνους, αλλά από άτομα που τα
κάλυπτε η σκιά, από άτομα με τον πιο αμφίβολο χαρακτήρα,
και με πολύ περιορισμένη διανοητικότητα. Κάθε μέρα
διαπιστώνουμε ακόμα πως, στο διφορούμενο και συχνά
εγκληματικό παιχνίδι της πολιτικής, όπου οι λαοί εμπιστεύονται,
εύπιστα πάντα, τα παιδιά τους και το μέλλον τους, δεν
υπερισχύουν οι άνθρωποι με τις πλατιές και ηθικές ιδέες, αλλά
αυτοί οι επαγγελματίες παίκτες, που τους αποκαλούμε
διπλωμάτες – αυτοί οι καλλιτέχνες με τα γρήγορα χέρια, με τα
κούφια λόγια και με τα ψυχρά νεύρα».
Στέφαν Τσβάιχ, «Ιωσήφ Φουσέ»

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

To πιο έξυπνο πράγμα και το καλύτερο για τη χώρα (και για την ίδια) που θα μπορούσε να κάνει αυτή τη στιγμή, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, η ελληνική κυβέρνηση θα ήταν να βρει έναν κομψό τρόπο να «προσγειώσει» το μακεδονικό που, ανοήτως και ιδιοτελώς άνοιξε, για να ικανοποιήσει τους Αμερικανούς, νομίζοντας ότι αυτό θα της αποφέρει πολιτικά οφέλη. ‘Όχι γιατί θα ήταν άσχημα να βρεθεί μια ικανοποιητική λύση σε αυτό το ζήτημα, αλλά γιατί δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε οι αντικειμενικές, ούτε οι υποκειμενικές δυνατότητες να λυθεί τώρα. Αντίθετα, με τον τρόπο που το χειρίζεται η κυβέρνηση κινδυνεύει να οδηγήσει, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αφενός σε μια εθνική ήττα, που θα έρθει μάλιστα να προστεθεί στην ήττα του 2015, αφετέρου σε ευρύτερη αποσταθεροποίηση.

Είναι πάρα πολύ μεγάλες οι παγίδες που κρύβει η υπόθεση του μακεδονικού, και για μας, και για την όλη κατάσταση στα Βαλκάνια, ακόμα και για τη σταθερότητα του γειτονικού κράτους, παγίδες που μόνο μερικές μπορούμε τώρα να φανταστούμε, και που υπερβαίνουν στην πραγματικότητα τις δυνατότητες του ελληνικού πολιτικού και κρατικού συστήματος να τις διαχειρισθεί. Η κατάσταση στα Βαλκάνια εμπλέκεται άμεσα με μία βαρειά αυτοκρατορική στρατηγική, την περικύκλωση της Ρωσίας, αλλά επίσης επηρεάζει την κρίση της ΕΕ, ενώ δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον άγριο εμφύλιο που έχει ξεκινήσει στο εσωτερικό του Imperium, μεταξύ του κόμματος των παγκοσμιοποιητών τύπου Φουκουγιάμα και των οπαδών του Διαρκούς Πολέμου και Χάους τύπου Χάντιγκτον.

Εκτός βεβαίως αν η κυβέρνηση μπορεί,  πρώτον, να φέρει πραγματικά μια λύση που να ακυρώνει τον σλαβομακεδονικό αλυτρωτισμό στην πραγματικότητα, στη γραμμή δηλαδή του Βουκουρεστίου του 2008, όχι μια «λύση-φερετζέ», όπως αυτή που οι πληροφορίες τη φέρουν να διαπραγματεύεται. Και δεύτερον αν μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό για την ορθότητά της. Γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μια νέα εθνική ήττα, ή ακόμα και η αίσθηση μιας τέτοιας ήττας. Και τρίτον, αν μπορούν και τα Σκόπια να δεχθούν μια τέτοια λύση, χωρίς να διαλυθούν στα εξ ων συνετέθησαν.

Τίποτα δεν δείχνει ότι έχει γίνει η προετοιμασία για κάτι τέτοιο ή ότι είναι σε θέση να το φέρει σε πέρας η ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και τα ίδια τα Σκόπια παραμένουν βαθύτατα διχασμένα.

 

Όταν ο Βούτσης γίνεται οπαδός του Πάγκαλου!

Φαίνεται όμως ότι μάλλον και η ίδια η κυβέρνηση δεν πολυπιστεύει ότι θα βρει ικανοποιητική λύση, για την οποία μάλιστα θα μπορέσει να πείσει τον ελληνικό λαό. Γι’ αυτό και επαναλαμβάνει διαρκώς την αντίθεσή της σε δημοψήφισμα, την ανάγκη του οποίου επιβάλουν και θεμελιώδεις λόγοι δημοκρατίας, αλλά και η ανάγκη να πάρει μια τόσο κρίσιμη απόφαση ο ελληνικός λαός, που θα υποστεί τις συνέπειές της και όχι πολιτικοί που δεν φαίνεται να διαθέτουν μεγάλη ικανότητα να λένε ‘Όχι προς το εξωτερικό.

Και ο μεν κ. Πάγκαλος που δεν έχει κόμπλεξ να εκφράζει την βαθύτατη περιφρόνησή του προς τους άλλους ανθρώπους και τον ελληνικό λαό είναι συνεπής να απορρίπτει το δημοψήφισμα. Ο κ. Βούτσης όμως, που το κόμμα του προκήρυξε δημοψήφισμα πριν δυόμισυ χρόνια; Γιατί δεν θέλει να αποφασίσει ο ελληνικός λαός με δημοψήφισμα για τη χώρα του, για την ιστορία της, για το μέλλον της; ‘Όχι, μας λέει, θα αποφασίσει ο ίδιος, ο κ. Αλέξης, ο κ. Κυριάκος και η κ. Φώφη. Θα αποφασίσουν οι βουλευτές των οποίων προεδρεύει και οι οποίοι ψηφίζουν, χωρίς να ντρέπονται, χιλιάδες σελίδες πρόχειρα μεταφρασμένων κειμένων από τα αγγλικά, τα οποία δεν έχουν διαβάσει, στον μεγαλύτερο εξευτελισμό της έννοιας της δημοκρατίας που έχει σημειωθεί ποτέ παγκοσμίως.

Δεν είναι λίγοι οι φίλοι που έχουν επιφυλάξεις και για τον πολιτικό λόγο που εκφέρουν οι διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική πολιτική, και για ορισμένους από τους «παράγοντες» που έχουν εμφυλλοχωρήσει στις κινητοποιήσεις για το θέμα του ονόματος. Αντιλαμβανόμαστε τις επιφυλάξεις τους και ορισμένες τις συμμεριζόμαστε. Αλλά κρίνουμε ως κατ’ αρχήν πολύ θετικό το ότι μια σημαντική μερίδα του ελληνικού λαού διαθέτει εθνικά αντανακλαστικά και δεν θέλει να αφήσει τις πολιτικές ηγεσίες να δράσουν όπως αυτές νομίζουν, αδιαφορώντας για τη γνώμη των πολιτών. Αν ο ελληνικός λαός αφήσει τους πολιτικούς να καθορίσουν μόνοι τους τη μοίρα της χώρας και του έθνους, μάλλον θα εκλείψουν αμφότερα, όπως πάμε. Πιστεύουμε ότι η Θεσσαλονίκη θα θυμήσει μεθαύριο, με τη δύναμη της διαμαρτυρίας της, στην ελληνική πολιτική τάξη ότι υπάρχει ακόμα ο ελληνικός λαός και πρέπει να τον παίρνει υπόψιν της.

