Tag Archives: ΑΚΕΛ

Πισω από το “ναυαγιο” της Γενευης. Κινδυνος-θανατος ο εφησυχασμος για Κυπρο

Διαρκης απειλη η Διασκεψη της Γενευης για την Κυπρο

«Η Γενεύη είναι ένα πραξικόπημα, υφαρπαγή της συντακτικής εξουσίας από τον λαό της Κύπρου και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, προκειμένου να καταλύσουν το κράτος και το δημοκρατικό πολίτευμα», τονίζει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στο βιβλίο του Η Κύπρος στο στόχαστρο (εκδ. Ινφογνώμων, 2017).

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ελάχιστες είναι οι φορές που ένα βιβλίο παρεμβαίνει στην πολιτική επικαιρότητα και καταφέρνει να οξύνει την τρέχουσα αντιπαράθεση. Μια από αυτές είναι το πρόσφατο βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, με τίτλο Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες (εκδ. Ινφογνώμων). Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο, που δεν αρκείται σε στερεότυπα ή ευχολόγια. Ανασκευάζει και ακυρώνει με εξαιρετική ευστοχία και βάθος τα επιχειρήματα της κυβέρνησης και του διεθνούς παράγοντα (που τα υπαγορεύει) και υπεραμύνεται χωρίς εκπτώσεις, χωρίς προσαρμογές στην… πάντα σκληρή πραγματικότητα των διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων του κυπριακού λαού.

Αφορμή για να γραφτεί το βιβλίο ήταν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη, στις οποίες ο πρόεδρος Ν. Αναστασιάδης προσήλθε χωρίς να ρωτήσει κανέναν πριν αποδεχθεί την πρόταση, χωρίς να συγκαλέσει καν το Εθνικό Συμβούλιο. Για τον συγγραφέα η πρόταση; είναι όχι μόνο εντελώς παράνομη, αλλά και παράλογη. Επιπλέον, «ακόμη κι αν δεν οδηγήσει σε τελική συμφωνία, παράγει σπουδαία πολιτικά και νομικά αποτελέσματα, συνιστά το πρώτο βήμα προς την αυτοκατάλυση, την αυτοκατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη μετατροπή των Κυπρίων σε “κοινότητα εις αναζήτηση κηδεμόνα”». Κατά συνέπεια, το τέλος της Διάσκεψης της Γενεύης δεν σημαίνει ότι αποσοβήθηκε κι ο κίνδυνος, δεδομένου ότι, με πρόταση του ίδιου του Ν. Κοτζιά, η Διάσκεψη έγινε διαρκής…

Σημείο αφετηρίας για να γνωρίσουμε τη στάση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν η συνέντευξη του Νίκου Κοτζιά στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, στις 21 Ιανουαρίου 2017, κι όχι φυσικά οι δηλώσεις του on camera ή οι περίφημες «διαρροές» στον Τύπο που ωραιοποιούσαν, σε βαθμό διαστρέβλωσης, την κατάσταση και κατέληγαν σε μια αγιοποίηση του υπουργού. Ο Νίκος Κοτζιάς, πρώην σύμβουλος και θεωρητικός της διπλωματικής πολιτικής του Γ. Παπανδρέου κατά την προηγούμενη θητεία του στο υπουργείο Εξωτερικών, απαντώντας στο γερμανικό Μέσο για τη σκοπιμότητα της Διάσκεψης της Γενεύης, ανέφερε κατά λέξη ότι «φτιάχνουμε Συνθήκη για μια ομοσπονδιακή Κύπρο. Οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν πλήρη πολιτική ισότητα. Θα έχουν δικαίωμα βέτο σε όλα τα πολιτικά ζητήματα. Και το Ανώτατο Δικαστήριο θα έχει τέσσερις δικαστές από κάθε εθνική ομάδα». Επίσης αναφέρθηκε σε μια Διεθνή Αστυνομική Δύναμη που θα ασκεί την τελική κυριαρχία στο νησί. Με αυτό τον τρόπο όμως διέψευσε δικές του δηλώσεις που επέμεναν ότι δεν ανακατεύεται σε θέματα εσωτερικής δομής του κυπριακού κράτους… Η πρότασή του ανέδυε επίσης την αποκρουστική οσμή του Σχεδίου Ανάν, το οποίο είχε αποδεχθεί ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Γ. Παπανδρέου, που είχε σύμβουλο τον Ν. Κοτζιά και προέβλεπε «την τοποθέτηση ξένων αξιωματούχων με αποφασιστική ψήφο σε όλη τη δομή τελικών αποφάσεων του νέου “κράτους”».

Κατά τον συγγραφέα, «η Διάσκεψη αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Πενταμερής Διάσκεψη που ζητούσε πάντοτε η Τουρκία και αρνούνταν κατηγορηματικά να δεχθούν τη σύγκλησή της όλες οι κυβερνήσεις της Αθήνας και της Λευκωσίας μετά το 1974… Ο λόγος για τον οποίο αρνούνταν… είναι ότι με τις συμμετοχές και τη διαδικασία που προέβλεπε, μια τέτοια Διάσκεψη δεν ήταν παρά η εφαρμογή της τουρκικής θέσης ότι η Κύπρος δεν είναι ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, ο λαός του οποίου δικαιούται την αυτοδιάθεση και την αυτοκυβέρνησή του, όπως όλοι οι λαοί του κόσμου, αλλά ένα νησί όπου κατοικούν δύο “κοινότητες” σε βρετανική αποικιακή ορολογία».

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, που είναι από τους καλύτερους γνώστες του Κυπριακού, όπως μαρτυρούν όχι μόνο τα δύο προηγούμενα βιβλία του (Η Κύπρος σε παγίδα, 2008 και Η αρπαγή τη Κύπρου, 2004), αλλά και οι συνεχείς παρεμβάσεις του για τρέχοντα θέματα (από το σχέδιο Ανάν μέχρι τη Διάσκεψη της Γενεύης), ανασκευάζει πολύ πειστικά το επιχείρημα Αθήνας και Λευκωσίας ότι προσήλθαν στη Γενεύη με μοναδική επιδίωξη την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και την κατάργηση των εγγυήσεων. Αν είναι έτσι, σύμφωνα με τον συγγραφέα «μόνο στη Γενεύη δεν θα πήγαιναν, γιατί εκεί δεν μπορούσαν να το πετύχουν. Όφειλαν να το έχουν θέσει ως προϋπόθεση κάθε συζήτησης… Η αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων συνιστά αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας από το διεθνές Δίκαιο. Τα ψηφίσματα του ΟΗΕ απαιτούν να φύγουν  αυτά τα στρατεύματα το συντομότερο και χωρίς όρους, είτε υπάρχει λύση είτε δεν υπάρχει κι όποια λύση κι αν βρεθεί». Όσο για τη Συνθήκη Εγγύησης «είναι έκπτωτη και παράνομη γιατί συγκρούεται με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ… Η πάγια πολιτική της Αθήνας και της Λευκωσίας ήταν ότι οι συνθήκες αυτές και ό,τι απορρέει από αυτές… απλώς δεν υφίστανται, έστω και αν καταγγέλθησαν επισήμως… Ποιος νεκρανέστησε κυριολεκτικά τη Συνθήκη αυτή; Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και η ελληνική κυβέρνηση, οι ίδιοι δηλαδή που φωνάζουν σε όλους τους τόνους ότι θέλουν να καταργήσουν τις εγγυήσεις!!! Πώς το έκαναν αυτό; Αποδεχόμενοι τη σύγκληση της Διάσκεψης Εγγυητριών Δυνάμεων, όπως τις αποκαλεί ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ στην πρόσκλησή του για τη Γενεύη και όπως τις αποκάλεσε ο ίδιος ο Ν. Κοτζιάς σε δηλώσεις του κατά την έξοδο από συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ».

Στα θετικά σημεία του βιβλίου εντάσσεται η κριτική στάση που τηρεί έναντι της όψιμης αλλά τόσο ισχυρής στροφής της ελληνικής διπλωματίας προς το Ισραήλ, που έχει παρασύρει τους πάντες: πολιτικούς, δημοσιογράφους, καθηγητές ΑΕΙ, κέντρα μελετών, κ.ο.κ. Ο συγγραφέας του βιβλίου ωστόσο υπενθυμίζει ότι «το Ισραήλ ήταν σύμμαχος της Τουρκίας επί πολλές δεκαετίες και πολέμησε το αίτημα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση, ενώ παρακολουθεί πολύ ενεργά, αλλά μάλλον παρασκηνιακά, οτιδήποτε συμβαίνει στο Κυπριακό από το 1955 και μετά και υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν το 2004».

Μία παρατήρηση μας για το πόνημα του Δ. Κωνσταντακόπουλου αφορά τη στάση του έναντι του ΑΚΕΛ, που αγγίζει τα όρια της μεροληψίας. Μολονότι όλα όσα του καταλογίζει είναι ακριβή, μεγαλύτερο κίνδυνο για την ακεραιότητα της Κύπρου αντιπροσώπευε ιστορικά και συνεχίζει να αντιπροσωπεύει η κυπριακή Δεξιά και δη ο ΔΗΣΥ. Αυτή όμως η πραγματικότητα δεν αποτυπώνεται  στις σελίδες του βιβλίου με τις δέουσες ιστορικές αναφορές. Μία επιπλέον παρατήρηση αφορά την αντιφατική στάση του συγγραφέα απέναντι στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Αν η Κύπρος δεν είχε παραχωρήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στις Βρυξέλλες και διέθετε νομισματική ανεξαρτησία, δεν θα ήταν αναγκασμένη να δεχθεί την Τρόικα και να καταστρέψει το τραπεζικό της σύστημα, όπως έπραξε το 2013, δυναμιτίζοντας όχι μόνο την ευημερία των πολιτών της, αλλά και τις διεθνείς της συμμαχίες. Σε κάθε περίπτωση, οι συγκεκριμένες αδυναμίες δεν μειώνουν την αξία του έργου.

Στην εγκυρότητα του βιβλίου προσθέτουν μία έκκληση του Μίκη Θεοδωράκη για την Κύπρο, με τίτλο «Όχι στο νέο έγκλημα», με την οποία ξεκινάει το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου και μία γνώμη του κορυφαίου συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη «για την άγνωστης σύνθεσης και αγνώστων σκοπών πολυμερή διάσκεψη Γενεύης», όπου θέτει το αφοπλιστικό ερώτημα «πώς είναι δυνατό μια κυβέρνηση που δεν υπερασπίζεται την Ελλάδα, αλλά και τον εαυτό της, να υπερασπιστεί την Κύπρο;». Τέλος, ο πρόλογος του πρέσβη Θέμου Στοφορόπουλου, «θρύλου» της ελληνικής διπλωματικής παράδοσης όπως τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας, που διατυπώνει την ευχή το συγκεκριμένο βιβλίο «να συμβάλει σε μια συστηματική προσπάθεια μας να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό ως συρροή διεθνών εγκλημάτων, όπως πράγματι είναι»…

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Δημοσιογραφία”, τεύχος 16, χειμώνας 2018.

Πολυ μεγαλοι κινδυνοι για Ελλαδα και Κυπρο

Γιατί πρέπει να γίνει δημοψήφισμα για το μακεδονικό και ένα σχόλιο για τις κυπριακές εκλογές και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή

Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος στην εκπομπή του Κώστα Ουίλς “Ελλάδα Ώρα μηδέν” (10/2/2018)

 

Η επιθεση στις κυπριακες τραπεζες (2013)

H επίθεση κατά του κυπριακού τραπεζικού συστήματος το 2013 δεν ήταν μια απλή, μεμονωμένη επιχείρηση “κουρέματος” και λεηλασίας των αποταμιεύσεων στις κυπριακές τράπεζες. Εντάσσεται στην αλυσίδα των ελληνικών μνημονίων και δανειακών και του σχεδίου Ανάν.

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις τα μέτρα που προβλέφθηκαν από τις οικονομικές (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και τις γεωπολιτκές (ΗΠΑ-Βρετανία-Ισραήλ) Τρόικες και υιοθετήθηκαν από τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου μία κύρια επιδίωξη είχαν, έναν κοινό παρονομαστή: την αρπαγή των στοιχείων εθνικής οικονομικής και πολιτικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο.

Πρόκειται για το “ισοδύναμο” στρατιωτικών επιδρομών, αλλά που γίνονται με άλλα μέσα και με την συνδρομή των εγχώριων κυβερνώντων, με αποτέλεσμα να μη γίνονται καλά-καλά αντιληπτές ως τέτοιες.

Ως αποτέλεσμα αυτών των μέτρων είχαμε το πέρασμα των κυπριακών τραπεζών υπό ξένο έλεγχο, την οικονομική αποδυνάμωση της Εκκλησίας της Κύπρου, παραδοσιακής, στο παρελθόν, δύναμης εθνικής αντίστασης στο νησί, και ενδιαφέρουσες γεωπολιτικές μεταβολές στα ξένα κεφάλαια που δραστηριοποιούνται στην Κύπρο. ‘Όπως στην Ελλάδα, και με το πρώτο, αλλά ιδίως με το Τρίτο Μνημόνιο έχουμε, εκτός των άλλων τη λεηλασία όλης της δημόσιας και μεγάλου μέρους της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων.

Οι κομπορρημοσύνες περί επιτυχούς εξόδου από το μνημόνιο στην Κύπρο είναι μία ακόμα από τις συνήθεις προπαγανδιστικές απάτες. Πρώτον διότι σήμερα η Κύπρος δεν είναι ακριβώς το κράτος που ήταν πριν από το κούρεμα. Δεύτερο, γιατί η άποψη αυτή δεν συνυπολογίζει τη φτωχοποίηση σημαντικού μέρους του κυπριακού πληθυσμού. Τρίτο γιατί τα μισά και πλέον δάνεια στις τράπεζές της είναι κόκκινα. Άμα θελήσουν μπορούν ανά πάσα στιγμή να την εκβιάσουν και έτσι. Αν και με τους πολιτικούς ηγέτες που έχουμε, μάλλον δεν χρειάζεται ούτε σε εκβιασμούς να προσφύγουν οι ξένες δυνάμεις που ενδιαφέρονται για μας.

Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα κείμενο που εξέδωσε το Γραφείο Τύπου της ΕΔΕΚ, με πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τη συνεργασία των κυβερνήσεων Χριστόφια και Αναστασιάδη με τον ξένο παράγοντα για να γίνει το κούρεμα.

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

ΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΟ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ

Το κούρεμα καταθέσεων που έγινε στην Κύπρο το 2013 ήταν γνωστό και συμφωνημένο τόσο από  την κυβέρνηση Αναστασιάδη, όσο και  από την κυβέρνηση Δημήτρη Χριστόφια.

Το νομοσχέδιο “περί Εξυγίανσης Πιστωτικών Ιδρυμάτων”  (ΕΓΓΡΑΦ0 3) σε σχέση με τη δυνατότητα εισαγωγής του εργαλείου της διάσωσης με ίδια μέσα (κούρεμα) που ψηφίστηκε με τη μορφή του κατεπείγοντος στις 22/03/2013, είχε ετοιμαστεί μήνες πριν καθώς είχε αποσταλεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στις 13/01/2013 από τον τότε Υπουργό Οικονομικών  της κυβέρνησης Χριστόφια, κ. Βάσο Σιαρλή με σκοπό να ζητηθεί η γνωμάτευσή της (ΕΓΓΡΑΦΟ 1).

Στην κατάθεσή του στην ερευνητική επιτροπή Καλλή, ανώτερος λειτουργός του Υπουργείου Οικονομικών δήλωσε ότι στο μνημόνιο συναντίληψης που συμφωνήθηκε μεταξύ της κυβέρνησης Χριστόφια και του Ενιαίου Μηχανισμού Σταθερότητας στις 29/11/2012 γινόταν “ρητή πρόνοια για κούρεμα καταθέσεων ως ένα ενδεχόμενο για την αντιμετώπιση των αναγκών της Κύπρου”.  (http://www.stockwatch.com. cy/media/announce_pdf/Report_ Committee_Ypourgiko_3.10.2013. pdf)

Στην απαντητική επιστολή του Mario Draghi εκ μέρους της ΕΚΤ προς το Υπουργείο Οικονομικών ημερομηνίας 01/02/2013 (https://www.ecb.europa.eu/ ecb/legal/pdf/el_con_2013_10_ f_sign.pdf ), η ΕΚΤ καλεί τις Κυπριακές αρχές να εισάξουν ρητή αναφορά ότι στην περίπτωση κουρέματος θα διασφαλιστούν οι εγγυημένες καταθέσεις κάτω των 100,000 ( ΕΓΓΡΑΦΟ 2, σημείο 3.5).

