Το Μανιφέστο του Κομερσύ

0
144

Sorcy-Saint-Martin (Meuse), Γαλλία
του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Χαμογέλα και λίγο, δεν είσαι στην Αθήνα», μου λέει ο Στεφάν, καθώς ετοιμάζεται να με τραβήξει φωτογραφία στην αίθουσα που συνεδριάζουν, χωρισμένοι σε υποεπιτροπές, οι 300 εκπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων από όλη τη Γαλλία, στην πρώτη εθνική τους συνάντηση, που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο εδώ, στο χωριό Σορσύ-Σαιν-Μαρτάν, μερικά χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Κομμερσύ της Λωρραίνης.

Η κοπέλα δίπλα μου είναι αντιπρόσωπος από το Σαιν Ναζέρ, της περιοχής Λουάρ-Ατλαντίκ. «Το 1968», μου λέει, «μας πρόδωσαν και μας σταμάτησαν. Τώρα όμως δεν θα το καταφέρουν. Κανείς δεν θα μας σταματήσει. Θα πάμε μέχρι το τέλος!»

Μου δείχνει στο κινητό της το βίντεο που τράβηξε με τον γαμπρό της στο πεζοδρόμιο, χτυπημένο στο κεφάλι, με τους αστυνομικούς γύρω του να κάνουν κλοιό εμποδίζοντας τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. «Στο τέλος», μου λέει, «όρμηξε ο πατέρας μου και έπιασε από τον λαιμό έναν αστυνομικό, για να τον αφήσουν, να μπορέσουμε να τον πάρουμε. Έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία και νοσηλεύεται τώρα με σοβαρά προβλήματα στην όρασή του και άλλα».

Λίγα λεπτά αργότερα, παίρνοντας τον λόγο στη συγκέντρωση για να πει τι γίνεται στην περιοχή που αντιπροσωπεύει, η ίδια θα κλέψει την παράσταση. Η ομιλία της, λιτή, απλή και αποφασιστική, σαν τη λεπίδα του μαχαιριού, θα καταχειροκροτηθεί. Οι γυναίκες των γαλλικών λαϊκών τάξεων συμμετέχουν μαζικά στην πρώτη γραμμή του αγώνα των Κίτρινων Γιλέκων και, όπως έχει παρατηρηθεί σε πολλές εξεγέρσεις στην ιστορία, είναι πιο αποφασιστικές από τους άντρες.

Τρομοκρατία

Η αστυνομική βία στη Γαλλία έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο στη χώρα εδώ και πενήντα χρόνια, αλλά και ότι έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα. Έντεκα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις 17 Νοεμβρίου που ξεκίνησε η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων (αρκετοί, από θυμωμένους φορτηγατζήδες που τους πάτησαν), χιλιάδες έχουν τραυματισθεί, αρκετοί βαριά και μερικοί έμειναν ανάπηροι, χιλιάδες συνελήφθησαν και διώχθηκαν. Τα CRS (με βάση τα οποία δημιουργήθηκαν τα δικά μας ΜΑΤ) δεν χτυπάνε απλώς για να διαλύσουν τους διαδηλωτές, αλλά για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό. Ρίχνουν στο ψαχνό βομβίδες δακρυγόνων πολύ υψηλής πυκνότητας και μεγάλης ταχύτητας, βγάζοντας μάτια και χέρια. «Ο Μακρόν είναι τρομοκρατημένος. Θέλει να αποδείξει στα αφεντικά ότι είναι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει όση βία χρειάζεται για να καταστείλει το κίνημα», μας λέει ένας φίλος με καλές προσβάσεις στην εξουσία. Πάλι καλά δηλαδή, γιατί ο πρώην υπουργός Παιδείας (τρομάρα του!) του Σιράκ, ο Λυκ Φερύ, ζήτησε να βγάλει η κυβέρνηση Μακρόν τον στρατό στους δρόμους να «πυροβολεί και να σκοτώνει», όπως επί λέξει είπε, τους διαδηλωτές. Η κυβέρνηση ετοιμάζεται τώρα να ψηφίσει νόμο που πρακτικά απαγορεύει τις διαδηλώσεις και έχει ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών, ακόμα και στους κόλπους της κυβερνώσας πλειοψηφίας, του κόμματος του Μακρόν.

