Tag Archives: ΑΚΕΛ

Λύση Made in USA

Της Ανδρούλας Γκιούρωφ
Νοεμβρίου 25, 2018

Είναι πασιφανές πλέον πως η κυβέρνηση του Συναγερμού οδεύει ολοταχώς προς μια αμερικανοΝΑΤΟϊκή λύση του κυπριακού ή ακομη και χωρίς λύση με μπαλλωματικές διευθετήσεις όπου ο «Μεγάλος αδελφός» θα μας εγγυάται, τρόπος του λέγειν την ασφάλεια μας . Continue reading Λύση Made in USA

Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Τον Απρίλιο του 2004, μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι, θύματα της τουρκικής εισβολής του 1974, που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, πολίτες ενός διαρκώς απειλούμενου κράτους, βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πιέσεις και τις απειλές της αμερικανικής Υπερδύναμης, της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης, του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας και της πλειοψηφίας του ελληνικού πολιτικού κόσμου, των μέσων ενημέρωσης και των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων στην Ελλάδα. Continue reading Γιατί ξαναλέμε Όχι στο σχέδιο Ανάν, του Μίκη Θεοδωράκη

Το ετεροχρονισμένο τσιμέντωμα του ΝΑΙ: Η μόνη μας αντίσταση και αντίδραση πρέπει να είναι η διατήρηση της Κ.Δ.

Του ΠΕΤΡΟΥ Θ. ΠΑΝΤΕΛΙΔΗ

Πριν 14 χρόνια ο κυπριακός Ελληνισμός απάντησε με ένα ηχηρό ΟΧΙ στην προσπάθεια των διεθνών απατεώνων να του επιβάλουν λύση προσαρμοσμένη στις τουρκικές απαιτήσεις και συμφέροντα. Και τότε καταβλήθηκαν μεγάλες προσπάθειες να πεισθεί ο λαός να αποδεχτεί την αμερικανοβρετανική λύση, που έφερε το όνομα «σχέδιο Ανάν». Continue reading Το ετεροχρονισμένο τσιμέντωμα του ΝΑΙ: Η μόνη μας αντίσταση και αντίδραση πρέπει να είναι η διατήρηση της Κ.Δ.

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Διαρκης απειλη η Διασκεψη της Γενευης για την Κυπρο

«Η Γενεύη είναι ένα πραξικόπημα, υφαρπαγή της συντακτικής εξουσίας από τον λαό της Κύπρου και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, προκειμένου να καταλύσουν το κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα», τονίζει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο βιβλίο του Η Κύπρος στο στόχαστρο (εκδ. Ινφογνώμων, 2017).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ελάχιστες είναι οι φορές που ένα βιβλίο παρεμβαίνει στην πολιτική επικαιρότητα και καταφέρνει να οξύνει την τρέχουσα αντιπαράθεση. Μια από αυτές είναι το πρόσφατο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, με τίτλο Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες (εκδ. Ινφογνώμων). Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο, που δεν αρκείται σε στερεότυπα ή ευχολόγια. Ανασκευάζει και ακυρώνει με εξαιρετική ευστοχία και βάθος τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και του διεθνούς παράγοντα (που τα υπαγορεύει) και υπεραμύνεται χωρίς εκπτώσεις, χωρίς προσαρμογές στην… πάντα σκληρή πραγματικότητα των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού.

Αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο ήταν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, στις οποίες ο πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης προσήλθε χωρίς να ρωτήσει κανέναν πριν αποδεχθεί την πρόταση, χωρίς να συγκαλέσει καν το Εθνικό Συμβούλιο. Για τον συγγραφέα η πρόταση; είναι όχι μόνο εντελώς παράνομη, αλλά και παράλογη. Επιπλέον, «ακόμη κι αν δεν οδηγήσει σε τελική συμφωνία, παράγει σπουδαία πολιτικά και νομικά αποτελέσματα, συνιστά το πρώτο βήμα προς την αυτοκατάλυση, την αυτοκατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή των Κυπρίων σε “κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα”». Κατά συνέπεια, το τέλος της Διάσκεψης της Γενεύης δεν σημαίνει ότι αποσοβήθηκε κι ο κίνδυνος, δεδομένου ότι, με πρόταση του ίδιου του Ν. Κοτζιά, η Διάσκεψη έγινε διαρκής…

Σημείο αφετηρίας για να γνωρίσουμε τη στάση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν η συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στις 21 Ιανουαρίου 2017, κι όχι φυσικά οι δηλώσεις του on camera ή οι περίφημες «διαρροές» στον Τύπο που ωραιοποιούσαν, σε βαθμό διαστρέβλωσης, την κατάσταση και κατέληγαν σε μια αγιοποίηση του υπουργού. Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην σύμβουλος και θεωρητικός της διπλωματικής πολιτικής του Γ. Παπανδρέου κατά την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στο γερμανικό Μέσο για τη σκοπιμότητα της Διάσκεψης της Γενεύης, ανέφερε κατά λέξη ότι «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν πλήρη πολιτική ισότητα. Θα έχουν δικαίωμα βέτο σε όλα τα πολιτικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Επίσης αναφέρθηκε σε μια Διεθνή Αστυνομική Δύναμη που θα ασκεί την τελική κυριαρχία στο νησί. Με αυτό τον τρόπο όμως διέψευσε δικές του δηλώσεις που επέμεναν ότι δεν ανακατεύεται σε θέματα εσωτερικής δομής του κυπριακού κράτους… Η πρότασή του ανέδυε επίσης την αποκρουστική οσμή του Σχεδίου Ανάν, το οποίο είχε αποδεχθεί ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, που είχε σύμβουλο τον Ν. Κοτζιά και προέβλεπε «την τοποθέτηση ξένων αξιωματούχων με αποφασιστική ψήφο σε όλη τη δομή τελικών αποφάσεων του νέου “κράτους”».

Κατά τον συγγραφέα, «η Διάσκεψη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Πενταμερής Διάσκεψη που ζητούσε πάντοτε η Τουρκία και αρνούνταν κατηγορηματικά να δεχθούν τη σύγκλησή της όλες οι κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974… Ο λόγος για τον οποίο αρνούνταν… είναι ότι με τις συμμετοχές και τη διαδικασία που προέβλεπε, μια τέτοια Διάσκεψη δεν ήταν παρά η εφαρμογή της τουρκικής θέσης ότι η Κύπρος δεν είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, ο λαός του οποίου δικαιούται την αυτοδιάθεση και την αυτοκυβέρνησή του, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου, αλλά ένα νησί όπου κατοικούν δύο “κοινότητες” σε βρετανική αποικιακή ορολογία».

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, που είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, όπως μαρτυρούν όχι μόνο τα δύο προηγούμενα βιβλία του (Η Κύπρος σε παγίδα, 2008 και Η αρπαγή τη Κύπρου, 2004), αλλά και οι συνεχείς παρεμβάσεις του για τρέχοντα θέματα (από το σχέδιο Ανάν μέχρι τη Διάσκεψη της Γενεύης), ανασκευάζει πολύ πειστικά το επιχείρημα Αθήνας και Λευκωσίας ότι προσήλθαν στη Γενεύη με μοναδική επιδίωξη την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων. Αν είναι έτσι, σύμφωνα με τον συγγραφέα «μόνο στη Γενεύη δεν θα πήγαιναν, γιατί εκεί δεν μπορούσαν να το πετύχουν. Όφειλαν να το έχουν θέσει ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης… Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνιστά αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας από το διεθνές Δίκαιο. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ απαιτούν να φύγουν  αυτά τα στρατεύματα το συντομότερο και χωρίς όρους, είτε υπάρχει λύση είτε δεν υπάρχει κι όποια λύση κι αν βρεθεί». Όσο για τη Συνθήκη Εγγύησης «είναι έκπτωτη και παράνομη γιατί συγκρούεται με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ… Η πάγια πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας ήταν ότι οι συνθήκες αυτές και ό,τι απορρέει από αυτές… απλώς δεν υφίστανται, έστω και αν καταγγέλθησαν επισήμως… Ποιος νεκρανέστησε κυριολεκτικά τη Συνθήκη αυτή; Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση, οι ίδιοι δηλαδή που φωνάζουν σε όλους τους τόνους ότι θέλουν να καταργήσουν τις εγγυήσεις!!! Πώς το έκαναν αυτό; Αποδεχόμενοι τη σύγκληση της Διάσκεψης Εγγυητριών Δυνάμεων, όπως τις αποκαλεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στην πρόσκλησή του για τη Γενεύη και όπως τις αποκάλεσε ο ίδιος ο Ν. Κοτζιάς σε δηλώσεις του κατά την έξοδο από συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ».

Στα θετικά σημεία του βιβλίου εντάσσεται η κριτική στάση που τηρεί έναντι της όψιμης αλλά τόσο ισχυρής στροφής της ελληνικής διπλωματίας προς το Ισραήλ, που έχει παρασύρει τους πάντες: πολιτικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές ΑΕΙ, κέντρα μελετών, κ.ο.κ. Ο συγγραφέας του βιβλίου ωστόσο υπενθυμίζει ότι «το Ισραήλ ήταν σύμμαχος της Τουρκίας επί πολλές δεκαετίες και πολέμησε το αίτημα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, ενώ παρακολουθεί πολύ ενεργά, αλλά μάλλον παρασκηνιακά, οτιδήποτε συμβαίνει στο Κυπριακό από το 1955 και μετά και υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν το 2004».