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη επέλεξε να φέρει στη Βουλή μια πρόταση για οριζόντιο κούρεμα επί του συνόλου των καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένων και των καταθέσεων κάτω των 100,000 ευρώ, προκειμένου να μπορέσει να δικαιολογήσει το κούρεμα των δυο μεγάλων κυπριακών τραπεζών που είχε ήδη συμφωνηθεί ενώ:

α) γνώριζε τη θέση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας μέσω της απαντητικής επιστολής προς το Υπουργείο Οικονομικών ήδη από την 1η Φεβρουαρίου, θέση που στην ουσία υιοθετούσε το προσχέδιο της Ευρωπαϊκής Οδηγίας που είχε κυκλοφορήσει από τις 06/06/2012 και εξαιρούσε στην περίπτωση διάσωσης με ίδια μέσα τις εγγυημένες καταθέσεις καθώς και τα Ταμεία Προνοίας ( http://eur-lex.europa.eu/ legal-content/EN/TXT/?uri=COM: 2012:0280:FIN ) .

β) στις 16/03/2013 έγινε τηλεδιάσκεψη των Υπουργών Οικονομικών των χωρών της Ευρωζώνης με την οποία ανακλήθηκε η πρόταση που είχε συμφωνηθεί στο EuroGroup μετά από εισήγηση των Κυπριακών αρχών στις 15/03/2013 για οριζόντιο κούρεμα  επί  του συνόλου των καταθέσεων και καλούσαν τις Κυπριακές αρχές να καταθέσουν εναλλακτικές προτάσεις με τις οποίες θα συγκεντρωνόταν το ίδιο ποσό (δήλωση Draghi https://www.youtube.com/watch? v=S7sRGcDn8kk)

γ) στις 18/03/2013 εκδόθηκε ανακοίνωση του  Προέδρου του EuroGroup που ξεκαθάριζε ότι είναι της άποψης ότι καταθέσεις κάτω των 100,000 θα πρέπει να διασφαλιστούν και θα ανέμενε από την Κυβέρνηση Αναστασιάδη εναλλακτικές προτάσεις (που ως γνωστό δεν κατατέθηκαν ποτέ),http:/www. consillium.europa.eu/media/ 24035/136246.pdf .

δ) με το ίδιο περιεχόμενο,  ανακοίνωση εκδόθηκε επίσης  και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 20/03/2013.

Σήμερα επιχειρείται συγκάλυψη τόσο από την ηγεσία του ΑΚΕΛ στην ηγεσία του ΔΗΣΥ και αντίστροφα για το θέμα του κουρέματος. Η προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στον Νικόλα Παπαδόπουλο ως Προέδρου, κατά τον εν λόγω χρόνο, της Επιτροπής Οικονομικών, γίνεται μόνο για να συγκαλύψουν οι ηγεσίες ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ τις ευθύνες που έχουν.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να πούμε ότι τα σχετικά έγγραφα που αναφέρονται και παραθέτουμε κατατέθηκαν από τον ίδιο τον Υπουργό Οικονομικών κ. Χάρη Γεωργιάδη κατά τη συνεδρία της Επιτροπής Ελέγχου της Βουλής στις 24/02/2015.

Καλούμε τους Κύπριους πολίτες να συστρατευτούν γύρω από την υποψηφιότητα του Νικόλα Παπαδόπουλου που υποστηρίζεται από Κόμματα, Κινήματα, οργανώσεις και κοινωνικούς φορείς όσο και απλούς πολίτες και με τη ψήφο τους να τιμωρήσουν τους υπαίτιους της πρωτοφανούς οικονομικής καταστροφής που έπληξε την Κύπρο, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία σε ένα νέο πολιτικό να φέρει την αλλαγή που χρειάζεται  ο τρόπος διακυβέρνησης του τόπου μας.

 

Erdogan in Athen, damit Zypern an USA, Großbritannien und Israel ausgeliefert wird

Was waren die eigentlichen Gründe für den Besuch Erdogans in Athen? Der Journalist Dimitris Konstantakopulos geht der Sache auf den Grund

Original Titel: „Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ-Βρετανια – Ισραηλ
Übersetzung: Dr. Emmanuel Sarides

Die Initiative Athens, Recep Tayyip Erdoğan zu einem offiziellen Besuch in Griechenland einzuladen, den ersten nach der türkischen Invasion auf Zypern 1974, wirft eine Reihe wichtiger Fragen auf.

Die Verständigung oder zumindest der Dialog zwischen Athen und Ankara ist nicht nur nützlich, sie ist notwendig, vor allem damit die beiden Länder in dieser schrecklich instabilen und gefährlichen internationalen Lage nicht in Konflikt miteinander geraten, im Interesse  skrupelloser Dritter.

Noch nie nach der Raketenkrise in Kuba war die internationale Situation so gefährlich und instabil wie heute. Wenn dies eine Quelle enormer Risiken darstellt, ist es für ein kleines Land potentiell auch eine Quelle großer Chancen. Im klassischen griechisch-türkischen Antagonismus, der traditionell Griechenland und die Türkei entscheidend beeinflusste und vom Westen intensiv genutzt wurde, um beide Länder zu kontrollieren, kam heute ein neuer Faktor hinzu. Beide Länder und Zypern sind zu Zielen von Weltmächten geworden, die alle Länder und Nationen zerstören oder unter ihrer Kontrolle stellen wollen, was während des Kalten Krieges nicht der Fall war.

Aber die Chancen zu nutzen, erfordert große Führungskräfte, ab Venizelos und Andreas Papandreou aufwärts. Leider haben wir heute nur Männekens die uns regieren oder uns regieren wollen. Wir haben auch kein international stabiles System, wie es früher die EWG und die NATO waren, die zwar die Unabhängigkeit und Souveränität ihrer Mitglieder einschränkten, wollten sie aber nicht zerstören, wie es heute, zumindest bezüglich eines Teils deren Führung der Fall ist!

Das große Problem heute ist, dass es keine griechische Regierung und keine nationale Außenpolitik gibt. Im Bereich der Wirtschaft das Land wird von Deutschland, der EU und des IWF regiert. Im Bereich der Außenpolitik sind es die USA und die NATO, während auch Israel eine wichtige Rolle spielt. Sie entscheiden, „Griechenland“ führt deren Entscheidungen aus. Athen tut gar nichts ohne die Erlaubnis und Ermutigung der Amerikaner und es ist sicherlich kein Zufall, dass der Besuch Erdogan fand nach dem Besuch Tsipras in Washington statt, bei dem der griechische Premierminister den Amerikanern alles gab und damit dem Land sehr großen Gefahren aussetzte.

Am Ende dieses Artikels werden wir an die Handlungen der griechischen Regierung und Diplomatie erinnern, die zweifelsfrei beweisen, was wir oben ausgeführt haben, nämlich dass sie ein einfaches Anhängsel der amerikanischen und der breiteren westlichen Politik geworden sind.

Unter diesen Umständen wird zwangsläufig die Frage gestellt. Warum gab Washington grünes Licht, wenn es nicht sogar Athen dazu ermutigte, Herrn Erdogan nach Griechenland einzuladen, der keine guten Beziehungen zum Westen, Amerikanern, Europäern und Israelis hat?

Die Zypernfrage ist der eigentliche Zweck des Besuchs

In einem Interview mit der Agentur Anadolu hat Herr Tsipras die Hoffnung zum Ausdruck gebracht, dass die beiden Staatsführer von Athen aus eine Botschaft senden sollten, dass sie bereit sind, ihre Bemühungen für eine „Lösung des Zypern-Problems“ fortzusetzen. Der griechische Premierminister scheint sehr erfreut mit der Art und Weise zu sein, mit der er das griechische Schuldenproblem, die Memoranden und der Schulden bewältigt hat, dass er jetzt sein einzigartiges Know-how auch für Zypern anwenden will!

Die (von den Ausländern diktierten) ökonomischen Experimente der griechischen Politiker hatten im Ergebnis die größte wirtschaftliche und soziale Katastrophe in der Geschichte des Kapitalismus in einer friedlichen Periode. Ihre Experimente werden nicht nur zu einer wirtschaftlichen, sondern auch zu einer kriegerischen Zerstörung führen.

Lassen Sie uns zu den Fakten gehen. Seit einem Jahr, seit dem Dezember 2016, beschäftigen sich die Vereinigten Staaten damit, das „Zypern-Problem“ zu lösen, mit anderen Worten, den zypriotischen Staat zu zerschlagen und ihn in eine Kolonie der USA, Großbritanniens und Israels zu verwandeln. Im Folgenden werden wird erklären, wie das gemacht wird.

Zu diesem Zweck hatten wir im Dezember die Nuland-Initiative für eine Konferenz der Fünf und die Fortsetzung derselben Bemühungen von Gutierrez und May, mit der großzügigen Unterstützung von Juncker und Mogherini.

Wenn all diese an Frieden interessiert wären, würden sie sich mit den schrecklichen Problemen und Bedrohungen auseinandersetzen, die den Planeten bedrohen, Mittel- und Fernost, Afrika, Lateinamerika und Europa selbst (Ukraine) beschäftigen. Sie würden sich nicht mit Zypern befassen, wo immerhin seit 1974 ein schlechter Friede herrscht und nichts scheint Zypern zu bedrohen, außer den Bemühungen zur „Lösung des Zypernproblems“.

Was bedeutet die „Lösung des Zypern-Problems“?

Was ist diese intendierte „Lösung des Zypern-Problems“? In den Worten des griechischen Außenministers Nikos Kotzias selbst, ist es die Umwandlung Zyperns in einen Staat, in dem die Minderheit mit der Mehrheit gleichgesetzt wird (Interview mit der deutschen Nachrichtenagentur DPA, Januar 2017). Das heißt, die Abschaffung der Demokratie, die Perikles seit dem 5. Jahrhundert v. Chr. als einen „Staat der von der Mehrheit gestellt wird“ (die Macht der meisten, die Mehrheit) definiert hat.

Da eine Genossenschaft 50% -50% nicht funktionieren kann, d.h. keine Entscheidung treffen kann bei (sehr gut möglichen) Meinungsverschiedenheiten zwischen den beiden Parteien, wird zwangsläufig unter der Autorität der Ausländer kommen, wie es der Fall in dem ursprünglichen Annan-Plan war, dessen eine noch schlimmere Variante jetzt diskutiert wird. Diese Ausländer werden von europäischen- oder UN-Organen ernannt, die unter den gegenwärtig herrschenden internationalen Umständen und insbesondere in der Zypernfrage die Interessen und die Politik der USA, Großbritanniens und Israels vertreten. Mit dieser kunstvollen Konstruktion wird Zypern wieder zu einer Kolonie des Imperiums verwandelt.

Damit die Kolonialmächte sicher sind, dass die Dinge so und nicht anders werden, entziehen sie Zypern das Recht, das alle normale Staaten haben, eine eigene Armee zu haben und das Recht auf Selbstverteidigung und halten das Land (Interview Kotzias in DPA) unter der Dominanz einer internationalen Polizeitruppe.

Man muss kein Genie sein, um zu verstehen, dass sie damit die Dominanz der griechischen Bevölkerung die auf Zypern wohnt entziehen und dass die griechischen Zyprioten ohne einen international legitimierten Staat einer tödlichen Bedrohung ausgeliefert werden.

Dies ist der Plan, den die griechische Regierung, die zyprische Regierung und die AKEL-Führung in Zypern für Zypern, mit der unglücklichen Unterstützung eines großen Teils der Opposition, auf Anordnung des „internationalen Faktors“ umsetzen wollen.
Warum sie jetzt eine „Lösung des Zypern-Problems“ wollen

Dieser unglaublicher internationale Eifer für eine Lösung des Zypernproblems wird durch folgende Faktoren erklärt

  • Durch die Notwendigkeit einer vollständigen Kontrolle Zyperns angesichts des großen Krieges, der im Nahen Osten vorbereitet wird
  • Durch die grundlegende Notwendigkeit, jedweden russischen Einfluss im Mittelmeerraum im Kontext des (derzeit) neuen Kalten Krieges gegen Russland zu beseitigen
  • Durch die historische Chance, welche für sie die Tatsache bedeutet, dass Griechenland am „Boden“ liegt, mit einer politischen Führung, die zusammenhanglos und abhängig ist, ohne Kompass und vollständig unter Kontrolle. Wenn sie sich nicht jetzt die Insel greifen können, die 1974 dem (immer noch in Washington und international sehr starken Kissinger) entkam, wann dann?

Aber es gibt zwei Hindernisse. Das erste ist, dass es unwahrscheinlich ist, dass die griechischen Zyprioten diesen monströsen Plänen zustimmen werden. Das zweite ist, dass die Türkei bei der Verteidigung ihrer (illegalen) Bestrebungen in Zypern, den Deal blockiert.

Den griechischen Zyprioten wird die Waffe des Referendums entzogen

Das erste Problem haben die griechische und die zyprische Regierung versucht zu lösen, indem sie, auf Geheiß von Victoria Nuland, ihrer Teilnahme an der verbrecherischen, illegalen und irrationalen Genfer Konferenz zustimmten, d.h. Rechte der Türkei auf  Zypern einräumten (von denen die Türkei in Lausanne verzichtet hatte, die uns aber jetzt mit der Proklamation von Erdogan stören !!!) und dadurch den Garantievertrag legalisierten, den Griechenland und Zypern, aber auch die britische Diplomatie bis vor kurzem für verfallen betrachteten.  Sie haben auch akzeptiert, dass die Zukunft Zyperns in eine Konferenz besprochen werden soll, an der die Urheber des Zypern-Problems beteiligt sein werden, Großbritannien und die Türkei, zwei Länder, die besonders blutige Kriege gegen Zypern führten. Sogar ohne Teilnahme der Republik Zypern, denn Präsident Anastasiadis hatte an den beiden Konferenzen der fünft Länder als Führer der griechischen Zyprioten und nicht als Präsident von Zypern. Herr Kotzias hat sogar vorschlagen, dass diese Konferenz eine Dauerkonferenz sein sollte, so dass, sobald die Einwände der Türkei umgehen würden, sofort die Konferenz einberufen werden sollte, um den zyprischen Staat aufzulösen.

Durch die Konferenz der Fünf wird versucht, Entscheidungen zu treffen, die das vermeintliche Referendum politisch und rechtlich vorwegnehmen und gegenstandslos machen werden. Die Vereinbarungen, die bei der Konferenz getroffen werden, werden politisch und rechtlich von der EU und den Vereinten Nationen legitimiert, von daher die ältesten und sehr günstigen Resolutionen über Zypern werden durch die Neuen außer Kraft gesetzt. Und dann werden vielleicht die griechischen Zyprioten aufgefordert, ja oder nein zu etwas zu sagen, was ihr Präsident, Griechenland, die EU und die UNO bereits feierlich vereinbart haben. Mit anderen Worten, Zweck all dieser Manövern ist, den griechischen Zyprioten die letzte Waffe zu entziehen, die ihnen noch zur Verfügung steht, um ihren Staat und sich selbst zu retten, nämlich das Referendum.

Wenn Erdogan die Republik Zypern rettet! Wo sind wir angekommen!

Aber auch die Einwände der Türkei sollen gestützt werden und das erklärt die Bereitschaft Athens, Erdogan nach Griechenland einzuladen und jede Art von Konzessionen zu machen, damit er einer Formel zustimmt, die den Sicherheitsvertrag ersetzt.

Unter den anderen Vorstellungen, die bekannt wurden, gehört auch ein Freundschaftsabkommen, oder einer Allianz oder eines Nichtangriffs Griechenlands und der Türkei oder Griechenlands, der Türkei und Zyperns. Ein solches Abkommen wird Athen versuchen als eine Aufhebung des türkischen Casus Belli zu präsentieren, was nicht wahr ist.

Eine mögliche Unterschrift Athens unter einem solchen Pakt mit der Türkei, die einen Teil Zyperns militärisch besetzt hält, mit den größten Landungskräften in der Welt den Inseln der östlichen Ägäis gegenüber, mit ihrer einzig möglichen Aufgabe, deren Eroberung und andere  territoriale Ansprüche im Archipel, sogar auf Gavdos , bedeutet die Anerkennung und Akzeptanz aller türkischen Behauptungen und Drohungen gegen Griechenland.

Es scheint unwahrscheinlich, dass die unter fremdem stehenden „Küchen“ des griechischen Außenministeriums eine Lösung für die komplexen politischen und rechtlichen Probleme  erarbeitet haben, die eine solche Vereinbarung bedeutet, doch mit diesen Regierenden und mit der Gesamtsituation des Landes und seines politischen Personals, kann man nicht sicher sein.