Το λαϊκό πανηγύρι

Όλα αυτά όμως, αν αυξάνουν την οργή και την αγανάκτηση, δεν μειώνουν σε τίποτα ούτε την αποφασιστικότητα των ανθρώπων γύρω μου, ούτε και τη χαρά τους για το λαϊκό πανηγύρι στο οποίο συμμετέχουν. «Νίκησα τη μοναξιά μου», μου λέει ένας νεαρός εποχιακός εργάτης από το Κομμερσύ, που βοηθάει στην προετοιμασία της αίθουσας. «Αυτοί εδώ είναι η οικογένειά μου. Δεν τολμώ να πω οι φίλοι μου, τους θεωρώ όμως οικογένειά μου. Μαζί κάναμε Χριστούγεννα».

Η γαλλική εξέγερση ξεκίνησε από τις παρακμάζουσες αγροτικές περιοχές, από τη «βαθειά Γαλλία», γιατί εδώ είναι που οι άνθρωποι χρειάζονται κυρίως τα αυτοκίνητά τους και για τις πιο βασικές ανάγκες τους και δύσκολα μπορούσαν να ανεχθούν μια αύξηση της τιμής των καυσίμων. Ένα μέρος της υπαίθρου έχει εντελώς εγκαταλειφθεί, εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων «μεταρρυθμίσεων». Κλείσανε νοσοκομεία, σχολεία και άλλες υποδομές, γιατί λέει δεν είναι «αποδοτικές» με κριτήρια «αγοράς», αφού δεν υπάρχουν αρκετοί κάτοικοι να εξυπηρετήσουν. Σε μερικά χωριά δεν βρίσκει κανείς πια ούτε ένα καφενείο να πιεί καφέ.  Οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν δεκάδες χιλιόμετρα την ημέρα για να εξυπηρετηθούν, σε ορισμένες περιπτώσεις δεν υπάρχει ούτε ίντερνετ, γιατί οι εταιρείες έκριναν ότι δεν τις συμφέρει.  Αλλά πλέον δεν μπορείς να βγάλεις ούτε εισιτήριο στο τραίνο χωρίς να περάσεις από το ίντερνετ και την πιστωτική σου κάρτα. Μόνο στη συνέχεια, η εξέγερση επεκτάθηκε στις περιαστικές και σταδιακά επεκτείνεται στις αστικές περιοχές της χώρας, ενώ ταυτόχρονα το πρόγραμμά της μορφοποιείται σε μια συνολική αμφισβήτηση της κοινωνικής πολιτικής και του πολιτικού καθεστώτος, με αιτήματα που υποστηρίζονται από τη μεγάλη πλειοψηφία του γαλλικού λαού, εν δυνάμει ενωτικά των περισσότερων τάξεων και στρωμάτων, αλλά ερχόμενα σε ευθεία, μετωπική σύγκρουση με το νεοφιλελεύθερο καθεστώς που έχει επικρατήσει στη Γαλλία και στην Ευρώπη. (Το μόνο σημαντικό λαϊκό στρώμα που δεν είδαμε να εκπροσωπείται στο Κομερσύ είναι οι εργάτες και άνεργοι Γάλλοι πολίτες αφρικάνικης καταγωγής, ο «κόσμος των προαστίων», που παραμένει σήμερα πιο απομονωμένος από ποτέ, ακόμα και από την Αριστερά που κάποτε ήταν παρούσα στις γειτονιές του).

Δεν είναι μόνο οι ξεχασμένοι, είναι και οι περιφρονημένοι μιας Γαλλίας που λατρεύει την επιτυχία και θεωρεί τους χαμένους της κρίσης υπεύθυνους για τη μιζέρια τους. «Και χαμένοι και μαλάκες» δηλαδή. Είναι αυτοί που δεν έχουν λεφτά να βάλουν δόντια, οι «ξεδοντιασμένοι», οι «αγράμματοι», οι «αμόρφωτοι», οι «άγριοι», οι «τεμπέληδες» όπως τους αποκάλεσαν κατά καιρούς οι εκπρόσωποι της νέας μακρονικής πολιτικής ελίτ της χώρας, τα «τσογλάνια» εν ολίγοις που βρήκε και μάζεψε ο Μακρόν εκ του μη όντος σε ένα δικό του «κόμμα», αφού διέλυσε τα παραδοσιακά, όταν πήρε τις προεδρικές εκλογές. Κερδίζουν 10.000 ευρώ τον μήνα και θεωρούν ζώα τους φτωχούς.

Δεξιός κατά τα άλλα, ο Πρόεδρος Σιράκ μιλούσε ακόμα για το αναπτυσσόμενο «κοινωνικό ρήγμα», έστω και αν δεν έκανε τίποτα αξιοσημείωτο για να το αντιμετωπίσει. Με τον Σαρκοζύ και τον Ολλάντ, ο νεοφιλελευθερισμός πήρε το πάνω χέρι. Επί Μακρόν όμως, στην κοινωνική αναισθησία προστέθηκε και η έκδηλη, απροκάλυπτη περιφρόνηση της νέας πολιτικής ελίτ για την «πλέμπα».