Μία παρατήρηση μας για το πόνημα του Δ. Κωνσταντακόπουλου αφορά τη στάση του έναντι του ΑΚΕΛ, που αγγίζει τα όρια της μεροληψίας. Μολονότι όλα όσα του καταλογίζει είναι ακριβή, μεγαλύτερο κίνδυνο για την ακεραιότητα της Κύπρου αντιπροσώπευε ιστορικά και συνεχίζει να αντιπροσωπεύει η κυπριακή Δεξιά και δη ο ΔΗΣΥ. Αυτή όμως η πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται  στις σελίδες του βιβλίου με τις δέουσες ιστορικές αναφορές. Μία επιπλέον παρατήρηση αφορά την αντιφατική στάση του συγγραφέα απέναντι στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Αν η Κύπρος δεν είχε παραχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στις Βρυξέλλες και διέθετε νομισματική ανεξαρτησία, δεν θα ήταν αναγκασμένη να δεχθεί την Τρόικα και να καταστρέψει το τραπεζικό της σύστημα, όπως έπραξε το 2013, δυναμιτίζοντας όχι μόνο την ευημερία των πολιτών της, αλλά και τις διεθνείς της συμμαχίες. Σε κάθε περίπτωση, οι συγκεκριμένες αδυναμίες δεν μειώνουν την αξία του έργου.

Στην εγκυρότητα του βιβλίου προσθέτουν μία έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη για την Κύπρο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα», με την οποία ξεκινάει το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου και μία γνώμη του κορυφαίου συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη «για την άγνωστης σύνθεσης και αγνώστων σκοπών πολυμερή διάσκεψη Γενεύης», όπου θέτει το αφοπλιστικό ερώτημα «πώς είναι δυνατό μια κυβέρνηση που δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα, αλλά και τον εαυτό της, να υπερασπιστεί την Κύπρο;». Τέλος, ο πρόλογος του πρέσβη Θέμου Στοφορόπουλου, «θρύλου» της ελληνικής διπλωματικής παράδοσης όπως τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, που διατυπώνει την ευχή το συγκεκριμένο βιβλίο «να συμβάλει σε μια συστηματική προσπάθεια μας να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό ως συρροή διεθνών εγκλημάτων, όπως πράγματι είναι»…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Δημοσιογραφία”, τεύχος 16, χειμώνας 2018.

Πολυ μεγαλοι κινδυνοι για Ελλαδα και Κυπρο

Γιατί πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για το μακεδονικό και ένα σχόλιο για τις κυπριακές εκλογές και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα μηδέν” (10/2/2018)

 

Η επιθεση στις κυπριακες τραπεζες (2013)

H επίθεση κατά του κυπριακού τραπεζικού συστήματος το 2013 δεν ήταν μια απλή, μεμονωμένη επιχείρηση “κουρέματος” και λεηλασίας των αποταμιεύσεων στις κυπριακές τράπεζες. Εντάσσεται στην αλυσίδα των ελληνικών μνημονίων και δανειακών και του σχεδίου Ανάν.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα μέτρα που προβλέφθηκαν από τις οικονομικές (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και τις γεωπολιτκές (ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ) Τρόικες και υιοθετήθηκαν από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου μία κύρια επιδίωξη είχαν, έναν κοινό παρονομαστή: την αρπαγή των στοιχείων εθνικής οικονομικής και πολιτικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο.

Πρόκειται για το “ισοδύναμο” στρατιωτικών επιδρομών, αλλά που γίνονται με άλλα μέσα και με την συνδρομή των εγχώριων κυβερνώντων, με αποτέλεσμα να μη γίνονται καλά-καλά αντιληπτές ως τέτοιες.

Ως αποτέλεσμα αυτών των μέτρων είχαμε το πέρασμα των κυπριακών τραπεζών υπό ξένο έλεγχο, την οικονομική αποδυνάμωση της Εκκλησίας της Κύπρου, παραδοσιακής, στο παρελθόν, δύναμης εθνικής αντίστασης στο νησί, και ενδιαφέρουσες γεωπολιτικές μεταβολές στα ξένα κεφάλαια που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο. ‘Όπως στην Ελλάδα, και με το πρώτο, αλλά ιδίως με το Τρίτο Μνημόνιο έχουμε, εκτός των άλλων τη λεηλασία όλης της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.

Οι κομπορρημοσύνες περί επιτυχούς εξόδου από το μνημόνιο στην Κύπρο είναι μία ακόμα από τις συνήθεις προπαγανδιστικές απάτες. Πρώτον διότι σήμερα η Κύπρος δεν είναι ακριβώς το κράτος που ήταν πριν από το κούρεμα. Δεύτερο, γιατί η άποψη αυτή δεν συνυπολογίζει τη φτωχοποίηση σημαντικού μέρους του κυπριακού πληθυσμού. Τρίτο γιατί τα μισά και πλέον δάνεια στις τράπεζές της είναι κόκκινα. Άμα θελήσουν μπορούν ανά πάσα στιγμή να την εκβιάσουν και έτσι. Αν και με τους πολιτικούς ηγέτες που έχουμε, μάλλον δεν χρειάζεται ούτε σε εκβιασμούς να προσφύγουν οι ξένες δυνάμεις που ενδιαφέρονται για μας.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα κείμενο που εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΕΔΕΚ, με πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τη συνεργασία των κυβερνήσεων Χριστόφια και Αναστασιάδη με τον ξένο παράγοντα για να γίνει το κούρεμα.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Το κούρεμα καταθέσεων που έγινε στην Κύπρο το 2013 ήταν γνωστό και συμφωνημένο τόσο από  την κυβέρνηση Αναστασιάδη, όσο και  από την κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια.

Το νομοσχέδιο “περί Εξυγίανσης Πιστωτικών Ιδρυμάτων”  (ΕΓΓΡΑΦ0 3) σε σχέση με τη δυνατότητα εισαγωγής του εργαλείου της διάσωσης με ίδια μέσα (κούρεμα) που ψηφίστηκε με τη μορφή του κατεπείγοντος στις 22/03/2013, είχε ετοιμαστεί μήνες πριν καθώς είχε αποσταλεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις 13/01/2013 από τον τότε Υπουργό Οικονομικών  της κυβέρνησης Χριστόφια, κ. Βάσο Σιαρλή με σκοπό να ζητηθεί η γνωμάτευσή της (ΕΓΓΡΑΦΟ 1).

Στην κατάθεσή του στην ερευνητική επιτροπή Καλλή, ανώτερος λειτουργός του Υπουργείου Οικονομικών δήλωσε ότι στο μνημόνιο συναντίληψης που συμφωνήθηκε μεταξύ της κυβέρνησης Χριστόφια και του Ενιαίου Μηχανισμού Σταθερότητας στις 29/11/2012 γινόταν “ρητή πρόνοια για κούρεμα καταθέσεων ως ένα ενδεχόμενο για την αντιμετώπιση των αναγκών της Κύπρου”.  (http://www.stockwatch.com. cy/media/announce_pdf/Report_ Committee_Ypourgiko_3.10.2013. pdf)

Στην απαντητική επιστολή του Mario Draghi εκ μέρους της ΕΚΤ προς το Υπουργείο Οικονομικών ημερομηνίας 01/02/2013 (https://www.ecb.europa.eu/ ecb/legal/pdf/el_con_2013_10_ f_sign.pdf ), η ΕΚΤ καλεί τις Κυπριακές αρχές να εισάξουν ρητή αναφορά ότι στην περίπτωση κουρέματος θα διασφαλιστούν οι εγγυημένες καταθέσεις κάτω των 100,000 ( ΕΓΓΡΑΦΟ 2, σημείο 3.5).

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη επέλεξε να φέρει στη Βουλή μια πρόταση για οριζόντιο κούρεμα επί του συνόλου των καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένων και των καταθέσεων κάτω των 100,000 ευρώ, προκειμένου να μπορέσει να δικαιολογήσει το κούρεμα των δυο μεγάλων κυπριακών τραπεζών που είχε ήδη συμφωνηθεί ενώ:

α) γνώριζε τη θέση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέσω της απαντητικής επιστολής προς το Υπουργείο Οικονομικών ήδη από την 1η Φεβρουαρίου, θέση που στην ουσία υιοθετούσε το προσχέδιο της Ευρωπαϊκής Οδηγίας που είχε κυκλοφορήσει από τις 06/06/2012 και εξαιρούσε στην περίπτωση διάσωσης με ίδια μέσα τις εγγυημένες καταθέσεις καθώς και τα Ταμεία Προνοίας ( http://eur-lex.europa.eu/ legal-content/EN/TXT/?uri=COM: 2012:0280:FIN ) .

β) στις 16/03/2013 έγινε τηλεδιάσκεψη των Υπουργών Οικονομικών των χωρών της Ευρωζώνης με την οποία ανακλήθηκε η πρόταση που είχε συμφωνηθεί στο EuroGroup μετά από εισήγηση των Κυπριακών αρχών στις 15/03/2013 για οριζόντιο κούρεμα  επί  του συνόλου των καταθέσεων και καλούσαν τις Κυπριακές αρχές να καταθέσουν εναλλακτικές προτάσεις με τις οποίες θα συγκεντρωνόταν το ίδιο ποσό (δήλωση Draghi https://www.youtube.com/watch? v=S7sRGcDn8kk)

γ) στις 18/03/2013 εκδόθηκε ανακοίνωση του  Προέδρου του EuroGroup που ξεκαθάριζε ότι είναι της άποψης ότι καταθέσεις κάτω των 100,000 θα πρέπει να διασφαλιστούν και θα ανέμενε από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη εναλλακτικές προτάσεις (που ως γνωστό δεν κατατέθηκαν ποτέ),http:/www. consillium.europa.eu/media/ 24035/136246.pdf .