Ohne nationale Außenpolitik sowieso verloren

Die Tragödie ist, dass wir uns in der folgenden Situation befinden. Wenn die USA-Israel wieder eine freundliche Beziehung mit der Türkei aufbauen, werden wir die Rechnung zahlen, indem wir die türkische Politik von George Papandreou anwenden, dessen Berater der derzeitige Außenminister war. Wenn sie aber mit der Türkei in Konflikt geraten, laufen wir Gefahr, dass sie uns dazu bringen, den Job zu machen, eine westliche Front gegen Erdoğan zu öffnen.

Wie schon 1922, als sie uns zum Kleinasienfeldzug bewegten, um Kemal daran zu hindern, das Mosul-Erdöl zu nehmen, und dann hackten Engländer und Franzosen die Hände der Griechen, die dem Flammen Inferno von Smyrna entkommen und auf ihre Schiffe klettern wollten.

Nur dass wir jetzt kein anderes Griechenland haben, um auch als Flüchtlinge dahin zu kommen. Es wäre gut, dies auch die zyprischen Politiker und Bürger zur Kenntnis zu nehmen, die Schlafschafe zu sein scheinen.

Eine notwendige Erinnerung

Wenn die derzeitige Regierung steht für etwas besonders, das ist ihre Unfähigkeit und Zurückhaltung das Wort ‚Nein“ den wen auch immer wirtschaftlichen oder geopolitischen „Zuhältern“ des Landes zu sagen.

Wir akzeptieren die Installation von Kernwaffen auf Araxos (Militärflughafen, E.S.), verwandeln Kreta und Karpathos in Kriegsbases gegen den Iran und die arabisch-muslimische Welt, verwandeln Nordgriechenland in Militärbasis gegen Russland und natürlich die damit für Griechenland einher gehenden fürchterlichen Risiken und gleichzeitig verzichten wir auf den unvergleichlichen Beitrag Griechenland zur Weltkultur und seiner „strategischen Tiefe“.

Wir geben das Erdöl unserer Meere den Amerikanern, auch die Schiffswerft von Neorio, damit sie nicht die Russen bekommen. Wir haben alles getan, damit wir unsere tiefen, historischen Beziehung zu den Russen zerstören (auch im Bereich des Tourismus, wenn möglich!), den Arabern und Iran. Mit unseren Entscheidungen machen wir die griechische Luftwaffe ein ferngesteuertes Anhängsel der extremistischen Kreise des amerikanischen militärisch-industriellen Komplexes das sich mit dem Plan des großen Krieges im Nahen konstituiert. Wie erlauben, wenn nicht sogar ermutigen das Jerusalem Patriarchat, seinen großen Immobilienbesitz in Jerusalem zu Schleuderpreisen zu verkaufen, was die Rebellion der orthodoxen Palästinenser gegen das Patriarchat zu Folge hat gefährden damit seine Präsenz im Bereich der griechischen Orthodoxie. Der Freund von Außenminister Kotzias, Nikos Toskas (Stellvertretende Außenminister im Bereich Bürger-Schütz), lässt, vermutlich auf Geheiß der Amerikaner, festnehmen Mitglieder der türkischen Organisation der revolutionären Linken und deren Fotos veröffentlichen, die keine illegale Aktion in Griechenland hatten und in der Vergangenheit türkische Generäle und Mitglieder des MIT ermordet hatten, die bei der Invasion Zyperns von der Türkei teilgenommen hatten. Wir gehen davon aus, dass die Behörden deren Anwesenheit in Griechenland nicht vor einem Monat erfahren haben…

Wir blamieren unser Land, in dem wir nicht an internationalen Gremien zur Verurteilung des Nazismus teilnehmen und die Verurteilung der israelischen Siedlungen in den besetzten Gebieten vermeiden.

Wir bereiten eine inakzeptable Lösung in der Frage des Namens der FYROM vor, damit die NATO die Kontrolle des Balkans vollenden kann.

Der gesamte Planet, auch die pro-amerikanischen Regierungen, haben erkannt, dass die westliche Finanzwelt in Turbulenzen geraten ist und die amerikanische geopolitische Vorherrschaft und regionale Israels schwächelt. „Alle Regierungen betrachten nachdenklich die amerikanischen und israelischen Drohungen, einen Atomkrieg gegen Korea und (implizit) gegen den Iran, als eine Reaktion auf den drohenden Verlust deren Hegemonie, zu entfesseln. Und sie treffen Vorsorge-Maßnahmen, soweit sie können.

Nur in Griechenland und Zypern denken die Herrscher und die Opposition, dass wir uns noch in den 1950er Jahren befinden und sie verhalten sich wie drittklassige Gendarmen, um kein anderes Wort zu verwenden, das am besten passt, der „freien Welt“. Sie graben verzweifelt um noch mehr „Erde und Wasser“ zu geben und damit bekommen sie nur die abschätzende Verachtung von „Verbündeten“ und potenziellen Freunden.

Sie glauben, dass sie auf dieser Weise ihre Hilfe bekommen werden das zerstörte Griechenland zu regieren, aber die Rechnung, die immer grösser wird, wird nicht von ihnen bezahlt, am Ende wird sie vom griechischen Volk bezahlt und sie droht, sehr sehr groß sein!

Mit einer solchen internationalen Politik wird Griechenland nicht ein einziges Land auf seiner Seite haben, an keiner Stelle des Horizonts, wenn es mit einer ernsthaften Bedrohung konfrontiert werden sollte.

Published in https://sariblog.eu/erdogan-in-athen-damit-zypern-an-usa-grossbritannien-und-israel-geliefert-wird/

Εφεραν τον Ερντογαν για να δωσουν την Κυπρο σε ΗΠΑ και Συμμαχους

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Η πρωτοβουλία της Αθήνας να προσκαλέσει τον Ταγίπ Ερντογάν σε επίσημη επίσκεψη στην Ελλάδα, την πρώτη που πραγματοποιεί αρχηγός του τουρκικού κράτους μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974, εγείρει μια σειρά από σημαντικά ερωτηματικά.

Η συνεννόηση ή πάντως ο διάλογος μεταξύ Αθήνας και Αγκυρας είναι όχι απλώς χρήσιμα, είναι απαραίτητα, ιδίως για να μην πάνε οι δύο χώρες, μέσα σε αυτή την τρομερά ασταθή και επικίνδυνη διεθνή κατάσταση, σε σύγκρουση για λογαριασμό επιτήδειων τρίτων.

Ποτέ μετά την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, η διεθνής κατάσταση δεν ήταν τόσο επικίνδυνη και ασταθής όσο σήμερα. Αν αυτό είναι πηγή τεραστίων κινδύνων είναι, δυνητικά, και πηγή μεγάλων ευκαιριών για μια μικρή χώρα. Για παράδειγμα, στον κλασικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, που παραδοσιακά επηρέασε αποφασιστικά την Ελλάδα και την Τουρκία και χρησιμοποιήθηκε σε βάθος από τους Δυτικούς για να ελέγξουν και τις δύο χώρες, έχει σήμερα προστεθεί ένας καινούριος παράγων. Και οι δύο χώρες και η Κύπρος έχουν γίνει στόχος παγκοσμίων δυνάμεων που θέλουν να καταστρέψουν ή να απαγάγουν όλα τα κράτη και τα έθνη, κάτι που δεν συνέβαινε επί Ψυχρού Πολέμου.

Αλλά η εκμετάλλευση των ευκαιριών απαιτεί μεγάλους ηγέτες, από Βενιζέλο και Ανδρέα Παπανδρέου κι απάνω. Δυστυχώς, σήμερα δεν έχουμε παρά ανθρωπάκια να μας κυβερνάνε, ή να θέλουν να μας κυβερνήσουν. Δεν διαθέτουμε καν ένα ευσταθές διεθνές σύστημα, όπως ήταν στο παρελθόν η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ, που περιόριζαν μεν την ανεξαρτησία και κυριαρχία των μελών τους, αλλά δεν ήθελαν και να τα καταστρέψουν, όπως συμβαίνει σε μεγάλο βαθμό σήμερα, τουλάχιστον σε ότι αφορά μια μερίδα στην ηγεσία τους!

Το μεγάλο πρόβλημα σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση και εθνική εξωτερική πολιτική. Στον τομέα της οικονομίας τη χώρα διοικεί η Γερμανία, η ΕΕ και το ΔΝΤ. Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, ενώ σημαντικό ρόλο παίζει και το Ισραήλ. Αυτοί αποφασίζουν, η «Ελλάδα» εκτελεί. Η Αθήνα δεν κάνει τίποτα χωρίς την άδεια και την ενθάρρυνση των Αμερικανών και δεν είναι ασφαλώς τυχαίο ότι η επίσκεψη Ερντογάν έκλεισε μετά από την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσιγκτων, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ελληνας Πρωθυπουργός έδωσε τα πάντα στους Αμερικανούς, εκθέτοντας σε πολύ μεγάλους κινδύνους τη χώρα.

Θα υπενθυμίσουμε στο τέλος αυτού του άρθρου τις πράξεις της ελληνικής κυβέρνησης και διπλωματίας που αποδεικνύουν, πέραν αμφιβολίας, ότι ισχυρισθήκαμε πιο πάνω, πως δηλαδή έχουν γίνει απλό παρακολούθημα της αμερικανικής και ευρύτερης δυτικής πολιτικής.

Υπό τις συνθήκες αυτές τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα. Για ποιο λόγο η Ουάσιγκτων έδωσε το πράσινο φως αν δεν ενθάρρυνε την Αθήνα να καλέσει στην Ελλάδα τον κ. Ερντογάν, που δεν έχει καθόλου καλές σχέσεις με τους Δυτικούς, Αμερικανούς, Ευρωπαίους και Ισραηλινούς;

 

Το κυπριακό, πραγματικός σκοπός της επίσκεψης

Σε συνέντευξή του στο πρακτορείο Ανατολού, ο κ. Τσίπρας εκφράζει την ελπίδα οι δύο ηγέτες να στείλουν από την Αθήνα ένα μήνυμα ότι είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τις προσπάθειες για «λύση του κυπριακού». Ο Ελληνας Πρωθυπουργός φαίνεται ότι είναι τόσο ευχαριστημένος για το πως αντιμετώπισε το ελληνικό πρόβλημα του χρέους, των Μνημονίων και των Δανειακών, που θέλει να εφαρμόσει και στην Κύπρο την απαράμιλλη τεχνογνωσία του!

Τα (υπαγορευμένα από τους ξένους) οικονομικά πειράματα των Ελλήνων πολιτικών είχαν ως αποτέλεσμα να προκαλέσουν τη μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική καταστροφή στην ιστορία του καπιταλισμού σε ειρηνική περίοδο. Τα πειράματά τους με τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας των Ελλήνων δεν θα οδηγήσουν σε οικονομική, αλλά σε πολεμική καταστροφή.

Ας αφήσουμε όμως τις δηλώσεις για να πάμε στα γεγονότα.  Εδώ κι ένα χρόνο, από τον Δεκέμβριο του 2016, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βαλθεί με κάθε τρόπο να «λύσουν το κυπριακό», δηλαδή να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και να το μετατρέψουν σε αποικία ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Θα εξηγήσουμε στη συνέχεια πως γίνεται αυτό.

Γι’ αυτό είχαμε την πρωτοβουλία Νούλαντ για την πενταμερή τον Δεκέμβριο και τη συνέχιση των ιδίων προσπαθειών από τον Γκουτιέρες και την Μέι, με την αμέριστη συμπαράσταση των Γιούνγκερ και Μοργκερίνι.

Φυσικά, αν όλους αυτούς τους ενδιέφερε η ειρήνη θα ασχολούνταν με τα τρομερά προβλήματα και τις συρράξεις που απειλούν τον πλανήτη, τη Μέση και Απω Ανατολή, την Αφρική, τη Λατ. Αμερική και την ίδια την Ευρώπη (Ουκρανία). Δεν θα ασχολιόντουσαν με την Κύπρο, όπου επικρατεί μια κακή μεν, ειρήνη δε από το 1974 και τίποτα δεν δείχνει να την απειλεί, εκτός από τις ίδιες τις προσπάθειες «λύσης του κυπριακού».

 

Τι σημαίνει «λύση του κυπριακού»;

Τι είναι αυτή η επιδιωκόμενη «λύση του κυπριακού»; Με τα λόγια του ίδιου του Ελληνα Υπουργού Εξωτερικών είναι η μετατροπή της Κύπρου σε ένα κράτος όπου η μειοψηφία θα εξισωθεί με τον πλειοψηφία (συνέντευξη στο Γερμανικό Πρακτορείο Ειδήσεων, Ιανουάριος 2017). Δηλαδή η κατάργηση της δημοκρατίας που ο Περικλής έχει ορίσει, ήδη από τον 5ο αιώνα π.Χ., ως το «των πλειόνων κράτος» (την εξουσία των περισσοτέρων, της πλειοψηφίας).

Επειδή αυτός ο συνεταιρισμός 50%-50% δεν θα μπορεί να λειτουργήσει, δηλαδή να πάρει οποιαδήποτε απόφαση σε περίπτωση (πολύ πιθανή) διαφωνίας των δύο μερών, θα τεθεί αναγκαστικά υπό την εξουσία ξένων, όπως συνέβαινε και στο αρχικό σχέδιο Ανάν, μια επί τα χείρω παραλλαγή του οποίου συζητείται τώρα. Αυτοί οι ξένοι θα διοριστούν από όργανα ευρωπαϊκά ή του ΟΗΕ που, υπό τις παρούσες διεθνείς συνθήκες και ακόμα περισσότερο στο κυπριακό, εκφράζουν τα συμφέροντα και την πολιτική ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ. Με αυτό το περίτεχνο σχήμα η Κύπρος θα μετατραπεί ξανά σε αποικία της Αυτοκρατορίας.

Για να είναι ο αποικιοκράτης σίγουρος ότι τα πράγματα θα γίνουν έτσι και όχι αλλοιώς, αφαιρεί από την Κύπρο το δικαίωμα να έχει, όπως όλα τα κανονικά κράτη, τον δικό της στρατό και το δικαίωμα της αυτοάμυνας και τη θέτει (συνέντευξη Κοτζιά στο DPA) υπό την κυριαρχία διεθνούς αστυνομικής δύναμης.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς διάνοια για να καταλάβει ότι πρόκειται για απόσπαση της κυριαρχίας του ελληνικού λαού που κατοικεί την Κύπρο επί της χώρας του και ότι χωρίς κράτος νόμιμο και διεθνώς αναγνωρισμένο οι Ελληνοκύπριοι θα αντιμετωπίσουν θανάσιμη απειλή.

Αυτό είναι το σχέδιο που θέλει να εφαρμόσει στην Κύπρο η ελληνική κυβέρνηση, η κυπριακή κυβέρνηση και η ηγεσία του ΑΚΕΛ, με τη στήριξη δυστυχώς ενός μεγάλου μέρους και της αντιπολίτευσης, κατ΄επιταγήν του «διεθνούς παράγοντα».

 

Γιατί θέλουν τώρα «λύση του κυπριακού»

Η απίστευτη διεθνής πρεμούρα για λύση του κυπριακού εξηγείται από τους εξής παράγοντες

– τη ζωτική ανάγκη πλήρους ελέγχου της Κύπρου για τις ανάγκες του μεγάλου πολέμου που ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

– τη ζωτική ανάγκη να εξοβελίσουν κάθε ρωσική επιρροή από τη Μεσόγειο, στα πλαίσια του νέου Ψυχρού (προς το παρόν) Πολέμου κατά της Ρωσίας

– την ιστορική ευκαιρία που συνιστά για αυτούς το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι στο «χώμα», με μια πολιτική ηγεσία ασυνάρτητη και εξαρτημένη, χωρίς κανένα μπούσουλα και πλήρως ελεγχόμενη. Αν δεν καταφέρουν τώρα να αρπάξουν το νησί που ξέφυγε το 1974 από τον (πάντα πολύ ισχυρό στην Ουάσιγκτων και διεθνώς) Κίσσινγκερ, πότε θα το καταφέρουν;

Υπάρχουν όμως δύο εμπόδια. Το ένα είναι ότι θεωρείται απίθανο οι Ελληνοκύπριοι να ψηφίσουν αυτά τα τερατώδη σχέδια. Το δεύτερο είναι ότι η Τουρκία, υπερασπιζόμενη τις (παράνομες) βλέψεις της στην Κύπρο, μπλοκάρει τη συμφωνία.

