Tag Archives: Ακιντζί

Νεκρο θελει τον Σενερ Λεβεντ ο Ερντογαν

Ονομα και πράγμα, ο Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος και αγωνιστής Σενέρ Λεβέντ, πολύ περισσότερο αληθινός δημοκράτης και πατριώτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, από πολλούς “δικούς μας” Ελληνοκύπριους, έγινε δημόσιος στόχος του Ταγίπ Ερντογάν, που περίπου τον επικήρυξε από βήματος σε συγκέντρωση στην Προύσα, για άρθρο που έγραψε στην εφημερίδα Αφρίκα των κατεχομένων για την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία.
Ο Λεβέντ και η εφημερίδα του έχουν γίνει και στο παρελθόν στόχοι τρομοκρατικών επιθέσεων και απόπειρας δολοφονίας, μετά την οποία αποφάσισε να αλλάξει τον τίτλο της εφημερίδας του από “Ευρώπη” σε “Αφρική”.
Το παρακάτω άρθρο ο Σενέρ Λεβέντ το έγραψε στην εφημερίδα του, ενώ πετούσαν πέτρες στα γραφεία της οι συγκεντρωμένοι έξω από τα γραφεία της ακροδεξιοί Τούρκοι διαδηλωτές

Διαταγμα απο τον Ερντογαν για λιντσαρισμα της εφημεριδας «Αφρικα»

Του Σενέρ Λεβέντ*

Από το πρωί ουρλιάζουν εναντίον μας εκείνοι που έχουν τους μιναρέδες ως σπαθιά τους, τους θόλους ως κράνος τους και τα τζαμιά ως στρατόπεδά τους. Αστυνομικοί φυλάνε σκοπιά μπροστά στην πόρτα μας. Αλλά έφυγαν προ ολίγου μόλις σκοτείνιασε. Έγινε έκκληση για λιντσάρισμα. Από ποιον; Από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Από νωρίς το πρωί του έστειλαν από την Κύπρο τη χθεσινή μας εφημερίδα. Μόλις είδε τον τίτλο μας έγινε έξαλλος. Είπε το εξής στο πλήθος στο οποίο απευθυνόταν στην Προύσα: «Στη βόρεια Κύπρο μια ξεφτιλισμένη εφημερίδα έβαλε έναν τίτλο. Λέει ότι ο τουρκικός στρατός εισέβαλε και στη Συρία μετά από την Κύπρο. Τι ανηθικότητα είναι αυτή, τι αισχρότητα. Τα αδέλφια μου από τη βόρεια Κύπρο πρέπει να δώσουν την απάντηση που πρέπει εκεί».

Ποια είναι η «απάντηση που πρέπει»; Θα μας λιντσάρουν; Θα μας σκοτώσουν; Θα μας κάνουν να πληρώσουμε τίμημα για το γεγονός ότι δεν χειροκροτήσαμε έναν αιματηρό πόλεμο; Να κοπιάσουν. Είμαστε εδώ. Επειδή είμαστε από εδώ, θα είμαστε πάντα εδώ.

Ένας όχλος που διψά για αίμα, εξαγριωμένος. Τα μυαλά όλων πετάνε. Βγάζουν κραυγές πολέμου. Υμνούν τον ηρωικό τουρκικό στρατό. Και σε όλα τα τζαμιά της Τουρκίας διαβάζεται η «προσευχή της κατάκτησης». Κατάκτηση! Τι είναι η κατάκτηση; Μήπως δεν είναι κατοχή; Άμα εκείνοι διαβάζουν την προσευχή της κατάκτησης, είναι έγκλημα να μιλώ εγώ για κατοχή; Άμα δεν εκπλήσσονται για την προσευχή της κατάκτησης, γιατί λυσσάνε μόλις μιλήσει κανείς για κατοχή;

Την ώρα που γράφω αυτό το άρθρο, συνεχίζουν να έρχονται βροχή οι απειλές. Και τι δεν λένε. Θα μας κρεμάσουν, θα μας σφάξουν, θα μας γδάρουν! Έναν χαιρετισμό στον ηρωικό τουρκικό στρατό έστειλε και ο κύριος Κουντρέτ. Ο Κουντρέτ Όζερσαϊ. Και μια ευχή έκανε ο ηγέτης του ΡΤΚ Τουφάν Ερχουρμάν, ο οποίος ετοιμάζεται να γίνει πρωθυπουργός. Εύχεται να ολοκληρωθεί η επιχείρηση της Τουρκίας, εκφράζοντας την επιθυμία να διατηρηθεί η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Μήπως έχει κάτι να πει για την έκκληση λιντσαρίσματος που έγινε κατά της εφημερίδας μας; Δεν έχει! Πρώτα να ρωτήσουμε τον κύριο Κουντρέτ: Μήπως είναι νόμιμος ο ελεύθερος συριακός στρατός; Δεν ξέρει ότι αυτός ο στρατός έχει μετεξελιχθεί από το τζιχαντιστικό Ισλαμικό Κράτος; Ακόμα δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί τρομοκράτες; Μαζί με αυτούς βαδίζει η Τουρκία εναντίον της Συρίας. Και ακόμα ένα ερώτημα: Πότε και πού προέβησαν σε τρομοκρατική ενέργεια οι ένοπλες κουρδικές οργανώσεις που ονομάζονται YPG/PYD; Μήπως εκείνες έβαλαν τις βόμβες στη Γαλλία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και σε άλλα πολλά μέρη; Μήπως δικό τους έργο είναι οι βόμβες που προκάλεσαν τον θάνατο εκατοντάδων ατόμων σε Άγκυρα και Κωνσταντινούπολη; Μήπως όλα αυτά δεν είναι έργο του λαφυραγωγού Ισλαμικού Κράτους; Μήπως το Ισλαμικό Κράτος δεν προστατευόταν και στηριζόταν τόσο καιρό από την Τουρκία; Η Τουρκία πάει τώρα χέρι με χέρι με αυτούς τους αιμοβόρους τρομοκράτες να σκοτώσει τους Κούρδους, οι οποίοι δεν γνοιάζονται για τίποτε άλλο εκτός από το να προστατεύσουν και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους; Και εσύ το χαιρετίζεις αυτό, έτσι δεν είναι; Σημαίνει ότι ακόμα δεν κατάλαβες ότι η ειρήνη αξίζει πιο πολύ από τον πόλεμο…

Και εσύ Τουφάν. Μιλάς για εδαφική ακεραιότητα. Ποια εδαφική ακεραιότητα; Μήπως η Τουρκία σεβάστηκε την εδαφική ακεραιότητα στην Κύπρο και θα το κάνει και στην Τουρκία; Μήπως δεν υποσχέθηκε και σε εμάς το ίδιο πράγμα όταν αποβιβαζόταν ο τουρκικός στρατός στο νησί το 1974; Τι έγινε ύστερα; Μήπως δεν διαμέλισε αυτό το νησί; Μήπως κράτησε την υπόσχεσή της; Μήπως έμεινε εδαφικά ακέραιη η Κύπρος;

Κύριοι που έχετε τους μιναρέδες ως σπαθιά, τους θόλους ως κράνη και τα τζαμιά ως στρατόπεδα. Θυμώσατε πολύ, έτσι δεν είναι; Δεν χειροκροτήσαμε και δεν θα χειροκροτήσουμε το αιματηρό σας σενάριο. Ναι, είστε κατακτητές, εισβολείς. Και στην Κύπρο και στη Συρία. Άλλωστε καυχιέστε για την ιδιότητά σας, του κατακτητή. Με τις προσευχές της κατάκτησης που διαβάσατε σε όλα τα τζαμιά. Γι’ αυτό τον λόγο δεν καταφέραμε να βρούμε λύση στην Κύπρο μέχρι σήμερα. Διότι εσείς είστε κατακτητές. Καίτε, γκρεμίζετε ένα μέρος και γίνεται δικό σας! Αποκαλέσατε τη δική μας «ειρηνευτική επιχείρηση». Στη Συρία την αποκαλέσατε «επιχείρηση κλάδος ελαίας». Στις μπροσούρες που έριχναν οι πιλότοι σας από αέρος στην Κύπρο υπήρχε ένα περιστέρι με ένα κλαδί ελιάς στο ράμφος του. Κάποιοι πίστεψαν. Σάστισαν όταν είδαν τον δεινόσαυρο απέναντί τους αντί για το περιστέρι. Μήπως θα αποκαλέσετε «επιχείρηση γιασεμί» την τρίτη επιχείρηση στην Κύπρο;

Από την Αφρίκα, δημοσιεύθηκε στην καθημερινή του στήλη στον Πολίτη

 

Διαβάστε επίσης:

Βανδαλισμοί και ξήλωμα ταμπέλας στην «Αφρίκα» – Έκκληση Σενέρ Λεβέντ σε ΟΗΕ και Κυπριακή Δημοκρατία

Cyprus: Erdogan wants Sener Levent assassinated!

“Αφρίκα”: Ήρθαν για να σκοτώσουν

Ο Kαυγας των Νταβατζηδων στον προθαλαμο της Οδαλισκης – Γιατι λυσσαξαν να παρουν την Κυπρο!

“Όταν ένα έθνος εκτιμάει κάτι περισσότερο από την ελευθερία, θα χάσει την ελευθερία του. Και η ειρωνεία: αν αυτό το κάτι είναι οι ανέσεις ή το χρήμα, θα τα χάσει κι αυτά”
Ουίλιαμ Σόμερσετ Μομ

 

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Ο ΓΓ του ΟΗΕ κ. Γκουτιέρες φαίνεται ότι δεν βλέπει ειδήσεις.

Δεν πρόσεξε ότι οι δυνάμεις πίσω από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, έξοχο σύμβολο ενός βαριά άρρωστου κόσμου και συστήματος, αγωνίζονται για την καταστροφή της ζωής στον πλανήτη εντός μερικών δεκαετιών. Δεν πρόσεξε ότι τον περασμένο Απρίλιο, σε διάστημα δέκα μόλις ημερών, οι ΗΠΑ παρολίγον να προκαλέσουν δύο πυρηνικούς πολέμους στη Συρία και την Κορέα. Δεν έχει πληροφορηθεί τίποτα για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή ή για την κατάσταση μιας ανθρωπότητας που, συνολικά κρινόμενη, βρίσκεται σήμερα στο πιθανώς χειρότερο και σίγουρα πιο επικίνδυνο σημείο της ιστορίας της.