Ο Ξεσηκωμός

Μόνο που αυτοί όλοι ξύπνησαν ξαφνικά στις 17 Νοεμβρίου 2018. Εδώ στο Κομερσύ, τα Κίτρινα Γιλέκα πήραν το τραγούδι των παρτιζάνων, της αντίστασης στους Ναζί κατά τη γερμανική κατοχή και του άλλαξαν τα λόγια. Τώρα καλεί τους «ξεδοντιασμένους», τους οι «τεμπέληδες» και τους «αγράμματους» να ξεσηκωθούν εναντίον του κόσμου του Χρήματος, να μη λογαριάσουν δάκρυα και αίμα, όπως κάποτε οι Γάλλοι πατριώτες κατά των Γερμανών. Μπορείτε να τους δείτε να το τραγουδούν εδώ, με τον εργάτη που μούδωσε την απάντηση που σας παρέθεσα πιο πάνω να παίζει ακκορντεόν και σε μια άλλη εκδοχή εδώ .

Προσέξτε τους έναν έναν. Αυτούς τους ανθρώπους χαρακτηρίζει τώρα σχεδόν σύσσωμος, και σχεδόν ουρλιάζοντας, ο γαλλικός Τύπος και οι τηλεοράσεις -μέσα συγκεντρωμένα όσο ποτέ άλλοτε στα χέρια του Χρήματος- «φασίστες», «αντισημίτες», «ακροδεξιούς», «λαϊκιστές», «ομοφοβικούς», «σεξιστές», «ρατσιστές», «οπαδούς της βίας» κι ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Συγκρίνετε την προπαγάνδα και την αλήθεια, για να πάρετε ένα ακριβές μέτρο του βαθμού επικράτησης του ολοκληρωτισμού μέσα στον οποίο ήδη ζούμε.

Καθώς μπαίνω στην αίθουσα, ενώ την ετοιμάζουν για να δεχτεί τους συνέδρους, βλέπω τους ανθρώπους που δουλεύουν να γυρνάνε περίεργοι να με κυττάξουν. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι μάθανε κάπως ότι ήρθα και με λένε ήδη «ο κύριος από την Ελλάδα». Απλοί άνθρωποι είναι, δεν ξέρουν τίποτα από δημοσιογράφους, δελτία και συνεντεύξεις Τύπου και μάλλον δεν τους πολυενδιαφέρει και να μάθουν. Γι’ αυτούς, επιτακτική ανάγκη είναι τώρα πως θα συνεννοηθούν, πώς θα συντονίσουν τη δράση τους και θα αποφασίσουν τα κύρια αιτήματά τους.

Εχω παρακολουθήσει στη ζωή μου εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες συγκεντρώσεις κάθε τύπου, συνδικαλιστικές, πολιτικές, συσκέψεις κι ότι άλλο θες. Στις περισσότερες, ήταν έκδηλα τα διπλά κίνητρα, οι κρυφές ιδιοτέλειες, οι παθολογικές, υπερφίαλες εγωπάθειες, το κρύψιμο της ίντριγκας πίσω από δήθεν ευγενικά κίνητρα, έξυπνες ιδέες και στρατηγικές των ηγετών και ηγετίσκων, των αρχηγών και αρχηγίσκων, καιροσκόπων και τυχοδιωκτών «στελεχών» κάθε είδους που πρωταγωνιστούσαν εν τέλει σε αυτές τις μαζώξεις, εκμεταλλευόμενοι συχνά και την ειλικρινή διάθεση της «βάσης», των ανθρώπων που συμμετείχαν.

Αυτά ήταν, μαζί με την έλλειψη σοβαρότητας και γνώσης, μεταξύ των κύριων χαρακτηριστικών που βοήθησαν στον εκφυλισμό του ΠΑΣΟΚ και της Αριστεράς, που υπονόμευσαν το αντιμνημονιακό κίνημα, αλλά και πολλές «πατριωτικές» κινήσεις, πούκαναν τους ίδιους τους εργαζόμενους να μη θέλουν να δουν τα συνδικάτα και που οδήγησαν στη σημερινή, τόσο ακραία εξευτελιστική εικόνα που εμφανίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά βέβαια τέτοια χαρακτηριστικά δεν περιορίζονται στην Ελλάδα, απλώς στην Ελλάδα παίρνουν πιο έκδηλη και χονδροειδή μορφή.