Ελπίζουμε ταυτόχρονα ότι το κίνημα που τώρα αναπτύσσεται θα αποφύγει τις μαξιμαλιστικές ρητορείες χωρίς σκέψη και θα διακριθεί για τη σοβαρότητα και τον ορθολογισμό των επιλογών του. Οι Μιλόσεβιτς, οι Κάρατζιτς, οι Μλάντιτς, μπορεί μεν να είναι συμπαθείς σε ορισμένους, για την αποφασιστικότητα και την πίστη στο έθνος τους, αλλά το κατέστρεψαν, όχι γιατί αντιστάθηκαν, αλλά λόγω του τρόπου που το έκαναν.

Ελπίζουμε επίσης ότι δεν θα επιτρέψει να το εκμεταλλευθούν διάφορες δυνάμεις για αλλότριους σκοπούς και δεν θα εμφανίσει τις παθολογίες και τα εκφυλιστικά φαινόμενα που οδήγησαν τελικά, εκεί που οδήγησαν, το αντιμνημονιακό κίνημα. Ο πατριωτισμός είναι πολύ σοβαρή υπόθεση όπως και η σοβαρότητα και συνέπεια το πιο ουσιώδες εν ανεπαρκεία σε αυτή τη χώρα. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να χρησιμοποιείται ως «πλυντήριο» ανθρώπων που υποστήριξαν αυταρχικά και αντεθνικά καθεστώτα. Ούτε είναι δυνατόν να εκδηλώνεται αλά καρτ. Δεν μπορείς π.χ. να λες ναι σε όλα στους πιστωτές που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα σου, αλλά να κάνεις εθνική αντίσταση προς τους … Σλαβομακεδόνες!

 

Να λυθεί η διαφορά, αλλά πως;

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο από μία άποψη να λυθεί πραγματικά η διαφορά με τα Σκόπια, με ειλικρίνεια και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων και στην ιστορική αλήθεια, και να ανοίξουν νέοι δρόμοι στη συνεργασία μας με τη γειτονική χώρα, που αν κάποιος την απειλεί, μάλλον δεν είναι οι ‘Ελληνες, αλλά Αλβανοί και Βούλγαροι και, κυρίως, οι υπερατλαντικοί «ειρηνοποιοί». Η πΓΔΜ θα μπορούσε να παίξει σπουδαίο ρόλο ως γέφυρα Ελλάδας και Σερβίας.

Αλλά πρέπει να μπορεί να γίνει, να μπορεί να υπάρξει μια δίκαιη και σταθερή λύση. Αλλοιώς θα εξυπηρετήσουμε τους (πολύ κακούς παρεπιπτόντως) σκοπούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, αλλά θα χαλάσουμε μεν ακόμα περισσότερο τελικά τις σχέσεις μας και θα αποσταθεροποιήσουμε την κατάσταση και στα Βαλκάνια, αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, πολύ περισσότερο η λύση βιωθεί ως μία ακόμα εθνική ήττα ή εθνική προδοσία για τον ελληνικό λαό.

Αρνούμενοι το δημοψήφισμα, οι κυβερνώντες θέλουν να απαλλαγούν και από την ανάγκη να αγωνιστούν πολιτικά για να πείσουν  τους ανθρώπους για την ορθότητα της πολιτικής τους κι από την ευθύνη τους γι’ αυτά που κάνουν και λένε. Στερούνται επίσης, με τον τρόπο αυτό, ενός πολύ ισχυρού διαπραγματευτικού όπλου.

Φοβούμεθα ότι η Αθήνα ήδη ολισθαίνει, σύμφωνα τουλάχιστο με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις, σε ένα διπλωματικό Βατερλώ, του οποίου μάλιστα δεν συνειδητοποιεί τις συνέπειες ούτε καν για την ίδια, συζητώντας ένα όνομα (Νέα Μακεδονία) που, αντί να τον ακυρώνει, συνιστά όχημα του σλαβομακεδονικού αλυτρωτισμού, ενώ μοιάζει να έχει αποδεχθεί τη διπλή ονομασία (άλλη στο σύνταγμα, άλλη διεθνώς) και τη χρήση για την εθνότητα, την υπηκοότητα και τη γλώσσα της λέξης «μακεδονική». Μακάρι φυσικά να μας διαψεύσει, είμαστε οι πρώτοι που θα τη χειροκροτήσουμε, αλλά η πολιτεία της σε όλα τα θέματα μέχρι τώρα δικαιολογεί πολύ μεγάλες επιφυλάξεις.

Ακόμα όμως κι αν στο τέλος δεν φτάσει μέχρις εκεί και αναγκαστεί να κάνει πίσω, κινδυνεύει να προκαλέσει μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τα Σκόπια ή να συμβάλλει στην αποσταθεροποίησή τους με όλη αυτή την υπόθεση.

Ο γράφων δεν πιστεύει ότι η απόρριψη της σύνθετης ονομασίας είναι σωστή, γιατί μια τέτοια θέση δεν είναι διεθνώς υπερασπίσιμη, απομονώνει και δεν προωθεί τα συμφέροντα της χώρας. Συχνά στην Ελλάδα, ο φραστικός μαξιμαλισμός προετοιμάζει τελικά  τις εθνικές όπως και τις κοινωνικές ήττες. Για να είναι όμως μια σύνθετη ονομασία λύση, πρέπει να αντανακλά την ιστορική πραγματικότητα, που είναι ότι η πΓΔΜ συνιστά τμήμα και όχι το σύνολο μιας κατεξοχήν πολυεθνικής περιοχής που αποκαλείται εδώ και πολλούς αιώνες Μακεδονία, ευρύτερης από την αρχαία Μακεδονία, τμήματα της οποίας βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, την πΔΓΜ και τη Βουλγαρία. Αυτό δεν μπορεί να γίνει με διπλή ονομασία, με άλλα να ορίζει το σύνταγμα και άλλα η διμερής συμφωνία, με απερίγραπτες θεωρίες που διαστρεβλώνουν την ιστορία, όπως ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, όταν ο άνθρωπος πέθανε 900 χρόνια προτού εμφανισθούν σλαβικά φύλα στη Βαλκανική  κλπ. κλπ. Γιατί τότε θα πρόκειται για έναν κάλπικο, δήθεν συμβιβασμό που θα καταρρεύσει την επόμενη μέρα της εισόδου των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ.

Επιπλέον, η λύση δεν αρκεί να είναι διπλωματικά σωστή, πρέπει να γίνεται και κατανοητή και αποδεκτή από τους λαούς των δύο χωρών, αν είναι να λύσουμε και όχι να δημιουργήσουμε προβλήματα, και αν είναι να διατηρήσουμε και όχι να πλήξουμε τη δική μας εθνική συνοχή. Αυτός είναι επίσης ένας επιπλέον λόγος που ο γράφων υπεστήριξε ότι τα δημοψηφίσματα επιβάλλονται σε ένα τέτοιο θέμα.

 

Λύση ερήμην των κοινωνιών

Πάει υποτίθεται να λυθεί ένα ζήτημα για το οποίο δύο χώρες και οι λαοί τους αντιπαρατίθενται επί ένα τέταρτο αιώνα, και που εμπλέκει τα πιο βαθιά στρώματα της εθνικής τους συνείδησης όπως είναι διαμορφωμένη, πως όμως πάει να λυθεί; ‘Εγινε καμιά κουβέντα εντός των δύο κοινωνιών και μεταξύ τους; Τίποτα. Το μόνο που γίνεται είναι (όπως και στην Κύπρο) μια κουβέντα στο παρασκήνιο της διεθνούς πολιτικής, με σκοπό να βρεθεί μια λύση-καπέλο, που θα φορέσουν στις δύο χώρες διάφοροι διεθνείς αξιωματούχοι.