Τον κ. Γκουτιέρες, βετεράνο του απίθανου θιάσου των Ευρωπαίων “Σοσιαλιστών”, ένα πράγμα τον απασχολεί κυρίως και δεν τον αφήνει να κοιμηθεί ήσυχος τη νύχτα. Όχι. Δεν είναι οι βόμβες στο Αφγανιστάν, η χολέρα στην Υεμένη, η κατάσταση στην Παλαιστίνη, η πείνα στην Αφρική. Τον κ. Γκουτιέρες τον απασχολεί πως θα φέρει την ειρήνη στην Κύπρο, όπου οι εχθροπραξίες τελείωσαν το… 1974!

Για τον σκοπό αυτό έκανε ήδη ένα ταξίδι στην Άγκυρα και τώρα κάλεσε τους ηγέτες των δύο “κοινοτήτων” επειγόντως στη Νέα Υόρκη. Πριν από τον κ. Γκουτιέρες, με το κυπριακό ασχολήθηκαν επιμόνως η Βικτώρια Νούλαντ (που παρολίγον κι αυτή να προκαλέσει πυρηνική σύγκρουση στην Ουκρανία), η πρωθυπουργός της Βρετανίας, μιας χώρας που συνέβαλε με όλους τους δυνατούς τρόπους στην κατεδάφιση της μισής Μέσης Ανατολής και ο απερίγραπτος Πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ, επί των ημερών του οποίου η Ελλάδα συνέχισε απτόητη την καταστροφή της, έφυγε η Βρετανία από την ΕΕ και κινδυνεύει ολόκληρη η Ένωση με διάλυση.

Με τέτοιους “φίλους της ειρήνης” το μέλλον του νησιού της Αφροδίτης φαίνεται απολύτως εξασφαλισμένο, πόσο μάλλον που φαίνεται ότι κατοικείται από Λωτοφάγους. (Οι Αρχαίοι Έλληνες κατασκεύασαν τη λέξη “αλήθεια” από το στερητικό α- και τη λέξη Λήθη, να μην ξεχνάς τα σπουδαία και σημαντικά).

Όλοι αυτοί λοιπόν έχουν λυσσάξει κυριολεκτικά, μέσα σε μια παγκόσμια κατάσταση που δεν θα έπρεπε να τους αφήνει πέντε λεπτά ελεύθερους, να ασχολούνται επιμόνως πως θα φέρουν την “ειρήνη” στην Κύπρο, παρόλο που κανείς δεν φαίνεται να την απειλεί στα σοβαρά. Μαζί και οι ηγέτες του νησιού και της μαμάς Ελλάδας, “τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι”.

Στο υποσύστημα άλλωστε Ελλάδα-Κύπρος-Τουρκία της Ανατολικής Μεσογείου, από τα τρία κράτη το μεν ένα έχει και επισήμως σχεδόν καταλυθεί, υπό οικονομική κυριαρχία των Πιστωτών και ασφυκτικό γεωπολιτικό-στρατηγικό έλεγχο του άξονα των “ναυτικών δυνάμεων” (ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ), το δεύτερο, υπό τον κ. Αναστασιάδη, έχει διατηρήσει μια σχεδόν μόνο τυπική ανεξαρτησία και μόνο το τρίτο αγωνίζεται με τον τρόπο του να διατηρήσει την κυριαρχία και ανεξαρτησία του.

Θέλουν λοιπόν αυτοί οι διεθνείς “φίλοι της ειρήνης” να “λύσουν το κυπριακό” πάση θυσία και θέλουν να το λύσουν τώρα!

 

Η μέθοδος προσδιορίζει το αποτέλεσμα

Έως την 1η Δεκεμβρίου γίνονταν απερίγραπτες “διακοινοτικές διαπραγματεύσεις” – φαρσοκωμωδία στην Κύπρο, όπου υποτίθεται ότι ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ακιντζί έψαχναν να βρουν ένα “σχέδιο λύσης” του κυπριακού που να μπορεί να παρουσιαστεί σε δημοψήφισμα και να εγκριθεί.

Τις χαρακτηρίσαμε φαρσοκωμωδία γιατί στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού που να εμπλέκει σε σοβαρό και ειλικρινή διάλογο τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους, αλλά για μια διαπραγμάτευση δύο ηγετών στη βάση ενός σχεδίου απορριφθέντος ήδη από τον πληθυσμό και παραβιάζοντος μαζικά τις πιο βασικές πρόνοιες του συνταγματικού, διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου.

Τέλος πάντων, μέχρι την 1.12 ξέραμε ότι οι δύο πλευρές συζητούσαν ένα σχέδιο κι αν συμφωνούσαν θα το έθεταν υπό την έγκριση των πολιτών.

Τέτοιο πράγμα δεν βρισκόταν αλλά και άλλοι γενικότεροι λόγοι που έχουν να κάνουν με τις κρίσεις στη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και την Ελλάδα, ανάγκασαν τον διεθνή παράγοντα να αποφασίσει να αλλάξει τη διαδικασία, συγκαλώντας στη Γενεύη τη διάσκεψη των Εγγυητριών Δυνάμεων που προέβλεπαν οι αλήστου μνήμης συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Με πρωτοβουλία μάλιστα του κ. Κοτζιά, η Διάσκεψη αυτή έγινε διαρκής, όπως και ο θεσμός της Ιεράς Εξέτασης. Δεν μπορεί να τερματισθεί προτού ο κατηγορούμενος, ο κυπριακός λαός εν προκειμένω, παραδεχθεί την ασήκωτη ενοχή του και παραδώσει όχι την ψυχή του (της οποίας η τύχη αγνοείται), αλλά το κράτος του.

Συναινώντας στη σύγκληση της Διάσκεψης της Γενεύης, Λευκωσία και Αθήνα ακύρωσαν το μεγαλύτερο επίτευγμα της κυπριακής και ελλαδικής διπλωματίας μετά το 1963, που ήταν να θεωρηθούν ουσιαστικά έκπτωτες οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου (η “Ανταλκίδειος Ειρήνη” κατά Ηλία Ηλιού, Πρόεδρο της ΕΔΑ) και επανέφεραν την Κύπρο στο προ του 1960 νομικό καθεστώς. Τρία τρίτα κράτη, που έχουν κατά καιρούς εμπλακεί σε πόλεμο εναντίον του κυπριακού λαού, συζητούν στη Γενεύη το καθεστώς του νησιού, που εκπροσωπείται στη Διάσκεψη από τους αρχηγούς των κοινοτήτων (σε βρετανική αποικιακή ορολογία) ή των φυλών των ιθαγενών (αν προτιμάτε την, ευρύτερης χρήσεως για τέτοιες περιπτώσεις) διεθνή ορολογία.

Πολλοί στην Κύπρο εξακολουθούν και επαναλαμβάνουν μονότονα, φανταζόμαστε για να μην κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν, ότι όλα αυτά δεν έχουν καμιά σημασία κι ότι θα μπορέσουν να ανατρέψουν τα όποια αποτελέσματα της Γενεύης σε δημοψήφισμα. Δηλαδή, θέλουν να πουν ότι αυτοί είναι πιο έξυπνοι ή πιο πονηροί από τη Βρετανία και την Αμερική που χάνουν το χρόνο τους συγκαλώντας τέτοιες διασκέψεις.

Ήδη, όπως αναφέραμε, και με τη σύγκλησή της μόνο, η Διάσκεψη της Γενεύης άρχισε να παράγει νομικά αποτελέσματα. Αν καταλήξει και με βάση τις ιδέες και προτάσεις που κυκλοφορούν, τα αποτελέσματά της, όπως εξηγήσαμε πολύ αναλυτικά στα άρθρα μας για το θέμα, δεν είναι αναστρέψιμα. Επικυρούμενα από τη Βρετανία, την Ελλάδα, την Τουρκία, την ΕΕ και τον ΟΗΕ θα εξασφαλίσουν την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί επ’ άπειρον, θα ακυρώσουν το ισχυρότερο διπλωματικό χαρτί που έχει σήμερα η Λευκωσία (τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ζητούν την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων το ταχύτερο και άνευ όρων), θα στερήσουν το μέλλον κυπριακό κράτος από βασικά κρατικά χαρακτηριστικά, όπως το δικαίωμα σε δικό του στρατό και αυτοάμυνα και θα εξασφαλίσουν την αιώνια παρουσία των βρετανικών βάσεων στο νησί και τα όποια επεμβατικά δικαιώματα τρίτων.

Η μεγαλύτερη απάτη είναι αυτό που η Αθήνα επιμένει να παρουσιάζει ως μεγάλη εθνική επιτυχία, δηλαδή η κατάργηση των εγγυήσεων. Η Κύπρος όχι μόνο μετατρέπεται σε προτεκτοράτο, στο έλεος της καλής θέλησης των “Προστατών”, αλλά και η Αθήνα χάνει την τελευταία νομική δυνατότητα να παρέμβει στο νησί, για να προστατεύσει σε περίπτωση κινδύνου τον απειλούμενο ελληνικό πληθυσμό.

Η διαφορά από το 2004 είναι ότι τότε ο διεθνής παράγων υπολόγιζε στην Τουρκία ως τμήμα του δυτικο-ισραηλινού συγκροτήματος, ενώ τώρα υπάρχει αμφιβολία περί αυτού. Θέλουν επομένως να πάρουν τους τίτλους του οικοπέδου καθαρούς, χωρίς κανένα δικαίωμα τρίτου επ’ αυτού, περιλαμβανομένης της Ελλάδας και της Τουρκίας. Αυτό κρύβεται πίσω από όλη τη φασαρία για τις “εγγυήσεις”.