Εδώ, σε αυτή την αίθουσα που ετοιμάζουνε τώρα πυρετωδώς τα Γιλέκα, δεν νοιώθεις τίποτα τέτοιο, όπως δεν το νοιώθεις κι ακούγοντας αργότερα τις ομιλίες και τις συζητήσεις. Σέβεται, εδώ, ο ένας τον άλλον και δεν σηκώθηκαν νάρθουν στο Κομερσύ από τις τέσσερις γωνιές της Γαλλίας για να ικανοποιήσουν πολιτικές φιλοδοξίες καρριέρας. Εδώ, η πολιτική ξανασυναντά το αρχικό ηθικό πρόσταγμα του εξεγερμένου ανθρώπου, το Εγώ διαχέεται στο Εμείς, κι αυτό που πρυτανεύει στους ανθρώπους δεν είναι να αποδείξουν ο ένας στον άλλο πόσο πιο έξυπνοι είναι, αλλά να ενώσουν τη θέληση και τα μυαλά τους για να πετύχουν την κοινή τους επιδίωξη.

Ένας Γίγαντας που θέλει να φτιάξει την Ιστορία του

Δεν ξέρω τι θα συμβεί στο μέλλον, πως θα εξελιχθούν κι αυτοί, ποιες ιδιότητες μπορεί να εκφράσουν σε μια περίοδο «καθόδου», αλλά τώρα νοιώθω ότι αυτή είναι μια από τις προνομιακές Στιγμές της Ιστορίας, όταν οι Πληβείοι, ο Λαός, η φυσική ενσάρκωση δηλαδή του Έθνους, υψώνονται ξαφνικά πάνω από τη μιζέρια τους για να εκφράσουν την ανάγκη της Ιστορίας, την ανάγκη που δεν υπάρχει τώρα κανείς άλλος να εκφράσει. Είναι, πως να το πω, η στιγμή της εγκυμοσύνης, η στιγμή που μπορεί, υπό όρους, να γεννήσει το Θάμα. Μου είναι εντελώς αδύνατο να προβλέψω από ποιους σταθμούς θα περάσει το ποτάμι ή που θα καταλήξει. Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως είναι ότι θα αλλάξει οπωσδήποτε, και τη Γαλλία και την Ευρώπη, προς το καλό ή προς το κακό.

Μια γυναίκα κυττάει με μεγάλη περιέργεια τον «κύριο από την Ελλάδα», που ξεμπούκαρε ξαφνικά στο άσημο χωριουδάκι της. Πιάνουμε κουβέντα, «είμαι ζωγράφος» μου απαντάει όταν τη ρωτάω τι κάνει. Όταν όμως προσπαθώ να μάθω ποιες είναι οι πολιτικές προτιμήσεις των κατοίκων του Κομερσύ, τι ψηφίζουν, αρνείται να μου απαντήσει. «Μα» της λέω, «θέλω απλώς να καταλάβω το μπαγκράουντ της περιοχής, δεν με ενδιαφέρει να σας χαρακτηρίσω». «Σε καταλαβαίνω», μου λέει, αλλά εγώ δεν θέλω να πω τίποτα που μπορεί να μας χωρίσει, να μας διαιρέσει κι αν πιάσουμε τώρα αυτή τη κουβέντα, θα κάνουμε κακό, θα διαιρεθούμε. Κι εγώ θέλω να ενώσω τον κόσμο, όχι να τον χωρίσω».

Αυτό είναι ένα από τα μυστικά της απίστευτης ως τα τώρα επιτυχίας των Γιλέκων. Τηρουμένων των αναλογιών είναι αυτό που έκανε, σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνει, ο ΣΥΡΙΖΑ στο συμβολικό (και μόνο!) επίπεδο προσεγγίζοντας τους Αν.Ελλ. και ενώνοντας, το 2012, τις ταυτότητες του έθνους και της κοινωνίας, πίσω από το μείζον κοινωνικό και εθνικό αίτημα της κατάργησης των Μνημονίων, έστω κι αν η υπόθεση δεν απέκτησε ποτέ πραγματική υπόσταση, οδηγώντας σε μια μεγαλοπρεπή Φούσκα, ελεγχθείσα πολύ νωρίς από ξένες δυνάμεις, που στο τέλος έσκασε αφήνοντας τον ελληνικό λαό όσο ποτέ άλλοτε ορφανό και το έθνος αποκεφαλισμένο.