Αυτοί, δεν ενδιαφέρονται για τη λύση των προβλημάτων της Βαλκανικής, αλλά για τη διαιώνισή τους με άλλες μορφές, ώστε να μπορούν οι τρίτοι, επιδέξιοι εμπρηστές, να επεμβαίνουν μετά, υποδυόμενοι τους πυροσβέστες. Θέλουν να επιβάλλουν λύσεις που αποβλέπουν στην εξυπηρέτηση συμφερόντων τρίτων δυνάμεων, δυνάμεων που, αντίθετα από ότι λένε, χρειάζονται απελπιστικά την αστάθεια, όχι τη σταθερότητα. (Γι’ αυτό σε κάθε φάση της γιουγκοσλαβικής διάλυσης δεν προτίμησαν τις αμιγείς λύσεις, αλλά άφηναν πάντα μια εστία αστάθειας, ανά πάσα στιγμή να μπορούν να βάλουν φωτιά, για να έρθουν μετά δήθεν να τη σβήσουν! Π.χ. έσπρωξαν στην ανεξαρτησία του Κοσόβου από τη Σερβία, αρνούνται όμως ταυτόχρονα να επιτρέψουν την ένωση της αμιγώς σερβικής Μιτρόβιτσα με τη Σερβία. ‘Οποτε γουστάρουν είναι με τα «καταπιεσμένα» έθνη, όποτε γουστάρουν γίνονται «πολυεθνικοί»).

 

Οπορτουνισμός και ασυναρτησία

Ούτε καν μεταξύ μας οι ‘Ελληνες δεν έχουμε κουβεντιάσει σε βάθος το θέμα, βασικές πτυχές του οποίου αγνοεί ο ελληνικός λαός, που επιπλέον βομβαρδίζεται από τους πολιτικούς του και τα μέσα, κανονικά και σόσιαλ, με ανακρίβειες και ανοησίες. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός πήγε στο Βελιγράδι και μας τρέλλανε όλους, λέγοντας ότι οι Σλαβομακεδόνες δεν πρέπει να διεκδικούν το μονοπώλιο της κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Μα δεν ξέρει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε τουλάχιστο 900 χρόνια προτού έρθουν οι Σλάβοι στα Βαλκάνια; Και ακόμα κι αν δεν το ξέρει, δεν υπάρχει κανείς γύρω του να του το πει; Βγαίνει κατόπιν ο Πρωθυπουργός της πΓΔΜ και δηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος και η κληρονομιά του ενώνουν τους δύο λαούς.

Πάμε δηλαδή να λύσουμε υποτίθεται ένα θέμα, πάμε να βασίσουμε μια ειρήνη πάνω στη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας. Ποτέ μια τέτοια διαστρέβλωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε σταθερή, δίκαιη, ειλικρινή λύση, προδίδει στην πραγματικότητα το κάλπικο μιας υποτιθέμενης συνεννόησης, που δεν την πιστεύουν τα δύο μέρη, αλλά τους την επιβάλλει με το ζόρι κάποιος τρίτος και που θα είναι έτοιμοι να την ανατρέψουν, στην πρώτη ευκαιρία που θα τους δοθεί.

Αλλά και στην εσωτερική συζήτηση για το μακεδονικό αυτό που έχει κυριαρχήσει είναι  ο πολιτικός οπορτουνισμός, η δημαγωγία, η ασυναρτησία και οι βρισιές, με το ένα «στρατόπεδο» να κατηγορεί το άλλο για «εθνικισμό», «πρωτογονισμό» και «χρυσαυγιτισμό», και το άλλο να απαντά με κατηγορίες για εθνική προδοσία, έστω και αν, το δεύτερο αυτό «στρατόπεδο», διαθέτει τουλάχιστο κάποια ενστικτώδη εθνικά αντανακλαστικά. Βρίζουμε ο ένας τον άλλο, κάτι πολύ πιο εύκολο από το να προσπαθούμε να αναιρέσουμε τα επιχειρήματά του με τα δικά μας.

Ο κίνδυνος από το άνοιγμα του μακεδονικού τώρα, με αυτούς τους όρους και από αυτή την κυβέρνηση, είναι ότι απειλεί την εθνική συνοχή και το φρόνημα του ελληνικού λαού, την ίδια την ιδέα που έχει για το έθνος του και το κράτος του. Και στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα η διατήρηση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής του ελληνικού λαού είναι όρος για την επιβίωσή του. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει τόσο από «ακρωτηριασμό», να χάσει εδάφη, όσο κι αν δεν μπορεί κανείς να παίρνει αψήφιστα ένα τέτοιο ενδεχόμενο, καθώς μάλιστα η κοπτοραπτική εθνών και κρατών έχει γίνει παγκόσμια μόδα στις μέρες μας.

Κυρίως όμως οικονομικό, πολιτικό και ιδεολογικό πόλεμο είναι που δέχεται από το 2009-10, όχι στρατιωτική εισβολή, πόλεμο που αποβλέπει στην αποσύνθεση, την καταστροφή και αρπαγή τελικά του κράτους της (όπως και του κυπριακού). Εξακολουθεί ασφαλώς να υπάρχει η σκιά των επεκτατισμών του εξ ανατολών γείτονα, κυρίως είναι όμως η εσωτερική αποσάθρωση από την οποία κινδυνεύει το ελληνικό κράτος-έθνος, στόχος προτεραιότητας των Αγορών και του γεωπολιτικού και πολιτιστικού νέο-ιμπεριαλισμού.

Αλλά και από τη γενικότερη τάση σε μια Ευρώπη όπου τα έθνη κράτη επιχειρείται να πιαστούν σάντουιτς, ανάμεσα στην παγκοσμιοποίηση και την ΕΕ, τη δικτατορία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου από τη μια, και την Ευρώπη των περιφερειών από την άλλη. ‘Όχι βέβαια για σκοπούς προόδου, ειρήνης και δημοκρατίας, αλλά για να διαλυθούν και τα τελευταία επίπεδα όπου οι λαοί μπορούν να οργανώσουν τον αγώνα τους για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, για νάχουν μια επιρροή στις αποφάσεις και τη διεκδίκηση ενός κοινωνικού κράτους. Να μας κάνουν δηλαδή ανήμπορα και απρόσωπα νομαδικά ζώα, όπως τους πρόσφυγες που βλέπουμε να θαλασσοπνίγονται. Γι’ αυτό και είναι εθνικά επικίνδυνη,  απολύτως ανεύθυνη αλλά και χαρακτηριστική των κινδύνων που συνεπιφέρει η άσκεφτη έγερση του μακεδονικού, η ξαφνική συζήτηση για «Λίγκα του Βορρά».

‘Ένα κράτος και ένα έθνος δεν είναι μόνο μια θεσμική και μια υλική πραγματικότητα. Είναι και η ιδέα του. Έχουμε ένα σωρό προβλήματα ως χώρα, δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει αύριο η ΕΕ και αν εμείς θα είμαστε μέλη της, έχουμε ένα σωρό παράξενους γείτονες και επιπλέον ζούμε σε μια εποχή τεκτονικών, παγκόσμιων αναταράξεων. Δεν κυττάμε καλύτερα να διατηρήσουμε το μόντους βιβέντι, τα σύνορά μας, αυτά που τώρα έχουμε, αντί να αναλαμβάνουμε σε τόσο επικίνδυνες εποχές φιλόδοξα ανόητες πρωτοβουλίες;

 

Οι επικίνδυνες κυβερνητικές πρωτοβουλίες

‘Όλα λοιπόν κατατείνουν ότι δεν υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις να λυθεί με τρόπο αξιοπρεπή και αξιόπιστο το θέμα του ονόματος και, πάντως, δεν φαίνεται από τη μέχρι τώρα πορεία της η κυβέρνηση αυτή να είναι σε θέση να το κάνει (1). Ακόμα δε κι αν μπορούσε να βρει αξιοπρεπή λύση, δεν έχει έως τώρα δείξει να διαθέτει τις πολιτικές ικανότητες, την κατανόηση σε βάθος του πως είναι συγκροτημένη η εθνική συνείδηση και το εθνικό συλλογικό ασυνείδητο, ούτε έχει το κύρος που θα απαιτούνταν, για να περάσει μια λύση στο εσωτερικό της χώρας, χωρίς να διχάσει τον ελληνικό λαό και χωρίς να δημιουργήσει, στα καλά καθούμενα, μια ακόμα απειλή για την δημοκρατική και εθνική μας συνοχή. Αν επιμείνει, αρνούμενη μάλιστα να προσφύγει στην λαϊκή ετυμηγορία, κινδυνεύει είτε να προκαλέσει πολύ έντονες αντιδράσεις, είτε να χαρίσει στον ελληνικό λαό την αίσθηση μιας ακόμα μεγάλης ήττας, που θα αποδιαλύσει το φρόνημα και το ηθικό του.