δ) με το ίδιο περιεχόμενο,  ανακοίνωση εκδόθηκε επίσης  και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 20/03/2013.

Σήμερα επιχειρείται συγκάλυψη τόσο από την ηγεσία του ΑΚΕΛ στην ηγεσία του ΔΗΣΥ και αντίστροφα για το θέμα του κουρέματος. Η προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στον Νικόλα Παπαδόπουλο ως Προέδρου, κατά τον εν λόγω χρόνο, της Επιτροπής Οικονομικών, γίνεται μόνο για να συγκαλύψουν οι ηγεσίες ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ τις ευθύνες που έχουν.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να πούμε ότι τα σχετικά έγγραφα που αναφέρονται και παραθέτουμε κατατέθηκαν από τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών κ. Χάρη Γεωργιάδη κατά τη συνεδρία της Επιτροπής Ελέγχου της Βουλής στις 24/02/2015.

Καλούμε τους Κύπριους πολίτες να συστρατευτούν γύρω από την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου που υποστηρίζεται από Κόμματα, Κινήματα, οργανώσεις και κοινωνικούς φορείς όσο και απλούς πολίτες και με τη ψήφο τους να τιμωρήσουν τους υπαίτιους της πρωτοφανούς οικονομικής καταστροφής που έπληξε την Κύπρο, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία σε ένα νέο πολιτικό να φέρει την αλλαγή που χρειάζεται  ο τρόπος διακυβέρνησης του τόπου μας.

 

Erdogan in Athen, damit Zypern an USA, Großbritannien und Israel ausgeliefert wird

Was waren die eigentlichen Gründe für den Besuch Erdogans in Athen? Der Journalist Dimitris Konstantakopulos geht der Sache auf den Grund

Original Titel: „Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ-Βρετανια – Ισραηλ
Übersetzung: Dr. Emmanuel Sarides

Die Initiative Athens, Recep Tayyip Erdoğan zu einem offiziellen Besuch in Griechenland einzuladen, den ersten nach der türkischen Invasion auf Zypern 1974, wirft eine Reihe wichtiger Fragen auf.

Die Verständigung oder zumindest der Dialog zwischen Athen und Ankara ist nicht nur nützlich, sie ist notwendig, vor allem damit die beiden Länder in dieser schrecklich instabilen und gefährlichen internationalen Lage nicht in Konflikt miteinander geraten, im Interesse  skrupelloser Dritter.

Noch nie nach der Raketenkrise in Kuba war die internationale Situation so gefährlich und instabil wie heute. Wenn dies eine Quelle enormer Risiken darstellt, ist es für ein kleines Land potentiell auch eine Quelle großer Chancen. Im klassischen griechisch-türkischen Antagonismus, der traditionell Griechenland und die Türkei entscheidend beeinflusste und vom Westen intensiv genutzt wurde, um beide Länder zu kontrollieren, kam heute ein neuer Faktor hinzu. Beide Länder und Zypern sind zu Zielen von Weltmächten geworden, die alle Länder und Nationen zerstören oder unter ihrer Kontrolle stellen wollen, was während des Kalten Krieges nicht der Fall war.

Aber die Chancen zu nutzen, erfordert große Führungskräfte, ab Venizelos und Andreas Papandreou aufwärts. Leider haben wir heute nur Männekens die uns regieren oder uns regieren wollen. Wir haben auch kein international stabiles System, wie es früher die EWG und die NATO waren, die zwar die Unabhängigkeit und Souveränität ihrer Mitglieder einschränkten, wollten sie aber nicht zerstören, wie es heute, zumindest bezüglich eines Teils deren Führung der Fall ist!

Das große Problem heute ist, dass es keine griechische Regierung und keine nationale Außenpolitik gibt. Im Bereich der Wirtschaft das Land wird von Deutschland, der EU und des IWF regiert. Im Bereich der Außenpolitik sind es die USA und die NATO, während auch Israel eine wichtige Rolle spielt. Sie entscheiden, „Griechenland“ führt deren Entscheidungen aus. Athen tut gar nichts ohne die Erlaubnis und Ermutigung der Amerikaner und es ist sicherlich kein Zufall, dass der Besuch Erdogan fand nach dem Besuch Tsipras in Washington statt, bei dem der griechische Premierminister den Amerikanern alles gab und damit dem Land sehr großen Gefahren aussetzte.

Am Ende dieses Artikels werden wir an die Handlungen der griechischen Regierung und Diplomatie erinnern, die zweifelsfrei beweisen, was wir oben ausgeführt haben, nämlich dass sie ein einfaches Anhängsel der amerikanischen und der breiteren westlichen Politik geworden sind.

Unter diesen Umständen wird zwangsläufig die Frage gestellt. Warum gab Washington grünes Licht, wenn es nicht sogar Athen dazu ermutigte, Herrn Erdogan nach Griechenland einzuladen, der keine guten Beziehungen zum Westen, Amerikanern, Europäern und Israelis hat?

Die Zypernfrage ist der eigentliche Zweck des Besuchs

In einem Interview mit der Agentur Anadolu hat Herr Tsipras die Hoffnung zum Ausdruck gebracht, dass die beiden Staatsführer von Athen aus eine Botschaft senden sollten, dass sie bereit sind, ihre Bemühungen für eine „Lösung des Zypern-Problems“ fortzusetzen. Der griechische Premierminister scheint sehr erfreut mit der Art und Weise zu sein, mit der er das griechische Schuldenproblem, die Memoranden und der Schulden bewältigt hat, dass er jetzt sein einzigartiges Know-how auch für Zypern anwenden will!

Die (von den Ausländern diktierten) ökonomischen Experimente der griechischen Politiker hatten im Ergebnis die größte wirtschaftliche und soziale Katastrophe in der Geschichte des Kapitalismus in einer friedlichen Periode. Ihre Experimente werden nicht nur zu einer wirtschaftlichen, sondern auch zu einer kriegerischen Zerstörung führen.

Lassen Sie uns zu den Fakten gehen. Seit einem Jahr, seit dem Dezember 2016, beschäftigen sich die Vereinigten Staaten damit, das „Zypern-Problem“ zu lösen, mit anderen Worten, den zypriotischen Staat zu zerschlagen und ihn in eine Kolonie der USA, Großbritanniens und Israels zu verwandeln. Im Folgenden werden wird erklären, wie das gemacht wird.

Zu diesem Zweck hatten wir im Dezember die Nuland-Initiative für eine Konferenz der Fünf und die Fortsetzung derselben Bemühungen von Gutierrez und May, mit der großzügigen Unterstützung von Juncker und Mogherini.

Wenn all diese an Frieden interessiert wären, würden sie sich mit den schrecklichen Problemen und Bedrohungen auseinandersetzen, die den Planeten bedrohen, Mittel- und Fernost, Afrika, Lateinamerika und Europa selbst (Ukraine) beschäftigen. Sie würden sich nicht mit Zypern befassen, wo immerhin seit 1974 ein schlechter Friede herrscht und nichts scheint Zypern zu bedrohen, außer den Bemühungen zur „Lösung des Zypernproblems“.

Was bedeutet die „Lösung des Zypern-Problems“?

Was ist diese intendierte „Lösung des Zypern-Problems“? In den Worten des griechischen Außenministers Nikos Kotzias selbst, ist es die Umwandlung Zyperns in einen Staat, in dem die Minderheit mit der Mehrheit gleichgesetzt wird (Interview mit der deutschen Nachrichtenagentur DPA, Januar 2017). Das heißt, die Abschaffung der Demokratie, die Perikles seit dem 5. Jahrhundert v. Chr. als einen „Staat der von der Mehrheit gestellt wird“ (die Macht der meisten, die Mehrheit) definiert hat.

Da eine Genossenschaft 50% -50% nicht funktionieren kann, d.h. keine Entscheidung treffen kann bei (sehr gut möglichen) Meinungsverschiedenheiten zwischen den beiden Parteien, wird zwangsläufig unter der Autorität der Ausländer kommen, wie es der Fall in dem ursprünglichen Annan-Plan war, dessen eine noch schlimmere Variante jetzt diskutiert wird. Diese Ausländer werden von europäischen- oder UN-Organen ernannt, die unter den gegenwärtig herrschenden internationalen Umständen und insbesondere in der Zypernfrage die Interessen und die Politik der USA, Großbritanniens und Israels vertreten. Mit dieser kunstvollen Konstruktion wird Zypern wieder zu einer Kolonie des Imperiums verwandelt.

Damit die Kolonialmächte sicher sind, dass die Dinge so und nicht anders werden, entziehen sie Zypern das Recht, das alle normale Staaten haben, eine eigene Armee zu haben und das Recht auf Selbstverteidigung und halten das Land (Interview Kotzias in DPA) unter der Dominanz einer internationalen Polizeitruppe.

Man muss kein Genie sein, um zu verstehen, dass sie damit die Dominanz der griechischen Bevölkerung die auf Zypern wohnt entziehen und dass die griechischen Zyprioten ohne einen international legitimierten Staat einer tödlichen Bedrohung ausgeliefert werden.