Χωρίς να το διεκδικούν, αυτό κάνουν στην πραγματικότητα τώρα, από τα κάτω όμως, από τη βάση, με την αυθόρμητη δράση τους και με το συλλογικό πολιτικό τους ένστικτο, πραγματοποιώντας ένα από τα σπουδαιότερα κοινωνικά και πολιτικά πειράματα της ιστορίας, τα Κίτρινα Γιλέκα, είναι να οικοδομούν το δικό τους εθνικό και κοινωνικό μέτωπο, χωρίς καμμία πρόθεση να το ονομάσουν έτσι. Είναι οι ίδιες οι λαϊκές τάξεις της Γαλλίας που το κάνουν αυτό, και μέχρι τώρα το κάνουν πολύ καλά, οι εργαζόμενοι, ο άνεργοι, οι συνταξιούχοι,  τα κατώτερα μεσαία στρώματα. Προκαλώντας τεράστια σύγχυση και αμηχανία όχι μόνο στην πολιτική εξουσία της χώρας, αλλά και στα πολιτικά της κόμματα και στους διανοούμενούς της, που απλώς σηκώνουν τα χέρια ψηλά ενώπιον μιας Ιστορίας που είναι, τώρα που ξεκίνησε, τόσο βιαστική που με το ζόρι καταδέχεται να τους ρίξει μια ματιά και αν…

Η Ιωάννα της Λωρραίνης και η δύναμη των Συμβόλων

Η ζωγράφος μου λέει ότι εδώ κοντά γεννήθηκε η Ζαν ντ’ Αρκ. Πετάγεται κι ένας άλλος από δίπλα και προσθέτει, σαν να είναι απαραίτητο να μου το πει κι αυτό: Κι εδώ κοντά είδε και τα οράματά της. Δεν υπάρχει ίχνος υπαινιγμού ή έπαρσης. Έτσι, απλά, μια πληροφορία.

Η Ζαν ντ’ Αρκ όμως δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο, ούτε η πληροφορία τόσο ανώδυνη, όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Η γνωστή και ως Ιωάννα της Λωρραίνης είδε, μικρό κορίτσι ακόμα, τα οράματα που την καλούσαν να σώσει τη Γαλλία, όταν η ίδια η κρατική της ύπαρξη είχε σχεδόν καταλυθεί από την αγγλική εισβολή. Και έπαιξε σπουδαίο ρόλο για να αλλάξει υπέρ των Γάλλων την κατεύθυνση που είχε πάρει ο Εκατονταετής Πόλεμος. Δεν έζησε για να δει τα αποτελέσματα του έργου της, καθώς αιχμαλωτίσθηκε τον Μάιο του 1430 από τον δούκα Φίλιππο της Βουργουνδίας που την παρέδωσε στους Άγγλους. Στη Ρουέν δικάστηκε από εκκλησιαστικό δικαστήριο, που το είχε ορίσει το πανεπιστήμιο του Παρισιού και ενεργούσε σύμφωνα με τις διαταγές των Άγγλων και καταδικάστηκε σε θάνατο στην πυρά, με έναν Άγγλο στρατιώτη μόνο να φωνάζει τη ώρα που την έκαιγαν: «χαθήκαμε, σκοτώσαμε μια Αγία». Είκοσι χρόνια αργότερα, αποκαταστάθηκε και  αναγνωρίστηκε η συμβολή της στην απελευθέρωση της Γαλλίας.

Η Ζαν ντ’ Αρκ εμφανίστηκε στη βαθειά Γαλλία σε εκείνο το σημείο της ιστορίας της, γιατί ο Βασιληάς της και οι ευγενείς της δεν μπορούσαν ή και δεν ήθελαν να υπερασπιστούν τον λαό και τη χώρα τους. Σήμερα δεν απειλεί ασφαλώς τη Γαλλία μια αγγλική εισβολή. Αυτό που απειλεί τον γαλλικό λαό και τη χώρα του, μαζί και όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς και τα έθνη της Ευρώπης, είναι η επιβολή ενός αδυσώπητου Ολοκληρωτισμού του Χρήματος.

Οσο για τον σημερινό της «Βασιληά», τον θεσμικά παντοδύναμο και πολιτικά ανίσχυρο Πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο νεαρός τραπεζίτης των Ρότσιλντ όχι μόνο δεν έχει καμιά διάθεση να υπερασπίσει τον λαό και τη χώρα του από την «εισβολή»,αλλά μέχρι πρότινος πρόβαλλε αντίθετα τον εαυτό του ως το καλύτερο όργανό της, ως το κατ’ εξοχήν καλύτερο εργαλείο του Χρήματος και των Τραπεζιτών, ως τον μόνο που θα μπορούσε να αποτελειώσει την «γαλλική εξαίρεση», τσακίζοντας την αντίσταση του γαλλικού λαού και υποτάσσοντας την χώρα της Γαλλικής Επανάστασης, της Κομμούνας του Παρισιού και του Μάη του 68, στην εξουσία του νέου νεοφιλελεύθερου Ολοκληρωτισμού.