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αν πιστέψουμε τα γκάλοπ, είναι στη γραμμή «ούτε Μακεδονία, ούτε παράγωγα», δηλαδή σε γραμμή αντίθετη με τα βασικά κόμματα της χώρας, που άλλωστε, ενσάρκωση του καιροσκοπισμού, δεν επεχείρησαν ποτέ να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό ποια ακριβώς είναι η θέση ενός εκάστου και γιατί την υποστηρίζουν. Ακόμα και σήμερα παίζουν διαρκώς και όλα τον παπά, παίζουν με τις λέξεις και με τη νοημοσύνη μας. Αν είναι ακόμα πολιτικά κόμματα κι αν πιστεύουν ότι έχουν δίκηο, πρώτον ας πούνε με σαφήνεια τι νομίζουν, δεύτερο ας αγωνιστούν να αλλάξουν τα μυαλά των Ελλήνων και να τους πείσουν για το δίκηο τους.

Πάντως δεν γίνεται να κάνει μια χώρα εξωτερική πολιτική με πολύ μεγάλα ποσοστά του λαού έντονα αντίθετα στη γραμμή της. Δεν είναι οι χώρες ιδιοκτησία των πολιτικών τους. Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια οι πολιτικοί μας; ‘Όπως πάμε στο τέλος, ακόμα κι αν δεν «λυθεί» το θέμα με την πΓΔΜ, θα καταφέρουμε να προκαλέσουμε μια απολύτως αχρείαστη κρίση με τον βόρειο γείτονά μας, αλλά και στο εσωτερικό μας.

 

Το πολιτικό συμφέρον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Τον αρθρογράφο τον ενδιαφέρει η χώρα του, όχι το μέλλον του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε εντούτοις, μπας και φανεί χρήσιμο, να επισημάνουμε σε αυτό το σημείο ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί πολύ μεγάλους κινδύνους για τον ίδιο και το κόμμα του.

Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ τη γλύτωσαν πολύ φτηνά (μέχρι τώρα τουλάχιστο) από το πρωτοφανές κάζο της πανωλεθρίας και άνευ όρων συνθηκολόγησης του 2015. Υπό τις συνθήκες, είναι όντως κατόρθωμα ότι κατάφεραν, αν είναι σωστά τα γκάλοπ, να διατηρήσουν τη μισή εκλογική τους βάση (2).

Μόνο που η στάμνα πάει πολλές φορές στο πηγάδι, κάποια στιγμή όμως σπάει. Κι αυτό θα συμβεί στο τέλος, αν ο Υπουργός των Εξωτερικών του κ. Τσίπρα συνεχίσει τις προσπάθειες να λύσει το μακεδονικό, το κυπριακό, τα ελληνοτουρκικά και να ικανοποιεί εν γένει όλα όσα του ζητάει ο άξονας Τραμπ-Νετανιάχου, στα πλαίσια ενός ολοκληρωμένου «γεωπολιτικού μνημονίου» που αποβλέπει να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό, και στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τα τελευταία χαρτιά, τα τελευταία στοιχεία εθνικής ισχύος, που του έχουν απομείνει και που αφορούν την τεράστια γεωπολιτική σημασία του χώρου που κατοικεί και του οποίου διαθέτει και τους τίτλους ιδιοκτησίας και το πολιτιστικό «στρατηγικό βάθος» του, την ήπια ισχύ των Ελλήνων, ως φορέα μιας από τις σημαντικότερες παραδόσεις στην  ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

 

ΣΥΡΙΖΑ και εξωτερική πολιτική

Πολύ περισσότερο, με δεδομένο ότι και το κυβερνών κόμμα και η κυβέρνηση δυστυχώς έχουν κυριολεκτικά «μαύρα μεσάνυχτα» από εξωτερική, αμυντική και διεθνή πολιτική, γεγονός που τους καθιστά και ευκολότατα χειραγωγήσιμους, από όποιον θέλει και μπορεί να το κάνει, για τις δικές του επιδιώξεις. (Λυπούμαστε πολύ που χρησιμοποιούμε τέτοιους, βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά φοβόμαστε ότι δεν μας επιτρέπεται να ωραιοποιούμε καταστάσεις, σε τόσο κρίσιμα ζητήματα. Είμαστε έτοιμοι να τους τεκμηριώσουμε πλήρως αν κάποιος θέλει να τους αμφισβητήσει).

Τίποτα δεν δείχνει να υπάρχει σπουδαία αντικειμενική, ή υποκειμενική δυνατότητα να λυθούν σήμερα κάπως αξιοπρεπώς, στην κατάσταση που είναι η Ελλάδα και τα διεθνή πράγματα, προβλήματα όπως το μακεδονικό, τα ελληνοτουρκικά ή το κυπριακό, πολύ περισσότερο από μια κυβέρνηση όπως η σημερινή. Προβλήματα που δεν μπόρεσαν άλλωστε να λύσουν πρωθυπουργοί της εμβέλειας ενός Κωνσταντίνου Καραμανλή ή ενός Ανδρέα Παπανδρέου, ούτε και κανείς άλλος, σε συνθήκες πολύ καλύτερες και ευνοϊκότερες από σήμερα και με διαπραγματευτές απείρως σοβαρότερους, από την κυβέρνηση που έκανε τις διαπραγματεύσεις με τους Πιστωτές το 2015. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τι θα γίνει με την παρούσα κυβέρνηση, και στην αδυναμία που βρίσκεται η χώρα, ίσως στο χειρότερο σημείο της εθνικής της ύπαρξης δύο αιώνων, αν διαπραγματευθεί στα σοβαρά, υπό τις παρούσες συνθήκες, με την Τουρκία, το ΝΑΤΟ, τους Αμερικανούς κλπ.

Είναι καλό στη ζωή να ξέρει κανείς τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Όποιος λέει το αντίθετο στον Πρωθυπουργό, ότι δηλαδή μπορεί να καταγάγει θριάμβους  στην εξωτερική πολιτική, το πιθανότερο τον κοροϊδεύει και προσπαθεί να τον χειραγωγήσει επιδέξια, εκμεταλλευόμενος την κατανοητή ανάγκη του να παρουσιάσει κάποια μεγάλη επιτυχία και την παντελή άγνοιά του για τα θέματα αυτά.

Αλλά δις εξ αμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Ο κ. Τσίπρας ξέρει (ή τουλάχιστον θάπρεπε να ξέρει) τι αξίζουν οι συμβουλές και οι πληροφορίες που τούδωσαν αυτοί που νόμιζε δικούς του και αξιόπιστους ανθρώπους, στον δρόμο που τον οδήγησε στο Τρίτο Μνημόνιο.  Αφού δεν φρόντισε και δεν θέλησε να φτιάξει έναν πολιτικό οργανισμό, που να μπορέσει να δώσει μάχη για την απαλλαγή της χώρας από το νεοαποικιακό καθεστώς, τουλάχιστο ας κυττάξει να τα κάνει όσο καλύτερα μπορεί στο εσωτερικό της χώρας στις δεδομένες συνθήκες, μπας και πετύχει μια κάπως αξιοπρεπή παρουσία στις επόμενες εκλογές, ας δει μην του δώσουνε και τίποτα για το χρέος (που πολύ αμφιβάλλουμε). Γιατί με τα άλλα που του προτείνουν στην εξωτερική πολιτική θα την πληρώσει πολύ άσχημα η χώρα, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει εμάς, αλλά θα το φάει στο τέλος και το δικό του το κεφάλι.