Πως όλα αυτά, αν συμφωνηθούν από τους Αναστασιάδη και Ακιντζί και επικυρωθούν από την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βρετανία, την ΕΕ και τον ΟΗΕ θα ακυρωθούν στη συνέχεια από ένα δημοψήφισμα; ‘Ηδη θα έχει προσδιοριστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και ανεπίστρεπτα η – καθοριστικής σημασίας – διεθνής (μη) υπόσταση του κυπριακού κράτους. Κι αν επιτέλους οι ιθαγενείς δεν μπορούν να συμφωνήσουν για ένα χωριό στη Μόρφου ή στην Αμμόχωστο, δεν πειράζει. Η “διεθνής κοινότητα” θα έχει πάρει το νησί, οι Κύπριοι δεν θα έχουν κράτος και μπορούν να τσακώνονται άλλα χίλια χρόνια αν υπάρχουν. Ποτέ οι καυγάδες των ντόπιων δεν έβλαψαν τους ξένους.

Η Αυτοκρατορία θα έχει επιτέλους αποκτήσει το νησί που τόσο θέλει από τον καιρό του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και των Ναϊτών Ιπποτών και τόσα έκανε για να το αποκτήσει. (Θέλει όλο το νησί, κατά προτίμηση χωρίς τους κατοίκους και όχι μόνο τις βάσεις).

Στην πραγματικότητα μια τέτοια κατάληξη της διάσκεψης της Γενεύης αφαιρεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τους Κυπρίους το κράτος τους και δεν θα το ξαναπάρουν ποτέ πίσω.

Γι’ αυτό ακριβώς έγινε άλλωστε η διάσκεψη. Για να μη ξαναδοθεί ποτέ στους Κύπριους η δυνατότητα να αποφασίσουν εκείνοι για το μέλλον τους μέσω ενός δημοψηφίσματος, όπως το 2004.

 

Τι επιδιώκουν για την Κύπρο

Επειδή όμως είναι πολλοί που για διάφορους ιδιοτελείς λόγους επιμένουν να μη βλέπουν το τελείως προφανές, υπάρχει δόξα τω Θεώ μια αποκαλυπτική συνέντευξη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικού κ. Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων (DPA, 27.1.2017), που διευκρινίζει με τη σαφήνεια που δικαιούνται οι Γερμανοί αναγνώστες του, τι ακριβώς θέλει να κάνει την Κύπρο και ξεκαθαρίζει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι ο σκοπός όλης της επιχείρησης δεν είναι άλλος από το να μεταβάλει ένα δεύτερο μέλος της ΕΕ (μετά την Ελλάδα) σε προτεκτοράτο  του “άξονα των ναυτικών δυνάμεων” (ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ) με κάποιο ρόλο στη διακυβέρνηση της ΕΕ, που δεν ξέρουμε όμως τι θα είναι και αν θα υπάρχει σε μερικά χρόνια.

Όπως εξήγησε, επανερμηνεύοντας με αφοπλιστική ειλικρίνεια τον ορισμό του Περικλέους για τη δημοκρατία, ο κ. Υπουργός, όλες τις βασικές αποφάσεις στο νέο υπό διαπραγμάτευση “κράτος”, που θα αντικαταστήσει το υπάρχον, θα τις παίρνουν εξ ημισείας η πλειονότητα (82% Ελληνοκύπριοι) και η μειονότητα (18% Τουρκοκύπριοι). Δεν το είπε, αλλά είναι φανερό ότι επειδή πιθανότατα αυτά τα δύο μέρη δεν θα συμφωνούν, ξένοι θα κληθούν να παίρνουν τις αποφάσεις, όπως προέβλεπε το απορριφθέν στο δημοψήφισμα του 2004 σχέδιο Ανάν.

Ένα ζήτημα είναι ποιός παίρνει τις αποφάσεις, εξίσου σημαντικό είναι και το ποιός τις εφαρμόζει. Στην περίπτωσή μας την τελική ευθύνη για την άσκηση κυριαρχίας θα την έχει, όπως εξηγεί στην ίδια συνέντευξη ο Υπουργός, μια Διεθνής Αστυνομία. ‘Οσο για τις ένοπλες δυνάμεις της Κύπρου, που υπάρχουν σήμερα, θα διαλυθούν. Το νέο “κράτος” δεν θα έχει δικό του στρατό ούτε και το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, όπως τα άλλα μέλη του ΟΗΕ και της ΕΕ. Θα είναι “αποστρατιωτικοποιημένο”, πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι θα απαγορευθεί στους ιθαγενείς να έχουν δικό τους στρατό, θα κυκλοφορούν όμως εκεί ένα σωρό ξένοι στρατοί, και, πριν από όλους, θα εξακολουθούν να υπάρχουν οι θηριώδεις βρετανικές βάσεις, θεμελιώδους ρόλου για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή και για την παρακολούθηση των παγκόσμιων επικοινωνιών.

Ειρήσθω εν παρόδω, η Κύπρος έχει ακόμα σήμερα τη δυνατότητα να θέσει υπό αμφισβήτηση την παρουσία των βάσεων (όπως κάνει ο Ερντογάν με το Ιντσιρλίκ, αλλά αυτός εκπροσωπεί, έστω με τον τρόπο και την πολιτική του, τα συμφέροντα της χώρας του όπως τα καταλαβαίνει), ή να καλέσει άλλη δύναμη να φτιάξει δικές της βάσεις. Δηλαδή διαθέτει ένα “ατομικό όπλο” για να προστατευθεί από τον οποιονδήποτε, άλλο αν οι ηγέτες της δεν θέλουν να το χρησιμοποιήσουν. Ο αποικιοκράτης θέλει να το πάρει για πάντα από τα χέρια της Λευκωσίας.

Αυτό το “κράτος” είναι νομικά ένα προτεκτοράτο και ψυχολογικά ένας τρόπος να μην ενωθούν ποτέ Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, αφού η πλειοψηφία θα μισεί την μειοψηφία για το άδικο που θα υφίσταται διαρκώς και η μειοψηφία θα εγκλωβιστεί όσο ποτέ άλλοτε στα υπέρογκα προνόμιά της και θα τρέχει συνέχεια στην Άγκυρα μην τυχόν και της τα αμφισβητήσουν. Και οι δύο κοινότητες θα παρακαλάνε τον διεθνή παράγοντα, τον μεταμοντέρνο αποικιοκράτη και θα του τα δίνουν όλα για να κερδίσουν την εύνοιά του.

Πρακτικά, η “νέα Κύπρος” θα είναι μια ωρολογιακή βόμβα, που θα μπορεί να μετατρέψει ανά πάσα στιγμή την Κύπρο σε Συρία, δημιουργώντας σοβαρότατα προβλήματα στην Ελλάδα και την ΕΕ. Η Τουρκία, δια των Τουρκοκυπρίων, θα διαθέτει βέτο στην ΕΕ, καθιστάμενη από τώρα μέλος με δικαιώματα, όχι όμως και υποχρεώσεις της Ενωσης. Ούτε κι εκείνη όμως θα ωφεληθεί στο τέλος, γιατί μια τέτοια κατάσταση δεν θα οδηγήσει παρά στο να στρέψει την Ευρώπη, αργά ή γρήγορα, εναντίον της Τουρκίας.

Ο διεθνής παράγων έχει συμφέρον να προκαλέσει τέτοιες εξελίξεις γιατί έχει ανάγκη το νησί, όχι τους κατοίκους του, που μόνο μπελάδες του δημιουργούν, αλλά και για άλλους γενικότερους λόγους.

Αυτός που κυρίως θα ωφεληθεί από τον μετασχηματισμό του κυπριακού κράτους σε μεταμοντέρνο προτεκτοράτο είναι οι δυνάμεις του Χάους, που είδαμε να δρουν στη Μέση Ανατολή, στην ελληνική κρίση, στην Ουκρανία, στην Άπω Ανατολή, στα ζητήματα του παγκόσμιου κλίματος.

 

Οι αιτίες της πρεμούρας

Υπάρχουν γενικοί και ειδικοί λόγοι που εξηγούν αυτή την αφύσικη πρεμούρα να “λυθεί το κυπριακό”

– η προετοιμασία ενός πολύ μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (που επιβεβαιώθηκε και με τον βομβαρδισμό του Άσυντ από τις ΗΠΑ). Για να πληγεί η Συρία και οι ρωσικές δυνάμεις στη Συρία πρέπει να κυκλωθούν δηλαδή να ελεγχθεί η Τουρκία (εξ ου και το βιαστικό και αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016) και η Κύπρος.

– η ύπαρξη στο εσωτερικό του διεθνούς κατεστημένου ενός ισχυρού “Κόμματος του Χάους”, που επιδιώκει τη δημιουργία όσο περισσότερων προβλημάτων στην ΕΕ και πιθανώς τον κατακερματισμό της

– η πολύ ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στην Κύπρο και της Ελλάδας σε καθεστώς “αποικίας χρέους” υπό ασφυκτικό έλεγχο και επιτήρηση ΗΠΑ-Βρετανίας-Ισραήλ.

Αν κάποιος πιστεύει ότι αυτά δεν είναι σωστά και ότι κάτι άλλο εξηγεί όσα γίνονται, μπορεί να το πει. Εμείς δεν έχουμε διαβάσει καμιά άλλη ερμηνεία για όσα γίνονται.

 

Γιατί πρέπει να ευγνωμονούμε την Τουρκία

Κάθε φορά που διαβάζω ελληνοκυπριακές ανακοινώσεις που καταγγέλλουν την τουρκική και τουρκοκυπριακή “αδιαλλαξία”, δεν ξέρω τι να πρωτοθαυμάσω σε αυτή τη φαρσοκωμωδία, που μπορεί ανά πάσα στιγμή να εξελιχθεί σε κανονική τραγωδία.

Στην πραγματικότητα, οι Ελληνοκύπριοι αντί να καταγγέλλουν την τουρκική αδιαλλαξία, θα έπρεπε μάλλον να ανεγείρουν αδριάντες στον κ. Ερντογάν και τον κ. Ακιντζί. Κι αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε να τους εφεύρουν, για να παραφράσουμε κι εμείς τον κ. Νταβούτογλου.

Η Κυπριακή Δημοκρατία υφίσταται σήμερα μόνο και μόνο γιατί η Τουρκία, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στο νησί, δεν αποδέχεται τη μετατροπή του σε προτεκτοράτο με τους όρους που επιδιώκει ο “διεθνής παράγων”. Αν ζούσε ο Ντελακρουά, θα ζωγράφιζε πιθανώς τον πίνακα “Ο Καυγάς των Νταβατζήδων στον προθάλαμο της Οδαλίσκης”.