Η Συνέλευση των Συνελεύσεων

Καμία Ζαν ντ’ Αρκ δεν υπάρχει τώρα στην περιοχή του Κομερσύ. Αυτό που όντως υπάρχει είναι μια Συνέλευση Πολιτών. Και είναι αυτή που πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει από όλη τη Γαλλία τους εκπροσώπους των τοπικών «Συνελεύσεων Πολιτών» που έχουν φτιάξει τα Κίτρινα Γιλέκα, να συζητήσουν την περαιτέρω πορεία του κινήματος και τα κύρια αιτήματά τους. Τριακόσιοι αντιπρόσωποι από όλη τη Γαλλία συγκεντρώθηκαν εδώ.

Η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» ενέκρινε το κείμενο μιας έκκλησης, που είναι και το πρώτο, τρόπον τινά «επίσημο» ντοκουμέντο των Κίτρινων Γιλέκων.

Σε αυτό τα Γιλέκα εξηγούν τις αιτίες που τους έβγαλαν στους δρόμους και τους οδήγησαν στις καταλήψεις αυτοκινητοδρόμων και άλλων σημείων και στις διαδηλώσεις, αλλά και διατυπώνουν τα κύρια αιτήματά τους. Εξέχουσα θέση μεταξύ αυτών έχουν:

παραίτηση  του Προέδρου Μακρόν

– άμεσα και γενναία μέτρα κοινωνικής ανακούφισης του γαλλικού λαού

– βαθειά δημοκρατική αναμόρφωση, περιλαμβανομένης της σύγκλησης Συντακτικής Συνέλευσης, της θέσπισης της δυνατότητας των πολιτών να προκαλούν δημοψηφίσματα και της κατάργησης των προνομίων των αιρετών εκπροσώπων

– διακοπή της αστυνομικής βίας και αμνήστευση των διωκόμενων και καταδικασθέντων

Στα εργοστάσια

Η «Συνέλευση των Συνελεύσεων» ήταν ένα πρώτο και πολύ σημαντικό βήμα για την οργανωτική και πολιτική συγκρότηση των Κίτρινων Γιλέκων, που επιδιώκουν όμως τώρα να βάλουν στο παιχνίδι και την εργατική τάξη της χώρας, αλλά και να επεκτείνουν τη δράση τους, από πράξεις συμβολικές και παρενόχλησης της μεταφοράς εμπορευμάτων ή, εκ του αποτελέσματος, της κατανάλωσης τα Σάββατα, σε ενέργειες που θα έχουν επιπτώσεις στην παραγωγή.

Η Έκκληση του Κομμερσύ καλεί σε γενική απεργία την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου, καθώς και στη συγκρότηση επιτροπών στους χώρους δουλειάς για να διευθύνουν την απεργία οι ίδιοι οι απεργοί.

Να σημειώσουμε ότι την ίδια μέρα έχει προκηρύξει γενική απεργία στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα της Γαλλίας, υπό την πίεση της βάσης της, η ηγεσία ενός από τα μεγαλύτερα γαλλικά συνδικάτα, της Γενικής Συνομοπονδίας Εργασίας (CGT), ακολουθούμενη και από διάφορα μικρότερα συνδικάτα.

Μέχρι τώρα, τα γαλλικά συνδικάτα υποστήριζαν μάλλον τον Μακρόν εναντίον των Γιλέκων, δυσκολεύονται όμως να συνεχίσουν μια τέτοια στάση, γιατί αντιμετωπίζουν την εξέγερση τμήματος της βάσης τους.

Η επιτυχία ή μη της απεργίας θα μας δώσει μια ένδειξη για το πως εξελίσσεται τώρα η ψυχολογία των Γάλλων εργατών και αν είναι διατεθειμένοι να μπουν πιο άμεσα και μαχητικά στον αγώνα.