Πριν από αυτόν και πολλοί άλλοι πίστεψαν ότι θα ωφεληθούν πολιτικά οι ίδιοι στηρίζοντας τις επιλογές των Αμερικανών. Τελευταίο παράδειγμα ο Γιώργος Παπανσδρέου, πολλοί συνεργάτες του οποίου είναι τώρα και συνεργάτες του Τσίπρα. Τι απέγινε αυτός ο πολιτικός;

Μέχρι στιγμής, η «τουρκική αδιαλλαξία» έχει σώσει από την καταστροφή την Κυπριακή Δημοκρατία. Μακάρι να το κάνει έστω ο σλαβομακεδόνικος εθνικισμός στο θέμα που μας προέκυψε ξαφνικά με το όνομα της πΓΔΜ. Αλλά δεν μπορεί η Ελλάδα να συνεχίζει επ’  άπειρον να είναι τυχερή. Θα γίνει στο τέλος κάπου το κακό.

 

Παίζοντας με τον ελληνικό εθνισμό

Στην καλύτερη για τον ίδιο περίπτωση, ο Τσίπρας, με τέτοιες «πρωτοβουλίες», θα στρέψει εναντίον του την εναπομένουσα δύναμη του ελληνικού εθνισμού (3). Θα φτιάξει δηλαδή μια «Εναλλακτική για την Ελλάδα», μια «Λίγκα του Βορρά» ή μια πιο ευπαρουσίαστη Χρυσή Αυγή, που θα αντλήσει δύναμη από τα ορφανά του 2015, που δεν είναι και λίγα και από τα κατεστραμμένα κοινωνικά στρώματα της χώρας, που κάπου πρέπει στο τέλος να διοχετεύσουν την οργή τους (και προς τον ΣΥΡΙΖΑ). Θα φτιάξει δηλαδή μόνος του την αντιπολίτευση που δεν έχει σήμερα!!!

Το αστείο μάλιστα, αν επιτρέπεται  να το λέμε έτσι, είναι ότι οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους, που πασχίζει να ικανοποιήσει, θα είναι, το πιθανότερο, παρασκηνιακά πίσω και από το νέο πολιτικό μόρφωμα! Γιατί οι φίλοι μας της Αυτοκρατορίας δεν παίζουν ποτέ με ένα μόνο άλογο, δεν έχουν ποτέ ένα μόνο σχέδιο.

Στη χειρότερη περίπτωση, ο Τσίπρας θα προκαλέσει, με την εξωτερική πολιτική του, και άμεσα εθνική, μετά την κοινωνική καταστροφή, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για «ένα 1974 από την ανάποδη».

Το 1974 η δικτατορία προκάλεσε μια εθνική καταστροφή, ακολουθώντας τις υποδείξεις των Αμερικανών και των συμμάχων τους, ως αποτέλεσμα της οποίας κατέρρευσε το δικτατορικό καθεστώς και εμπεδώθηκε η ηγεμονία της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα.

Αν τώρα, μια ψευδώνυμη, τυχοδιωκτική και κυνική, δήθεν «Αριστερά» πρωταγωνιστήσει, όπως της ζητάνε οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους να κάνει, στην επίθεση κατά των εναπομενόντων στοιχείων κρατικής ισχύος και κυριαρχίας του ελληνικού λαού στο ανατολικό Αιγαίο, στη Βόρειο Ελλάδα, στην Κρήτη, στην Κύπρο, τότε θα καταστραφεί μεν ολοσχερώς η ίδια, αλλά θα συμπαρασυρθεί πιθανώς και ότι έχει εναπομείνει από στοιχεία δημοκρατικού καθεστώτος στην Ελλάδα, γράφοντας έτσι το Ρέκβιεμ για το σχέδιο ενός ελληνικού κράτους, όπως το οραματίστηκαν οι Φιλικοί, ο Ρήγας και ο Κολοκοτρώνης.

 

Σημειώσεις

  1. Χώρια που, αντίθετα με τη μαζική και απολύτως ψευδή προπαγάνδα των κυρίαρχων Μέσων,  δεν είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας, της ΕΕ, της σταθερότητας στα Βαλκάνια και της ειρήνης στην Ευρώπη, ούτε η ένταξη άλλων βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, ούτε η αποβολή οποιασδήποτε ρωσικής επιρροής από τη χερσόνησο. Αλλά δεν είναι αυτός ο κύριος λόγος για τον οποίο εμείς υποστηρίζουμε ότι είναι εσφαλμένη η σπουδή της Αθήνας στο μακεδονικό, όπως και στο κυπριακό.
  2. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πλήρωσε το αναμενόμενο από πολλούς τίμημα τον Σεπτέμβριο του 2015, για πολύ συγκεκριμένους, μη επαναλήψιμους λόγους. Δεν το πλήρωσε πρώτον, γιατί ο ελληνικός λαός, υπό το σοκ όσων συνέβησαν τον Ιούλιο και στερούμενος ενημέρωσης, δεν είχε καν καταλάβει τον Σεπτέμβριο 2015 τι ακριβώς είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεύτερο, γιατί δεν ήθελε να παραδεχτεί την έκταση που εξαπατήθηκε, προτιμούσε να πιστεύει ότι ο Τσίπρας έκανε ότι μπορούσε και συνάντησε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσε τίποτα και δεν μπορούσε τίποτα γιατί δεν έκανε απολύτως τίποτα για να ετοιμαστεί για τη μάχη που έπρεπε να δώσει και που δεν είχε καμία διάθεση να δώσει. Οι Έλληνες δεν μπορούσαν να φανταστούν ότι, αντί να προετοιμάσει τη μάχη, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στηρίχτηκε, όπως και τόσοι άλλοι πριν από αυτή, στις καλές υπηρεσίες των γνωστών διεθνών Νταβατζήδων, που διαφεντεύουν αυτή τη χώρα, να της βρουν λύση. Τρίτο, γιατί δεν υπήρχε στον ορίζοντα κανείς άλλος να αναλάβει την «εργολαβία» που παράτησε ο ΣΥΡΙΖΑ στη μέση, ούτε ο ηττημένος λαός και το ηττημένο έθνος είχαν το παραμικρό κουράγιο να αρχίσουν ξανά από την αρχή, αφού δέχτηκαν ένα τόσο συντριπτικό ηθικο-ψυχολογικό χτύπημα. Τέταρτο, γιατί ο ελληνικός λαός δεν έβλεπε τον λόγο να επιστρέψει στα ίδια κόμματα που είχαν ήδη χρεωκοπήσει στη συνείδησή του, όντας υπεύθυνα για την κρίση και για τον ερχομό και την εφαρμογή των Μνημονίων και Δανειακών που κατέστρεψαν και υποδούλωσαν την Ελλάδα. Παραμένει σήμερα σε κατάσταση πρωτοφανούς απάθειας και μαζικής κατάθλιψης γιατί νοιώθει ότι είναι παγιδευμένος, ότι δεν έχει λύση.
  3. Ο ίδιος ο Τσίπρας και το κόμμα του δεν ξέρουν πως ήρθαν στην εξουσία, ότι δηλαδή τους οδήγησε εκεί η δύναμη του ελληνικού εθνισμού και η ανάγκη να βρει ο ελληνικός λαός μια διέξοδο, χρησιμοποιώντας το μόνο εργαλείο που, στις συνθήκες, του φαινόταν διαθέσιμο. Νομίζουν ότι τους είδαν κάποια στιγμή στο δρόμο και είπαν «τι σπουδαίος κύριος είναι αυτός ο Μπαλτάς, ο Φλαμπουράρης, ο Παπάς, ο Τσακαλώτος, τι ωραία τα λένε, πως και δεν τους πήραμε πρέφα ως τα σήμερα» και αποφάσισαν οι άνθρωποι να τους ψηφίσουν. Εξεπλάγησαν κάπως και οι ίδιοι με το γεγονός, γιατί ούτε καν αυτοί δεν είχαν ποτέ σε τέτοια εκτίμηση τον εαυτό τους, αλλά δεν είπαν όχι σε αυτό το απρόσμενο δώρο και αποφάσισαν να συμπεράνουν ότι οφείλεται στα κρυφά μέχρι τότε χαρίσματά τους.