Το κυπριακό δεν έχει λυθεί όχι γιατί τσακώνονται οι εκπρόσωποι των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, αλλά γιατί δεν τα έχουν βρει ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Μα, θα μου πει κάποιος, ή μάλλον θα το σκεφτεί, τι πειράζει να γίνει δυτικό προτεκτοράτο; Πειράζει για πολλούς λόγους και ένας μόνο από αυτούς είναι ότι, όπως ήδη γράψαμε, ο “διεθνής παράγων” χρειάζεται το νησί, όχι όμως τους κατοίκους, που μόνο μπελάς του είναι. Αν οι κάτοικοι του δώσουν το κράτος τους, θα κοιτάξει να τους ξεφορτωθεί. Και σήμερα μπορεί να το κάνει, ενώ δεν μπορούσε ούτε επί Οθωμανικής, ούτε επί Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ελπίζει κανείς να συνεχίσουν να μην τα βρίσκουν οι Ταγίπ Ερντογάν και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ώστε να σωθεί “από σπόντα” και η Κύπρος.

Μακροχρόνια όμως, κράτη και λαοί που δεν θέλουν να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους, που δεν μπορούν καν να αρθρώσουν σε λόγια τη διεκδίκηση της ύπαρξής τους, το δικαίωμα της πλειοψηφίας να κυβερνά (με περιορισμούς ασφαλώς και εξαιρέσεις), το δικαίωμα στην ανεμπόδιστη κυριαρχία και στην αυτοάμυνα (το δικό τους στρατό) και δεν μπορούν να βρουν ηγέτες να το κάνουν, δεν μπορούν και δεν αξίζουν να επιβιώνουν.

Θυμάμαι τον Βάσσο Λυσσαρίδη, τον έναν από τους δύο ανθρώπους χάρη στους οποίους επέζησε το κυπριακό κράτος το 1974, να επιμένει, σε όλες τις τελευταίες συναντήσεις μας:

“Παλιά έλεγα ότι ζητείται ηγεσία. Τώρα λέω ότι ζητείται λαός”

ΓΙΑΤΙ Η ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑΛΥΣΗΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ ΤΗΣ Ε.Ε. ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΎ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΟΗΕ

Από τα όσα ήδη προέκυψαν από δηλώσεις και ενέργειες του Νίκου Αναστασιάδη, του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων κ. Ακιντζί και του εκπροσώπου του ΓΓ του ΟΗΕ για το κυπριακό προκύπτει, χωρίς δυνατή αμφιβολία, ότι

α) η ίδια η σύγκληση, αυτή καθ’ εαυτή, της Διάσκεψης της Γενεύης,

β) η συμμετοχή σε αυτήν του κ. Αναστασιάδη και εκπροσώπων της Ελληνικής Δημοκρατίας,

γ) πολύ περισσότερο η υπογραφή οποιασδήποτε συμφωνίας στη Γενεύη,

συνιστούν και αποβλέπουν σε βαριά προσβολή της κυπριακής συνταγματικής τάξης (και ειδικά του άρθρου 183 σε συνδυασμό με το 184 του κυπριακού συντάγματος), των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης και του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, συγκεντρώνοντας τα χαρακτηριστικά και πραξικοπήματος (stricto sensu) και ανεπίτρεπτης ξένης παρέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία.

(Από νομικής πλευράς, το πλησιέστερο διεθνές ιστορικό παράδειγμα προς ότι επιχειρείται να συμβεί στη Γενεύη, είναι οι αποφάσεις, με συντριπτική πλειοψηφία, της εκλεγμένης γαλλικής Εθνοσυνέλευσης, στις 10 Ιουλίου 1940, στο Βισύ της Γαλλίας, για τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο ο αρχηγός του γαλλικού κράτους στρατάρχης Πετέν. Κύρια διαφορά, ο Αναστασιάδης στην Κύπρο ούτε καν συγκάλεσε τη Βουλή, ή πήρε κάποια εξουσιοδότηση για όσα πράττει ή προτίθεται να πράξει, ενώ αρνήθηκε ακόμα και αίτημα της αντιπολίτευσης για κοινοβουλευτική συζήτηση).

Οι πράξεις αυτές συνιστούν απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους και πραξικοπηματικής μεταβολής του συνταγματικού καθεστώτος στην Κύπρο η οποία κινδυνεύει να πλήξει, αν δεν σταματήσει άμεσα, ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, σε Ελλάδα και σε Κύπρο, και να τον θέσει σε μεγάλο και βέβαιο κίνδυνο για την ασφάλειά του, όπως άλλωστε συνέβη ουκ ολίγες φορές στην πρόσφατη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου. Συνιστούν επίσης σοβαρή απειλή για την ειρήνη στην Κύπρο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Όπως προκύπτει με σαφήνεια από τις δηλώσεις και πράξεις των πρωταγωνιστών της Διάσκεψης της Γενεύης αυτή έχει τρεις επιδιώξεις

  • να πλήξει βαριά, έως και εξαφανίσεως, την κυριαρχία του κυπριακού κράτους, όπως αυτό έχει γίνει δεκτό στην ΕΕ, ως κράτος πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, και να το πράξει αυτό από τώρα, προτού δοθεί στους πολίτες οποιαδήποτε δυνατότητα να αποφανθούν για το αν εγκρίνουν οτιδήποτε από αυτά
  • να ανατρέψει το διεθνές νομικό καθεστώς που συνιστούν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τα οποία ζητείται η αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από το έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς να συνδέεται αυτή η υποχρέωση ούτε με οποιαδήποτε λύση, ούτε καν με το αν θα υπάρξει λύση του κυπριακού προβλήματος, ούτε με οποιαδήποτε “μεταβατική περίοδο”. Με αυτό τον τρόπο νομιμοποιείται η παρουσία των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο. ‘Οπως άλλωστε προκύπτει εμμέσως πλην σαφώς από τις δηλώσεις Αναστασιάδη στην εφημερίδα “Πολίτης”, προτίθεται να επιδιώξει την έκδοση νέου ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, που θα εγκρίνει, πριν από οποιοδήποτε δημοψήφισμα, τις αποφάσεις της Γενεύης και θα μπορεί, ως πλέον πρόσφατο, να ερμηνευθεί ως υπέρτερης αξίας των υπαρχόντων ψηφισμάτων, που απαιτούν την άνευ όρων αποχώρηση των δυνάμεων αυτών. (Ο λόγος που ο κ. Αναστασιάδης δηλώνει υπέρ της παρουσίας της ΕΕ και των μονίμων μελών του ΣΑ στη Γενεύη, δεν είναι, όπως στο παρελθόν, η συνδρομή τους στην προάσπιση του κυπριακού κράτους, αλλά η νομιμοποίηση της κατάλυσής του). Σύμφωνα με δηλώσεις των κ.κ. Αναστασιάδη και Κοτζιά, θα προβλέπεται η παρουσία τουρκικών δυνάμεων για απροσδιόριστη “μεταβατική περίοδο”, αφού δηλαδή θα έχει διαλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και η Εθνοφρουρά του και θα συνδέεται η εκπλήρωση της αυτοτελούς υποχρέωσης της Τουρκίας να αποσύρει τα στρατεύματα που εισέβαλαν με τη λύση του κυπριακού και με αλλαγές στα θεμέλια της συνταγματικής τάξης της κυπριακής πολιτείας. Επιπλέον, οι συμφωνίες αυτές, σύμφωνα με επανειλημμένες δηλώσεις του ίδιου του Αναστασιάδη, θα προβλέπουν την απαγόρευση στο κυπριακό κράτος να ασκεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και να διαθέτει μέσα να το ασκήσει (Εθνοφρουρά). Η τυχόν συμπερίληψη τέτοιων συμφωνιών σε ψηφίσματα του ΟΗΕ κινδυνεύει να ερμηνευθεί ως οικειοθελής παραίτηση του κυπριακού κράτους από το σχετικό θεμελιώδες δικαίωμα που του παρέχει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ και από μία των πλέον βασικών ιδιοτήτων όλων των κρατών παγκοσμίως, το δικαίωμα να αμύνονται και να έχουν δικά τους μέσα προς τούτο
  • να δημιουργήσει τις νομικές, πολιτικές και διεθνείς συνθήκες αδυναμίας άσκησης της ελεύθερης βούλησης των Κυπρίων πολιτών, πολύ προτού διεξαχθεί, αν διεξαχθεί, οποιοδήποτε δημοψήφισμα

 

Σαν να μην έφταναν αυτά, δύο μέρες προ της διασκέψεως, ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ διετύπωσε έμμεσες πλην σαφείς και ανήκουστες απειλές εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού λαού, που δεν είναι δυνατόν να έχουν διατυπωθεί ως αποτέλεσμα δικής του ή πρωτοβουλίας του ΓΓ του ΟΗΕ.

Γι’ αυτό και όλα τα συντεταγμένα όργανα της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατίας, αλλά και κάθε πολίτης που έχει τη δυνατότητα να το πράξει, έχουν όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, για να μη θεωρηθούν συνεργοί του επιχειρούμενου σοβαρού εγκλήματος ει;ς βάρος του κυπριακού (και εμμέσως του συνόλου του ελληνικού λαού), αλλά και συνυπεύθυνοι των βαρύτατων συνεπειών που θα έχουν τέτοιες ενέργειες, να δράσουν άμεσα για τη διακοπή της απόπειρας κατάλυσης της κυριαρχίας του κυπριακού κράτους, που δεν είναι άλλωστε η πρώτη στην ιστορία του.