Dies ist der Plan, den die griechische Regierung, die zyprische Regierung und die AKEL-Führung in Zypern für Zypern, mit der unglücklichen Unterstützung eines großen Teils der Opposition, auf Anordnung des „internationalen Faktors“ umsetzen wollen.
Warum sie jetzt eine „Lösung des Zypern-Problems“ wollen

Dieser unglaublicher internationale Eifer für eine Lösung des Zypernproblems wird durch folgende Faktoren erklärt

  • Durch die Notwendigkeit einer vollständigen Kontrolle Zyperns angesichts des großen Krieges, der im Nahen Osten vorbereitet wird
  • Durch die grundlegende Notwendigkeit, jedweden russischen Einfluss im Mittelmeerraum im Kontext des (derzeit) neuen Kalten Krieges gegen Russland zu beseitigen
  • Durch die historische Chance, welche für sie die Tatsache bedeutet, dass Griechenland am „Boden“ liegt, mit einer politischen Führung, die zusammenhanglos und abhängig ist, ohne Kompass und vollständig unter Kontrolle. Wenn sie sich nicht jetzt die Insel greifen können, die 1974 dem (immer noch in Washington und international sehr starken Kissinger) entkam, wann dann?

Aber es gibt zwei Hindernisse. Das erste ist, dass es unwahrscheinlich ist, dass die griechischen Zyprioten diesen monströsen Plänen zustimmen werden. Das zweite ist, dass die Türkei bei der Verteidigung ihrer (illegalen) Bestrebungen in Zypern, den Deal blockiert.

Den griechischen Zyprioten wird die Waffe des Referendums entzogen

Das erste Problem haben die griechische und die zyprische Regierung versucht zu lösen, indem sie, auf Geheiß von Victoria Nuland, ihrer Teilnahme an der verbrecherischen, illegalen und irrationalen Genfer Konferenz zustimmten, d.h. Rechte der Türkei auf  Zypern einräumten (von denen die Türkei in Lausanne verzichtet hatte, die uns aber jetzt mit der Proklamation von Erdogan stören !!!) und dadurch den Garantievertrag legalisierten, den Griechenland und Zypern, aber auch die britische Diplomatie bis vor kurzem für verfallen betrachteten.  Sie haben auch akzeptiert, dass die Zukunft Zyperns in eine Konferenz besprochen werden soll, an der die Urheber des Zypern-Problems beteiligt sein werden, Großbritannien und die Türkei, zwei Länder, die besonders blutige Kriege gegen Zypern führten. Sogar ohne Teilnahme der Republik Zypern, denn Präsident Anastasiadis hatte an den beiden Konferenzen der fünft Länder als Führer der griechischen Zyprioten und nicht als Präsident von Zypern. Herr Kotzias hat sogar vorschlagen, dass diese Konferenz eine Dauerkonferenz sein sollte, so dass, sobald die Einwände der Türkei umgehen würden, sofort die Konferenz einberufen werden sollte, um den zyprischen Staat aufzulösen.

Durch die Konferenz der Fünf wird versucht, Entscheidungen zu treffen, die das vermeintliche Referendum politisch und rechtlich vorwegnehmen und gegenstandslos machen werden. Die Vereinbarungen, die bei der Konferenz getroffen werden, werden politisch und rechtlich von der EU und den Vereinten Nationen legitimiert, von daher die ältesten und sehr günstigen Resolutionen über Zypern werden durch die Neuen außer Kraft gesetzt. Und dann werden vielleicht die griechischen Zyprioten aufgefordert, ja oder nein zu etwas zu sagen, was ihr Präsident, Griechenland, die EU und die UNO bereits feierlich vereinbart haben. Mit anderen Worten, Zweck all dieser Manövern ist, den griechischen Zyprioten die letzte Waffe zu entziehen, die ihnen noch zur Verfügung steht, um ihren Staat und sich selbst zu retten, nämlich das Referendum.

Wenn Erdogan die Republik Zypern rettet! Wo sind wir angekommen!

Aber auch die Einwände der Türkei sollen gestützt werden und das erklärt die Bereitschaft Athens, Erdogan nach Griechenland einzuladen und jede Art von Konzessionen zu machen, damit er einer Formel zustimmt, die den Sicherheitsvertrag ersetzt.

Unter den anderen Vorstellungen, die bekannt wurden, gehört auch ein Freundschaftsabkommen, oder einer Allianz oder eines Nichtangriffs Griechenlands und der Türkei oder Griechenlands, der Türkei und Zyperns. Ein solches Abkommen wird Athen versuchen als eine Aufhebung des türkischen Casus Belli zu präsentieren, was nicht wahr ist.

Eine mögliche Unterschrift Athens unter einem solchen Pakt mit der Türkei, die einen Teil Zyperns militärisch besetzt hält, mit den größten Landungskräften in der Welt den Inseln der östlichen Ägäis gegenüber, mit ihrer einzig möglichen Aufgabe, deren Eroberung und andere  territoriale Ansprüche im Archipel, sogar auf Gavdos , bedeutet die Anerkennung und Akzeptanz aller türkischen Behauptungen und Drohungen gegen Griechenland.

Es scheint unwahrscheinlich, dass die unter fremdem stehenden „Küchen“ des griechischen Außenministeriums eine Lösung für die komplexen politischen und rechtlichen Probleme  erarbeitet haben, die eine solche Vereinbarung bedeutet, doch mit diesen Regierenden und mit der Gesamtsituation des Landes und seines politischen Personals, kann man nicht sicher sein.

Ohne nationale Außenpolitik sowieso verloren

Die Tragödie ist, dass wir uns in der folgenden Situation befinden. Wenn die USA-Israel wieder eine freundliche Beziehung mit der Türkei aufbauen, werden wir die Rechnung zahlen, indem wir die türkische Politik von George Papandreou anwenden, dessen Berater der derzeitige Außenminister war. Wenn sie aber mit der Türkei in Konflikt geraten, laufen wir Gefahr, dass sie uns dazu bringen, den Job zu machen, eine westliche Front gegen Erdoğan zu öffnen.

Wie schon 1922, als sie uns zum Kleinasienfeldzug bewegten, um Kemal daran zu hindern, das Mosul-Erdöl zu nehmen, und dann hackten Engländer und Franzosen die Hände der Griechen, die dem Flammen Inferno von Smyrna entkommen und auf ihre Schiffe klettern wollten.

Nur dass wir jetzt kein anderes Griechenland haben, um auch als Flüchtlinge dahin zu kommen. Es wäre gut, dies auch die zyprischen Politiker und Bürger zur Kenntnis zu nehmen, die Schlafschafe zu sein scheinen.

Eine notwendige Erinnerung

Wenn die derzeitige Regierung steht für etwas besonders, das ist ihre Unfähigkeit und Zurückhaltung das Wort ‚Nein“ den wen auch immer wirtschaftlichen oder geopolitischen „Zuhältern“ des Landes zu sagen.

Wir akzeptieren die Installation von Kernwaffen auf Araxos (Militärflughafen, E.S.), verwandeln Kreta und Karpathos in Kriegsbases gegen den Iran und die arabisch-muslimische Welt, verwandeln Nordgriechenland in Militärbasis gegen Russland und natürlich die damit für Griechenland einher gehenden fürchterlichen Risiken und gleichzeitig verzichten wir auf den unvergleichlichen Beitrag Griechenland zur Weltkultur und seiner „strategischen Tiefe“.

Wir geben das Erdöl unserer Meere den Amerikanern, auch die Schiffswerft von Neorio, damit sie nicht die Russen bekommen. Wir haben alles getan, damit wir unsere tiefen, historischen Beziehung zu den Russen zerstören (auch im Bereich des Tourismus, wenn möglich!), den Arabern und Iran. Mit unseren Entscheidungen machen wir die griechische Luftwaffe ein ferngesteuertes Anhängsel der extremistischen Kreise des amerikanischen militärisch-industriellen Komplexes das sich mit dem Plan des großen Krieges im Nahen konstituiert. Wie erlauben, wenn nicht sogar ermutigen das Jerusalem Patriarchat, seinen großen Immobilienbesitz in Jerusalem zu Schleuderpreisen zu verkaufen, was die Rebellion der orthodoxen Palästinenser gegen das Patriarchat zu Folge hat gefährden damit seine Präsenz im Bereich der griechischen Orthodoxie. Der Freund von Außenminister Kotzias, Nikos Toskas (Stellvertretende Außenminister im Bereich Bürger-Schütz), lässt, vermutlich auf Geheiß der Amerikaner, festnehmen Mitglieder der türkischen Organisation der revolutionären Linken und deren Fotos veröffentlichen, die keine illegale Aktion in Griechenland hatten und in der Vergangenheit türkische Generäle und Mitglieder des MIT ermordet hatten, die bei der Invasion Zyperns von der Türkei teilgenommen hatten. Wir gehen davon aus, dass die Behörden deren Anwesenheit in Griechenland nicht vor einem Monat erfahren haben…

Wir blamieren unser Land, in dem wir nicht an internationalen Gremien zur Verurteilung des Nazismus teilnehmen und die Verurteilung der israelischen Siedlungen in den besetzten Gebieten vermeiden.

Wir bereiten eine inakzeptable Lösung in der Frage des Namens der FYROM vor, damit die NATO die Kontrolle des Balkans vollenden kann.

Der gesamte Planet, auch die pro-amerikanischen Regierungen, haben erkannt, dass die westliche Finanzwelt in Turbulenzen geraten ist und die amerikanische geopolitische Vorherrschaft und regionale Israels schwächelt. „Alle Regierungen betrachten nachdenklich die amerikanischen und israelischen Drohungen, einen Atomkrieg gegen Korea und (implizit) gegen den Iran, als eine Reaktion auf den drohenden Verlust deren Hegemonie, zu entfesseln. Und sie treffen Vorsorge-Maßnahmen, soweit sie können.