 

Αφαιρώντας από τους Ελληνοκύπριους το όπλο του δημοψηφίσματος

Το πρώτο πρόβλημα, η ελληνική και η κυπριακή κυβέρνηση επεχείρησαν να το λύσουν αποδεχόμενες και συμμετέχοντας, κατ’ εντολήν της Βικτόρια Νούλαντ, στην εγκληματική, παράνομη και παράλογη Διάσκεψη της Γενεύης, αναγνωρίζοντας δηλαδή στην Τουρκία δικαιώματα επί της Κύπρου (από τα οποία παραιτήθηκε με τη Λωζάννη, που κατά τα άλλα μας ενοχλεί δήθεν η αποκήρυξή της από τον Ερντογάν!!!), νομιμοποιώντας τη Συνθήκη Εγγυήσεως, που Ελλάδα και Κύπρος, αλλά και η ίδια η βρετανική διπλωματία θεωρούσαν μέχρι πρότινος έκπτωτη, και δεχόμενοι να συζητήσει το μέλλον της Κύπρου μια Διάσκεψη στην οποία συμμετέχουν οι κύριοι δημιουργοί του κυπριακού προβλήματος, η Βρετανία και η Τουρκία, δύο κράτη που πραγματοποίησαν ιδιαίτερα αιματηρούς πολέμους κατά της Κύπρου. Χωρίς μάλιστα να παρίσταται η Κυπριακή Δημοκρατία, αφού ο κ. Αναστασιάδης πήγε στις δύο πενταμερείς διασκέψεις ως αρχηγός των Ελληνοκυπρίων και όχι ως Πρόεδρος της Κύπρου. Ο δε κ. Κοτζιάς πρότεινε η Διάσκεψη αυτή να είναι διαρκής, ώστε, μόλις τυχόν καμφθούν οι αντιρρήσεις της Τουρκίας, να μπορεί να συνέλθει αμέσως και να διαλύσει το κυπριακό κράτος.

Μέσω της πενταμερούς, επιχειρείται η λήψη αποφάσεων που θα προκαταλάβουν πολιτικά και νομικά το υποτιθέμενο δημοψήφισμα και θα το καταστήσουν άνευ αντικειμένου. Οι συμφωνίες που θα επιτευχθούν στη Διάσκεψη θα νομιμοποιηθούν πολιτικά και νομικά από την ΕΕ και τον ΟΗΕ, θα καταργηθούν ως εκ τούτου τα παλαιότερα πολύ ευνοϊκά ψηφίσματα για την Κύπρο δια της ισχύος των νεωτέρων και μετά θα κληθούν ίσως οι Ελληνοκύπριοι να πουν ναι ή όχι σε κάτι που έχουν ήδη συμφωνήσει πανηγυρικά ο Πρόεδρός τους, η Ελλάδα, η ΕΕ και ο ΟΗΕ. Με άλλα λόγια, επιδίωξη όλης αυτής της μανούβρας είναι να αφαιρεθεί από τους Ελληνοκύπριους το τελευταίο όπλο που διαθέτουν για να σώσουν το κράτος και τον εαυτό τους, δηλαδή το δημοψήφισμα.

 

‘Όταν ο Ερντογάν διασώζει την Κυπριακή Δημοκρατία! Που φτάσαμε!

Αλλά πρέπει να καμφθούν και οι αντιρρήσεις της Τουρκίας και αυτό εξηγεί την προθυμία της Αθήνας να καλέσει τον κ. Ερντογάν στην Ελλάδα και να του κάνει κάθε είδος παραχωρήσεων προκειμένου να συγκατατεθεί σε μια φόρμουλα που να υποκαθιστά την συνθήκη εγγυήσεως.

Μεταξύ των άλλων ιδεών που έχουν κυκλοφορήσει είναι μια συμφωνία φιλίας, ή συμμαχίας ή μη επίθεσης Ελλάδας και Τουρκίας, ή Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Μια τέτοια συμφωνία θα επιχειρηθεί να εμφανισθεί από την Αθήνα ως δήθεν ακυρούσα το τουρκικό casus belli, κάτι που δεν είναι αλήθεια.

Τυχόν υπογραφή από την Αθήνα τέτοιου συμφώνου, με την Τουρκία να κατέχει στρατιωτικά τμήμα της Κύπρου, με τη μεγαλύτερη αποβατική δύναμη στον κόσμο απέναντι στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, με μόνη δυνατή αποστολή της την κατάληψή τους και εδαφικές διεκδικήσεις στο αρχιπέλαγος, ακόμη και στη Γαύδο, συνιστά αναγνώριση και αποδοχή του συνόλου των τουρκικών διεκδικήσεων και των απειλών κατά της Ελλάδας.

Δεν φαίνεται πιθανό ότι τα υπό αλλοδαπή επιρροή «μαγειρεία» του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών να έχουν λύσει τα περίπλοκα πολιτικά και νομικά προβλήματα που θέτει μια τέτοια συμφωνία, αλλά με αυτούς που κυβερνάνε και την όλη κατάσταση της χώρας και του πολιτικού της προσωπικού, κανείς δεν μπορεί να είναι βέβαιος.

 

Χαμένοι έτσι κι αλλιώς χωρίς εθνική εξωτερική πολιτική

Η τραγωδία έγκειται ότι είμαστε στην εξής κατάσταση. Αν μεν ΗΠΑ-Ισραήλ τα ξαναφτιάξουν με την Τουρκία, θα μας βάλουν εμάς να πληρώσουμε τη νύφη, εφαρμόζοντας την τουρκική πολιτική του Γιώργου Παπανδρέου, σύμβουλος του οποίου ήταν ο νυν Υπουργός Εξωτερικών. Αν πάνε σε σύγκρουση με την Τουρκία, κινδυνεύουμε να μας βάλουν να τους κάνουμε εμείς τη δουλειά, ανοίγοντας και προς Δυσμάς μέτωπο στον Ερντογάν.

‘Όπως το 1922, που μας έσπρωξαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία για να μην πάρει ο Κεμάλ τα πετρέλαια της Μοσούλης και μετά έκοβαν οι Αγγλογάλλοι τα χέρια των Ελλήνων που δοκίμαζαν να ανέβουν στα καράβια τους, ‘εξω από τη φλεγόμενη Σμύρνη.

Μόνο που τώρα δεν έχουμε καν άλλη Ελλάδα να πάμε έστω και ως πρόσφυγες. Καλό θάναι να τα πάρουν αυτά υπόψιν τους και οι Κύπριοι πολιτικοί και πολίτες, που μοιάζουν αγρόν αγοράζοντες.

 

Μια αναγκαία υπενθύμιση

Αν από κάτι προπάντων διακρίνεται η σημερινή κυβέρνηση είναι από την αδυναμία και απροθυμία της να προφέρει τη λέξη ‘Όχι προς οποιονδήποτε από τους «νταβατζήδες» της χώρας, είτε οικονομικούς είτε γεωπολιτικούς.

Δεχόμαστε πυρηνικά στον Αραξο, μετατρέπουμε την Κρήτη και την Κάρπαθο σε πολεμικό ορμητήριο εναντίον του Ιράν και ευρύτερα του αραβομουσουλμανικού κόσμου, μετατρέπουμε τη Βόρειο Ελλάδα σε πολεμικό ορμητήριο κατά της Ρωσίας, αναλαμβάνοντας φυσικά και τους τρομακτικούς κινδύνους που αυτά συνεπάγονται για την Ελλάδα, αλλά καιο αυτοαφοπλιζόμενοι από τα μεγάλα γεωπολιτικά χαρτιά μας που είναι, μαζί με την ασύγκριτη συνεισφορά της Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, το «στρατηγικό βάθος» της.

Δίνουμε τα πετρέλαια των θαλασσών μας στους Αμερικανούς, τους δίνουμε και το Νεώριο για να μην το πάρουν οι Ρώσοι. ‘Εχουμε κάνει ότι μπορούμε για να καταστρέψουμε τις  βαθειές, ιστορικές σχέσεις με τους Ρώσους (ακόμα και στον τουριστικό τομέα, αν είναι δυνατόν!), τους ‘Αραβες και το Ιράν. Κάνουμε με τις επιλογές μας την ελληνική πολεμική αεροπορία τηλεελεγχόμενο παράρτημα των πιο εξτρεμιστικών κύκλων του αμερικανικού στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, αυτού που συντάσσεται με το σχέδιο μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή.  Αφήνουμε, αν δεν ενθαρρύνουμε, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων να ξεπουλήσει αντί γλίσχρου ανταλλάγματος την μεγάλη ακίνητη περιουσία του στην Ιερουσαλήμ, προκαλώντας εξέγερση των Ορθοδόξων Παλαιστινίων εναντίον του και θέτοντας σε κίνδυνο την παρουσία στην περιοχή της ελληνικής Ορθοδοξίας. Συλλαμβάνει ο φίλος του κ. Κοτζιά, ο κ. Τόσκας, κατ’ εντολήν υποθέτουμε των Αμερικανών και δημοσιοποιεί τις φωτογραφίες μελών  τουρκικής οργάνωσης της επαναστατικής αριστεράς, που δεν έχουν καμιά παράνομη δράση στη χώρα, αλλά έχουν στο παρελθόν δολοφονήσει στρατηγούς και στελέχη της ΜΙΤ με καίρια δράση στην εισβολή στην Κύπρο. Υποθέτουμε ότι οι αρχές δεν έμαθαν την παρουσία τους πριν από ένα μήνα…

Ντροπιάζουμε τη χώρα μας απέχοντας σε διεθνή όργανα από την καταδίκη του ναζισμού και αποφεύγοντας την καταδίκη των ισραηλινών εποικισμών στα κατεχόμενα.

Προετοιμάζουμε μια απαράδεκτη λύση για το θέμα της ονομασίας της πΓΔΜ, ώστε να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟ τον έλεγχο των Βαλκανίων.

Ολος ο πλανήτης, ακόμα και οι πιο φιλοαμερικανικές κυβερνήσεις έχουν αντιληφθεί ότι κλονίζεται επικίνδυνα η δυτική οικονομική και η αμερικανική παγκόσμια και η ισραηλινή περιφερειακή γεωπολιτική ηγεμονία. ‘Ολες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν με περίσκεψη τις απειλές ΗΠΑ και Ισραήλ για εξαπόλυση πυρηνικών πολέμων κατά της Κορέας και (εμμέσως πλην σαφώς) κατά του Ιράν, ακριβώς ως αντίδραση στην διαφαινόμενη απώλεια της ηγεμονίας. Και παίρνουν όσα μέτρα νομίζουν ή μπορούν.

Μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο, οι κυβερνώντες, αλλά και οι αντιπολιτευόμενοι, νομίζουν ότι ζούμε στη δεκαετία του 1950 και συμπεριφέρονται ως τριτοκλασάτοι χωροφύλακες, για να μη χρησιμοποιήσουμε άλλη λέξη που ταιριάζει καλύτερα, του «ελεύθερου κόσμου». Σκάβουν απελπισμένοι μπας και βρουν να δώσουν ακόμα περισσότερο Γη και ‘Υδωρ και κερδίζουν έτσι μόνο την ειρωνική περιφρόνηση και των «συμμάχων» και των εν δυνάμει φίλων.

Πιστεύουν ότι έτσι θα έχουν τη βοήθειά τους να κυβερνάνε την καταστρεφόμενη Ελλάδα, αλλά ο λογαριασμός που μαζεύεται δεν θα πληρωθεί από αυτούς, θα πληρωθεί στο τέλος από τον ελληνικό λαό και κινδυνεύει να είναι πολύ μεγάλος!

Με τέτοια διεθνή πολιτική, η Ελλάδα δεν θα έχει ούτε μία χώρα με το μέρος της, σε κανένα σημείο του ορίζοντα, αν τυχόν αντιμετωπίσει κάποια σοβαρή απειλή.

Aθήνα, 7/12/2017

 

Διαβάστε επίσης:

Η Ελλαδα φτυνει τους Αγωνες και την Ιστορια της
Κιδυνος – Θανατος: Πυρηνικα στον Αραξο!
Αµερικανικη βαση στην Αλεξανδρουπολη!

 

Στις “Ναυτικες Δυναμεις” (ΗΠΑ, Βρετανια, Ισραηλ) δινουν την Κυπρο Τσιπρας και Κοτζιας

Του Δημήτρη Γεωργόπουλου

 

Την οργανική ενότητα της επίθεσης κατά, και του προγράμματος καταστροφής/υποδούλωσης του ελληνικού λαού και στην Ελλάδα (με οικονομικά μέσα) και στην Κύπρο (με γεωπολιτικά), επιχειρεί να αναδείξει το νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου «Η Κύπρος στο Στόχαστρο» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ινφογνώμων.

Ο συγγραφέας υπογραμμίζει μάλιστα ότι, τόσο το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο (βάση των συνομιλιών της Γενεύης για το Κυπριακό), όσο και η Δανειακή Σύμβαση της Ελλάδας συνετάγησαν από το ίδιο δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου! Κάνει,δε, λόγο για «κυπριακό γεωπολιτικό πείραμα» που έρχεται ως συνέχεια και ολοκλήρωση του «ελληνικού οικονομικού πειράματος».

Το βιβλίο προλογίζουν ο Μίκης Θεοδωράκης (που κάνει και μια δραματική, προσωπική έκκληση στον Τσίπρα να μην κάνει πράξεις που κινδυνεύουν να θεωρηθούν προδοτικές) και ο πρέσβης Θέμος Στοφορόπουλος. Το βιβλίο αρχίζει με μια γνωμάτευση του διαπρεπούς συνταγματολόγου Γιώργου Κασιμάτη για τον παράνομο και πραξικοπηματικό χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης που δεν τερματίσθηκε οριστικά, αλλά μόνο προσωρινά (και με «απώλειες» για την κρατική υπόσταση της Κύπρου), και παραμένει ως Δαμόκλειος Σπάθη πάνω από το κυπριακό κράτος.

Η πρωτοτυπία της ανάλυσης του συγγραφέα έγκειται στο ότι αντιμετωπίζει το Κυπριακό όχι μόνο ως ελληνοτουρκική διένεξη, αλλά και ως «κρυμμένο», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει, «αποικιακό πρόβλημα».

Δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο εκατομμύριο, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, η Δυτική Αυτοκρατορία να επιτρέψει την μετατροπή της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο, λόγω της παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας του νησιού. Ο διεθνής, δυτικός παράγων θέλει το νησί αποικία, αλλά το θέλει δική του αποικία, δυτικό προτεκτοράτο, και για να το πετύχει αυτό έβαλε την Τουρκία στην κυπριακή εξίσωση το 1955 και την ενεθάρρυνε να εισβάλει στην Κύπρο το 1974, απαγορεύοντάς της όμως να καταλάβει όλο το νησί.

 

Η στάση της ελληνικής κυβέρνησης

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η τωρινή πολιτική της Αθήνας στο Κυπριακό έρχεται ως φυσιολογικό συμπλήρωμα και αποτέλεσμα της πολιτικής της στο θέμα των δανειακών και των μνημονίων, δηλαδή της απόφασής της να μην προετοιμαστεί και να μην δώσει τον αγώνα αποκατάστασης της ελληνικής ανεξαρτησίας και δημοκρατίας, όπως υποσχέθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα.

Η ελληνική κυβέρνηση, υπενθυμίζει ο συγγραφέας, προσπάθησε να στηριχτεί στις ΗΠΑ και τους συμμάχους της, για να «μαλακώσει» κάπως την επιθετικότητα του Βερολίνου και των πιστωτών, με αποτέλεσμα το φιάσκο και την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του Ιουλίου 2015, για την οποία, μας θυμίζει, ευχαρίστησε δημοσίως την αμερικανική κυβέρνηση ο αντιπρόεδρος Δραγασάκης, όπως είχε πράξει και ο Σημίτης στην κρίση των Ιμίων. Όπως παρατηρεί σαρκαστικά ο συγγραφέας, «χρειαζόμαστε βοήθεια ακόμα και για να παραδοθούμε».

Σήμερα, η Αθήνα, έχοντας ήδη παραιτηθεί από την προσπάθεια ανατροπής του νεοαποικιακού καθεστώτος, στηρίζεται πάλι στις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους για να «απαλύνει» κάπως τη στάση των «πιστωτών» και ιδίως του Βερολίνου απέναντί της και να αποσπάσει κάποια ρύθμιση για το χρέος, υπενθυμίζει ο συγγραφέας. Για τον λόγο αυτό, τονίζει, Ουάσιγκτον και Λονδίνο θεωρούν ότι η κατάσταση αυτή προσφέρει μια «χρυσή ευκαιρία», για να αποσπάσουν τη συγκατάθεση της Αθήνας στην ουσιαστική κατάργηση του κυπριακού κράτους και την απόσπαση εκ νέου του πλήρους ελέγχου του νησιού, κάτι που επιχειρούν αδιαλείπτως από το 1960.