Είναι σαν κάποιος να κερδίζει ξαφνικά τον πρώτο λαχνό και να γίνεται εκατομμυριούχος. Οι γύρω του του λένε τι σπουδαίος είναι, τι ωραία τα λέει, πόσο όμορφος είναι. ‘Εχει δύο επιλογές. ‘Η να τους πιστέψει, ή να καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και απλώς τον δουλεύουν. Συνήθως οι άνθρωποι προτιμούν να αυταπατώνται.

Παρά την αλλεργία του μεγαλύτερου μέρους των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ προς τη λέξη Έθνος και «τα παράγωγά του», η πολύ επιτυχής και ευφυής αντιγραφή από τον Τσίπρα ιδεών που παρήχθησαν εκτός του κόμματός του και που εστίαζαν στον εθνικό χαρακτήρα της μνημονιακής καταστροφής ήταν που τον κατέστησε φαινομενικά, στη συνείδηση των Ελλήνων, αλλά όχι στην πραγματικότητα, εργαλείο «εθνικής απελευθέρωσης», που έγινε, στον καιρό των Μνημονίων, συνώνυμη της κοινωνικής σωτηρίας.

‘Όπως συνέβη, υπό πολύ διαφορετικές ασφαλώς συνθήκης, στη γερμανική κατοχή με το ΕΑΜ και με το ΠΑΣΟΚ πολύ αργότερα, η σύντηξη του εθνικού και του κοινωνικού στοιχείου έδωσε την ακαταμάχητη πολιτική δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ κατά την άνοδό του. Μόνο που ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στις φτηνές ρητορείες και στις επικοινωνιακές εντυπώσεις. ‘Ετσι, στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα και χωρίς καν πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, έπαθε melting down, μετετράπη στο αντίθετό του, από κόμμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς» σε κόμμα του «ριζοσπαστικού νεοφιλελευθερισμού». Μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κατσαρίδας, για να χρησιμοποιήσουμε τη μεταφορά του Φραντς Κάφκα στο μεγαλοφυιές ομώνυμο κείμενό του.

Σήμερα, μοιάζουν να ζουν στον δικό τους κόσμο, εκλαμβάνοντας την απάθεια των Ελλήνων, προϊόν του σοκ του 2015 και της συνείδησης ότι είναι παγιδευμένοι, χωρίς κανέναν να τους υπερασπιστεί, ως προσχώρηση στους ίδιους και πολιτική τους  επιτυχία. Ξεχνάνε όμως πόσο πονηρή είναι μερικές φορές η Ιστορία.

Δες επίσης

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΣΗ

Ποιος κυβερνα τις Ηνωμενες Πολιτειες;

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

 

«Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Η κανονική, που αναλύει την πραγματικότητα για να ενημερώσει την ηγεσία των ΗΠΑ και η … άλλη, που φτιάχνει την πραγματικότητα που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί μια πολιτική».

Ο άνθρωπος που μας τα λέει αυτά δεν είναι τυχαίος. Πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA, ο Ray McGovern ήταν ο άνθρωπος που ενημέρωνε πέντε διαδοχικούς Αμερικανούς Προέδρους για αυτά που έπρεπε να γνωρίζουν για το τι έκανε και τι σχεδίαζε η Μόσχα.

Οι ΗΠΑ είναι μια παγκόσμια υπερδύναμη, με τη δυνατότητα να καταστρέψει τον πλανήτη σε μερικές ώρες. Το ποιός ελέγχει πραγματικά το κράτος αυτό, το πως και από ποιόν παίρνονται για παράδειγμα αποφάσεις όπως η επίθεση κατά της Συρίας του ‘Ασαντ ή οι απειλές πολέμου κατά της Βορείου Κορέας τον περασμένο Απρίλιο, είναι ένα θέμα ζωτικής, παγκόσμιας σημασίας. Πολύ περισσότερο σε μια εξαιρετικά χαοτική διεθνή κατάσταση, όπου τίποτα δεν μοιάζει σταθερό, όπου έντονες φήμες κάνουν λόγο για πιθανό νέο πόλεμο στον Λίβανο, ενώ δεν μπορεί να αποκλεισθεί νέο πραξικόπημα στην Τουρκία ή άλλες, πολύ «απρόβλεπτες» εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο. Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων είναι σε ένα από τα χειρότερα σημεία της ιστορίας τους και δεν υφίσταται το πλαίσιο και οι κώδικες συνεννόησης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ τους.

 

Από το Commentary στους Νεοσυντηρητικούς

Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αίφνης, ένα ιδεολογικό ρεύμα γύρω από το περιοδικό Commentary, εργαζόταν συστηματικά για να υπερμεγενθύνει τη «σοβιετική απειλή», παραποιώντας τα στοιχεία γύρω από το σοβιετικό οπλοστάσιο για να υπονομεύσει όλα τα σχέδια ύφεσης και κάποιας συνεννόησης μεταξύ των υπερδυνάμεων και να προετοιμάσει αν ήταν δυνατό, ακόμα και ένα αιφνιδιαστικό πρώτο πλήγμα εναντίον των Σοβιετικών. ‘Ηταν πραγματικά πρόσωπα, οι εκπρόσωποί του, που ενέπνευσαν τον σκηνοθέτη Στάνλευ Κούμπρικ στην κλασική παρωδία του, μεγαλοφυή ανατομία της ψυχολογίας της πυρηνικής αντιπαράθεσης, το “Dr. Strangelove” («ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα», στα ελληνικά).

Στα καθ’ ημάς, πολλοί εκτιμούν ότι διάφορα γεγονότα όπως η επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας του 1967 στην Ελλάδα και ιδίως το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, υπό τη γενική διεύθυνση του Χένρι Κίσσινγκερ, ήταν επίσης έργο μιας ριζοσπαστικής «φράξιας» στο εσωτερικό της υπερδύναμης. Τα προβλήματα ιδίως του Νίξον με το Watergate επέτρεψαν στον Κίσσινγκερ να «ασχοληθεί» με την Κύπρο χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και με τα αποτελέσματα που γνωρίζουμε.