Nur in Griechenland und Zypern denken die Herrscher und die Opposition, dass wir uns noch in den 1950er Jahren befinden und sie verhalten sich wie drittklassige Gendarmen, um kein anderes Wort zu verwenden, das am besten passt, der „freien Welt“. Sie graben verzweifelt um noch mehr „Erde und Wasser“ zu geben und damit bekommen sie nur die abschätzende Verachtung von „Verbündeten“ und potenziellen Freunden.

Sie glauben, dass sie auf dieser Weise ihre Hilfe bekommen werden das zerstörte Griechenland zu regieren, aber die Rechnung, die immer grösser wird, wird nicht von ihnen bezahlt, am Ende wird sie vom griechischen Volk bezahlt und sie droht, sehr sehr groß sein!

Mit einer solchen internationalen Politik wird Griechenland nicht ein einziges Land auf seiner Seite haben, an keiner Stelle des Horizonts, wenn es mit einer ernsthaften Bedrohung konfrontiert werden sollte.

Published in https://sariblog.eu/erdogan-in-athen-damit-zypern-an-usa-grossbritannien-und-israel-geliefert-wird/

Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ και Συμμαχους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η πρωτοβουλία της Αθήνας να προσκαλέσει τον Ταγίπ Ερντογάν σε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, την πρώτη που πραγματοποιεί αρχηγός του τουρκικού κράτους μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, εγείρει μια σειρά από σημαντικά ερωτηματικά.

Η συνεννόηση ή πάντως ο διάλογος μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας είναι όχι απλώς χρήσιμα, είναι απαραίτητα, ιδίως για να μην πάνε οι δύο χώρες, μέσα σε αυτή την τρομερά ασταθή και επικίνδυνη διεθνή κατάσταση, σε σύγκρουση για λογαριασμό επιτήδειων τρίτων.

Ποτέ μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, η διεθνής κατάσταση δεν ήταν τόσο επικίνδυνη και ασταθής όσο σήμερα. Αν αυτό είναι πηγή τεραστίων κινδύνων είναι, δυνητικά, και πηγή μεγάλων ευκαιριών για μια μικρή χώρα. Για παράδειγμα, στον κλασικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, που παραδοσιακά επηρέασε αποφασιστικά την Ελλάδα και την Τουρκία και χρησιμοποιήθηκε σε βάθος από τους Δυτικούς για να ελέγξουν και τις δύο χώρες, έχει σήμερα προστεθεί ένας καινούριος παράγων. Και οι δύο χώρες και η Κύπρος έχουν γίνει στόχος παγκοσμίων δυνάμεων που θέλουν να καταστρέψουν ή να απαγάγουν όλα τα κράτη και τα έθνη, κάτι που δεν συνέβαινε επί Ψυχρού Πολέμου.

Αλλά η εκμετάλλευση των ευκαιριών απαιτεί μεγάλους ηγέτες, από Βενιζέλο και Ανδρέα Παπανδρέου κι απάνω. Δυστυχώς, σήμερα δεν έχουμε παρά ανθρωπάκια να μας κυβερνάνε, ή να θέλουν να μας κυβερνήσουν. Δεν διαθέτουμε καν ένα ευσταθές διεθνές σύστημα, όπως ήταν στο παρελθόν η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που περιόριζαν μεν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των μελών τους, αλλά δεν ήθελαν και να τα καταστρέψουν, όπως συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό σήμερα, τουλάχιστον σε ότι αφορά μια μερίδα στην ηγεσία τους!

Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση και εθνική εξωτερική πολιτική. Στον τομέα της οικονομίας τη χώρα διοικεί η Γερμανία, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και το Ισραήλ. Αυτοί αποφασίζουν, η «Ελλάδα» εκτελεί. Η Αθήνα δεν κάνει τίποτα χωρίς την άδεια και την ενθάρρυνση των Αμερικανών και δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι η επίσκεψη Ερντογάν έκλεισε μετά από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ελληνας Πρωθυπουργός έδωσε τα πάντα στους Αμερικανούς, εκθέτοντας σε πολύ μεγάλους κινδύνους τη χώρα.

Θα υπενθυμίσουμε στο τέλος αυτού του άρθρου τις πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης και διπλωματίας που αποδεικνύουν, πέραν αμφιβολίας, ότι ισχυρισθήκαμε πιο πάνω, πως δηλαδή έχουν γίνει απλό παρακολούθημα της αμερικανικής και ευρύτερης δυτικής πολιτικής.

Υπό τις συνθήκες αυτές τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα. Για ποιο λόγο η Ουάσιγκτων έδωσε το πράσινο φως αν δεν ενθάρρυνε την Αθήνα να καλέσει στην Ελλάδα τον κ. Ερντογάν, που δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τους Δυτικούς, Αμερικανούς, Ευρωπαίους και Ισραηλινούς;

 

Το κυπριακό, πραγματικός σκοπός της επίσκεψης

Σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολού, ο κ. Τσίπρας εκφράζει την ελπίδα οι δύο ηγέτες να στείλουν από την Αθήνα ένα μήνυμα ότι είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τις προσπάθειες για «λύση του κυπριακού». Ο Ελληνας Πρωθυπουργός φαίνεται ότι είναι τόσο ευχαριστημένος για το πως αντιμετώπισε το ελληνικό πρόβλημα του χρέους, των Μνημονίων και των Δανειακών, που θέλει να εφαρμόσει και στην Κύπρο την απαράμιλλη τεχνογνωσία του!

Τα (υπαγορευμένα από τους ξένους) οικονομικά πειράματα των Ελλήνων πολιτικών είχαν ως αποτέλεσμα να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού σε ειρηνική περίοδο. Τα πειράματά τους με τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας των Ελλήνων δεν θα οδηγήσουν σε οικονομική, αλλά σε πολεμική καταστροφή.

Ας αφήσουμε όμως τις δηλώσεις για να πάμε στα γεγονότα.  Εδώ κι ένα χρόνο, από τον Δεκέμβριο του 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βαλθεί με κάθε τρόπο να «λύσουν το κυπριακό», δηλαδή να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και να το μετατρέψουν σε αποικία ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια πως γίνεται αυτό.

Γι’ αυτό είχαμε την πρωτοβουλία Νούλαντ για την πενταμερή τον Δεκέμβριο και τη συνέχιση των ιδίων προσπαθειών από τον Γκουτιέρες και την Μέι, με την αμέριστη συμπαράσταση των Γιούνγκερ και Μοργκερίνι.

Φυσικά, αν όλους αυτούς τους ενδιέφερε η ειρήνη θα ασχολούνταν με τα τρομερά προβλήματα και τις συρράξεις που απειλούν τον πλανήτη, τη Μέση και Απω Ανατολή, την Αφρική, τη Λατ. Αμερική και την ίδια την Ευρώπη (Ουκρανία). Δεν θα ασχολιόντουσαν με την Κύπρο, όπου επικρατεί μια κακή μεν, ειρήνη δε από το 1974 και τίποτα δεν δείχνει να την απειλεί, εκτός από τις ίδιες τις προσπάθειες «λύσης του κυπριακού».

 

Τι σημαίνει «λύση του κυπριακού»;

Τι είναι αυτή η επιδιωκόμενη «λύση του κυπριακού»; Με τα λόγια του ίδιου του Ελληνα Υπουργού Εξωτερικών είναι η μετατροπή της Κύπρου σε ένα κράτος όπου η μειοψηφία θα εξισωθεί με τον πλειοψηφία (συνέντευξη στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Ιανουάριος 2017). Δηλαδή η κατάργηση της δημοκρατίας που ο Περικλής έχει ορίσει, ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., ως το «των πλειόνων κράτος» (την εξουσία των περισσοτέρων, της πλειοψηφίας).

Επειδή αυτός ο συνεταιρισμός 50%-50% δεν θα μπορεί να λειτουργήσει, δηλαδή να πάρει οποιαδήποτε απόφαση σε περίπτωση (πολύ πιθανή) διαφωνίας των δύο μερών, θα τεθεί αναγκαστικά υπό την εξουσία ξένων, όπως συνέβαινε και στο αρχικό σχέδιο Ανάν, μια επί τα χείρω παραλλαγή του οποίου συζητείται τώρα. Αυτοί οι ξένοι θα διοριστούν από όργανα ευρωπαϊκά ή του ΟΗΕ που, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες και ακόμα περισσότερο στο κυπριακό, εκφράζουν τα συμφέροντα και την πολιτική ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Με αυτό το περίτεχνο σχήμα η Κύπρος θα μετατραπεί ξανά σε αποικία της Αυτοκρατορίας.

Για να είναι ο αποικιοκράτης σίγουρος ότι τα πράγματα θα γίνουν έτσι και όχι αλλοιώς, αφαιρεί από την Κύπρο το δικαίωμα να έχει, όπως όλα τα κανονικά κράτη, τον δικό της στρατό και το δικαίωμα της αυτοάμυνας και τη θέτει (συνέντευξη Κοτζιά στο DPA) υπό την κυριαρχία διεθνούς αστυνομικής δύναμης.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια για να καταλάβει ότι πρόκειται για απόσπαση της κυριαρχίας του ελληνικού λαού που κατοικεί την Κύπρο επί της χώρας του και ότι χωρίς κράτος νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο οι Ελληνοκύπριοι θα αντιμετωπίσουν θανάσιμη απειλή.