Πολύ περισσότερο όταν, σημειώνει ο συγγραφέας, υπάρχει και η ταυτόχρονη ευνοϊκή συγκυρία της παρουσίας Αναστασιάδη στη Λευκωσία, που συχνά και δικαιολογημένα κατηγορείται για όσα κάνει, μόνο που δεν τα κάνει μόνος του. Ο γνωστός ρόλος του Αναστασιάδη τον καθιστά και χρήσιμο «αλεξικέραυνο» για να συγκαλύπτονται οι ευθύνες της Αθήνας και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, χωρίς τη συνεργασία των οποίων θα ήταν απλώς αδύνατο στον Κύπριο Πρόεδρο να κάνει οτιδήποτε.

Η «Αυτοκρατορία», υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, αφού απέσπασε την ελληνική κρατική κυριαρχία σε θέματα οικονομικής πολιτικής, αφού δημιούργησε έναν μηχανισμό υφαρπαγής της ελληνικής δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, αφού άρπαξε τις κυπριακές τράπεζες, τα οικονομικά μέσα της κυπριακής Εκκλησίας και κατέφερε βαρύ πλήγμα στο συνεργατικό κίνημα του νησιού, επιχειρεί τώρα να αποσπάσει τον σκληρό πυρήνα των στοιχείων εθνικής ισχύος και κρατικής κυριαρχίας του ελληνικού λαού. Και ιδίως το τεράστιο, κολοσσιαίας σημασίας «χαρτί» της παρουσίας των Ελλήνων στην Κύπρο και του κράτους που νόμιμα διαθέτουν σε ένα νησί ανυπέρβλητης, παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας!

Στη γνωμάτευση του, ο εγκυρότερος, εν ζωή σήμερα, Έλληνας συνταγματολόγος, ο καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συνταγματικού Δικαίου, τονίζει τον παράνομο χαρακτήρα της Διάσκεψης της Γενεύης και της συμμετοχής σε αυτήν της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, που δεν είναι, όπως εξηγεί ο συγγραφέας, παρά πραξικοπηματική υφαρπαγή της ύψιστης συντακτικής εξουσίας από τον κυπριακό λαό και απόδοσή της σε ξένες δυνάμεις, με τη συνδρομή των κυβερνήσεων Ελλάδας και Κύπρου. Στο βιβλίο παρατίθεται και η γνώμη του εν ενεργεία εφέτη Νικόλαου Σταυριανίδη που απευθύνει έκκληση στους Κυπρίους συναδέλφους του να εξετάσουν επειγόντως, όσο δηλαδή υπάρχει η Κυπριακή Δημοκρατία, τη νομιμότητα των ενεργειών του Προέδρου Αναστασιάδη.

Σημειωτέον ότι αυτά είναι τα μόνα δύο δημοσιευμένα νομικά κείμενα για τη Διάσκεψη της Γενεύης, καθώς ούτε η κυβέρνηση της Αθήνας, ούτε αυτή της Λευκωσίας έχουν δώσει οποιαδήποτε εξήγηση γιατί αποδέχτηκαν αυτή τη Διάσκεψη ως μέθοδο «επίλυσης του Κυπριακού».

Στην πραγματικότητα είναι η Τουρκία που, υπερασπιζόμενη τις δικές της βλέψεις στην Κύπρο, όπως και η σύγκρουση Ερντογάν, Νετανιάχου και Τραμπ, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, που απέτρεψαν, μέχρι στιγμής, τον «αιφνίδιο θάνατο» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν είχε π.χ. πετύχει το πραξικόπημα κατά του Ερντογάν πέρυσι και είχε πάρει τη θέση του ένα ανδρείκελο τύπου Σίσι, δεν θα υπήρχε πιθανότατα σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία!

Ο γνωστός και πολύ μαχητικός Κύπριος δημοσιογράφος και σχολιαστής Λάζαρος Μαύρος, διαχρονική «συνείδηση» των Ελλήνων της Κύπρου, χαρακτήρισε το βιβλίο του Κωνσταντακόπουλου «ισοδύναμο» προς το «Ξύπνα Καημένε μου Ρωμιέ», τον ύμνο της κυπριακής αντιαποικιακής Επανάστασης του 1955-59.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μοναδικός σκοπός για τον οποίο συγκλήθηκε η διάσκεψη της Γενεύης είναι η προκαταβολική ακύρωση της όποιας δυνατότητας του κυπριακού λαού να αποδοκιμάσει ξανά σε δημοψήφισμα ένα τερατώδες σχέδιο λύσης, όπως αυτό που απέρριψε το 2004, αλλά και να απομειωθούν έτι περαιτέρω τα υφιστάμενα σήμερα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας διεθνώς δια των υπογραφών Αναστασιάδη και Τσίπρα.

Εξετάζοντας λεπτομερώς τη δομή των προτάσεων για την Κύπρο τόσο της Αθήνας, όσο και της Λευκωσίας, ο Κωνσταντακόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετατρέπουν το νησί, από τυπικά ανεξάρτητο, κυρίαρχο και δημοκρατικό κράτος σε Δικτατορία Ξένων, δεύτερο «δυτικό προτεκτοράτο», μετά την Ελλάδα, εντός της Ε.Ε., με βαρύνοντα ρόλο των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος» στη διοίκησή του, χωρίς δικό του στρατό και υπό κυριαρχία «Διεθνούς Αστυνομικής Δύναμης».

Αυτό ονομάζει κανονικό και φυσιολογικό κράτος, κατά τρόπο μάλλον εμπνευσμένο από τον Όργουελ, ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, πρώην θεωρητικός και προπαγανδιστής του ΚΚΕ, πρώην θεωρητικός του «εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ» του Σημίτη και πρώην σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών.

‘Όπως παρατηρεί ο συγγραφέας, θα τρίζουν σήμερα τα κόκαλα των οπαδών της ελληνικής αριστεράς που έδωσαν τη ζωή τους διαδηλώνοντας για την Κύπρο στη δεκαετία του 1950 ή του Ηλία Ηλιού, του Προέδρου της ΕΔΑ, που χαρακτήρισε ως Ανταλκίδειο Ειρήνη τις συμφωνίες του 1960, συμφωνίες που, όπως υποστηρίζει, ανέστησε εκ νεκρών για να νομιμοποιήσει τη Γενεύη η ελληνική διπλωματία (και τις εγγυήσεις μαζί τους, δήθεν για να τις καταργήσει).

Ο συγγραφέας τονίζει τον ασταθή χαρακτήρα της νέας υπό εκκόλαψη αποικίας, που νομικά θα είναι μια νέα Βοσνία, πρακτικά όμως θα κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να τιναχτεί στον αέρα όπως έγινε με τη Συρία.

Όλο αυτό γίνεται, υποστηρίζει ο Κωνσταντακόπουλος, με τη βοήθεια ενός ολόκληρου παραπλανητικού μηχανισμού που ελέγχει σχεδόν όλο το σύστημα «συμβατικής», αλλά συχνά και «εναλλακτικής» ενημέρωσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Κατά τον συγγραφέα, το «Φτιάχνουμε κανονικό κράτος στην Κύπρο, διώχνουμε τα στρατεύματα και καταργούμε τις εγγυήσεις» είναι η τρίτη μεγάλη απάτη εις βάρος του ελληνικού λαού, μετά το «Λεφτά Υπάρχουν» και το «Σκίζουμε τα Μνημόνια».

Ο συγγραφέας εξετάζει στο βιβλίο του τη γεωπολιτική σημασία της Κύπρου, της Κρήτης και της μητροπολιτικής Ελλάδας, για να εξηγήσει γιατί το κυπριακό κράτος βρίσκεται στο στόχαστρο όχι μόνο τώρα, αλλά ακόμα και προτού δημιουργηθεί. Εντάσσει το Κυπριακό στην προετοιμασία ενός νέου μεγάλου πολέμου στη Μέση Ανατολή (μαζί με το βιαστικό πραξικόπημα στην Τουρκία και τις πρόωρες εκλογές στη Βρετανία, αποτυχημένη προσπάθεια να ανατραπεί ο Κόρμπιν από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος) και το συνδέει με τη νεοφιλελεύθερη, αντιευρωπαϊκή πολιτική της διαρκούς διεύρυνσης της Ε.Ε. και την εμφάνιση ισχυρών ολοκληρωτικών τάσεων στην Ένωση.

Το βιβλίο κάνει επίσης μια αναδρομή στον ρόλο που έπαιξε το Κυπριακό στην ανατροπή του Γεωργίου Παπανδρέου, στην επιβολή και στην πτώση της δικτατορίας του 1967 και στον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό μετά το 1974, υπογραμμίζοντας ότι, γεωπολιτική συμπύκνωση του ελληνικού ζητήματος ανεξαρτησίας στο σύνολό του, η Κύπρος και το Κυπριακό, καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη νεώτερη ελληνική πολιτική ιστορία και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας.

Ο συγγραφέας απευθύνει έκκληση προς την ελληνική κυβέρνηση να αλλάξει άρδην πολιτική και να κόψει με το μαχαίρι τους παραλογισμούς στο Κυπριακό και την υποτέλεια που τη διακρίνει. Προειδοποιεί ότι, αν δεν γίνει αυτό, ή αν δεν υπάρξει εγκαίρως ικανή αντίσταση σε αυτά τα σχέδια, σε Ελλάδα και Κύπρο, εάν αύριο η Άγκυρα, με αυτή ή μια διαφορετική ηγεσία, συμφωνήσει και εφαρμοσθεί τελικά η κυοφορούμενη «λύση», τα ίδια μεν τα κυβερνώντα κόμματα στην Ελλάδα θα εξαφανιστούν, αλλά η ζημιά θα είναι πολύ μεγαλύτερη. Στην κατάσταση που είναι σήμερα η Δημοκρατία στην Ελλάδα και η ίδια η χώρα, μια καταστροφή του κυπριακού ελληνισμού κινδυνεύει να αποβεί ένα «1974 από την ανάποδη», όπως υπογραμμίζει, δηλαδή μια χαριστική βολή για τον ελληνικό λαό στο σύνολό του.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς στις 29/7/2017

Κομμουνιστες και “κομμουνιστες” στην Κυπρο και για την Κυπρο

 Κομμουνιστές και “κομμουνιστές” στην Κύπρο και για την Κύπρο

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

“Θεωρούμε ως λαό της Κύπρου και τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους , αλλά ΔΕΝ θεωρούμε την Κύπρο Ελληνική, όπως θεωρούν κάποιοι”, είπε χαρακτηριστικά προχτές, στην εκπομπή του ΡΙΚ, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, ‘Αντρος Κυπριανού

Μεταξύ των κάποιων προφανώς συγκαταλέγεται και ο μεγάλος Τούρκος ποιητής και κομμουνιστής Ναζίμ Χικμέτ, που πέρασε πολλά χρόνια της ενήλικης ζωής του σε φυλακές και εξορίες και του οποίου τα έργα μεταφράστηκαν σε πενήντα γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά.

Η εφημερίδα Αυγή, που για να την αγοράσεις στην Ελλάδα από περίπτερο έπρεπε, το 1955, να κάνεις ειδική επιχείρηση, για να μην καταλήξεις στην Ασφάλεια, έγραφε στο φύλλο 174 εκείνου του έτους:

“Ο Χικμέτ απηύθυνε μήνυμα στους Τούρκους της Κύπρου, στο οποίο τονίζει ότι “η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική”. “Δεν υπάρχει”, γράφει, “κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι ‘Ελληνες και δίκαια αγωνίζονται για την ‘Ενωσιν της νήσου με την Ελλάδα”. Απευθυνόμενος ειδικότερα στην τουρκική μειονότητα της Κύπρου, ο Τούρκος ποιητής τονίζει ότι “πρέπει να συνεργασθή με τους ‘Ελληνες Κυπρίους για την απαλλαγή της νήσου από τον Αγγλικό ιμπεριαλισμό”. “Μόνο”, γράφει, “όταν η νήσος απαλλαγή από τους ‘Αγγλους ιμπεριαλιστάς, οι Τούρκοι κάτοικοί της θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι…”

Προ κάποιου καιρού περιήλθε εις γνώσιν του γράφοντος μια εκτίμηση της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Λευκωσία, σύμφωνα με την οποία πρέπει οπωσδήποτε να συντριβεί η βάση της “πατριωτικής αριστεράς” στην Κύπρο. Τώρα μπορείτε να πείτε ίσως, ποιά βάση; Η βάση που ξεσηκώθηκε τη Μεγάλη Παρασκευή και υποχρέωσε, για μοναδική φορά στην ιστορία του ΑΚΕΛ, το Πολιτικό του Γραφείο να αλλάξει την απόφασή του και η βάση που εκτίναξε, στα “κόκκινα χωριά” της Κύπρου, το ‘Οχι στο δημοψήφισμα.

Γιατί είναι κυρίως οι λαϊκές τάξεις και τα φτωχά στρώματα του πληθυσμού που χρειάζονται κράτος.

Δεν θάναι κρίμα, αυτό το έργο να το πραγματοποιήσει η ίδια η ηγεσία του ΑΚΕΛ;


 

 

Κυπρος: Πολυ σοβαρες διαφωνιες για το πιστοποιητικο θανατου

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στις 2 Αυγούστου 2005, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν, ο ίδιος που εκπροσώπησε με την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας για το Ιράκ, το 2003, όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα έδωσε συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1. Απαντώντας σε ερωτήσεις για την Κύπρο και την Τουρκία χαρακτήρισε αδιανόητο για την ΕΕ να αρχίσει διαπραγματεύσεις ένταξης με μια χώρα που δεν αναγνωρίζει ένα μέλος της ‘Ενωσης, την Κυπριακή Δημοκρατία.

‘Ενα μήνα αργότερα, ο Πρέσβης της Γαλλίας στη Λευκωσία έδωσε συνέντευξη στον Πολίτη. Κυττάξτε, τους είπε, διαπιστώσαμε ότι όλοι οι εταίροι μας (της Κύπρου δηλαδή και της Ελλάδας περιλαμβανομένης), επιθυμούν να αρχίσουμε ενταξιακές διαπραγματεύσεις. “Δεν μπορούμε να είμαστε εμείς πιο Κύπριοι από τους Κύπριους”.

Κανένα κράτος δεν μπορεί να διατηρηθεί επί πολύ, αν οι πολίτες και οι ηγέτες του δεν το υπερασπίζονται. Κανένας λαός δεν αξίζει να έχει κράτος, αν δεν θέλει να το υπερασπιστεί. ‘Οσο για το Γένος, που μερικοί νομίζουν ότι θα επιβιώσει χωρίς κράτος, λάθος κάνουν, οι καιροί άλλαξαν.

Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση τώρα στην Κύπρο και εκτός. Πρέπει να κληθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στη διάσκεψη της Γενεύης ή μπορεί να γίνει και χωρίς αυτήνα; Γίνεται με το πάθος που χαρακτήριζε στο παρελθόν τις κουβέντες για το φύλο των αγγέλων.

Υπάρχουν αυτοί, όπως ο Ερντογάν, που επιμένει να μην κληθεί. ‘Εχει ένα σοβαρότατο επιχείρημα. Που ακούστηκε να καλούν πεθαμένο στην κηδεία του; Δεν κάνω πλάκα, το λέει έτσι ακριβώς η τουρκική διπλωματία που χαρακτηρίζει εδώ και καιρό ως “εκλιπούσα” στα έγγραφά της την Κυπριακή Δημοκρατία.

Υπάρχουν άλλοι που φοβούνται τους βρυκόλακες, εν προκειμένω μη βρυκολακιάσει δηλαδή και τους κυνηγήσει το κράτος της ΕΟΚΑ, του Μακάριου, του Λυσσαρίδη και του Παπαδόπουλου. Λένε στον Ερντογάν, καλύτερα να υπογράψει η ίδια η Δημοκρατία το πιστοποιητικό θανάτου, νάμαστε σίγουροι. Να πεθάνει με τη δική της βούλα και συγκατάθεση.

Προσπαθούν να εξηγήσουν στον Ερντογάν ότι δεν έχει το πράγμα και τόση σημασία και να μην επιμένει σε σχολαστικότητες. ‘Ετσι κι αλλοιώς, του εξηγούν, ο Αναστασιάδης θα πάει στη Γενεύη, ούτε οι Ελληνοκύπριοι θα πάνε, ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία.