Ιδού αναλυτικά οι λόγοι που τεκμηριώνουν τους παραπάνω ισχυρισμούς

  1. Ο Αναστασιάδης,αν και δηλώνει το αντίθετο, δέχτηκε ήδη εν τοις πράγμασι, τη συμμετοχή του στη διάσκεψη της Γενεύης ως ηγέτης των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στις σχετικές προσκλήσεις του ΟΗΕ αναφέρονται μάλιστα οι Ακιντζί και Αναστασιάδης ως άτομα, με τον κ. Ακιντζί να προηγείται λόγω αλφαβητικής σειράς. Ο ΓΓ του ΟΗΕ αποδέχθηκε επ’ αυτού την άποψη του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ακιντζί, όπως διατυπώνεται σε έγγραφο προς αυτόν. Ο ειδικός απεσταλμένος του ‘Αιντε, με δηλώσεις του, αποποιήθηκε τις σχετικές ευθύνες, αποδίδοντάς τες στους Ακιντζί και Αναστασιάδη. Υπό τέτοιους όρους η διάσκεψη συνιστά, ανεπίτρεπτη επαναφορά της Κύπρου, από νομικής απόψεως, στο καθεστώς που επικρατούσε προ των συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, σε καθεστώς δηλαδή ισοδύναμο προς αυτό της “εκλιπούσης Κυπριακής Δημοκρατίας”, όπως αναφέρεται στα τουρκικά διπλωματικά έγγραφα. Σε ότι αφορά τουλάχιστο τις αποφάσεις για το κυπριακό της Διάσκεψης της Γενεύης η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη καταλυθεί. Το νόμιμο κυπριακό κράτος δεν εκπροσωπείται ως τέτοιο σε διεθνή διάσκεψη που καλείται να αποφασίσει το μέλλον της Κύπρου και του λαού της.
  1. Επειδή η διάσκεψη αυτή έχει ακριβώς τη σύνθεση και την επιδίωξη της διάσκεψης των εγγυητριών δυνάμεων, που προβλέπονται από τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η σύγκλησή της μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα αναβίωσης των συμφωνιών αυτών και, επομένως, και των εγγυήσεων και επεμβατικών δικαιωμάτων που προέβλεψαν αυτές, και τα οποία επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλει στην Κύπρο το 1974.
  1. Οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου συνιστούν ανεπίτρεπτη επιβολή της αποικιακής δύναμης επί του κυπριακού λαού, προκειμένου να ακρωτηριάσει το δικαίωμά του στη αυτοδιάθεση και τα δικαιώματα του υπό σύσταση τότε ανεξαρτήτου κράτους του. Οι συμφωνίες αυτές συνήφθησαν υπό καθεστώς ανεπίτρεπτων εκβιασμών και πιέσεων, παρά την αντίθετη γνώμη των παρόντων στο Λονδίνο εκπροσώπων της οργάνωσης που διεξήγαγε τον κυπριακό εθνικοαπελευθερωτικό-αντιαποικιακό αγώνα και ουδέποτε ετέθησαν υπό την κρίση του κυπριακού λαού. Είναι παράνομες σύμφωνα με σχετική απόφαση του ΟΗΕ, που αφορά αποφάσεις που επεβλήθησαν από αποικιακή δύναμη επί λαού αποικίας. Ακριβέστερα, είναι παράνομες ως προς τις υποχρεώσεις που δημιουργούν στο θύμα των πιέσεων και εκβιασμών, δηλαδή την πρώην αποικία, αλλά νόμιμες ως προς τα δικαιώματα που προβλέπουν για αυτήν, όπως τη σύσταση ανεξαρτήτου κράτους, που απορρέει άλλωστε και από πολύ πιο θεμελιώδεις και αναγνωρισμένες αρχές του διεθνούς δικαίου, όπως το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Ο κυπριακός λαός μόνο δύο φορές στην ιστορία του εξέφρασε άμεσα τη βούλησή του επί του καθεστώτος της νήσου, στα δημοψηφίσματα του 1951 και του 2004, με τα οποία απέρριψε το νομικό καθεστώς που προβλέπουν οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου και το οποίο είναι παρά η συνέχιση του συστήματος των “μιλιέτ” με το οποίο κυβερνάτο η Οθωμανική Αυτοκρατορία, με τις “τρεις εγγυήτριες” (Βρετανία, Ελλάδα, Τουρκία) στη θέση του Οθωμανού Σουλτάνου. Ο ΟΗΕ, με ειδική απόφασή του, έχει χαρακτηρίσει παράνομες τέτοιου είδους συμφωνίες που επεβλήθησαν στους λαούς αποικιών από την αποικιακή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση το ειδικό καθεστώς ακρωτηριασμού της κυριαρχίας του κυπριακού λαού και κράτους, που μπορεί να ερμηνευθεί ότι προβλέπουν αυτές οι συμφωνίες, δεν μπορεί να θεωρηθεί υπέρτερο του καθεστώτος κράτους πλήρους και ανεμπόδιστης κυριαρχίας, που προσδιορίζει η πράξη προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και οι θεμελιώδεις διατάξεις των συνθηκών που διέπουν τη λειτουργία της ‘Ενωσης και να χρησιμοποιηθεί για τον ακρωτηριασμό βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών του κυπριακού λαού.
  1. ‘Εως τώρα διεξήγοντο στην Κύπρο διαπραγματεύσεις μεταξύ Ακιντζί και Αναστασιάδη για τη λύση του κυπριακού ζητήματος. Η μεταξύ τους συμφωνία, αν επήρχετο, θα έπρεπε να τεθεί στην κρίση του κυπριακού λαού και να εξασφαλισθούν οι συνθήκες να εκφράσει τη βούλησή του ο λαός υπό συνθήκες απουσίας πιέσεων, εκβιασμών και απειλών. Πουθενά δεν προβλεπόταν και δεν υπήρχε ή δεν προέκυψε λόγος να προβλεφθεί διάσκεψη, όπως αυτή της Γενεύης, όπως δεν έγινε τέτοια διάσκεψη και κατά την προηγούμενη απόπειρα λύσης του κυπριακού, το 2004. Η σύγκλιση κατά τους νόμους αναρμόδιας διεθνούς διάσκεψης για την Κύπρο, συνιστά ανεπίτρεπτη προσπάθεια να δημιουργηθούν τέτοια νομικά, πολιτικά και διεθνή αποτελέσματα , που να καθιστούν άνευ αντικειμένου το δημοψήφισμα, πλήττοντας βάναυσα την παγκόσμια αναγνωρισμένη αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, αλλά και της Εθνικής Κυριαρχίας, αφού τρίτες χώρες, εν προκειμένω η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία καλούνται ουσιαστικά να αποφασίσουν θέματα που αφορούν τον κυπριακό λαό και μόνον αυτόν και επί των οποίων δεν του έχει δοθεί η δυνατότητα αν αποφανθεί.
  1. Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της διαδικασίας, πλην μερικώς του κ. Ακιντζί, δεν έδωσαν καμμιά ικανοποιητική εξήγηση ούτε από που προέκυψε η ιδέα της διάσκεψης, ούτε για τους λόγους σύγκλισής της, ούτε για την ακριβή ημερήσια διάταξη και αποστολή της. Αν η Διάσκεψη της Γενεύης ήταν μια νόμιμη διαδικασία που αποσκοπούσε στη λύση ενός προβλήματος, δεν θα είχαν κανένα λόγο να μην το πράξουν. Απαντώντας στην εφημερίδα “Πολίτης”, ο Αναστασιάδης είπε ότι συμφώνησε στη διάσκεψη γιατί δεν ήθελε να έχει την ευθύνη απόρριψης της ιδέας, δηλαδή γιατί δεν μπορεί να λέει ‘Οχι. Η ελληνική κυβέρνηση δεν εξήγησε γιατί γίνεται αυτή η διάσκεψη και γιατί προτίθεται να συμμετάσχει. Ο κ. ‘Ειντε, ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για το κυπριακό, είπε ότι επρόκειτο περί πρωτοβουλίας των δύο ηγετών, επιβεβαιώνοντας όμως ότι θα απουσιάζει από τη διάσκεψη για την Κύπρο το κυπριακό κράτος! Μόνο ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων εξήγησε με κάποια σαφήνεια τις επιδιώξεις της διάσκεψης, με τις δηλώσεις του προς τον τουρκοκυπριακό τύπο στις 27 Δεκεμβρίου (αξίζει να σημειωθεί ότι όσα έχει δηλώσει κατά το παρελθόν ο κ. Ακιντζί, έχουν κατά κανόνα αποδειχθεί ορθά και ακριβή). Σύμφωνα με όσα είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα είναι παρούσα στη Διάσκεψη, ούτε θα υπογράψει καμιά συμφωνία στη Γενεύη. Τις συμφωνίες θα τις υπογράψει η “συσταθησομένη νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος”. Δηλαδή είπε ότι στη Γενεύη πρόκειται να καταλυθεί το υπάρχον κυπριακό κράτος και να δημιουργηθεί νέο, η “νέα Ομοσπονδιακή Κύπρος” κατά προφανή παράβαση των πιο θεμελιωδών προβλέψεων του κυπριακού συντάγματος, του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου.
  1. Ο Αναστασιάδης στην ίδια συνέντευξη στον Πολίτη άφησε σαφώς να εννοηθεί ότι προτίθεται να πάει στο Συμβούλιο Ασφαλείας και να προκαλέσει την έκδοση ψηφίσματος που να υιοθετεί τις συμφωνίες της Γενεύης, πολύ προτού υποβληθούν στην κρίση του κυπριακού λαού. Δηλαδή προτίθεται να τις νομιμοποιήσει διεθνώς με δική του πρωτοβουλία.
  1. ‘Ολες οι ενέργειες του Αναστασιάδη και αυτές που ο ίδιος δηλώνει ότι προτίθεται να αναλάβει, συνιστούν προφανή κατάχρηση των συνταγματικών εξουσιών του και μπορούν να θεμελιώσουν βάσιμες υποψίες ότι δεν ενεργεί (έστω εσφαλμένα) προς ώφελος των πιο βασικών συμφερόντων του λαού του και της πιο μεγάλης υποχρέωσης ενός αρχηγού κράτους, που είναι η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του πολιτεύματός του. Εγείρεται εκ των πραγμάτων το εύλογο ερώτημα κατά πόσον, διεθνείς δυνάμεις που έχουν ενεργήσει επανειλημμένα και αποδεδειγμένα στο παρελθόν για την κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Ελλάδα και του κυπριακού κράτους, όπως οι ίδιοι οι εκπρόσωποί τους έχουν αναγνωρίσει, απολογούμενοι, έχουν και πάλι ενεργοποιηθεί και ασκούν καθοριστική επιρροή στον Κύπριο Πρόεδρο, που δημοσιεύματα ελληνικών, κυπριακών και διεθνών ΜΜΕ, φέρουν επίσης ως αντικείμενο άμεσου διεθνούς εκβιασμού.
  1. Επιπροσθέτως προς όλα τα προηγούμενα, ο εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ κ. ‘Αϊντα προέβη σε ανήκουστες δηλώσεις την 10η Ιανουαρίου, υπενθυμίζοντας σε όλους το προηγούμενο του πολέμου στη Συρία και απειλώντας εμμέσως πλην σαφώς με πόλεμο την Κύπρο. Τέτοιου είδους δηλώσεις απάδουν προς την ιδιότητα διεθνούς διπλωμάτη και δεν θα μπορούσαν να γίνουν αν ο κ. ‘Αιντα ενεργεί όντως ως απεσταλμένος του Γενικού Γραμματέα και όχι ως εκπρόσωπος ισχυρών δυνάμεων που επιδιώκουν την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
  1. Η Ελληνική Δημοκρατία οφείλει τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαράσταση και συνδρομή στον κυπριακό λαό για πολλούς λόγους, περιλαμβανομένης και της προστασίας των πιο βασικών συμφερόντων ασφαλείας των πολιτών της Ελλάδας. Αλλά η “συμπαράσταση” δεν μπορεί βέβαια να επεκτείνεται σε πράξεις του Κυπρίου Προέδρου που θέτουν σε κίνδυνο το κράτος του και την ασφάλεια του ελληνικού λαού στο σύνολό του. Η ελληνική πολιτεία δεν επιτρέπεται να υποκαθιστά ή να επιβάλλει στην κυπριακή το τι θα πράξει (όπως επεχείρησαν να πράξουν οι εξ Ελλάδος οπαδοί του σχεδίου Ανάν το 2002-04). Ούτε όμως και η κυπριακή πολιτεία δικαιούται να αποφασίζει για λογαριασμό της Ελλάδας. Η υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας και η συμμετοχή της σε οποιαδήποτε ενέργεια που αφορά το Κυπριακό είναι αρμοδιότητα της ίδιας και το ιστορικό βάρος της υπογραφής της το φέρουν οι εκπρόσωποι του ελληνικού κράτους που δεν μπορούν να το μεταβιβάσουν σε κανέναν, ούτε και στον Πρόεδρο της Κύπρου, αλλά οφείλουν αντίθετα να φροντίσουν ανεπηρέαστοι να συνάδει με τις πιο βασικές αρχές του δικαίου και με τα πιο ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 2017