Αυτό είναι το σχέδιο που θέλει να εφαρμόσει στην Κύπρο η ελληνική κυβέρνηση, η κυπριακή κυβέρνηση και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, με τη στήριξη δυστυχώς ενός μεγάλου μέρους και της αντιπολίτευσης, κατ΄επιταγήν του «διεθνούς παράγοντα».

 

Γιατί θέλουν τώρα «λύση του κυπριακού»

Η απίστευτη διεθνής πρεμούρα για λύση του κυπριακού εξηγείται από τους εξής παράγοντες

– τη ζωτική ανάγκη πλήρους ελέγχου της Κύπρου για τις ανάγκες του μεγάλου πολέμου που ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

– τη ζωτική ανάγκη να εξοβελίσουν κάθε ρωσική επιρροή από τη Μεσόγειο, στα πλαίσια του νέου Ψυχρού (προς το παρόν) Πολέμου κατά της Ρωσίας

– την ιστορική ευκαιρία που συνιστά για αυτούς το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι στο «χώμα», με μια πολιτική ηγεσία ασυνάρτητη και εξαρτημένη, χωρίς κανένα μπούσουλα και πλήρως ελεγχόμενη. Αν δεν καταφέρουν τώρα να αρπάξουν το νησί που ξέφυγε το 1974 από τον (πάντα πολύ ισχυρό στην Ουάσιγκτων και διεθνώς) Κίσσινγκερ, πότε θα το καταφέρουν;

Υπάρχουν όμως δύο εμπόδια. Το ένα είναι ότι θεωρείται απίθανο οι Ελληνοκύπριοι να ψηφίσουν αυτά τα τερατώδη σχέδια. Το δεύτερο είναι ότι η Τουρκία, υπερασπιζόμενη τις (παράνομες) βλέψεις της στην Κύπρο, μπλοκάρει τη συμφωνία.

 

Αφαιρώντας από τους Ελληνοκύπριους το όπλο του δημοψηφίσματος

Το πρώτο πρόβλημα, η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση επεχείρησαν να το λύσουν αποδεχόμενες και συμμετέχοντας, κατ’ εντολήν της Βικτόρια Νούλαντ, στην εγκληματική, παράνομη και παράλογη Διάσκεψη της Γενεύης, αναγνωρίζοντας δηλαδή στην Τουρκία δικαιώματα επί της Κύπρου (από τα οποία παραιτήθηκε με τη Λωζάννη, που κατά τα άλλα μας ενοχλεί δήθεν η αποκήρυξή της από τον Ερντογάν!!!), νομιμοποιώντας τη Συνθήκη Εγγυήσεως, που Ελλάδα και Κύπρος, αλλά και η ίδια η βρετανική διπλωματία θεωρούσαν μέχρι πρότινος έκπτωτη, και δεχόμενοι να συζητήσει το μέλλον της Κύπρου μια Διάσκεψη στην οποία συμμετέχουν οι κύριοι δημιουργοί του κυπριακού προβλήματος, η Βρετανία και η Τουρκία, δύο κράτη που πραγματοποίησαν ιδιαίτερα αιματηρούς πολέμους κατά της Κύπρου. Χωρίς μάλιστα να παρίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία, αφού ο κ. Αναστασιάδης πήγε στις δύο πενταμερείς διασκέψεις ως αρχηγός των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κύπρου. Ο δε κ. Κοτζιάς πρότεινε η Διάσκεψη αυτή να είναι διαρκής, ώστε, μόλις τυχόν καμφθούν οι αντιρρήσεις της Τουρκίας, να μπορεί να συνέλθει αμέσως και να διαλύσει το κυπριακό κράτος.

Μέσω της πενταμερούς, επιχειρείται η λήψη αποφάσεων που θα προκαταλάβουν πολιτικά και νομικά το υποτιθέμενο δημοψήφισμα και θα το καταστήσουν άνευ αντικειμένου. Οι συμφωνίες που θα επιτευχθούν στη Διάσκεψη θα νομιμοποιηθούν πολιτικά και νομικά από την ΕΕ και τον ΟΗΕ, θα καταργηθούν ως εκ τούτου τα παλαιότερα πολύ ευνοϊκά ψηφίσματα για την Κύπρο δια της ισχύος των νεωτέρων και μετά θα κληθούν ίσως οι Ελληνοκύπριοι να πουν ναι ή όχι σε κάτι που έχουν ήδη συμφωνήσει πανηγυρικά ο Πρόεδρός τους, η Ελλάδα, η ΕΕ και ο ΟΗΕ. Με άλλα λόγια, επιδίωξη όλης αυτής της μανούβρας είναι να αφαιρεθεί από τους Ελληνοκύπριους το τελευταίο όπλο που διαθέτουν για να σώσουν το κράτος και τον εαυτό τους, δηλαδή το δημοψήφισμα.

 

‘Όταν ο Ερντογάν διασώζει την Κυπριακή Δημοκρατία! Που φτάσαμε!

Αλλά πρέπει να καμφθούν και οι αντιρρήσεις της Τουρκίας και αυτό εξηγεί την προθυμία της Αθήνας να καλέσει τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα και να του κάνει κάθε είδος παραχωρήσεων προκειμένου να συγκατατεθεί σε μια φόρμουλα που να υποκαθιστά την συνθήκη εγγυήσεως.

Μεταξύ των άλλων ιδεών που έχουν κυκλοφορήσει είναι μια συμφωνία φιλίας, ή συμμαχίας ή μη επίθεσης Ελλάδας και Τουρκίας, ή Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Μια τέτοια συμφωνία θα επιχειρηθεί να εμφανισθεί από την Αθήνα ως δήθεν ακυρούσα το τουρκικό casus belli, κάτι που δεν είναι αλήθεια.

Τυχόν υπογραφή από την Αθήνα τέτοιου συμφώνου, με την Τουρκία να κατέχει στρατιωτικά τμήμα της Κύπρου, με τη μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον κόσμο απέναντι στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, με μόνη δυνατή αποστολή της την κατάληψή τους και εδαφικές διεκδικήσεις στο αρχιπέλαγος, ακόμη και στη Γαύδο, συνιστά αναγνώριση και αποδοχή του συνόλου των τουρκικών διεκδικήσεων και των απειλών κατά της Ελλάδας.

Δεν φαίνεται πιθανό ότι τα υπό αλλοδαπή επιρροή «μαγειρεία» του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών να έχουν λύσει τα περίπλοκα πολιτικά και νομικά προβλήματα που θέτει μια τέτοια συμφωνία, αλλά με αυτούς που κυβερνάνε και την όλη κατάσταση της χώρας και του πολιτικού της προσωπικού, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος.

 

Χαμένοι έτσι κι αλλιώς χωρίς εθνική εξωτερική πολιτική

Η τραγωδία έγκειται ότι είμαστε στην εξής κατάσταση. Αν μεν ΗΠΑ-Ισραήλ τα ξαναφτιάξουν με την Τουρκία, θα μας βάλουν εμάς να πληρώσουμε τη νύφη, εφαρμόζοντας την τουρκική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, σύμβουλος του οποίου ήταν ο νυν Υπουργός Εξωτερικών. Αν πάνε σε σύγκρουση με την Τουρκία, κινδυνεύουμε να μας βάλουν να τους κάνουμε εμείς τη δουλειά, ανοίγοντας και προς Δυσμάς μέτωπο στον Ερντογάν.

‘Όπως το 1922, που μας έσπρωξαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία για να μην πάρει ο Κεμάλ τα πετρέλαια της Μοσούλης και μετά έκοβαν οι Αγγλογάλλοι τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, ‘εξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Μόνο που τώρα δεν έχουμε καν άλλη Ελλάδα να πάμε έστω και ως πρόσφυγες. Καλό θάναι να τα πάρουν αυτά υπόψιν τους και οι Κύπριοι πολιτικοί και πολίτες, που μοιάζουν αγρόν αγοράζοντες.

 

Μια αναγκαία υπενθύμιση

Αν από κάτι προπάντων διακρίνεται η σημερινή κυβέρνηση είναι από την αδυναμία και απροθυμία της να προφέρει τη λέξη ‘Όχι προς οποιονδήποτε από τους «νταβατζήδες» της χώρας, είτε οικονομικούς είτε γεωπολιτικούς.

Δεχόμαστε πυρηνικά στον Αραξο, μετατρέπουμε την Κρήτη και την Κάρπαθο σε πολεμικό ορμητήριο εναντίον του Ιράν και ευρύτερα του αραβομουσουλμανικού κόσμου, μετατρέπουμε τη Βόρειο Ελλάδα σε πολεμικό ορμητήριο κατά της Ρωσίας, αναλαμβάνοντας φυσικά και τους τρομακτικούς κινδύνους που αυτά συνεπάγονται για την Ελλάδα, αλλά καιο αυτοαφοπλιζόμενοι από τα μεγάλα γεωπολιτικά χαρτιά μας που είναι, μαζί με την ασύγκριτη συνεισφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, το «στρατηγικό βάθος» της.