(Υπάρχει βεβαίως και μια άλλη ερμηνεία, αν εξαντλήσω την καλοπιστία μου, ότι επιμένουν στη συμμετοχή της ΚΔ για να τορπιλίσουν τη διάσκεψη χωρίς να πάρουν την ευθύνη. Υπάρχει όμως ένα όριο. Δεν μπορεί να σωθεί η Κύπρος ελπίζοντας πάντα στον μαξιμαλισμό κάποιου Ερντογάν, ο Αλλάχ να τον φανατίζει, άγαλμα πρέπει να του κάνουμε, και σε αυτόν, και στον Ακιντζί και στον Ντενκτάς, που να δεις χαίρι από τους δικούς μας, σκλάβους θα μας πουλούσαν αν τους δινότανε η ευκαιρία. Αλλά τι θα γίνει αν αύριο τούρθει και πει ναι, όπως έγινε το 2004 με τον Ντεκντάς; Πόσο καιρό μπορεί ο πνιγμένος να σώζεται από τα μαλλιά του; Η βασική ιδιότητα που χαρακτηρίζει ένα κυρίαρχο άτομο, ή κράτος ή κοινωνία είναι η ικανότητα να λέει ‘Οχι. Οι βάρβαροι υποτάσσονται στους Αθηναίους δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν, γιατί δεν μπορούν να πούνε τη λέξη ‘Οχι, έλεγε ένας Αρχαίος.

Καλοί είναι οι ελιγμοί, καλό είναι να στηρίζεσαι στον έναν ή στον άλλο ξένο. Αν όμως δεν μπορείς να σταθείς στα δυο σου πόδια, αν δεν έχεις σπονδυλική στήλη, όπου και να στηριχτείς θα πέσεις. Τον 19ο αιώνα είχαμε αγγλικό, γαλλικό και ρωσικό κόμμα. Τώρα έχουμε αμερικανικό, ισραηλινό και γερμανικό και δεν το ξέρουμε κιόλας. Ελληνικό μας έλειπε και τότε, ελληνικό μας λείπει και τώρα. Σε λίγο βέβαια δεν θα υπάρχει καν ανάγκη, έτσι που πάμε).

Από τους γιατρούς στους νεκροθάφτες!

Μερικοί ξένοι έχουν θυμώσει στο μεταξύ. Σου λένε, από το 1960 περιμένουμε να πεθάνει το κυπριακό κράτος και έχουμε κάνει τα πάντα για αυτό τον σκοπό. Κοτζάμ δικτατορία στην Ελλάδα κάναμε και είχαμε εφτά χρόνια να απολογούμαστε. Μετά, σχεδόν διαλύσαμε τη ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ για να ξεμπερδεύουμε με την Κύπρο. Το 2004, μας είχαν όλοι διαβεβαιώσει ότι οι Κύπριοι θα ψήφιζαν σίγουρα ναι στην αυτοκτονία τους, στο δημοψήφισμα του 2004 κι αυτοί ψήφισαν ‘Οχι. Θέλανε να ζήσουν! Μας αναγκάζουν τώρα να κουβαλιόμαστε χειμωνιάτικα στην Ελβετία, μπας και τους πεθάνουμε.

Εφτάψυχη είναι αυτή η Δημοκρατία. Ε, τώρα, δεν θα αφήσουμε τίποτα στην τύχη. Ας έρθει κι αυτή να υπογράψει. ‘Η έστω, ας βρούμε κάνα κόλπο. Να βάλουμε μια ωραία ταμπελίτσα στον Αναστασιάδη, απέξω να γράφει Ελληνοκύπριοι, από μέσα Κυπριακή Δημοκρατία.

Τώρα σου ξεφουρνίζουν πότε πότε και καμιά “γνωμάτευση”, ιδίως μετά την περασμένη Παρασκευή, που, για πρώτη φορά ζητήσαμε και δημοσιεύσαμε τη γνωμάτευση του κορυφαίου και διεθνώς αναγνωρισμένου ‘Ελληνα συνταγματολόγου και κατ’ εξοχήν αρμόδιου, του Γιώργου Κασιμάτη, που χαρακτήρισε παράνομη τη διάσκεψη της Γενεύης και άκυρα και ανυπόστατα τα αποτελέσματά της. Για τον απλούστατο λόγο ότι μια τέτοια διάσκεψη ανατρέπει το πιο βασικό θεμέλιο του πολιτεύματος, το δικαίωμα του ίδιου του λαού να αποφασίζει για το κράτος του και μας πάει πίσω, στην εποχή της Ιεράς Συμμαχίας και της απόλυτης Μοναρχίας. Αν και τι ακριβώς σου λέει τώρα κι αυτός ο Κασιμάτης. Αυτός ακριβώς δεν είναι ο σκοπός της αποστολής;

Πολύ θα θέλαμε να δούμε τα πλήρη κείμενα και τις υπογραφούλες αυτών των γνωματεύσεων, που δεν τα γνωρίζει ο λαός που θα λουστεί τις συνέπειές τους. Δεν ξέρουμε ούτε καν σε ποιό ερώτημα απαντάνε ακριβώς αυτές οι γνωματεύσεις, για τις οποίες γνωρίζουμε μόνο από άρθρα στον τύπο.

Ας πάρουν τώρα και δημοσίως και καθαρά τις ευθύνες τους τα πολιτικά πρόσωπα και οι Καθηγητές των Νομικών Σχολών στην Κύπρο και την Ελλάδα. Να πούνε τη γνώμη τους στον ελληνικό λαό με το πρόσωπο ξεσκέπαστο, χωρίς να κρύβονται με διάφορες δικαιολογίες, να ξέρουν και οι πολίτες αύριο, που δεν θα είναι πια πολίτες, ποιόν να κυνηγάνε. Να ξέρουμε καλύτερα και τις προθέσεις των ξένων, αναλύοντας τα γραπτά των Ελλήνων.

Που τέτοιο θάρρος όμως; Υπάρχει ένα είδος “συλλογικού Πόντιου Πιλάτου” τώρα. Ο ένας σου λέει, “μα τα ζητάει η Κύπρος”, ο άλλος “θα τα πούμε στο δημοψήφισμα”, όπως ο ‘Αρης στα γουναράδικα. Ξέρουμε τι έγινε και σε αυτουνού την περίπτωση. Συζητάνε αν πρέπει να πάνε ή όχι στη Γενεύη, για να μη συζητήσουν τι θα κάνει η Γενεύη. (Υπάρχει και συλλογικός Ιούδας, αλλά μην αρχίσουμε αυτά τώρα, βιβλίο όχι άρθρο θα χρειαστεί να γράψουμε).

Εγώ, σε μια προσπάθεια “άρσης του αδιεξόδου”, όπως θάλεγαν και στην Κύπρο, περί το ποιός θα πάει ακριβώς και ποιός όχι στη Γενεύη, θα τους πρότεινα να αποφασίσουν και το θέμα της εκπροσώπησης της Κυπριακής Δημοκρατίας με κλήρο. Αυτή η μέθοδος είναι σίγουρη και δοκιμασμένη. Συζητείται τώρα για τη λήψη αποφάσεων στο νέο “κυπριακό κράτος”. (Πάλι παγκόσμια πρωτοτυπία εμείς οι ‘Ελληνες). Υπάρχει άλλωστε και ιστορική εμπειρία, δοκιμασμένο προηγούμενο. Δύο χιλιάδες χρόνια πριν από τη Σταύρωση της Κύπρου, με κλήρο διαμοιράσανε τα ιμάτια του Κυρίου.

Θέμα ηθικής τάξης με τη Νούλαντ

‘Οχι κακώς νομίσατε. Δεν αναφέρομαι στα δημοσιεύματα στην Κύπρο, στην Ελλάδα και διεθνώς που ισχυρίζονται, οι κακόπιστοι, ότι η Νούλαντ εκβιάζει τον Αναστασιάδη με την υπόθεση ξεπλύματος χρήματος Λέμπεντεφ κι ότι τάχα μου από αυτήνα προσωπικώς εξαρτάται η τύχη αυτής της υπόθεσης.

Αυτά είναι απαράδεκτες θεωρίες συνωμοσίας που, όπως θάλεγε και η Ντόρα, αποσκοπούν να πλήξουν τη διαπραγματευτική θέση του Προέδρου. ‘Οπως θεωρώ απαράδεκτες αυτές τις φήμες ότι ο Αναστασιάδης είδε τον Λέμπεντεφ στον ύπνο του, την ημέρα που ξύπνησε και αποφάσισε να δεχτεί την πενταμερή.

‘Οχι, εγώ αναφέρομαι σε κάτι που θεωρώ αληθινό σκάνδαλο, ένα θέμα ηθικής τάξης που νοιώθω ότι πρέπει να θίξω. Στην Κύπρο τρώνε γαλοπούλα, ενώ τους τρώνε το κράτος τους. Κανείς όμως βρε αδερφέ δεν έχει την στοιχειώδη ευαισθησία να σκεφτεί, έστω και μια στιγμή, αυτή την άμοιρη τη Βικτόρια Νούλαντ, που ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πρωτοχρονιά θα ευχαριστηθεί φέτος; Που πασχίζει νυχθημερόν να κανονίσει με τόσο κόσμο διεθνώς όλες τις λεπτομέρειες του μεγάλου “τραπεζιού – κηδείας” στη Γενεύη;
Γιατί συνεχίζουν να τη ζαλίζουν με όλες αυτές τις λεπτομέρειες και δεν την αφήνουν ήσυχη να ετοιμάσει τον θρίαμβό της; Τόση αναισθησία;

Γιατί δεν είναι μόνο το υπέροχο φαί με μενού το νησί της Αφροδίτης που ξενυχτάει να μας ετοιμάσει αυτή η γυναίκα. Είναι πολλά τα πιάτα που πρέπει να μαγειρέψει κι ο οίνος εκλεκτός, γιατί χρειάζεται και η παράδοση στη Λήθη όταν ετοιμάζεσαι να διαβείς τον Αχέροντα. Υπάρχει για παράδειγμα το πιάτο “Τουρκία μέλος της ΕΕ από τον Γενάρη, με δικαιώματα και χωρίς υποχρεώσεις”, υπάρχει επίσης το καταπληκτικό dessert με το δεύτερο μέλος της ΕΕ που παύει αυτοβούλως να είναι κράτος, ποιός θα το περίμενε; Υπάρχει ακόμα η τόσο ενοχλητική κατά το παρελθόν, ελληνική και κυπριακή “αριστερά”, που πρέπει να παραδώσουν στη Γενεύη, με τη βούλα και οριστικά, μη τυχόν και βρει κάποια ευκαιρία και τους δραπετεύσει, την ψυχή της στο διάβολο, προτού φύγει οριστικά από τον μάταιο αυτό κόσμο. (Κατά τη “Χαραυγή” ο διάβολος είναι ο αγγλοαμερικανικός ιμπεριαλισμός, αυτός ακριβώς που λύνει τώρα το κυπριακό). Υπάρχει η ΕΕ, που θα βρεθεί με μια Βοσνία στο εσωτερικό της, όχι στο εξωτερικό να την ελέγχει και να την αποσταθεροποιεί. Υπάρχει και η Ρωσία, που δεν ξέρω αν το ξέρει, αλλά της ετοιμάζουν κι αυτής μεγάλο χουνέρι, ολοκληρώνοντας την Ανατολική Μεσόγειο με τρόπο που δεν είδαμε μετά την έναρξη του Ανατολικού Ζητήματος, πριν από δυόμισυ αιώνες.

Απορώ πως κρατάει ακόμα την ψυχραιμία της η Βικτόρια με όλους αυτούς τους ανούσιους ψευτοκαυγάδες (ή μήπως ξέρει κάτι που δεν το ξέρουμε εμείς;). Φοβάμαι όμως και λίγο μη τσαντιστεί στο τέλος καμία ώρα, και μας πει καμιά βαριά κουβέντα, όπως ο Τζόνσον το ’64 πούπε επί λέξει στον ‘Ελληνα Πρέσβη “Γαμώ το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμα σου” (πάλι για την Κύπρο ήταν ο καυγάς). Σπαθί ο τύπος, τόπε και τόκανε, και το 1965 και το 1967. Ευτυχώς βέβαια, τώρα δεν γίνονται τέτοια. Το κάνουμε μόνοι μας και αποφεύγουμε τις ξένες επεμβάσεις.

Πάντως δεν ξέρω, μπορεί να νευριάσει τώρα η Βικτόρια, όπως τότε, το 2014, πούπε στον Πρέσβη της στο Κίεβο (και νυν μετατεθέντα στην Αθήνα παρακαλώ), “Γάμα την ΕΕ”. Φαίνεται όμως ότι αυτό, αντί να κάνει ζημιά στην ίδια, όπως περίμεναν ίσως αυτοί που υπέκλεψαν τη συνομιλία της, άρεσε πολύ στην ΕΕ, που έβαλε μετά και κυρώσεις στη Ρωσία!

Από τον προλεταριακό στον αγγλοαμερικανικό διεθνισμό

Α, ξεχάστηκα, και κάτι για την ηγεσία του ΑΚΕΛ που μοιάζει να κρύφτηκε πίσω από τη γωνία και δεν ξέρει ότι η κηδεία της Κύπρου θα αποδειχθεί και κηδεία της αριστεράς της, είτε με, είτε χωρίς εισαγωγικά.

Μήπως θάταν μια καλή ιδέα, λέω εγώ τώρα, να διαγράψει μετά θάνατον τους συντάκτες της ιδρυτικής διακήρυξης του ΑΚΕΛ που έβαλαν μέσα στο κείμενο τη φράση “η καταπληκτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού είναι ‘Ελληνες”, όπως και τον Φάντη που πάλι μιλάει στο βιβλίο του για “καταπληκτική πλειοψηφία” των Κυπρίων που είναι ‘Ελληνες; Μήπως να πει και στους συντρόφους της στην Τουρκία να διαγράψουν μετά θάνατο τον Ναζίμ Χικμέτ (έχει πει ότι η Κύπρος είναι ελληνική, αν είναι δυνατόν!). Να μη σου πω να πει και στους Ρώσους να βγάλουν επιτέλους από το μαυσωλείο αυτόνα τον Λένιν και να τον θάψουνε κανονικά, που υποστηρίζει, άκουσον-άκουσον, στο πιο κεντρικό από τα κείμενά του για το εθνικό ζήτημα, το “Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση” ότι σε καμιά μειοψηφία δεν πρέπει να δίνεται κανένα υπερβολικό προνόμιο.

Να τελειώνουμε με τον Περικλή και επίσημα!

Υπό το φως της σταθμισμένης ψήφου, της εκ περιτροπής προεδρίας, της κλήρωσης για τις αποφάσεις ή, εναλλακτικά, των ξένων που αποφασίζουν, και των πολλών άλλων νέων συμβολών της Κύπρου στο παγκόσμιο πνεύμα, τύφλα νάχουνε Χέγγελ και Μαρξ, νομίζω ήρθε πια ο καιρός, να αναθεωρηθεί καθαρά και σαφώς η αναχρονιστική άποψη του Θουκυδίδη και του Περικλή για τη δημοκρατία (το των πλειόνων κράτος). Να κάνει επίσημα πρόταση, τις μέρες που έρχονται, πριν τα κακαρώσει, η Κυπριακή Δημοκρατία, όχι να αυτοκτονεί έτσι στα ξεκούδουνα, χωρίς ένα σημείωμα έστω αδερφέ να εξηγεί τους λόγους.

Θάχει και τη συμπαράσταση της Κομισιόν, γιατί αν και τόχε βάλει στο προοίμιο του ευρωσυντάγματος ο Ζισκάρ, τον υποχρεώσαν να το βγάλει. Πρωτοπόροι στην αρχαιότητα, πρωτοπόροι πάλι οι ‘Ελληνες σε Ελλάδα και Κύπρο. ‘Η μήπως δεν είμαστε ‘Ελληνες;

Καληνύχτα σας.

Κυπρος και “Αριστερα”

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το καλοκαίρι του 2015, όταν έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι του ελληνικού λαού και της ελληνικής αριστεράς, μερικοί φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έφτιαξαν μια λίστα αλληλογραφίας “Το ‘Όχι διαρκεί πολύ”. Συμμετέχω σε αυτή τη λίστα και τους κοινοποιώ τα άρθρα μου. Προχτές, μια φίλη από τη λίστα μούστειλε μέσω αυτής μια επιστολή λέγοντας ότι πρέπει να κάνουμε κάτι με το κυπριακό. Η επιστολή αυτή μου προκάλεσε μια εσωτερική αντίδραση που κατέληξε στο άρθρο που ακολουθεί και το οποίο δεν είχα σχεδιάσει να γράψω, αλλά κάπως σα μια ανάγκη να οδήγησε το χέρι μου. Ελπίζω να μην είναι ολότελα περιττό.  

 

Xαίρομαι πολύ Μαριλένα για την αντίδρασή σου. Θα ήθελα πολύ να ξέρω τι σκέφτονται και οι υπόλοιποι σύντροφοι της ανοιχτής λίστας και φυσικά με χαρά θα δεχόμουν τυχόν αντιρρήσεις ή κριτικές. Αυτό που έλειψε πάντα σε αυτό που τελείως συμβατικά και αμφίβολα ονομάζουμε πια αριστερά είναι δύο πράγματα: η διατήρηση ζωντανού του ηθικού προτάγματος από το οποίο ξεκίνησε και η σκέψη που είναι αδύνατη χωρίς συζήτηση (η αλήθεια είναι στην αντίθεση, έλεγε ο Ζωρές).