Κυπρος: Πολυ σοβαρες διαφωνιες για το πιστοποιητικο θανατου

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στις 2 Αυγούστου 2005, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν, ο ίδιος που εκπροσώπησε με την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας για το Ιράκ, το 2003, όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα έδωσε συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1. Απαντώντας σε ερωτήσεις για την Κύπρο και την Τουρκία χαρακτήρισε αδιανόητο για την ΕΕ να αρχίσει διαπραγματεύσεις ένταξης με μια χώρα που δεν αναγνωρίζει ένα μέλος της ‘Ενωσης, την Κυπριακή Δημοκρατία.

‘Ενα μήνα αργότερα, ο Πρέσβης της Γαλλίας στη Λευκωσία έδωσε συνέντευξη στον Πολίτη. Κυττάξτε, τους είπε, διαπιστώσαμε ότι όλοι οι εταίροι μας (της Κύπρου δηλαδή και της Ελλάδας περιλαμβανομένης), επιθυμούν να αρχίσουμε ενταξιακές διαπραγματεύσεις. “Δεν μπορούμε να είμαστε εμείς πιο Κύπριοι από τους Κύπριους”.

Κανένα κράτος δεν μπορεί να διατηρηθεί επί πολύ, αν οι πολίτες και οι ηγέτες του δεν το υπερασπίζονται. Κανένας λαός δεν αξίζει να έχει κράτος, αν δεν θέλει να το υπερασπιστεί. ‘Οσο για το Γένος, που μερικοί νομίζουν ότι θα επιβιώσει χωρίς κράτος, λάθος κάνουν, οι καιροί άλλαξαν.

Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση τώρα στην Κύπρο και εκτός. Πρέπει να κληθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στη διάσκεψη της Γενεύης ή μπορεί να γίνει και χωρίς αυτήνα; Γίνεται με το πάθος που χαρακτήριζε στο παρελθόν τις κουβέντες για το φύλο των αγγέλων.

Υπάρχουν αυτοί, όπως ο Ερντογάν, που επιμένει να μην κληθεί. ‘Εχει ένα σοβαρότατο επιχείρημα. Που ακούστηκε να καλούν πεθαμένο στην κηδεία του; Δεν κάνω πλάκα, το λέει έτσι ακριβώς η τουρκική διπλωματία που χαρακτηρίζει εδώ και καιρό ως “εκλιπούσα” στα έγγραφά της την Κυπριακή Δημοκρατία.

Υπάρχουν άλλοι που φοβούνται τους βρυκόλακες, εν προκειμένω μη βρυκολακιάσει δηλαδή και τους κυνηγήσει το κράτος της ΕΟΚΑ, του Μακάριου, του Λυσσαρίδη και του Παπαδόπουλου. Λένε στον Ερντογάν, καλύτερα να υπογράψει η ίδια η Δημοκρατία το πιστοποιητικό θανάτου, νάμαστε σίγουροι. Να πεθάνει με τη δική της βούλα και συγκατάθεση.

Προσπαθούν να εξηγήσουν στον Ερντογάν ότι δεν έχει το πράγμα και τόση σημασία και να μην επιμένει σε σχολαστικότητες. ‘Ετσι κι αλλοιώς, του εξηγούν, ο Αναστασιάδης θα πάει στη Γενεύη, ούτε οι Ελληνοκύπριοι θα πάνε, ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία.

(Υπάρχει βεβαίως και μια άλλη ερμηνεία, αν εξαντλήσω την καλοπιστία μου, ότι επιμένουν στη συμμετοχή της ΚΔ για να τορπιλίσουν τη διάσκεψη χωρίς να πάρουν την ευθύνη. Υπάρχει όμως ένα όριο. Δεν μπορεί να σωθεί η Κύπρος ελπίζοντας πάντα στον μαξιμαλισμό κάποιου Ερντογάν, ο Αλλάχ να τον φανατίζει, άγαλμα πρέπει να του κάνουμε, και σε αυτόν, και στον Ακιντζί και στον Ντενκτάς, που να δεις χαίρι από τους δικούς μας, σκλάβους θα μας πουλούσαν αν τους δινότανε η ευκαιρία. Αλλά τι θα γίνει αν αύριο τούρθει και πει ναι, όπως έγινε το 2004 με τον Ντεκντάς; Πόσο καιρό μπορεί ο πνιγμένος να σώζεται από τα μαλλιά του; Η βασική ιδιότητα που χαρακτηρίζει ένα κυρίαρχο άτομο, ή κράτος ή κοινωνία είναι η ικανότητα να λέει ‘Οχι. Οι βάρβαροι υποτάσσονται στους Αθηναίους δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν, γιατί δεν μπορούν να πούνε τη λέξη ‘Οχι, έλεγε ένας Αρχαίος.

Καλοί είναι οι ελιγμοί, καλό είναι να στηρίζεσαι στον έναν ή στον άλλο ξένο. Αν όμως δεν μπορείς να σταθείς στα δυο σου πόδια, αν δεν έχεις σπονδυλική στήλη, όπου και να στηριχτείς θα πέσεις. Τον 19ο αιώνα είχαμε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα. Τώρα έχουμε αμερικανικό, ισραηλινό και γερμανικό και δεν το ξέρουμε κιόλας. Ελληνικό μας έλειπε και τότε, ελληνικό μας λείπει και τώρα. Σε λίγο βέβαια δεν θα υπάρχει καν ανάγκη, έτσι που πάμε).

Από τους γιατρούς στους νεκροθάφτες!

Μερικοί ξένοι έχουν θυμώσει στο μεταξύ. Σου λένε, από το 1960 περιμένουμε να πεθάνει το κυπριακό κράτος και έχουμε κάνει τα πάντα για αυτό τον σκοπό. Κοτζάμ δικτατορία στην Ελλάδα κάναμε και είχαμε εφτά χρόνια να απολογούμαστε. Μετά, σχεδόν διαλύσαμε τη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ για να ξεμπερδεύουμε με την Κύπρο. Το 2004, μας είχαν όλοι διαβεβαιώσει ότι οι Κύπριοι θα ψήφιζαν σίγουρα ναι στην αυτοκτονία τους, στο δημοψήφισμα του 2004 κι αυτοί ψήφισαν ‘Οχι. Θέλανε να ζήσουν! Μας αναγκάζουν τώρα να κουβαλιόμαστε χειμωνιάτικα στην Ελβετία, μπας και τους πεθάνουμε.

Εφτάψυχη είναι αυτή η Δημοκρατία. Ε, τώρα, δεν θα αφήσουμε τίποτα στην τύχη. Ας έρθει κι αυτή να υπογράψει. ‘Η έστω, ας βρούμε κάνα κόλπο. Να βάλουμε μια ωραία ταμπελίτσα στον Αναστασιάδη, απέξω να γράφει Ελληνοκύπριοι, από μέσα Κυπριακή Δημοκρατία.

Τώρα σου ξεφουρνίζουν πότε πότε και καμιά “γνωμάτευση”, ιδίως μετά την περασμένη Παρασκευή, που, για πρώτη φορά ζητήσαμε και δημοσιεύσαμε τη γνωμάτευση του κορυφαίου και διεθνώς αναγνωρισμένου ‘Ελληνα συνταγματολόγου και κατ’ εξοχήν αρμόδιου, του Γιώργου Κασιμάτη, που χαρακτήρισε παράνομη τη διάσκεψη της Γενεύης και άκυρα και ανυπόστατα τα αποτελέσματά της. Για τον απλούστατο λόγο ότι μια τέτοια διάσκεψη ανατρέπει το πιο βασικό θεμέλιο του πολιτεύματος, το δικαίωμα του ίδιου του λαού να αποφασίζει για το κράτος του και μας πάει πίσω, στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας και της απόλυτης Μοναρχίας. Αν και τι ακριβώς σου λέει τώρα κι αυτός ο Κασιμάτης. Αυτός ακριβώς δεν είναι ο σκοπός της αποστολής;

Πολύ θα θέλαμε να δούμε τα πλήρη κείμενα και τις υπογραφούλες αυτών των γνωματεύσεων, που δεν τα γνωρίζει ο λαός που θα λουστεί τις συνέπειές τους. Δεν ξέρουμε ούτε καν σε ποιό ερώτημα απαντάνε ακριβώς αυτές οι γνωματεύσεις, για τις οποίες γνωρίζουμε μόνο από άρθρα στον τύπο.