Δίνουμε τα πετρέλαια των θαλασσών μας στους Αμερικανούς, τους δίνουμε και το Νεώριο για να μην το πάρουν οι Ρώσοι. ‘Εχουμε κάνει ότι μπορούμε για να καταστρέψουμε τις  βαθειές, ιστορικές σχέσεις με τους Ρώσους (ακόμα και στον τουριστικό τομέα, αν είναι δυνατόν!), τους ‘Αραβες και το Ιράν. Κάνουμε με τις επιλογές μας την ελληνική πολεμική αεροπορία τηλεελεγχόμενο παράρτημα των πιο εξτρεμιστικών κύκλων του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, αυτού που συντάσσεται με το σχέδιο μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή.  Αφήνουμε, αν δεν ενθαρρύνουμε, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων να ξεπουλήσει αντί γλίσχρου ανταλλάγματος την μεγάλη ακίνητη περιουσία του στην Ιερουσαλήμ, προκαλώντας εξέγερση των Ορθοδόξων Παλαιστινίων εναντίον του και θέτοντας σε κίνδυνο την παρουσία στην περιοχή της ελληνικής Ορθοδοξίας. Συλλαμβάνει ο φίλος του κ. Κοτζιά, ο κ. Τόσκας, κατ’ εντολήν υποθέτουμε των Αμερικανών και δημοσιοποιεί τις φωτογραφίες μελών  τουρκικής οργάνωσης της επαναστατικής αριστεράς, που δεν έχουν καμιά παράνομη δράση στη χώρα, αλλά έχουν στο παρελθόν δολοφονήσει στρατηγούς και στελέχη της ΜΙΤ με καίρια δράση στην εισβολή στην Κύπρο. Υποθέτουμε ότι οι αρχές δεν έμαθαν την παρουσία τους πριν από ένα μήνα…

Ντροπιάζουμε τη χώρα μας απέχοντας σε διεθνή όργανα από την καταδίκη του ναζισμού και αποφεύγοντας την καταδίκη των ισραηλινών εποικισμών στα κατεχόμενα.

Προετοιμάζουμε μια απαράδεκτη λύση για το θέμα της ονομασίας της πΓΔΜ, ώστε να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟ τον έλεγχο των Βαλκανίων.

Ολος ο πλανήτης, ακόμα και οι πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις έχουν αντιληφθεί ότι κλονίζεται επικίνδυνα η δυτική οικονομική και η αμερικανική παγκόσμια και η ισραηλινή περιφερειακή γεωπολιτική ηγεμονία. ‘Ολες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν με περίσκεψη τις απειλές ΗΠΑ και Ισραήλ για εξαπόλυση πυρηνικών πολέμων κατά της Κορέας και (εμμέσως πλην σαφώς) κατά του Ιράν, ακριβώς ως αντίδραση στην διαφαινόμενη απώλεια της ηγεμονίας. Και παίρνουν όσα μέτρα νομίζουν ή μπορούν.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, οι κυβερνώντες, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι, νομίζουν ότι ζούμε στη δεκαετία του 1950 και συμπεριφέρονται ως τριτοκλασάτοι χωροφύλακες, για να μη χρησιμοποιήσουμε άλλη λέξη που ταιριάζει καλύτερα, του «ελεύθερου κόσμου». Σκάβουν απελπισμένοι μπας και βρουν να δώσουν ακόμα περισσότερο Γη και ‘Υδωρ και κερδίζουν έτσι μόνο την ειρωνική περιφρόνηση και των «συμμάχων» και των εν δυνάμει φίλων.

Πιστεύουν ότι έτσι θα έχουν τη βοήθειά τους να κυβερνάνε την καταστρεφόμενη Ελλάδα, αλλά ο λογαριασμός που μαζεύεται δεν θα πληρωθεί από αυτούς, θα πληρωθεί στο τέλος από τον ελληνικό λαό και κινδυνεύει να είναι πολύ μεγάλος!

Με τέτοια διεθνή πολιτική, η Ελλάδα δεν θα έχει ούτε μία χώρα με το μέρος της, σε κανένα σημείο του ορίζοντα, αν τυχόν αντιμετωπίσει κάποια σοβαρή απειλή.

Aθήνα, 7/12/2017

 

Διαβάστε επίσης:

Η Ελλαδα φτυνει τους Αγωνες και την Ιστορια της
Κιδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!
Αµερικανικη βαση στην Αλεξανδρουπολη!

 

Στις “Ναυτικες Δυναμεις” (ΗΠΑ, Βρετανια, Ισραηλ) δινουν την Κυπρο Τσιπρας και Κοτζιας

Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

 

Την οργανική ενότητα της επίθεσης κατά, και του προγράμματος καταστροφής/υποδούλωσης του ελληνικού λαού και στην Ελλάδα (με οικονομικά μέσα) και στην Κύπρο (με γεωπολιτικά), επιχειρεί να αναδείξει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Ο συγγραφέας υπογραμμίζει μάλιστα ότι, τόσο το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο (βάση των συνομιλιών της Γενεύης για το Κυπριακό), όσο και η Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας συνετάγησαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου! Κάνει,δε, λόγο για «κυπριακό γεωπολιτικό πείραμα» που έρχεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του «ελληνικού οικονομικού πειράματος».

Το βιβλίο προλογίζουν ο Μίκης Θεοδωράκης (που κάνει και μια δραματική, προσωπική έκκληση στον Τσίπρα να μην κάνει πράξεις που κινδυνεύουν να θεωρηθούν προδοτικές) και ο πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος. Το βιβλίο αρχίζει με μια γνωμάτευση του διαπρεπούς συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο και πραξικοπηματικό χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης που δεν τερματίσθηκε οριστικά, αλλά μόνο προσωρινά (και με «απώλειες» για την κρατική υπόσταση της Κύπρου), και παραμένει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κυπριακό κράτος.

Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του συγγραφέα έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει το Κυπριακό όχι μόνο ως ελληνοτουρκική διένεξη, αλλά και ως «κρυμμένο», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, «αποικιακό πρόβλημα».

Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, η Δυτική Αυτοκρατορία να επιτρέψει την μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, λόγω της παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας του νησιού. Ο διεθνής, δυτικός παράγων θέλει το νησί αποικία, αλλά το θέλει δική του αποικία, δυτικό προτεκτοράτο, και για να το πετύχει αυτό έβαλε την Τουρκία στην κυπριακή εξίσωση το 1955 και την ενεθάρρυνε να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, απαγορεύοντάς της όμως να καταλάβει όλο το νησί.

 

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η τωρινή πολιτική της Αθήνας στο Κυπριακό έρχεται ως φυσιολογικό συμπλήρωμα και αποτέλεσμα της πολιτικής της στο θέμα των δανειακών και των μνημονίων, δηλαδή της απόφασής της να μην προετοιμαστεί και να μην δώσει τον αγώνα αποκατάστασης της ελληνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, όπως υποσχέθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα.

Η ελληνική κυβέρνηση, υπενθυμίζει ο συγγραφέας, προσπάθησε να στηριχτεί στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, για να «μαλακώσει» κάπως την επιθετικότητα του Βερολίνου και των πιστωτών, με αποτέλεσμα το φιάσκο και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου 2015, για την οποία, μας θυμίζει, ευχαρίστησε δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, όπως είχε πράξει και ο Σημίτης στην κρίση των Ιμίων. Όπως παρατηρεί σαρκαστικά ο συγγραφέας, «χρειαζόμαστε βοήθεια ακόμα και για να παραδοθούμε».

Σήμερα, η Αθήνα, έχοντας ήδη παραιτηθεί από την προσπάθεια ανατροπής του νεοαποικιακού καθεστώτος, στηρίζεται πάλι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να «απαλύνει» κάπως τη στάση των «πιστωτών» και ιδίως του Βερολίνου απέναντί της και να αποσπάσει κάποια ρύθμιση για το χρέος, υπενθυμίζει ο συγγραφέας. Για τον λόγο αυτό, τονίζει, Ουάσιγκτον και Λονδίνο θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή προσφέρει μια «χρυσή ευκαιρία», για να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της Αθήνας στην ουσιαστική κατάργηση του κυπριακού κράτους και την απόσπαση εκ νέου του πλήρους ελέγχου του νησιού, κάτι που επιχειρούν αδιαλείπτως από το 1960.

Πολύ περισσότερο όταν, σημειώνει ο συγγραφέας, υπάρχει και η ταυτόχρονη ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στη Λευκωσία, που συχνά και δικαιολογημένα κατηγορείται για όσα κάνει, μόνο που δεν τα κάνει μόνος του. Ο γνωστός ρόλος του Αναστασιάδη τον καθιστά και χρήσιμο «αλεξικέραυνο» για να συγκαλύπτονται οι ευθύνες της Αθήνας και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, χωρίς τη συνεργασία των οποίων θα ήταν απλώς αδύνατο στον Κύπριο Πρόεδρο να κάνει οτιδήποτε.

Η «Αυτοκρατορία», υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, αφού απέσπασε την ελληνική κρατική κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού δημιούργησε έναν μηχανισμό υφαρπαγής της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αφού άρπαξε τις κυπριακές τράπεζες, τα οικονομικά μέσα της κυπριακής Εκκλησίας και κατέφερε βαρύ πλήγμα στο συνεργατικό κίνημα του νησιού, επιχειρεί τώρα να αποσπάσει τον σκληρό πυρήνα των στοιχείων εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και ιδίως το τεράστιο, κολοσσιαίας σημασίας «χαρτί» της παρουσίας των Ελλήνων στην Κύπρο και του κράτους που νόμιμα διαθέτουν σε ένα νησί ανυπέρβλητης, παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας!