Πάντα βέβαια, υπήρχε και το plan Β της Αυτοκρατορίας. Η χρήση δηλαδή της απειλής για να οδηγήσει τους αντιπάλους της στις επιθυμητές από την ίδια αντιδράσεις. Λέγοντας ότι θα πατήσει ένα κουμπί και θα εξαφανίσει την «Αυτοκρατορία του Κακού», ο Ρέηγκαν δημιουργούσε, όπως ξέρουμε εκ των υστέρων, τις συνθήκες για να επηρεαστούν προς την επιθυμητή κατεύθυνση οι σοβιετικοί μεταρρυθμιστές, μια στρατηγική που απέδωσε απρόβλεπτα ακόμα και για τους εμπνευστές της αποτελέσματα, προκαλώντας την τελική κατάρρευση της Σοβιετικής ‘Ενωσης. Αυτή, λένε ορισμένοι μελετητές του, είναι και η αγαπημένη μέθοδος του Χένρι Κίσσινγκερ, του δολοφόνου της Κύπρου, που είναι και σήμερα μια πολύ ισχυρή φιγούρα στην αμερικανική εξωτερική πολιτική και στις διεθνείς υποθέσεις. Χρησιμοποιεί ενσυνειδήτως την παραφροσύνη και τον παραλογισμό για να «ζαλίσει» και να τρομάξει τους αντιπάλους του, φέρνοντάς τους στο σημείο που εκείνος επιθυμεί. ‘Ενα «μοντέλο» που είδαμε να εφαρμόζεται τον περασμένο Απρίλιο, άγνωστο ποίου τη εμπνεύσει, από τον Πρόεδρο Τραμπ, με τον βομβαρδισμό του ‘Ασσαντ και τις έμμεσες ή άμεσες πολεμικές απειλές κατά της Ρωσίας, της Κορέας και της Κίνας.

Πολλοί περίμεναν ότι η πτώση της ΕΣΣΔ, το 1989-91, θα οδηγούσε σε παρακμή τέτοια ρεύματα, σε ένα είδος «Τέλους της Ιστορίας», περιλαμβανομένων των μεγάλων αντιπαραθέσεων  που Εικοστού Αιώνα, δίκης Καντιανής «Διαρκούς Ειρήνης». Το αντίθετο όμως συνέβη. Η εξαφάνιση του «Μεγάλου Εχθρού», απλώς οδήγησε σε αποχαλίνωση αυτά τα ρεύματα, που επανεμφανίζονται με τη μορφή του Νεοσυντηρητισμού και που τα βρίσκει κανείς και πάλι παρόντα και κυρίαρχα στην αμερικανική εξωτερική ποιλιτική.

 

Ένας Ιμπεριαλισμός της Καταστροφής

Τα σχέδια των Νεοσυντηρητικών είναι γνωστά και δημοσιοποιημένα εδώ και δεκαετίες. Περιλαμβάνουν την αλλαγή καθεστώτος σχεδόν όλων των κρατών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Κορέας, ενώ στην πορεία προσετέθησαν και οι «επιχειρήσεις» κατά της Ρωσίας, βαθιά στο εσωτερικό της πρ. ΕΣΣΔ (Γεωργία το 2008, Ουκρανία το 2013). Ούτως ή άλλως όμως, και ευθύς εξ αρχής, τα σχέδια αυτά αν ήταν άμεσα ένας πόλεμος κατά του ισλαμικού κόσμου, εμμέσως πλην σαφώς ήταν και μια άσκηση πλανητικής αυτοκρατορικής εξουσίας, με αποδέκτες τη Μόσχα, το Πεκίνο και … όλους τους υπόλοιπους. Πας μη μεθ’ ημών, καθ’ ημών, ήταν το δόγμα του Μπους του νεώτερου.

Η κατίσχυση των νεοσυντηρητικών στην Ουάσιγκτων, αλλά και άλλα διεθνή κέντρα όπως το Παρίσι (που χρησιμοποιήθηκε ιδιαιτέρως για την εκστρατεία κατά της Λιβύης) επέτρεψε να μπουν σε εφαρμογή τα σχέδια αυτά, με αποτέλεσμα την ολοσχερή ή μερική καταστροφή του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Συρίας, της Υεμένης, του Σουδάν, του Μαλί κλπ., τους πολέμους σε Γεωργία και Ουκρανία και την καταστροφή των σχέσεων ΕΕ και Ρωσίας. Η αντίθεση μέρους του αμερικανικού και ισραηλινού «βαθέος κράτος», του Ομπάμα και του Πούτιν, επέτρεψαν μόνο να αποτραπεί ένας πόλεμος κατά του Ιράν, που θα εξελισσόταν πιθανότατα σε πυρηνικό, όπως και μια αμερικανική μαζική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία.

 

«Παρακράτος» στην υπερδύναμη!

Αυτά  όλα έγιναν δυνατά με διάφορα μέσα και ένα από αυτά ήταν η διείσδυση του νεοσυντηρητικού «Κόμματος του Πολέμου», ο «εισοδισμός» του στον ίδιο τον κυβερνητικό και κρατικό μηχανισμό των ΗΠΑ. Oι νεοσυντηρητικοί δημιούργησαν ένα κανονικό «παρακράτος» στο εσωτερικό του αμερικανικού κράτους.  Ο ίδιος ο αρχηγός της CIA George Tennet, αναγνώρισε, καταθέτοντας στην Επιτροπή Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας ότι «μια ειδική ομάδα πληροφοριών στο Πεντάγωνο έκανε ιδιωτικά μπρήφινγκ προ του πολέμου στο Ιράκ σε ανώτερους αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, για τις υποτιθέμενες σχέσεις του Ιράκ με την Αλ Κάιντα, χωρίς να το γνωρίζει ο Διευθυντής της CIA”. ‘Οπως σημείσωσε ο δημοσιογράφος Greg Miller των Los Angeles Times (9.3.2004), «η αποκάλυψη αυτή υποδεικνύει ότι ένα αμφιλεγόμενο γραφείο στο Πεντάγωνο έπαιξε μεγαλύτερο ρόλο από ότι προηγουμένως γινόταν κατανοητό στο να διαμορφώσει τις απόψεις της κυβέρνησης για τους υποτιθέμενους δεσμούς του Ιράκ με το τρομοκρατικό δίκτυο πίσω από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και παρέκαμψε τα συνήθη κανάλια για να υποστηρίξει μια υπόθεση που ερχόταν σε σύγκρουση με τα συμπεράσματα της CIA”.

Η δύναμη αυτών των μηχανισμών απεδείχθη ισχυρότατη και διαχρονική. Αν και ο Ομπάμα εξελέγη και εξαιτίας της προσπάθειας ενός τμήματος του αμερικανικού και διεθνούς κατεστημένου να περιορίσει τον νεοσυντηρητικό εξτρεμισμό, μόνο μερικά τα κατάφερε. Ο ίδιος ομολόγησε ότι οι επιφυλάξεις του δεν ήταν αρκετές για να μην γίνει η επέμβαση στη Λιβύη, χάρη σε μια συμμαχία της Υπουργού Εξωτερικών Κλίντον και του Νικολά Σαρκοζί, ενώ δεν μπόρεσε να κλείσει, όπως είχε ο ίδιος ανακοινώσει ότι θα κάνει, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκουαντάναμο, σύμβολο για πολλούς του επερχόμενου παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

 

Κέντρα παραεξουσίας

Μετά την εκλογή Τραμπ όλα αυτά ήρθαν ξανά δραματικά στην επικαιρότητα, καθώς η επίθεση κατά της Συρίας του ‘Ασσαντ και οι απειλές κατά της Ρωσίας και του Ιράν, όπως και οι απειλές κατά της Βορείου Κορέας, που είναι εμμέσως και απειλές κατά της Κίνας έδειξαν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια αναζωπύρωση του νεοσυντηρητικού προγράμματος σε μια ακόμα πιο ρηξικέλευθη και επικίνδυνη εκδοχή του.

 

Επανεμφάνιση των «παρακέντρων εξουσίας»

Όσο πιο «ριζοσπαστικό» είναι το «πρόγραμμα», τόσο πιο μεγάλη είναι και η ανάγκη να παρακάμπτονται οι συνήθεις μηχανισμοί λήψης αποφάσεων. Μια πληθώρα αποκαλυπτικών δημοσιευμάτων από δημοσιογράφους και αναλυτές εγνωσμένου κύρους στις ΗΠΑ, αλλά και βετεράνους των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, αρχίζουν να ρίχνουν ένα μάλλον ανησυχητικό φως τους στους μηχανισμούς που παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής και ιδίως στον ρόλο του ειδικού προεδρικού συμβούλου για μεσανατολικά θέματα και γαμπρού του Προέδρου Τραμπ Jared Kushner.