Ας πάρουν τώρα και δημοσίως και καθαρά τις ευθύνες τους τα πολιτικά πρόσωπα και οι Καθηγητές των Νομικών Σχολών στην Κύπρο και την Ελλάδα. Να πούνε τη γνώμη τους στον ελληνικό λαό με το πρόσωπο ξεσκέπαστο, χωρίς να κρύβονται με διάφορες δικαιολογίες, να ξέρουν και οι πολίτες αύριο, που δεν θα είναι πια πολίτες, ποιόν να κυνηγάνε. Να ξέρουμε καλύτερα και τις προθέσεις των ξένων, αναλύοντας τα γραπτά των Ελλήνων.

Που τέτοιο θάρρος όμως; Υπάρχει ένα είδος “συλλογικού Πόντιου Πιλάτου” τώρα. Ο ένας σου λέει, “μα τα ζητάει η Κύπρος”, ο άλλος “θα τα πούμε στο δημοψήφισμα”, όπως ο ‘Αρης στα γουναράδικα. Ξέρουμε τι έγινε και σε αυτουνού την περίπτωση. Συζητάνε αν πρέπει να πάνε ή όχι στη Γενεύη, για να μη συζητήσουν τι θα κάνει η Γενεύη. (Υπάρχει και συλλογικός Ιούδας, αλλά μην αρχίσουμε αυτά τώρα, βιβλίο όχι άρθρο θα χρειαστεί να γράψουμε).

Εγώ, σε μια προσπάθεια “άρσης του αδιεξόδου”, όπως θάλεγαν και στην Κύπρο, περί το ποιός θα πάει ακριβώς και ποιός όχι στη Γενεύη, θα τους πρότεινα να αποφασίσουν και το θέμα της εκπροσώπησης της Κυπριακής Δημοκρατίας με κλήρο. Αυτή η μέθοδος είναι σίγουρη και δοκιμασμένη. Συζητείται τώρα για τη λήψη αποφάσεων στο νέο “κυπριακό κράτος”. (Πάλι παγκόσμια πρωτοτυπία εμείς οι ‘Ελληνες). Υπάρχει άλλωστε και ιστορική εμπειρία, δοκιμασμένο προηγούμενο. Δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τη Σταύρωση της Κύπρου, με κλήρο διαμοιράσανε τα ιμάτια του Κυρίου.

Θέμα ηθικής τάξης με τη Νούλαντ

‘Οχι κακώς νομίσατε. Δεν αναφέρομαι στα δημοσιεύματα στην Κύπρο, στην Ελλάδα και διεθνώς που ισχυρίζονται, οι κακόπιστοι, ότι η Νούλαντ εκβιάζει τον Αναστασιάδη με την υπόθεση ξεπλύματος χρήματος Λέμπεντεφ κι ότι τάχα μου από αυτήνα προσωπικώς εξαρτάται η τύχη αυτής της υπόθεσης.

Αυτά είναι απαράδεκτες θεωρίες συνωμοσίας που, όπως θάλεγε και η Ντόρα, αποσκοπούν να πλήξουν τη διαπραγματευτική θέση του Προέδρου. ‘Οπως θεωρώ απαράδεκτες αυτές τις φήμες ότι ο Αναστασιάδης είδε τον Λέμπεντεφ στον ύπνο του, την ημέρα που ξύπνησε και αποφάσισε να δεχτεί την πενταμερή.

‘Οχι, εγώ αναφέρομαι σε κάτι που θεωρώ αληθινό σκάνδαλο, ένα θέμα ηθικής τάξης που νοιώθω ότι πρέπει να θίξω. Στην Κύπρο τρώνε γαλοπούλα, ενώ τους τρώνε το κράτος τους. Κανείς όμως βρε αδερφέ δεν έχει την στοιχειώδη ευαισθησία να σκεφτεί, έστω και μια στιγμή, αυτή την άμοιρη τη Βικτόρια Νούλαντ, που ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πρωτοχρονιά θα ευχαριστηθεί φέτος; Που πασχίζει νυχθημερόν να κανονίσει με τόσο κόσμο διεθνώς όλες τις λεπτομέρειες του μεγάλου “τραπεζιού – κηδείας” στη Γενεύη;
Γιατί συνεχίζουν να τη ζαλίζουν με όλες αυτές τις λεπτομέρειες και δεν την αφήνουν ήσυχη να ετοιμάσει τον θρίαμβό της; Τόση αναισθησία;

Γιατί δεν είναι μόνο το υπέροχο φαί με μενού το νησί της Αφροδίτης που ξενυχτάει να μας ετοιμάσει αυτή η γυναίκα. Είναι πολλά τα πιάτα που πρέπει να μαγειρέψει κι ο οίνος εκλεκτός, γιατί χρειάζεται και η παράδοση στη Λήθη όταν ετοιμάζεσαι να διαβείς τον Αχέροντα. Υπάρχει για παράδειγμα το πιάτο “Τουρκία μέλος της ΕΕ από τον Γενάρη, με δικαιώματα και χωρίς υποχρεώσεις”, υπάρχει επίσης το καταπληκτικό dessert με το δεύτερο μέλος της ΕΕ που παύει αυτοβούλως να είναι κράτος, ποιός θα το περίμενε; Υπάρχει ακόμα η τόσο ενοχλητική κατά το παρελθόν, ελληνική και κυπριακή “αριστερά”, που πρέπει να παραδώσουν στη Γενεύη, με τη βούλα και οριστικά, μη τυχόν και βρει κάποια ευκαιρία και τους δραπετεύσει, την ψυχή της στο διάβολο, προτού φύγει οριστικά από τον μάταιο αυτό κόσμο. (Κατά τη “Χαραυγή” ο διάβολος είναι ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλισμός, αυτός ακριβώς που λύνει τώρα το κυπριακό). Υπάρχει η ΕΕ, που θα βρεθεί με μια Βοσνία στο εσωτερικό της, όχι στο εξωτερικό να την ελέγχει και να την αποσταθεροποιεί. Υπάρχει και η Ρωσία, που δεν ξέρω αν το ξέρει, αλλά της ετοιμάζουν κι αυτής μεγάλο χουνέρι, ολοκληρώνοντας την Ανατολική Μεσόγειο με τρόπο που δεν είδαμε μετά την έναρξη του Ανατολικού Ζητήματος, πριν από δυόμισυ αιώνες.

Απορώ πως κρατάει ακόμα την ψυχραιμία της η Βικτόρια με όλους αυτούς τους ανούσιους ψευτοκαυγάδες (ή μήπως ξέρει κάτι που δεν το ξέρουμε εμείς;). Φοβάμαι όμως και λίγο μη τσαντιστεί στο τέλος καμία ώρα, και μας πει καμιά βαριά κουβέντα, όπως ο Τζόνσον το ’64 πούπε επί λέξει στον ‘Ελληνα Πρέσβη “Γαμώ το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα σου” (πάλι για την Κύπρο ήταν ο καυγάς). Σπαθί ο τύπος, τόπε και τόκανε, και το 1965 και το 1967. Ευτυχώς βέβαια, τώρα δεν γίνονται τέτοια. Το κάνουμε μόνοι μας και αποφεύγουμε τις ξένες επεμβάσεις.

Πάντως δεν ξέρω, μπορεί να νευριάσει τώρα η Βικτόρια, όπως τότε, το 2014, πούπε στον Πρέσβη της στο Κίεβο (και νυν μετατεθέντα στην Αθήνα παρακαλώ), “Γάμα την ΕΕ”. Φαίνεται όμως ότι αυτό, αντί να κάνει ζημιά στην ίδια, όπως περίμεναν ίσως αυτοί που υπέκλεψαν τη συνομιλία της, άρεσε πολύ στην ΕΕ, που έβαλε μετά και κυρώσεις στη Ρωσία!

Από τον προλεταριακό στον αγγλοαμερικανικό διεθνισμό

Α, ξεχάστηκα, και κάτι για την ηγεσία του ΑΚΕΛ που μοιάζει να κρύφτηκε πίσω από τη γωνία και δεν ξέρει ότι η κηδεία της Κύπρου θα αποδειχθεί και κηδεία της αριστεράς της, είτε με, είτε χωρίς εισαγωγικά.

Μήπως θάταν μια καλή ιδέα, λέω εγώ τώρα, να διαγράψει μετά θάνατον τους συντάκτες της ιδρυτικής διακήρυξης του ΑΚΕΛ που έβαλαν μέσα στο κείμενο τη φράση “η καταπληκτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού είναι ‘Ελληνες”, όπως και τον Φάντη που πάλι μιλάει στο βιβλίο του για “καταπληκτική πλειοψηφία” των Κυπρίων που είναι ‘Ελληνες; Μήπως να πει και στους συντρόφους της στην Τουρκία να διαγράψουν μετά θάνατο τον Ναζίμ Χικμέτ (έχει πει ότι η Κύπρος είναι ελληνική, αν είναι δυνατόν!). Να μη σου πω να πει και στους Ρώσους να βγάλουν επιτέλους από το μαυσωλείο αυτόνα τον Λένιν και να τον θάψουνε κανονικά, που υποστηρίζει, άκουσον-άκουσον, στο πιο κεντρικό από τα κείμενά του για το εθνικό ζήτημα, το “Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση” ότι σε καμιά μειοψηφία δεν πρέπει να δίνεται κανένα υπερβολικό προνόμιο.

Να τελειώνουμε με τον Περικλή και επίσημα!

Υπό το φως της σταθμισμένης ψήφου, της εκ περιτροπής προεδρίας, της κλήρωσης για τις αποφάσεις ή, εναλλακτικά, των ξένων που αποφασίζουν, και των πολλών άλλων νέων συμβολών της Κύπρου στο παγκόσμιο πνεύμα, τύφλα νάχουνε Χέγγελ και Μαρξ, νομίζω ήρθε πια ο καιρός, να αναθεωρηθεί καθαρά και σαφώς η αναχρονιστική άποψη του Θουκυδίδη και του Περικλή για τη δημοκρατία (το των πλειόνων κράτος). Να κάνει επίσημα πρόταση, τις μέρες που έρχονται, πριν τα κακαρώσει, η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι να αυτοκτονεί έτσι στα ξεκούδουνα, χωρίς ένα σημείωμα έστω αδερφέ να εξηγεί τους λόγους.