Εγώ πρέπει να σου πω δεν ενδιαφέρομαι για την Κύπρο πρωτίστως από ενδιαφέρον για την Κύπρο, αυτό υπάρχει ασφαλώς, αλλά από ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Τυχόν κατάλυση του κυπριακού, θα είναι η χαριστική βολή για το ελληνικό κράτος που ήδη χαροπαλεύει. Και θα έχει επίσης τεράστιες ευρωπαϊκές και διεθνείς συνέπειες.

Οποιοσδήποτε έχει έστω και στοιχειώδη γνώση της ελληνικής ιστορίας δεν μπορεί να αγνοεί τον κεντρικό ρόλο του κυπριακού σε όλη την διαδρομή μετά το ’50.  Για το κυπριακό ανετράπη η κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου και επιβλήθηκε η δικτατορία, (και) για το κυπριακό ο Αβέρωφ έκανε το μίνι κίνημα στη σύσκεψη στρατηγών και πολιτικών τον Ιούλιο 1974, ώστε να εξασφαλίσει ότι θα αναλάβει ο Καραμανλής και όχι ο Κανελλόπουλος, τελευταίος Πρωθυπουργός, την εξουσία.

‘Ένα από τα σενάρια που ετοιμάζουν πιθανώς τώρα ως πλαν Α ή πλαν Β για την Ελλάδα, είναι ένα 1974 από την ανάποδη. ‘Ένα τέλος δηλαδή της ελληνικής κρίσης με μια εθνική καταστροφή (που θα εξελιχθεί σχεδόν αναπόφευκτα και σε πολιτική) και όχι με μια κρίση που θα ξαναθέσει επί τάπητος τις ευθύνες των πολιτικών της Γερμανίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ, ή τον ρόλο των διεθνών τραπεζών. Μπορεί να μη συμβεί αυτό και να συνεχίσουμε να αυτοκτονούμε απαθώς και σε συνθήκες σταθερότητας, δεν μπορεί κανείς να το αποκλείσει, αλλά μοιάζει απίθανο. Και για λόγους εσωτερικούς και για λόγους διεθνώς (ύπαρξη δυνάμεων που θέλουν να διαλύσουν την ΕΕ, όχι όμως για τους λόγους που θέλουν μερικοί αριστεροί ή πατριώτες να τη διαλύσουν, αλλά για να απαλλαγούν από ότι απομένει από τα δημοκρατικά και δυνάμει ανεξαρτησιακά χαρακτηριστικά της).

Μια εθνική καταστροφή που θα τη φορτώσουν στην λεγόμενη αριστερά και θα την χρησιμοποιήσουν μετά για να καταστρέψουν ότι απομένει από τη δημοκρατία στη χώρα και την κοινωνική βάση της αριστεράς. Γιατί όπως μια εθνική καταστροφή οδήγησε στην κατάρρευση του εθνικόφρονος αυταρχισμού και της δικτατορίας το 1974, έτσι και μια εθνική καταστροφή μπορεί να χρησιμοποιηθεί τώρα για να επιβληθεί ένας δήθεν (γιατί εξαρτημένος από ξένους θάναι), εθνικόφρων αυταρχισμός, μια δικτατορία δηλαδή.

Το ίδιο το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα στην Ελλάδα, πρόγραμμα βίαιης φτωχοποίησης ευρύτατων στρωμάτων του πληθυσμού και διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας, δεν είναι και πολύ συμβατό με τη διατήρηση οποιασδήποτε δημοκρατίας, ενώ και σε όλη την Ευρώπη εντείνονται οι ισχυρότατες αυταρχικές τάσεις, έστω κι αν πήρε μια παράταση με την καθοδηγούμενη και ελεγχόμενη μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ (Μια ολόκληρη φράξια του διεθνούς κατεστημένου έχει αποφασίσει να το “γυρίσει” τώρα από τη “φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση” σε άλλη μουσική, αλλά με την ίδια πάντα επιδίωξη, τη διασφάλιση της παγκόσμιας κυριαρχίας του χρηματιστικού κεφαλαίου. Κι αφού δημιούργησαν με τους πολέμους τους πρόσφυγες και την τρομοκρατία, τους χρησιμοποιούν τώρα για να κάνουν αλλαγή καθεστώτος στη Δύση. Αυτό είναι το νόημα του Τραμπ και της Λεπέν).

Δεν μπορείς να κάνεις δικτατορία με πρόγραμμα να κόβεις κάθε μήνα τις συντάξεις! Κάτι άλλο πρέπει να βρεις. Χρειάζεσαι μια άλλη ιδεολογία, άλλα συνθήματα, άλλες ανάγκες να επικαλεστείς. Στην Ελλάδα, μια εθνική καταστροφή στην Κύπρο, μια σύγκρουση με την Τουρκία μπορούν να τα προσφέρουν αυτά, όταν έρθει η ώρα και δεν ξέρω πόσο μακριά είμαστε από αυτήν την ώρα. Οι πρώην “φίλοι” μας του ΣΥΡΙΖΑ ζούν όσο ποτέ άλλοτε στον κόσμο τους, νομίζουν ότι θα ζουν αιωνίως το όνειρό τους στην εξουσία, και οι άλλοι του Μητσοτάκη ότι θάρθουν να κανιβαλίζουν με την ησυχία τους τον ελληνικό λαό.

Αλλά μπορεί να μη γίνει έτσι. ‘Οσο απρόσμενο και αναπάντεχο, κατ’ αρχήν για τους ίδιους, ήταν το όνειρο αυτής της ομάδας πούγινε εξουσία, το ίδιο απρόσμενος φαίνεται σήμερα και ο εφιάλτης στον οποίο κι αυτοί κι όλοι μας κινδυνεύουμε να ξυπνήσουμε κάποια στιγμή.

Είναι εξάλλου με την κοινωνική βάση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς που θέλουν (και τους είναι απαραίτητο) να ξεμπερδεύουν οι δυνάμεις που επιτίθενται στον ελληνικό λαό, με διαφορετικούς τρόπους και στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Δεν τους ενδιαφέρουν οι ανεκδιήγητες ηγεσίες της. Ο λαός είναι το έθνος στην Ελλάδα.

Αυτή τη βάση, που είναι η ραχοκοκαλιά όλων των εθνικών και των κοινωνικών αγώνων του ελληνικού λαού, τη βρίσκει κανείς στην Κατοχή πίσω από το ΕΑΜ, στη δεκαετία του ’50 πίσω από τον Πλαστήρα και από τις διαδηλώσεις υπέρ της ‘Ενωσης, το ’60 πίσω από τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, το ’70 πίσω από το ΠΑΣΟΚ και η οποία, ορφανή και προδομένη από τις πολιτικές της ηγεσίες δεν είχε πουθενά αλλού στο τέλος να πάει από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναπροδοθεί ακόμα μια φορά. Αυτή τη βάση θέλουν να τσακίσουν, προτού προχωρήσουν στον τελικό στόχο αυτού του εφιαλτικού, καφκικού πειραματικού προγράμματος νέο-ολοκληρωτισμού, που είναι μια Ελλάδα χωρίς ‘Ελληνες.

Και το πέτυχαν, για πρώτη φορά στην ιστορία και ηθικά, χρησιμοποιώντας και χειραγωγώντας την ίδια την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Ποτέ δεν είχε πάθει τέτοιο στραπάτσο ο κόσμος της ελληνικής αριστεράς-κεντροαριστεράς, ούτε καν όταν είχε σφαγεί στα βουνά και σταλεί για επανεκπαίδευση στο ελληνικό Νταχάου της Μακρονήσου. Γιατί με το άφθονο άιμα του που έχυσε έσωσε τότε την αξιοπρέπειά του. Κέρδισε, με τη μουσική του Μίκη και τους στοίχους των ποιητών του, έναν πόλεμο που έχασε στο πεδίο της μάχης.

Σε όλες τις περιπτώσεις που ανέφερα, το εθνικό συνδυάστηκε με το κοινωνικό. Ακόμα κι ο “αντιεθνικιστικός” ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να πλασαριστεί όχι με τις δικές του ιδέες, αλλά κάνοντας copy paste τις ιδέες άλλων και εμφανιζόμενος ως εργαλείο ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας από τους Δανειστές. Στην ελληνική περίπτωση ισχύει αυτό που έγραψε ο Γληνός στη διακήρυξη του ΕΑΜ, το εθνικό συμπίπτει με το λαϊκό και το λαϊκό συμπίπτει με το εθνικό. Είναι αδύνατο να υποστηρίξει κανείς τα κοινωνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, ιδίως των φτωχότερων τάξεων, χωρίς να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία και την κυριαρχία του ελληνικού κράτους. ‘Όπως και αντιστρόφως, δεν μπορεί κανείς να υπερασπιστεί το “έθνος” συμμετέχοντας στην οικονομική και κοινωνική γενοκτονία των Ελλήνων, που οργάνωσαν τα Μνημόνια και οι Δανειακές Συμβάσεις. Το έθνος είναι οι ζωντανοί του άνθρωποι, δεν είναι αφηρημένη ιδέα.

Μου γράφεις ότι “πολλοί στην αριστερά δεν κατανοούν το (κυπριακό) πρόβλημα”. Το βρίσκω πολύ φυσικό. Δεν κάνουν λάθος ή μάλλον το “λάθος” εδώ είναι αντανάκλαση της μετατόπισής τους, της προσχώρησής τους στη διεθνή τάξη πραγμάτων. Τουλάχιστον για τους περισσότερους, γιατί ασφαλώς υπάρχουν και καλόπιστοι άνθρωποι.

Ο “διεθνισμός” τους είναι κάλπικος. Δεν θα μπορούσαν ποτέ όχι να κάνουν, ούτε να φανταστούν ότι κάνουν αυτό που έκανε ο Γερμανός στρατιώτης που παράτησε τη μονάδα του, πέρασε νύχτα το ποτάμι και ειδοποίησε τους Σοβιετικούς, που κοιμούνταν τον ύπνο του δικαίου, ότι θα τους επιτεθούν το πρωί. (Μάλιστα ο Ζούκωφ είναι τόσο αναίσθητος, που τον αναφέρει αυτόν τον άνθρωπο ως “αυτόμολο” στα απομνημονεύματά του και δεν γράφει ότι τον εκτέλεσαν. Με τέτοιες νοοτροπίες, δεν είναι να απορεί κανείς με την ευκολία της τελικής σοβιετικής κατάρρευσης).

(‘Ακουσα τις προάλλες τον Στεφάνου, ηγετικό στέλεχος του ΑΚΕΛ, να λέει στο Ράδιο Πρώτο της Κύπρου ότι ασφαλώς και το νέο κυπριακό κράτος που φτιάχνουνε δεν πρέπει να έχει στρατό, όπως όλα τα άλλα φυσιολογικά κράτη του κόσμου. ‘Ενας από τους λόγους που επικαλέστηκε, είναι ότι ένας τέτοιος στρατός θα έπρεπε να στρατολογήσει και Τούρκους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας! Μάλιστα, αυτό το εθνικιστικό, αν όχι ρατσιστικό επιχείρημα χρησιμοποίησε τούτος ο εκπρόσωπος της “αντιεθνικιστικής”, “διεθνιστικής” “αριστεράς” – δεν ξέρω σε τι από όλα να βάλω τα εισαγωγικά. Γιατί ο κ. Στεφάνου δεν θέλει προφανώς να συμφιλιώσει τους ‘Ελληνες με τους Τούρκους, αλλά τον εαυτό του και το κόμμα του με αυτό που το ΑΚΕΛ αποκαλεί “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”)

Ιδίως στην Ελλάδα πιστεύουμε ότι μπορούμε να τάχουμε όλα χωρίς να δαπανούμε τίποτα και γι’ αυτό μας τα παίρνουν τώρα όλα χωρίς μεγάλες δυσκολίες. ‘Ετσι και παριστάναμε, πολλοί, τους “αριστερούς”, τους “διεθνιστές”, τους “σοσιαλιστές”, δεν ξέρω και τι άλλο, απλώς ευτελίζοντας τις έννοιες. ‘Ετσι τόσοι άνθρωποι, όχι μόνο ο Τσίπρας, σε αυτόν τουλάχιστον θα καταλογίσει και πολύ βαριά μάλιστα τις ευθύνες όταν έρθει η ώρα η ιστορία, ‘εσκιζαν τα μνημόνια για να τα ξαναγράφουν τώρα επί τα χείρω.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά φοβάμαι ότι ο “διεθνισμός” αρκετών τουλάχιστον “αριστερών αντιεθνικιστών” δεν είναι κι αυτός παρά χρήσιμη κομπίνα. Δεν αφήνουν το “κράτος-έθνος” για να πάνε σε κάποιον σοσιαλιστικό κόσμο,  δεν έχουν άλλωστε καμία σχέση εδώ και καιρό με οποιονδήποτε σοσιαλισμό (αλλοιώς που θα βρίσκονταν όλα αυτά τα μισοπτώματα, οι χαμένοι που στηρίζουν από διάφορες θέσεις, ενίοτε και χωρίς να έχουν καν τη δικαιολογία της ανάγκης επιβίωσης, αλλά έχοντας πιθανώς το κίνητρο της κοινωνικής ανέλιξης και του πλουτισμού, εν μέσω των ερειπίων της χώρας μας, τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και το έργο της, το Τρίτο Μνημόνιο, που φαίνεται το θεωρούν την πιο μοντέρνα ενσάρκωση του σοσιαλισμού τους. ‘Εχω μπόλικη φαντασία και συχνά μου την προσάπτουν οι “ρεαλιστές”, μόνο που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ στελέχη της Β’ Πανελλαδικής που γνώρισα στο Πανεπιστήμιο ή άλλους αριστεριστές, της πούρας επανάστασης, να υπηρετούν τις πολιτικές που υπηρετούνε σήμερα. Και μάλιστα πλήρως αναξιοπρεπείς και ανέντιμοι. Γιατί άνθρωποι σαν τον Σάββα Κωνσταντόπουλο, τον Παπακωνσταντίνου και πολλούς άλλους, μέχρι και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη πρόσφατα, δεν  κορόιδεψαν και δεν εξαπάτησαν κανέναν. Δεν είπαν ότι αυτοί είναι η αριστερά, είπαν ότι άλλαξαν παράταξη).

Στην τάξη του Νταβός θέλουν να προσχωρήσουν οι φίλοι μας και σε αυτήνα έχουνε προσχωρήσει και με τον αντιεθνικισμό τους. Θα γουστάρανε πολύ νάναι Αμερικάνοι, ‘Αγγλοι, Γάλλοι ή Ελβετοί, αυτούς βλέπουν ως προοδευμένους, με αυτούς θέλουν να ταυτιστούνε ψυχολογικά, θέλουν να εκφράζουν συμπάθεια για τους πρόσφυγες, αλλά δεν τους είδα να κινητοποιούνται τόσα χρόνια εναντίον των πολέμων της πολιτισμένης Δύσης, Ευρώπης και Αμερικής, που γκρέμισαν κυριολεκτικά τα μισά αραβικά κράτη και πιο πέρα.

Οι άνθρωποι αυτοί μισούν τον εθνικισμό των Ελλήνων και των Σέρβων, όχι όμως των Αλβανών, των Βόσνιων ή των Κροατών, δυσκολεύονται πολύ να χωνέψουν τον Πούτιν, ίσως σε μερικούς να θυμίζει και το παρελθόν τους, αλλά δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου να κάνουν τον τυφλό και τον κουφό απέναντι στο παλαβό σχέδιο του Νετανιάχου να οργανώσει ίσως και πυρηνικό πόλεμο κατά του Ιράν – δεν έγραψαν τίποτα και δεν έκαναν και καμιά διαδήλωση.

Τους αρέσει να διαστρέφουν την ελληνική ιστορία, χαρακτηρίζοντας αίφνης συνωστισμό τη σφαγή των Ελλήνων στη Σμύρνη. ‘Όταν τους εγκαλούν τους πιάνει όμως το παράπονο και λένε να μην πληγώνουμε τα παιδιά της Τρίτης Λυκείου. Πονάνε για τις ψυχούλες τους, αλλά οργανώνουν ταυτόχρονα πολύ επικερδή σεμινάρια σε νηπιαγωγούς για το πως πρέπει να διδάσκουν στα νήπια (αν είναι δυνατόν!) το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Κάθε δεύτερο άρθρο τους άλλωστε φροντίζουν και νάχει μια αναφορά στο απόλυτο κακό του αντισημητισμού.