Παραθέτουμε στη συνέχεια αυτούσιο το κείμενο της Εκκλησης στα γαλλικά, όπως και τη μετάφρασή του στα αγγλικά από τον Καθηγητή Ουίλιαμ Μάλλινσον. Μπορείτε επίσης να δείτε στον ακόλουθο σύνδεσμο την εκφώνηση της Εκκλησης από τα Κίτρινα Γιλέκα στο Κομερσύ, με ένα διαφορετικό πρόσωπο να διαβάζει κάθε παράγραφο, στα πλαίσια μιας «υπερδημοκρατικής» αντίληψης που θέλει να εξαλείψει κάθε ιδιαίτερο ρόλο και να είναι όσο πλησιέστερα μπορεί στις αρχές της Αμεσης Δημοκρατίας και της Ισότητας: http://www.defenddemocracy.press/appel-de-la-premiere-assemblee-des-assemblees-des-gilets-jaunes/


APPEL DE LA PREMIÈRE « ASSEMBLÉE DES ASSEMBLÉES » DES GILETS JAUNES

Nous, Gilets Jaunes des ronds-points, des parkings, des places, des assemblées, des manifs, nous sommes réunis ces 26 et 27 janvier 2019 en « Assemblée des assemblées », réunissant une centaine de délégations, répondant à l’appel des Gilets Jaunes de Commercy (https://www.youtube.com/watch?v=GB1-Sg4jt7Y&t=14s).

Depuis le 17 novembre, du plus petit village, du monde rural à la plus grande ville, nous nous sommes soulevés contre cette société profondément violente, injuste et insupportable. Nous ne nous laisserons plus faire ! Nous nous révoltons contre la vie chère, la précarité et la misère. Nous voulons, pour nos proches, nos familles et nos enfants, vivre dans la dignité. 26 milliardaires possèdent autant que la moitié de l’humanité, c’est inacceptable. Partageons la richesse et pas la misère ! Finissons-en avec les inégalités sociales ! Nous exigeons l’augmentation immédiate des salaires, des minimas sociaux, des allocations et des pensions, le droit inconditionnel au logement et à la santé, à l’éducation, des services publics gratuits et pour tous.

C’est pour tous ces droits que nous occupons quotidiennement des ronds-points, que nous organisons des actions, des manifestations et que nous débattons partout. Avec nos gilets jaunes, nous reprenons la parole, nous qui ne l’avons jamais.

Et quelle est la réponse du gouvernement ? La répression, le mépris, le dénigrement. Des morts et des milliers de blessés, l’utilisation massive d’armes par tirs tendus qui mutilent, éborgnent, blessent et traumatisent.  Plus de 1000 personnes ont été arbitrairement condamnées et emprisonnées. Et maintenant la nouvelle loi dite « anti-casseur » vise tout simplement à nous empêcher de manifester. Nous condamnons toutes les violences contre les manifestants qu’elles viennent des forces de l’ordre ou des groupuscules violents. Rien de tout cela ne nous arrêtera ! Manifester est un droit fondamental. Fin de l’impunité pour les forces de l’ordre ! Amnistie pour toutes les victimes de la répression !

Et quelle entourloupe que ce grand débat national qui est en fait une campagne de communication du gouvernement, qui instrumentalise nos volontés de débattre et décider ! La vraie démocratie, nous la pratiquons dans nos assemblées, sur nos ronds-points, elle n’est ni sur les plateaux télé ni dans les pseudos tables rondes organisées par Macron.

Après nous avoir insultés et traités de moins que rien, voilà maintenant qu’il nous présente comme une foule haineuse fascisante et xénophobe. Mais nous, nous sommes tout le contraire : ni raciste, ni sexiste, ni homophobe, nous sommes fiers d’être ensemble avec nos différences pour construire une société solidaire.

Nous sommes forts de la diversité de nos discussions, en ce moment même des centaines d’assemblées élaborent et proposent leurs propres revendications. Elles touchent à la démocratie réelle, à la justice sociale et fiscale, aux conditions de travail, à la justice écologique et climatique, à la fin des discriminations. Parmi les revendications et propositions stratégiques les plus débattues, nous trouvons : l’éradication de la misère sous toutes ses formes, la transformation des institutions (RIC, constituante, fin des privilèges des élus…), la transition écologique (précarité énergétique, pollutions industrielles…), l’égalité et la prise en compte de toutes et tous quelle que soit sa nationalité (personnes en situation de handicap, égalité hommes-femmes, fin de l’abandon des quartiers populaires, du monde rural et des outres-mers…).

Nous, Gilets Jaunes, invitons chacun avec ses moyens, à sa mesure, à nous rejoindre. Nous appelons à poursuivre les actes (acte 12 contre les violences policières devant les commissariats, actes 13, 14…), à continuer les occupations des ronds-points et le blocage de l’économie, à construire une grève massive et reconductible à partir du 5 février. Nous appelons à former des comités sur les lieux de travail, d’études et partout ailleurs pour que cette grève puisse être construite à la base par les grévistes eux-mêmes. Prenons nos affaires en main ! Ne restez pas seuls, rejoignez-nous !