Στη γνωμάτευση του, ο εγκυρότερος, εν ζωή σήμερα, Έλληνας συνταγματολόγος, ο καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, τονίζει τον παράνομο χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης και της συμμετοχής σε αυτήν της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, που δεν είναι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, παρά πραξικοπηματική υφαρπαγή της ύψιστης συντακτικής εξουσίας από τον κυπριακό λαό και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, με τη συνδρομή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου. Στο βιβλίο παρατίθεται και η γνώμη του εν ενεργεία εφέτη Νικόλαου Σταυριανίδη που απευθύνει έκκληση στους Κυπρίους συναδέλφους του να εξετάσουν επειγόντως, όσο δηλαδή υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Αναστασιάδη.

Σημειωτέον ότι αυτά είναι τα μόνα δύο δημοσιευμένα νομικά κείμενα για τη Διάσκεψη της Γενεύης, καθώς ούτε η κυβέρνηση της Αθήνας, ούτε αυτή της Λευκωσίας έχουν δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί αποδέχτηκαν αυτή τη Διάσκεψη ως μέθοδο «επίλυσης του Κυπριακού».

Στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία που, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στην Κύπρο, όπως και η σύγκρουση Ερντογάν, Νετανιάχου και Τραμπ, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, που απέτρεψαν, μέχρι στιγμής, τον «αιφνίδιο θάνατο» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν είχε π.χ. πετύχει το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν πέρυσι και είχε πάρει τη θέση του ένα ανδρείκελο τύπου Σίσι, δεν θα υπήρχε πιθανότατα σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία!

Ο γνωστός και πολύ μαχητικός Κύπριος δημοσιογράφος και σχολιαστής Λάζαρος Μαύρος, διαχρονική «συνείδηση» των Ελλήνων της Κύπρου, χαρακτήρισε το βιβλίο του Κωνσταντακόπουλου «ισοδύναμο» προς το «Ξύπνα Καημένε μου Ρωμιέ», τον ύμνο της κυπριακής αντιαποικιακής Επανάστασης του 1955-59.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μοναδικός σκοπός για τον οποίο συγκλήθηκε η διάσκεψη της Γενεύης είναι η προκαταβολική ακύρωση της όποιας δυνατότητας του κυπριακού λαού να αποδοκιμάσει ξανά σε δημοψήφισμα ένα τερατώδες σχέδιο λύσης, όπως αυτό που απέρριψε το 2004, αλλά και να απομειωθούν έτι περαιτέρω τα υφιστάμενα σήμερα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας διεθνώς δια των υπογραφών Αναστασιάδη και Τσίπρα.

Εξετάζοντας λεπτομερώς τη δομή των προτάσεων για την Κύπρο τόσο της Αθήνας, όσο και της Λευκωσίας, ο Κωνσταντακόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετατρέπουν το νησί, από τυπικά ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε Δικτατορία Ξένων, δεύτερο «δυτικό προτεκτοράτο», μετά την Ελλάδα, εντός της Ε.Ε., με βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» στη διοίκησή του, χωρίς δικό του στρατό και υπό κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης».

Αυτό ονομάζει κανονικό και φυσιολογικό κράτος, κατά τρόπο μάλλον εμπνευσμένο από τον Όργουελ, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, πρώην θεωρητικός και προπαγανδιστής του ΚΚΕ, πρώην θεωρητικός του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών.

‘Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα των οπαδών της ελληνικής αριστεράς που έδωσαν τη ζωή τους διαδηλώνοντας για την Κύπρο στη δεκαετία του 1950 ή του Ηλία Ηλιού, του Προέδρου της ΕΔΑ, που χαρακτήρισε ως Ανταλκίδειο Ειρήνη τις συμφωνίες του 1960, συμφωνίες που, όπως υποστηρίζει, ανέστησε εκ νεκρών για να νομιμοποιήσει τη Γενεύη η ελληνική διπλωματία (και τις εγγυήσεις μαζί τους, δήθεν για να τις καταργήσει).

Ο συγγραφέας τονίζει τον ασταθή χαρακτήρα της νέας υπό εκκόλαψη αποικίας, που νομικά θα είναι μια νέα Βοσνία, πρακτικά όμως θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα όπως έγινε με τη Συρία.

Όλο αυτό γίνεται, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, με τη βοήθεια ενός ολόκληρου παραπλανητικού μηχανισμού που ελέγχει σχεδόν όλο το σύστημα «συμβατικής», αλλά συχνά και «εναλλακτικής» ενημέρωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κατά τον συγγραφέα, το «Φτιάχνουμε κανονικό κράτος στην Κύπρο, διώχνουμε τα στρατεύματα και καταργούμε τις εγγυήσεις» είναι η τρίτη μεγάλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού, μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» και το «Σκίζουμε τα Μνημόνια».

Ο συγγραφέας εξετάζει στο βιβλίο του τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, της Κρήτης και της μητροπολιτικής Ελλάδας, για να εξηγήσει γιατί το κυπριακό κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο όχι μόνο τώρα, αλλά ακόμα και προτού δημιουργηθεί. Εντάσσει το Κυπριακό στην προετοιμασία ενός νέου μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (μαζί με το βιαστικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία, αποτυχημένη προσπάθεια να ανατραπεί ο Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος) και το συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη, αντιευρωπαϊκή πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της Ε.Ε. και την εμφάνιση ισχυρών ολοκληρωτικών τάσεων στην Ένωση.

Το βιβλίο κάνει επίσης μια αναδρομή στον ρόλο που έπαιξε το Κυπριακό στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στην επιβολή και στην πτώση της δικτατορίας του 1967 και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μετά το 1974, υπογραμμίζοντας ότι, γεωπολιτική συμπύκνωση του ελληνικού ζητήματος ανεξαρτησίας στο σύνολό του, η Κύπρος και το Κυπριακό, καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Ο συγγραφέας απευθύνει έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει άρδην πολιτική και να κόψει με το μαχαίρι τους παραλογισμούς στο Κυπριακό και την υποτέλεια που τη διακρίνει. Προειδοποιεί ότι, αν δεν γίνει αυτό, ή αν δεν υπάρξει εγκαίρως ικανή αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, σε Ελλάδα και Κύπρο, εάν αύριο η Άγκυρα, με αυτή ή μια διαφορετική ηγεσία, συμφωνήσει και εφαρμοσθεί τελικά η κυοφορούμενη «λύση», τα ίδια μεν τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν, αλλά η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην κατάσταση που είναι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα και η ίδια η χώρα, μια καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού κινδυνεύει να αποβεί ένα «1974 από την ανάποδη», όπως υπογραμμίζει, δηλαδή μια χαριστική βολή για τον ελληνικό λαό στο σύνολό του.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς στις 29/7/2017

Κομμουνιστες και “κομμουνιστες” στην Κυπρο και για την Κυπρο

 Κομμουνιστές και “κομμουνιστές” στην Κύπρο και για την Κύπρο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

“Θεωρούμε ως λαό της Κύπρου και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους , αλλά ΔΕΝ θεωρούμε την Κύπρο Ελληνική, όπως θεωρούν κάποιοι”, είπε χαρακτηριστικά προχτές, στην εκπομπή του ΡΙΚ, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, ‘Αντρος Κυπριανού

Μεταξύ των κάποιων προφανώς συγκαταλέγεται και ο μεγάλος Τούρκος ποιητής και κομμουνιστής Ναζίμ Χικμέτ, που πέρασε πολλά χρόνια της ενήλικης ζωής του σε φυλακές και εξορίες και του οποίου τα έργα μεταφράστηκαν σε πενήντα γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά.

Η εφημερίδα Αυγή, που για να την αγοράσεις στην Ελλάδα από περίπτερο έπρεπε, το 1955, να κάνεις ειδική επιχείρηση, για να μην καταλήξεις στην Ασφάλεια, έγραφε στο φύλλο 174 εκείνου του έτους:

“Ο Χικμέτ απηύθυνε μήνυμα στους Τούρκους της Κύπρου, στο οποίο τονίζει ότι “η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική”. “Δεν υπάρχει”, γράφει, “κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι ‘Ελληνες και δίκαια αγωνίζονται για την ‘Ενωσιν της νήσου με την Ελλάδα”. Απευθυνόμενος ειδικότερα στην τουρκική μειονότητα της Κύπρου, ο Τούρκος ποιητής τονίζει ότι “πρέπει να συνεργασθή με τους ‘Ελληνες Κυπρίους για την απαλλαγή της νήσου από τον Αγγλικό ιμπεριαλισμό”. “Μόνο”, γράφει, “όταν η νήσος απαλλαγή από τους ‘Αγγλους ιμπεριαλιστάς, οι Τούρκοι κάτοικοί της θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι…”

Προ κάποιου καιρού περιήλθε εις γνώσιν του γράφοντος μια εκτίμηση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λευκωσία, σύμφωνα με την οποία πρέπει οπωσδήποτε να συντριβεί η βάση της “πατριωτικής αριστεράς” στην Κύπρο. Τώρα μπορείτε να πείτε ίσως, ποιά βάση; Η βάση που ξεσηκώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή και υποχρέωσε, για μοναδική φορά στην ιστορία του ΑΚΕΛ, το Πολιτικό του Γραφείο να αλλάξει την απόφασή του και η βάση που εκτίναξε, στα “κόκκινα χωριά” της Κύπρου, το ‘Οχι στο δημοψήφισμα.

Γιατί είναι κυρίως οι λαϊκές τάξεις και τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού που χρειάζονται κράτος.

Δεν θάναι κρίμα, αυτό το έργο να το πραγματοποιήσει η ίδια η ηγεσία του ΑΚΕΛ;