Θάχει και τη συμπαράσταση της Κομισιόν, γιατί αν και τόχε βάλει στο προοίμιο του ευρωσυντάγματος ο Ζισκάρ, τον υποχρεώσαν να το βγάλει. Πρωτοπόροι στην αρχαιότητα, πρωτοπόροι πάλι οι ‘Ελληνες σε Ελλάδα και Κύπρο. ‘Η μήπως δεν είμαστε ‘Ελληνες;

Καληνύχτα σας.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ. ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΖΑΡΙΑ ΘΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ”ΚΡΑΤΟΣ”.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Νομίζετε ότι κάνω πλάκα ή υπερβάλλω. Δυστυχώς, δεν κάνω πλάκα, κυριολεκτώ. Για πρώτη φορά στα παγκόσμια συνταγματικά χρονικά, εισάγεται ο θεσμός της … κλήρωσης, στη λειτουργία των σημαντικότερων θεσμών ενός κράτους!

Αυτό προβλέπεται, σύμφωνα με όσα έχουν διαρρεύσει έως τώρα, ως μία από τις δύο λύσεις στο νέο σχέδιο επίλυσης του κυπριακού, παραλλαγή επί τα χείρω του απορριφθέντος στο δημοψήφισμα του 2004 σχεδίου Ανάν. ‘Οταν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι θα διαφωνούν, προβλέπεται μηχανισμός λύσης των διαφορών, όπου οι εκπρόσωποί τους θα ισοψηφούν. Αν δεν βγάζει απόφαση, θα ρίχνουν δίφραγκο αποκλείοντας ένα από τα μέλη και διαλέγοντας έτσι πλειοψηφία και απόφαση. Κορώνα θα περνάει η ελληνική άποψη, γράμματα η τουρκική! (Εn passant, 82% των Κυπρίων είναι ‘Ελληνες). (Σκέφτονται και εναλλακτική, αν δεν περάσει η κλήρωση, να βάζουν ένα ξένο να αποφασίζει! Διερωτάται βέβαια κανείς εν τοιαύτη περιπτώσει γιατί δεν δίνουν απευθείας το νησί στους ξένους, να τελειώνουμε και με τις γραφειοκρατίες).

Τι είναι τώρα αυτό; Καζίνο; Ανέκδοτο; Προποτζίδικο; Κι όμως. Τέτοια πράγματα δέχτηκε κιόλας, φαίνεται, στις διαπραγματεύσεις, η κυβέρνηση Αναστασιάδη. Η ρύθμιση που αναφέραμε είναι μόνο ενδεικτική. ‘Ολη η διαπραγμάτευση διαποτίζεται από την τουρκική και δυτική λογική δύο ισοτίμων κρατών σε συσκευασία ενός. Φοβούμεθα ότι αυτά τα υποστηρίζουν επίσης ηγεσία του ΑΚΕΛ και Αθήνα!

Αυτό δεν θα είναι κράτος, θα είναι όμως ένας τρόπος να γελάει όλος ο πλανήτης μαζί μας – και, κυρίως, ο συντομότερος δρόμος για να γίνει Βοσνία η Κύπρος. Αν και, για να είμαστε ακριβείς, οι πόλεμοι στην Γιουγκοσλαβία επεβλήθησαν στους Σέρβους δια μονομερών ανακηρύξεων ανεξαρτησίας, της διεθνούς αναγνώρισής τους, κυρώσεων και βομβαρδισμών. Εδώ, θα προκαλέσουμε μόνοι μας την καταστροφή, συζητώντας και αποδεχόμενοι σαχλαμάρες.

Ο κορυφαίος συνταγματολόγος Δημήτρης Τσάτσος είπε το 2004 ότι μόνο παράφρων θα μπορούσε να συντάξει το σχέδιο Ανάν. Με αυτά που ακούμε ότι συζητούνται τώρα για το κυπριακό, οι αυτουργοί του νέου σχεδίου αξίζουν θέση όχι στο Δρομοκαίτειο, αλλά στην πτέρυγα των ιδιαιτέρως επικίνδυνων ψυχοπαθών.

Το σχέδιο Ανάν δεν το συνέταξαν ψυχοπαθείς, αλλά οι συνεργάτες ΓΑΠ και Κληρίδη, υπό την καθοδήγηση του Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ (πρωτεργάτη της αιματηρής γιουγκοσλαβικής καταστροφής) και της βρετανικής “αυθεντίας” στο κυπριακό Ντέιβιντ Χάνεϊ. Κατά τον Καθηγητή Αλέξανδρο Κούτση, τον σημαντικότερο ίσως ‘Ελληνα ειδικό στο μεσανατολικό, που συμμετείχε στα προπαρασκευαστικά “Brain storms” του Ιδρύματος Κόκκαλη, τις “ιδέες” που απετέλεσαν τον κορμό του σχεδίου, τις διατύπωσαν πρώτοι Ισραηλινοί ειδικοί που συμμετείχαν. (Αν πιστέψουμε δε ένα άρθρο στα Επίκαιρα, το σχέδιο Ανάν το συνέταξε το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου που συνέταξε το ελληνικό Μνημόνιο και τις Δανειακές, οδηγώντας στην καταστροφή και υποδούλωση της Ελλάδας).

Αν το νέο σχέδιο Ανάν είναι, και είναι, παραλογισμός, αυτός δεν προκύπτει από ψυχοπάθεια, αλλά από το ότι οι κυβερνώντες σε Λευκωσία και Αθήνα προσπαθούν να ικανοποιήσουν τη θεμελιώδη επιδίωξη Δύσης και Τουρκίας που ήταν ανέκαθεν και διαρκώς η κατάργηση του κυπριακού κράτους, ως ανεξάρτητου, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Αλλά βέβαια δεν μπορούν να το πουν.

Αυτό επετύγχανε ήδη, δια του δαιδάλου των διατάξεών του, μεγέθους 10.000 σελίδων, το σχέδιο Ανάν που, όπως είπε ένας άλλος συνταγματολόγος, ο κ. Βενιζέλος, “μπορείς να το ξετινάξεις” σε δύο λεπτά από πλευράς “διεθνούς, ευρωπαϊκού και συνταγματικού δικαίου”. Πίσω από την “Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία” του Ανάν, όπως και από την υπό διαμόρφωση Νέα Κύπρο των Αναστασιάδη και Ακιντζί, προβάλλει ξεκάθαρα το πραγματικό περιεχόμενο του νέου μορφώματος, ένα μεταμοντέρνο προτεκτοράτο της Δύσης, με αυξημένα τουρκικά δικαιώματα, που δεν θα είναι ούτε πραγματικά ενωμένο, ούτε κυπριακό, ούτε δημοκρατία, που, από τον καιρό του Θουκυδίδη και του Περικλή ορίζεται ως το των πλειόνων κράτος.

Υπάρχουν πολλά κράτη στα οποία θεσπίστηκαν ιδιαίτερες πρόνοιες για την προστασία των μειονοτήτων. Τέτοιες πρόνοιες δεν είναι όμως νοητό να φθάνουν στην κατάργηση του δικαιώματος της πλειοψηφίας. Ούτε υπάρχει κανένα κράτος στον κόσμο που να του απαγορεύονται τα μέσα επιβολής της κυριαρχίας του, δηλαδή στρατός και αστυνομία. Τέτοιοι όροι δεν επιβλήθηκαν ούτε σε Γερμανία και Ιαπωνία μετά το 1945.

Αν κάτι άλλωστε αποδεικνύουν οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις είναι ότι οι δύο “κοινότητες” δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη η μία προς την άλλη. Οι επιδιώξεις τους είναι αμοιβαίως αποκλειόμενες. Η μεν επιθυμεί τη διατήρηση του κυπριακού κράτους, η δε τη διατήρηση αλώβητης της τουρκικής κυριαρχίας στη βόρειο Κύπρο, με επιπλέον δικαίωμα συγκυριαρχίας σε ολόκληρο το νησί.

Οι νομικοί παραλογισμοί και οι δημιουργικές ασάφειες που αφθονούν στο υπό διαπραγμάτευση σχέδιο θάκαναν και δύο αδελφικούς φίλους να τσακωθούν. (Η υποδαύλιση της ενδοκυπριακής αντιπαράθεσης υπήρξε ανέκαθεν το κύριο όπλο της Αυτοκρατορίας στο νησί). Αλλά εδώ δεν έχουμε καν αδελφικούς φίλους. ‘Εχουμε δύο κοινότητες πλήρεις δυσπιστίας και καχυποψίας. Οι Κύπριοι δεν έχουν άλλωστε συμμετάσχει στην προσπάθεια λύσης, δεν έχουν κουβεντιάσει σε τι συνθήκες θέλουν να ζουν, ούτε έχουν εκφέρει άποψη – οι διαπραγματεύσεις γίνονται εν κρυπτώ και εν παραβύστω, υπό την καθοδήγηση ξένων δυνάμεων. ‘Οχι μόνο οι νομικές βάσεις της επιδιωκόμενης λύσης είναι μια σαθρή συνταγή καταστροφής, δεν υπάρχει και καμία πολιτικο-ιδεολογική προϋπόθεση επιτυχίας του “πειράματος”.

Χωρίς κράτος, ο ελληνισμός της Κύπρου θα διατρέξει θανάσιμο κίνδυνο δικής του “¨Μικρασιατικής Καταστροφής”. Τέτοια λύση του κυπριακού θα επιφέρει επίσης σοβαρό πλήγμα στην Ελλάδα που, ήδη υπό τον ζυγό νεο-αποικιακού καθεστώτος, υπέστη τεράστια καταστροφή και κινδυνεύει με τελικό αφανισμό ως συγκροτημένη κοινωνία και κράτος στα αμέσως επόμενα χρόνια.
Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες “Φιλελεύθερος” της Λευκωσίας και “Παρόν” της Αθήνας