‘Όχι βέβαια ότι τους απασχολούν στα αλήθεια οι Εβραίοι. Δεν έχουν τη στόφα των ανθρώπων που διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να τους σώσουν στην Κατοχή. Με την ψυχολογία πούχουν μερικοί τουλάχιστο από δαύτους, δεν θα με εξέπληττε αν βρίσκονταν τότε με όσους τους κατέδιδαν στους ναζί. Απλώς, ξέρουν ότι αυτή η πλευρά είναι τώρα η δυνατή και φροντίζουν με κάθε τρόπο να την καλοπιάνουν και να την κολακεύουν. (Το μόνο απογοητευτικό είναι ότι ένας λαός με την πνευματική συνεισφορά των Εβραίων στο νεώτερο πολιτισμό και με τέτοια οδυνηρά αποκτημένη πείρα ενδιαφέρεται για τέτοιους φίλους!)

Αν έχει κάτι αποδειχθεί σε ότι αφορά και την πλειοψηφία των “εκσυγχρονιστών” και των “αριστερών διανοούμενων” στην εποχή μας, συγκοινωνούντα δοχεία είναι άλλωστε, το πολύ δυνατό τους σημείο, μου φαίνεται ότι είναι η μύτη τους, το ένστικτό τους, νοιώθουνε που είναι η δύναμη και τα φράγκα και κατευθύνονται προς τα κει με τη φυσικότητα μιας γάτας πού κάθεται πάνω από τους σωλήνες του καλοριφέρ, χωρίς να την έχει ενημερώσει κανένας για το σχέδιο της κεντρικής θέρμανσης. Νταβατζής νάναι κι ότι νάναι (εκτός από Ρώσος, αυτό έχει απαγορευτεί).

Μιλάνε για ταξική πάλη, η αλήθεια όμως είναι ότι μισούν τη συνήθως αγροτική κοινωνική τους καταγωγή, όπως και την εθνική τους καταγωγή και το αγωνιστικό παρελθόν της αριστεράς (Δεν υπάρχει πιο θλιβερό κείμενο στην ελληνική αριστερή φιλολογία από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου στον Αλέξη Παπαχελά. Ευτυχώς που χάσαμε του λέει, προτού εξαπολύσει ένα υβρεολόγιο εναντίον των νεκρών συντρόφων του, ακόμα κι ανθρώπων πούχαν πολύ περισσότερο θάρρος από τον ίδιο, όπως τον Βαφειάδη, που συγκρούστηκε με τον Ζαχαριάδη αρνούμενος να κάνει “τακτικό στρατό” το αντάρτικο, δηλαδή να το στείλει στη σφαγή του Γράμμου και του Βίτσι. ‘Ενας αξιοπρεπής άνθρωπος, που έκανε όλη του τη ζωή τον ηγέτη της αριστεράς, αν όντως καταλήξει σε τέτοια συμπεράσματα στο τέλος της ζωής του, τουλάχιστον πρέπει να έχει την αξιοπρέπεια να τα λέει με κάποιον σεβασμό, με κάποια περίσκεψη, να αρχίζει εξηγώντας μας κατ΄αρχήν πως ο ίδιος εξαπατήθηκε, προτού γίνει υβριστικός και περιφρονητικός κριτής των άλλων, απευθυνόμενος μάλιστα στους εκπροσώπους της αστικής Ελλάδας, των οποίων στην πραγματικότητα σε όλη του τη ζωή την εύνοια αναζητούσε).

Μερικοί αντικατέστησαν την τυφλή πίστη στη Σοβιετική ‘Ενωση με την εξίσου τυφλή στην Ευρωπαϊκή και την ιδέα ενός σοσιαλιστικού μέλλοντος με τη θεσμολαγνεία τους. Αλλά ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, δεν του φτάνει μόνο η ψυχή σου, άμα του τη δώσεις νοιώθει ζωτική ανάγκη να σε ξευτελίσει κι από πάνω, να μη μπορεί να ξυπνήσει και να του ξεφύγει, ότι κι αν γίνει.

Στο κυπριακό, όπως τίθεται σήμερα, έχουμε την προσπάθεια επιβολής ενός σχεδίου λύσης που καταργεί όλον τον δυτικό και αστικό πολιτικό πολιτισμό, τις πιο βασικές αρχές της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, το δικαίωμα της πλειοψηφίας να κυβερνά, δηλαδή τη δημοκρατία (το των πλειόνων κράτος, την αποκαλεί ο Περικλής στον Επιτάφιο), το δικαίωμα των κρατών σε αυτοάμυνα, όλη την κληρονομιά δηλαδή της Γαλλικής Επανάστασης (και της Ελληνικής) και των εθνικοαπελευθερωτικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το σχέδιο Ανάν και οι παραλλαγές του κατεδαφίζουν και όλα τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά που έχει ακόμα το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έστω και στους τύπους. Κι έρχονται τώρα αυτοί, που μας έχουν πρήξει με την Ευρώπη και τη λατρεία των θεσμών και υποστηρίζουν στην Κύπρο την κατάργηση όλης αυτής της κληρονομιάς! Μόνο τον Ναζίμ Χικμέτ δεν έβγαλαν ‘Ελληνα εθνικιστή, αφού κι αυτός έλεγε την Κύπρο ελληνικό νησί κι αυτό μόνο και μόνο γιατί έτυχε νάναι Τούρκος.

‘Οσοι απ’ αυτούς πέρασαν από το ΚΚΕ ή παρεμφερείς οργανώσεις, έμαθαν το ρητό που νομίζω οι εχθροί των Ιησουϊτών τους το απέδωσαν, ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ξεχνώντας βέβαια ότι όλα τα μέσα δεν είναι κατάλληλα για όλους τους σκοπούς. Φεύγοντας από το ΚΚΕ εφήρμοσαν αυτό το δόγμα, όχι πια για να βοηθήσουν το “Κόμμα”, αλλά για να κάνουνε λεφτά ή να ανελιχθούν κοινωνικά.

Ο “αντιεθνικισμός” των εξ αυτών “διανοουμένων” φοβούμαι ότι δεν είναι παρά το κοινωνικό τους διαβατήριο για να ανέβουν, να αλλάξουν τάξη και συχνά να πλουτίσουν, όπως το να δηλώνεις αριστερός μετά το 1974 ήταν μια θαυμάσια επένδυση. Αφήνοντας βέβαια την υπεράσπιση των θεμιτών και πιο στοιχειωδών εθνικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού στην “άκρα δεξιά”, προσφέρουν και σε αυτή και στο παραδοσιακό οικοδόμημα της “ελληνικής εθνικοφροσύνης” και στον “ελληνικό εθνικισμό”, που δήθεν καταπολεμούν, τεράστιες υπηρεσίες.

Ο ρόλος που παίζουν είναι να προσφέρουν μια ιδεολογική επάλειψη και μια θεωρία της κακιάς ώρας στην άρχουσα ελίτ, δηλαδή στο απέραντο εργολαβιστάν, λαμογιστάν και ρουσφετιστάν, που κυριαρχεί στη χώρα, για να δικαιολογήσει το ότι δεν υπερασπίζεται τα πιο στοιχειώδη εθνικά συμφέροντα του ελληνικού λαού και το κράτος του. Φυσικά, υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν λάθος, που καλόπιστα υποστηρίζουν τις “αντιεθνικιστικές ιδέες”. Φοβούμαι όμως ότι είναι η μειοψηφία και μάλλον μικρή. Στην περίπτωσή μας έχουμε ένα θρίαμβο του “ιστορικού υλισμού” στην πιο χυδαία μορφή του, που γνωρίζουμε τώρα το αποκορύφωμά της με τον ΣΥΡΙΖΑ: Οι Ιδέες καθορίζονται από και ακολουθούν την Τσέπη μας και το Εγώ μας.

Τα ίδια γίνανε κι αλλού, όπως π.χ. μεταξύ των Σοσιαλδημοκρατών της Ευρώπης κατά την έκρηξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αν δεν γινόντουσαν, θα ζούσαμε ήδη σε κάποια μορφή σοσιαλισμού. Αν και, εδώ που τα λέμε, με την ηθικο-ψυχολογική αποσύνθεση που γνωρίζουμε τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση της Τρόικας, τα καταφέραμε πάλι στην Ελλάδα να πιάσουμε “κορυφές”.

Αν ο Χρόνης Μίσσιος ήξερε τι θα γίνει μετά από αυτόν, δεν θα έβαζε ίσως τίτλο στο βιβλίο του “Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”. Μάλλον θάγραφε “Καλά που εγώ θα πεθάνω νωρίς”.

ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ…

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Περίοδοι μεγάλων πολιτικών αλλαγών και ανόδου νέων δυνάμεων στην Ελλάδα υπήρξαν συνήθως και περίοδοι αστάθειας στα ελληνοτουρκικά, με την ‘Αγκυρα συχνά να «τεστάρει» τις νέες ηγεσίες των Αθηνών.

Το πιο κλασικό σχετικό παράδειγμα ήταν η κρίση των Ιμίων που συνέπεσε με την άνοδο του Σημίτη στην πρωθυπουργία. ‘Αγκυρα και – παρασκηνιακά – Ουάσιγκτων έδωσαν τότε ένα μάθημα για το ποιος κάνει κουμάντο στην περιοχή. Μάθημα που δεν ξέχασαν ποτέ ούτε ο Σημίτης (παρά τον φιλογερμανισμό του) ούτε οι Ευρωπαίοι.

Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες από πρεσβείες τρίτων χωρών, η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να προκαλέσει μια μίνι-κρίση στην Κύπρο κατά προτίμηση. Επιθυμεί αφενός να τεστάρει τον ΣΥΡΙΖΑ, στους κόλπους του οποίου έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί αντιφατικές απόψεις για τα εθνικά θέματα, αφετέρου να εκμεταλλευθεί την αστάθεια και αδυναμία Ελλάδας (και Κύπρου).

Δεν μπορεί άλλωστε να αποκλείσει κανείς ότι η Τουρκία θα ενθαρρυνθεί σε αυτό το παιχνίδι από τους Πιστωτές, αν τυχόν η Αθήνα θελήσει/υποχρεωθεί να οδηγηθεί σε σύγκρουση μαζί τους.

Γι’ αυτό, η νέα κυβέρνηση της Αθήνας πρέπει να βρει τον τρόπο να στείλει ένα περισσότερο από σαφές αποτρεπτικό μήνυμα προς την ‘Αγκυρα για την αποφασιστικότητα της ελληνικής αντίδρασης σε τυχόν τουρκική πρόκληση, ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ελπίζει κανείς, σε αυτό τουλάχιστο το ζήτημα, η Τουρκία να βρει ενωμένα όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα.

Οι «παράπλευρες» σχέσεις

Αποφασιστική σημασία έχει επίσης η ταχεία και αποφασιστική επανενεργοποίηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου, ουσιαστικού στοιχείου του ελληνισμού στην ελληνοτουρκική στρατηγική εξίσωση.

Η άποψη ότι διάφοροι τρίτοι θα υπερασπιστούν την Κύπρο περισσότερο από την Ελλάδα μόνο ως επικίνδυνη, αν όχι ύποπτη αυταπάτη μπορεί να θεωρηθεί.

Να τονίσουμε επίσης ότι δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του εξωφρενικού σχεδίου Ανάν, δεν είναι δυνατόν πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο, περιλαμβανομένου του ίδιου του Προέδρου Αναστασιάδη, να παίζουν ξανά με την επαναφορά ανάλογης φιλοσοφίας σχεδίου, δηλαδή με την ίδια την ύπαρξη συντεταγμένου κράτους στην Κύπρο.

‘Η να συνεχίζουν επαναλαμβάνοντας – αντί πολιτικής – τις επικίνδυνες αρλούμπες εισαγωγής για μια «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία» που ουδείς (πλην του Ανάν) δεν μπόρεσε ποτέ να περιγράψει και να εξηγήσει ποιος θα την κυβερνά.

Η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του δημοκρατικού χαρακτήρα του κυπριακού κράτους οφείλει να είναι το κέντρο της ελλαδικής και κυπριακής εξωτερικής πολιτικής και στρατηγικής.

Δυστυχώς, περισσότερο από τους Τούρκους, την Κύπρο απειλεί κυρίως το εν Λευκωσία και Αθήνα «κόμμα των ανανιστών», διαχρονικών φορέων της ξένης εξάρτησης. Γιατί, όπως είπε το 1987, εξαγγέλλοντας το casus belli σε περίπτωση προέλασης των τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, «αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί».

Θεωρητικά η προσεχής επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα συνιστά επίσης μια μεγάλη ευκαιρία διεύρυνσης των γεωπολιτικών στηριγμάτων της Κύπρου. Λέμε θεωρητικά, γιατί οτιδήποτε έχει μέχρι τώρα κάνει ο Κύπριος Πρόεδρος αφενός στρέφεται κατά της πατρίδας του και του λαού της, αφετέρου συνιστά συνήθως στάχτη στα μάτια των Κυπρίων πολιτών, όπως έγινε με την αποστολή στη Μόσχα τις μέρες του bail in.

Παραχωρήσεις οιασδήποτε μορφής προς τη Μόσχα, το Πεκίνο ή οποιονδήποτε άλλο έχουν νόημα, από την Αθήνα ή από τη Λευκωσία, μόνο στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας των δύο κρατών από τα δεσμά της ιδιάζουσας αποικιοκρατίας που υφίστανται («Χρεωκρατία», όπως την ονόμασε ο Βάσος Λυσσαρίδης). Κάτι που ανταποκρίνεται και στα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, εφόσον βέβαια μπορεί να το καταστήσει αισθητό αυτό το επιχείρημα η ηγεσία Αθηνών και Λευκωσίας.

Ελπίζει κανείς και η ελλαδική αριστερά, έστω και τώρα, να καλύψει το δυστυχώς ανεκμετάλλευτο έδαφος με τους Ρώσους και άλλους «εναλλακτικούς» του πλανήτη. Οι «παράπλευρες» αυτές σχέσεις συνιστούν ουσιώδη παράμετρο του ελληνικού στρατηγικού βάθους, όπως συνειδητοποίησαν στο παρελθόν, εφαρμόζοντας αντίστοιχες πολιτικές, όλοι οι σημαντικοί πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου από όλο το πολιτικό φάσμα.

Με την ευκαιρία να τονίσουμε ότι η σημερινή συγκυρία που όλα τα βλέμματα παγκοσμίως είναι στραμμένα στην Ελλάδα, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ειπωθούν πολλά ουσιαστικά πράγματα και για την Ευρώπη και για τις διεθνείς υποθέσεις, πέραν της ορθής πλην περιορισμένης αντιπολίτευσης στις πολιτικές λιτότητας.

ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΑΚΕΣ

Σε πρόσφατα άρθρα μας υπογραμμίσαμε την ανάγκη να αμφισβητηθούν και να μην αναγνωρισθούν οι δανειακές συμβάσεις. Υπογραμμίσαμε την κεντρική σημασία τους για την οργάνωση της αποικιακής σχέσης Πιστωτών-Ελλάδας, όπως και τους απαράδεκτους όρους τους, που οργανώνουν την έμμεση πλην σαφή κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας.

Ορισμένοι φίλοι παραδέχονται ότι αυτή είναι η ορθή θέση, εκτιμούν όμως ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να πάρουμε τέτοιες αλλαγές. Ξεχνάνε όμως ότι ξεκινά κανείς μια διαπραγμάτευση ζητώντας όσα μπορεί περισσότερα, πολύ περισσότερο όταν μπορεί να κινητοποιήσει πολύ ισχυρά επιχειρήματα και τη διεθνή νομιμότητα. Δεν τη ξεκινά κάνοντας το καλό παιδί και μπαίνοντας στα παπούτσια της άλλης πλευράς.

Ακόμα εξάλλου κι αν δεν πάρεις αυτό που θέλεις, ακόμα κι αν χρειαστείς να εφαρμόσεις μέτρα που δεν θέλεις, δεν έχεις λόγο να αναγνωρίσεις τη βασιμότητα και τη νομιμότητά τους.

Δυσκολεύεται άλλωστε κανείς να φανταστεί πως η Αριστερά, αν όχι η Δημοκρατία στην Ελλάδα θα μπορέσουν να επιβιώσουν επί μακρόν, αν δεν αμφισβητήσουν την ουσία της διαδικασίας κατάλυσης του κράτους έθνους και της δημοκρατίας στη χώρα που οργάνωσαν Δανειακές και Μνημόνια. Μακάρι εξάλλου να πετύχει το πλαν Α, ακριβώς όμως για να πετύχει χρειάζεται και πλαν Β.

Konstantakopoulos.blogspot.com

Επίκαιρα, 29.01.2015