Organisons-nous de façon démocratique, autonome et indépendante ! Cette assemblée des assemblées est une étape importante qui nous permet de discuter de nos revendications et de nos moyens d’actions. Fédérons-nous pour transformer la société !

Nous proposons à l’ensemble des Gilets Jaunes de faire circuler cet appel.  Si, en tant que groupe gilets jaunes, il vous convient, envoyez votre signature à Commercy ( assembleedesassemblees@gmail.com). N’hésitez pas à discuter et formuler des propositions pour les prochaines « Assemblées des assemblées », que nous préparons d’ores et déjà.

Macron Démission ! Vive le pouvoir au peuple, pour le peuple et par le peuple.

Appel proposé par l’Assemblée des Assemblées de Commercy. Il sera ensuite proposé pour adoption dans chacune des assemblées locales.


CALL FOR THE FIRST “ASSEMBLY OF THE ASSEMBLIES” OF THE YELLOW VESTS

Translated from French by Prof. William Mallinson

We, the Yellow Vests of roundabouts,  car parks, squares, assemblies and demonstrations, have  gathered this 26 and 27 January 2019 in an ‘assembly of the assemblies’, uniting a hundred delegations, responding to the Call Of The Yellow Vests of Commercy (https://www.youtube.com/watch?v=GB1-Sg4jt7Y&t=14s).

Since 17 November, from the smallest village, from the rural world to the largest city, we have risen up against this deeply violent, unjust and unbearable society. We won’t let it happen again! We revolt against high cost of living, insecurity and poverty. We want our loved ones, our families and our children to live in dignity. 26 billionaires own as much as half of humanity. That is unacceptable. Let us share the wealth, and not poverty! Let us put an end to social inequality! We demand the immediate increase in salaries, welfare benefits, allowances and pensions, and the unconditional right to housing and health, education, free public services, for all

It is for all these rights that we occupy roundabouts every day, that we organise actions and demonstrations, and that we debate everywhere. With our yellow vests, we are taking the floor, we who never have it.

And what is the government’s response? Repression, contempt, denigration; deaths and thousands of wounded, the massive use of firearms that mutilate, blind, injure and traumatise. More than 1,000 people have been arbitrarily sentenced and imprisoned. And now the new so-called “anti-hooligan” law aims simply to prevent us from demonstrating. We condemn all violence against demonstrators, whether it comes from the forces of law and order or from violent groups. None of this will stop us! Protesting is a fundamental right. End the impunity of the forces of law and order. Declare an amnesty for all victims of repression!

And what a dirty trick this great national debate is, which is in fact a government public relations campaign, which exploitsour will to debate and decide! We practice true democracy in our assemblies and on our roundabouts, not on the TV or at the pseudo- round tables organised by Macron.

After insulting us and treating us to less than nothing, he is now presenting us as a Fascist and xenophobic hate mob. But we are quite the opposite: neither racist, nor sexist, nor homophobic, we are proud to be together, with our differences, to build a supportive society.

We are strong in the diversity of our discussions; at this very moment hundreds of assemblies are elaborating and proposing their own demands. They concern real democracy, social and fiscal justice, working conditions, environmental and climate justice, and the end of discrimination. Among the most debated strategic demands and proposals, we find: the eradication of poverty in all its forms, the transformation of institutions (referenda, end of the privileges of elected officials…), ecological transition (fuel poverty, industrial pollution…), equality and the inclusion of all people regardless of their nationality (the disabled, equality between men and women, an end to the abandonment of working-class neighbourhoods, the rural world and the overseas territories)…).

We, Yellow Vests, invite everyone, according to his means and capacities, to join us. We call for laws to be respected and executed (Αct 12 against police violence in police stations, Act 13, 14…), the continuation of the occupation of roundabouts and the blockade of the economy, a massive strike and repeating from 5 February. We call for the formation of committees in the workplace, in educational institutions, and everywhere else, so that this strike can be built from the bottom up by the strikers themselves. Let’s get matters in hand! Don’t be alone, join us!

Let us organise ourselves democratically, autonomously and independently! This assembly of assemblies is an important step that allows us to discuss our demands and our means of action. Let us unite to transform society!

We propose that all Yellow Vests circulate this call. If, as a group, you agree, send your signature to Commercy (assembleedesassemblees@gmail.com). Do not hesitate to discuss and formulate proposals for the next “Assembly of the Assemblies”, which we are already preparing.

Macron must resign! Long live the power of the people, for the people and by the people!

Call proposed by the Assembly of the Assemblies of Commercy.

It will then be proposed for adoption by each of the local assemblies.

Διαβάστε επίσης

Η Επανάσταση που… σας κρύβουν και η παγκόσμια σημασία της