«Ξέρει τίποτα για τις χώρες με τις οποίες ασχολείται;» ο Kushner, διερωτάται χαρακτηριστικά το πολύ γνωστό αμερικανικό περιοδικό The Nation. Αλλά ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι το άρθρο του έγκυρου και κριτικού αναλυτή Madsen (http://www.intrepidreport.com/archives/21612), σύμφωνα με τον οποίο ο Kushner υποστηρίζει μια ισχυρή νεοσυντηρητική ομάδα που λειτουργεί στον Λευκό Οίκο και που είναι υπεύθυνη τόσο για τις κατηγορίες εναντίον του ‘Ασαντ ότι δήθεν χρησιμοποίησε χημικά όπλα τον Απρίλιο, όσο και για τις πρόσφατες προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτων τη Συρία, το Ιράν και τη Ρωσία να μη χρησιμοποιήσουν χημικά, όπως δήθεν σχεδιάζουν, που προκάλεσαν την πολύ έντονη διάψευση και αντίδραση της Δαμασκού και της Μόσχας. Σημειωτέον ότι δεν έχει εμφανισθεί καμία απόδειξη για τη βασιμότητα όλων αυτών των ισχυρισμών. (http://www.intrepidreport.com/archives/21612)

Σύμφωνα με τον Madsen, ο ίδιος ο Υπουργός Εξωτερικών Tillerson είναι έξαλλος με τον Kushner αλλά και με τον επιτελάρχη του Λευκού Οίκου Reince Priebus,  γιατί κανείς δεν τον ενημέρωσε για αυτές τις κατηγορίες και προειδοποιήσεις, ούτε και για τα στοιχεία στα οποία υποτίθεται ότι βασίζονται πριν εκδοθούν.

Σύμφωνα πάντα με το άρθρο η νεοσυντηρητική ομάδα κυρίως δρα μέσω του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας (NSC), με επικεφαλής τον υπεύθυνο πληροφοριών του Ezra Cohen-Watnick και τον Derek Harvey, τον άνθρωπο του NSC για τη Μέση Ανατολή και στενό συνεργάτη του στρατηγού Petraeus. H ομάδα αυτή χρησιμοποιεί την πρέσβειρα των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Nikki Haley ως δημόσια εκπρόσωπό της, συχνά παρακάμπτει τον ίδιο τον McMaster και αναφέρεται απευθείας στον Kushner.

Ο Cohen-Watnick συνδέεται, σύμφωνα με το άρθρο, στενά με τον «αρχιερέα» του νεοσυντηρητισμού» Frank Gaffney και τον David Horowitz, στενό συνεργάτη του συμβούλου του Τραμπ και ενός από τους στενότερους συμμάχους του Kushner στον Λευκό Οίκο, τον Stephen Miller. Τον Cohen-Watnick τον έφερε ο Flynn στο NSC, αλλά παρέμεινε εκεί και μετά από αυτόν παρόλο που ο McMaster ήθελε να τον αντικαταστήσει, λόγω της υποστήριξης που είχε και από τον Kushner, αλλά και επίσης από τον Miller and τον σύμβουλο του Τραμπ Sebastian Gorka.

To άρθρο του Madsen χαρακτηρίζει επίσης παράξενους τους δεσμούς του Miller με τον Αμερικανό νεοναζιστή Richard Spencer και του Gorka με ηγετικά στελέχη των Ούγγρων νεοναζιστών, τη στιγμή μάλιστα που διατηρούν και ισχυρούς δεσμούς με έντονα ανστιμουσουλμάνους και σιωνιστές νεοσυντηρητικούς όπως οι Cohen-Watnick, Gaffney και Horowitz. Τα σχέδια του «νεοσυντηρητικού πυρήνα» φαίνεται ότι περιλαμβάνουν, κατά το άρθρο, τη συνέχιση των προσπαθειών να πληγούν από τους Αμερικανούς συριακοί στρατιωτικοί στόχοι αλλά και να επεκταθεί το «πρόγραμμα» εναντίον της Χεζμπολά, των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης, ακόμα και ρωσικών μονάδων στη Συρία!  Στη συνέχεια, οι αμερικανικές δυνάμεις θα πλήξουν δυνάμεις της Χεζμπολά νοτίως του ποταμού Λιτανί. Το άρθρο προβλέπει επίσης την κρίση με το Κατάρ που σημειώθηκε στο μεταξύ.

Αλλά δεν είναι μόνο ο έλεγχος του μηχανισμού λήψης αποφάσεων που ελέγχεται από Κύριος Οίδε ποιές δυνάμεις. Μια άλλη υπόθεση, ανέδειξε την πραγματικότητα ενός βαθμού ελέγχου, από αφανή κέντρα, των αμερικανικών και βρετανικών ΜΜΕ που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Ο δημοσιογράφος Σέιμουρ Χέρς, ο άνθρωπος που αποκάλυψε τη σφαγή του Μάι Λάι στο Βιετνάμ, παγκόσμια γνωστός και τιμημένος με το βραβείο Πούλιτζερ,  θεωρείται περίπου συνώνυμο της εγκυρότητας, το κατ’ εξοχήν παράδειγμα των λαμπρότερων παραδόσεων της αμερικανικής ερευνητικής δημοσιογραφίας.

Ο Σέιμουρ Χερς υποστήριξε ότι όλη η ιστορία για χρήση πρόσφατα χημικών όπλων από τον Ασαντ, που δικαιολόγησε την επίθεση των ΗΠΑ κατά της Συρίας, δεν στέκεται και υποστήριξε μετά από έρευνα ότι το όλο περιστατικό οφείλεται σε συμβατικό βομβαρδισμό θέσεων τζιχαντιστών, που έπληξε δικό τους απόθεμα χημικών ουσιών που διεσπάρησαν στο περιβάλλον.

Μπορεί να είναι σωστή ή μπορεί να μην είναι η έρευνα του Χερς. Κι όμως. Κανένα αμερικανικό ή βρετανικό main stream έντυπο δεν βρέθηκε να θέλει να δημοσιεύσει μια τέτοια έρευνα, για ένα τόσο κεντρικό θέμα, από τον κορυφαίο Αμερικανό ερευνητή δημοσιογράφο, που αναγκάστηκε να τη δημοσιεύσει τελικά στη γερμανική Welt.

Είναι ίσως η πιο κραυγαλέα ένδειξη πόσο κοντά βρισκόμαστε στον ολοκληρωτισμό.

Να σημειώσουμε επίσης, ότι τα φαινόμενα αφανών κέντρων που καθορίζουν την αμερικανική πολιτική δεν περιορίζεται στην εξωτερική πολιτική. Κατά το περιοδικό Nation, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει περιβάλει ουσιαστικά με εξουσίες «Πρωθυπουργού» για την οικονομία τον επικεφαλής της Goldman Sachs (γνωστό και από την ανάμειξή του στο ελληνικό) Γκάρι Κον, ενώ οι αδερφοί Κοχ φαίνονται οι εμπνευστές της πολιτικής του για τον κλίμα, που συνιστά, για πολλούς επιστήμονες, τεράστια απειλή για την επιβίωση της ζωής στον πλανήτη μετά τον 21ο αιώνα (και εφόσον τη γλυτώσουμε από τα πυρηνικά!)

 

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Γραφείο του Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με αντικείμενο της σχέσεις Ανατολής-Δύσης και τον έλεγχο των εξοπλισμών.

Δημοσιεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ την 26.7.2017